ഭാഗം 31 സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടി കോവിലകത്തെ വിലക്കുകളെല്ലാം കാറ്റിൽപ്പറത്തി വിഷ്ണുവിന്റെയും ഉണ്ണിമായയുടെയും അടുത്തേക്ക് പോയ വിവരം അറിഞ്ഞപ്പോൾ വലിയ തമ്പുരാൻ ശിവശങ്കരൻ തമ്പുരാൻ തന്റെ വലിയ മുറിയിൽ അസ്വസ്ഥനായി നടക്കുകയായിരുന്നു... തന്റെ വാക്കിന് മുകളിലാണ് സരസ്വതി ഇന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോയത്. പക്ഷേ തന്റെ മനസ്സിൽ ഇപ്പോഴുള്ളത് ദേഷ്യമായിരുന്നില്ല മറിച്ച് ഒരു വലിയ കുറ്റബോധമായിരുന്നു. വിഷ്ണു ഉണ്ണിമായയെ പ്രണയിച്ചു വിവാഹം കഴിച്ച അന്ന്, കോവിലകത്തിന്റെ പത്രാസ് ആലോചിച്ച് താൻ എന്റെ സ്വന്തം ചോരയെ വഴക്ക് പറഞ്ഞ് ഇറക്കിവിട്ടു. അന്ന് രുക്മിണിയും രേവതിയും വിനയനും പറഞ്ഞത് കേട്ടാണ് താൻ മകനെ ശപിച്ചത്. പക്ഷേ ഇന്ന്... വിനയൻ ജയിലിലാണ് രുക്മിണിയും രേവതിയും ചേർന്ന് വിഷ്ണുവിന്റെ സാമ്പത്തിയത്തിൽ  മണ്ണെണ്ണയൊഴിക്കാൻ വരെ നോക്കി.... "ഞാൻ ജന്മം നൽകിയ എന്റെ മകൻ അധ്വാനിച്ച് ജീവിക്കാൻ നോക്കുമ്പോൾ അവനെ ഇല്ലാതാക്കാൻ നോക്കിയ ഈ ചതിയന്മാരെയാണോ ഞാൻ ഇത്രയും കാലം വിശ്വസിച്ചത്?" തമ്പുരാന്റെ കണ്ണുകൾ ഈറനണിഞ്ഞു. അദ്ദേഹം ജനാലയിലൂടെ ദൂരേക്ക് നോക്കി ദീർഘനിശ്വാസമുതിർത്തു. ഈ സമയം രുക്മിണിയും രേവതിയും തങ്ങളുടെ പെട്ടികളുമെടുത്ത് താഴേക്ക് ഇറങ്ങിവന്നു. തലേദിവസം രാത്രി തമ്പുരാൻ കൊടുത്ത ശാസന കാരണം അവർക്ക് കോവിലകത്ത് ഇനി നിൽക്കാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു. "ഏട്ടാ... ഞങ്ങൾ പോവുകയാണ്. കാര്യസ്ഥൻ ഗോവിന്ദൻ പറഞ്ഞത് കേട്ട് ഞങ്ങൾ എന്തോ അബദ്ധം കാണിച്ചു എന്ന് കരുതി സ്വന്തം പെങ്ങളെ ഇങ്ങനെ ഇറക്കിവിടാമോ?" രുക്മിണി ഇപ്പോഴും കപടനാട്യം തുടരാൻ നോക്കി.. വലിയ തമ്പുരാൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ ഗാംഭീര്യത്തോടെ പറഞ്ഞു "ഇനി ഒരു വാക്ക് പോലും നീ മിണ്ടിപ്പോകരുത് രുക്മിണീ! വിഷ്ണു ഉണ്ണിമായയെ കല്യാണം കഴിച്ച അന്ന് മുതൽ അവൾക്കെതിരെ നീയും നിന്റെ മകളും ഈ കോവിലകത്തിരുന്ന് വിഷം ചീറ്റുകയായിരുന്നു. ആ വിനയൻ ചെയ്തതിനേക്കാൾ വലിയ ചതിയാണ് നീ എന്റെ മകനോട് ചെയ്തത്. മര്യാദയ്ക്ക് ഇപ്പോൾ എന്റെ കൺമുന്നിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോകണം രണ്ടുപേരും!" തമ്പുരാന്റെ ആ കലിപ്പ് കണ്ടതും രേവതി ഭയന്ന് അമ്മയുടെ കൈക്ക് പിടിച്ചു വലിച്ച് കോവിലകത്തിന്റെ പടവുകളിറങ്ങി ഓടി. പടിയിറങ്ങുമ്പോൾ രേവതിയുടെ മനസ്സിൽ വിഷ്ണുവിനോടും ഉണ്ണിമായയോടും ഉള്ള പക ഇരട്ടിക്കുകയായിരുന്നു... അതേസമയം പപ്പേട്ടന്റെ കൊച്ചു വീടിന്റെ അടുക്കളയിൽ വലിയൊരു ചിരി മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടിയും ലക്ഷ്മിയമ്മയും ചേർന്ന് ഉണ്ണിമായയ്ക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള വിഭവങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്ന തിരക്കിലാണ്.... സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടി കൊണ്ടുവന്ന നെയ്യപ്പത്തിൽ നിന്നും ഒന്ന് എടുത്ത് ഉണ്ണിമായ പതുക്കെ കടിച്ചതേയുള്ളൂ. വരാന്തയിൽ നിന്ന് വിഷ്ണു പതുങ്ങി അടുക്കള വാതിലിലൂടെ അകത്തേക്ക് നോക്കി. അമ്മയും ലക്ഷ്മിയമ്മയും പാത്രങ്ങൾ കഴുകാൻ തിരിഞ്ഞുനിന്ന ആ നിമിഷം നോക്കി വിഷ്ണു അകത്തേക്ക് കയറി ഉണ്ണിമായയുടെ കയ്യിലിരുന്ന നെയ്യപ്പത്തിൽ നിന്നും പകുതി കടിച്ചുപറിച്ചെടുത്തു! "അയ്യോ... തമ്പ്രാൻ കുട്ടീ... ഇതെന്താ ഈ കാണിക്കുന്നത്?" ഉണ്ണിമായ നാണത്തോടെ ശബ്ദം താഴ്ത്തി ചോദിച്ചു. "എന്റെ അമ്മ ഉണ്ടാക്കിയ പലഹാരം എന്റെ പെണ്ണ് കഴിക്കുമ്പോൾ അതിൽ നിന്ന് ഒരു പങ്ക് വാങ്ങാൻ എനിക്ക് അവകാശമില്ലേടോ..." വിഷ്ണു അത് ചവച്ചരച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ കാതോരം വന്ന് മന്ത്രിച്ചു. അവൾ നാണത്തോടെ തിരിഞ്ഞുനിന്നപ്പോൾ വിഷ്ണു പതുക്കെ അവളുടെ ഒതുങ്ങിയ നടുവിലൂടെ കൈകൾ ചേർത്ത് അവളെ പുറകിലൂടെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. "തമ്പ്രാൻ കുട്ടീ... അമ്മമാരും പപ്പേട്ടനും ഒക്കെ ഇവിടെയുണ്ട്. മാറ്റൂ കൈകൾ..." അവൾ അവന്റെ കൈകളിൽ നുള്ളാൻ നോക്കി. "അമ്മമാർ ഇവിടെയുള്ളത് കൊണ്ട് എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു ധൈര്യമാ ഉണ്ണിമായേ. എത്ര നാളായി എന്റെ അമ്മ നിന്നെ ഇങ്ങനെ ചേർത്തുപിടിക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. കോവിലകത്ത് വെച്ച് അച്ഛൻ നിന്നെ വഴക്ക് പറഞ്ഞ അന്ന് ഞാൻ ഒരുപാട് കരഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ ഇന്ന് എന്റെ അമ്മ നിന്റെ കൂടെയുള്ളപ്പോൾ എനിക്ക് ലോകത്തെ എല്ലാ സന്തോഷവും കിട്ടിയതുപോലെയാ" വിഷ്ണു അവളുടെ കഴുത്തിൽ പതുക്കെ മുഖം ചേർത്ത് ആർദ്രമായി പറഞ്ഞു. ഉണ്ണിമായയുടെ കണ്ണുകൾ സന്തോഷം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു. അവൾ അവന്റെ കൈകളിൽ തന്റെ കൈകൾ കോർത്തുപിടിച്ചു. "എനിക്കറിയാം തമ്പ്രാൻ കുട്ടീ... നിങ്ങളൊരു നല്ല മകനാണ് അതിലുപരി എനിക്ക് ജീവനായ ഭർത്താവാണ്. ഇനിയും വലിയ തമ്പുരാൻ കൂടി നിങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കുന്ന ആ ദിവസത്തിനായി ഞാൻ കാത്തിരിക്കും." അപ്പോഴേക്കും സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടി തിരിഞ്ഞുനോക്കി. വിഷ്ണുവും ഉണ്ണിമായയും കെട്ടിപ്പിടിച്ചു നിൽക്കുന്നത് കണ്ട് ആ അമ്മയുടെ മുഖത്ത് ഒരു വലിയ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അവർ ഒന്നും മിണ്ടാതെ ലക്ഷ്മിയമ്മയെയും കൂട്ടി പുറത്തേക്ക് നടന്നു. ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. ഉണ്ണിമായയുടെ വയറ് ഇപ്പോൾ നന്നായി പുറത്തേക്ക് കാണാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. അവൾ പതുക്കെ നടക്കുമ്പോൾ വിഷ്ണു അവളുടെ പുറകെ തന്നെയുണ്ടാകും. പാടത്ത് കൊയ്ത നെല്ലെല്ലാം സ്വന്തമായി കുത്തി അരിയാക്കി മാറ്റിയ വിഷ്ണു, അത് വിൽക്കാനായി അടുത്തുള്ള വലിയ ടൗണിലെ ഒരു വലിയ വ്യാപാരിയെ കാണാൻ തീരുമാനിച്ചു. വലിയ തമ്പുരാന്റെ വിലക്ക് ഈ ഗ്രാമത്തിൽ മാത്രമേ നടക്കൂ, ടൗണിൽ നടക്കില്ലെന്ന് വിഷ്ണുവിന് ഉറപ്പായിരുന്നു... ഒരു ദിവസം രാവിലെ വിഷ്ണു ടൗണിലേക്ക് പോകാൻ ഒരുങ്ങുമ്പോൾ, കോവിലകത്തെ പഴയ വിശ്വസ്തനായ ഒരു പണിക്കാരൻ രാഘവേട്ടൻ പതുങ്ങിപ്പതുങ്ങി ആ കൊച്ചു വീട്ടിലേക്ക് വന്നു... "വിഷ്ണു തമ്പുരാനേ... ഒരു പ്രധാന കാര്യം പറയാനാ ഞാൻ വന്നത്," രാഘവേട്ടൻ ചുറ്റും നോക്കി മന്ത്രിച്ചു. "എന്താ രാഘവേട്ടാ? കോവിലകത്ത് വല്ല പ്രശ്നവും ഉണ്ടോ?" വിഷ്ണു ആകുലതയോടെ ചോദിച്ചു. "വലിയ തമ്പുരാന് വല്ലാത്തൊരു മാറ്റം വന്നിട്ടുണ്ട് സാറേ. രുക്മിണി തമ്പുരാട്ടിയെയും രേവതി മോളെയും അവിടുന്ന് ഇറക്കിവിട്ടതിൽ പിന്നെ അദ്ദേഹം ആകെ തളർന്നുപോയി. ഇന്നലെ രാത്രി വിഷ്ണു മോന്റെ പഴയ മുറിയിൽ കയറി ഇരുന്ന് അദ്ദേഹം കരയുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു സാറേ... പുറമെ ഗാംഭീര്യം കാണിക്കുമെങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിന് ഇപ്പോൾ മകനെ കാണാൻ വല്ലാത്ത കൊതിയുണ്ട്. പക്ഷേ ആ പത്രാസ് കാരണം പുറത്തേക്ക് പറയുന്നില്ല. തമ്പുരാൻ ഒന്നു വിചാരിച്ചാൽ..." രാഘവേട്ടൻ പറഞ്ഞു നിർത്തി. അതു കേട്ടതും വിഷ്ണുവിന്റെ ഉള്ളിൽ അച്ഛനോടുള്ള സ്നേഹം വല്ലാതെ അണപൊട്ടി വന്നു. തന്നെ വഴക്ക് പറഞ്ഞ് ഇറക്കിവിട്ട അച്ഛനാണെങ്കിലും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉള്ളിലെ ആ വേദന വിഷ്ണുവിനെ അസ്വസ്ഥനാക്കി. രാഘവേട്ടൻ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ വിഷ്ണുവിന്റെ ഉള്ളിൽ വലിയൊരു ഭാരമായി അവശേഷിച്ചു. തന്നെയും തന്റെ പെണ്ണിനെയും ഒരുപാട് വഴക്ക് പറഞ്ഞ് കോവിലകത്തിന്റെ പടിക്ക് പുറത്താക്കിയ അച്ഛനാണ്. അന്ന് ആ വലിയ തളർച്ചയിലും അപമാനത്തിലും വിഷ്ണുവിനെ താങ്ങിനിർത്തിയത് ഉണ്ണിമായയുടെ പ്രണയം മാത്രമായിരുന്നു. എങ്കിലും സ്വന്തം അച്ഛൻ തന്റെ മുറിയിലിരുന്ന് കരയുന്നു എന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ വിഷ്ണുവിന്റെ ഉള്ളിലെ മകൻ അസ്വസ്ഥനായി. ടൗണിലേക്ക് പോകാനായി മുറ്റത്തിറങ്ങിയ വിഷ്ണുവിന്റെ മുഖത്തെ മാറ്റം ഉണ്ണിമായ പെട്ടെന്ന് തന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവൾ പതുക്കെ നടന്ന് അവന്റെ അരികിലേക്ക് വന്നു. "എന്താ തമ്പ്രാൻ കുട്ടീ... രാഘവേട്ടൻ എന്തെങ്കിലും അശുഭ വാർത്തയാണോ പറഞ്ഞത്? മുഖം വല്ലാതെ ഇരുണ്ടിരിക്കുന്നല്ലോ?" അവൾ അവന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു. വിഷ്ണു അവളെ നോക്കി ഒന്നു ദീർഘനിശ്വാസമുതിർത്തു. "അതൊന്നുമില്ലടോ... കോവിലകത്ത് അച്ഛൻ ആകെ തളർന്നിരിക്കുകയാണെന്ന്. രുക്മിണി അമ്മായിയെയും രേവതിയെയും ഇറക്കിവിട്ടതിൽ പിന്നെ അച്ഛൻ വല്ലാതെ ഒറ്റപ്പെട്ടുപോയി എന്ന് രാഘവേട്ടൻ പറഞ്ഞു. ഇന്നലെ രാത്രി എന്റെ മുറിയിലിരുന്ന് അച്ഛൻ..." വിഷ്ണുവിന് ബാക്കി പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഉണ്ണിമായ വിഷ്ണുവിന്റെ കൈകളിൽ അമർത്തിപ്പിടിച്ചു. "തമ്പ്രാൻ കുട്ടീ... അന്ന് അച്ഛൻ നിങ്ങളെയും എന്നെയും ഒരുപാട് വഴക്ക് പറഞ്ഞത് കോവിലകത്തിന്റെ പാരമ്പര്യം ആലോചിച്ചുള്ള ഭയം കൊണ്ടാണ്. പക്ഷേ ആ അച്ഛന്റെ ഉള്ളിൽ നിങ്ങളോടുള്ള സ്നേഹം മരിച്ചിട്ടില്ല. നമ്മൾ കാരണം ആ അച്ഛൻ അവിടെ ഇരുന്ന് കരയരുത്. സമയം കിട്ടുമ്പോൾ നിങ്ങൾ പോയി അച്ഛനെ കാണണം." "വേണ്ട ഉണ്ണിമായേ... അച്ഛൻ എന്നെ ഇറക്കിവിട്ടതാ. ആ അച്ഛന് എന്റെ മണ്ണും എന്റെ അധ്വാനവും എത്രത്തോളം സത്യസന്ധമാണെന്ന് മനസ്സിലാകുന്ന ഒരു ദിവസമുണ്ടാകും. അന്ന് ഈ വിഷ്ണു അങ്ങോട്ട് ചെല്ലും" വിഷ്ണു ഉറപ്പോടെ പറഞ്ഞു. വിഷ്ണു അന്ന് തന്നെ പപ്പേട്ടനെയും കൂട്ടി ടൗണിലെ വലിയ ധാന്യവ്യാപാരിയായ ഹാജിയരെ കാണാൻ പോയി. വലിയ തമ്പുരാന്റെ വിലക്ക് ഗ്രാമത്തിൽ മാത്രമേ നടക്കൂ എന്ന് വിഷ്ണുവിന് അറിയാമായിരുന്നു. തന്റെ പറമ്പിൽ വിരിഞ്ഞ തങ്ങൾ മൂന്നുപേരും ചേർന്ന് കൊയ്തെടുത്ത ആ നല്ല നാടൻ കുത്തരി ഹാജിയാരുടെ മുന്നിലേക്ക് വിഷ്ണു വെച്ചുനീട്ടി. ഒരു പിടി അരി കയ്യിലെടുത്ത് നോക്കിയ ഹാജിയാരുടെ മുഖത്ത് വലിയ അത്ഭുതം വിരിഞ്ഞു. "വിഷ്ണു തമ്പുരാനേ... ഇത്രയും നല്ല ഒന്നാംതരം അരി ഈ അടുത്ത കാലത്തൊന്നും ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ല. കോവിലകത്തെ ആഡംബരങ്ങൾ വിട്ട് താൻ മണ്ണിലിറങ്ങി പണിയെടുത്തുണ്ടാക്കിയ നെല്ലാണല്ലേ ഇത്? ഇതിന് വിപണിയിലെ ഏറ്റവും ഉയർന്ന വില ഞാൻ തരും. ഈ അരി മുഴുവൻ ഞാൻ എടുക്കുകയാണ്" ഹാജിയാർ സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു. അരി വിറ്റു കിട്ടിയ പണവുമായി വിഷ്ണു തിരികെ വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ അവന്റെ മുഖത്ത് ഒരു വലിയ കർഷകന്റെ വിജയത്തിന്റെ തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ ആ പണം മുഴുവൻ കൊണ്ട് ചെന്ന് ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെയും പപ്പേട്ടന്റെയും കയ്യിൽ കൊടുത്തു. "ഇത് നമ്മൾ മൂന്നുപേരും ചേർന്ന് പാടത്ത് ചോരനീരാക്കി ഉണ്ടാക്കിയ പണമാണ് അമ്മേ... കോവിലകത്തെക്കാൾ വലിയ പണക്കാരനാണ് ഞാനിന്ന്!" വിഷ്ണു അഭിമാനത്തോടെ പറഞ്ഞു. അന്ന് രാത്രി വീട്ടിൽ വലിയൊരു സന്തോഷമായിരുന്നു. ലക്ഷ്മിയമ്മയും സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടിയും ചേർന്ന് നല്ല വിഭവസമൃദ്ധമായ അത്താഴമാണ് ഒരുക്കിയത്. ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് എല്ലാവരും ഉറങ്ങാൻ കിടന്നു. മുറിയിൽ കട്ടിലിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്ന ഉണ്ണിമായയുടെ അരികിലേക്ക് വിഷ്ണു പതുക്കെ നടന്നു വന്നു. അവന്റെ കയ്യിൽ ഒരു ചെറിയ പൊതിയുണ്ടായിരുന്നു. ടൗണിൽ പോയപ്പോൾ അവൾക്കായി വാങ്ങിയതായിരുന്നു അത്. "ഇതെന്താ തമ്പ്രാൻ കുട്ടീ?" ഉണ്ണിമായ കൗതുകത്തോടെ ചോദിച്ചു. "തുറന്നു നോക്ക് പെണ്ണേ..." വിഷ്ണു അവളുടെ അരികിലിരുന്ന് അവളുടെ തോളിലേക്ക് കൈകൾ ചേർത്തു. അവൾ ആ പൊതി തുറന്നപ്പോൾ അതിനുള്ളിൽ മനോഹരമായ ഒരു പച്ചക്കല്ല് വെച്ച സ്വർണ്ണ മോതിരമായിരുന്നു! അത് കണ്ട് ഉണ്ണിമായയുടെ കണ്ണ് വിടർന്നു. "ഇത്... ഇത് എന്തിനാ ഇപ്പോൾ വാങ്ങിയത്? നമുക്ക് ഇപ്പോൾ ഒത്തിരി ചിലവുകൾ ഉള്ളതല്ലേ?" അവൾ സ്നേഹത്തോടെ അവനെ ശകാരിക്കാൻ നോക്കി. "എന്റെ കഷ്ടപ്പാടുകളിലൊക്കെ കൂടെ നിന്ന് എന്റെ കൂടെ പാടത്ത് ചളിയിലിറങ്ങി കൊയ്ത എന്റെ പെണ്ണിന് ഈ വിഷ്ണു തരുന്ന സമ്മാനമാണിത്. ഇതിലും വലുത് വാങ്ങാൻ എനിക്ക് ആഗ്രഹമുണ്ട്" വിഷ്ണു അവളുടെ വലതുകൈ പിടിച്ച് ആ മോതിരം അവളുടെ വിരലിലേക്ക് പതുക്കെ അണിയിച്ചു കൊടുത്തു. മോതിരം അണിയിച്ചതിന് ശേഷം അവൻ ആ കൈകളിൽ അമർത്തി ചുംബിച്ചു. ഉണ്ണിമായയുടെ നാണം കൊണ്ട് കവിളുകൾ ചുവന്നുതുടുത്തു. അവൾ പതുക്കെ അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് തലചായ്ച്ചു... "തമ്പ്രാൻ കുട്ടീ... നമ്മുടെ വാവ വയറ്റിൽ കിടന്ന് പതുക്കെ അനങ്ങുന്നുണ്ട്. നോക്കിക്കേ..." അവൾ അവന്റെ കൈ എടുത്ത് തന്റെ വയറിലേക്ക് വെച്ചു. വിഷ്ണു അവളുടെ വയറ്റിൽ പതുക്കെ കൈവെച്ചപ്പോൾ ഉള്ളിൽ നിന്നും ഒരു ചെറിയ ഇളക്കം അവന്റെ കൈകളിൽ തട്ടി. വിഷ്ണുവിന്റെ കണ്ണുകൾ സന്തോഷം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞുപോയി. അവൻ പതുക്കെ താഴ്ന്ന് അവളുടെ വയറ്റിൽ ആർദ്രമായി ഒരു ചുംബനം നൽകി. "എന്റെ കുഞ്ഞ് വേഗം പുറത്തേക്ക് വരട്ടെ... അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും ഈ കൊച്ചു കോവിലകത്തേക്ക്" വിഷ്ണു മന്ത്രിച്ചുകൊണ്ട് ഉണ്ണിമായയെ തന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചേർത്ത് മുറുകെ പിടിച്ചു. നിലാവിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ആ രാത്രി അവരുടെ പ്രണയത്താൽ ധന്യമായി മാറി. അതേസമയം കണിമംഗലം കോവിലകത്തിന്റെ ഉമ്മറത്തിരുന്ന് വലിയ തമ്പുരാൻ കാര്യസ്ഥനോട് സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു. വിഷ്ണു തന്റെ നെല്ല് ടൗണിൽ കൊണ്ടുപോയി വലിയ വിലയ്ക്ക് വിറ്റു എന്ന വിവരമാണ് കാര്യസ്ഥൻ തമ്പുരാനെ അറിയിച്ചത്. അതു കേട്ടപ്പോൾ തമ്പുരാന്റെ ചുണ്ടിൽ ആർക്കും മനസ്സിലാകാത്ത ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. "അവൻ എന്റെ മകൻ തന്നെയാണ് ഗോപാലാ... കണിമംഗലം കോവിലകത്തെ ചോര തോൽക്കാൻ തയ്യാറല്ലെന്ന് അവൻ തെളിയിച്ചു. നാളെ രാവിലെ നീ വണ്ടി തയ്യാറാക്കണം..." "എങ്ങോട്ടാ തമ്പുരാനേ?" കാര്യസ്ഥൻ അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു. "എനിക്ക് എന്റെ മകന്റെയും മരുമകളുടെയും ആ കൊച്ചു വീട് വരെ ഒന്നു പോകണം. എന്റെ വാശി കൊണ്ട് ഞാൻ ഇറക്കിവിട്ട എന്റെ മകനെ എനിക്ക് തിരികെ വേണം" തമ്പുരാന്റെ ശബ്ദത്തിൽ വലിയൊരു മാറ്റം വന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു... തുടരും..... ❣️ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📙 നോവൽ #♥ പ്രണയം നിന്നോട് #💞 പ്രണയകഥകൾ #💞 നിനക്കായ്