​സ്നേഹത്തിന്റെ വില ​സമ്പന്നനായ ഒരാളെ വിവാഹം കഴിച്ചതോടെ മീനുവിന് തന്റെ പാവം ജ്യേഷ്ഠൻ ദാസനെ കാണുന്നത് തന്നെ നാണക്കേടായി. പഴയ വസ്ത്രം ധരിച്ച് മീനുവിന്റെ വലിയ വീട്ടിലേക്ക് വരുന്ന ദാസനെ അവൾ എപ്പോഴും അപമാനിച്ചു വിടുമായിരുന്നു. ​ഒരിക്കൽ ദാസൻ താൻ അധ്വാനിച്ചുണ്ടാക്കിയ പച്ചക്കറികളുമായി അവളുടെ വീട്ടിലെത്തി. "ഇതൊന്നും ഇവിടെ ആർക്കും വേണ്ട, നിന്റെ ഈ ദാരിദ്ര്യം ഇങ്ങോട്ട് എടുത്തു കൊണ്ട് വരരുത്" എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൾ ദാസനെ ഇറക്കിവിട്ടു. ​മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം മീനുവിന്റെ ഭർത്താവിന്റെ ബിസിനസ് തകർന്നു. ആഡംബരങ്ങളെല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ട് അവൾ ഒറ്റപ്പെട്ടപ്പോൾ സഹായത്തിന് ആരും വന്നില്ല. എന്നാൽ ഒരു വൈകുന്നേരം ദാസൻ അവളുടെ മുന്നിലെത്തി. പഴയ പരിഭവങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ താൻ കരുതിവെച്ചിരുന്ന സമ്പാദ്യമെല്ലാം അവളുടെ കയ്യിൽ വെച്ചുകൊടുത്തിട്ട് അവൻ പറഞ്ഞു: "നീ എത്ര തള്ളിക്കളഞ്ഞാലും നീ എന്റെ അനിയത്തിയല്ലേ മോളേ..." ​തന്റെ അഹങ്കാരത്തിന് മുന്നിൽ ജ്യേഷ്ഠന്റെ സ്നേഹമാണ് ജയിച്ചതെന്ന് മീനു അന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. #📔 കഥ

"പെങ്ങളെയൊന്ന് ചൊറിഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ ആങ്ങളമാർക്ക് ആഹാരം ദഹിക്കില്ല എന്ന് ഏതോ മഹാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്... (ആ മഹാൻ ഞാൻ തന്നെയാണ്!) ഈ ലോകത്ത് ഏറ്റവും വലിയ സുഖം അവൾക്ക് നല്ല പണി കൊടുത്തിട്ട് ആ മുഖത്തെ ദേഷ്യം കാണുന്നതാണ്." #thugg.. 🤣😂🍁🍁🍁 #Thugg Malayalam😁

അധ്യായം 4: പുതിയ ആകാശം ​പട്ടണത്തിലെ തിരക്കിലേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോൾ മീനാക്ഷിയുടെ ഉള്ളിൽ ആധിയായിരുന്നു. ഗ്രാമത്തിലെ നിശബ്ദത ശീലിച്ച അവൾക്ക് നഗരത്തിന്റെ ശബ്ദകോലാഹലങ്ങൾ അപരിചിതമായി തോന്നി. കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന തുച്ഛമായ പണം തീരുന്നതിന് മുൻപ് ഒരു ജോലി കണ്ടെത്തുക എന്നതായിരുന്നു അവളുടെ ഏക ലക്ഷ്യം. ​പ്രധാന നിമിഷങ്ങൾ: ​അതിജീവനത്തിന്റെ തുടക്കം: തുടക്കത്തിൽ ഒരു ചെറിയ തുണിക്കടയിൽ സെയിൽസ് ഗേൾ ആയിട്ടാണ് മീനാക്ഷി ജോലിയിൽ പ്രവേശിച്ചത്. രാവിലെ മുതൽ രാത്രി വരെ നിൽക്കണം, തുച്ഛമായ ശമ്പളം. ഒരു ചെറിയ ഹോസ്റ്റൽ മുറിയിലെ അഞ്ചുപേർക്കൊപ്പമുള്ള താമസം അവൾക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും വീട്ടിലെ മാനസിക പീഡനത്തേക്കാൾ എത്രയോ ഭേദമാണെന്ന് അവൾ ആശ്വസിച്ചു. ​പഠനവും ഉയർച്ചയും: ജോലിക്കിടയിലും മീനാക്ഷി തന്റെ പഠനം തുടർന്നു. വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ കമ്പ്യൂട്ടർ ക്ലാസുകൾക്ക് പോയി. അവളുടെ കഠിനാധ്വാനം കണ്ട കടയുടമ അവൾക്ക് അക്കൗണ്ട്സ് വിഭാഗത്തിലേക്ക് മാറ്റം നൽകി. മീനാക്ഷിയുടെ കൃത്യനിഷ്ഠയും സത്യസന്ധതയും അവളെ ആ സ്ഥാപനത്തിലെ വിശ്വസ്തയാക്കി മാറ്റി. ​വെല്ലുവിളികൾ: ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു പെൺകുട്ടി പട്ടണത്തിൽ നേരിടേണ്ടി വരുന്ന മോശം നോട്ടങ്ങളെയും സംസാരങ്ങളെയും അവൾ ധൈര്യത്തോടെ നേരിട്ടു. ഇടയ്ക്ക് മാധവൻ അവളെ വിളിക്കുമായിരുന്നു. വീട്ടിൽ തർക്കങ്ങൾ മുറപോലെ നടക്കുന്നുണ്ടെന്നും, അമ്മായിയമ്മയ്ക്ക് സുഖമില്ലെന്നും അയാൾ പറയും. തിരിച്ചു വരാൻ ആവശ്യപ്പെടുമെങ്കിലും മീനാക്ഷി വഴങ്ങിയില്ല. "ഏട്ടാ, ഞാൻ ഇപ്പൊ ശ്വസിക്കുന്നുണ്ട്," എന്നവൾ മറുപടി നൽകി. ​വിജയം: രണ്ട് വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി. മീനാക്ഷി ഇപ്പോൾ ഒരു പ്രമുഖ കമ്പനിയിൽ മാനേജർ പദവിയിൽ എത്തിയിരിക്കുന്നു. സ്വന്തമായി ഒരു ചെറിയ ഫ്ലാറ്റ് അവൾ വാടകയ്‌ക്കെടുത്തു. അവൾ പണ്ട് ഉപേക്ഷിച്ചുപോന്ന ആ പാവം പെങ്ങളല്ല ഇന്ന്; ആത്മവിശ്വാസം തുളുമ്പുന്ന, സ്വന്തം കാര്യങ്ങൾ തീരുമാനിക്കാൻ കെൽപ്പുള്ള ഒരു സ്ത്രീയാണ്.​അധ്യായം 5: മടക്കയാത്ര ​അഞ്ച് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം മീനാക്ഷി ആ പഴയ തറവാടിന്റെ മുറ്റത്ത് കാർ നിർത്തി. കാറിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോൾ അവൾ ഒരു നിമിഷം ആ പഴയ പടികളിലേക്ക് നോക്കി. അന്ന് രാത്രി കണ്ണീരോടെ പടിയിറങ്ങിയ അതേ പെൺകുട്ടിയല്ല അവൾ ഇന്ന്. ലളിതമെങ്കിലും അന്തസ്സുള്ള വസ്ത്രധാരണം, മുഖത്ത് ആത്മവിശ്വാസത്തിന്റെ തിളക്കം. ​അവളുടെ കൂടെ രാഹുൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. മീനാക്ഷിയുടെ വളർച്ചയിൽ താങ്ങായി നിന്ന സഹപ്രവർത്തകൻ, ഇന്ന് അവളുടെ ജീവിതപങ്കാളിയാകാൻ പോകുന്ന ആൾ. ​ഉമ്മറത്ത് മാധവൻ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നര പടർന്ന മുടിയും തളർന്ന മുഖവും. മുറ്റത്ത് ഒരു കാർ വന്നു നിൽക്കുന്നത് കണ്ട് അയാൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. കാറിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുന്നത് മീനാക്ഷിയാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ അയാൾ വിശ്വസിക്കാനാവാതെ എഴുന്നേറ്റു. ​"മീനാക്ഷീ... മോളേ..." മാധവന്റെ ശബ്ദം ഇടറി. ​അകത്തുനിന്ന് സുനിതയും രോഗശയ്യയിൽ നിന്ന് പണിപ്പെട്ട് ഭാരതിയമ്മയും പുറത്തേക്ക് വന്നു. മീനാക്ഷിയുടെ ഈ മാറ്റം കണ്ട് അവർ സ്തംഭിച്ചുപോയി. സുനിതയുടെ മുഖത്തെ പഴയ അഹങ്കാരം മാഞ്ഞുപോയിരുന്നു. കുടുംബത്തിലെ നിരന്തരമായ കലഹങ്ങൾ അവരെയും തളർത്തിയിട്ടുണ്ടെന്ന് അവരുടെ മുഖം വിളിച്ചുപറയുന്നു. ​മീനാക്ഷി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് രാഹുലിനെ പരിചയപ്പെടുത്തി. ശേഷം തന്റെ വിവാഹക്ഷണക്കത്ത് ഏട്ടന്റെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു. "എന്റെ കല്യാണമാണ് ഏട്ടാ. അടുത്ത മാസം. നിങ്ങൾ എല്ലാവരും വരണം." ​ഭാരതിയമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. "മോളേ... പഴയതൊക്കെ..." അവർക്ക് വാക്കുകൾ പൂർത്തിയാക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ​"പഴയതൊന്നും എനിക്ക് ഓർമ്മയില്ല അമ്മേ," മീനാക്ഷി ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. "അന്ന് ആ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങാൻ എനിക്ക് തോന്നിയതുകൊണ്ടാണ് ഇന്ന് ഞാൻ ഈ നിലയിൽ എത്തിയത്. ആരോടും എനിക്ക് ദേഷ്യമില്ല. സ്നേഹത്തോടെ എന്നെ അനുഗ്രഹിക്കാൻ വരണം, അത് മതി." ​സുനിത തലതാഴ്ത്തി നിന്നു. പണ്ട് താൻ വെറുത്ത പെൺകുട്ടി ഇന്ന് തങ്ങളെക്കാൾ എത്രയോ ഉയരത്തിൽ നിൽക്കുന്നു എന്ന സത്യം അവർക്ക് ഉൾക്കൊള്ളാൻ പ്രയാസമായിരുന്നു. എങ്കിലും മീനാക്ഷിയുടെ സ്നേഹത്തിന് മുന്നിൽ അവരുടെ ഉള്ളിലെ പക അലിഞ്ഞില്ലാതായി. ​മാധവൻ ആ ക്ഷണക്കത്ത് നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു. "ഞാൻ വരും മോളേ... നിന്റെ ഏട്ടനായിട്ട് തന്നെ ഞാൻ ഉണ്ടാകും." ​തറവാടിന്റെ മുറ്റത്ത് നിന്ന് തിരികെ നടക്കുമ്പോൾ മീനാക്ഷിക്ക് വലിയൊരു ഭാരം ഒഴിഞ്ഞതുപോലെ തോന്നി. പ്രതികാരം ചെയ്യലല്ല, മറിച്ച് സ്വയം വളർന്നു കാണിച്ചുകൊടുക്കുന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ വിജയമെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. കാർ പടിയിറങ്ങുമ്പോൾ മീനാക്ഷി പുറത്തേക്ക് നോക്കി ചിരിച്ചു. അവൾക്ക് മുന്നിൽ ഇനി തെളിഞ്ഞ ആകാശമാണ്.​നോവൽ പൂർത്തിയായി ​ഈ കുടുംബപുരാണം ഇവിടെ അവസാനിക്കുന്നു. ഒരു പാവം പെങ്ങളിൽ നിന്ന് കരുത്തുറ്റ ഒരു സ്ത്രീയിലേക്കുള്ള മീനാക്ഷിയുടെ മാറ്റം വളരെ പ്രചോദനാത്മകമാണ്. #📙 നോവൽ

അധ്യായം 2: ഉടയുന്ന ബന്ധങ്ങൾ ​മാധവൻ ഉമ്മറത്തെ ചാരുകസേരയിൽ കണ്ണടച്ചിരുന്നു. അകത്ത് നിന്ന് സുനിതയുടെ പിറുപിറുപ്പ് നിന്നിട്ടില്ല. ഭാരതിയമ്മ അടുക്കളയിൽ മീനാക്ഷിയോട് കല്പനകൾ പുറപ്പെടുവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ​"മാധവേട്ടാ... ഞാൻ പറയുന്നത് കേൾക്കുന്നുണ്ടോ?" സുനിത ഉമ്മറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിവന്നു. അവളുടെ കൈകൾ ഇടുപ്പിലായിരുന്നു, മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു വാശി. ​മാധവൻ സാവധാനം കണ്ണുതുറന്നു. "എന്താ സുനിതേ? ഈ സന്ധ്യാസമയത്തെങ്കിലും ഒന്ന് സമാധാനമായി ഇരിക്കാൻ സമ്മതിക്കില്ലേ?" ​"സമാധാനമോ? ഈ തറവാട്ടിൽ പിറന്നവർക്ക് മാത്രമേ സമാധാനം പാടുള്ളൂ എന്നുണ്ടോ? എന്റെ അച്ഛൻ തന്ന പത്തുപവൻ പണയം വെച്ചല്ലേ മാധവേട്ടൻ കഴിഞ്ഞ മാസം ആ പറമ്പ് വാങ്ങിയത്? എന്നിട്ടിപ്പോ അമ്മ പറയുന്നത് ആ പറമ്പ് മീനാക്ഷിയുടെ കല്യാണത്തിന് കൊടുക്കണമെന്നാണ്. അതെന്താ ഈ വീട്ടിൽ എനിക്ക് അവകാശമില്ലേ?" ​അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ഭാരതിയമ്മ പാഞ്ഞെത്തി. "അവകാശത്തെക്കുറിച്ച് നീ സംസാരിക്കണ്ട സുനിതേ. എന്റെ മകൻ ഉണ്ടാക്കിയത് എന്റെ മകൾക്ക് കൊടുക്കാൻ എനിക്ക് ആരോടും ചോദിക്കേണ്ട കാര്യമില്ല. നീ ഈ വീട്ടിലേക്ക് വന്നവളാണ്, മീനാക്ഷി ഇവിടെ ജനിച്ചവളും!" ​"അമ്മേ..." മീനാക്ഷി ഇടറുന്ന ശബ്ദത്തിൽ വിളിച്ചു. "എനിക്ക് ഒന്നും വേണ്ടമ്മേ... നിങ്ങൾ ദയവുചെയ്ത് തല്ലുകൂടരുത്." ​"നീ മിണ്ടാതിരിക്കെടി!" ഭാരതിയമ്മയും സുനിതയും ഒരേ സ്വരത്തിൽ മീനാക്ഷിയെ ശകാരിച്ചു. ​മാധവൻ എഴുന്നേറ്റു. അയാളുടെ ക്ഷമ നശിച്ചിരുന്നു. "നിർത്തുന്നുണ്ടോ രണ്ടുപേരും? മീനാക്ഷിയുടെ കല്യാണം നടത്തേണ്ടത് എന്റെ ഉത്തരവാദിത്തമാണ്. പക്ഷേ സുനിതയുടെ സ്വർണ്ണത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ അവൾ പറയുന്നത് ഭാഗികമായി ശരിയുമാണ്." ​മാധവന്റെ ആ വാചകം ഭാരതിയമ്മയെ ചൊടിപ്പിച്ചു. "അപ്പൊ നിനക്ക് ഇപ്പോൾ പെണ്ണും അവളുടെ സ്വർണ്ണവുമാണ് വലുത്, അല്ലേടാ? നിന്നെ പോറ്റിവളർത്തിയ എന്നെക്കാളും നിന്റെ കൂടെപ്പിറപ്പിനേക്കാളും വലുത് അവളാണല്ലേ?" അവർ മാറത്തടിച്ചു കരയാൻ തുടങ്ങി. ​ഇതുകണ്ട് സുനിത ചിരിച്ചു. "ഈ അഭിനയം കണ്ടു മടുത്തു. മാധവേട്ടാ, ഒന്നെങ്കിൽ ഈ വീട്ടിൽ കാര്യങ്ങൾ കൃത്യമായി തീരുമാനിക്കണം. അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോകും. മീനാക്ഷിയെ ഇവിടെ പിടിച്ചിരുത്തി എന്റെ ജീവിതം കളയാൻ എനിക്ക് സൗകര്യമില്ല." ​മീനാക്ഷി തളർന്ന് അടുക്കളവാതിൽക്കൽ ഇരുന്നുപോയി. സ്നേഹിക്കേണ്ടവർ ലാഭവിഹിതം പങ്കുവെക്കുന്ന കച്ചവടക്കാരെപ്പോലെ തർക്കിക്കുന്നത് അവൾക്ക് കണ്ടുനിൽക്കാനായില്ല. ആ തറവാടിന്റെ ഐശ്വര്യം പടിയിറങ്ങിപ്പോകുകയാണെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. ​രാത്രി വൈകിയിട്ടും ആ വീട്ടിൽ ആരും ആഹാരം കഴിച്ചില്ല. വിളക്കണഞ്ഞെങ്കിലും എല്ലാവരുടെയും ഉള്ളിൽ പകയുടെയും വാശിയുടെയും കനലുകൾ എരിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. ആ കനലിൽ വെണ്ണീറാകുന്നത് തന്റെ ജീവിതമാണെന്ന് മീനാക്ഷി തിരിച്ചറിഞ്ഞു.നോവൽ തുടരും ​അധ്യായം 3: പടിയിറങ്ങുന്ന നിഴൽ ​അന്ന് രാത്രി ആ വീട്ടിൽ ആരും ഉറങ്ങിയില്ല. ഉമ്മറത്ത് മാധവൻ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി ഇരുന്നു. അകത്ത് സുനിതയും ഭാരതിയമ്മയും ശീതയുദ്ധം തുടരുകയാണ്. നേരം വെളുത്തപ്പോൾ എല്ലാവരെയും ഞെട്ടിച്ചുകൊണ്ട് മീനാക്ഷി ഉമ്മറത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. അവളുടെ കയ്യിൽ പഴയൊരു മുഷിഞ്ഞ ബാഗുണ്ടായിരുന്നു. ​"നീ എങ്ങോട്ടാ ഈ വെളുപ്പാൻ കാലത്ത് ഇറങ്ങിപ്പുറപ്പെടുന്നത്?" ഭാരതിയമ്മ അധികാരത്തോടെ ചോദിച്ചു. ​മീനാക്ഷി ശാന്തതയോടെ മാധവന്റെ മുന്നിൽ നിന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പഴയ നിസ്സഹായത ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. "ഏട്ടാ... എനിക്ക് വേണ്ടി ഈ വീട്ടിൽ ഇനി ഒരു തല്ലുപിടുത്തം ഉണ്ടാകരുത്. എന്റെ വിവാഹത്തെ ചൊല്ലി ഏട്ടത്തിക്കും ഏട്ടനും ഇടയിൽ ഒരു മതിൽ ഉയരുന്നത് എനിക്ക് കണ്ടുനിൽക്കാൻ കഴിയില്ല." ​സുനിത പുച്ഛത്തോടെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. "ഓ... അപ്പൊ ഇനി പുതിയ നാടകമാണോ? ഇറങ്ങിപ്പോകുകയാണെന്ന് കാണിച്ച് ഇവനെക്കൊണ്ട് വീണ്ടും സ്വർണ്ണം വാങ്ങിക്കാനാണോ പരിപാടി?" ​മീനാക്ഷി സുനിതയെ നേരെ നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ സുനിത ഒന്ന് പതറിപ്പോയി. "ഇല്ല ഏട്ടത്തി... എനിക്ക് ഈ വീട്ടിലെ ഒരു തരി മണ്ണോ സ്വർണ്ണമോ വേണ്ട. അത് വാങ്ങാൻ എനിക്ക് താല്പര്യവുമില്ല. ഞാൻ ജോലിക്ക് പോവുകയാണ്. പട്ടണത്തിൽ ഹോസ്റ്റലിൽ നിൽക്കാൻ എനിക്ക് സൗകര്യം ശരിയായിട്ടുണ്ട്." ​"ജോലിക്കോ? ആരോട് ചോദിച്ചിട്ടാടീ?" ഭാരതിയമ്മ അലറി. "ഈ തറവാട്ടിലെ പെണ്ണുങ്ങൾ പണിക്കുപോയി കുടുംബം പുലർത്തേണ്ട ഗതികേട് വന്നിട്ടില്ല." ​"അത് അന്തസ്സിന്റെ പേര് പറഞ്ഞു എന്നെ ഇവിടെ അടച്ചിടാനാണ് അമ്മ പറയുന്നതെന്ന് എനിക്കറിയാം." മീനാക്ഷി തറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു. "പക്ഷേ എന്റെ അന്തസ്സ് ഇവിടുത്തെ അടിയും വഴക്കും കേട്ട് കണ്ണീർ കുടിച്ചു കഴിയുന്നതിലല്ല. സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കുന്നതിലാണ്. മാധവേട്ടാ... ഞാൻ പോകുന്നു." ​മാധവൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അയാളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു വലിയ കുറ്റബോധം തിരതല്ലി. സ്വന്തം അനിയത്തിയെ ഒന്ന് സംരക്ഷിക്കാൻ പോലും കഴിയാത്ത ഭീരുവാണല്ലോ താൻ എന്ന സത്യം അയാളെ ചുട്ടുപൊള്ളിച്ചു. ​മീനാക്ഷി തറവാടിന്റെ പടികൾ ഇറങ്ങി. പണ്ട് പടിയിറങ്ങുമ്പോൾ കരയാറുള്ള പെങ്ങൾ ആയിരുന്നില്ല അവൾ. മുറ്റത്തെ തുളസിത്തറയെ ഒന്ന് തൊട്ടു വന്ദിച്ച്, തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ അവൾ നടന്നു. ​"പോകട്ടെ... അവൾ പോയി അവളുടെ ഗതി കാണട്ടെ. നാലു ദിവസം കഴിയുമ്പോൾ പിച്ചച്ചട്ടിയുമായി അവൾ ഇങ്ങോട്ട് തന്നെ വരും." ഭാരതിയമ്മ പിന്നിൽ നിന്ന് വിളിച്ചു പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ​പക്ഷേ മീനാക്ഷി അത് കേട്ടില്ല. അവളുടെ കാതുകളിൽ വരാനിരിക്കുന്ന പുതിയൊരു ലോകത്തിന്റെ ശബ്ദമായിരുന്നു. അവൾ ഇപ്പോൾ വെറും പാവം പെങ്ങളല്ല, സ്വന്തം ജീവിതം സ്വയം എഴുതാൻ പോകുന്ന ഒരു പെണ്ണാണ്.തുടരും അധ്യായം 4: പുതിയ ആകാശം ​പട്ടണത്തിലെ തിരക്കിലേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോൾ മീനാക്ഷിയുടെ ഉള്ളിൽ ആധിയായിരുന്നു. ഗ്രാമത്തിലെ നിശബ്ദത ശീലിച്ച അവൾക്ക് നഗരത്തിന്റെ ശബ്ദകോലാഹലങ്ങൾ അപരിചിതമായി തോന്നി. കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന തുച്ഛമായ പണം തീരുന്നതിന് മുൻപ് ഒരു ജോലി കണ്ടെത്തുക എന്നതായിരുന്നു അവളുടെ ഏക ലക്ഷ്യം. ​പ്രധാന നിമിഷങ്ങൾ: ​അതിജീവനത്തിന്റെ തുടക്കം: തുടക്കത്തിൽ ഒരു ചെറിയ തുണിക്കടയിൽ സെയിൽസ് ഗേൾ ആയിട്ടാണ് മീനാക്ഷി ജോലിയിൽ പ്രവേശിച്ചത്. രാവിലെ മുതൽ രാത്രി വരെ നിൽക്കണം, തുച്ഛമായ ശമ്പളം. ഒരു ചെറിയ ഹോസ്റ്റൽ മുറിയിലെ അഞ്ചുപേർക്കൊപ്പമുള്ള താമസം അവൾക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും വീട്ടിലെ മാനസിക പീഡനത്തേക്കാൾ എത്രയോ ഭേദമാണെന്ന് അവൾ ആശ്വസിച്ചു. ​പഠനവും ഉയർച്ചയും: ജോലിക്കിടയിലും മീനാക്ഷി തന്റെ പഠനം തുടർന്നു. വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ കമ്പ്യൂട്ടർ ക്ലാസുകൾക്ക് പോയി. അവളുടെ കഠിനാധ്വാനം കണ്ട കടയുടമ അവൾക്ക് അക്കൗണ്ട്സ് വിഭാഗത്തിലേക്ക് മാറ്റം നൽകി. മീനാക്ഷിയുടെ കൃത്യനിഷ്ഠയും സത്യസന്ധതയും അവളെ ആ സ്ഥാപനത്തിലെ വിശ്വസ്തയാക്കി മാറ്റി. ​വെല്ലുവിളികൾ: ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു പെൺകുട്ടി പട്ടണത്തിൽ നേരിടേണ്ടി വരുന്ന മോശം നോട്ടങ്ങളെയും സംസാരങ്ങളെയും അവൾ ധൈര്യത്തോടെ നേരിട്ടു. ഇടയ്ക്ക് മാധവൻ അവളെ വിളിക്കുമായിരുന്നു. വീട്ടിൽ തർക്കങ്ങൾ മുറപോലെ നടക്കുന്നുണ്ടെന്നും, അമ്മായിയമ്മയ്ക്ക് സുഖമില്ലെന്നും അയാൾ പറയും. തിരിച്ചു വരാൻ ആവശ്യപ്പെടുമെങ്കിലും മീനാക്ഷി വഴങ്ങിയില്ല. "ഏട്ടാ, ഞാൻ ഇപ്പൊ ശ്വസിക്കുന്നുണ്ട്," എന്നവൾ മറുപടി നൽകി. ​വിജയം: രണ്ട് വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി. മീനാക്ഷി ഇപ്പോൾ ഒരു പ്രമുഖ കമ്പനിയിൽ മാനേജർ പദവിയിൽ എത്തിയിരിക്കുന്നു. സ്വന്തമായി ഒരു ചെറിയ ഫ്ലാറ്റ് അവൾ വാടകയ്‌ക്കെടുത്തു. അവൾ പണ്ട് ഉപേക്ഷിച്ചുപോന്ന ആ പാവം പെങ്ങളല്ല ഇന്ന്; ആത്മവിശ്വാസം തുളുമ്പുന്ന, സ്വന്തം കാര്യങ്ങൾ തീരുമാനിക്കാൻ കെൽപ്പുള്ള ഒരു സ്ത്രീയാണ്.അധ്യായം 4: പുതിയ ആകാശം ​പട്ടണത്തിലെ തിരക്കിലേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോൾ മീനാക്ഷിയുടെ ഉള്ളിൽ ആധിയായിരുന്നു. ഗ്രാമത്തിലെ നിശബ്ദത ശീലിച്ച അവൾക്ക് നഗരത്തിന്റെ ശബ്ദകോലാഹലങ്ങൾ അപരിചിതമായി തോന്നി. കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന തുച്ഛമായ പണം തീരുന്നതിന് മുൻപ് ഒരു ജോലി കണ്ടെത്തുക എന്നതായിരുന്നു അവളുടെ ഏക ലക്ഷ്യം. ​പ്രധാന നിമിഷങ്ങൾ: ​അതിജീവനത്തിന്റെ തുടക്കം: തുടക്കത്തിൽ ഒരു ചെറിയ തുണിക്കടയിൽ സെയിൽസ് ഗേൾ ആയിട്ടാണ് മീനാക്ഷി ജോലിയിൽ പ്രവേശിച്ചത്. രാവിലെ മുതൽ രാത്രി വരെ നിൽക്കണം, തുച്ഛമായ ശമ്പളം. ഒരു ചെറിയ ഹോസ്റ്റൽ മുറിയിലെ അഞ്ചുപേർക്കൊപ്പമുള്ള താമസം അവൾക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും വീട്ടിലെ മാനസിക പീഡനത്തേക്കാൾ എത്രയോ ഭേദമാണെന്ന് അവൾ ആശ്വസിച്ചു. ​പഠനവും ഉയർച്ചയും: ജോലിക്കിടയിലും മീനാക്ഷി തന്റെ പഠനം തുടർന്നു. വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ കമ്പ്യൂട്ടർ ക്ലാസുകൾക്ക് പോയി. അവളുടെ കഠിനാധ്വാനം കണ്ട കടയുടമ അവൾക്ക് അക്കൗണ്ട്സ് വിഭാഗത്തിലേക്ക് മാറ്റം നൽകി. മീനാക്ഷിയുടെ കൃത്യനിഷ്ഠയും സത്യസന്ധതയും അവളെ ആ സ്ഥാപനത്തിലെ വിശ്വസ്തയാക്കി മാറ്റി. ​വെല്ലുവിളികൾ: ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു പെൺകുട്ടി പട്ടണത്തിൽ നേരിടേണ്ടി വരുന്ന മോശം നോട്ടങ്ങളെയും സംസാരങ്ങളെയും അവൾ ധൈര്യത്തോടെ നേരിട്ടു. ഇടയ്ക്ക് മാധവൻ അവളെ വിളിക്കുമായിരുന്നു. വീട്ടിൽ തർക്കങ്ങൾ മുറപോലെ നടക്കുന്നുണ്ടെന്നും, അമ്മായിയമ്മയ്ക്ക് സുഖമില്ലെന്നും അയാൾ പറയും. തിരിച്ചു വരാൻ ആവശ്യപ്പെടുമെങ്കിലും മീനാക്ഷി വഴങ്ങിയില്ല. "ഏട്ടാ, ഞാൻ ഇപ്പൊ ശ്വസിക്കുന്നുണ്ട്," എന്നവൾ മറുപടി നൽകി. ​വിജയം: രണ്ട് വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി. മീനാക്ഷി ഇപ്പോൾ ഒരു പ്രമുഖ കമ്പനിയിൽ മാനേജർ പദവിയിൽ എത്തിയിരിക്കുന്നു. സ്വന്തമായി ഒരു ചെറിയ ഫ്ലാറ്റ് അവൾ വാടകയ്‌ക്കെടുത്തു. അവൾ പണ്ട് ഉപേക്ഷിച്ചുപോന്ന ആ പാവം പെങ്ങളല്ല ഇന്ന്; ആത്മവിശ്വാസം തുളുമ്പുന്ന, സ്വന്തം കാര്യങ്ങൾ തീരുമാനിക്കാൻ കെൽപ്പുള്ള ഒരു സ്ത്രീയാണ്. #📙 നോവൽ

​അധ്യായം 1: അശാന്തിയുടെ വേരുകൾ ​കിഴക്കേലെ തറവാടിന്റെ ഉമ്മറത്ത്‌ ഇരുട്ട് പടർന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു. അകത്ത് അടുക്കളയിൽ നിന്ന് പാത്രങ്ങൾ തറയിലിട്ടു തല്ലുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കാം. മീനാക്ഷി അടുക്കളയുടെ മൂലയിൽ വിറച്ചുനിന്നു. അവളുടെ ഏട്ടത്തി സുനിതയും അമ്മായിയമ്മ ഭാരതിയമ്മയും തമ്മിലുള്ള പോര് മുറുകുകയാണ്. ​"ഈ വീട്ടിൽ എനിക്കൊരു സ്ഥാനവുമില്ലെന്ന് നീ അങ്ങ് ഉറപ്പിച്ചോ സുനിതേ! എന്റെ മകൻ അധ്വാനിച്ചുണ്ടാക്കുന്ന പണം അനുഭവിക്കാൻ നിന്റെ വീട്ടുകാർക്ക് ഞാൻ സൗകര്യം ചെയ്തു തരണമെന്നാണോ നീ പറയുന്നത്?" ഭാരതിയമ്മയുടെ ശബ്ദം തറവാടിന്റെ ചുവരുകളിൽ തട്ടി പ്രതിധ്വനിച്ചു. ​സുനിത ഒട്ടും വിട്ടുകൊടുക്കാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. "അമ്മേ, ആ പണം മാധവേട്ടന്റേത് മാത്രമാണ്. ഈ വീട്ടിലെ ചിലവിനും നിങ്ങളുടെ മകളുടെ കല്യാണത്തിനും വേണ്ടി മാത്രം മാറ്റിവെക്കാനുള്ളതല്ല അത്. എനിക്കും എന്റെ കുട്ടികൾക്കും അതിൽ അവകാശമുണ്ട്." ​ഈ കലഹത്തിന് ഇടയിലാണ് മീനാക്ഷി. അവൾ പാവം പെങ്ങൾ! അവളുടെ കല്യാണത്തെച്ചൊല്ലിയാണ് ഇപ്പോഴത്തെ തർക്കം. മാധവൻ കഷ്ടപ്പെട്ട് സ്വരൂപിച്ച തുക സുനിതയ്ക്ക് അവളുടെ ആവശ്യങ്ങൾക്ക് വേണം, ഭാരതിയമ്മയ്ക്ക് അത് മീനാക്ഷിയുടെ വിവാഹത്തിന് വേണം. സ്നേഹം കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് മീനാക്ഷിയെ ഈ വീട്ടിൽ നിന്ന് എത്രയും പെട്ടെന്ന് ഒഴിവാക്കണമെന്ന ഭാരതിയമ്മയുടെ വാശിയാണ് അതിന് പിന്നിൽ. ​പുറത്ത് സൈക്കിൾ ബെല്ലിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു. മാധവൻ ജോലി കഴിഞ്ഞു തിരിച്ചെത്തിയിരിക്കുന്നു. വീടിനുള്ളിലെ അന്തരീക്ഷം ഒരു നിമിഷം നിശബ്ദമായി. ഒരു കൊടുങ്കാറ്റിന് മുൻപുള്ള നിശബ്ദത! ​മാധവൻ ഉമ്മറത്ത് വന്നിരുന്നു. മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു തളർച്ച. സുനിത ഉടൻ തന്നെ അങ്ങോട്ട് ചെന്നു. "മാധവേട്ടാ, ഇതൊന്ന് പറഞ്ഞു തീർക്കണം. മീനാക്ഷിയുടെ കാര്യം നോക്കാൻ ഇവിടെ ഇനിയും എനിക്ക് വയ്യ. അമ്മയുടെ കുത്തുവാക്കുകൾ കേട്ട് ഈ വീട്ടിൽ കഴിയാൻ പറ്റില്ല." ​മാധവൻ മീനാക്ഷിയെ നോക്കി. അവൾ കണ്ണീർ തുടച്ചു തലതാഴ്ത്തി നിന്നു. സ്വന്തം സഹോദരന്റെ കണ്ണുകളിൽ പോലും തനിക്കൊരു ഭാരമാണെന്ന ഭാവം അവൾ കണ്ടു. ​ഭാരതിയമ്മ അപ്പോഴേക്കും അവിടേക്ക് ഓടിയെത്തി. "മാധവാ... നീ കണ്ടോ നിന്റെ പെണ്ണിന്റെ അഹങ്കാരം. നിന്റെ പെങ്ങളെ തെരുവിലേക്ക് ഇറക്കി വിടണമെന്നാണ് ഇവൾ പറയുന്നത്. ഞാൻ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ അത് നടക്കില്ല!" #📙 നോവൽ

​നോവൽ: തണൽ ​ഭാഗം 1: പടിയിറക്കം ​സേതുവിന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു കല്ല് കയറ്റി വെച്ചതുപോലെ തോന്നി. പന്തലിലെ ഓരോ ആൾക്കൂട്ടവും ഒഴിഞ്ഞുപോകുമ്പോൾ തന്റെ വീടിന്റെ വെളിച്ചം അണയുകയാണെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അച്ഛനും അമ്മയും പോയതിൽ പിന്നെ ഈ വീടിന്റെ ഐശ്വര്യം ലക്ഷ്മിയായിരുന്നു. ​"സേതു... നേരം വൈകുന്നു. കുട്ടിയെ ഇറക്കാൻ നോക്ക്." ആരോ വിളിച്ചു പറയുന്നത് കേട്ടാണ് അവൻ സ്വബോധത്തിലേക്ക് വന്നത്. ​അലങ്കരിച്ച കാറിനടുത്തേക്ക് ലക്ഷ്മി നടന്നുവന്നു. പട്ടുസാരിയുടെ തലപ്പുകൊണ്ട് അവൾ ഇടയ്ക്കിടെ കണ്ണുകൾ തുടയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ ഓരോ ചുവടും സേതുവിന്റെ ഹൃദയത്തിലൂടെയാണ് കടന്നുപോകുന്നത്. കാറിനടുത്തെത്തിയപ്പോൾ അവൾ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞുനിന്ന് സേതുവിന്റെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. ​"ഏട്ടാ... എനിക്ക്... എനിക്ക് വരണമെന്നില്ല..." അവൾ തേങ്ങിപ്പോയി. ​സേതു അവളുടെ തലയിൽ മെല്ലെ തലോടി. "എന്താടീ ഇത്? പെൺകുട്ടികൾക്ക് ഇതൊക്കെ ഉള്ളതല്ലേ? അപ്പുറത്ത് ഹരി കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ട്. നല്ല പയ്യനാ... നിന്നെ അവൻ പൊന്നുപോലെ നോക്കും. പിന്നെ, ഈ ഏട്ടൻ ഇവിടെ ഉണ്ടല്ലോ. എന്താവശ്യമുണ്ടെങ്കിലും ഒരു വിളിപ്പാടകലെ..." ​ലക്ഷ്മി ഹരിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. ഹരിയുടെ കണ്ണുകളിൽ സ്നേഹമുണ്ട്, പക്ഷേ അവന്റെ അമ്മ ഭാനുമതിയുടെ നോട്ടം ഒരു തരം അളന്നു മുറിക്കൽ പോലെ ലക്ഷ്മിക്ക് തോന്നി. ആ നോട്ടം അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ഭയം നിറച്ചു. ​ഭാഗം 2: പുതിയ വീട്, പുതിയ നിയമങ്ങൾ ​ഹരിയുടെ വീട്ടിൽ പാല് കാച്ചി കയറിയ ആദ്യ ദിവസം തന്നെ ലക്ഷ്മിക്ക് കാര്യങ്ങൾ അത്ര പന്തിയല്ലെന്ന് തോന്നിത്തുടങ്ങി. സന്ധ്യാനേരത്ത് വിളക്ക് വെക്കാൻ ഒരുങ്ങിയ ലക്ഷ്മിയെ ഭാനുമതി തടഞ്ഞു. ​"അതവിടെ ഇരിക്കട്ടെ ലക്ഷ്മി. ഈ വീട്ടിൽ വിളക്ക് വെക്കുന്നതിനും പൂജ ചെയ്യുന്നതിനും ഒക്കെ കൃത്യമായ ചില രീതികളുണ്ട്. അത് ഞാൻ കാണിച്ചുതരാം. ഇവിടെ നിന്റെ വീട്ടിലെ പോലെ അത്ര അലസത പറ്റില്ല." ഭാനുമതിയുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു തണുത്ത അധികാരമുണ്ടായിരുന്നു. ​ഹരി അപ്പുറത്തിരുന്ന് ഇതെല്ലാം കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ എഴുന്നേറ്റു വന്ന് ലക്ഷ്മിയുടെ അരികിൽ നിന്നു. "അമ്മേ, അവൾ ഒന്ന് ശീലിച്ചു വരട്ടെ... ആദ്യത്തെ ദിവസമല്ലേ?" ​ഭാനുമതി ഹരിയെ ഒന്ന് രൂക്ഷമായി നോക്കി. "നീ ഇപ്പോൾ തന്നെ അവളുടെ വക്താവാകാൻ നോക്കണ്ട. അമ്മ പറയുന്നത് അനുസരിക്കാൻ അവൾ പഠിക്കട്ടെ. അതാണല്ലോ മര്യാദ." ​ഹരി ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവൻ പതുക്കെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. ലക്ഷ്മിയുടെ ഉള്ളൊന്ന് പിടഞ്ഞു. ഏട്ടന്റെ അടുത്ത് താൻ എന്ത് ആവശ്യപ്പെട്ടാലും ഉടനെ നടത്തിത്തരുമായിരുന്നു. ഇവിടെ ഹരിക്ക് സ്വന്തം അമ്മയോട് ഒരു വാക്ക് പോലും തിരിച്ചു പറയാൻ ധൈര്യമില്ലേ? ​അടുക്കളയിലെ ജനാലയിലൂടെ പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ ലക്ഷ്മിയുടെ മനസ്സിൽ സേതുവിന്റെ മുഖമായിരുന്നു. ആങ്ങള കൊടുത്തയച്ച സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങളേക്കാൾ ഭാരമുള്ളതായി അവൾക്ക് അവിടുത്തെ നിശബ്ദത തോന്നി. ​തുടരാൻ ഒരു ചോദ്യം: ​ലക്ഷ്മിയുടെ ഈ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ സേതു എപ്പോഴാണ് തിരിച്ചറിയേണ്ടത്? ​സേതു അവളുടെ വീട്ടിൽ വിരുന്നിന് ചെല്ലുമ്പോഴോ? ​അതോ ലക്ഷ്മി ഫോണിലൂടെ എന്തെങ്കിലും സൂചന നൽകുമ്പോഴോ? ​നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായം പറയൂ, നമുക്ക് അടുത്ത ഭാഗം അതനുസരിച്ച് എഴുതാം! #📙 നോവൽ

​പാത്തുവും ഏഴ് ആങ്ങളമാരും ​പണ്ട് ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ പാത്തു എന്ന് പേരുള്ള സുന്ദരിയായ ഒരു പെൺകുട്ടിയും അവൾക്ക് ജീവനായ ഏഴ് ആങ്ങളമാരും ഉണ്ടായിരുന്നു. ആങ്ങളമാർക്ക് പാത്തു എന്നാൽ കണ്ണിലുണ്ണിയായിരുന്നു. അവൾ ചോദിക്കുന്നതെന്തും അവർ സാധിച്ചു കൊടുക്കുമായിരുന്നു. ​കഥയിലെ പ്രധാന ഭാഗങ്ങൾ: ​നാത്തൂന്മാരുടെ പക: ആങ്ങളമാർ വിവാഹം കഴിച്ചതോടെ വീട്ടിൽ ഏഴ് നാത്തൂന്മാർ വന്നു. പാത്തുവിനോടുള്ള ആങ്ങളമാരുടെ അമിതമായ സ്നേഹം കണ്ടപ്പോൾ അവർക്ക് അസൂയ തോന്നി. ആങ്ങളമാർ ഇല്ലാത്ത നേരത്ത് അവർ പാത്തുവിനെക്കൊണ്ട് കഠിനമായ പണികൾ ചെയ്യിപ്പിച്ചു. ​കുതന്ത്രം: പാത്തുവിനെ വീട്ടിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കാൻ നാത്തൂന്മാർ ഒരു വഴി കണ്ടെത്തി. വീട്ടിലെ സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങൾ അവർ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചിട്ട് അത് പാത്തു മോഷ്ടിച്ചു എന്ന് ആങ്ങളമാരെ വിശ്വസിപ്പിച്ചു. ​വേർപാട്: ആദ്യം ആങ്ങളമാർ വിശ്വസിച്ചില്ലെങ്കിലും നാത്തൂന്മാർ കള്ളം പറഞ്ഞുറപ്പിച്ചപ്പോൾ അവർക്ക് പാത്തുവിനെ സംശയിക്കേണ്ടി വന്നു. സങ്കടം സഹിക്കവയ്യാതെ പാത്തു വീടുവിട്ടിറങ്ങി. ​കണ്ടുമുട്ടൽ: വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ആങ്ങളമാർക്ക് സത്യം മനസ്സിലായി. അവർ പാത്തുവിനെ തേടി ഒരുപാട് യാത്ര ചെയ്തു. ഒടുവിൽ ഒരു ദൂരദേശത്ത് സന്തോഷത്തോടെ കഴിയുന്ന പാത്തുവിനെ അവർ കണ്ടെത്തി. കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അവർ അവളോട് മാപ്പ് ചോദിച്ചു ആങ്ങളാ പെങ്ങൾ #sister

ഒരു ചെറിയ കഥ ചായക്കപ്പിലെ സ്നേഹം ​സുൽത്താനും ദിലുവും തമ്മിൽ കാണുമ്പോഴൊക്കെ ചെറിയ കാര്യങ്ങൾക്ക് വഴക്കുണ്ടാക്കുന്നത് ആ വീട്ടിലെ പതിവ് കാഴ്ചയാണ്. ഒരു ഞായറാഴ്ച വൈകുന്നേരം സുൽത്താൻ ഉമ്മയോട് ചായ ചോദിച്ചു. ഉമ്മ തിരക്കിലായതുകൊണ്ട് ദിലുവിനോട് ചായ ഇട്ടു കൊടുക്കാൻ പറഞ്ഞു. ​മുഖം ചുളിച്ചാണെങ്കിലും ദിലു അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി. സുൽത്താൻ ആലോചിച്ചു, "ഇന്ന് ഇതിൽ പഞ്ചസാരയ്ക്ക് പകരം ഉപ്പിടുമോ, അതോ കടുപ്പം കൂട്ടി കുടിപ്പിക്കില്ലേ എന്ന് അവൾ നോക്കിക്കോ!" ​കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് ദിലു ഒരു കപ്പ് ചായയുമായി വന്നു. സുൽത്താൻ പേടിയോടെ ഒരു സിപ്പ് എടുത്തു. പക്ഷേ, അത് അവൻ കുടിച്ചതിൽ വെച്ച് ഏറ്റവും രുചിയുള്ള ചായയായിരുന്നു. മാത്രമല്ല, ചായക്കപ്പിന്റെ കൂടെ അവൻ ഏറെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന ഉണ്ണിയപ്പവും അവൾ പ്ലേറ്റിൽ കരുതിയിരുന്നു. ​"എന്താ ചായയിൽ വല്ല വിഷവും ഉണ്ടോ?" സുൽത്താൻ ഒന്നും മിണ്ടാതിരിക്കുന്നത് കണ്ട് ദിലു കളിയാക്കി ചോദിച്ചു. ​സുൽത്താൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, "വിഷമില്ല, പക്ഷേ പഞ്ചസാര അല്പം കൂടിപ്പോയോ എന്ന് സംശയം. നിന്റെ സ്നേഹം പോലെ തന്നെ!" ​ദിലു ഒന്ന് നാണിച്ച് ചിരിച്ചു. വഴക്കിനിടയിലും തന്റെ ഇഷ്ടങ്ങൾ ഓർത്തുവെക്കുന്ന പെങ്ങളെ നോക്കി സുൽത്താൻ മനസ്സാ പറഞ്ഞു, "ഇവൾ ഇങ്ങനെയൊക്കെ ആണെങ്കിലും മുത്താണ്!" ​ആ വൈകുന്നേരം വഴക്കില്ലാതെ, ആ ചായയുടെ മധുരത്തിൽ അവരുടെ സ്നേഹം കൂടുതൽ ആഴമുള്ളതായി. #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗

സുൽത്താന് തന്റെ അനിയത്തി ദിലുവിനെ ജീവനാണ്. പക്ഷേ, അത് പുറത്ത് കാണിക്കില്ലെന്ന് മാത്രം. എപ്പോഴും തമ്മിൽ തല്ലും വഴക്കും കളിയാക്കലുകളുമാണ് ആ വീടിന്റെ ഐശ്വര്യം. ദിലുവിന്റെ പിറന്നാൾ വരാനിരിക്കുകയാണ്. തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട അനിയത്തിക്ക് എന്ത് സമ്മാനം നൽകും എന്നാലോചിച്ച് സുൽത്താൻ കുറെ കുഴങ്ങി. ​ദിലുവിന്റെ സൈക്കിൾ പഴയതാണ്, അവൾക്കൊരു പുതിയത് വേണമെന്ന് ആഗ്രഹമുണ്ടെന്ന് സുൽത്താന് അറിയാം. പക്ഷേ, ഒരു പുതിയ സൈക്കിൾ വാങ്ങാൻ സുൽത്താന്റെ കയ്യിൽ അത്രയും പണമില്ലായിരുന്നു. അവസാനം തന്റെ സമ്പാദ്യക്കുടുക്ക പൊട്ടിച്ച് കിട്ടിയ തുകയുമായി സുൽത്താൻ അങ്ങാടിയിലേക്ക് പോയി. അവിടെ ഒരു ഫാൻസി ഷോപ്പിൽ കണ്ട മനോഹരമായ ഒരു ജോടി വെള്ളി പാദസരങ്ങൾ അവന് ഒരുപാട് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. അത് ദിലുവിന് ചേരുമെന്ന് അവന് ഉറപ്പായിരുന്നു. ​പിറന്നാൾ ദിവസം രാവിലെ തന്നെ സുൽത്താൻ ആ കൊച്ചു പൊതി ദിലുവിന് നൽകി. ആകാംക്ഷയോടെ പൊതി തുറന്ന ദിലുവിന്റെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. അവൾ സന്തോഷം കൊണ്ട് തുള്ളിച്ചാടി. ഉടനെ തന്നെ ആ പാദസരങ്ങൾ അണിഞ്ഞു. ​"എങ്ങനെയുണ്ട് സുൽത്താൻ ഇക്കാ?" അവൾ ഏറെ സന്തോഷത്തോടെ ചോദിച്ചു. ​സുൽത്താൻ തന്റെ പതിവ് ശൈലിയിൽ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, "കൊള്ളാം, ഇനി നീ വരുമ്പോൾ ആ ശബ്ദം കേട്ട് എനിക്ക് നേരത്തെ തന്നെ ഓടി ഒളിക്കാമല്ലോ! അതാ ഞാൻ ഇത് വാങ്ങിത്തന്നത്." ​ദിലു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് സുൽത്താനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. വിലകൂടിയ വലിയ സമ്മാനങ്ങളെക്കാൾ സുൽത്താൻ ഇക്ക നൽകിയ ആ പാദസരത്തിന്റെ കിലുക്കത്തിന് സ്നേഹത്തിന്റെ മധുരമുണ്ടായിരുന്നു. അന്ന് ആ വീട്ടിൽ മുഴങ്ങിക്കേട്ട ചിരിക്ക് ആ വെള്ളി പാദസരങ്ങളേക്കാൾ തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു. #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗