*நான் ஒரு டெலிவரி பையன்.* பெரும்பாலும் மாலை ஷிப்ட் தான் வேலை செய்வேன்.
அன்று, இரவு 9 மணி இருக்கும், கடைசி ஆர்டரை எடுத்தேன்.
உணவகத்தில் இருந்து பார்சலை வாங்கும்போது கவனித்தேன்—சின்ன ஆர்டர் தான், வெறும் கிச்சடி, தயிர், இரண்டு வாழைப்பழம்.
முகவரி நகரத்தின் பழைய பகுதியில்.
ஒரு பழைய கட்டிடம். மூன்றாவது மாடி.
கதவு மணியை அழுத்தினேன்.
ஒரு வயதான பெண்மணி கதவைத் திறந்தார்.
வெள்ளை முடி, நடுங்கும் கைகள், கண்களில் தடிமனான கண்ணாடி.
முகத்தில் களைப்பு, ஆனால் குரலில் ஒரு இனிமை—
"மகனே, உள்ளே வச்சிட்டு போப்பா… கை நடுங்குது."
நான் சாப்பாட்டை மேஜையில் வைத்துவிட்டு கிளம்ப எத்தனித்தபோது அவர் கேட்டார்—
"ரெண்டு நிமிஷம் உட்காருவியா?
தனியா சாப்பிட பிடிக்கல."
நான் கைக்கடிகாரத்தைப் பார்த்தேன்.
என் ஷிப்ட் முடிந்துவிட்டது.
கொஞ்சம் களைப்பாகவும் இருந்தது.
ஆனால் ஏனோ உட்கார்ந்தேன்.
அறை அமைதியாக இருந்தது.
சுவரில் ஒரு பழைய கடிகாரம் டிக் டிக் என்று ஓடிக்கொண்டிருந்தது.
ஒரு மூலையில் சின்ன சாமி படம்.
எதிர் சுவரில் டஜன் கணக்கில் புகைப்படங்கள்.
அவர் தட்டைத் திறந்தார்.
மெதுவாக கிச்சடியை சாப்பிட ஆரம்பித்தார்.
ஒவ்வொரு இரண்டு வாய்க்கும் என்னைப் பார்த்து புன்னகைத்தார்.
பிறகு சொன்னார்—
"தெரியுமா மகனே, நான் தினமும் வெளியே சாப்பாடு வாங்க மாட்டேன்.
இன்னிக்கு தான் தோணுச்சு… ஒரு மனுஷ குரல் கேட்கணும்னு."
நான் அமைதியாக இருந்தேன்.
அவர் சுவரில் இருந்த ஒரு படத்தைக் காட்டினார்.
"இது என் கணவர். ரயில்வேல வேலை பார்த்தார்.
ஐந்து வருஷத்துக்கு முன்னாடி போய்ச் சேர்ந்துட்டார்."
பிறகு இன்னொரு படம்—
"இது என் மகன். கனடால இருக்கான்.
ரொம்ப நல்லா இருக்கான்… மாசாமாசம் பணம் அனுப்புவான்."
பிறகு கொஞ்ச நேரம் அமைதியாக இருந்தார்.
புன்னகைத்தார், ஆனால் இந்த முறை கண்கள் கலங்கியிருந்தன—
"ஆனா… அனுப்புறதுக்கு நேரம் இல்ல அவனுக்கு."
திடீரென அறையில் கடிகாரத்தின் டிக் டிக் சத்தம் ரொம்ப பெரிதாக கேட்டது.
அவர் இன்னொரு வாய் சாப்பிட்டார்.
"இது என் மகள். பெங்களூர்ல இருக்கா.
அவ உலகத்துல அவ சந்தோஷமா இருக்கா.
இருக்கணும்.
பிள்ளைங்க பறக்கலனா, வளர்த்ததுக்கு என்ன அர்த்தம்?"
பேசும்போது குரல் உடைந்தது.
ஆனால் முகத்தில் எந்த குறையும் இல்லை.
வெறும் வெறுமை தான்.
என்னைக் கேட்டார்—
"உனக்கு அம்மா இருக்காங்களா?"
நான் சொன்னேன்—
"இருக்காங்க."
"தினமும் பேசுவியா?"
நான் அமைதியாகிவிட்டேன்.
உண்மை என்னன்னா, நானும் வீட்டுக்கு போன் பண்ணாம நாட்கணக்கா இருந்திருக்கேன்.
களைப்பு, வேலை, அவசரம்…
ஒவ்வொரு முறையும் நாளைக்கு பண்ணிக்கலாம்னு தள்ளிப்போட்டுடுவேன்.
அவர் என் மௌனத்தைப் புரிந்துகொண்டார்.
மெதுவாக சொன்னார்—
"பெத்தவங்க பணத்தை எண்ண மாட்டாங்க மகனே…
குரலை தான் எண்ணுவாங்க."
எனக்குள் ஏதோ உடைந்தது.
சாப்பாடு முடிந்தது.
தண்ணீர் குடித்தார்.
பிறகு பர்ஸில் இருந்து 500 ரூபாய் எடுத்து என்னிடம் நீட்டினார்.
"இது டிப்ஸ் இல்ல.
அந்த அரை மணி நேரத்துக்கான விலை, நீ என்னை தனியா சாப்பிட விடல."
நான் உடனே மறுத்தேன்—
"வேண்டாம் அம்மா, என்னால வாங்க முடியாது."
அவர் புன்னகைத்தார்—
"வாங்கிக்கோ.
இன்னிக்கு நீ சாப்பாடு கொண்டு வரல…
துணையை கொண்டு வந்திருக்க."
நான் பணத்தை வாங்கினேன்.
ஆனால் பாக்கெட்டில் வைக்கவில்லை.
கையிலேயே வைத்திருந்தேன்.
கிளம்பும்போது அவர் சொன்னார்—
"ஆமா—
இன்னிக்கு வீட்டுக்கு போய் அம்மாவுக்கு கண்டிப்பா போன் பண்ணு."
அன்று இரவு, கட்டிடத்தின் கீழே பைக்கை ஸ்டார்ட் பண்ணவில்லை.
முதலில் அம்மாவுக்கு போன் செய்தேன்.
மறுமுனையில் அம்மாவின் குரல்—
"திடீர்னு போன் பண்ற? எல்லாம் சரி தானே?"
அதைக் கேட்டதுமே எனக்கு தொண்டை அடைத்தது.
நான் சொன்னேன்—
"ஆமா மா…
உன் குரல் கேக்கணும்னு தோணுச்சு."
மறுமுனையில் சில நொடிகள் அமைதி.
பிறகு அம்மா சொன்னார்—
"சாப்பிட்டியா?"
நான் சாலையோரம் நின்று அழுதுவிட்டேன்.
அந்த இரவுக்குப் பிறகு, நான் தினமும் அம்மாவுக்கு போன் பண்ண ஆரம்பித்தேன்.
அம்மா மட்டுமல்ல—
ஒவ்வொரு டெலிவரியும் எனக்கு வெறும் ஆர்டராக இல்லை.
சில வீடுகளுக்கு மருந்து தேவை.
சில வீடுகளுக்கு தனிமையில் இருந்து விடுதலை தேவை.
சில வீடுகளுக்கு காத்திருப்பு முடிய வேண்டும்.
சில வீடுகளுக்கு வெறும் ஒரு குரல் தான் தேவை.
இப்போது, கதவு திறக்கும்போது நான் அவசரப்படுவதில்லை.
முகத்தைப் பார்க்கிறேன்.
குரலைக் கேட்கிறேன்.
சில சமயம் கேட்கிறேன்—
"வேற எல்லாம் நல்லா இருக்கா?"
பெரும்பாலானவர்கள் "ஆமா" என்பார்கள்.
சிலர் புன்னகைப்பார்கள்.
சில முகங்கள் சொல்லும், அன்று முழுக்க யாரிடமும் பேசவில்லை என்று.
இரண்டு மாதங்களுக்குப் பிறகு, அதே முகவரியில் இருந்து ஆர்டர் வந்தது.
நான் வேகமாக சென்றேன்.
வேறு ஒருவர் கதவைத் திறந்தார்.
பக்கத்து வீட்டு ஆன்ட்டி.
அவர் மெதுவாக சொன்னார்—
"அம்மா போன வாரம் போய்ச் சேர்ந்துட்டாங்க."
நான் சில நொடிகள் வாசலில் நின்றேன்.
கைகள் காலியாக இருந்தன, ஆனால் உள்ளே ஏதோ கனமாக விழுந்தது.
அவர் உள்ளே இருந்து ஒரு சிறிய கவரைக் கொண்டு வந்தார்.
"இது உனக்காக விட்டுட்டு போயிருக்காங்க."
நடுங்கும் கைகளுடன் திறந்தேன்.
உள்ளே 500 ரூபாய்.
ஒரு சிறிய குறிப்பு.
அதில் எழுதியிருந்தது—
"மகனே,
இதை நீ படிச்சா, நான் போயிருப்பேன்.
அன்று இரவு என்னுடன் சாப்பிட்டதற்கு நன்றி.
நீ எனக்கு சாப்பாடு கொடுக்கல—மரியாதை கொடுத்த.
ஆமா—அம்மாவுக்கு போன் பண்ணுவதை நிறுத்தாதே.
அம்மா"
இன்றும் அந்த 500 ரூபாய் என் பையின் உள் பாக்கெட்டில் இருக்கிறது.
நான் செலவு செய்யவில்லை.
ஏனென்றால் அன்று இரவு, நான் முதல் முறையாக புரிந்துகொண்டேன்—
ஒவ்வொரு கதவுக்குப் பின்னாலும் வெறும் வாடிக்கையாளர் இல்லை.
சில சமயம் அது ஒரு அம்மா.
சில சமயம் அது ஒரு காத்திருப்பு.
சில சமயம் அது ஒரு கடைசி உரையாடல்.
நாம் எல்லோரும் நம் சொந்த பசியுடன் வாழ்கிறோம்—
சிலருக்கு ரொட்டி தேவை,
சிலருக்கு மருந்து தேவை,
சிலருக்கு வெறும் இரண்டு நிமிட துணை தான் தேவை.
மனிதர்களுக்கு எப்போதும் பண டெலிவரி தேவையில்லை—
சில சமயம், இருப்பின் டெலிவரி தான் தேவை.
கதை முடிந்தது.
*பி.கு*
கதை முடிந்தது, ஆனால் என் இதயத்தில் இருந்த பாரம் நீண்ட காலம் நீடித்தது.
தனிமையும் முதுமையும் சேர்ந்து வரும்போது அது கொடுமையானது தான். வளங்கள் பற்றாக்குறையும் இந்த இரண்டுடன் சேர்ந்தால் அது தான் உச்சகட்ட சோகம். *படித்தேன்பகிரலாமே என* #🤩அசத்தலான போஸ்ட்🔥
