ആളിപ്പടരുന്ന തീജ്വാലകൾക്ക് നടുവിൽ ഞാൻ നിൽക്കുമ്പോൾ, എനിക്ക് ചുറ്റും ഭയത്തിന്റെ കറുത്ത പുക ഉയരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഓടാൻ ശ്രമിക്കാത്തതല്ല, പക്ഷേ എങ്ങോട്ട് ഓടിയാലും അവിടെയെല്ലാം ഞാൻ എന്നെത്തന്നെയാണ് ശത്രുവായി കണ്ടത്. ഒടുവിൽ ഞാൻ ആ തീരുമാനമെടുത്തു; കത്തട്ടെ.. എല്ലാം കത്തിയമരട്ടെ. പുകഞ്ഞു തീരുന്നതിനേക്കാൾ നല്ലത് ഒരിക്കൽ കത്തിയമരുന്നതാണല്ലോ. ​ആ തീയിൽ എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളും ഓർമ്മകളും നീ മറന്നുവെച്ച ആ പഴയ 'ഞാനും' ചാരമായി മാറി. കാറ്റ് ആ ചാരത്തെ ദൂരേക്ക് പറത്തിക്കളഞ്ഞു. ​അഗ്നി അടങ്ങിയപ്പോൾ, വെറും ശൂന്യമായ ആ മണ്ണിൽ നിന്ന് ഞാൻ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി. അപ്പോഴാണ് ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞത്, എനിക്ക് ആകാശം മുട്ടെ പറക്കാൻ കഴിയുന്ന ചിറകുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന്. ഭയമെന്ന കാട്ടുതീയിൽ ആ ചിറകുകൾ എരിച്ചു കളഞ്ഞത് ഞാനല്ലേ? ഒരുപക്ഷേ, ആ ചിറകുകൾ ഒന്ന് കുടഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ എനിക്ക് ആ തീയെ മുകളിൽ നിന്ന് നോക്കി പരിഹസിക്കാമായിരുന്നു. ​പക്ഷേ ഇന്ന്, ചാരമായി മാറിയ എനിക്ക് ആകാശത്തോട് പറയാൻ ഒരു പരിഭവമേയുള്ളൂ—"ഞാൻ തോറ്റുപോയത് ചിറകുകൾ ഇല്ലാഞ്ഞിട്ടല്ല, അവ എനിക്കുണ്ട് എന്ന് ഓർക്കാൻ കഴിയാത്തത്ര ഭീരുവായത് കൊണ്ടാണ്." ​നീ ഇനി വന്ന് തിരയുന്നത് ആ പഴയ എന്നെയാണെങ്കിൽ നിനക്ക് നിരാശയാകേണ്ടി വരും. കാരണം, ആ പഴയ ഞാൻ ആ കാട്ടുതീയിൽ നിനക്ക് വേണ്ടി കത്തിയമർന്നു കഴിഞ്ഞു #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📙 നോവൽ #📔 കഥ #📖 കുട്ടി കഥകൾ

​നീ നെയ്ത ഈ ചിലന്തിവലയ്ക്ക് സ്നേഹത്തിന്റെ മണമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെയാണ് ഞാനിതിൽ വീണതും. എന്റെ ചിറകുകൾ ഇവിടുത്തെ നൂലുകളിൽ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുമ്പോൾ, ഞാൻ നിസ്സഹായാവസ്ഥയിലാണെന്ന് നീ കരുതി. എന്നാൽ, ഞാൻ ആ വലയിൽ സ്വയം ബന്ധിക്കപ്പെട്ടത് നിന്റെ വിശപ്പിന്റെ ആഴം അളക്കാനായിരുന്നു. ​നീ എല്ലാവരെയും പോലെ എന്നെയും ഒരു വെറും ഇരയായി മാത്രം കണ്ടു. നിനക്ക് മുൻപേ വന്നവർ എന്റെ ചിറകുകൾ പിഴുതെടുത്ത് തീയിലിട്ടപ്പോൾ, ആ ചാരത്തിൽ നിന്ന് ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ വീണ്ടും വാർത്തെടുക്കുകയായിരുന്നുവെന്ന് നീ അറിഞ്ഞില്ല. ​ഇന്ന് ഞാൻ ഈ വലയിൽ ശാന്തമായി ഇരിക്കുന്നത് നിന്നെ ഭയന്നല്ല, മറിച്ച് നിന്റെ അവസാനത്തെ ഇര ഞാനാണെന്ന് ഉറപ്പിക്കാനാണ്. നിന്റെ വിശപ്പടക്കാൻ നീ എന്റെ അടുത്തേക്ക് വരുന്ന ആ നിമിഷം, എന്റെ ഈ ചിറകുകൾ ഞാൻ വിടർത്തും. ആ ചിറകടിയിൽ നീ നെയ്ത സാമ്രാജ്യം തകർന്നു വീഴും. ​നീ എനിക്കായി ഒരുക്കിയ ഈ വല, നിന്റെ തന്നെ ശവക്കച്ചയായി മാറും. അന്ന് നിനക്ക് മനസ്സിലാകും—ചില ഇരകൾ കാത്തിരിക്കുന്നത് പേടികൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് വേട്ടക്കാരന്റെ അന്ത്യം കുറിക്കാനുള്ള കൃത്യമായ സമയത്തിന് വേണ്ടിയാണെന്ന്. ​നീ എന്നെ സ്നേഹിച്ചു എന്ന് കരുതുന്ന ആ നിമിഷത്തിൽ തന്നെയാകും നിന്റെ അന്ത്യം. കാരണം, ഇന്ന് ഞാൻ പ്രണയത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ നിന്നെ വെറുക്കുന്നു; നീ കരുതിയതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ ഞാൻ ശക്തയുമാണ്. #📖 കുട്ടി കഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ

ചുറ്റിലും പ്രക്ഷുബ്ധമായ തിരമാലകൾ. ആഴക്കടലിന്റെ നടുവിൽ ഒരു ചെറിയ തോണിയിൽ ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു. ആകാശം കറുത്തിരുണ്ടു, കാറ്റ് അലറിവിളിച്ചു. രക്ഷപ്പെടാൻ പായകൾ വലിച്ചുകെട്ടാനോ തുഴയാനോ ഉള്ള ആവേശം എന്നിൽ അസ്തമിച്ചിരുന്നു. ഓരോ തിരമാലയും എന്നെ വിഴുങ്ങാൻ വരുന്നത് നോക്കി ഞാൻ നിശ്ചലമായി നിന്നു. ​"മുങ്ങട്ടെ... ഇനിയൊരു തിരിച്ചുപോക്കില്ലാത്ത വിധം ആഴങ്ങളിലേക്ക് താഴ്ന്നു പോകട്ടെ..." ഞാൻ സ്വയം പറഞ്ഞു. ​തിരമാലകൾ തോണിയെ തകർത്തു. ഉപ്പുവെള്ളം ശ്വാസകോശത്തിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറി. ആ തണുത്ത ഇരുട്ടിൽ ഞാൻ താഴേക്ക് പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു. നീ മറന്നുവെച്ച ആ പഴയ ഞാൻ, കടലിന്റെ അടിത്തട്ടിലെ മൗനത്തിൽ അലിഞ്ഞു ഇല്ലാതായി. അന്ന് ആ ചുഴിയിൽ ഞാൻ അവസാനിച്ചു എന്ന് നീ കരുതി. ​പക്ഷേ, ആ വലിയ ശൂന്യതയിൽ ശ്വാസം മുട്ടി നിൽക്കുമ്പോഴാണ് ഞാൻ ഒന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. വെള്ളത്തിനടിയിൽ ജീവൻ നിലനിർത്താൻ കഴിയുന്ന അത്ഭുതകരമായ ശ്വാസകോശങ്ങൾ എനിക്കുണ്ടായിരുന്നു. തിരമാലകളെ വകഞ്ഞുമാറ്റി കരയിലേക്ക് നീന്തിക്കയറാനുള്ള കരുത്ത് എന്റെ കൈകൾക്കുണ്ടായിരുന്നു. ​ഭയമെന്ന ആ വലിയ തിരമാലയ്ക്ക് മുന്നിൽ ഞാൻ എന്റെ ആ കരുത്തിനെക്കുറിച്ച് മറന്നുപോയി. നീ തന്ന അവഗണനയുടെ ആഴക്കടലിൽ ഞാൻ സ്വയം മുങ്ങിമരിക്കാൻ വിട്ടുകൊടുത്തു. ​ഇന്ന് ഞാൻ കരയിലാണ്. കടലിനോളം ആഴമുള്ള നിശബ്ദതയുമായി. എന്റെ കൈകൾക്ക് ഇന്നിപ്പോൾ പാറകളെപ്പോലും തകർക്കാൻ കരുത്തുണ്ട്. നീ വന്ന് നോക്കുമ്പോൾ ആ തകർന്ന തോണി മാത്രമേ അവിടെ കാണൂ. കാരണം, ആ കയങ്ങളിൽ നിന്ന് നീന്തിക്കയറിയത് പഴയ ഞാനല്ല, പുതിയൊരു മനുഷ്യനാണ്. ​ഭയത്തിന് മുന്നിൽ നാം മറന്നുപോകുന്ന നമ്മുടെ ആ 'കരുത്ത്' തന്നെയാണ് നമ്മുടെ ഏറ്റവും വലിയ ശത്രുവെന്ന് ഞാൻ വൈകി തിരിച്ചറിഞ്ഞു. #📖 കുട്ടി കഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ

ഒരേ സൂര്യനാണ് പുലരിയിൽ പ്രകാശവും ഉച്ചയ്ക്ക് പൊള്ളലും നൽകുന്നത്. പക്ഷേ, നമ്മൾ സ്നേഹിച്ച മനുഷ്യൻ സൂര്യനെപ്പോലെയാകുമ്പോൾ ജീവിതം ഒരു മരുഭൂമിയായി മാറുന്നു. ​ഒരിക്കൽ അയാളുടെ ശബ്ദം കേൾക്കാതെ ഉറങ്ങാൻ കഴിയാതിരുന്ന രാത്രികളുണ്ടായിരുന്നു; ഇന്ന് അയാളുടെ നിശബ്ദത പോലും ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്നു. അയാൾ സമ്മാനിച്ച പൂക്കളുടെ സുഗന്ധം കൊതിച്ച കാലം പോയ്മറഞ്ഞു, ഇന്ന് ആ ഓർമ്മകൾക്ക് വാടിത്തളർന്ന കനലുകളുടെ ഗന്ധമാണ്. നമ്മൾ ലോകത്തെ മുഴുവൻ മറന്ന് അയാളിലേക്ക് ചുരുങ്ങിയത് അയാൾ നമുക്ക് ഒരു ലോകം തരുമെന്ന് വിശ്വസിച്ചായിരുന്നു. പക്ഷേ, ഒടുവിൽ അയാൾ നമ്മളെ ആ ലോകത്തുനിന്ന് പുറത്താക്കി, സ്വന്തം മനസ്സിനുള്ളിൽ നമ്മളെ തടവിലാക്കി. ​ഒരിക്കൽ അയാളുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു നടക്കുമ്പോൾ ഭൂമിക്ക് ഭാരമില്ലെന്ന് തോന്നിയിരുന്നു. ഇന്ന് അതേ കൈകൾ ഏൽപ്പിച്ച മുറിവുകൾ പേറി നടക്കുമ്പോൾ സ്വന്തം ശരീരത്തിന് പോലും കല്ലിന്റെ ഭാരമാണ്. പ്രണയത്തിന്റെ പേരിൽ നമ്മൾ അണിഞ്ഞ ആ ചങ്ങലകൾ എന്നെങ്കിലും സ്വർണ്ണ നൂലുകളാകുമെന്ന് നമ്മൾ സ്വപ്നം കണ്ടു. പക്ഷേ, കാലം പോയപ്പോൾ ആ നൂലുകൾ മുറുകി മുറുകി നമ്മുടെ ശ്വാസം നിർത്തുകയായിരുന്നു. ​ഏറ്റവും വലിയ വേദന എന്താണെന്നോ? നമുക്ക് അയാളെ വെറുക്കാൻ കഴിയില്ല, കാരണം നമ്മൾ സ്നേഹിച്ചത് ആ പഴയ മനുഷ്യനെയാണ്. പക്ഷേ, കൂടെയുള്ളത് നമ്മളെ മടുപ്പിച്ച ഈ പുതിയ അപരിചിതനും. ജീവിക്കാനും മരിക്കാനും ഒരേ കാരണം മതിയാകുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന ആ ശൂന്യതയിലാണ് പല ബന്ധങ്ങളും അവസാനിക്കുന്നത്. #📖 കുട്ടി കഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ

എന്നെ നിന്റെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കാൻ നീ എത്രമാത്രം കഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു അല്ലേ? നിന്നെ മടുത്ത് ഞാൻ തന്നെ നിന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോകാൻ വേണ്ടി നീ ഓരോ അടവുകളും പയറ്റുമ്പോൾ, നിന്റെ ഉള്ളിലെ ആ കള്ളത്തരങ്ങളെല്ലാം എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും നിന്നെ എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെടാതിരിക്കാൻ ഞാൻ ഒന്നും അറിയാത്തവളെപ്പോലെ നിന്റെ മുൻപിൽ ചിരിച്ചു നിന്നു. ഒടുവിൽ നീ വിജയിച്ചു... നിന്റെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് നീ എന്നെ മായ്ച്ചുകളഞ്ഞു. ​ഇന്ന് നീ ഹാപ്പിയാണ്. നിന്റെ ലോകം സുന്ദരമാണ്. നിന്റെ ആ സന്തോഷം കാണുമ്പോഴാണ് എനിക്ക് സമാധാനം. പക്ഷേ, നീ പോയതിന് ശേഷം ബാക്കിയായ എന്നെ നീ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ? ​രാത്രിയെന്നോ പകലെന്നോ ഇല്ലാതെ കണ്ണുനീരിന്റെ ഉപ്പുള്ള ഓർമ്മകളിലാണ് ഞാൻ. എനിക്ക് വെളിച്ചത്തെ പേടിയാണ്, കാരണം വെളിച്ചം നിന്റെ ഓർമ്മകളെ കൂടുതൽ തെളിച്ചമുള്ളതാക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഇപ്പോൾ ഞാൻ ഇരുട്ടിനെ പ്രണയിച്ചു തുടങ്ങി. ഈ ഇരുട്ടിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ നിന്റെ ഫോട്ടോകളും വോയ്‌സ് മെസ്സേജുകളും കേൾക്കുന്നത് എന്ത് രസമാണെന്നോ! ആ ശബ്ദത്തിൽ നീ എന്നെ "എന്റേത് മാത്രമാണ്" എന്ന് വിളിക്കുമ്പോൾ, ഒരു നിമിഷം ഞാൻ എല്ലാം മറക്കും. നീ ഇന്നും എന്റെ അടുത്തുണ്ടെന്ന് ഞാൻ വെറുതെ വിശ്വസിക്കും. ​നമ്മൾ പിണങ്ങുമ്പോൾ എന്നെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ ഓടി വന്നിരുന്ന ആ പഴയ നിന്നെ എനിക്ക് അത്രമേൽ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. നീ ചെയ്ത ദ്രോഹങ്ങളോ, എന്നോട് പറഞ്ഞ കള്ളങ്ങളോ എനിക്ക് ഇപ്പോൾ വിഷയമല്ല. നീ എന്റെ 'പൊന്നല്ലേ'... നീ തിരിച്ചു വരില്ലേ? മറ്റുള്ളവർക്ക് നീ ചതിയനായിരിക്കാം, പക്ഷേ എനിക്ക് നീ ഇപ്പോഴും എന്റെ പ്രാണനാണ്. ​എത്ര കാലം കഴിഞ്ഞാലും, എത്രയൊക്കെ നീ എന്നെ മാറ്റി നിർത്തിയാലും, മരിക്കുന്ന നാൾ വരെ ഞാൻ നിന്നെ കാത്തിരിക്കും. എന്റെ സ്നേഹം സത്യമാണെങ്കിൽ നീ എന്നെങ്കിലും ഒരിക്കൽ തിരിച്ചു വരും... നിന്റെ ഈ തടവുകാരിയെ തേടി. #📖 കുട്ടി കഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ

ജീവനുണ്ടായിരുന്നപ്പോൾ നീ തന്ന നിശബ്ദതയേക്കാൾ എത്രയോ മനോഹരമാണ് ഇന്ന് ഈ മണ്ണിനടിയിലെ നിശബ്ദത. ​നീ ഓരോ ദിവസവും എന്റെ കല്ലറയിൽ കൊണ്ടുവെക്കുന്ന ആ റോസാപ്പൂക്കളുടെ ഗന്ധം എന്നെ ഉണർത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. ആ പൂവിതളുകളിൽ വീഴുന്ന നിന്റെ കണ്ണുനീരിന്റെ ചൂട് ഈ മണ്ണിനടിയിലും ഞാൻ അറിയുന്നു. പക്ഷേ, എന്തിനായിരുന്നു ഇത്രയും വൈകിയത്? ​ഞാൻ ശ്വസിച്ചിരുന്നപ്പോൾ നിനക്ക് തരാൻ കഴിയാതിരുന്ന ആ ഒരിറ്റ് സ്നേഹം, ഇന്ന് ഈ കല്ലിന് മുകളിൽ നീ ചൊരിയുമ്പോൾ എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടത് ഒരു ജന്മമാണ്. നീ എന്നെ പ്രിയപ്പെട്ടവനെന്ന് വിളിക്കുമ്പോൾ മറുപടി തരാൻ എന്റെ ചുണ്ടുകൾക്ക് ആവില്ലെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും നീ സംസാരിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. ​എന്നെ പുറത്തെടുക്കാൻ നിനക്ക് കഴിയില്ല; നിന്റെ അടുത്തേക്ക് വരാൻ എനിക്കും. ഈ മണ്ണും പുല്ലും നമ്മൾക്കിടയിൽ ഒരു വലിയ മതിലായി കഴിഞ്ഞു. ഇപ്പോൾ ഞാൻ സ്വതന്ത്രനാണ്. നിന്റെ അവഗണനകളിൽ നിന്നും, പരാതികളിൽ നിന്നും, എന്നെ വേണ്ടാത്ത ലോകത്തുനിന്നും ഞാൻ ഈ ആഴങ്ങളിലേക്ക് മറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു. ​വൈകിപ്പോയി പ്രിയേ... ഇപ്പോൾ എന്റെ ഈ ഉറക്കം അത്രമേൽ ഗാഢമാണ്. ഇനി നീ എത്ര ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചാലും, ആ വിളികൾ ഈ കല്ലറയുടെ മുകളിൽ തട്ടി ചിതറിപ്പോകുകയേ ഉള്ളൂ #📙 നോവൽ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📔 കഥ #📖 കുട്ടി കഥകൾ

നിന്റെ അവഗണനയുടെ കയ്പ്പും, വിരഹത്തിന്റെ തീക്ഷ്ണതയും എന്റെ ഈ ചെറിയ ലോകത്തിന്റെ അതിരുകൾക്കുള്ളിൽ ഞാൻ തളച്ചിട്ടിരിക്കുകയാണ്. നീ എവിടെയാണെങ്കിലും, ആരുടെ കൂടെയാണെങ്കിലും എന്റെ ഉള്ളിലെ നീ എന്റേത് മാത്രമാണ്. ആർക്കും തൊടാനാകാത്ത, ആർക്കും മോഷ്ടിക്കാനാകാത്ത എന്റെ മാത്രം സ്വകാര്യത. ​എന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ നിനക്കായി മാത്രം ഞാൻ മാറ്റിവെച്ച ആ ഇടമുണ്ടല്ലോ... ഒരുപക്ഷേ നമ്മൾ ഒന്നായിരുന്നെങ്കിൽ നമുക്കിടയിൽ പരാതികളും പരിഭവങ്ങളും ഉണ്ടാകുമായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്ന്, ഈ നിശബ്ദതയിൽ ഞാൻ നിന്നെ പ്രണയിക്കുമ്പോൾ നീ എന്നിൽ ഏറ്റവും സുന്ദരനായിരിക്കുന്നു. ​എന്റെ പ്രണയം തോറ്റുപോയി എന്ന് ലോകം പറഞ്ഞാലും ഞാൻ പുഞ്ചിരിക്കും. കാരണം, ജയിക്കാൻ വേണ്ടിയല്ല, മരിക്കുവോളം നിന്നെ ഓർക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് ഞാൻ പ്രണയിച്ചത്. #📙 നോവൽ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📔 കഥ #📖 കുട്ടി കഥകൾ

പുനർജ്ജന്മം 7 ജോയൽ റൂമിലേക്ക് വന്നതും സാൻവി അവനെ തുറിച്ചു നോക്കി. ​ജോയൽ (അവളുടെ നോട്ടം കണ്ടതും, പറഞ്ഞു  : "അതെ, ഡ്രസ്സ് change ചെയ്തത് ഞാൻ അല്ല." ​അത് കേട്ടതും അവിടെയുള്ള നേഴ്‌സ് അവരെ രണ്ടുപേരെയും മാറി മാറി നോക്കി. ​ജോയൽ (നേഴ്സിനോട്): "അതെ, ഇവൾ ബ്രാൻഡ് മാത്രമേ ധരിക്കാറുള്ളൂ. അതാ." ​അവർ അമർത്തി മൂളിക്കൊണ്ട് റൂം വിട്ടുപോയി. ​ജോയൽ: "അതെ, രാത്രി, ആക്സിഡന്റ്, ഒരുപാട് ചോദ്യങ്ങൾ... എനിക്ക് വേറെ വഴി ഇല്ലായിരുന്നു." ദേഷ്യത്തിൽ നിൽക്കുന്ന അവളോട് അവൻ പറഞ്ഞു.അവൾദേഷ്യത്തിൽ മുഖം തിരിച്ചു.. ​ജോയൽ: "അതെ, പിന്നെ..." അതും പറഞ്ഞ് അവൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നതും അവൾ പെട്ടെന്ന് പില്ലോ എടുത്ത് അവൻ്റെ നേരെ എറിഞ്ഞു. അവൻ അത് ക്യാച്ച് പിടിച്ചു. ​ജോയൽ (ചിരിയടക്കി, ഗൗരവത്തോടെപറഞ്ഞു. "അതെ മേഡം ഓഫീസിൽ... എനിക്ക് ദേഷ്യം വന്നാൽ ഉണ്ടല്ലോ..." ​സാൻവി: "ദേഷ്യം വന്നാൽ എന്താ?" ​ജോയൽ: "ദേഷ്യം വന്നാൽ കുന്തം!" അതും പറഞ്ഞ് അവൻ അവളുടെ ഫോൺ അവൾക്ക് നേരെ എറിഞ്ഞു. ​ജോയൽ: "അതെ, പെട്ടെന്ന് ആരെയെങ്കിലും വിളിക്ക്. എന്നിട്ട് ഇവിടെ വരാൻ പറ. എനിക്ക് പെട്ടെന്ന് പോകണം. തണുത്തിട്ട് വയ്യ." അവൻ ഷർട്ട് കുടഞ്ഞ് പറഞ്ഞു. ​അവൾ ഫോൺ ഓൺ ചെയ്തത് ആദ്യം നോക്കിയത് ജെറിയുടെ സ്റ്റാറ്റസ് ആയിരുന്നു. ഫ്രണ്ട്‌സിൻ്റെ കൂടെ ഒരുപാട് ഹാപ്പിയായുള്ള ഫോട്ടോസ് ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൾ അവൻ്റെ മെസ്സേജ് ഉണ്ടോന്ന് ആകാംഷയോടെ നോക്കി. എന്നാൽ ഇല്ലായിരുന്നു. ​ജോയൽ: "അതെ, ഫോൺ കുത്തിയിരിക്കാതെ പെട്ടെന്ന് ഫോൺ ചെയ്യ്." ​സാൻവി (അവനെ നോക്കാതെ): "നിനക്ക് പോകണമെങ്കിൽ പോകാം.... എനിക്ക് ആരെയും വിളിക്കാൻ ഇല്ല." ​ജോയൽ: "അതെ, ഇയാൾക്ക് ചോദിക്കാനും പറയാനും ആരുമില്ലേ?" ​സാൻവി: "ഇല്ല. എന്തെ?" ​ജോയൽ: "ഞാൻ പോവാ, ഇനി നീയായി നിൻ്റെ കാര്യമായി. അഹങ്കാരത്തിന് മാത്രം ഒരു കുറവും ഇല്ല." അത് പറഞ്ഞ് അവൻ പുറത്തേക്ക് നടന്നു. അവൾ കണ്ണുകൾ പൂട്ടി ബെഡിൽ ചാരി ഇരുന്നു. ​..... ​അവൻ വരാന്തയിലൂടെ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും നടക്കുമ്പോഴാണ് അവൻ്റെ ഫോൺ റിംഗ് ചെയ്തത്. ​അവൻ അത് എടുത്തു. അത് ശ്രുതിയായിരുന്നു. ​ജോയൽ: "എന്താണ്, നിൻ്റെ പട്ട girls പിരിഞ്ഞോ?" ​ശ്രുതി: "മ്മ്, ഏകദേശം... അതൊക്കെ പോട്ടെ. നിൻ്റെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞോ?" ​ജോയൽ: "എനിക്കായി നോമ്പ് നോറ്റിരിക്കുന്ന നിന്നെ മറന്ന് ഞാൻ വേറെ കെട്ടുമോ?" ​ശ്രുതി: "ഡാ നാറി, സത്യം പറ. സുമേച്ചി പറഞ്ഞല്ലോ നിൻ്റെ ഫ്രണ്ട് വൈഫുമായി വന്നിട്ടുണ്ടെന്ന്." ​ജോയൽ: "Ohh, നിൻ്റെ ഫ്രണ്ട്‌സും നിന്നെപ്പോലെ കുടുംബശ്രീ പരദൂഷണ ഗാങ് ആണോ?" ​ശ്രുതി: "പോടാ... നിന്നെ കണ്ടു ഡൗട്ട് അടിച്ചു വിളിച്ചതാ. നീ കാര്യം പറ." ​ജോയൽ: "അതെ, ഒരു ദുർബല നിമിഷത്തിൽ എനിക്ക് സംഭവിച്ചുപോയതാ..." ​ശ്രുതി: "അയ്യോ, അന്നമ്മോ!" ​ജോയൽ: "ഡീ, പതുക്കെ! ഞാൻ ചുമ്മാ പറഞ്ഞതാ. അവൾ എൻ്റെ സിഇഒ ആണ്. നമ്മൾ മീറ്റിംഗ് കഴിഞ്ഞു വരുമ്പോൾ ചെറിയ ഒരു ആക്സിഡന്റ്. പിന്നെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ വേറെ നൂലാമാലകൾ ഒന്നും ഇല്ലാതിരിക്കാൻ ഞാൻ ഒരു കള്ളം പറഞ്ഞതാ." ​ശ്രുതി: "Ohh, അല്ലെങ്കിലും ഞാൻ കരുതി നിന്നെപ്പോലത്തെ ഒരു ദാരിദ്ര്യംവാസിക്ക് എങ്ങനെ പെണ്ണ് കിട്ടിയെന്ന്." ​ജോയൽ: "ഡീ, വേണ്ട!" ​ശ്രുതി: "Ohh, ഞാൻ മറന്നു,നീ അന്നമ്മ യുടെ രാജകുമാരൻ ആണല്ലോ "അതെ കളിയാക്കേണ്ട, ഞാൻ രാജകുമാരൻ തന്നെയാ... "യെസ് സ്വപ്നത്തിൽ ആണെന്ന് മാത്രം... "ഡീ... . എനിക്ക് വേറെ പണിയുണ്ട്."രാജകുമാരൻ ഫോൺ വെച്ചാലും.. ​ജോയൽ: "ഡീ, നീ അത്യാവശ്യമായി 2000 അയക്ക്..." ​ശ്രുതി: "എൻ്റെ കൈയിൽ ഒന്നുമില്ല." ​ജോയൽ: "അതെ, നിനക്ക് നുണ പറയാൻ ഒട്ടും അറിയില്ല. പിന്നെ എന്തിനാ വെറുതെ..." ​ശ്രുതി: "ഡാ, എത്രയായി എന്ന് വല്ല ഓർമ്മയും ഉണ്ടോ?" ​ജോയൽ: "പിന്നല്ലാതെ, ഇന്നലെ വരെ ഓർത്തെയുള്ളൂ. നിൻ്റെ എല്ലാ പൈസയും ശമ്പളം കിട്ടിയാൽ തരണമെന്ന്." ​ശ്രുതി: "അന്ന് കാക്ക മറന്നു പറക്കും." ​ജോയൽ: "പറന്നില്ലെങ്കിലും ഞാൻ തരാം. നീ അയക്ക്." ​ശ്രുതി: "Ohh, ശരി." ​.... ​സാൻവി കണ്ണുകൾ തുറന്നു. അവൾക്ക് നന്നായി വിശക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ എത്തി വലിഞ്ഞു പുറത്തേക്ക് നോക്കി—ജോയൽ പോയോ എന്നറിയാൻ. ​അപ്പോഴാണ് ഒരു നേഴ്‌സ് വന്നത്: "അതെ, ഈ ബില്ല് അടക്കണമായിരുന്നു. കൂടെ ആരും ഇല്ലേ?" ​"അത്... അത് പിന്നെ..." സാൻവി ചുറ്റും നോക്കി. ബാഗ് കാറിലാണോ എന്ന് ഓർത്ത് അവൾ നെറ്റിയിൽ അടിച്ചു. "ഇപ്പൊ ചെയ്യാം." ബിൽ വാങ്ങിയ ശേഷം അവൾ ജോയലിനെ വിളിക്കാൻ നോക്കിയെങ്കിലും ഫോൺ ബാറ്ററി തീർന്ന് ഓഫ് ആയി. ​'ഓഹ് ഗോഡ്, ഇനി എന്ത് ചെയ്യും.' അവൾ തലമുടി  കൈകൾ കോർത്തു വലിച്ചു... ഞാൻ അര മണിക്കൂറിനുള്ളിൽ പേ ചെയ്തോളാം.. ഓക്കേ അതും പറഞ്ഞു നേഴ്‌സ് പോയി.. അപ്പോഴാണ് അങ്ങോട്ടേക്ക് മരുന്നുമായി ​ആദ്യം കണ്ട നേഴ്‌സ്  വന്നത്.. മെഡിസിൻ നൽകുന്നതിന്റെ ഇടയിൽ അവർ ചോദിച്ചു.. "അതെ, നിങ്ങളുടെ ലവ് മാര്യേജ് ആണോ?" ​"എന്താ?" സാൻവി ഞെട്ടി. ​"ഹേ, ചുമ്മാ ചോദിച്ചതാ... പിന്നെ ഹസ്ബൻഡ് ഇപ്പോൾ പുറത്തേക്ക് പോയി. ഇയാളെ ഒന്ന് ശ്രദ്ധിക്കണേ എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടാ പോയത്." ​അവൾ ചെറുതായി ചിരിച്ചതായി ഭാവിച്ചു. മെഡിസിൻ വാങ്ങി.. 'ഓഹ് ഗോഡ്, ആ ദുഷ്ടൻ പോയോ? ഇനി എന്ത് ചെയ്യും.' അവൾ ടെൻഷൻ കൊണ്ട് നഖം കടിച്ചു, പുതപ്പ് തലവഴി മൂടി കിടന്നു. ​ഡോർ തുറക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ അവൾ കരുതി ബില്ലടിക്കാൻ വന്നവർ ആയിരിക്കും. ​"അതെ, ഞാൻ പിന്നെ..." പുതപ്പ് മാറ്റി അവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കി. മുന്നിൽ പുതിയ ഷർട്ടുമിട്ട് നിൽക്കുന്ന ജോയലിനെ കണ്ടപ്പോൾ അവൾ ചെറുതായി ഒന്ന് ആശ്വസിച്ചെങ്കിലും അത് പുറത്ത് കാണിച്ചില്ല. ​"ഭാര്യ ഇവിടെ ഇങ്ങനെ കിടക്കുമ്പോൾ ഇയാൾ പോയി ഷർട്ട് മാറ്റിയോ?" നേഴ്‌സിൻ്റെ ചോദ്യം. ​"ഇവൾ ഡെലിവറി റൂമിൽ ഒന്നുമില്ലല്ലോ. ഞാൻ ടെൻഷൻ അടിച്ച് അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നടക്കാൻ?" ജോയൽ ചിരിച്ചു മറുപടി പറഞ്ഞു.. നേഴ്‌സ് ചെറുചിരിയോടെ അവരെ രണ്ടുപേരെയും മാറി മാറി നോക്കി നടന്നുപോയി. ​സാൻവി അവനെ തീക്ഷ്ണമായി നോക്കി. ​"അതെ, എനിക്ക് തണുത്തിട്ട് വയ്യായിരുന്നു. ഇവിടെ അടുത്ത് ഷോപ്പുണ്ട്," so ​"ടോ, പറയുന്ന വാക്കുകൾ സൂക്ഷിച്ചു ഉപയോഗിക്കണം..." ​"ഞാൻ അതിനെന്താ പറഞ്ഞത്?" ​"'കുന്തം'... അതും പറഞ്ഞു അവൾ മുഖം തിരിച്ചു." ​"അതെ, മേഡത്തിന് ജെറി സാറിനെ വിളിക്കാൻ വല്ല ഉദ്ദേശവും ഉണ്ടോ? ഇല്ലെങ്കിൽ അവൾ നെറ്റി ചുളിച്ചു ചോദിച്ചു. ഞാൻ വിളിക്കാം." ​"നീ വിളിച്ചാൽ അവൻ ഇങ്ങോട്ടേക്ക് വരാൻ പോകുന്നൊന്നുമില്ല," സാൻവി ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു ​"അത് വിളിച്ചാലല്ലേ അറിയാൻ പറ്റൂ." ​"ഇപ്പൊ നീ അവനെ വിളിക്കേണ്ട." ​"ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞാൽ എങ്ങനെയാ? ഈ കുരിശ് എൻ്റെ തലയിൽ നിന്ന് ഒന്ന് ഒഴിവാക്കട്ടെ?" ​"അതിന് ഞാൻ നിൻ്റെ തലയിൽ കയറി നിന്നോ?" ​"ഏകദേശം അതുപോലെ തന്നെയാ." ​"അതെ, നീ അവനെ വിളിച്ചാൽ ഞാൻ ഇവിടെ ഉറങ്ങിപ്പോകും. എനിക്ക് വല്ലതും പറ്റിയാൽ പ്രതിയാകുന്നത് നീയാണ്. ഓർമ്മിച്ചോ!" ​"അതെ, ഇത് വലിയ കുരിശ് ആയല്ലോ. എനിക്ക് വീട്ടിൽ പോകണം. അമ്മച്ചി കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടാകും. എനിക്ക് കാത്തിരിക്കാനും ചോദിക്കാനുമുള്ള ആൾക്കാരുണ്ട് ഇയാളെ പോലെയല്ല..." #📖 കുട്ടി കഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📙 നോവൽ #📔 കഥ

ഒരേ സൂര്യനാണ് പുലരിയിൽ പ്രകാശവും ഉച്ചയ്ക്ക് പൊള്ളലും നൽകുന്നത്. പക്ഷേ, നമ്മൾ സ്നേഹിച്ച മനുഷ്യൻ സൂര്യനെപ്പോലെയാകുമ്പോൾ ജീവിതം ഒരു മരുഭൂമിയായി മാറുന്നു. ​ഒരിക്കൽ അയാളുടെ ശബ്ദം കേൾക്കാതെ ഉറങ്ങാൻ കഴിയാതിരുന്ന രാത്രികളുണ്ടായിരുന്നു; ഇന്ന് അയാളുടെ നിശബ്ദത പോലും ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്നു. അയാൾ സമ്മാനിച്ച പൂക്കളുടെ സുഗന്ധം കൊതിച്ച കാലം പോയ്മറഞ്ഞു, ഇന്ന് ആ ഓർമ്മകൾക്ക് വാടിത്തളർന്ന കനലുകളുടെ ഗന്ധമാണ്. നമ്മൾ ലോകത്തെ മുഴുവൻ മറന്ന് അയാളിലേക്ക് ചുരുങ്ങിയത് അയാൾ നമുക്ക് ഒരു ലോകം തരുമെന്ന് വിശ്വസിച്ചായിരുന്നു. പക്ഷേ, ഒടുവിൽ അയാൾ നമ്മളെ ആ ലോകത്തുനിന്ന് പുറത്താക്കി, സ്വന്തം മനസ്സിനുള്ളിൽ നമ്മളെ തടവിലാക്കി. ​ഒരിക്കൽ അയാളുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു നടക്കുമ്പോൾ ഭൂമിക്ക് ഭാരമില്ലെന്ന് തോന്നിയിരുന്നു. ഇന്ന് അതേ കൈകൾ ഏൽപ്പിച്ച മുറിവുകൾ പേറി നടക്കുമ്പോൾ സ്വന്തം ശരീരത്തിന് പോലും കല്ലിന്റെ ഭാരമാണ്. പ്രണയത്തിന്റെ പേരിൽ നമ്മൾ അണിഞ്ഞ ആ ചങ്ങലകൾ എന്നെങ്കിലും സ്വർണ്ണ നൂലുകളാകുമെന്ന് നമ്മൾ സ്വപ്നം കണ്ടു. പക്ഷേ, കാലം പോയപ്പോൾ ആ നൂലുകൾ മുറുകി മുറുകി നമ്മുടെ ശ്വാസം നിർത്തുകയായിരുന്നു. ​ഏറ്റവും വലിയ വേദന എന്താണെന്നോ? നമുക്ക് അയാളെ വെറുക്കാൻ കഴിയില്ല, കാരണം നമ്മൾ സ്നേഹിച്ചത് ആ പഴയ മനുഷ്യനെയാണ്. പക്ഷേ, കൂടെയുള്ളത് നമ്മളെ മടുപ്പിച്ച ഈ പുതിയ അപരിചിതനും. ജീവിക്കാനും മരിക്കാനും ഒരേ കാരണം മതിയാകുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന ആ ശൂന്യതയിലാണ് പല ബന്ധങ്ങളും അവസാനിക്കുന്നത്. #💞 പ്രണയകഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📖 കുട്ടി കഥകൾ #📙 നോവൽ #📔 കഥ