#✍मराठी साहित्य #🎑जीवन प्रवास #🙂Positive Thought #✍🏽 माझ्या लेखणीतून #🤩जीवनाबद्दल कोट्स 📝 🔗 *कनेक्शन* ➖➖➖➖➖ ➖➖➖➖➖ हमसून हमसून रडत होती गिरीजा, स्वतःला दोष देत होती, सौरभ तिला समजावण्याचा प्रयत्न करत होता पण तिला काही स्वस्थ बसवत नव्हते, " सौरभ, माझा असा संयम सुटायला नको होता, आपल्याला माहित्ये ना स्वभाव त्यांचा, मी आज इतकी स्पॉंट्यानियसली कशी रिऍक्ट झाले कळलंच नाही रे, भरल्या ताटावरून उठून गेले रे बाबा..मला खूपच कसंतरी वाटतंय, ते ओरडले त्याहीपेक्षा ते उपाशी उठून गेले हे फारच विचित्र वाटतंय..पिलू पण ना एवढा त्रास देत होती त्यामुळे बाबांना उशीर झाला अन माझा ताबाच सुटला आज, मी नको होतं बोलायला." "असू देत गं, मला का एक्सप्लेनेशन देतेस, मला काय माहिती नाहीत ते कसे आहेत, त्यांच्या अशा फटकळ स्वभावामुळे तर माझं अन त्यांचं फारसं संभाषण होत नाही, आई कशी सहन करत आलीये त्यांना देवच जाणे इतकी वर्षे.. सोड, नको विचार करूस.." " असं नाही सौरभ, थांब मी आलेच." गिरीजा घाईत बाबांच्या रूम मध्ये जायला निघाली, दारातच तिला त्यांचे आणि आईचे बोलणे ऐकू आले, " अहो, किती चिडता तुम्ही, त्याला काही मर्यादा, निघाला असेल पोरीच्या तोंडून एखादा शब्द, मला हे असं सध्या काही करता येत नाहीये, सगळं तिच्यावरच पडलंय, त्यात परी त्रास देते. जरा मुरड घालावी हो स्वभावाला वयोमानानुसार. " " हो, आता तुम्ही मला नका शिकवू, चाललोय मी, जिथे मला किंमत नाही तिथे राहायचंच कशाला??" हातात एक बॅग घेऊन सुरेशराव तावातावात कुठेतरी निघून गेले, तशी गिरीजा आईच्या रूममध्ये गेली, " आई खरंच सॉरी, मी कधीच बोलत नाही पण आज माहिती नाही कशी बाबांना बोलली ते, माझं तसं काहीच इंटेन्शन नव्हतं आई, सर्दी झाल्यामुळे पिलू त्रास देत होती त्यामुळे जरा उशीर झाला आणि चिडचिड झाली माझी पण, मला खुप वाईट वाटतंय आई, मी सौरभला पाठवते त्यांच्यामागे.." तिचं बोलणं मधेच थांबवत सविताबाई बोलू लागल्या, " गिरीजा, गिरीजा शांत हो, मी काय आज ओळखते का तुला? तुझी किती धावपळ होतेय बघतेय ना मी, माझंही दुखणं आताच उद्भवावं?? आणि त्यांचा अजीबतही विचार करू नकोस, विचित्र माणूस आहे एकदम, काही तर ताळतंत्र असावं मी म्हणते, नेहमीचं आहे हे त्यांचं, कधीही बोलण्याआधी विचार करत नाहीत, समोरच्याला काय वाटेल हे काही ध्यानीमनीच नसतं त्यांच्या. काय उपयोग सांग तुम्ही बाकीचं सगळं कितीही छान करून?? सुलू ताई म्हणतात ना तेच खरंय, त्यांच्या जिभेमध्ये अन मेंदूमध्ये काही कानेक्शनच नाहीये, म्हणून कोणीच थाऱ्यालाही उभं राहतं नाही त्यांच्या. जाऊदे, तू जेवून घे अन पड जाऊन. " " आई अहो पण ते गेलेत कुठे?? " " कुठे जाणारेत गं, येतील डोकं थंड झालं की, आणि कळवतील जारावेळात मला, नको विचार करूस. " सुरेशराव, सविताबाई अन सौरभ असं छान त्रिकोणी कुटुंब, सुरेशराव बँकेत उच्चपदस्थ अधिकारी, पैसा अडका कशाचीही कमी नव्हती, सगे सोयरेही अनेक होते पण तरीही त्यांना जवळचे म्हणावे असे एक दोन मित्र सोडले तर फार कोणी नव्हते, याला कारण त्यांचा विक्षिप्त स्वभाव. त्यांच्या अतिशय फटकळ व तिरसट बोलण्यामुळे फार कोणी त्यांच्या जवळ फिरकत नसे, आपल्या बोलण्यामुळे समोरचा दुखावला जाईल असा विचार ते कधीही करत नसत. यामुळेच कदाचित त्यांचा अन सौरभचा फारसा संवाद व्हायचा नाही कधी. सविताबाईंनी मात्र सगळ्यांना छान जोडून ठेवलं होतं. सुलोचना म्हणजे सौरभची आत्या, सुरेशरावांची सख्खी मोठी बहीण जवळच राहत असे, पण त्या दोघांचेही फार नाहीच पटले कधी, तिची अन साविताबाईंची मात्र छान गट्टी होती, सौरभचाही आत्यावर जीव होता, ती अनेकदा म्हणतही असे सविताबाईंना, " काही म्हण वहिनी पण ना दादाच्या मेंदूचं आणि जिभेचं कनेक्शनच तुटलेलं आहे, अगं काही तर विचार करावा बोलताना, किती लागेल असं बोलतो तो नेहमी, चिडतो काय छोट्या छोट्या कारणांवरून, आता ठीक आहे गं, तुम्ही दोघांनी समजून घेतलंत आयुष्यभर पण उद्या सौरभच्या बायकोने हे सगळं का सहन करावं? म्हातारपणी कोणीही विचारणार नाही बघ त्याला अशाने. " सौरभ मात्र याबाबतीत आईवर गेला होता, अत्यंत समंजस आणि शांत होता तो. त्याला अगदी साजेशी अशी गिरीजा सहचारिणी म्हणून मिळाली अन सविताबाईंचा जीव भांड्यात पडला, सौरभने बाबांच्या स्वभावाबद्दल तिला व्यवस्थित पूर्वकल्पना दिली होतीच. दोघेही आयटी प्रोफेशनल होते, दिवसभराचा अधिक वेळ ऑफिसमध्ये जात असायचा, त्यामुळे फारसा संबंध आलाच नाही कधी. पण त्यांच्या स्वभावाशी ती पुरेपूर परिचित होती, काही झालंच तरी कधीही जरा म्हणून बोलली नाही की चिडचिड केली नाही. लग्नाला अडीच वर्षे झाली अन परी झाली, सुरुवातीचे सगळे दिवस कोडकौतुकात कसे गेले कळलंच नाही, परी दिड वर्षाची झाली असेल अन गिरीजा पुन्हा जॉबचा विचार करू लागली, आईंचाही तिला तसा पाठिंबा होताच. ती जॉबच्या शोधात होती अन अचानक सविताबाईंना अर्थरायटिसचा त्रास सुरू झाला, एवढा की सुरुवातीला त्यांच्याकडून काही काम होईना. कितीही सुबत्ता असली तरी स्वयंपाकाला बाई लावायची नाही असा सुरेशरावांचा दंडक होता, गिरीजा सगळं सांभाळत समतोल राखण्याचा प्रयत्न करीत होती. जरा घाई गडबड व्हायची पण जमायचं सगळं. त्यादिवशी असंच झालं, मागच्या कुठल्यातरी इंटरव्ह्यूमध्ये एका चांगल्या पोस्टसाठी गिरीजची निवड झाली होती पण अर्थात आईची तब्येत बघता तिला तो जॉब स्वीकारणे तूर्तास जमणार नव्हते, फार खंत वाटत होती तिला त्याची. परीची सकाळपासूनच जरा किरकिर चालू होती. तिला सांभाळत, मनातलं द्वंद्व सहन करत गिरीजाने वेळेत सगळं आटोपलंही होतंच पण बाबांना जेवायला वाढयायला जरा उशीर झाला, ती पाणी द्यायला विसरली त्यावरून सुरेशराव चिडले, असह्य होऊन गिरीजा फक्त एवढंच म्हणाली, " बाबा प्लिज तुम्हीही थोडंस ऍडजस्ट करा ना," झालं, भरलेल्या ताटावरून उठले सुरेशराव, वाट्टेल तशी बडबड केली, कधी नव्हे ते घरातील कोणीतरी त्यांना असं बोललं होतं, गिरीजालाही खूप गिल्टी वाटलं होतं खरंतर, आपण असे का बोललो हे कळलं नव्हतं तिला. घरातून निघून गेल्याच्या दुसऱ्या दिवशी सुरेशरावांनी सविताबाईंना फोन केला होता. शहराबाहेरच्या कुठल्यातरी चांगल्याशा वृद्धाश्रमात त्यांनी स्वतःची ऍडमिशन करून घेतली होती, घरातील कोणीही भेटायला येऊ नये असेही सांगितले होते. हे ऐकून गिरीजाला फारच वाईट वाटले, हे सगळे आपल्यामुळे झाले आहे असे वाटले. सौरभ आणि आई मात्र बऱ्यापैकी कुल होते, तू फारसा विचार करू नकोस, येतील परत लवकरच असे म्हणाले. पण गिरीजाला काही केल्या चैन पडेना. दुसऱ्या दिवशी सकाळी गिरीजा आईंना एक काम आहे जरावेळात येते असे सांगून बाहेर गेली, ती थेट त्या वृद्धाश्रमात पोचली. सगळ्या सोयीसुविधांनी परिपूर्ण असा वृद्धाश्रम होता तो, चौकशी करून गिरीजा सुरेशराव जिकडे होते तिथपर्यंत पोचली, तिने त्यांची थेट पाय धरून माफी मागितली, त्यांना घरी चला म्हणून विनंती केली पण ते काहीही ऐकून घेण्याच्या मनस्थितीत नव्हते, नाईलाजाने तिला तिथून परतावे लागले. वाटेत ती सुलुआत्यांकडे गेली, घडलेला सगळा प्रकार त्यांना सांगितला. आत्या म्हणाल्या, " असू देत, यात तुझे काहीही चुकले नाही, त्यालाही जरा तिकडे एकट्याला राहून बघू देत म्हणजे घरातल्या माणसांची किंमत कळेल. कसं असतं बघ ना गिरीजा, पैसा अडका पुरवला, मोठे पद मिरवले म्हणजे तुम्ही माणूस म्हणूनही मोठे असता असे नसते गं, बोलताना तारतम्य बाळगायलाच हवे. मी नेहमी म्हणते की त्याच्या मेंदूचे अन जिभेचे कनेक्शन तुटलेले आहे ते काय खोटे थोडीच?? नको काळजी करूस. सगळं नीट होईल." या सगळ्या घटनेला साधारण पंधरा वीस दिवस झाले असावेत, एके दिवशी गिरीजाला वृद्धाश्रमातून फोन आला, तुम्हाला बोलावलंय असा कोणीतरी निरोप दिला. गिरीजा घाबरलीच खरंतर, सौरभ घरी नव्हता, ती परीला आईकडे ठेऊन घाईने गेली. काही विपरीत तर घडले नाहीये ना या विचाराने धडधडायला लागले तिला. ती तिकडे पोचली तर व्हरांड्यात सगळे ज्येष्ठ लोक घोळक्याने बसले होते, जरा पुढे गेली तर दिसले की सुरेशराव कोणाला तरी टाळ्या देत बुद्धिबळ खेळत आहेत. ती आलेली बघताच त्यांनी हसत तिची ओळख सगळ्यांना करून दिली आणि तिच्यासोबत आत निघून गेले. जाताना त्यांनी तिला संपूर्ण वृद्धाश्रम दाखवला, कोण इथे कसा आलाय, का आलाय अशा अनेकांच्या अनेक काहाण्या ऐकवल्या, तिला खरंतर काही कळेनासं झालं पण बाबा खूप बदलले आहेत, किती मोकळ्या गप्पा मरतायेत हे मात्र नक्की जाणवलं, आतल्या अंगणातल्या खुर्च्यांवर बसत त्यांनी बोलायला सुरुवात केली, " गिरीजा खरंतर मीही तुला फोन करू शकलो असतो सकाळी पण का कोण जाणे हिम्मतच झाली नाही, मी त्यादिवशी खूपच विचित्र वागलोय, खरंतर मी एवढी सगळी वर्षे विचित्रच वागत आलोय. मी असं का करायचो हे मला कधीच नाही कळले, किती तिरकस अन खवचट बोलायचो सगळ्यांशी, अनेकदा कारण नसताना सुद्धा. आणि त्याचमुळे मी पैसा अडका तर जमवू शकलो पण फारसे माणसं नाही जोडू शकलो कधीच. जी काही नाती अन प्रेमाची माणसं आपल्या आजूबाजूला आहेत ती केवळ तुझ्या आईमुळेच आहेत. पण तिच्या सोबत राहत असताना याची जाणीव कधी झाली नाही ना कधी मी तिला याचे श्रेय दिले. तुला प्रश्न पडला असेल आजचा हा मी कसा हो ना, इथे आल्यानंतर दोन दिवस मी तेवढ्याच रागात होतो, तू परत न्यायला आलीस तेंव्हाही तुझ्याशी किती वाईट वागलो, आणि मग हळूहळू इथल्या प्रत्येकाचे निरीक्षण करत गेलो, इथे राहणारी प्रत्येक व्यक्ती ही सुखवस्तू घरातील आहे पण स्वतःच्या इच्छेने इथे येऊन राहणारा कदाचित मी पहिलाच असेल. मी कित्येकांना रात्रंदिवस रडताना बघितलंय, घरच्यांशी बोलणं होत नाहीये म्हणून तळमळतांना बघितलंय. फक्त फाईव्ह स्टार सुविधा असलेल्या वृद्धाश्रमाचे पैसे भरून काही मुलं मुली सुना त्यांच्या जवाबदऱ्या पूर्ण करू पाहतायत, मनात विचार आला की इतकी वर्षे आपणही असंच तर केलंय. पण इथे आलो अन मला खरा मी गवसू लागलो आहे, मित्रमंडळाबरोबर हसण्यात केवढं सुख असतं ते मला कळू लागलं आहे, टाळ्या देत खेळ खेळण्यात, गाणी म्हणण्यात काय मज्जा असते ते मला कळू लागलंय..अन याचं खरं श्रेय तुला आहे. " " मग बाबा हे सगळं तुम्हाला घरी राहूनही करता येईलच ना! " भारलेल्या आवाजात गिरीजा म्हणाली. " अगं बाळा मी इथे राहतोय म्हणजे घरी येऊ शकत नाही असे थोडीच आहे, अन इथे सगळे कसे मजेत आहेत बघितलंस ना, सुलू ताई नेहमी म्हणते की माझ्या मेंदूतलं अन जिभेतलं कनेक्शन तुटलंय, ते आता आता कुठे जोडता येतंय मला. ते प्रत्येकाला जोडता यायला हवं खरंतर. अन खरं सांगू का, म्हाताऱ्या माणसाने वयोमानानुसार जरा लवचिक व्हावे, त्यात काही कमीपणा नसतो हेही मला कळले आहे आता. तेंव्हा तू ही आता शांत मनाने घरी जा, परी वाट पाहत असेल. आणि हो, आठवड्यातून एक दिवस तिला इथे सोडत जा बरं का..आम्हालाही खेळायला पिटुकलं खेळणं हवंच ना..." गिरीजा जड पावलांनी पण अगदीच हलक्या मनाने घराच्या वाटेकडे निघाली होती... प्राजक्ता राजदेरकर 🌱 ➖➖➖➖➖

#✍🏽 माझ्या लेखणीतून #✍मराठी साहित्य #🎑जीवन प्रवास #🤩जीवनाबद्दल कोट्स 📝 #🙂Positive Thought 🩹एका आयुष्याची वाताहात .... ➖➖➖➖➖ नाईलाजाने देवळात पळून जाऊन लग्न केलं आम्ही. माझ्या घरच्यांचा पहिल्यापासून लग्नाला विरोध. माझ्यावर लक्ष ठेवणं, सारखा मोबाईल चेक करणं.वैताग आला सगळ्याचा. तो खरच चांगला आहे हे समजावून समजावून राहिले पण कोणालाच पटलं नाही. उलट मला स्थळं बघायला सुरुवात केली. शेवटी आमचा नाईलाज झाला आणि पळून जायचं ठरवलं.देवळातले एक गुरुजी ओळखीचे होते. लग्न लावून द्यायला ते तयार झाले... मुलाकडच्यांना काहीचं अडचण नव्हती. त्याचं घर खेड्यातलं. दिरानेदेखील मदत केली लग्नासाठी. माझ्या घरी कळालं आणि सगळा कालवा झाला. भावाने बोलणं सोडून दिलं. कित्येक दिवस आईवडीलही बोलत नव्हते, आता थोडे थोडे बोलतात. सगळ्या गावात त्यांची छी थू झाली. नातेवाइकांनी येऊन आईलाच दोष दिला. घरात मी लाडकी, असलं काही करेल यावर कोणाचा विश्वास बसत नव्हता. पप्पांनीतर किती दिवस जेवणचं सोडलेलं. सगळ्यांनी मनवून मनवून त्यांना धीर दिला. भावाचे मित्र मला फोन करायचे. ताई तू चुकीचं केलं. असं पळून जायला नको होतं. घरच्यांची काय अवस्था झालीये माहितेय का तुला. तुझा भाऊ अक्षरशः रडला परवा... मला सगळं कळत होतं. पण मला याला गमवायचं नव्हतं. प्रेम करायचे मी मनापासून. घरच्यांना तो नाही आवडायचा. कधीच लग्न लावून नसतं दिलं आमचं. लग्नाआधी तसा शरीरसबंध नव्हता आलेला आमच्यात. किस झालेली. एकदा फिरायला गेलेलो तेव्हा त्याने सेक्स करण्याचा प्रयत्न केलेला पण मी तयार नव्हते. लग्न झाल्यानंतर सतत संभोग व्हायचा. सकाळी मी लवकर उठायचे, सगळ्यांसाठी चहा करणं, मग जेवणाची तयारी. कपडे धूणं, लोकांच येणं जाणं घरात त्यामुळे सतत भांडी घासायला पडायची. घरात आमच्या सहा माणसं. सासू सासरे, दीर, नणंद आणि आम्ही दोघं. लग्न झाल्यापासून सासूबाईंनी कामातून पूर्ण हात काढून घेतला आणि सगळी जबाबदारी माझ्यावर पडली... आज वर्ष होत आलं लग्नाला. पोटात लेकरू आहे. आंधळ्या डोळ्याने पाहिलेली सगळी स्वप्नं खोटी ठरलीयेत. आपली बारा एकर शेती आहे, सिटीमध्ये दोन फ्ल्याट भाड्याने दिलेत, स्वतःचं दुकान काढायचंय, लवकरच गाडी घेऊ अशी दाखवेली सगळी स्वप्नं एक एक करून खोटी ठरली. गावातलं राहतं घर आणि अडीच एकर रान सोडलं तर काहीच नाही. त्यात दिराचं आणि नणंदेच लग्न डोक्यावर. होतं ते दुकान कर्जात बुडालं. नवरा आता कंपनीत कामाला जातो. आठ हजार पडतात महिन्याचे हातात. कमवणारं तोंड एक आणि खाणारी सहा. नटण्या थटण्याची माझी सगळी हौस मरून गेलीये. आईवडिलांकडं कुठल्या तोंडाने जाऊ. एकदा आई आलेली भेटायला. जिद्दीने संसार कर म्हणाली. भाऊ तर अजूनही बोलत नाही. कुणासमोर मन हलकं करू कळत नाही. जरा काही घरात वाद झाले की नवरा हात उचलतो. उगाच लग्न केलं म्हणतो. तू आल्यापासून पणवती लागली. माझ्या डोळ्यात पाणी आलं तरी त्याला आता काही फरक पडत नाही. रात्री लगट करण्यापुरता जवळ ओढतो. प्रेम कुठं गेलं काही पत्ता नाही... लग्न करून फसले मी. आयुष्याची वाट लागली. चूक झाली. पश्चाताप होतो, पण काय करणार. आता माघारी वाट नाही. एकदा पाउल उचललं आता मलाचं हे निभवावं लागणार. जे नशिबी आलंय ते भोगावं लागणार. सगळं तोडून जावं तर कुठं जाणार. आलेला दिवस ढकलायचा... पोटातल्या लेकरासाठी. ➖➖➖➖➖

#✍🏽 माझ्या लेखणीतून #✍मराठी साहित्य #🤩जीवनाबद्दल कोट्स 📝 #🎑जीवन प्रवास #☺️प्रेरक विचार #मैत्रिणींचं_माहेरपण ​शरयू मोबाईल हातात घेऊन शांतपणे बसली होती. सकाळपासून व्हॉट्सॲप आणि फेसबुकवर एकामागून एक स्टेटस दिसत होते. ​"अधिक मासाचं वाण मिळालं..." "माहेरहून ओटी आली..." "भावाने खास बोलावलं..." ​कुठे लेकींचे फोटो, कुठे माहेरच्या अंगणात काढलेले क्षण, तर कुठे आईच्या हातचा स्वयंपाक. ​स्टेटस पाहताना शरयूच्या ओठांवर हलकंसं हसू आलं, पण मनात कुठेतरी एक हुरहूर दाटून आली. ​"आपलं असं कौतुक कधी झालंच नाही..." ती स्वतःशीच पुटपुटली. ​खिडकीतून बाहेर नजर गेली. समोरच्या झाडावर पक्षी किलबिल करत होते. घरात सगळं सुरळीत होतं. संसार, मुलं, जबाबदाऱ्या... काहीच कमी नव्हतं. ​तरीही मनाच्या एखाद्या कोपऱ्यात माहेर नावाचा एक नाजूक धागा अजूनही जिवंत होता. ​तेवढ्यात मोबाईल वाजला. स्क्रीनवर नाव झळकलं — माधवी. ​"हॅलो, काय करतेस गं?" माधवीने विचारलं. ​"काही नाही गं. हे अधिक मासाचे स्टेटस बघत होते." ​माधवी हलकंसं हसली, "माझंही तेच चाललंय. आई-बाबा होते तोपर्यंत थोडाफार तरी अधिक मासाचं कौतुक व्हायचं. आता तर माहेरच संपलं म्हण ना!" ​क्षणभर दोघीही शांत झाल्या. ​"अगं, आपण आता पन्नाशी पार केलीये. कुठे अशा अपेक्षा ठेवायच्या आता?" शरयू म्हणाली. ​"अपेक्षा नाही गं..." माधवीचा आवाज किंचित भरून आला, "पण कधीतरी वाटतं ना... कुणीतरी हक्काने म्हणावं, 'ये गं माहेरी.' भाऊ आहे, वहिनी आहेत. त्यांचा संसार, त्यांची मुलं, त्यांच्या जबाबदाऱ्या... तेही त्यांच्या जागी चुकीचे नाहीत. पण मनातली माहेराची ओढ कधी संपत नाही गं!" ​शरयूच्या मनातलं जणू माधवीच बोलत होती. फोन ठेवला, पण दोघींच्या मनातले विचार थांबत नव्हते. ​शरयूने लगेच त्यांच्या मैत्रिणींच्या ग्रुपवर एक मेसेज टाकला — "सांगा बरं, तुमचं माहेरपण अजून टिकून आहे का?" ​काहीच क्षणांत उत्तरांचा पाऊस सुरू झाला... ​"माझा तर भाऊच नाही..." "आई गेल्यापासून माहेरी जाण्याचं कारणच उरलं नाही..." "भाऊ आहे, पण आता पूर्वीसारखं काही राहिलं नाही गं..." "माहेर आहे, पण तिथे आता माहेरपण नाही..." ​एकामागून एक मेसेज वाचताना शरयूच्या लक्षात आलं की, ग्रुपमधली एकही मैत्रीण अशी नव्हती, जिला अजूनही जुन्यासारखं हक्काचं माहेर लाभलं होतं. ​त्या रात्री शरयूने माधवीला पुन्हा फोन केला. ​"ऐक, एक कल्पना आहे." ​"काय?" ​"आपणच आपल्या मैत्रिणींचं माहेरपण जपायचं!" ​क्षणभर पलीकडून शांतता पसरली. "म्हणजे? काय म्हणायचंय तुला?" माधवीने विचारलं. ​"अधिक मासानिमित्त सगळ्या मैत्रिणींना घरी बोलवू. पण अगदी सरप्राइज! कुणालाच काही सांगायचं नाही. प्रत्येकीची ओटी भरायची, छोटंसं गिफ्ट द्यायचं आणि एक दिवस त्यांना पुन्हा माहेरची लाडकी लेक असल्याचा अनुभव द्यायचा." ​माधवी काही क्षण गप्प राहिली. मग तिचा भरून आलेला आवाज ऐकू आला, "शरयू... ही फक्त कल्पना नाही गं... ही तर एक सुंदर भावना आहे!" ​पुढचे काही दिवस दोघींची अक्षरशः धावपळ सुरू झाली. स्वयंपाकाचा बेत त्यांनी स्वतः ठरवला. आंब्याचा रस, मऊसुत पुरणपोळी आणि सगळ्यांचे आवडीचे पदार्थ... सोबतीला ओटीचं सामान, भेटवस्तू, सजावट... सगळं काही दोघींनी मिळून केलं. ​पण तयारी करताना त्यांच्या मनात अनेक शंका आणि प्रश्नही येत होते. ​"उगीच तर नाही ना करत आपण हे सगळं?" "लोकांना आवडेल का?" "कोणी याला नाटक तर म्हणणार नाही ना?" "या वयात अशा गोष्टींनी कोण भावूक होतं?" ​पण प्रत्येक वेळी त्यांच्या मनातून एकच उत्तर यायचं — "जर यामुळे कुणाच्या चेहऱ्यावर घटकेचा आनंद मिळणार असेल, तर हे जरूर करायचं!" ​ठरलेल्या दिवशी घर फुलांनी सजलं होतं. दारात सुंदर रांगोळी काढली होती. स्वयंपाकघरातून रसाचा आणि पुरणपोळीचा सुगंध दरवळत होता. ​एकामागून एक मैत्रिणी येऊ लागल्या. सगळ्यांना वाटलं होतं की, हा नेहमीसारखाच एखादा गेट-टुगेदर असेल. गप्पा, जेवण आणि जुन्या आठवणी. हशा, टाळ्या, कॉलेजचे दिवस, लग्नानंतरचे किस्से... घर आनंदाने आणि किलबिलाटाने भरून गेलं होतं. ​आणि मग अचानक शरयूने घोषणा केली, "आजचा कार्यक्रम इथेच संपत नाहीये..." ​सगळ्या मैत्रिणी आश्चर्याने तिच्याकडे पाहू लागल्या. ​त्यानंतर एकेक मैत्रीण पाटावर बसू लागली. तिची प्रेमाने ओटी भरली जाऊ लागली, हातात सुंदर भेटवस्तू दिली गेली. आणि शरयू-माधवी दोघीही प्रत्येकीला एकच वाक्य सांगत होत्या — "आज तू आमच्या माहेरची लेक आहेस!" ​ते वाक्य ऐकताच अनेकांच्या डोळ्यांतून घळघळा अश्रू वाहू लागले. कित्येक वर्षांनी कुणीतरी त्यांना 'लेक' म्हणून जपलं होतं. कित्येक वर्षांनी कुणीतरी त्यांच्या मनातल्या त्या रिकाम्या कोपऱ्यावर मायेचा हात ठेवला होता. ​पण अजून एक भावूक क्षण बाकी होता... ​ग्रुपमधली एक मैत्रीण, जिला सगळ्या जणी हक्काने "झाशीची राणी" म्हणायच्या. स्वभावाने अत्यंत कणखर, निर्भीड, कधीच न रडणारी आणि वेळ प्रसंगी सगळ्यांना आधार देणारी. ​तिची ओटी भरून झाल्यावर ती काही क्षण शांत उभी राहिली. अचानक ती शरयूच्या जवळ आली आणि पुढच्याच क्षणी तिच्या गळ्यात पडून रडू लागली... अगदी एखाद्या लहान मुलीसारखी! तिच्या डोळ्यांतून अश्रू थांबत नव्हते. ​भरून आलेल्या आवाजात ती म्हणाली, "अगं शरयू... माझ्यासाठीही कुणी असं काही करू शकतं, असं मला कधी वाटलंच नव्हतं गं!" ती थोडी थांबली आणि पुढे म्हणाली, "आई-वडील जिवंत होते, तेव्हाही माझं असं कौतुक कधी झालं नाही... आज पहिल्यांदाच वाटतंय, मी सुद्धा कुणाची तरी लाडकी लेक आहे!" ​क्षणभर घरात पूर्ण शांतता पसरली. कोणाच्याही डोळ्यांतलं पाणी लपून राहिलं नाही. ​शरयू आणि माधवी एकमेकींकडे पाहत होत्या. त्यांच्याही डोळ्यांत आनंदाश्रू होते. कारण त्या एका वाक्याने त्यांना त्यांच्या सगळ्या प्रश्नांची उत्तरं दिली होती. ​"आपण उगीच तर नाही ना केलं?", "लोक काय म्हणतील?", "कुणाला आवडेल का?" — या सगळ्या शंकांना त्या एका भावनिक क्षणाने पूर्णविराम दिला होता. ​त्यांना जाणवलं की, आपण काहीच चुकीचं केलं नाही. आपण फक्त काही रिकाम्या झालेल्या मनांना मायेचा ओलावा दिला, काही हरवलेल्या आठवणींना पुन्हा उजाळा दिला आणि काही स्त्रियांना पुन्हा एकदा "लेक" असल्याची जाणीव करून दिली. ​त्या दिवशी गिफ्टची किंमत महत्त्वाची नव्हती, की ओटीत काय होतं याला अर्थ नव्हता. महत्त्व होतं ते फक्त त्या शुद्ध भावनेला, त्या मायेला आणि त्या आपलेपणाला! ​कारण स्त्री कितीही मोठी झाली, कितीही कणखर झाली, तिने कितीही जबाबदाऱ्या पेलल्या... तरी तिच्या मनात एक छोटीशी मुलगी कायम जिवंत असते, जिला कधीतरी हक्काने माहेरी जायचं असतं. ​आणि त्या दिवशी शरयू आणि माधवीने त्या सगळ्या मुलींना पुन्हा एकदा त्यांचं हक्काचं माहेर मिळवून दिलं होतं. ​खरंच... माहेर हे फक्त एक विटांचं घर नसतं, माहेर ही एक निखळ भावना असते. आणि त्या दिवशी त्या सगळ्या मैत्रिणींना त्यांचं हरवलेलं माहेर पुन्हा सापडलं होतं... मैत्रीच्या रूपाने! ❤️ @अर्चना अनंत ✍️ माझं मनोगत... ही कथा काल्पनिक नाही. यातला भावनिक अनुभव आम्ही मैत्रिणींनी प्रत्यक्ष जगला आहे. अधिक मासानिमित्त आम्ही सगळ्या मैत्रिणींना एकत्र बोलावलं, त्यांची ओटी भरली, त्यांचं कौतुक केलं आणि त्यांना पुन्हा एकदा "लेक" असल्याची जाणीव करून देण्याचा छोटासा प्रयत्न केला. त्या क्षणी अनेकांच्या डोळ्यांत आनंदाश्रू होते आणि मन भरून आलं होतं. पण या निमित्ताने माझ्या स्वतःच्या मनातही काही विचार आले. आम्ही चार बहिणी. वडील आमच्या लहानपणीच गेले. आर्थिक परिस्थिती जेमतेम . त्यामुळे वाण, औक्षण, भेटवस्तू किंवा अशा प्रकारचं विशेष कौतुक आमच्या वाट्याला फारसं आलं नाही. पण त्याबद्दल मला कधीच वाईट वाटलं नाही. कारण माझ्या आईने आम्हाला जे भरभरून प्रेम दिलं, ज्या ताकदीने उभं केलं आणि प्रत्येक अडीअडचणीत जी साथ दिली, त्याची किंमत कोणत्याही भेटवस्तूपेक्षा खूप मोठी होती. आज आई नाही. तिच्या जाण्याने निर्माण झालेली पोकळी कुणीही भरून काढू शकत नाही. कितीही मोठं गिफ्ट मिळालं, कितीही प्रेमाने औक्षण झालं, तरी आईच्या मायेची सर त्याला येऊ शकत नाही. मला वाटतं, अशा भेटीगाठी, असे उपक्रम आणि अशा प्रेमाच्या क्षणांमुळे मनाला आधार मिळतो, जुन्या जखमांवर मायेची फुंकर बसते. पण खरं माहेर आपण आपल्या आठवणींत जपून ठेवलेलं असतं. आई-वडिलांचं प्रेम, त्यांचे संस्कार, त्यांचे आशीर्वाद आणि त्यांच्यासोबत घालवलेले क्षण हेच आयुष्यभर आपली खरी संपत्ती असते. आपली माणसं आपल्यापासून दूर जातात, पण त्यांचं प्रेम कधीच दूर जात नाही. ते आपल्या प्रत्येक आठवणीत, प्रत्येक यशात आणि प्रत्येक संघर्षात आपल्यासोबत असतं. म्हणूनच मला वाटतं, माहेर फक्त एका घरात नसतं; ते आपल्या मनात, आपल्या स्मृतीत आणि आपल्या जपलेल्या प्रेमात कायम जिवंत असतं. — अर्चना अनंत ✍️

#🤩जीवनाबद्दल कोट्स 📝 #✍मराठी साहित्य #✍🏽 माझ्या लेखणीतून #🎑जीवन प्रवास #🙂Positive Thought अधिकमास महात्म्य कथा : अध्याय २२ *॥ द्विजशर्माची गोष्ट ॥* सूत सांगतात की, “स्नान आणि स्नानाच्या पुण्याच्या गोष्टी ऐकल्या नंतर लक्ष्मी नारायण यांना म्हणाली, “नाथ, अधिक मासातल्या स्नानाचं वर्णन ऐकून तर माझे कान खरोखरच तृप्त झाले, पण आता मला या महिन्यात नेमकं कोणतं दान द्यावं? कसे द्यावे? त्याचे महत्त्व काय? हे ऐकण्याची इच्छा आहे.” तेव्हा विष्णू म्हणाले, “प्रिये, आता मी तुला या महिन्यात कोण कोणत्या वस्तूंचा दान करावं आणि ते कसं करावं हे सांगतो. ते तू ऐक. अधिक मासात सोने, रूपे, चांदी, पोवळे, मोती यांचे दान करणं हे श्रेष्ठ मानले जाते. तांबे,पितळ, कास्य याची भांडी म्हणजेच तांब्या, भांडी, ताम्हणे, दिवे इत्यादी वस्तू दान करणं, हे पण उत्तमच होय. तर या मासात केलेले वस्त्रदान, अन्नदान, धान्य, द्रव्य इतकंच नव्हे तर उदक दान ही दाने सुद्धा दानकर्त्या व्यक्तीस मोठे पुण्य मिळवून देतात. तेहतीस अनारसे, बत्तासे, खारका, सुपार्याह अथवा फळे याचं ही दान श्रेष्ठ मानले जाते. भांड भरून तूप,तीळ, सप्तधान्य पण दान म्हणून दिली जातात. हे देवी, या सर्व दानामध्ये महापुण्यकारक असं जर कोणते दान असेल, तर ते म्हणजे गोदान. गोदान हे केवळ पुण्यच नव्हे तर दात्यास मोक्षाची प्राप्ती ही करून देतात. देवी, या गोदान महात्म्याच्या अनेक कथा आहेत, पण त्यातलीच एक कथा आगळी आणि काहीशी वेगळी अशी एक कथा मी आता तुला सांगतो. महीस्मृती नावाच्या एका नगरमध्ये एक विप्रदंपती राहत असे. द्विजशर्मा आणि भामिनी ही ती ब्राह्मण दंपती. दोघेही धार्मिक आणि सदाचारी होते. मात्र त्यांच्या सुखी जीवनात एकच दुःख होते, ते म्हणजे लग्नाला अनेक वर्ष होऊनही, अनेक नवस सायास करूनही त्यांना संतान नव्हते. त्या दोघांची रोज सकाळ-संध्याकाळ त्या दयाळू आणि कृपाळू परमेश्वराकडे हेच मागणे असायचे ‘प्रभू कृपावंत हो आणि आम्हाला पुत्र दे, कन्या दे, संतान दे.’ एके दिवशी भर दुपारी बाराच्या वेळेला एक ब्राह्मणकुमार त्यांच्या दाराशी आला. तो हात जोडून म्हणाला, “महाराज, मी फार भुकेला आहे. आपण जर मला भोजन दिलेत तर माझ्यावर आपले फार मोठे उपकार होतील.” “बाळा, अशी उपकाराची भाषा बोलू नकोस. ये घरात ये. हात-पाय धु, पाटावर बस आणि आमच्याकडे जे आहे ते तु आनंदाने खा” द्विजशर्मा म्हणाला. त्या दारी आलेल्या ब्राह्मणकुमाराला त्या दंपतीने मोठ्या प्रेमाने जेऊ घातले. जेवणानंतर द्विजशर्माने त्या मुलाला त्याचे नाव विचारले. त्याने आपले नाव ‘नारायण’ असे सांगितले. ते ऐकून त्या दोघांना फार आनंद झाला. त्या दोघांनी नारायणाची सर्व चौकशी केली. तो विप्रपुत्र अनाथ आहे आणि पोटासाठी दारोदार फिरत आहे, हे कळताच त्या दोघांना त्याची दया आली. त्यांनी त्याला प्रेमळ आग्रह केला आणि ‘आता तुला हवे तोवर तु आमच्याच घरात राहा’ अशी त्याला विनंती ही केली. त्या दिवसापासून तो त्यांच्या घरात राहू लागला आणि त्यांना घरकाम, बाजारहाट इत्यादी कामात मदत करू लागला. नारायणाचा त्यांच्या घरी येणारा पायगुण हा मोठ्या भाग्याचा ठरला. भामिनीला एक सुखावणारी चाहूल लागली. लवकरच तिने एका सुंदर मुलाला जन्म दिला. मुलाच्या बारशाचे सामान सुमान आणण्यासाठी सर्व घराची, बायको आणि नवे बाळ या सर्वांची जबाबदारी नारायणावर टाकून द्विजशर्मा गावाला गेला. त्यादिवशी बाळाची पाचवी होती. भामिनीने यथाविधी पाचवीची व्यवस्थित पूजा केली. सटवाईचे पूजन करून तिने बाळाला त्याचे भाग्य लिहिण्यासाठी तीच्यापुढे ठेवले. ‘आई माझे हे लाडके बाळ, त्याचं चांगलं भाग्य लिही ग’ असं म्हणून हात जोडून तिची प्रार्थना केली. सटवाई पूजन पूर्ण झाल्यावर सारे जण झोपी गेले. नारायण बाळ-बाळंतिणीच्या खोलीच्या दाराजवळ जागत बसला होता. मध्यरात्र झाली, एक तेजस्वी देवी बाळाला पाहून त्या खोलीतून बाहेर येताना नारायणाने पाहिले. त्याने त्या देवीला विनम्र भावे नमस्कार केला. मग नारायणाने हलक्या आवाजात तिला विचारले, “देवी, तू कोण? तू इथे का आली होतीस?” त्यावेळी तेजस्वी देवी नारायणाला म्हणाली, “बाळ, तू खरच भाग्यवान आहेस, म्हणून तुला माझं दर्शन घडलं. मी सटवाई देवी. द्विजशर्माच्या बायकोने बाळाची पाचवी पूजा पुजून, मला त्याचं भाग्य लिहायला बोलवलं होतं.” तेव्हा तिला मध्येच थांबवत नारायण म्हणाला, “म्हणजे देवी, ब्रह्मदेवाने बाळाच्या भाग्यात काय लिहिलं आहे ते तुला ठाऊक आहे, खरं ना? मग मला सांग ना, त्या बाळाच्या भाग्यात नेमकं काय लिहिलं आहे ते?” त्यावर सटवाई देवी म्हणाली, “नारायणा, खर तर माझं कुणालाच दर्शन होत नाही. मी पाचवीला येते, बाळाच्या भाग्यात काय आहे ते वाचते आणि निघून जाते. तुझे भाग्य म्हणून तुला माझ दर्शन घडलं. बाळा, असं कोणाच्या भाग्यात ब्रह्मदेवाने काय लिहिलं आहे, ते सांगता येत नाही आणि दुसरी गोष्ट म्हणजे ते जाणून घ्यायचं कुणी तसा प्रयत्नही करू नये.” पण नारायण काही ऐकेना. तो आपला हट्टही सोडेना. शेवटी देवी म्हणाली, “नारायणा, तुझा फार हट्ट आहे म्हणून सांगते. द्विजशर्माचा हा मुलगा फार गरीबीत दिवस काढणार आहे. त्याच्या नशिबी कोणतेच सुख संपत्ती नाही. इतकेच नव्हे, तर या मुलाला आपला जीवन चरितार्थ हा केवळ ताक विकून करावे लागणार आहे.” इतकेच सांगितले आणि एकाएकी देवी अदृश्य झाली. ते भाकीत ऐकून नारायणाला फार वाईट वाटले. आपल्यावर उपकार करणाऱ्या, सत्याने, धर्माने आणि सदाचाराने वागणाऱ्या दंपतीच्या पोटी असा पुत्र जन्माला यावा याचे त्याला फार मोठे आश्चर्य वाटले. ब्रह्मलिखित हे खरोखरच अटळ असतं हेच खरं, असे आपल्या मनाशीच म्हणून तो गप्प राहिला. आपल्याला यातले काही ठाऊक नाही असं दाखवत तो वागू लागला. बाळाचे ठरल्या दिवशी बारसे झाले. त्याचे छान नाव ठेवले. सगळीकडे आनंदीआनंद झाला. द्विजशर्माने आपल्या या मुलाचे नाव ठेवले संभ्रम. तो हळूहळू मोठ्या कौतुकाने वाढू लागला. लहानाचा मोठा होऊ लागला. द्विजशर्मा बाळाच्या मोठेपणाची स्वप्ने रंगवीत दिवस घालवू लागला. अज्ञानाचे सुख म्हणजे काय ते नारायण मात्र द्रष्टेपणाने पहात होता, अनुभवत होता. पाहता-पाहता संभ्रम पाच वर्षांचा झाला. त्याच वेळी आणखी एक गोष्ट घडली. संभ्रमाच्या आईला परत दिवस राहिले. पुढे उचित काळी तिने एका नाजूक, सुंदर आणि अतिशय रूपवान मुलीला जन्म दिला. मुलाला बहिण मिळाली, बहिणीला थोरला भाऊ मिळाला. द्विजशर्मा आणि भामिनी दोघेही पुत्रा पाठोपाठ कन्यारत्न झाले म्हणून खूप आनंदले. कन्येचेही पाचवी पूजन झाले. यावेळी पण नारायण हा बाळंतिणीच्या खोली बाहेरच बसून होता. 🚩🎪🙏🏻🙏🏻🎪🚩

#🤩जीवनाबद्दल कोट्स 📝 #✍मराठी साहित्य #🙂Positive Thought #🎑जीवन प्रवास #✍🏽 माझ्या लेखणीतून 🤷🏻‍♂️*अखेर घुसमट संपली* ➖➖➖➖➖ ➖➖➖➖➖ आज परत तीच भूमिका साकारून टीव्ही मालिकेची त्रासदायक कामाची शिफ्ट संपवून नितीन घरी आला. नितीन ही भूमिका बऱ्याच दिवसांपासून निभावतोय. आत्ता नितीन या क्षेत्रात स्थिरावला. त्याला जुने दिवस आठवले. नितीनला कलाकार होण्यासाठी खुप संघर्ष करावा लागला. एक छोट्याश्या गावातून तो मुंबईत मोठी होण्याची स्वप्नं घेऊन आला होता. शिरीष या मित्राच्या खोलीत त्याने तात्पुरते बस्तान बसविले. छोटी - छोटी कामे करून तो फिल्म सिटी मधे काम शोधायचा. त्यासाठी त्याला फिल्म प्रोड्यूसर अणि डायरेक्टर कड़े भरपूर चकरा माराव्या लागल्या. शेवटी त्याला पोलीस इन्स्पेक्टरचा छोटा रोल टीव्ही मालिकेत भेटला. आणि त्याने जीव ओतून अभिनय केला. आता पर्यंत मित्राच्या आणि घरच्या तुटपुंज्या पैशावर पोटापाण्याचे चालले होते. पोलीस इन्स्पेक्टरच्या भूमिकेसाठी बऱ्यापैकी पैसे भेटले. त्यामुळे खर्चाचा प्रश्न सुटला. त्यानंतर त्याला छोट्या-छोट्या भूमिका मिळत गेल्या. पैसे येत राहिले. आर्थिक गरज भागवण्यासाठी या भूमिका नितीनला कराव्या लागल्या. नितीनची शरीरयष्टी पोलीस इन्स्पेक्टर या कामासाठी एकदम फिट होती. त्याचा पोलीस इन्स्पेक्टर रोल एकदम हिट झाला. त्याला मग हळूहळू दूसरे रोल भेटत गेले. पण त्याचे दूसरे रोल काही हिट नाही झाले. सगळी कास्टिंग डायरेक्टर त्याला पोलीस इन्स्पेक्टरच्या भूमिकेसाठी विचारत असत. घरचे आर्थिक व्यवहार सांभाळण्यासाठी त्याला तीच भूमिका करावी लागे. आता हा रोल एकदम व्यवस्थित आणि रूँटीन काम असल्या मुळे एक प्रकारची प्रगल्भता आली होती. सतत एकच काम केल्यामुळे माणूस त्या कामात काही विशेष मेहनती शिवाय प्राविण्य मिळवतो. आता प्रावीण्य असल्यामुळे नितीनला टीव्हीचे बरेच अवॉर्ड सुद्धा मिळाले आणि त्यामुळे लोकांची वाहवा मिळाली. त्याला एका फ़िल्म डायरेक्टर कडून त्याच भूमिकेसाठी ऑफर आली आणि त्याने ती स्वीकारली. आता तर नितीनला भरपूर पैसे आणि प्रसिद्धी सुद्धा लाभली. योगायोगाने नितीनची एक फिल्म हिट झाल्यावर पार्टी एन्जॉय करत असताना कांचनशी भेट झाली. बघताच क्षणी नितीनला ती आवडली. कांचनला पहिल्या भेटीत नितीनमध्ये काही विशेष वाटले नाही. पण दोघांच्या भेटी वाढल्या तशी कांचन नितीन मध्ये गुंतत गेली. कांचनला नितीनचा दिलखुलास आणि सच्चा स्वभाव आवडला. दोन वर्ष एकत्र फिरल्या नंतर त्यांनी लग्न करायचा निर्णय घेतला. यथावश त्यांचे लग्न झाले. नव्याचे नऊ दिवस संपले. संसार जसा पुढे सरकत होता तशी नितीनवर जबाबदारी वाढत होती. पण नितीन आता पुरता या चक्रात अडकला. नवीन जबाबदारी, तेच काम, कमी-जास्त पैसे, आणि न संपणाऱ्या घरच्या मागण्या. त्याला या सगळ्याची काही काळजी किंवा फिकीर नव्हती फक्त त्याला मिळणारे एकाच प्रकारचे काम सोडून. नितीनला आता एकसारख्याच भूमिका मिळत असत. त्याला दुसर्‍या मनासारख्या भूमिका अभिनय करण्यासाठी मिळाल्या नाहीत. यामुळे त्याची सारखी घुसमट व्हायला लागली. प्रत्येक कलाकाराला आपल्या अभिनयाने सगळ्या प्रकारच्या भूमिका साकारायच्या असतात. कलाकाराला फक्त एक भूमिकेत अडकून पडायचे नसते. हे त्याला काही दुसर्‍या समोर सिद्ध करायचे नसते. फक्त नवीन भूमिका त्याला निभावून कलेचा आस्वाद घ्यायचा आणि प्रेक्षकाला द्यायचा असतो. आता नितीनला एकच भूमिकेचा कंटाळा आला होता. एकच रोल करून त्याचा चिडचिडेपणा वाढला होता. पैसे तर भरपूर मिळतात पण त्याला त्याचा आतला कलाकार ओरडून सांगतोय, की मनाला समाधान देणारी भूमिका कधी करणार? कांचनला नितीनची तगमग समजत होती. तिला माहीत होते, फक्त गल्लाभरु फ़िल्म करून अशा कलाकाराचे पोट भरत नसते. कलाकाराला उत्कट अभिनय करून आणि प्रेक्षकांना अभिनयाच्या भाषेतून त्यांच्याच जाणि‍वा त्यांना पोहचवायच्या असतात. त्यांच्यातच कलाकाराला आनंद भेटतो. नितीनला सुद्धा या भावना त्याचे अंतर्मन ओरडून सांगत होत. कलाकाराला पैसे आणि प्रसिद्धी भेटून आनंद मिळत नसतो तर तो उत्तुंग अभिनय करून त्याला मनाचे समाधान मिळवायचे असते. शेवटी नितीनला अंतर्मनाने कौल दिला आणि कांचनने साथ दिली. त्याने अभिनय क्षेत्रातून काही काळ 2-3 वर्षासाठी विराम घेतला. काही काळ ब्रेक घेणं अवघड गेलं. पण मनाची तयारी आणि कांचनची साथ असल्यामुळे त्याने हे आर्थिक संकट निभावून नेलं. शिरीष आणि दुसऱ्या मित्राचे मार्गदर्शन आणि नितीनची मेहनत यानी रंगत आणली. एक नवोदित डायरेक्टर रंगभूमी वर नवीन नाटक बसवणार आहे असे नितीनला समजले. नितीनने एक ही पैसा न घेता रोलची मागणी केली. खुपच विनंती केल्या नंतर त्याला भेटण्यासाठी बोलावण्यात आले. त्याने प्रचंड मेहनत केल्या मुळे ऑडिशन चांगली झाली. त्याला नवीन भूमिका मिळाली आणि नितीनने या संधीचे सोने केले. नंतर रंगभूमी वर नितीनने भरपूर वेगवेगळ्या भूमिका केल्या. काही चालल्या, काही भूमिकेला विशेष पुरस्कार नाही भेटला. पण नितीन रंगभूमीच्या प्रेमात पडला. त्याने रंगभूमी गाजवली. मग त्याचे दमदार पुनरागमन झाले चित्रपटाच्या दुनियेमधे! आणि परत त्याला पोलीस इन्स्पेक्टर रोल करायची गरज पडली नाही. आणि आता नितीन याची घुसमट थांबली आणि तो यशस्वी कलाकार म्हणून ओळखला जाऊ लागला. बा स kulkarni ➖➖➖➖➖

#✍🏽 माझ्या लेखणीतून #✍मराठी साहित्य #🤩जीवनाबद्दल कोट्स 📝 #🙂Positive Thought #🎑जीवन प्रवास 'मोबाईल रुपी काळ आला होता पण वेळ आली नव्हती.. (डॉ संदीप गजानन श्रोत्री, सातारा) त्याचे असे झाले, दोन जून २०२६. माझा वाढदिवस. संध्याकाळ झाली होती, फोन चालू होते आणि प्रत्यक्ष मित्रमंडळी भेटायला येत होती. रात्री आम्ही सगळे जेवायला बसणार इतक्यात फोन वाजला, हॉस्पिटलमधून हाउसमन बोलत होती, पाच वर्षाची मुलगी अन्ननलिकेत दहा रुपयाचे मोठे नाणे अडकल्यामुळे आली होती, एक्सरे काढून पाठवला होता. एक्सरे बघताच मी चमकलो, एक मोठे नाणे घशाच्या खाली अडकून बसले होते, अशा ठिकाणी अडकले होते कि खाली जाऊ शकत नव्हते आणि वर देखील येत नव्हते, घशामध्ये जिथे अन्ननलिका आणि श्वासनलिका सुरु होतात, त्याच्या खाली दिसत होते. पडजीभ जिथे श्वासनलिका बंद करते, तिथून ते नाणे खाली घसरले आणि आत गेले, आत मध्ये गेले तरी खाली जठरात जाऊ शकत नव्हते कारण त्याचा मोठा आकार, वर येऊ शकत नव्हते कारण तिथे ऐच्छिक स्नायूंची एक झडप तयार झाली असते. ती मुलगी सारखी उलटी काढायचा प्रयत्न करत होती. श्वास चालू होता, पण मुलगी खूप अस्वस्थ होती. साधी लाळ देखील तिला गिळता येत नव्हती. तातडीने भूल तज्ञ माधुरी लिमये यांना बोलावले. समोरचे जेवण सोडून आम्ही (मी आणि स्वाती) गडबडीत निघालो. रात्री दत्तकाशी हॉस्पिटलमधील ती इंडोस्कोपी रूम पाच सहा डॉक्टर आणि इतर स्टाफ नि भरून गेली होती. थोडी भूल देऊन नाणे काढणे शक्य नव्हते कारण ते अत्यंत धोक्याचे होते. श्वास नालीकेच्या तोंडावर अडकून बसले , तर सगळाच खेळ खलास.. संपूर्ण भूल दिली, कृत्रिम श्वासासाठी ट्यूब श्वास नलीकेमध्ये टाकली. डॉ तेजस भोसले समोर माउथ पीस घेऊन उभा होता. आणि मी माझ्या हातातील इंडोस्कोप सावकाश घशामध्ये आत घालायला सुरुवात केली. घशापासून खाली काही अंतरावर चांगले लखलखीत डॉलर सारखे ते नाणे, त्याक्षणी मला *यमरुपी काळ* वाटत होते. डॉ संकेत प्रभुणे माझ्या शेजारी, त्याच्या हातात नाणे पकडण्याचा खास बनवलेला फॉरसेप्स, अट एकच, पकडलेले नाणे मध्येच सोडायचे नाही. संकेतने नाणे पकडले आणि लगेच डॉ स्वातीने स्कोलीन नावाचे स्नायू शिथिल करण्याचे इंजेक्शन दिले. अगदी सावकाश आम्ही ते नाणे एकदाचे बाहेर काढले आणि हुश्श केले. मुलीची भूल उतरली, आणि मग आम्ही तिला आयसीयू मध्ये शिफ्ट केले. आता इथून पुढे अंतर्मुख करणारा मुद्दा. ती मुलगी मोबाईल बघत बसली होती. पाच वर्षाची ती चिमुरडी, कार्टून बघत असेल, शेजारी आईने एका वाटीत ठेवलेले कुरकुरे आणि वेफर्स खात होती. दुसर्या हातात तिच्या एक दहा रुपयाचे नाणे होते. बहुदा शेजारच्या दुकानातीन वेफर्स आणण्यासाठी पैसे दिले आणि त्यातील शिल्लक नाणे असणार. मोबाईल मध्ये इतकी गुंगून गेली, कि तिने वेफर्स ऐवजी नाणे तोंडात टाकले, आणि पुढील रामायण घडले! मला आणि माझ्या दत्ताकाशी टीम ला माझ्या वाढदिवशी एका लहानगीला पुनर्जन्म देण्याचे पुण्य लाभले. “वेफर्सचा घास समजुनी, हाताने नाणे उचलले, स्क्रीनच्या त्या मोहजाळात भान सारेच हरपले.” “क्षणभराचा तो प्रमाद, जीवघेणा ठरला होता, घशामध्ये अडकून नाणे श्वासच जणू थांबला होता” धावपळ मग, चिंता, घाई, कुटुंब सारे घाबरले, वैद्यकशास्त्राच्या हाती जीवन पुन्हा सावरले. इंडोस्कोपीच्या कौशल्याने नाणे बाहेर आले, मृत्यूच्या त्या दारातूनही पाऊल मागे वळाले. घटना ही सांगून जाते, सावध राहा प्रत्येक क्षणी, मोबाईलचा अति मोह हरवू नये भान मनी. स्क्रीनपेक्षा मौल्यवान जीवन आहे हे जाण, क्षणभराच्या दुर्लक्षाने ओढवू नये संकट महान. — डॉ संदीप गजानन श्रोत्री, सातारा

#✍मराठी साहित्य #✍🏽 माझ्या लेखणीतून #🙂Positive Thought #🤩जीवनाबद्दल कोट्स 📝 #🎑जीवन प्रवास *विमान प्रवास* 🛬✈️💺 ➖➖➖➖➖ ऑफिसच्या कामासाठी हल्ली खूप फिरावं लागतं. बऱ्याच वेळा मुंबईतच वेगवेगळ्या ठिकाणी, तर कधी मुंबई बाहेर सुद्धा. परवा अशीच एक चेन्नईची भेट संपवून पुण्याला जायला निघालो होतो. दुपारी साडेतीनचं उड्डाण होतं आणि त्याच्या दोन तास आधी तरी विमानतळावर पोहोचायचं होतं. उशीराच्या विमानांची तिकीटं उपलब्ध नव्हती, त्यामुळे हे लवकरचं विमान. सकाळी पटापटा कामं उरकली आणि साधारण एकच्या सुमारास मी आणि माझा सहकारी विमानतळावर पोहोचलो. सकाळी मस्त इडली, डोसे, पायसम, वगैरे भरपेट न्याहारी केल्यामुळे भूक फारशी नव्हती. तरीही, ‘ चेन्नईच्या अडयार आनंद भवन ‘ नावाच्या नावाजलेल्या हॉटेल मधून सांबार भात बांधून आणला होता, त्याचा फन्ना उडवला. सहकारी मुंबईच्या विमानाकडे वळला आणि मी पुण्याच्या. आता एकटाच होतो आणि बराच वेळ हाताशी होता. राजन खान यांचा ‘ जिरायत ‘ नावाचा अप्रतिम कथा संग्रह सोबत आणला होता त्यात रमलो. दोन कथा वाचून झाल्या आणि तेवढ्यात सात -आठ तरुण मुलांचा एक गट माझ्या समोर येऊन बसला. विशी पंचविशीतले काळे सावळे तरुण, सारख्या गणवेशातले. थोडेसे उत्सुक, थोडेसे भेदरलेले, विस्फारल्या नजरांनी इकडे तिकडे बघत असलेले. चकचकाट आणि एकंदर वातावरण, यामुळे थोडेसे बुजलेले. बहुतेक पहिल्यांदाच विमान प्रवास करत असावेत याचा अंदाज येत होता, त्यांच्याकडे बघून. दिसायला स्थानिक वाटत होते, पण त्यांच्या हिंदीत गप्पा सुरू होत्या. चेन्नईत हिंदी, ते ही तिथल्या स्थानिक प्रजेकडून म्हणजे अगदी अशक्यप्राय गोष्ट, याचा अंदाज मला एक रात्र आणि अर्धा दिवस, त्या शहरात घालवल्या नंतर आला होता आणि खूप आश्चर्य वाटत होतं. एक जण जरा वयाने मोठा, त्यांचा म्होरक्या होता. त्यांचं सर्वानुमते ठरलं, की चला चहा घेऊया ! सगळे जण सामान वागवत जाण्यापेक्षा, दोघांनी जाऊन चहाचे कप घेऊन यावे, असं ठरलं त्यांचं आणि दोन जण गेले मोहिमेवर. येताना, उतरलेल्या चेहेऱ्यांनी, हात हलवत परत आलेले बघून बाकीचे वैतागले. चहा आणायला गेलेल्यांपैकी एक जण म्हणाला, “ सालो, चाय ढाईसो रुपये गिलास है, पियोगे “? हादरलेल्या सगळ्यांनी, एका सुरात नाही, नाही, ची घोषणा केली आणि तो विषय तिथेच संपला. चहा शिवाय. आम्ही सगळे विमानात चढलो आणि त्यातला एक जण नेमका माझ्या शेजारी आला बसायला. सगळे स्थिरस्थावर झाल्यावर, ‘ कुर्सी की पेटी ‘ बांधायची सूचना आली. साधं बक्कल ते, त्याला पेटी का म्हणतात हे मला आजवर न उलगडलेलं कोडं आहे. माझ्या बाजूचा मुलगा ती पेटी बांधायची झटापट करत होता आणि जसं ते कित्येक लोकांना उलगडत नाही, तसं ते त्यालाही नव्हतं झेपत. थोडी मदत केली मी आणि पेटी बसली जागच्या जागी. हवाई सुंदरीची सुरक्षा प्रात्यक्षिकं झाली आणि विमान धावपट्टीवर घरंगळायला लागलं. माझ्या शेजारच्या मुलाच्या चेहेऱ्यावर अतीव उत्सुकता. मी खिडकी जवळ आणि तो मधल्या आसनावर होता. मान वाकडी करकरून तो हा पहिलावहिला अनुभव नजरेत साठवून घेत होता. विमान आकाशस्थ झालं आणि सगळे सैलावले. आता जवळजवळ दीड तासांची निश्चिती होती. माझ्या नेहमीच्या सवयीप्रमाणे मी त्या मुलाशी संवाद साधायला सुरुवात केली. जेमतेम बावीस वर्षांचा तो मुलगा, झारखंड चा निवासी. मला त्या सगळ्यांच्या हिंदी बोलण्याचा क्षणार्धात उलगडा झाला आणि आमच्या संभाषणाची गाडी सुरू झाली, भरधाव. Bcom शिकलेला तो, झारखंडमधल्या एका छोट्याशा आदिवासी गावातून चेन्नईत अवतरला होता, नोकरी करायला. कुठे झारखंड, कुठे चेन्नई, दोन टोकं ! लगोलग त्याने मला त्याच्या कंपनीचं ओळखपत्र दाखवलं आणि म्हणाला, इस कंपनीमे जॉब लगा है सर I हमारी कंपनी कार के पार्ट्स और गियर बॉक्स बनाती है I त्याचं खातं ‘ Quality Control ‘ असं लिहिलं होतं त्याच्या कार्डावर. मनात विचार आला BCom मुलगा आणि QC चं काम कसं करणार? त्याला विचारल्यावर तो म्हणाला, जॉब मिलना आवश्यक था, सो जो मिल गया, वही थाम लिया I मी मान डोलावली. जीवनाचं सार होतं त्या उत्तरात. घरी शेती करणारे वडील, आई आणि धाकटा भाऊ. दहा बारा एकरांचं वावर. गहू, तांदूळ, भाज्या, कडधान्य, असं सगळं पिकवतो म्हणाला. पाणी भरपूर आहे, सरकारने बोरिंग घ्यायला मदत केलीये. तो सुटला होता नुसता. बऱ्याच दिवसांनी असा, ऐकणारा श्रोता मिळाला होता बहुतेक त्याला. घरी कोंबड्या, बकऱ्या आणि म्हशी आहेत. वडील कोंबडे पाळून त्यांना झुंज करायचं शिक्षण देतात आणि तसा एक कोंबडा दोन तीन हजार रुपयांना विकला जातो. बापाबद्दलचा अभिमान ओतप्रोत भरलेला, प्रत्येक शब्दात. मी विचारलं, आता पुण्याला कशाला? Training लिया चेन्नई में तीन महीने, अब पुणे की फॅक्टरी में काम करूंगा. तिथे जाऊन मला accounts मध्ये काम देणार आहेत. माझे बाकीचे सहकारी पण BSc, ITI, Diploma झालेले आहेत. आम्ही सगळे झारखंडचे आहोत. जवळपासच्या गावांमधले आदिवासी आहोत आम्ही. मला खूप कौतुक वाटलं, त्याचं आणि इतर सगळ्यांचंच. कुठल्यातरी लांबच्या राज्यातून पार परक्या प्रदेशात, एकमेकांना सोबत करून, साथ देऊन, पुढे जाऊ पाहणारी ती मुलं आवडून गेली मला एकदम. कंपनी राहायची आणि जेवायची सोय करणार आहे आमची. खूप पैसे वाचतील. मला शिकायचं आहे म्हणला पुढे खूप. त्याच्या निरागस डोळ्यात स्वप्नं दिसत होती मला, उद्याची. त्याचं कथन सुरू असतानाच, खानपान सेवा सुरू झाली. माझं Corporate Booking होतं, त्यामुळे खायला मिळणारच होतं. मी आधीच ‘ जंगली सँडविच ‘ मागवून ठेवलं होतं, त्याचा पुडा मला मिळाला. अपेक्षेने बघणाऱ्या त्याला, नाही मिळालं ते आणि त्याची नजर माझ्या हातातल्या पुड्यावर एकदोनदा भिरभिरुन गेली. मला विशेष भूक नव्हतीच. तो पुडा मी त्याला देऊ केला. आधी नकार दिला त्याने आणि मग मी आग्रह केल्यावर पुडा फोडून ते सँडविच त्याने गट्ट केलं. समाधान होतं चर्येवर, वेगळं काहीतरी खाल्ल्याचं. अच्छा है म्हणाला. पुणं जवळ आलं होतं आता. मी विचारलं, इथे बसायचं आहे का खिडकीत? तयार झाला लगेच आणि आम्ही जागा बदलल्या आमच्या. विमान उडताना ज्या आनंदाला तो मुकला होता, तो आनंद शिगोशिग अनुभवला त्याने विमान उतरताना, बालसुलभ! छोट्याश्या गोष्टी, पण भारावून गेला तो, पहिल्याच विमान प्रवासात त्याच्या. विमानातून उतरल्यावर मला म्हणाला, थांबा सर आणि मी नाही नाही म्हणत असतानाही, पटकन वाकून नमस्कार केला त्याने. मी नि:शब्द झालो. भरभरून आशीर्वाद दिला त्याला, माझा फोन नंबरही दिला, म्हणालो कधी गरज वाटली तर फोन कर. शक्य असेल ती मदत मी नक्की करेन. तिथून आमच्या वाटा वेगळ्या झाल्या, बहुदा पुन्हा कधीही न भेटण्यासाठी ! हा मुलगा नाव काढेल अशी चिन्ह दिसत होती. पाळण्यात दिसत होते त्याचे पाय मला ! मनात विचार येऊन गेला, आपली सुखवस्तू मुलं असा संघर्ष करू शकतील का जगण्याशी? पराग गोडबोले ➖➖➖➖➖

#🎑जीवन प्रवास #✍मराठी साहित्य #🤩जीवनाबद्दल कोट्स 📝 #✍🏽 माझ्या लेखणीतून #🙂Positive Thought 🚩 *देव* ➖➖➖➖➖ 🌱*प्रज्ञान* ➖➖➖➖➖ फाटकाचा आवाज आला तसं मी दार उघडून बाहेर पाहीलं तर एक म्हातारा माणूस बाहेर उभा होता. "फुलं घेऊ का?" मी काही बोलण्याआधीच त्यानं विचारलं.अर्थात मला काहीच हरकत नव्हती "हो घ्या ना..... " तो फुलं तोडू लागला. तसा मी इतक्या सकाळी झोप मोडल्याबद्दल चरफडत घरात शिरलो. मला नुकतीच नाशिकमध्ये नोकरी मिळाली होती. नशिबाने मला रुमही चांगली आणि पटकन मिळाली. रुमच्या बाहेरच अंगणात चांदणीचं झाड होतं. कायम पांढऱ्या फुलांनी लगडलेलं. मला या फुलांचा काहीच उपयोग नव्हता कारण माझ्याकडे देव नव्हते. गावाहून येतांना आईने मला श्रीगुरुदत्तांचा फोटो घेऊन जायचा खुप आग्रह केला.सकाळी कामावर निघतांना देवाला नमस्कार करुन निघालं की दिवस चांगला जातो असं तिचं म्हणणं.पण मी पडलो एक नंबरचा नास्तिक. "आपलं भविष्य आपणच घडवतो" असं वाटणारा! "माणसाच्या आयुष्यात संघर्ष नसला,सगळ्या गोष्टी सहजगत्या घडत गेल्या की त्याला देवबीव या कल्पना खोट्या वाटायला लागतात,तो स्वतःलाच भाग्यविधाता समजू लागतो.पण ते खरं नसतं " असं तिने मला समजावून सांगितलं.पण मला ते पटलं नाही. अर्थातच मी तो फोटो आणायचं टाळलं. म्हातारा रोज फुलं घ्यायला यायचा. आता तो परवानगी विचारायचा नाही. माझी किंवा घरमालकांचीही त्याला हरकत नव्हती.कारण फुलंच इतकी असायची की कितीही तोडली तरी ते झाड फुलांनी भरलेलंच दिसायचं. एक दिवस घरमालकांना त्याच्याबद्दल विचारलं. त्यांनी जे सांगितलं ते ऐकून खुप दुःख झालं. म्हाताऱ्याचं नांव एकनाथ होतं. त्याच्या बायकोचा आणि मुलाचा अपघातात मृत्यु झाला होता. मुलीचं लग्न होऊन ती दक्षिण आफ्रिकेत स्थायिक झाली होती. आई आणि भावाच्या मृत्युनंतर वडीलांना घेऊन ती आफ्रिकेत गेली होती, पण जावयाच्या घरी रहाणं एकनाथ काकांना पटलं नाही. थोड्याच दिवसात ते भारतात परतले आणि आता एकटेच रहात होते. एक दिवस ते आले तेव्हा मी बाहेरच उभा होतो. त्यांच्या हातातल्या परडीत खुप वेगवेगळी फुलं होती. मी त्यांना विचारलं, "काका तुमच्याकडे खुप देव आहेत का?" "नाही तर, मोजकेच आहेत. का?" "मग इतकी फुलं का?" "अरे, भरपुर फुलं असली की देव कसे प्रसन्न दिसतात. आणि ते प्रसन्न दिसले की आपला दिवसही उत्साहात जातो...." "काका तुमच्याबद्दल मी खुप काही ऐकलंय. एवढं सगळं होऊनसुध्दा तुमचा देवावर विश्वास आहे.....??" "बेटा, जे प्रारब्धात आहे ते देवांनासुध्दा चुकलं नाही. श्रीराम, कृष्ण यांनासुद्धा आयुष्यात प्रचंड संघर्ष करावा लागला आणि शेवटी त्यांनाही मृत्यू आलाच की !अशी कितीतरी उदाहरणं आहेत. माझ्या मुलाचं आणि बायकोचं आयुष्य तेवढंच होतं, त्याला देव तरी काय करणार?शेवटी नियती जे ठरवते ते घडल्याशिवाय रहात नाही " "पण आता या वयात देव देव करुन काय मिळणार?" " काहीतरी मिळवण्यासाठी किंवा स्वार्थासाठीच देवाची पुजा करायची नसते बेटा. देवावरच्या प्रेमासाठीसुध्दा पुजा केली पाहीजे....." मी हसलो. मला ते पटलं नाही. म्हणाल़ो, "आपल्या देशात मला नाही वाटत कोणी स्वार्थाशिवाय देवाला नमस्कार सुध्दा करत असेल " "का नाही?ज्ञानेश्वर, तुकाराम, नामदेव,एकनाथ, रामदास,कबीर अशी कितीतरी उदाहरणं आहेत की ज्यांनी नेहमी मानव कल्याणासाठी देवावर प्रेम केलं. स्वतःचा स्वार्थ कधी बघितला नाही.आणि आता आमच्यासारखी निवृत्त झालेली,आयुष्यात काहीही घडायचं बाकी न राहिलेली माणसं देवदेव करतात ती काही स्वार्थासाठी किंवा काही मिळवण्यासाठी नाही तर फक्त आनंद आणि समाधानासाठी " मी चुप बसलो.त्यांना काय उत्तर द्यावं मला कळेना.माझी संभ्रमावस्था बघून त्यांनी माझ्या खांद्यावर हात ठेवला आणि हसून म्हणाले, "एकदा पुजा करुन बघ बेटा. बघ दिवसभर कसं प्रसन्न वाटतं ते. माझ्या एकाकी, निरस आयुष्यात या भगवंतामुळेच रंगत आहे. तूही तो अनुभव घे......!!" ते निघून गेले आणि मी विचारात पडलो.मंदिराबाहेर दर्शनासाठी तासनतास रांगेत उभे रहाणारे भक्त,पंढरपुरच्या वारीत हाल अपेष्टा सहन करुन शेकडो मैल चालणारे वारकरी माझ्या डोळ्यासमोर उभे राहिले.वाटलं,एकदा देवाची पुजा करुन बघायला काय हरकत आहे? नाही काही वाटलं तर सोडून देऊ. त्या दिवशी संध्याकाळी ऑफिसमधून येतांना मी दत्तगुरुंची फोटोफ्रेम आणि पुजेचं साहित्य घेऊन आलो. दुसऱ्या दिवशी गुरुवार होता. मी सकाळीच लवकर उठलो. अंघोळ करुन दत्तात्रेयांची फोटोफ्रेम टेबलवर ठेवली. गंध लावून हार घातला. फुलं वाहिली. निरांजन लावलं.अगरबत्ती लावताच रुममध्ये प्रसन्न वातावरण तयार झालं.रोज मनाला येणारी मरगळ नाहिशी झाली.इच्छा नसतानाही मी दत्तगुरुंना नमस्कार केला. अंगावर शहारे आले. त्या पूर्ण दिवसात एकनाथ काका म्हणत होते तसं खरोखरच मला प्रसन्न वाटत होतं. मग मी रोजच दत्ताची पुजा करु लागलो.पुजा केल्यानंतर एक वेगळ्याच प्रकारचं मानसिक बळ मिळतंय याचा अनुभव मला येऊ लागला.पण अजुनही देव आपलं भाग्य बदलू शकत नाही या माझ्या मतावर मी ठाम होतो.माझ्या मनातला नास्तिकपणा अजुनही तितकासा कमी झाला नव्हता. मध्यंतरी मी गांवी गेलो.मी रोज दत्तात्रयांची पुजा करुन ऑफिसला जातो असं आईला सांगितलं.तिला खुप आनंद झाला. " तू म्हणालीस म्हणून करतोय.पण अजुनही माझा देवावर विश्वास नाही " मी तिला म्हणालो. " तो बसणार नाहीच .याचं कारण तुझं आतापर्यंतचं आयुष्य खुप सुखात गेलंय.मी आणि तुझ्या वडिलांनी स्वतः काटकसरीत दिवस काढून तुम्हां भावंडांच्या सगळ्या गरजा पुर्ण केल्या.तुम्हांला कोणत्याही गोष्टींची कमतरता भासू दिली नाही. त्यामुळे तुम्हांला संकटं,हाल अपेष्टा,दुःखं काय असतात याची कल्पना नाही. अर्थातच देवाला साकडं घालण्याची,त्याची मनोभावे प्रार्थना करण्याची तुम्हांला कधी गरजच भासली नाही" " पण आई जगात इतकी गरीबी आहे.देव त्यांना मदत करुन श्रीमंत का नाही करत?ते जाऊ दे.भुकंप येतो,एखादं विमान कोसळतं तेव्हा हजारो लोक मरतात.तेव्हा हा देव कुठं असतो?" " हा प्रश्न प्रत्येक धर्मातील लोकांना पडायला पाहिजे.कारण भुकंप होतो किंवा विमान कोसळतं तेव्हा फक्त हिंदूच मरत नाहीत.पण इतर धर्मातले लोक कधीही हा प्रश्न विचारत नाहीत.याचं कारण ते देव आणि नियती याची गल्लत करत नाहीत. देव या संकल्पनेची चिरफाड बहुतेक वेळा हिंदू आणि तेही सधन घरातले किंवा तुझ्यासारखे कोणतीही दुःख न पाहिलेले हिंदूच जास्त करतात.नियती ही अशी गोष्ट आहे की जी देवांनाही चुकलेली नाही.आणि अशा भुकंपात ढिगाऱ्याखाली सातसात दिवस दबलेले राहूनसुध्दा बरेच जण जिवंत रहातात,विमान दुर्घटनेत इतक्या उंचीवरुन पडूनही काहीजण जिवंत रहातात तेव्हा काळ आला होता पण वेळ आली नव्हती असं आपण म्हणतोच ना?अशा दुर्घटनांमध्ये कोणताही स्वार्थ मनात न ठेवता मदतीला धावून जाणाऱ्यांमागे ईश्वरी प्रेरणाच असते हे तुम्ही का नाही समजून घेत?माणसातल्या देवत्वाला जागवणाराही देवच असतो हे तुम्ही लक्षात घेत नाही. मी मगाशीच म्हंटलं की तुमच्यावर कधी संकटं नाही आली कारण ती तुमच्यापर्यंत पोहचण्याअगोदरच आम्ही ती आमच्या अंगावर घेत होतो.आमच्या आयुष्यात अनेक असे प्रसंग आले की वाटायचं की संपलं सगळं.पण अचानक एखादा हात पुढे यायचा आणि आम्हांला साभाळून घ्यायचा.तो हात माणसाचाच असायचा पण तो पुढे येण्यामागे प्रेरणा देवाचीच असायची हे नक्की " बराच वेळ मला काहिच बोलता आलं नाही. मग मी धीर धरुन म्हणालो. " ठिक आहे देव आहे असं तत्वतः मान्य करतो.पण आई देवपुजा करणं म्हणजे वेळेचा अपव्ययच नाही का?" " मुसलमान दिवसातून पाच वेळा नमाज पढायला मशीदीत जातात.त्यांना तो वेळेचा अपव्यय वाटत नाही. ख्रिश्चन दर रवीवारी वेळात वेळ काढून चर्चमध्ये प्रेयर करायला जातात,जगातले जेवढेही इतर धर्म आहेत ते देवाची प्रार्थना म्हणणं हा वेळेचा अपव्यय आहे असं मानत नाहीत. मग दोन मिनिट दिवा ,अगरबत्ती लावून देवाला नमस्कार करण्यात हिंदूंना वेळेचा अपव्यय का वाटावा?तासनतास तुम्ही मोबाईलवर चॅटिंग करत असता,दिवसदिवस क्रिकेटची मॅच बघण्यात किंवा सिरियल्स बघण्यात तुम्ही घालवता,तो तुम्हाला वेळेचा अपव्यय नाही वाटत?" आई पोटतिडकीने बोलतेय आणि ते खरंही आहे हे मला कळत होतं पण वळत नव्हतं. आता माझी आणि एकनाथ काकांची नेहमी गाठभेट व्हायची.कधीकधी ते मला मंदिरात चलायचा आग्रह करायचे.मीही मग त्यांना बाईकवर बसवून मंदिरात घेऊन जायचो. एक दिवस मी त्यांना म्हणालो "काका देव तर आपल्या घरीही असतात मग या मंदिरांचा काय उपयोग?" "तुझं म्हणणं एका दृष्टीने बरोबर आहे.देव तर सगळीकडेच आहे मग देवळं बांधून त्यात देवाच्या मुर्ती ठेवण्याची गरजच काय?असंच तुला म्हणायचंय ना? असं बघ.देव या संकल्पनेला सर्वच धर्मात मान्यता आहे.आणि या श्रध्देची निर्मितीस्थळं म्हणजेच ही प्रार्थनास्थळं होत.मग ती हिंदुंची मंदिरं असोत,मुसलमानांच्या मशीदी असोत,शिखांचे गुरुद्वारा असोत की बुध्दांचे विहार.आपली मंदिरं तर फक्त धार्मिक सेवेचीच नव्हे तर सामाजिक सेवेचेही स्थळं आहेत.पुढेमागे जेव्हा तू भारतात फिरशील आणि या मंदिरावरची अप्रतिम शिल्पकला बघशील तेव्हा तुझ्या लक्षात येईल की ही मंदिरं आपल्या संस्कृतीची उत्तम निदर्शक आहेत.प्राचीनकाळी या मंदिरांचा उपयोग प्रवाशांच्या निवासासाठी,लग्न वगैरे कार्यासाठी व्हायचा.आजही तो होतोच आहे.आता आणखी एक प्रश्न म्हणजे घरातल्या देवघरात दत्ताचा फोटो किंवा मुर्ती आहे मग दत्त मंदिरात जाण्याची गरजच काय?आता मला सांग.मुसलमान घरीही नमाज पढू शकतात त्यांना त्यासाठी मशीदीत जायची गरजच काय?ख्रिश्चनांच्या घरातही येशूच्या मुर्त्या किंवा फोटो असतात मग ते चर्चमध्ये का जातात?याचं कारण म्हणजे ही सामुहिक प्रार्थनेची श्रद्धास्थळं आहेत.त्या निमित्ताने माणसं एकमेकांना भेटतात.वेगवेगळ्या विषयांवर चर्चा करतात.अर्थातच समाजाला एकत्र आणण्यासाठी ही धार्मिक स्थळं आवश्यकच असतात " मी निशब्द झालो.काकांच्या सहवासात माझ्या अनेक शंकांचं निरसन होत होतं.माझ्या ज्ञानातही भर पडत होती. काकांबद्दल आता मला आत्मीयता वाटू लागली.त्यांना भारतातली धार्मिक स्थळं बघण्याची खुप इच्छा होती.कुणीतरी आपल्याला तिथे घेऊन जावं असं त्यांना वाटत होतं.पण मुलाच्या अकाली जाण्याने आपली ती इच्छा अपुर्ण राहणार अशी त्यांना भिती वाटत होती. मी ठरवलं की माझ्या आईवडिलांसोबत काकांनाही फिरवून आणायचं. मग मी माझ्या आई-वडिलांसोबत एकनाथ काकांनाही चारधाम यात्रा, बारा ज्योतीर्लिंग, नर्मदा परिक्रमा घडवून आणली. महाराष्ट्रातल्या अनेक तीर्थक्षेत्रीही त्यांना घेऊन गेलो. काका कधी बोलले नाहीत, पण त्यांच्या चेहऱ्यावर एक समाधान आणि माझ्याबद्दलची कृतज्ञता दिसून यायची.काकांच्या इच्छा पुर्ण करुन मी एक सत्कर्म केल्याचं माझ्या आईवडिलांनाही समाधान वाटत होतं. एकनाथ काका आता मला आपला मुलगाच मानू लागले होते.समवयस्क मित्रांमध्ये ते माझं खुप कौतुक करायचे." हा माझा दुसरा मुलगा " अशी माझी ओळख करुन द्यायचे.माझ्या वाढदिवसाला ते आवर्जून फोन करुन मला शुभेच्छा द्यायचे.ते स्वतः फारसं काही खायचे नाहीत पण मला संध्याकाळी हाॅटेलमध्ये स्वखर्चाने जेवू घालायचे.मीही त्यांना बरं वाटलं नाही की दवाखान्यात घेऊन जायचो.गरज पडेल तेव्हा त्यांना औषधं आणून द्यायचो.त्यांची आस्थेने विचारपूस करायचो. एक दिवस ते म्हणाले "आता माझ्या सगळ्या इच्छा पुर्ण झाल्या.आणि त्या पुर्ण व्हाव्यात म्हणून देवानेच तुझी,माझी भेट घालून दिली बघ.एक मुलगा नियतीने हिसकावून नेला पण देवाने तुझ्या रुपाने मला दुसरा मुलगा दिला.आता मला देवाने केव्हाही उचलावं मी तयार आहे.तुला मी माझ्या मुलीचा आणि इतर नातेवाईकांचे फोन नंबर देऊन ठेवतो.माझं काही बरंवाईट झालं तर त्यांना कळव.आणि हो,माझा मुलगा तर गेला पण माझा दुसरा मुलगा म्हणून माझे अंत्यसंस्कार तुच करावेस अशी माझी तुला विनंती आहे " माझे डोळे भरुन आले.मी त्यांना म्हणालो " काका तुम्ही काही इतक्यात जात नाही. आणि काळजी करु नका मी सगळं व्यवस्थित करेन " शेवटी काकांची इच्छा देवाने पुर्ण केली.त्यांना अस्वस्थ वाटू लागल्यावर मी त्यांना हाॅस्पिटलमध्ये ॲडमीट केलं. त्यांच्या मुलीला आणि नातेवाईकांना फोन करुन याची माहिती दिली.पण ते येण्यापूर्वीच काकांनी माझ्या हातून शेवटचं पाणी घेत प्राण सोडले. काकांच्या अंत्यविधीला त्यांची आफ्रिकेतली मुलगी-कविता,जावई आणि गोड चेहऱ्याची नणंद-सोनाली आले होते. काकांचं क्रियाकर्म त्यांच्या इच्छेनुसार मीच केलं.त्यांच्या मुलीने आणि इतर नातेवाईकांनीही त्याला हरकत घेतली नाही.काकांनी माझ्याबद्दल त्यांच्या मुलीला आणि जावयाला काय सांगितलं होतं माहित नाही पण दोघंही माझ्याशी खुप आदराने वागत होते.या तेराचौदा दिवसात माझे आणि सोनालीचे सुर कसले जुळले कुणास ठावूक पण आम्ही दोघंही एकमेकांच्या प्रेमात पडल्याची जाणीव आम्हांला झाली. सहा महिन्यांनी कवितेच्या नवऱ्याने मला आफ्रिकेत नोकरीची ऑफर दिली.पगार गलेलठ्ठ असल्याने मी ती ऑफर नाकारण्याचा प्रश्नच नव्हता.मी तिथल्या कंपनीत जाॅईन झालो. त्यानंतरच्या सहा महिन्यात मी आणि कवितेची नणंद-सोनाली एकमेकांच्या खुप जवळ आलो.आणि शेवटी माझं आणि सोनालीचं,आमची जात वेगवेगळी असूनही, बिनविरोध लग्न झालं.एका छोट्या गांवात रहाणाऱ्या माझ्यासारख्या मुलाला परदेशातली सुन मिळावी याचा माझ्या आईवडिलांना खुप अभिमान वाटला. आयुष्याला मिळालेली ही अकस्मात वळणं पाहून माझा देवावरचा विश्वास अधिकच दृढ झाला.आज आफ्रिकेतल्या माझ्या बंगल्यात मी मोठं देवघर बनवून घेतलंय.खुप फुलं वाहून देवपुजा केल्याशिवाय मी आता घराच्या बाहेर पडत नाही. कधीकाळी मी नास्तिक होतो यावर माझा स्वतःचाच आजकाल विश्वास बसत नाही.....!! 🌸🌸🌼🌼🌸🌸 *© दीपक तांबोळी* ➖➖➖➖➖