#Adult 18+ एप्स्टीन फाइल्समधील लैंगिक विकृती किती आणि कशी धोकादायक आहे याचा अदमास सामान्य माणसांना येणे सहज सुलभ नाही. बाल लैंगिक शोषण किती वाईट आणि अमानुष असू शकते याचा अंदाज यावा या एकमात्र हेतूने हा लेख इथे पुन्हा डकवतोय.
रेड लाइट एरियातला सर्वात जीवघेणा आणि किळसवाणा प्रकार म्हणजे चाईल्ड प्रॉस्टिट्युट.
ज्या वयात खेळायचं बागडायचं असतं, फुलायचं असतं, वाढायचं असतं आणि आईच्या कुशीत झोपायचं असतं त्या वयात रासवट पुरुषांसोबत झोपायचं, त्यांचे वखवखलेले स्पर्श सहन करायचे हे मानवतेच्या विरुद्ध आहे.
शोषणाचा हा एक अत्युच्च बिंदू होय.
एक काळ होता जेव्हा विशीच्या आसपासच्या मुलीच जास्त करुन लाईनमध्ये असायच्या मात्र दिवस वेगाने बदलत गेले. वासनेच्या श्वापदावर विकृती स्वार झाली आणि धंद्यातल्या बाईचे वय वेगाने खाली येत गेले, सभ्यता मानवता आणि लज्जा सर्वांचे आलेखही उतरत गेले.
उरले फक्त लिंगपिसाट पुरुष आणि त्यांना हवी असणारी योनी, कोणत्याही वयाची! कोणत्याही देहातली!
झरीनची केस प्रातिनिधिक म्हटली जावी अशापैकी एक. काही महिन्यापूर्वी तिच्या मृत्यूची वदंता कानी आली होती.
झरीन मूळची बांग्लादेशची. तिच्यावर आठ वर्षाची असताना बलात्कार झालेला. घरच्या कर्मठ मंडळींनी तिला समजून घेण्याऐवजी तिला जाच सुरु केला. ती पळून गेली आणि नको त्या माणसाच्या हाती लागली.
त्याने तिला आधी पश्चिमी मिदनापूरमधील आपल्या शेतात ठेवले नंतर काही दिवसांनी सोनागाचीत विकले. त्यानंतर तिच्यासोबत जे घडले त्यावर अनेकांचा विश्वास बसणार नाही, कित्येकांना ही अतिशयोक्ती, अतिरंजित बाब वाटू शकेल. इतकं भयंकर आयुष्य तिच्या वाट्याला आलं.
चाईल्ड सेक्स वर्कर्स हा काही लोकांना खयाली पुलाव वाटू शकतो कारण त्यांच्या डोळ्याला झापडेच तशी लावलेली असतात, ते तरी काय करणार!
अवघ्या काहीशे रुपयात ह्या चिमुरडया विकल्या जातात. गरिबीपासून ते अनैतिक संततीपर्यंत अनेक प्रश्नांनी ग्रासलेली लोकं आपल्या पोटच्या गोळ्यांना दलालांच्या हाती सोपवतात.
जेव्हा या मुलींच्या आयुष्याचा नरक होत असतो तेव्हा यांच्या समवयीन मुली आपल्या मैत्रिणींसमवेत खेळणी खेळत असतात, आईच्या मांडीवर लडिवाळपणे झोपी जात असतात, ओसरीतल्या अंगणात फेर धरत असतात तर कधी आपल्या वडिलांच्या बोट पकडून फेरफटका मारत असतात.
यांना मात्र निर्वस्त्र व्हावं लागतं, जिचं खेळण्याचं बागडण्याचं वय असतं तिच्या निरागस कोवळ्या देहाशी नराधम नरपुंगव अश्लाघ्य खेळ खेळत असतात. अगदी सुरुवातीला या मुली आरडा ओरडा करतात, पण त्यांचा आवाज तो किती अन् त्यांचा जोर तो किती असणार!
एका मुठीत त्यांचा कंठ दाबला जातो.
या मुलींच्या वाट्याला जे भोग येतात ते जगातल्या कुणा बालिकेच्या नशिबी कधीही न येवोत.
आजघडीला मेट्रो सिटीजसह देशातील प्रमुख महानगरे व जवळपास प्रत्येक राज्यातील मोठ्या शहरात चाइल्ड सेक्स वर्कर्स आढळतात. हा वासनाविकार फोफवण्याचं आणखी एक कारण म्हणजे संकटकाळी या मुलींना लपवणं सोपं जातं.
पोटमाळा, लोखंडी संदूका, लाकडी कपाटे, अलमारी, पाण्याच्या टाक्या यात त्यांना दडवलं जातं. त्यांच्या हातावर टिकवला जाणारा कमाईतला हिस्सा प्रौढ वेश्येच्या मानाने अर्धाही नसतो, शिवाय त्यांच्या डिमांडही फारशा नसतात, त्यांना मागणीही बऱ्यापैकी असल्याने रिस्क पत्करून पोलीस यंत्रणांना रीतसर मॅनेज करून त्यांना 'ठेवले' जाते.
चाईल्ड सेक्स वर्कर्स म्हणजे बालवेश्यांचा कारभार वाढीस लागण्यात इंटरनेटचा आणि डिजिटल तंत्रज्ञानाचा हातभार खूप मोठा आहे. जसजसं इंटरनेटचं जाळं वाढत गेलं तसतसा पॉर्नचा विळखा घट्ट होत गेला.
विविध कॅटेगरीचे पॉर्न प्रचलित झाले.
त्यात चाईल्ड पॉर्नोग्राफीचं वेड वाढत गेलं.
त्यातून बालकांचे, बालिकांचे शोषण जोमात आले.
त्याची पुढची पायरी म्हणजे लहान मुलींना धंद्यात आणले जाऊ लागलं.
थायलंड, इंडोनेशियात याने बाळसे धरले आणि जगभरात त्याचा द्रुतगतीने प्रसार झाला.
आता आपल्या देशातील छोट्या मोठ्या शहरातही कोडवर्डद्वारे या मुलींचा पुरवठा केला जातो.
यातूनच पुढे जाऊन ग्राहकाचे ह्या मुलींमधील स्वारस्य संपू नये म्हणून नवनवे फंडे त्यातून जन्माला आले. त्यापैकीच एक म्हणजे मुलींसाठी ड्रग्जचा वापर. श्रीलंका, म्यानमार, बांग्लादेशमार्गे पश्चिम बंगाल आणि तिथून आपल्या देशातील सर्व मेट्रो शहरातल्या वेश्यावस्तीतही हे खूळ आलंय. छोट्या शहरातही याची 'कीर्ती' पसरली आहे.
या प्रकाराला कायद्याच्या चौकटीत अडकवणं कठीण आहे मात्र मनात आणलं तर यासाठी सश्रम कारागृहाची हवा खाऊ घालता येते. पण मूळ दुखणंच इतकं गुंतागुंतीचं आणि जुनं होऊन गेलंय की त्याला आता जळवा लागताहेत. पोलिसांनी धाड टाकल्यास काही ठिकाणी अड्डेवाल्या मालकिणीच ह्या मुली आपल्या नातलगाच्या असल्याच्या बतावणी करतात, चिरीमिरी हाती ठेवली जाते. काही दिवस पोरींची अदलाबदली होते, वातावरण शांत झाले की नव्या दमाने मुलींची 'घरवापसी' होते.
यामुळे मुलींचा ठावठिकाणा लागणे गुंतागुंतीचे होऊन जाते. मुली थोड्या जुन्या झाल्या, किंचित मोठ्या झाल्या की त्यांच्या अंगवार विशिष्ट ठिकाणी 'गोलाई' यावी म्हणून त्यांना गोळ्या आणि इंजेक्शन देण्यास सुरुवात होते.
यात प्रामुख्याने काही विशिष्ट स्टीरॉईड्सचा समावेश होतो.
या चिमुरडया मुलींना जो शारीरिक ताण सोसावा लागतो तो वेदनेच्या आणि शब्दाच्या पलीकडचा असतो.
या औषधींनी त्यांना तात्पुरता आराम मिळतो, अंगाचा शीणवटा जातो, अंग हलकं होतं.
जोडीला रंगी बेरंगी कपड्यालत्त्याचे अन् खेळणीचे आमिष दाखवले जातं.
ह्या अल्पवयीन, अज्ञानी अल्पशिक्षित मुलींना टॉनिकच्या गोंडस नावाखाली या गोळ्या हातावर ठेवल्या जातात. गोळ्या खाल्ल्या नाहीत तर त्यांची उपासमार केली जाते. वेळप्रसंगी मारहाण देखील होते.
या गोळ्या नेमक्या कशासाठी दिल्या जाताहेत आहेत हे त्या मुलींना सांगितले जात नाही.
मुली आधी जबरदस्तीने, मग गरजेपोटी आणि अखेरीस ऍडीक्ट होऊन त्या औषधाच्या आहारी जातात.
या औषधामुळे त्यांच्या अंगावर सूज येते, छाती आणि मांड्या फुगीर होतात.
चेहऱ्यावरचा कोवळेपणा जाऊन तिथे रासवटपणा येतो.
मात्र त्यांच्या हाडांची वेगाने झीज होऊ लागते. अवघ्या वीस वर्षाच्या आयुष्यात त्यांच्या हाडांचा भुगा होऊन जातो. कारण त्यांच्या देहाची गोलाई वेगाने वाढावी म्हणून जनावरांसाठीचा हेवी डोस दिला जातो. याच्या दुष्परिणामांची कुठलीही पूर्वकल्पना न देता ही औषधे दिली जातात.
डेक्सामिथेसोन हे स्टिरॉईड ड्रग आहे. मनुष्यासाठी त्याची 2, 5 मिलीग्रामची गोळी उपलब्ध आहे.
ती अनेक (ब्रान्डनेम्सनी) नावांनी आपल्या देशात मिळते. यात व्हेटर्नरीचे (पशुंसाठीचे) डोसेस चाळीस ते शंभर मिलीग्राम पॅकचे असतात.
मरतुकडी जनावरे फुगीर दिसावीत, त्यांचे आचळ फुगून यावे म्हणून अनेक अडाणचोट शेतकरी हे औषध त्यांच्या अशक्त / मरणासन्न / विक्रीस काढलेल्या गायी म्हशींना खाऊ घालतात.
वास्तवात हा त्या गोळ्यांचा उपयोग नसून साईड इफेक्ट आहे. पण आपल्याकडे इफेक्टपेक्षा साईड इफेक्ट लवकर लोकप्रिय होतात त्याला हा मुद्दा कसा अपवाद राहील?
ह्या चिमुकल्यांना चाळीस एमजीचा डोस दिल्यावर त्यांची अवस्था कशी होत असेल याची कल्पना न केलेली बरी. गोळ्यांच्या सेवनानंतर आपल्याला काय होतंय हे त्यांना कळतच नाही कारण या गोळीमुळे स्नायू ताठरून जातात आणि अंग ठणकणं, मांड्या भरून येणं, ओटीपोट ताणलं जाणं यापैकी काहीच जाणवत नाही (खरे तर हाही एक साईड इफेक्टच आहे), त्यामुळे धंद्याच्या तक्रारीस जागा राहत नाही.
रात्रभरात ती दमून जाऊ नये म्हणून या औषधाचा असा पाशवी उपयोग होतो.
तिचं अंथरूण रक्तानं माखलं तरी ‘खेळ’ चालू राहतो!
तिला या दुष्टचक्रातून वाचवायला कुणी मायबाप येत नाहीत नि कुठली आज्जी येत नाही की कुणी भाऊबंदही येत नाहीत. असं काही महिने, वर्षे चालतं.
पुढे जाऊन एक वेळ अशी येते की ती मुलगी त्या गोळीच्या व्यसनाधीन होते.
गोळी खाल्ली नाही तर तिला बेचैनी वाटू लागते!
मग ती स्वतः होऊन गोळी मागू लागते.
चाईल्ड सेक्सवर्कर्सच्या आयुष्यात या गोळ्या अनाहूतपणे आल्या. ही औषधी मूलतः त्वचाविकार, अॅलर्जी आणि ग्रंथी असंतुलित होण्यावर वापरली जाते पण वरती नमूद केल्याप्रमाणे याला साईड इफेक्ट आहेत.
यानुसार ग्रंथी असलेला मांसल भाग सुजत जातो.
एका सायकोरेपिस्टने ह्या गोळ्या एका मुलीला खाऊ घातल्या आणि अनाहूतपणे त्यातून एक नवा शोध 'चमडीबजार'च्या हाती आला.
बघता बघता याचं लोण पूर्ण दक्षिण आशियायी देशात पसरलंय.
या गोळ्या कुठल्याही पशुऔषधी दुकानात मिळतात. नानाविध ब्रांडनेम्सने त्या आपल्याकडे उपलब्ध आहेत.
या गोळ्या मुलींना खाऊ घालण्याच्या पाशवी प्रयोगास दशकाहून अधिक काळ उलटून गेलाय मात्र त्याचा खरा आणि मोठा साईड इफेक्ट अलीकडे समोर येतोय.
आठ वर्षाची असताना झरीनने या गोळ्या पहिल्यांदा खाल्ल्या.
नंतर किती वेळा आणि किती खाल्ल्या हे तिला नेमकं आठवत नाही.
पण आता ती अधू झालीय! तिचे गुडघे पूर्ण ठिसूळ होऊन त्याचा भुगा झालाय. साठीत होणारं ऑस्टिओपोरॅसिस तिला सोळाव्या वर्षी झालंय.
आता तर तिच्याकडे 'गिऱ्हाईक'ही येत नाही कारण तिचा देह म्हणजे निव्वळ अस्थिपंजर उरलाय!
हे संकट मोठं आहे, यातून सावरण्यासाठी काही हात पुढे सरसावत असले तरी त्याचे प्रमाण व्यस्त आहे.
झरीनला सावरण्यासाठी कधी कधी काठी वापरावी लागते. तिला वेगाने धावता येत नाही की सरासरा जिने चढता येत नाहीत.
तिचा एखादा सांधा ठिसूळ झाला असता तर इतके हाल झाले नसते मात्र तिचे सगळेच सांधे भुगा झालेल्या अवस्थेत पोहोचले असल्याने तिला मरणयातना भोगाव्या लागताहेत.
एस्कॉर्ट एजंट्सनी तिच्यावर दया दाखवत तिला पुन्हा तिच्या मायदेशी नेले.
दौलतदियामध्ये तिला एका एनजीओच्या स्वाधीन केलं इथेपर्यंतची अखेरची अपडेट होती.
झरीनसोबत जे काही घडले यात तिचा काही दोष होता का?
झरीन. नाकीडोळी नीटस, गौरवर्णीय हसमुख पोर होती. तिचं असं वर्णन तरी का करावं?
बालिकेचं देहरूप वर्णन हवं तरी कशाला?
ती एक चेतना आहे जी आपल्या हरेक व्यक्तीच्या कुटुंबातील लहानग्यांच्या अंगी आहे इतकं पुरेसं आहे.
मग तिच्याशी संग करावा वाटला त्या लोकांच्या वृत्तीचे काय?
पाळण्यात झोपणाऱ्या मुलीचा देहच असतो फुटभर लांबीचा, तरीही तिच्यात इंद्रिय का सरकवावे वाटते?
कोठून येते ही पिसाळलेली वखवख?
जेव्हा कस्टमर नसे तेव्हा झरीनला बाहुल्यांची खेळणी घेऊन बसायला आवडे.
ती इथे भरती झाली तेव्हा कधीतरी सगळ्या लहान मुली मिळून बंगाली बडबड गीते गात असत.
पुढे जाऊन तिने बोलणंच बंद केलं, गाणं खूप लांबची गोष्ट झाली.
न्हाण येणं म्हणजे काय हे झरीनला सांगोवांगी ऐकून वा घरातल्या बायकांच्या चर्चेतूनच थोडंफार ठाऊक होतं.
तिला प्रत्यक्ष याविषयी काही माहिती नव्हती आणि ती माहिती असण्याचं तिचे वयही नव्हतं.
नात्यातल्या पाच मुलांनी तिला नासावलं तेव्हा तिला खूप रक्तस्त्राव झालेला.
प्रकरण घरातल्या घरात दाबून टाकण्यात आलं.
मुलांनी झरीनवरच किटाळ आणलं, तिनेच उकसवलं अशी उलटी बोंब मारली.
साहजिकच झरीनला घरी तोंड दाखवणं कठीण होऊन बसलं.
तिच्यासह सहा मुली तिच्या वडिलांना होत्या त्यामुळे तिच्याबद्दल फार जीव तोडून शोक करण्यात वा तिच्यासाठी कुठली लढाई लढण्यात तिच्या वडिलांना कुठला शहाणपणा दिसत नव्हता.
तो अत्याचार तिने सहन केला याचा अर्थ लैंगिक शोषणास तिची मूक सहमती आहे असा गृहीत धरला जाऊ लागला आणि तिथेच सारं विस्कटलं.
झरीनला भारतात आणणाऱ्या दलालास तिची दया येण्याचा प्रश्नच नव्हता कारण ते त्याचे रोजच्या जीवनाचं काम होतं. तिचं पुढं काय झालं याच्याशी त्याला सोयरसुतक नव्हतं.
झरीनला पहिली मेंस्ट्रूअल सायकल आली तेव्हा तिला ‘ते’ कळलं देखील नव्हतं कारण अशा प्रकारचा स्त्राव तिला पाचसहा वेळा तरी झाला होता जो तिच्या अंतर्भागात इजा झाल्यामुळे झाला होता.
सर्वसाधारण लहान मुलं रात्री नऊच्या सुमारास झोपी जात तर झरीनचा दिवस रात्री सातच्या दरम्यान सुरु होई. दिवसा तिच्या वयाची मुले जेव्हा खेळत असत तेव्हा ती जिंदा लाश असल्यागत झोपेत असायची. तपभराच्या कालखंडात तिच्या देहावरून मायेचा हात कधी फिरला नव्हता की कुणी तिला कसला आशीर्वाद दिलेला नव्हता.
तिचे कसले लाडकोड झाले नव्हते की कधी कुणी तिला खांद्यावर घेऊन जत्रेत फिरून आलं नाही.
हरेक रात्र तिला शोषत गेली आणि तिच्या देहाबरोबरच तिचं बालपण करपत गेलं.
रेड लाइट डायरीजमधील सर्व व्यक्तिरेखांचे बारकावे रेखाटताना यातना झाल्या तरीही ते जसंच्या तसं मांडणं शक्य झालं, झरीनच्या बाबतीत ते जमलं नाही, तितकं बळ लेखणीत आलंच नाही.
दलालाने जेव्हा बारा वर्षानंतर तिला परत तिच्या मायदेशी नेलं तेव्हा त्याच्या मनात कोणत्या भावना दाटून आल्या हे कळायला मार्ग नव्हता.
झरीनला विसरणं कठीण यासाठी की आपल्या हरेकाच्या घरी एक झरीन आहे, आपल्या मुलीत आपण तिला पाहू शकतो, तिचं हरवलेलं बालपण आणि विस्कटलेलं आयुष्य बघू शकतो.
कल्पना करा की आपली चिमुरडी मुलगी विवस्त्र होऊन चाळीसेक वर्षाच्या पुरुषासोबत झोपत्येय आणि त्याचा भार सोसावा म्हणून तिला भयंकर औषधे दिली जाताहेत!
कसे वाटेल आपल्याला!
केवळ कल्पना केली तरी अंगावर काटा येतो!
मग त्या अश्राप पोरीने कसे सोसले असेल!!
या गोळ्यांचं सेवन किती हानिकारक आहे हे यात गुंतलेल्या अड्डेवाल्या आंटीच्या गळ्यात उतरवणं जिकीरीचे काम आहे पण अशक्य नाही. या मुलींना धंद्यात आणण्यापासून आपण रोखू शकत नसू तर किमान या औषधाच्या वापरापासून तरी त्यांना अडवले पाहिजे.
मात्र आपली यंत्रणा फार हुशार आहे, ती कायद्यावर बोट ठेवते.
हे काम अन्न आणि औषध विभागाचं आहे की पोलिसांचं यावर आधी कीस पाडला जातो, मग दोषी नेमके कोणास ठरवायचं हा प्रॉब्लेम हेतुतः समोर आणला जातो.
गुन्हा नेमका कोणता आणि कोणावर नोंदवायचा याचीच इतकी चालढकल केली जाते की न्याय नको पण डोकेदुखी आवर अशी परिस्थिती येते. चुकून गुन्हानिश्चिती झालीच तर मग गुन्हा कुठल्या ठाण्याच्या एरियात घडला याच्या सीमा ठरवल्या जातात.
तोवर तक्रारदार एनजीओवाल्याचा 'कंड' जिरलेला असतो.
गोळ्या आणणारा औषध दुकानात चिठ्ठी दाखवून गोळ्या घेऊन येतो; गोळ्या आणणारा, विकणारा हे कायद्याच्या कात्रीत अडकत नाहीत. तीच बाब खाऊ घालणाऱ्या व्यक्तीसाठी लागू होते.
यामुळे गुन्हेगार निश्चिती होणे महाकठीण होऊन बसते.
कायदा, पोलीस, खटले आणि गुन्हेगार यांचे एकमेकास पूरक असलेले हे वर्तुळ कधी नष्ट होईल याचे उत्तर कोणीच देऊ शकत नाही. आपण आपल्या लहानग्या मुलींना बोर्नव्हिटा देतो, कॅल्शियम देतो आणि त्याच वेळी याच जगाच्या एका अंधारलेल्या कोपऱ्यात आपल्या मुलींच्या समवयीन मुलींना कुणीएक व्यक्ती नव्हे तर आपल्याच समाजाचा एक हिस्सा विष खाऊ घालत असतो!!
कधी तरुण तर कधी प्रौढ तर कधी जरठ पिकलेले पुरुष नागवे होऊन तिच्यावर स्वार झालेले असतात.
एका ‘निर्भया’साठी आपण मेणबत्त्या लावून मोर्चा काढू शकतो पण यांचं काय?
'अज्जी'मधल्या मंदा कदमवर झालेल्या बळजोरीचा हिशोब तिची आज्जी चुकता करते पण यांचा हिशोब कोण नि कधी करणार? की वेश्या हा घटक आपण कधी माणसात मोजणारच नाही?
या प्रश्नांची उत्तरे देता आली नाहीत तरी चालेल पण प्रत्येक सुज्ञ व संवेदनशील माणसाने हे प्रश्न आपल्या अंतर्मनाला कधी तरी एकांतात नक्की विचारावेत.
त्या मुलींच्या जागी आपल्या पोरीबाळी ठेवून बघाव्यात अन् काय वाटते याची अनुभूती घ्यावी.
रेड-लाइट एरियात नित्य नवी दुःखे आहेत, या दुःखांचे चेहरेही बदलते राहतात.
इथं निजणाऱ्या देशी ‘बार्बी’ला 'पिरीयड' आलेला नसला तरी तिच्या डोळ्यातून 'रक्त' वाहत राहते जे बधीर व्यवस्थेला अन् आत्ममग्नतेच्या कोषात गुरफटून गेलेल्या संवेदनाहीन समाजाला कधी दिसणार नाही का?
हा लेख, रेड लाइट डायरीज गौहर या पुस्तकात आहे. या अंधाराचे अनेक पापुद्रे आहेत, जितके काही मला शक्य होते ते सर्व या पुस्तकात मी लिहिलंय. तरीही वाटतं की माझी माहिती शून्य आहे! एप्स्टीन फाइल्समधून जे समोर येतंय ते भयावहच आहे मात्र आपल्या अवतीभवती देखील हे सुरु असतं तेव्हाही आपण त्यापासून अनभिज्ञ असतो आणि याची माहिती मिळाली तरी आपण केवळ हतबलच असतो!
- समीर गायकवाड #😍लाडक्या बहिणींना एकदम ४५०० रुपये🤑 #⛽पेट्रोल- डिझेलचे नवीन दर👉
