#🙏प्रेरणादायक / सुविचार ऑक्टोबर १९१७. इटलीहून न्यूयॉर्ककडे जाणारं एक प्रवासी जहाज अटलांटिक महासागरातल्या भीषण वादळात अडकलं 🌊⛈️ खालच्या डेकवर, गर्दीने गच्च भरलेल्या थर्ड-क्लास केबिनमध्ये, २८ वर्षांचा सुतार अँटोनियो रूसो आपल्या पाच वर्षांच्या लेकीला — मारियाला — घट्ट कवटाळून धरून बसला होता 🤍 मारियाची आई दोन वर्षांपूर्वी बाळंतपणात गेली होती. अँटोनियोसाठी उरलेली एकमेव दुनिया म्हणजे ती लहानशी मुलगी होती. अमेरिका म्हणजे त्यांच्यासाठी नव्या आयुष्याची आशा होती ✨ रात्री साधारण दोन वाजता समुद्र क्रूर झाला. प्रचंड लाटा डेकवर आदळू लागल्या. खालच्या भागात पाणी भरू लागलं. जहाज एका बाजूला झुकलं. आणि भीती… पाण्यापेक्षा वेगाने पसरली 😰 लोक ओरडू लागले, एकमेकांना ढकलू लागले, पडू लागले. पायऱ्या पाण्यात नाहीशा झाल्या. अँटोनियोने मारियाला खांद्यावर उचललं आणि पुढे जायचा प्रयत्न केला. पण गर्दी खूप होती… आणि पाणी खूप वेगात होतं. आणि त्या क्षणी त्याला खऱ्या परिस्थितीची जाणीव झाली — जिचा सामना कोणत्याही वडिलांनी कधीही करू नये… ते लाइफबोटपर्यंत पोहोचू शकणार नव्हते 💔 डेकजवळ एक तुटलेलं पोर्थोल उघडं होतं — धारदार, अरुंद… फक्त एखाद्या लहान मुलासाठी योग्य. त्यापलीकडे बर्फासारखं थंड अटलांटिक होतं ❄️🌊 आणि अजून पुढे, अंधारात शोध घेणाऱ्या बचाव जहाजांची क्षीण रोषणाई 🚢✨ अँटोनियोने मारियाकडे पाहिलं. एवढीशी.. लहान… इतकी घाबरलेली… आईला हाक मारणारी 🥺 आणि मग… त्याने तेच केलं, जो आता एकमेव मार्ग होता. त्याने आपल्या लेकीला पोर्थोलमधून बाहेर ढकललं. मारिया काळ्या पाण्यात पडताच किंचाळली. अँटोनियोने उरलेल्या ताकदीने ओरडून सांगितलं — “पोह मारिया! रोषणाईकडे पोह! जहाजं येत आहेत — पोह!” 🗣️✨ तो स्वतः जाऊ शकत नव्हता. त्याचं शरीर मोठं होतं. त्याचा शेवट ठरलेलाच होता. सात मिनिटांत जहाज लाटांमध्ये बुडालं. अँटोनियो रूसो… आणि खाली अडकलेले आणखी ११७ लोक… सगळे समुद्रात हरवले 🌑 पंचेचाळीस मिनिटांनंतर… मारिया रूसोला पाण्यातून बाहेर काढण्यात आलं — जिवंत 🫶 गोठलेली. कसाबसा श्वास चालू होता तिचा. तिला ब्लॅंकेटमध्ये गुंडाळलं गेलं आणि दूर नेण्यात आलं. ती फक्त पाच वर्षांची होती. एकटी. अनाथ. अशा देशात, जिथली भाषा तिला माहीतही नव्हती 🌍 वर्षानुवर्षे मारियाने आपल्या वडिलांची वाट पाहिली. कोणीही तिला सांगू शकलं नाही की अँटोनियोचं काय झालं. ती मानत राहिली… ते जिवंत आहेत. फक्त परत आले नाहीत. लहानपणी तिला वाटायचं — त्या क्षणी, जेव्हा त्यांनी तिला समुद्रात फेकलं, तेव्हा त्यांनी तिला सोडलं… नाकारलं 💔 सत्य पंचवीस वर्षांनी समोर आलं. प्रवासी नोंदी सापडल्या. अँटोनियो रूसो जहाज बुडताना मरण पावले होते. त्यांनी आपल्या लेकीला सोडलं नव्हतं. त्यांनी स्वतःचा बळी दिला होता. 🕊️ मारिया २००४ पर्यंत जगली. वय — ९२ वर्षं. १९९५ मध्ये, ८३ व्या वर्षी, डोळ्यांत पाणी आणून ती म्हणाली — “मला वाटलं होतं, माझे वडील मला मारत आहेत. मला कधीच समजलं नाही… की ते मला वाचवत होते. ते मला आयुष्याच्या दिशेने फेकत होते, हे माहीत असतानाही की ते स्वतः मरणार आहेत. त्यांच्यामुळे मी ७८ वर्षं जास्त जगले.” तिने लग्न केलं. तिला चार मुलं झाली. नऊ नातवंडं. आणि सहा पणतू-पणती. एकूण ३१ जिवंत आयुष्यं — फक्त यामुळे की एका वडिलांनी स्वतःपेक्षा आधी आपल्या मुलीला निवडलं 🤍 “आजही मला त्या पोर्थोलमध्ये त्यांचा चेहरा दिसतो,” ती म्हणाली. “आजही मला त्यांचा आवाज ऐकू येतो — ‘रोषणाईकडे पोह.’ मी संपूर्ण आयुष्यभर त्याच रोषणाईकडे पोहत राहिले.” ✨ “आणि जेव्हा मी मरेन,” ती हळूच म्हणाली, “तेव्हा मला आशा आहे… मी त्यांना पुन्हा भेटेन. आणि त्यांना धन्यवाद म्हणेन. समुद्रासाठी धन्यवाद. माझ्या आयुष्यासाठी धन्यवाद. धन्यवाद पप्पा.. 🙏 #jyotinimbalkar #fblifestyle #मराठी

#सुप्रभात #☀️गुड मॉर्निंग☀️ #✨मंगळवार स्पेशल✨ #🆕ताजे अपडेट्स ऑक्टोबर १९१७. इटलीहून न्यूयॉर्ककडे जाणारं एक प्रवासी जहाज अटलांटिक महासागरातल्या भीषण वादळात अडकलं 🌊⛈️ खालच्या डेकवर, गर्दीने गच्च भरलेल्या थर्ड-क्लास केबिनमध्ये, २८ वर्षांचा सुतार अँटोनियो रूसो आपल्या पाच वर्षांच्या लेकीला — मारियाला — घट्ट कवटाळून धरून बसला होता 🤍 मारियाची आई दोन वर्षांपूर्वी बाळंतपणात गेली होती. अँटोनियोसाठी उरलेली एकमेव दुनिया म्हणजे ती लहानशी मुलगी होती. अमेरिका म्हणजे त्यांच्यासाठी नव्या आयुष्याची आशा होती ✨ रात्री साधारण दोन वाजता समुद्र क्रूर झाला. प्रचंड लाटा डेकवर आदळू लागल्या. खालच्या भागात पाणी भरू लागलं. जहाज एका बाजूला झुकलं. आणि भीती… पाण्यापेक्षा वेगाने पसरली 😰 लोक ओरडू लागले, एकमेकांना ढकलू लागले, पडू लागले. पायऱ्या पाण्यात नाहीशा झाल्या. अँटोनियोने मारियाला खांद्यावर उचललं आणि पुढे जायचा प्रयत्न केला. पण गर्दी खूप होती… आणि पाणी खूप वेगात होतं. आणि त्या क्षणी त्याला खऱ्या परिस्थितीची जाणीव झाली — जिचा सामना कोणत्याही वडिलांनी कधीही करू नये… ते लाइफबोटपर्यंत पोहोचू शकणार नव्हते 💔 डेकजवळ एक तुटलेलं पोर्थोल उघडं होतं — धारदार, अरुंद… फक्त एखाद्या लहान मुलासाठी योग्य. त्यापलीकडे बर्फासारखं थंड अटलांटिक होतं ❄️🌊 आणि अजून पुढे, अंधारात शोध घेणाऱ्या बचाव जहाजांची क्षीण रोषणाई 🚢✨ अँटोनियोने मारियाकडे पाहिलं. एवढीशी.. लहान… इतकी घाबरलेली… आईला हाक मारणारी 🥺 आणि मग… त्याने तेच केलं, जो आता एकमेव मार्ग होता. त्याने आपल्या लेकीला पोर्थोलमधून बाहेर ढकललं. मारिया काळ्या पाण्यात पडताच किंचाळली. अँटोनियोने उरलेल्या ताकदीने ओरडून सांगितलं — “पोह मारिया! रोषणाईकडे पोह! जहाजं येत आहेत — पोह!” 🗣️✨ तो स्वतः जाऊ शकत नव्हता. त्याचं शरीर मोठं होतं. त्याचा शेवट ठरलेलाच होता. सात मिनिटांत जहाज लाटांमध्ये बुडालं. अँटोनियो रूसो… आणि खाली अडकलेले आणखी ११७ लोक… सगळे समुद्रात हरवले 🌑 पंचेचाळीस मिनिटांनंतर… मारिया रूसोला पाण्यातून बाहेर काढण्यात आलं — जिवंत 🫶 गोठलेली. कसाबसा श्वास चालू होता तिचा. तिला ब्लॅंकेटमध्ये गुंडाळलं गेलं आणि दूर नेण्यात आलं. ती फक्त पाच वर्षांची होती. एकटी. अनाथ. अशा देशात, जिथली भाषा तिला माहीतही नव्हती 🌍 वर्षानुवर्षे मारियाने आपल्या वडिलांची वाट पाहिली. कोणीही तिला सांगू शकलं नाही की अँटोनियोचं काय झालं. ती मानत राहिली… ते जिवंत आहेत. फक्त परत आले नाहीत. लहानपणी तिला वाटायचं — त्या क्षणी, जेव्हा त्यांनी तिला समुद्रात फेकलं, तेव्हा त्यांनी तिला सोडलं… नाकारलं 💔 सत्य पंचवीस वर्षांनी समोर आलं. प्रवासी नोंदी सापडल्या. अँटोनियो रूसो जहाज बुडताना मरण पावले होते. त्यांनी आपल्या लेकीला सोडलं नव्हतं. त्यांनी स्वतःचा बळी दिला होता. 🕊️ मारिया २००४ पर्यंत जगली. वय — ९२ वर्षं. १९९५ मध्ये, ८३ व्या वर्षी, डोळ्यांत पाणी आणून ती म्हणाली — “मला वाटलं होतं, माझे वडील मला मारत आहेत. मला कधीच समजलं नाही… की ते मला वाचवत होते. ते मला आयुष्याच्या दिशेने फेकत होते, हे माहीत असतानाही की ते स्वतः मरणार आहेत. त्यांच्यामुळे मी ७८ वर्षं जास्त जगले.” तिने लग्न केलं. तिला चार मुलं झाली. नऊ नातवंडं. आणि सहा पणतू-पणती. एकूण ३१ जिवंत आयुष्यं — फक्त यामुळे की एका वडिलांनी स्वतःपेक्षा आधी आपल्या मुलीला निवडलं 🤍 “आजही मला त्या पोर्थोलमध्ये त्यांचा चेहरा दिसतो,” ती म्हणाली. “आजही मला त्यांचा आवाज ऐकू येतो — ‘रोषणाईकडे पोह.’ मी संपूर्ण आयुष्यभर त्याच रोषणाईकडे पोहत राहिले.” ✨ “आणि जेव्हा मी मरेन,” ती हळूच म्हणाली, “तेव्हा मला आशा आहे… मी त्यांना पुन्हा भेटेन. आणि त्यांना धन्यवाद म्हणेन. समुद्रासाठी धन्यवाद. माझ्या आयुष्यासाठी धन्यवाद. धन्यवाद पप्पा.. 🙏 #jyotinimbalkar #fblifestyle #मराठी

#✨सोमवार स्पेशल✨ दावोस... जगातील अय्याश लोकांचे एक स्थान... पूर्वी भारत ह्या संमेलनता कधीच सामिल होत नव्हता... काही वर्षांत दावोसला काही लोकांनी फक्त पिकनिक स्पॉट मानले आहॆ... आता थोडा त्यांचा रिपोट बघूया.. दावोसमधील World Economic Forum (WEF) परिषदेदरम्यान कंडोमची विक्री नक्कीच सामान्य काळापेक्षा खूप जास्त असते... याचं थेट कारण म्हणजे परिषदेत येणाऱ्या "ग्लोबल एलिट" आणि बिझनेस लीडर्समुळे शहरात सेक्स वर्कर्स (वेश्या/एस्कॉर्ट्स) ची संख्या आणि मागणी प्रचंड असते... काही मुख्य मुद्दे (मीडिया रिपोर्ट्स आणि एस्कॉर्ट एजन्सींच्या म्हणण्यानुसार) दरवर्षी WEF च्या वेळी दावोसमध्ये 100 ते 300+ हाय-क्लास सेक्स वर्कर्स येतात (2025 मध्ये 300+ बुकिंग्स झाल्याची बातमी आहे) सेक्स पार्टीज, ऑर्गीज, BDSM सारख्या गोष्टींसाठी मागणी वाढते, यामुळे कंडोम, लुब्रिकंट्स यांची मागणीही आपोआप वाढते... एस्कॉर्ट्सना NDA (Non-Disclosure Agreements) सही कराव्या लागतात... पण तरीही "रिकॉर्ड बुकिंग्स" च्या बातम्या येतात... स्विस कायद्यानुसार प्रॉस्टिट्यूशन कायदेशीर आहे.. त्यामुळे नियमित हेल्थ चेकअप आणि सेफ्टी प्रोटोकॉल्स (जसे कंडोम वापर) अनिवार्य असतात... परिषदेत "ग्लोबल इकॉनॉमी" आणि "क्लायमेट चेंज" वर चर्चा होत असते, पण रात्री हॉटेल्स आणि बाहेरच्या पार्ट्यांमध्ये "ग्लोबल इंटिमसी" ची चर्चा (आणि व्यवहार) जास्त चालते.... त्यामुळेच कंडोमची विक्री (आणि वापर) दावोस WEF च्या वेळी नक्कीच जोरात होते.... हे माझे म्हणणे नसून हा रिपोट दावोसवाल्यांचा आहॆ... बाकी सगळ्या देशातील नागरिक आपलं बुड आपटून घेतात... इथे बिझनेस कमी आणि इतर गोष्टी जास्त होत्या म्हणूनच 2014 अगोदर कोणीही तिकडे फिरकत नव्हतं.... आतातर दावोस अंधभक्तांच्या जन्माचे स्थान बनले आहॆ... ही सगळी माहिती Grok, Chatgpt, Google, युट्युब सगळीकडे उपलब्ध आहॆ... 😎😎😎

#🙏सोमवार भक्ती स्पेशल🌟 लग्नानंतर जबरदस्त सेक्स म्हणजे लग्न छानच चालेल याची काही गॅरंटी नसते… माझ्या लग्नाला पाच वर्षं झाली होती. नवरा वाईट नव्हता—खरं सांगायचं तर खूपच बरा होता. पण “बरा” असणं रोजच्या भांडणात, कुरबुरीत, तक्रारींत दिसेनासं होतं. कधी त्याला वाटायचं मी फार बोलते 😤 कधी मला वाटायचं तो मला समजून घेत नाही 😔 एक दिवस भांडण फारच वाढलं. शब्द कडवट झाले. रागाच्या भरात बॅग उचलली आणि थेट विधवा मैत्रीण रेखाकडे गेले. रेखा… गेली तीन वर्षं एकटी राहणारी. पहिल्या दिवशी वाटलं—बरं झालं 😌 शांतता आहे. कोणाचं बंधन नाही, प्रश्न नाहीत. पण ही “शांतता” फक्त पहिल्या दिवसापुरतीच होती. सकाळी उठले… चहा देणारा कोणी नाही ☕ स्वतः उठले, स्वतःच चहा केला. ठीक आहे—यात काय एवढं? दुसऱ्या दिवशी भाजी संपली 🥬 ऊन कडक होतं ☀️ बाजार लांब होता. रेखा फक्त एवढंच म्हणाली— “मला रोज जावंच लागतं.” तक्रार नव्हती तिच्या आवाजात. सवय होती. मी तिच्यासोबत गेले. भाजी आणली. पिशवी जड वाटत होती. तेव्हा कळलं— हा रोजचा भार आहे, जो ती एकटीच उचलते. घरी आल्यावर कपडे धुवायचे होते. मशीन बंद 😣 हाताने धुतले. बोटं सुरकुतली. पाठ दुखायला लागली. रेखा शांतपणे आपलं काम करत होती. न तक्रार… न उसासा. संध्याकाळी किराणा कमी पडला. पीठ, तेल, डाळ— सगळं मोजून वापरावं लागत होतं 🧺 मी विचारलं— “कधी थकत नाहीस का?” ती हसून म्हणाली— “थकण्याचा पर्यायच नाही.” त्या रात्री मला झोपच लागली नाही 🌙 मला नवऱ्याचं बोलणं आठवलं— “भाजी मी आणतो.” “कपडे राहू दे, मी टाकतो मशीनमध्ये .” “उद्या ऑफिसमधून येताना गिरणीतून पीठ घेऊन येतो.” तेव्हा हे सगळं मला साधंसुधं वाटायचं. जणू त्याचं कर्तव्य आहे. पण त्या घरात… त्या एकटेपणात… समजलं— हे कर्तव्य नव्हतं 🙏 ही साथ होती 🤍 रेखाच्या घरात काहीच आपोआप होत नव्हतं. प्रत्येक कामामागे तिची एकटीची उपस्थिती होती. कोणी अर्धा भार उचलणारं नाही. कोणी “मी करतो” म्हणणारं नाही. आयुष्य चालू होतं… पण आधाराशिवाय. तिसऱ्या दिवशी मी नवऱ्याला फोन केला 📞 आवाज भरून आला होता. मी फक्त एवढंच म्हणाले— “घरी यायचं आहे.” त्याने एकही प्रश्न विचारला नाही. फक्त म्हणाला— “घ्यायला येऊ का?” 🥺❤️ त्या क्षणी कळलं— नवरा असणं म्हणजे फक्त भांडणं असणं नाही. तो एक खांदा असतो, ज्यावर आयुष्याचं ओझं थोडं हलकं होतं 🤝 तो असा हात असतो, जो रोजची साधी कामंसुद्धा सोपी करतो. आणि असं नातं… ज्याची किंमत आपण काही दिवस गमावल्यावरच समजून घेतो 💭 आजही भांडणं होतात. मी असं नाही म्हणत की सगळं परफेक्ट आहे. पण आता— भाजीची पिशवी जड वाटली, कपडे धुताना हात दुखले— की मन आपोआप म्हणतं… “आयुष्यात नवरा असणं, खरंच एखाद्या आशीर्वादासारखंच आहे.” 🙏💞 #viral #everyone

#✨सोमवार स्पेशल✨ झिम्बाब्वेमध्ये एका बँकेत दरोडा टाकताना, दरोडेखोराने बँकेत असलेल्या सगळ्यांना ओरडून सांगितले— “कोणीही हलायचं नाही! पैसा सरकारचा आहे — तुमचा जीव तुमचा आहे!” 😠💰 बँकेतले सगळे लोक शांतपणे जमिनीवर आडवे पडले. 👉 याला म्हणतात “विचार करण्याची पद्धत बदलणे” — पारंपरिक मानसिकतेत बदल करणे. 🧠✨ तेवढ्यात एक महिला टेबलावर चिथावणीखोर अवस्थेत झोपली. दरोडेखोर ओरडला— “कृपया सभ्य राहा! हा दरोडा आहे, बलात्कार नाही!” 🚫😳 👉 याला म्हणतात “व्यावसायिकपणा” — ज्या कामासाठी प्रशिक्षण घेतले आहे, त्यावरच लक्ष केंद्रित करणे. 🎯👔 दरोडा टाकून घरी परतल्यावर, एमबीए केलेल्या लहान दरोडेखोराने (📚🎓) फक्त सहावीपर्यंत शिकलेल्या मोठ्या दरोडेखोराला (🧓) म्हटले— “भावा, आपण किती पैसा मिळवला ते मोजूया.” 💵🧮 मोठा दरोडेखोर हसून म्हणाला— “तू किती मूर्ख आहेस! इतका पैसा आहे की मोजायला खूप वेळ लागेल. आज रात्री टीव्हीवर बातमीतच कळेल आपण किती लुटलं ते!” 📺😏 👉 याला म्हणतात “अनुभव” आजकाल अनुभवाची किंमत शैक्षणिक पात्रतेपेक्षा जास्त आहे. 🏆 दरोडेखोर गेल्यावर, बँक मॅनेजरने सुपरवायझरला लगेच पोलिसांना फोन करायला सांगितले. 🚓📞 पण सुपरवायझर म्हणाला— “थांबा! आपण बँकेतून १० मिलियन डॉलर काढूया आणि ते आधीच चोरी केलेल्या ७० मिलियनमध्ये जोडूया.” 😈💼 👉 याला म्हणतात “परिस्थितीनुसार चालणे” — संकटाला संधीमध्ये बदलणे. 🔄💡 पुढे सुपरवायझर म्हणाला— “काय मजा येईल जर दर महिन्याला असा एक दरोडा पडला तर!” 😄🎉 👉 याला म्हणतात “कंटाळा घालवणे” — वैयक्तिक आनंद हा कामापेक्षा महत्त्वाचा. 🧘‍♂️❤️ दुसऱ्या दिवशी बातमी आली— “बँकेतून १० कोटी डॉलर चोरीला!” 📰💥 दरोडेखोरांनी पुन्हा मोजणी केली, पण त्यांना फक्त २ कोटी डॉलर मिळाले. 😡💸 ते चिडून म्हणाले— “आम्ही जीव धोक्यात घातला आणि फक्त २ कोटी मिळाले! बँक मॅनेजरने तर आयतेच ८ कोटी उचलले. वाटतं की दरोडेखोर होण्यापेक्षा शिकलेलं बरं!” 🤦‍♂️🎓 👉 याला म्हणतात “ज्ञान सोन्याइतके मौल्यवान आहे” 🪙📘 इकडे बँक मॅनेजर हसत होता 😌 शेअर बाजारात झालेलं नुकसान चोरीतून भरून निघालं होतं. 📉➡️📈 👉 याला म्हणतात “संधीचा फायदा घेणे” — धोका घ्यायची हिंमत ठेवा, कारण त्यातच जीवनाचा खरा आनंद आहे! 😎🔥 😄😄😄😄😄