किती सुंदर उत्तर! दोन "पिढ्या" मधील तुलना....... प्रत्येकाने जरूर वाचा 👌👌 एका तरुणाने त्याच्या वडिलांना विचारले: "तुम्ही लोक आधी कसे जगत होता? हो?? तंत्रज्ञानात प्रवेश नाही विमाने नाहीत इंटरनेट नाही संगणक नाहीत नाटके नाहीत टीव्ही नाहीत सिनेमा नाही हवाई बाधक नाहीत गाड्या नाहीत मोबाईल फोन नाहीत?" त्याच्या वडिलांनी उत्तर दिले: "आजची तुमची पिढी कशी जगत आहे त्याप्रमाणे - भक्ती नाही ज्ञान नाही संत माहित नाहीत ग्रंथ माहित नाहीत शांती नाही संयम नाही धर्मनिष्ठा नाही कुळधर्म-कुळाचार नाही प्रार्थना नाहीत सण-उत्सव नाही करुणा नाही सन्मान नाही आदर नाही आदर्श नाहीत वर्ण नाही लाज नाही नातीगोती नाहीत नम्रता नाही आरोग्यभान वेळेचे नियोजन नाही खेळ नाही वाचन नाही सेवा भाव नाही" "आम्ही, 1940-1980 दरम्यान जन्मलेले लोक धन्य आहोत. आमचे जीवन एक जिवंत पुरावा आहे: 👉 खेळताना आणि सायकल चालवताना आम्ही कधीही हेल्मेट घातले नाही. 👉 शाळा सुटल्यावर संध्याकाळपर्यंत खेळायचो. आम्ही कधीच टीव्ही पाहिला नाही. 👉 आम्ही इंटरनेट मित्रांसोबत नाही तर खऱ्या मित्रांसोबत खेळलो. 👉 आम्हाला कधी तहान लागली तर आम्ही नळाचे पाणी प्यायलो बाटलीचे पाणी नाही. 👉 आम्‍ही कधीही आजारी पडलो नाही, तरीही आम्‍ही चार मित्रांसोबत एकच ग्लास ज्यूस शेअर करायचो. 👉 आम्ही रोज भरपूर भात खात असलो तरी आमचे वजन कधीच वाढले नाही. 👉 अनवाणी पायी फिरूनही आमच्या पायाला काही लागले नाही. 👉 आमच्या आई आणि वडिलांनी आम्हाला निरोगी ठेवण्यासाठी कधीही कोणत्याही सप्लिमेंट्सचा वापर केला नाही. 👉 आम्ही स्वतःची खेळणी तयार करायचो आणि त्यांच्याशी खेळायचो. 👉 आमचे आई वडील श्रीमंत नव्हते. त्यांनी आम्हाला प्रेम दिले, सांसारिक साहित्य नाही. 👉 आमच्याकडे सेलफोन, डीव्हीडी, प्ले स्टेशन, एक्सबॉक्स, व्हिडिओ गेम्स, पर्सनल कॉम्प्युटर, इंटरनेट चॅट कधीच नव्हते - पण आमचे खरे मित्र होते. 👉 आम्ही आमच्या मित्रांच्या घरी विनानिमंत्रित गेलो आणि त्यांच्यासोबत जेवणाचा आस्वाद घेतला. 👉 तुमच्या जगाच्या विपरीत, आमचे जवळ जवळ राहणारे नातेवाईक होते त्यामुळे कौटुंबिक वेळ आणि नातेसंबंध एकत्र आनंदात होते. 👉 आपण ब्लॅक अँड व्हाईट फोटोंमध्ये असू शकतो पण त्या फोटोंमध्ये तुम्हाला रंगीबेरंगी आठवणी सापडतील. 👉 आम्ही एक अद्वितीय आणि, सर्वात समजूतदार पिढी आहोत, कारण आम्ही शेवटची पिढी आहोत ज्यांनी त्यांच्या पालकांचे ऐकले. तसेच, प्रथम ज्यांना त्यांच्या मुलांचे ऐकावे लागले. आणि आम्ही तेच आहोत जे अजूनही हुशार आहोत आणि तुमच्या वयात असताना कधीही अस्तित्वात नसलेले तंत्रज्ञान वापरण्यासाठी आता तुम्हाला मदत करत आहोत!!! 🌹🙏🙏🌹 *शेवटी गेले ते दिवस राहिल्या त्या आठवणी*👌 आज व्हॉट्सअँप वर वाचलेला वास्तवदर्शी सुंदर लेख . आयुष्याचे दोन पैलू समोर ठेवणारा आहे . उत्तम लेख. #🙏प्रेरणादायक / सुविचार

➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖ 📙 *त्वचे बद्दल माहिती ?* 📙 शरीरातील सर्वात मोठा अवयव कोणता? पंचेंद्रियातील सर्वात जागरूक इंद्रिय कोणते? सर्वात जास्त भोग कोणाच्या वाट्याला येतात? विविध रोग, वेदना, विविध रूपे कोणत्या अवयवाच्या वाट्याला येतात? या साऱ्याचे उत्तर एकच आहे, आपली त्वचा. अन्य प्रत्येक इंद्रियाचे आपण कोडकौतुक करतो. पण त्वचेची निगा राखणारा हजारात एखादाच. स्त्रियासुद्धा चेहरा, हात, पायांची निगा राखतील, पण संपूर्ण त्वचेची? म्हणूनच असे म्हणावे लागते की त्वचा हे पंचेंद्रियांनी उपेक्षित इंद्रिय आहे, पण अत्यंत उपयुक्त आहे. कसे, हे बघणेही आश्चर्यकारक ठरते. दोन्ही डोळे शंभर टक्के निकामी झाले, नाकाने वास येईनासा झाला, ऐकू येणे बंद झाले, खाताना चव लागेनाशी झाली तरी चालू शकते. माणसाचे आयुष्य चालू राहते पण भाजल्यामुळे फक्त एक तृतीयांश त्वचा जरी नष्ट झाली तरी आयुष्याला धोका पोहोचतो. शरीरावरची त्वचा चमत्कार म्हणावा इतक्या प्रकारे वेगवेगळी रूपे धारण करते. चेहऱ्यावरची अगदी पातळ, हातापायाच्या तळव्यांवर अजिबात केस नसलेली, डोक्यावर भरपूर केस उगवणारी त्वचा ही रुपे एका त्वचेचीच आहेत. स्पर्श व वेदना यांच्या बाबतीतही असाच फरक आढळतो. हातापायांची बोटांची टोके ही स्पर्श व वेदना यांबाबतीत सर्वात पुढारलेली आहेत. पाठ, नितंब येथे त्यामानाने दोन्हींची जाणीव कमी होते. त्वचा अक्षरश: माहितीचा महापूर मेंदूकडे सतत पाठवत असते. हे काम झोपेतही चालू राहते. वाऱ्याची झुळूक, हवेतील तापमानातील बदल, ओले वा कोरडे यांची जाणीव, लहान मुंगीचाही स्पर्श, प्रेमळ स्पर्श, थप्पड, मऊ कापसाचा स्पर्श व धारदार वस्तूंचा स्पर्श, वाफेचा चटका व रसायनातील आम्ल वा अल्कली यांतील बदल जाणणे फक्त त्वचाच करत असते. सामान्य भारतीयाची त्वचा एकूण १६ ते १७ चौरस फूट व वजनाने तीन किलोग्रॅम एवढी भरते. शास्त्रीयदृष्ट्या विचार केल्यास या विस्ताराचा व वजनाचा दुसरा अवयव शरीरात नाही. यावरून त्वचेचे महत्त्व लक्षात येते. संपूर्ण शरीराला आच्छादणारी त्वचा सलग असते. सलगपणाची जाणीव तिला भेगा पडतात किंवा ती फाटते तेव्हाच होते. त्वचा ही विलक्षण ताणक्षम (इलॅस्टिक) असते. जेमतेम चार इंचाच्या छेदातून मोठमोठी शस्त्रकर्मे डॉक्टर करू शकतात व पुन्हा टाके घालून ती जोडलीही जाऊ शकते. ही ताणशक्ती वयानुसार कमी होते व सुरकुत्या पडू लागतात. त्वचेखालची चरबी कमी होणे हेही एक कारण असते. बाह्यत्वचेतील पेशींची झीज होऊन त्या सतत नष्ट होतात. त्यांची जागा नवीन पेशी घेतात. दर पंधरा दिवसांनी या पद्धतीत सर्व बाह्य त्वचा बदलते. अंगाचा मळ या स्वरूपात ती आपण पाहतो. त्वचेला रंग देणारे द्रव्य मेलॅनिन याच भागात असते. यामुळे अतिनील किरणांपासून आपले संरक्षण होते. बाह्यत्वचेत रक्तवाहिन्या नसतात, पण संवेदनातंतूंचे जाळे पसरलेले असते. मध्य त्वचेत केसांची मुळे, रक्तवाहिन्या व केशवाहिन्यांचे जाळे, वेदना व मज्जातंतूंचे जाळे असते. त्वचेचा ताण सहन करण्याची शक्ती याच भागावर ठरते. पापण्यांत हा भाग सर्वात पातळ, तर नितंबात सर्वांत जाड असतो. अंतस्त्वचा म्हणजे सर्वात आतील थर हा स्नायू, चरबी, घामाच्या ग्रंथी, तेलाच्या ग्रंथी यांनी बनतो. याशिवाय मज्जातंतू व रक्तवाहिन्यांचे दाट जाळे येथे असतेच. शरीरावर येणारा घाम कमी जास्त करून मेंदू मार्फत शरीराचे तापमान कायम राखले जाते. गरम हवामानात जास्त घाम येऊन त्वचा थंड राखली जाते, तर थंडीत याउलट क्रिया घडते. त्वचेचे आरोग्य राखण्यासाठी, त्वचेला तकाकी देण्यासाठी तेलकटपणाची गरज असते. हा तेलकटपणा घर्मग्रंथी किंवा सॅबीशियस ग्रंथींतून पाझरत राहतो. त्यामुळे बाह्य हवामानापासून त्वचेचे रक्षण होते. म्हणूनच अतिथंड हवामानात अंघोळ टाळून हा थर राखण्याचा प्रयत्न गिर्यारोहक करतात. तीव्र भावनोद्रेक, शरीराला गंभीर इजा या दोन्हींचे परिणाम त्वचेवर तात्काळ दिसतात. संतापल्यास चेहरा लाल होणे व शरीर तापणे, भीतीने घाम फुटणे, हृदयविकारात प्रचंड घाम येणे, गंभीर आजारात अंग गार पडणे यांवरून त्वचा किती महत्त्वाची आहे, हे सहज लक्षात येते. मराठीत ज्यांना आपण पंचेंद्रिये म्हणतो, त्यांनाच आधुनिक वैद्यक ज्ञानेंद्रिये (सेन्स ऑर्गन्स) असे संबोधते. सर्वच अर्थांनी त्वचा त्यात महत्त्वाची ठरते. #🎓जनरल नॉलेज

आमचाही एक जमाना होता बालवाडी हा प्रकार नव्हता, पुढे 6 वर्षा नंतर स्वतःच शाळेत जावे लागत असे , सायकलने/ बसने पाठवायची पद्धत नव्हती, मुलं एकटी शाळेत गेल्यास काही बरे वाईट होईल अशी भीती आमच्या आई वडिलांना कधी वाटलीच नाही. 🤪 पास / नापास हेच आम्हाला कळत होतं... टक्केचा आणि आमचा संबंध कधीच नव्हता. 😛 शिकवणी लावली, हे सांगायला लाज वाटायची.... कारण "ढ" असं हीणवलं जायचं... 🤣🤣🤣 पुस्तकामध्ये झाडाची पानं आणि मोरपिस ठेवून आम्ही हुशार होऊ शकतो, असा आमचा दृढ विश्वास होता... ☺️☺️ कापडाच्या पिशवीत आणि नंतर चैन म्हणून पत्र्याच्या पेटीत पुस्तकं आणि वह्या रचण्याचा शिरस्ता हे आमचं एक निर्मिती कौशल्य होतं. 😁 दरवर्षी जेव्हा नव्या इयत्तेचं दप्तर भरायचो त्याआधी, पुस्तकं आणि वह्यांना कव्हर्स घालणे, हा आमच्या जीवनातला एक वार्षिक उत्सव असायचा... 🤗 वर्ष संपल्यानंतर पुस्तके विकणे आणि विकत घेण्यात आम्हाला काहीही लाज वाटत नसे. 🤪 आई वडिलांना आमचे शिक्षण त्यांच्यावर फारसा बोजाही नव्हते. 😞 कोण्या मित्राच्या सायकलच्या पुढच्या दांड्यावर व दुसऱ्याला मागच्या carrier वर बसवून,आम्ही रस्तोरस्ती किती फिरलो हे आता आठवतही नाही... 🥸😎 सरांचा शाळेत मार खाताना आणि पायांचे अंगठे धरुन उभं राहताना,कान लाल होऊन पिरगळला जाताना आमचा 'ईगो' कधीही आडवा येत नव्हता, खरं तर आम्हाला 'ईगो' काय असतो हेच माहीत नव्हतं... 🧐😝 मार खाणं, ही आमच्या दैनंदिन जीवनातील एक सामान्य प्रक्रिया होती. मारणारा आणि मार खाणारा दोघेही खुष असायचे. मार खाणारा यासाठी की, 'चला, कालच्यापेक्षा तरी आज कमी धोपटला गेलो म्हणून आणि मारणारा आज पुन्हा हात धुवून घ्यायला मिळाले म्हणून...... 😜 बिनचपला ,बुटांचे कोणत्याही चेंडू आणी लाकडी बॅट ने वेळ मिळेल तेव्हा ग्राउंडवर क्रिकेट खेळण्यातले काय सुख होते ते आम्हालाच माहीत होते. 😁 आम्ही पॉकेट मनी कधीच मागितला नाही, आणि वडिलांनी कधी दिला नाही. आमच्या म्हणून काही गरजाच नसायच्या. छोट्याशा असल्याच तर घरातले कोणीतरी पुर्ण करून टाकायचे. सहा महिन्यातून कुरमुरे फरसाण खायला मिळालाच तरी आम्ही बेहद खुश होतो. दिवाळीत लवंगी फटाक्यांची लड सुटी करून एकेक फटका उडवत बसणे यात काही अपमानास्पद आम्हाला वाटायचं नाही. 😁 आम्ही आमच्या आईवडिलांना कधी सांगूच शकलो नाही की, आम्ही तुमच्यावर किती प्रेम करतो, कारण आम्हाला #आय_लव_यू' म्हणणं माहीतच नव्हतं... 😌 आज आम्ही असंख्य टक्के टोमणे खात, संघर्ष करत दुनियेचा एक हिस्सा झालोय. काहींना जे हवं होतं, ते त्यांनी मिळवलंय तर काही 'काय माहीत....?' शाळेतील ते डबल/ ट्रिपल सीट वर फिरवलेले ते मित्र, कुठे हरवलेत ते...! 😇 आम्ही जगात कुठेही असू पण हे सत्य आहे की, आम्ही वास्तव दुनियेत जगलो, आणि वास्तवात वाढलो........ 🙃 भाकरी आणि कालवनाशिवाय मधल्या सुटीतला काही डबा असतो हे आम्हाला माहीतच नव्हतं. आपल्या नशिबाला चुकूनही दोष न देता आम्ही आनंदाने आजही स्वप्नं पहातोय. कदाचित ते स्वप्नच आम्हाला जगायला मदत करतायत. जे जीवन आम्ही जगलो त्याची वर्तमानाशी काहीच तुलना होणार नाही.,,,,,,,, 😌 आम्ही चांगले असू किंवा वाईट, पण आमचाही एक #जमाना' होता.....👍🏻 #🙏प्रेरणादायक / सुविचार #😎आपला स्टेट्स