'स्नेहा' (वय २८) ही एक प्रसिद्ध सोशल मीडिया इन्फ्लुएन्सर (Influencer) होती. तिचे इन्स्टाग्रामवर २ मिलियन फॉलोअर्स होते. तिचं आयुष्य म्हणजे फक्त कॅमेरा, रिंग लाईट आणि फिल्टर होतं. तिचा ६ वर्षांचा मुलगा, 'आर्यन', अनेकदा तिच्या व्हिडिओमध्ये दिसायचा. लोक कमेंट करायचे, "So cute! Best Mom-Son duo!" पण कॅमेरा बंद झाला की स्नेहाचं रूप वेगळं असायचं. त्या दिवशी रविवार होता. स्नेहा बेडरूममध्ये मेकअप करून तयार झाली होती. तिला "मोदर्स डे स्पेशल" (Mother's Day Special) रील बनवायची होती. थीम होती - 'आईचं प्रेम: जगातील सर्वात सुरक्षित जागा.' बाजूच्या हॉलमध्ये आर्यन खेळत होता. तो एकटाच होता कारण बाबा बिजनेस ट्रिपवर गेले होते. आर्यन धावत बेडरूममध्ये आला. त्याच्या हातात एक तुटलेलं खेळणं होतं. "मम्मा... मम्मा... हे बघ ना. हे तुटलं. मला भीती वाटतेय, ते सोफ्याखाली गेलंय." स्नेहा रिंग लाईट सेट करत होती. ती चिडली. "आर्यन! तुला कितीदा सांगितलंय मी शूट करतेय? मध्ये मध्ये नको येऊ. जा बाहेर खेळ. मी १० मिनिटात येते. मला मूड खराब नकोय माझा. गेट आऊट!" तिने आर्यनला रागाने हॉलमध्ये ढकललं आणि बेडरूमचा दरवाजा आतून 'लॉक' केला. जेणेकरून आर्यनचा आवाज व्हिडिओमध्ये येऊ नये. बिचारा आर्यन रडवेला झाला. तो हॉलमध्ये एकटाच खेळू लागला. रेकॉर्डिंग सुरू झालं. बेडरूममध्ये स्नेहा कॅमेरासमोर अतिशय भावूक होऊन ॲक्टिंग करत होती. बॅकग्राउंडला एक इमोशनल गाणं वाजत होतं... "तुझसे नाराज नहीं जिंदगी..." स्नेहा ओठांची हालचाल (Lip-sync) करत होती. डोळ्यातून खोटे अश्रू काढत होती. कॅप्शन होतं: "माझ्या मुलासाठी मी काहीही करू शकते. तोच माझा श्वास आहे." ती १०-१५ मिनिटं त्या बंद खोलीत रील बनवण्यात मग्न होती. तिने ५-६ रिटेक (Retakes) घेतले. बाहेर हॉलमध्ये काय चाललंय, याचा तिला थांगपत्ता नव्हता. इकडे हॉलमध्ये, आर्यन खेळता खेळता 'स्टोर रूम' कडे गेला. तिथे एक जुनी, मोठी 'लाकडी पेटी' (Antique Trunk) ठेवली होती, जी स्नेहाने 'व्हिंटेज शूट' साठी आणली होती. त्या पेटीचं झाकण उघडं होतं. आर्यनला लपाछपी खेळायची हुक्की आली. त्याला वाटलं, "मी यात लपतो, मम्मा आली की तिला 'धप्पा' करेन." तो त्या मोठ्या पेटीत उतरला. तो आत बसला... आणि चुकून त्याचा हात झाकणाला लागला. त्या जुन्या पेटीचं जड झाकण "धडाम!" करून खाली पडलं. त्या पेटीला बाहेरून 'ऑटो-लॉक' (Self-locking latch) होतं. ते जुन्या पद्धतीचं होतं. झाकण पडताच कडी अडकली. पेटी लॉक झाली. आर्यन अंधारात घाबरला. तो ओरडू लागला. "मम्मा! मम्मा! दार उघड! मी अडकलोय!" तो पेटीवर हाताने बुक्क्या मारत होता. "धड... धड... धड..." त्या पेटीत हवा जायला जागा नव्हती. ऑक्सिजन कमी होऊ लागला. त्याचा श्वास गुदमरू लागला. तो जीवाच्या आकांताने ओरडत होता... "मम्मा... वाचव... मम्मा..." पण बेडरूममध्ये? स्नेहाच्या कानात 'एअरपॉड्स' (Airpods) होते. ती गाण्यात मग्न होती. आणि तसंही तिने दरवाजा साऊंडप्रूफ केला होता. तिने आपलं 'परफेक्ट रील' बनवलं. ते एडिट केलं. फिल्टर लावला आणि 'पोस्ट' केलं. काही मिनिटातच लाईक्सचा पाऊस पडू लागला. "Wow Sneha! You are truly a great mother!" अशा हजारो कमेंट्स आल्या. स्नेहा खुश झाली. ती रुमबाहेर आली. "आर्यन? कुठेय माझा बाळ?" हॉल शांत होता. तिला वाटलं तो लपला असेल किंवा झोपला असेल. तिने पूर्ण घर शोधलं. किचन, बाल्कनी, सोफ्याखाली. आर्यन कुठेच नव्हता. ती घाबरली. तिने सोसायटीच्या वॉचमनला फोन केला. "माझा मुलगा खाली आलाय का?" वॉचमन म्हणाला, "नाही मॅडम. कोणीच नाही आलं." स्नेहाची अवस्था वेड्यासारखी झाली. ती रडत रडत पुन्हा घरात आली. अचानक तिची नजर त्या 'स्टोर रूम' कडे गेली. तिथे ती जुनी पेटी ठेवली होती. ती पेटी तिला थोडी हलल्यासारखी वाटली नाही, पण तिला तिथे संशयास्पद शांतता जाणवली. ती धावत गेली. तिने पेटी उघडण्याचा प्रयत्न केला. ती लॉक होती. तिच्या काळजात धस्स झालं. तिने कसं तरी करून, स्क्रू ड्रायव्हरने ती कडी तोडली आणि झाकण उघडलं. आणि... स्नेहाने जी किंकाळी फोडली, ती पूर्ण इमारतीने ऐकली. आत आर्यन पडला होता. त्याचं शरीर निळं पडलं होतं. त्याचे डोळे उघडे होते... आणि चेहऱ्यावर एक भयानक भीती होती. तो मम्माला हाक मारत मारत गुदमरून गेला होता. त्याच्या हाताची नखं पेटीच्या आतल्या बाजूला ओरबाडून तुटली होती. स्नेहा त्याला हलवू लागली. "आर्यन! उठ ना बाळा! मम्मा आली बघ! उठ ना!" ती त्याला हॉस्पिटलला घेऊन गेली. डॉक्टरांनी चेक केलं आणि मान हलवली. "I am sorry. He is gone. मृत्यू होऊन किमान २० मिनिटं झाली आहेत. गुदमरून जीव गेलाय (Asphyxia)." पोलिस आले. त्यांनी अपघाती मृत्यूची नोंद केली. स्नेहा आकांताने रडत होती. तिचं आयुष्य संपलं होतं. पोलिस इन्स्पेक्टर 'जाधव' तपासासाठी घरी आले. त्यांना शंका होती की नक्की त्यावेळी काय घडलं? त्यांनी स्नेहाचा मोबाईल जप्त केला. इन्स्पेक्टरने गॅलरी उघडली. त्यात तो 'शेवटचा व्हिडिओ' (Raw Footage) होता, जो स्नेहाने एडिट करण्याआधी रेकॉर्ड केला होता. या व्हिडिओमध्ये गाणं नव्हतं. फक्त स्नेहाची ॲक्टिंग आणि आजूबाजूचा आवाज (Ambient Sound) होता. इन्स्पेक्टरने हेडफोन लावले आणि तो व्हिडिओ प्ले केला. व्हिडिओमध्ये स्नेहा हसत होती, रडल्याचं नाटक करत होती. पण... व्हिडिओच्या बॅकग्राउंडला, अतिशय बारीक पण स्पष्ट आवाज रेकॉर्ड झाला होता. "धड... धड... धड..." (पेटीवर मारल्याचा आवाज). आणि एका लहान मुलाचा गुदमरलेला, क्षीण आवाज... "मम्मा... मम्मा... वाचव... मम्मा..." स्नेहा कॅमेरासमोर ॲक्टिंग करत होती, "माझ्या मुलासाठी मी जीव देऊ शकते..." आणि त्याच क्षणी, बॅकग्राउंडला तिचा मुलगा खरोखर जीव देत होता. तिच्या कॅमेऱ्याने त्याच्या मृत्यूचा आवाज रेकॉर्ड केला होता, जो तिने 'एअरपॉड्स' आणि 'लाईक्स' च्या नादात ऐकला नाही. जेव्हा पोलिसांनी स्नेहाला तो ऑडिओ ऐकवला... स्नेहाने स्वतःचं डोकं भिंतीवर आपटून घेतलं. "मी मारलं! माझ्या रीलने त्याला मारलं! मी जगाला दाखवायला 'प्रेम' करत होते, पण माझा बाळ शेजारच्या खोलीत मरत होता!" आज स्नेहा मेंटल हॉस्पिटलमध्ये आहे. ती कोणाशीच बोलत नाही. ती फक्त भिंतीवर बोटं फिरवते, जणू काही ती पेटी उघडण्याचा प्रयत्न करतेय. आणि अधून मधून ओरडते... "कट! कट! रिटेक घ्या! माझा आर्यन परत येईल!" पण आयुष्यात 'रिटेक' नसतात. सोशल मीडियाच्या आभासी जगात आपण इतके हरवलोय की, वास्तवातल्या आपल्या माणसांच्या हाका आपल्याला ऐकू येत नाहीत. मोबाईलचा स्क्रीन बाजूला ठेवा आणि आपल्या मुलांकडे बघा. कारण 'लाईक्स' (Likes) लाख मिळतील, पण गेलेला 'जीव' पुन्हा मिळणार नाही. मुलांसाठी 'परफेक्ट आई' सोशल मीडियावर नाही, तर घरात बना. #social media #जागतिक सोशल मिडीया डे #social media

शहरातील एका नामांकित वृद्धाश्रमात (Old Age Home) पार्वतीबाई गेली तीन वर्षे राहत होत्या. त्यांचे दोन्ही मुले, सुधीर आणि अमित, शहरातले बडे व्यावसायिक होते. दोघांकडेही आलिशान गाड्या, बंगले आणि नोकरचाकर होते. पण या दोन्ही करोडपती लेकांच्या घरात जन्मदात्या आईसाठी एक छोटीशी खोली नव्हती. "आईच्या जुन्या विचारांमुळे आमच्या स्टँडर्ड ऑफ लिव्हिंगला (Standard of living) प्रॉब्लेम होतो," असं कारण देऊन त्यांनी पार्वतीबाईंना वृद्धाश्रमात आणून सोडले होते. सुरुवातीला मुले महिन्या-दोन महिन्यातून एकदा यायची. मग तीही येणं बंद झालं. पार्वतीबाई रोज आश्रमाच्या दारात डोळे लावून बसायच्या, पण कोणीही येत नसे. त्यांच्याकडे स्वतःची एक जुनी लाकडी पेटी होती, जिला त्यांनी एक भक्कम कुलूप लावले होते. त्या ती पेटी कुणालाच हात लावू देत नसत. आश्रमातल्या सर्वांना वाटायचे की त्या पेटीत पार्वतीबाईंचे जुने दागिने आणि सोने-नाणे आहे. तो भयंकर दिवस आणि लालसेचा कळस: एक दिवस अचानक सुधीरला वृद्धाश्रमाच्या मॅनेजरचा फोन आला. "सुधीर साहेब, तुमच्या आईचे काल रात्री हृदयविकाराच्या झटक्याने निधन झाले आहे. त्यांनी तुमच्यासाठी ती 'लाकडी पेटी' ठेवली आहे. अंत्यसंस्कारासाठी लवकर या." आई गेल्याचे दुःख बाजूलाच राहिले, पण सुधीर आणि अमितच्या डोळ्यांत चमक आली. "आईच्या त्या पेटीत नक्कीच तिचे जुने आणि खानदानी दागिने असतील! आपण लवकरात लवकर तिथे पोहोचलं पाहिजे." दोन्ही भाऊ घाईघाईने आश्रमात पोहोचले. त्यांनी आईचे अंत्यसंस्कार अगदी कोरडेपणाने आणि घाईघाईत उरकले. त्यांच्या डोळ्यांत एक थेंबही पाणी नव्हते, कारण त्यांचे सर्व लक्ष त्या लाकडी पेटीवर होते. अंत्यसंस्कार संपताच त्यांनी मॅनेजरकडून ती पेटी ताब्यात घेतली. मॅनेजर म्हणाला, "आईंनी जाताना सांगितलं होतं की ही पेटी फक्त माझ्या मुलांसमोरच उघडा." पायाखालची जमीन सरकवणारा थरार: दोन्ही भावांनी आश्रमाच्या हॉलमध्ये सर्वांसमोर एक हातोडा मागवला आणि तोडून त्या पेटीचे कुलूप काढले. पेटी उघडताना त्यांच्या मनात सोन्या-चांदीचे इमले उभे राहत होते. पण... पेटीचे झाकण उघडताच आतले दृश्य पाहून सुधीर आणि अमितच्या चेहऱ्यावरचा रंगच उडाला. तिथे कोणतेही दागिने, सोने किंवा पैशांचे बंडल नव्हते. त्या पेटीत फक्त तीन गोष्टी होत्या: १. एक फाटलेला आणि मळका लहान मुलांचा शर्ट. २. एक तुटलेली प्लॅस्टिकची खेळण्यातील कार. ३. आणि एक जुनी, पिवळी पडलेली डायरी! सुधीरने संतापाने ती डायरी उघडली. त्या डायरीच्या शेवटच्या पानावर पार्वतीबाईंनी थरथरत्या हाताने एक पत्र लिहिले होते. पत्रावर त्यांच्या अश्रूंचे अनेक डाग पडले होते. पत्रात लिहिले होते: > "माझ्या काळजाच्या तुकड्यांनो, सुधीर आणि अमित... > तुम्हाला वाटलं असेल ना की या पेटीत तुमचे खानदानी दागिने असतील? बाळांनो, ते दागिने तर मी कधीच विकले. सुधीर, तू जेव्हा इंजिनिअरिंगला होतास आणि तुझी फी भरायला पैसे नव्हते, तेव्हा मी माझं मंगळसूत्र आणि पाटल्या विकल्या होत्या. अमित, तुला बिझनेस सुरू करण्यासाठी मी माझे उरलेले सर्व दागिने आणि गावाकडची जमीन विकली होती. > माझ्याकडे सोने-नाणे काहीच उरले नव्हते. माझं खरं सोनं फक्त तुम्ही दोघे होता! या पेटीत सुधीरचा बालपणीचा तो फाटका शर्ट आहे, जो मी रात्री कुशीत घेऊन झोपायचे, कारण मला माझ्या लेकाचा वास यायचा. अमित, ही तुझी तीच तुटलेली कार आहे, जिच्याशी खेळताना तू मला पहिल्यांदा 'आई' म्हणाला होतास. या आश्रमात कुणीच भेटायला येत नसे, तेव्हा या दोन निर्जीव गोष्टीच माझा आधार होत्या. > आणि हो... या पत्रासोबत एक पावती जोडली आहे. आश्रमात दुसऱ्या लोकांचे कपडे शिवून आणि पापड लाटून मी २० हजार रुपये जमा केले आहेत. ते पैसे मी आश्रमाला माझ्या अंत्यसंस्कारासाठी (Funeral) आधीच देऊन ठेवले आहेत. कारण... माझ्या करोडपती लेकांना त्यांच्या आईच्या लाकडांसाठी स्वतःच्या खिशातला एक रुपयाही खर्च करावा लागू नये! > तुम्ही सुखी राहा... तुमची दुर्दैवी आई." हे पत्र वाचून पूर्ण हॉलमध्ये स्मशानशांतता पसरली. सुधीर आणि अमितच्या हातातून ते पत्र गळून पडले. त्यांनी त्या जुन्या शर्टाला आणि खेळण्याला पाहिले. क्षणात त्यांचा करोडोंचा अहंकार मातीत मिसळला. सुधीर आणि अमित तिथेच जमिनीवर गुडघे टेकून बसले आणि त्यांनी असा काही हंबरडा फोडला की आश्रमाच्या भिंतीही हादरल्या! "आई... आम्हाला माफ कर आई! आम्ही पैशांसाठी आंधळे झालो होतो ओ..." ते दोघेही छाती बडवून रडत होते. पण आता खूप उशीर झाला होता. ज्या हातांनी त्यांच्यासाठी स्वतःचे सर्वस्व विकले, ते हात आता कायमचे शांत झाले होते. पैशांच्या लालसेपोटी त्यांनी आपली आई गमावली होती, आणि आता आयुष्यभर त्यांच्या वाट्याला फक्त पश्चात्तापाचे अश्रू उरले होते! #आई mother

☘️"स्त्री ३६ नखरेवाली आणि पुरुष ५२ नखरेवाला! 👉"चला तर मग जाणून घेऊयात! ✨"नात्यातील स्वभाव, अपेक्षा आणि वास्तव! समाजात अनेकदा म्हटलं जातं — “स्त्रिया जास्त नखरे करतात.” पण अनुभवी लोक शांतपणे हसतात आणि म्हणतात — “पुरुषांचे नखरे मोजले तर ५२ तरी कमी पडतील!” खरं म्हणजे नखरे म्हणजे हट्ट नाही. नखरे म्हणजे — अपेक्षा, भावना, प्रेमाची खात्री, आणि स्वतःचं अस्तित्व जपण्याची शैली. 🌺 भाग १ – स्त्रीचे ३६ नखरे : भावनांचा विश्व:- ✨"१ ते १२ – भावनिक स्तर:- स्त्रीचा स्वभाव भावनिकतेशी जोडलेला असतो. ती नात्यात सुरक्षितता आणि जिव्हाळा शोधते. १. रुसणे – लक्ष हवे म्हणून. २. अबोला – दुखावली आहे हे कळावं म्हणून. ३. डोळ्यांतून बोलणे – शब्दांपेक्षा भावना मोठ्या. ४. छोट्या गोष्टी मनात ठेवणे – कारण तिला प्रत्येक क्षण महत्त्वाचा वाटतो. ५. “तुला आठवत नाही?” – आठवणी म्हणजे प्रेमाचा पुरावा. ६. कॉम्प्लिमेंटची अपेक्षा – तिला सुंदर वाटायला हवं असतं. ७. जेलसी – गमावण्याची भीती. ८. मूड स्विंग – हार्मोन्स आणि भावना यांचा संगम. ९. भावनिक चाचण्या – “मी नसले तर?” १०. अचानक रडणे – मन हलकं करण्याची पद्धत. ११. मनातलं थेट न सांगणे – समजून घ्यावं अशी अपेक्षा. १२. शांतपणे सहन करणे – नातं टिकावं म्हणून! ✨"१३ ते २४ – प्रेमातील नखरे:- १३. सरप्राईज हवे असणे १४. विशेष दिवस लक्षात ठेवणे १५. सतत संपर्क हवा असणे १६. वेळ द्यावा अशी अपेक्षा १७. फोटो काढण्याचा हट्ट १८. सार्वजनिक प्रेमप्रदर्शन आवडणे १९. “तू बदललास” म्हणणे २०. लहान गोष्टी मोठ्या करणे २१. हट्टीपणा २२. स्वतःला खास समजणे २३. लक्ष हवे असणे २४. भावनिक खात्री मागणे ✨"२५ ते ३६ – व्यक्तिमत्त्वाचे रंग:- २५. तयार व्हायला वेळ घेणे २६. कपड्यांबाबत गोंधळ २७. परफेक्शनचा आग्रह २८. घरात अधिकार दाखवणे २९. आत्मसन्मान जपणे ३०. मत ठाम ठेवणे ३१. स्वप्नाळूपणा ३२. संवेदनशीलता ३३. स्वतःची तुलना न आवडणे ३४. सुरक्षितता हवी असणे ३५. नात्यात पूर्ण समर्पण ३६. प्रेमात पूर्णपणे स्वतःला अर्पण करणे 🔥 भाग २ – पुरुषाचे ५२ नखरे:- अहंकार, शांतता आणि अंतर्मन, पुरुष अनेकदा भावना लपवतो. त्याचे नखरे शांत असतात, पण खोल असतात. ✨"१ ते १५ – अहंकार आणि प्रतिमा:- १. इगो जपणे २. चूक मान्य न करणे ३. भावना न दाखवणे ४. शांत राहून टाळणे ५. स्वतःचं मत अंतिम समजणे ६. राग पटकन येणे ७. मित्रांना प्राधान्य ८. दिखावा ९. स्वतःचं कौतुक आवडणे १०. जेलसी लपवणे ११. जबाबदारीचं ओझं दाखवणे १२. भावना शब्दात न मांडणे १३. तक्रारी न ऐकणे १४. स्वतःचा संघर्ष मोठा समजणे १५. तुलना सहन न होणे ✨"१६ ते ३० – प्रेमातील वागणूक:- १६. पहिलं पाऊल उशिरा टाकणे १७. प्रेम व्यक्त करताना संकोच १८. अचानक गंभीर होणे १९. सतत फोन न करणे २०. माफी मागायला वेळ घेणे ২১. स्वतःचा वेळ मागणे २२. गुपितं मनात ठेवणे २३. लहान गोष्टी विसरणे २४. “काही नाही” म्हणणे २५. काळजी दाखवताना रागावणे २६. स्पेसची गरज २७. भावनिक चर्चा टाळणे २८. अपेक्षा स्पष्ट न सांगणे २९. स्वतःच्या पद्धतीने प्रेम करणे ३०. कृतीतून प्रेम दाखवणे ✨"३१ ते ५२ – अंतर्मनातील नखरे:- ३१. कमजोरी न दाखवणे ३२. अपयश लपवणे ३३. घरच्यांसाठी सगळं सहन करणे ३४. थकवा न दाखवणे ३५. आरोग्याकडे दुर्लक्ष ३६. काम पुढे ढकलणे ३७. रिमोटवर हक्क ३८. वेळ पाळण्यात ढिलाई ३९. कपड्यांकडे कमी लक्ष ४०. भावनिक आधार मागायला संकोच ४१. स्वतःचं दुःख आत ठेवणे ४२. नातं टिकवण्यासाठी शांत राहणे ४३. जबाबदारीला प्राधान्य ४४. स्वतःला कठोर दाखवणे ४५. आतून संवेदनशील असणे ४६. समजून घेतलं जावं अशी अपेक्षा ४७. शब्दांपेक्षा कृतीवर विश्वास ४८. प्रेम दाखवताना लाज ४९. तणावात अबोला ५०. स्वतःचं जग वेगळं ठेवणे ५१. नात्यात स्थैर्य हवं असणे ५२. प्रेमात पूर्ण समर्पण (पण गाजावाजा नाही) 🌿 अंतिम सत्य:- नखरे म्हणजे दोष नाहीत. ते व्यक्तिमत्त्वाचे थर आहेत. स्त्री प्रेम खात्रीने मागते. पुरुष प्रेम कृतीतून दाखवतो. स्त्री भावना बोलते. पुरुष भावना लपवतो. दोघेही प्रेम करतात — फक्त भाषा वेगळी असते. ✨"निष्कर्ष:- नातं टिकवायचं असेल तर: अहंकार कमी करा संवाद वाढवा अपेक्षा स्पष्ट सांगा एकमेकांचे नखरे समजून घ्या ✨"कारण शेवटी — स्त्रीचे ३६ असोत, पुरुषाचे ५२ असोत… नातं टिकतं ते समजुतीने, संयमाने आणि प्रामाणिक प्रेमाने ...❤️ #स्त्री #स्त्री ##🌹🌹स्त्री सौंदर्य🌹🌹 #स्त्री केंद्रित चित्रपट #स्त्री आरोग्य

जगाला हादरवून सोडणारी – ‘The Epstein Files’ नेमकं काय आहे? आज आपण बोलणार आहोत अशा एका प्रकरणाबद्दल, ज्यामुळे संपूर्ण जगात खळबळ उडाली आहे. हे प्रकरण आहे अमेरिकेतील कुख्यात फायनान्सर जेफ्री एपस्टीन आणि त्याच्याशी संबंधित असलेल्या तथाकथित Epstein Files बद्दल. जेफ्री एपस्टीन कोण होता? जेफ्री एपस्टीन हा अमेरिकेतील अत्यंत श्रीमंत आणि प्रभावशाली व्यक्ती होता. फायनान्स सेक्टरमध्ये त्याचा मोठा वावर होता. मात्र त्याच्यावर अत्यंत गंभीर आरोप झाले. अल्पवयीन मुलींची लैंगिक तस्करी आणि शोषण केल्याचे आरोप त्याच्यावर ठेवण्यात आले. असा आरोप आहे की, एपस्टीन अल्पवयीन मुलींना आपल्या संपर्कातील अतिशय मोठ्या आणि हाय-प्रोफाइल लोकांपर्यंत पोहोचवत होता. या प्रकरणाची चौकशी सुरू असतानाच, २०१९ मध्ये न्यूयॉर्कच्या तुरुंगात त्याचा मृत्यू झाला, आणि तो मृत्यू आजही संशयास्पद मानला जातो. Epstein Files म्हणजे नक्की काय? Epstein Files म्हणजे एपस्टीनच्या गुन्ह्यांच्या तपासादरम्यान जमा केलेली कागदपत्रे. या फाइल्समध्ये सुमारे ३० लाखांहून अधिक पाने, फोटो, ई-मेल्स आणि काही व्हिडिओ असल्याचं सांगितलं जातं. या कागदपत्रांमधून एपस्टीनचे जगभरातील अनेक प्रभावशाली लोकांशी असलेले संबंध समोर येत असल्याचा दावा केला जात आहे. या फाइल्स आता सार्वजनिक का केल्या जात आहेत? मिळालेल्या माहितीनुसार, अमेरिकेचे राष्ट्राध्यक्ष डोनाल्ड ट्रम्प यांनी नोव्हेंबर २०२५ मध्ये ‘Epstein Files Transparency Act’ या कायद्यावर स्वाक्षरी केली. या कायद्यानुसार अमेरिकेच्या न्याय विभागाला या प्रकरणाशी संबंधित पुरावे हळूहळू सार्वजनिक करणे बंधनकारक करण्यात आलं आहे. या फाइल्समध्ये कोणकोणाची नावे चर्चेत आहेत? या फाइल्समध्ये अनेक मोठी आणि प्रसिद्ध नावे असल्याचं विविध अहवालांमधून समोर येत आहे. यामध्ये काही राजकारणी, उद्योगपती, शास्त्रज्ञ आणि मनोरंजन क्षेत्रातील लोकांचा उल्लेख केला जातो. मात्र इथे एक गोष्ट स्पष्ट सांगणं महत्त्वाचं आहे — नाव असणं म्हणजे दोषी ठरणं असं नाही, असं अनेकांनी स्पष्ट केलं आहे. अनेक दिग्गजांनी “आमची भेट फक्त व्यावसायिक कारणासाठी होती” असं सांगत आरोप फेटाळले आहेत. भारत कनेक्शन आणि चर्चांचा विषय या प्रकरणाचे पडसाद भारतातही उमटले. काही सोशल मीडिया रिपोर्ट्समध्ये काही भारतीय नावांचा उल्लेख करण्यात आला. पण पंतप्रधान नरेंद्र मोदी यांच्याबाबत जे दावे व्हायरल झाले होते, ते Fact Check संस्थांनी खोटे असल्याचं स्पष्ट केलं आहे. सध्या अमेरिकेच्या न्याय विभागाने फक्त काहीच कागदपत्रे आणि फोटो जाहीर केले आहेत. पुढील काळात आणखी माहिती समोर येण्याची शक्यता वर्तवली जात आहे. शेवटी एवढंच म्हणता येईल… Epstein Files हे प्रकरण फक्त एका व्यक्तीपुरतं मर्यादित नाही, तर सत्तेचा, पैशाचा आणि प्रभावाचा गैरवापर किती खोलवर जाऊ शकतो याचं हे मोठं उदाहरण मानलं जात आहे. सत्य काय आहे, आरोप कुठपर्यंत खरे ठरतात, हे येणाऱ्या काळात हळूहळू स्पष्ट होईल... #epstein file #Epstin file

"साहेब, सोडा माझा हात. लोक बघतील. तुम्ही आता या जिल्ह्याचे 'कलेक्टर' (Collector) आहात आणि मी एक तमाशात नाचणारी मामुली 'नर्तकी'. माझ्या पदराचा डाग तुमच्या पांढऱ्या शुभ्र शर्टाला लागला, तर लोक तुमच्या कामावर नाही, तर तुमच्या चारित्र्यावर थुंकतील." चंपाने डोळ्यातलं पाणी लपवत सिद्धार्थचा हात झटकला. सिद्धार्थने रागाने पुन्हा तिचा हात पकडला, तिला स्वतःच्या जवळ ओढलं आणि भर कार्यक्रमात माईकवर ओरडून म्हणाला, "ज्या 'पांढरपेशी' समाजाची तुला भीती वाटतेय चंपा, त्या समाजाने मला तेव्हा मदत नाही केली जेव्हा मी उपाशी होतो. तेव्हा याच तमाशाच्या फडावर तू स्वतःच्या पायातली चाळ (घुंगरू) विकून माझी फी भरली होतीस. आज जर मी तुझ्या भीतीपोटी तुला सोडलं, तर या लाल दिव्याच्या गाडीत फिरणारा 'साहेब' जिवंत असेल... पण यातला 'माणूस' कधीच मे*ला असेल!" कोल्हापूरच्या एका छोट्या गावात 'चंद्राची लावणी' नावाचा तमाशाचा फड लागायचा. त्या फडावर चंपा नावाची एक २८ वर्षांची तरुण आणि देखणी नर्तकी होती. तिचं रूप असं होतं की, तिची एक झलक बघायला गावच्या गाव लोटायचं. पण चंपाच्या नशिबात फक्त नाचणंच लिहिलं होतं. तिने कधी लग्नाचं स्वप्न पाहिलं नाही, कारण तमाशातल्या बाईला कोण आपलीशी करणार? त्याच फडावर सिद्धार्थ नावाचा एक २५ वर्षांचा अनाथ मुलगा काम करायचा. तंबू ठोकणे, लाईट लावणे, कलाकारांचे कपडे धुणे अशी कामं तो करायचा. पण रात्री सगळे झोपल्यावर तो स्ट्रीट लाईटच्या उजेडात पुस्तकं वाचायचा. त्याला अधिकारी बनायचं होतं. एका रात्री चंपाने सिद्धार्थला रडताना पाहिलं. "काय झालं रं सिध्या? रडतोयस का?" सिद्धार्थने डोळे पुसले. "काही नाही चंपा. एमपीएससी (MPSC) ची परीक्षा द्यायची होती, पण फॉर्म भरायला आणि क्लास लावायला पैसे नाहीत. आता आयुष्यभर हमालीच करावी लागणार." चंपाच्या काळजात कालवाकालव झाली. तिने त्या रात्री एक मोठा निर्णय घेतला. दुसऱ्या दिवशी ती सोनाराकडे गेली. तिच्या आईची एकमेव आठवण असलेले सोन्याचे दागिने आणि तिचे आवडते चांदीचे घुंगरू तिने विकले. तिने ते पैसे सिद्धार्थच्या हातावर ठेवले. "हे घे. जा पुण्याला. आणि जोवर मोठा साहेब होत नाहीस, तोवर तोंड दाखवू नकोस." सिद्धार्थच्या पायाखालची जमीन सरकली. "चंपा, हे तुझे घुंगरू..." "तू साहेब झालास की मला नवी चाळ घेऊन दे. आता गप जा." चंपा हसली, पण आतून ती तुटली होती. कारण घुंगरू हेच तिचं अस्तित्व होतं. सिद्धार्थ पुण्याला गेला. त्याने दिवसरात्र एक करून अभ्यास केला. इकडे चंपाचं आयुष्य कठीण झालं. पायात घुंगरू नसल्यामुळे आणि आजारी पडत चालल्यामुळे तिला फडावर काम मिळेना. ती लोकांची धुणीभांडी करू लागली, पण सिद्धार्थला पैशांची कमी पडू दिली नाही. ती त्याला पत्रातून खोटं सांगायची की, "मी मजेत आहे, माझा शो हाऊसफुल्ल चालतोय." दोन वर्षांनी निकाल लागला. सिद्धार्थ राज्यात पहिला आला. तो 'उपजिल्हाधिकारी' (Deputy Collector) झाला. बातमी वाऱ्यासारखी पसरली. सिद्धार्थच्या स्वागतासाठी गावात मोठे बॅनर लागले. सिद्धार्थ गावी आला. तो थेट आपल्या जुन्या झोपडीकडे न जाता, चंपाच्या घरी गेला. पण तिथे गेल्यावर त्याला धक्काच बसला. गावच्या सरपंचाने आणि प्रतिष्ठित लोकांनी त्याला दारातच अडवलं. "साहेब, तुम्ही आता अधिकारी आहात. या नाचणाऱ्या बाईच्या नादी लागू नका. तुमची इज्जत जाईल." सरपंच म्हणाला. सिद्धार्थने सरपंचाला बाजूला सारलं आणि चंपाला हाक मारली. चंपा बाहेर आली. फाटक्या साडीतली, कामामुळे काळवंडलेली चंपा बघून सिद्धार्थच्या डोळ्यात पाणी आलं. त्याला कळलं की त्याच्या फीसाठी तिने काय काय भोगलंय. त्याने तिला पैसे देऊ केले, जे तिने अगोदर नाकारले. पण सिद्धार्थने जबरदस्तीने तिला ते पैसे दिले. सिद्धार्थने जाहीर केलं की तो चंपाशी लग्न करणार. हे ऐकून गावात खळबळ माजली. एका अधिकाऱ्याने तमाशातल्या बाईशी लग्न करणं समाजाला मान्य नव्हतं.. त्या रात्री सरपंचाने चंपाला गाठलं. "हे बघ चंपा, जर तू सिद्धार्थशी लग्न केलंस, तर त्याची नोकरी जाईल. वरून चौकशी लागेल. लोक त्याला नाव ठेवतील. त्याच्या करिअरची राखरांगोळी होईल. जर तुला त्याचं भलं हवं असेल, तर त्याच्या आयुष्यातून निघून जा." चंपा विचार करू लागली. तिने सिद्धार्थला अधिकारी बनवण्यासाठी स्वतःचं अस्तित्व विकलं होतं. आता त्यालाच बदनाम होऊ द्यायचं का? तिने एक कठोर निर्णय घेतला. दुसऱ्या दिवशी सिद्धार्थचा सत्कार समारंभ होता. सिद्धार्थने चंपाला मंचावर बोलावलं. आणि लग्नाची मागणी घातली. पण चंपाने नाटक करायचं ठरवलं होतं. ती माईकवर आली आणि जोरजोरात हसू लागली. ती म*द्यधुंद असल्याचं नाटक करत होती. "अरे ए साहेब... कसलं प्रेम आणि कसलं काय? मी तर तुला 'इन्व्हेस्टमेंट' समजले होते. मला वाटलं तू अधिकारी झालास की मला म्हातारपणी पोसशील. पण मला या साध्या पगारातलं सुख नकोय. मला श्रीमंत नवरा हवाय." चंपाने सिद्धार्थच्या तोंडावर पैसे फेकले. "घे तुझे पैसे. व्याजासकट परत करतेय. आणि माझ्या नादाला लागू नकोस." सिद्धार्थ स्तब्ध झाला. त्याला विश्वास बसेना की ही त्याचीच चंपा आहे. रागाच्या भरात आणि अपमानामुळे सिद्धार्थ तिथून निघून गेला. सिद्धार्थ निघून गेल्यावर चंपा मंचाच्या मागे गेली. तिथे गेल्यावर तिचं हसू थांबलं आणि तिने हंबरडा फोडला. तिने सिद्धार्थच्या चारित्र्यासाठी स्वतःला त्याच्या नजरेत 'वाईट' ठरवलं होतं. सहा महिन्यांनी... सिद्धार्थला एक पार्सल मिळालं. त्यात त्याचे जुने पुस्तकं आणि एक चिठ्ठी होती. चिठ्ठी गावाकडच्या पोस्टमनने लिहिली होती.. "साहेब, ही चिठ्ठी चंपाने तुम्हाला द्यायला सांगितली होती. तुम्ही गावाहून गेल्यावर दोनच दिवसांनी तिने नदीत उ*डी मा*रून जी*व दिला. म*रताना ती म्हणत होती, 'माझ्या साहेबाच्या पांढऱ्या कपड्यावर मी डाग बनून राहू शकत नाही. माझा 'डाग' मिटला तरच त्यांचं नाव चमकेल.' साहेब, ती वाईट नव्हती, तिने तुमची बदनामी वाचवण्यासाठी स्वतःचं प्रेम आणि जी*व ब*ळी दिला." सिद्धार्थच्या हातातली चिठ्ठी थरथरू लागली. तो आपल्या केबिनमध्ये, त्या एसी रूममध्ये मोठमोठ्याने रडू लागला. ज्या खुर्चीसाठी, ज्या पदासाठी समाजाने तिला नाकारलं होतं, ती खुर्ची आज त्याला काट्यासारखी टोचत होती. आज सिद्धार्थ खूप मोठा साहेब झालाय. त्याच्या गाडीला लाल दिवा आहे. पण जेव्हा कधी लांबून एखाद्या तमाशाच्या फडावरून घुंगरांचा आवाज येतो... तेव्हा हा कडक अधिकारी आपली गाडी थांबवतो आणि डोळे पुसतो. कारण त्या घुंगरांच्या आवाजात त्याला त्याच्या चंपाच्या त्यागाची किंकाळी ऐकू येते. अज्ञात लेखकास समर्पित 🙏 #कथा #📚लेख/कथा/माहिती #कथा