PART. 2 ​കരഞ്ഞു തീർത്ത ആ രാത്രിക്ക് ശേഷം നേരം പുലർന്നു. പുതിയൊരു ജീവിതത്തിന്റെ പ്രകാശമല്ല, മറിച്ച് കൂടുതൽ കനലുകളാണ് തന്നെ കാത്തിരിക്കുന്നതെന്ന് തെച്ചുവിന് (ആയിഷ) അറിയാമായിരുന്നു. പുലർച്ചെ തന്നെ എഴുന്നേറ്റ് കുളിച്ച്, ഒരു സിംപിൾ ചുരിദാറും ധരിച്ച് അവൾ താഴേക്ക് ചെന്നു. ​അവിടെ റാസിഖ് ഹാജിയും ഉമ്മയും ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. പുതിയ മരുമകളെ അവർ സ്നേഹത്തോടെയാണ് സ്വീകരിച്ചത്. അല്പം കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും അയ്മൻ താഴേക്ക് ഇറങ്ങിവന്നു. ഫോണിൽ നോക്കിക്കൊണ്ട് വന്ന അവൻ തെച്ചുവിനെ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞുപോലും നോക്കാതെ ഡൈനിങ് ടേബിളിൽ വന്നിരുന്നു. ​"അയ്മൻ, ഇന്ന് നീയല്ലേ തെച്ചുവിനെ കോളേജിൽ കൊണ്ടുവിടേണ്ടത്? അവൾക്ക് ക്ലാസ്സുള്ളതല്ലേ," ഹാജി ചായ കുടിക്കുന്നതിനിടയിൽ പറഞ്ഞു. ​അയ്മൻ ചായക്കപ്പിലേക്ക് നോക്കി ദേഷ്യം കടിച്ചുപിടിച്ചു. "ഞാൻ വണ്ടിയിലാണ് പോകുന്നത്. അവൾ ബസ്സിൽ വന്നോളും," അവന്റെ ശബ്ദം കടുത്തതായിരുന്നു. ​"അതെന്താ അങ്ങനെ? ഒരേ കോളേജിലേക്ക് പോകുന്നവരല്ലേ നിങ്ങൾ? ഒന്നിച്ച് പോയാൽ മതി," ഹാജിയുടെ ശബ്ദമുയർന്നപ്പോൾ അയ്മന് അനുസരിക്കാതിരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൻ ദേഷ്യത്തോടെ എഴുന്നേറ്റ് കാറിന്റെ കീ എടുത്തു പുറത്തേക്ക് നടന്നു. ​കാറിന്റെ ഫ്രണ്ട് സീറ്റിൽ കയറാൻ ആഞ്ഞുപോയ തെച്ചുവിനെ അയ്മൻ കടുപ്പിച്ചു നോക്കി. "പുറകിൽ കയറി ഇരിക്ക്. നീ എന്റെ കൂടെയിരിക്കുന്നത് മറ്റുള്ളവർ കാണേണ്ട!" ​ആ വാക്കുകൾ അവളുടെ നെഞ്ചിൽ വീണ്ടും ഒരു മുറിവുണ്ടാക്കി. അവൾ പതുക്കെ ബാക്ക് സീറ്റിൽ കയറിയിരുന്നു. കോളേജ് എത്തുന്നതുവരെ കാറിൽ കല്ലേറ്റ മൗനമായിരുന്നു. കോളേജിന് കുറച്ചകലെ വണ്ടി നിർത്തി അയ്മൻ പറഞ്ഞു: "ഇവിടെ ഇറങ്ങിക്കോ. ഇനി കോളേജിൽ വെച്ച് എന്നെ 'അയ്മു' എന്ന് വിളിച്ചാലോ, നമ്മൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധം ആരെങ്കിലും അറിഞ്ഞാലോ നിന്റെ ഈ പ്രണയമൊക്കെ ഞാൻ തീർത്തുതരും. മനസ്സിലായോ?" ​തെച്ചു തലയാട്ടി പതുക്കെ കാറിൽ നിന്നിറങ്ങി നടന്നു. ​കോളേജിൽ എത്തിയപ്പോൾ തെച്ചുവിനെ കാത്ത് അവളുടെ ഫ്രണ്ട് ഷഹാന നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. "എന്താടി നിന്റെ മുഖത്തൊരു വിഷമം? കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ട് ഒരു പുതിയ പെണ്ണിന്റെ ലക്ഷണമേ ഇല്ലല്ലോ?" ഷഹാന ചോദിച്ചു. ​"ഏയ്... ഒന്നുമില്ലടി, ഉറക്കം കുറഞ്ഞതിന്റെയാ..." തെച്ചു ഒതുക്കി തീർക്കാൻ നോക്കി. ​പക്ഷേ, വിധി അവളെ വീണ്ടും അയ്മന്റെ മുന്നിലെത്തിച്ചു. മൂന്നാമത്തെ പീരിയഡ് അയ്മന്റെ എക്കണോമിക്സ് ക്ലാസ്സ് ആയിരുന്നു. ക്ലാസ്സിലേക്ക് ഗൗരവത്തോടെ കയറിവന്ന അയ്മന്റെ കണ്ണുകൾ ആദ്യം ഉടക്കിയത് തെച്ചുവിന്റെ മുഖത്താണ്. ആ കണ്ണുകളിലെ വെറുപ്പ് കണ്ട് അവൾ തലതാഴ്ത്തി. ​ക്ലാസ്സ് എടുത്തു കൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനിടയിൽ അയ്മൻ പെട്ടെന്ന് ബോർഡിൽ ഒരു ഇക്വേഷൻ എഴുതിയിട്ട് തിരിഞ്ഞുനിന്നു. ​"Thesni! Stand up!" അയ്മന്റെ അലർച്ച കേട്ട് തെച്ചു ഞെട്ടിപ്പിടഞ്ഞ് എഴുന്നേറ്റു. ​"ഞാൻ ഇപ്പോൾ എന്താണ് പറഞ്ഞത്? ഇക്വേഷൻ ഒന്ന് എക്സ്പ്ലെയിൻ ചെയ്തേ?" അയ്മൻ കൈകൾ കെട്ടി അവളെ നോക്കി. ​തെച്ചുവിന് ഒന്നും മിണ്ടാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവളുടെ മനസ്സിൽ അപ്പോഴേക്കും അയ്മൻ രാവിലെ പറഞ്ഞ കടുത്ത വാക്കുകളായിരുന്നു. ​"എനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു! ഒരു ശ്രദ്ധയുമില്ല. എന്തോ വലിയ കാര്യസാധ്യത്തിന് വേണ്ടി കോളേജിൽ വരുന്നതുപോലെയാണ് നടപ്പ്. ഉത്തരവാദിത്തമില്ലാത്ത ജന്മം!" അയ്മൻ എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ വെച്ച് പരിഹസിച്ചു. ​ക്ലാസ്സിലെ കുട്ടികൾ പരസ്പരം നോക്കി ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഷഹാന തെച്ചുവിന്റെ കൈയിൽ പതുക്കെ അമർത്തി. അപമാനം കൊണ്ട് തെച്ചുവിന്റെ കവിളിലൂടെ കണ്ണീർ ഒലിച്ചിറങ്ങി. തന്നെക്കാൾ വലിയ എന്ത് കാര്യസാധ്യമാണ് താൻ നടത്തിയതെന്നാണ് അവൻ പറയുന്നത്? തകർന്നുപോയ സ്വന്തം കുടുംബത്തെ രക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടിയല്ലേ അവൾ ഈ വെറുപ്പ് സഹിക്കുന്നത്? ​"ഇറങ്ങിപ്പോകൂ എന്റെ ക്ലാസ്സിൽ നിന്ന്! പുറത്തുപോയി നിൽക്ക്!" അയ്മൻ വാതിലിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി. ​ബാക്ക് ബെഞ്ചിലിരുന്ന നിഹാലും മറ്റുള്ളവരും അയ്മന്റെ ഈ അനാവശ്യ ദേഷ്യം കണ്ട് അത്ഭുതപ്പെട്ടു. തെച്ചു പതുക്കെ ക്ലാസ്സിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് നടന്നു. കോറിഡോറിലെ തൂണും ചാരി നിന്ന് അവൾ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. ​വൈകുന്നേരം വീട്ടിലെത്തിയപ്പോഴും അയ്മന്റെ ദേഷ്യം അടങ്ങിയിരുന്നില്ല. റൂമിൽ കയറിയ ഉടനെ അവൻ തെച്ചുവിന്റെ കൈയിൽ കയറിപ്പിടിച്ചു. ​"എന്താടോ നിന്റെ വിചാരം? ക്ലാസ്സിൽ വന്നിരുന്ന് കരഞ്ഞ് കാണിച്ചാൽ മറ്റുള്ളവർക്ക് ഞാൻ ക്രൂരനാണെന്ന് തോന്നും എന്നാണോ? നിന്റെ ഈ കണ്ണീരൊന്നും കണ്ട് അലിയുന്നതല്ല അയ്മൻ റാസിഖ്!" അവൻ അവളുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ നഖങ്ങൾ ആഴ്ത്തി. ​"വേദനിക്കുന്നു അയ്മു... പ്ലീസ്..." തെച്ചു വേദനകൊണ്ട് പുളഞ്ഞു. ​"വിളിക്കരുത് ആ പേര്!" അയ്മൻ അവളെ ദേഷ്യത്തോടെ ബെഡിലേക്ക് തള്ളി. ​അവൾ കട്ടിലിൽ വീണു. കൈത്തണ്ടയിലെ ചുവന്ന പാടുകളിലേക്ക് നോക്കി അവൾ വിതുമ്പി. "ഞാൻ എന്ത് തെറ്റാണ് നിങ്ങളോട് ചെയ്തത്? നിങ്ങളെ സ്നേഹിച്ചതാണോ ഞാൻ ചെയ്ത തെറ്റ്? ഇതിലും നല്ലത് എന്നെ കൊന്നുകളയുന്നതായിരുന്നു..." അവൾ തലയിണയിലേക്ക് മുഖമമർത്തി കരഞ്ഞു. ​അവളുടെ ആ കരച്ചിൽ കേട്ടപ്പോൾ പെട്ടെന്ന് അയ്മന്റെ മനസ്സിൽ എവിടെയോ ഒരു മിന്നൽ പാഞ്ഞുപോയി. ദേഷ്യത്തോടെ വസ്ത്രങ്ങൾ മാറി അവൻ ബാൽക്കണിയിലേക്ക് നടന്നു. ​സിഗരറ്റിന് തീ കൊളുത്തുമ്പോഴും അവന്റെ മനസ്സിൽ തെച്ചുവിന്റെ ആ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളായിരുന്നു. ശരിക്കും അവൾ എന്ത് പിഴച്ചു? വാപ്പയുടെ വാശിക്ക് ഇരയായത് അവൾ മാത്രമല്ലേ? പക്ഷേ... തന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യവും സ്വപ്നങ്ങളും നഷ്ടപ്പെടാൻ കാരണം ഈ കുട്ടിക്കല്യാണമാണെന്ന ചിന്ത അവന്റെ ദേഷ്യം ഇരട്ടിയാക്കി. ​അന്ന് രാത്രിയും അവർക്കിടയിൽ വലിയൊരു മൗനത്തിന്റെ മതിൽക്കെട്ടുയർന്നു. പക്ഷേ, ആ മൗനത്തെ തകർക്കാൻ പോകുന്ന ഒരു വലിയ കൊടുങ്കാറ്റ് അടുത്ത ദിവസം അവരെ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു! ​(തുടരും...) #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #romantic #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

Part 1 ​കോളേജ് കോറിഡോറിലെ ബഹളങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ നടക്കുമ്പോഴും തെച്ചുവിന്റെ (ആയിഷ) കണ്ണുകൾ ഒരാളെ മാത്രമാണ് തിരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നത്. സാരിയുടെ തുമ്പ് ഒതുക്കിപ്പിടിച്ച്, കയ്യിലെ ബുക്കുകൾ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് അവൾ സ്റ്റാഫ് റൂമിന് മുന്നിൽ വന്നു നിന്നു. ​അവിടെയതാ ഇരിക്കുന്നു... അയ്മൻ റാസിഖ്! അവളുടെ സ്വന്തം 'അയ്മു'. ഡാർക്ക് ബ്ലൂ ഷർട്ടും റോൾഡ്-അപ്പ് ചെയ്ത സ്ലീവ്സും, ആ മുഖത്തെ ഗൗരവവും... അവളിൽ പ്രണയം നൂറിരട്ടിയാക്കി. കഴിഞ്ഞ രണ്ട് വർഷമായി ഈ മുഖം മനസ്സിൽ കൊണ്ടുനടക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട്. ക്ലാസ്സിൽ സ്ട്രിക്റ്റ് ആയ പ്രൊഫസർ എക്കണോമിക്സ് ആണെങ്കിലും, തെച്ചുവിന് അവൻ അവളുടെ ജീവനായിരുന്നു. ​"എന്താ തെസ്നി ഇവിടെ നിൽക്കുന്നത്? അസൈൻമെന്റ് സബ്മിറ്റ് ചെയ്യാനുണ്ടോ?" ​പെട്ടെന്നാണ് പുറകിൽ നിന്നും അവളുടെ ഫ്രണ്ട് നിഹാൽ വിളിച്ചത്. ​"ആഹ്... അത്... ഞാൻ അയ്മൻ സാറിനെ കാണാൻ..." തെച്ചു ചെറുതായി ഒന്ന് പരുങ്ങി. ​"ഓഹ്, നമ്മുടെ ഹിറ്റ്ലറെ കാണാനോ? നീ സൂക്ഷിച്ചോ, മൂപ്പരിന്ന് നല്ല ദേഷ്യത്തിലാണ്!" നിഹാൽ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മുന്നോട്ട് നടന്നു. ​തെച്ചു പതുക്കെ സ്റ്റാഫ് റൂമിന്റെ വാതിലിൽ മുട്ടി. "May I come in Sir?" ​അയ്മൻ തലയുയർത്തി നോക്കി. ആ കൂർത്ത കണ്ണുകൾ തെച്ചുവിനെ ഒന്ന് ഉഴിഞ്ഞുമാറി. "ഉള്ളിൽ വരൂ," അവന്റെ ശബ്ദത്തിലെ തണുപ്പ് അവളെ ഒന്ന് വിറപ്പിച്ചു. ​"സാർ... ഇത് കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച തന്ന അസൈൻമെന്റ് ആണ്." അവൾ ബുക്ക് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു. ​അയ്മൻ പേജുകൾ മറിച്ചു നോക്കി. പെട്ടെന്ന് അവന്റെ മുഖം മാറി. ദേഷ്യം കൊണ്ട് ആ നെറ്റിയിലെ ഞരമ്പുകൾ തടിച്ചുകൂടി. ​"What is this, Thesni?!" അയ്മൻ ബുക്ക് മേശയിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു. ശബ്ദം കേട്ട് മറ്റുള്ള സാർമാരും അങ്ങോട്ട് നോക്കി. ​"ഞാൻ തന്ന ടോപ്പിക്ക് ഇതാണോ? നീ ക്ലാസ്സിൽ വന്നിരിക്കുന്നത് വെറുതെ സ്വപ്നം കാണാനാണോ? ഒരു കാര്യത്തിലും ശ്രദ്ധയില്ല! ഒന്നിനും കൊള്ളാത്തവൾ!" അയ്മന്റെ വാക്കുകൾ അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ വന്ന് തറച്ചു. ​അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി. ക്ലാസ്സിൽ അവൻ ശ്രദ്ധിക്കുമ്പോൾ തനിക്ക് തെറ്റുപറ്റാതിരിക്കാൻ അവൾ അത്രയും കഷ്ടപ്പെട്ട് എഴുതിയതായിരുന്നു അത്. പക്ഷേ, അവന് അവളുടെ ഒരു ശ്രമവും കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ​"Sorry Sir..." നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ, വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ ബുക്കുമെടുത്ത് അവൾ പുറത്തേക്ക് ഓടി. ​കോളേജ് കഴിഞ്ഞു വീട്ടിലെത്തിയിട്ടും തെച്ചുവിന്റെ കരച്ചിൽ മാറിയിരുന്നില്ല. അയ്മൻ തന്നെ എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ വെച്ച് വഴക്ക് പറഞ്ഞത് അവൾക്ക് താങ്ങാൻ കഴിയുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു. എങ്കിലും... അവളിലെ പ്രണയം അവനോട് ദേഷ്യപ്പെടാൻ അവളെ അനുവദിച്ചില്ല. ​പക്ഷേ, അന്ന് രാത്രി അവളെ കാത്തിരുന്നത് ജീവിതം തന്നെ മാറ്റിമറിച്ച ഒരു വാർത്തയായിരുന്നു! ​ഹാളിൽ ഇരിക്കുന്ന ഉപ്പയുടെയും ഉമ്മയുടെയും മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു സങ്കടവും ഭയവും ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൾ പതുക്കെ അവരുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. ​"മോളേ... തെച്ചു..." ഉപ്പ അവളുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു. "നമ്മുടെ ബിസിനസ്സ് പൂർണ്ണമായും തകർന്നു മോളേ... കടം തന്നവർ നാളെ ഈ വീട് ജപ്തി ചെയ്യും. നമ്മൾ തെരുവിലാകും..." ഉപ്പയുടെ കണ്ണിൽ നിന്നും കണ്ണീർ ഒഴുക്കാൻ തുടങ്ങി. ​"ഉപ്പാ..." തെച്ചുവിന് എന്ത് പറയണമെന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു. ​"പക്ഷേ... നമ്മളെ രക്ഷിക്കാൻ ഒരാൾ മുന്നോട്ട് വന്നിട്ടുണ്ട്. നമ്മുടെ വലിയ കടക്കാരനായ റാസിഖ് ഹാജി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മകൻ നമ്മുടെ തെച്ചുവിനെ വിവാഹം കഴിക്കാൻ തയ്യാറാണെങ്കിൽ ഈ ബാധ്യതകളെല്ലാം അവർ തീർക്കും എന്ന് പറഞ്ഞു." ഉമ്മ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ​"ആരാ... ആരാണ് ഉപ്പാ അത്?" തെച്ചുവിന്റെ നെഞ്ച് പടപടപ്പാടെ ഇടിച്ചു. ​"നിന്റെ കോളേജിലെ പ്രൊഫസർ... അയ്മൻ റാസിഖ്!" ​ഉപ്പയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് തെച്ചു തരിച്ചുനിന്നുപോയി. ദൈവമേ! താൻ ജീവന് തുല്യം സ്നേഹിക്കുന്ന, എന്നാൽ തന്നോട് വെറുപ്പ് മാത്രം കാണിക്കുന്ന അവളുടെ 'അയ്മു'! ​രണ്ട് ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം... ​വലിയ ആർഭാടങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ, രജിസ്റ്റർ ഓഫീസിൽ വെച്ച് അവരുടെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞു. തന്റെ കഴുത്തിൽ അയ്മൻ താലി ചാർത്തുമ്പോൾ തെച്ചുവിന്റെ മനസ്സിൽ പ്രണയവും അതേസമയം ഒരു ഭയവും ഉണ്ടായിരുന്നു. അയ്മന്റെ മുഖത്ത് ഒരിത്തിരി സന്തോഷം പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ​രാത്രി, അയ്മന്റെ വലിയ വീട്ടിലെ മനോഹരമായി അലങ്കരിച്ച റൂമിൽ തെച്ചു ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. മണവാട്ടിയുടെ വസ്ത്രത്തിൽ അവൾ അതീവ സുന്ദരിയായിരുന്നു. ​പെട്ടെന്ന് വാതിൽ തുറന്ന് അയ്മൻ അകത്തേക്ക് കയറി. വസ്ത്രം മാറി വന്നിട്ടും അവന്റെ മുഖത്തെ ദേഷ്യം കുറഞ്ഞിരുന്നില്ല. അവൻ വന്ന് അവളുടെ മുന്നിൽ നിന്നു. ​തെച്ചു പതുക്കെ തലയുയർത്തി നോക്കി. "അയ്മു..." അവൾ അറിയാതെ അവളുടെ മനസ്സിലെ വിളി പുറത്തുവന്നു. ​"Shut up!!" അയ്മൻ അവളുടെ തോളിൽ പിടിച്ച് ദേഷ്യത്തോടെ ഭിത്തിയോട് ചേർത്തുനിർത്തി. അവളുടെ കണ്ണുകൾ ഭയം കൊണ്ട് വിടർന്നു. ​"ആരെയാണ് നീ അയ്മു എന്ന് വിളിച്ചത്? നിന്നെയൊക്കെ ഈ വീട്ടിൽ കയറ്റേണ്ടി വന്നത് എന്റെ സങ്കടം കൊണ്ടല്ല, എന്റെ വാപ്പയുടെ വാശി കാരണമാണ്! ഈ കല്യാണം കൊണ്ട് നിന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ കടം തീർന്നു കാണും, പക്ഷേ ഓർത്തു വെച്ചോ..." അയ്മൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി. ​"എന്റെ മനസ്സിൽ നിനക്ക് സ്ഥാനമില്ല. എന്റെ ജീവിതം നശിപ്പിച്ചവളാണ് നീ! എന്റെ കണ്ണിൽ നീ വെറുമൊരു ഒന്നിനും കൊള്ളാത്ത സ്റ്റുഡന്റ് മാത്രമാണ്. ഈ മുറിയിൽ നിനക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യം ഉണ്ടാകാം, പക്ഷേ എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടക്കാൻ നോക്കിയാൽ..." അയ്മന്റെ ശ്വാസം അവളുടെ മുഖത്ത് അടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു, അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ദേഷ്യത്തിന്റെ തീപ്പൊരികൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. ​തെച്ചുവിന്റെ കണ്ണിൽ നിന്നും കണ്ണീർ തുള്ളികൾ അവളുടെ കവിളിലൂടെ ഒലിച്ചിറങ്ങി. താൻ ഇത്രയും പ്രണയിച്ച മനുഷ്യന്റെ ഭാഗത്തുനിന്നും ഈ ക്രൂരത അവൾ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല. ​അവളെ ദേഷ്യത്തോടെ തള്ളിമാറ്റി അയ്മൻ ബെഡിലേക്ക് പോയി കിടന്നു, ലൈറ്റുകൾ അണച്ചു. ​കട്ടിലിന്റെ ഒരു മൂലയിൽ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി ഇരുന്ന് തെച്ചു വിതുമ്പി... പ്രണയത്തിന്റെ മധുരത്തിന് പകരം വേദനയുടെ കയ്പ്പേറിയ അധ്യായമായിരുന്നു അവളുടെ വിവാഹജീവിതത്തിന്റെ തുടക്കം! ​(തുടരും...) #📙 നോവൽ #love #romantic #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #❤️ പ്രണയ കവിതകൾ

നമ്മളെ കൊണ്ട് ഇതല്ലേ പറ്റു #funny #fypシ #trend±tren+trends+trend #malayalam #sharechat

അത്രമേൽ പ്രിയപ്പെട്ടവൻ #🙋‍♀️ എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #💞 നിനക്കായ് #😇 ഓർമയിലെ വേനലവധി #sad status😔😔

#🤩 എന്റെ ആദ്യ പോസ്റ്റ് #🙋‍♀️ എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ