#🙋‍♀️ എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ ​ജീവിതം ഒരു ഫുട്ബോൾ മൈതാനമാണെങ്കിൽ, നമ്മൾ ജീവന് തുല്യം ആഗ്രഹിക്കുന്ന ആ പെൺകുട്ടി അവിടെ വിസ്മയമായി ഉരുളുന്ന ആ ഒരൊറ്റ പന്ത് പോലെയാണ്. ഒട്ടനവധി പേർ ആ പന്തിന്റെ മനോഹാരിതയിൽ മയങ്ങി അതിനെ സ്വന്തമാക്കാൻ പിന്നാലെ കൂടുന്നുണ്ടാകും. എല്ലാവരുടെയും ലക്ഷ്യം അവൾ മാത്രമാണ്. എന്നാൽ ആ പ്രണയം സ്വന്തമാക്കുക എന്നത് അത്ര എളുപ്പമുള്ള ഒരു കളിയല്ല. ​അവളിലേക്ക് നമ്മൾ അടുക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ മുന്നിൽ പ്രതിസന്ധികളുടെ വലിയ പ്രതിരോധ നിരകൾ (Defenders) ഉയരും. സാഹചര്യങ്ങൾ നമ്മളെ തടയാൻ നോക്കും, മറ്റുള്ളവരുടെ മത്സരങ്ങൾ കഠിനമാകും, ചിലപ്പോൾ നമ്മൾ തളർന്നു വീണുപോയേക്കാം. പ്രണയത്തിന്റെ വഴിയിൽ ഉണ്ടാകുന്ന ഓരോ തടസ്സങ്ങളും നമ്മളെ പരീക്ഷിക്കുന്ന കളിയിലെ കടുത്ത ഫൗളുകൾ പോലെയാണ്. വീഴ്ചകളിൽ മനസ്സും ഹൃദയവും തകർന്നേക്കാം, ഇനി മുന്നോട്ട് പോകാൻ കഴിയില്ലെന്ന് തോന്നുന്ന നിമിഷങ്ങൾ ഉണ്ടായേക്കാം. ​പക്ഷേ, യഥാർത്ഥ കാമുകൻ ഒരു മികച്ച കളിക്കാരനെപ്പോലെയാണ്. എത്ര തവണ വീണാലും അവളുടെ ഓർമ്മകളിൽ നിന്ന് ഊർജ്ജം ഉൾക്കൊണ്ട്, ലക്ഷ്യത്തിൽ നിന്ന് കണ്ണെടുക്കാതെ അവൻ വീണ്ടും എഴുന്നേറ്റ് ഓടും. കഠിനശ്രമത്തോടെ, ക്ഷമയോടെ പ്രതിസന്ധികളുടെ ഓരോ പ്രതിരോധ മതിലുകളെയും വെട്ടിച്ച് അവൻ മുന്നോട്ട് കുതിക്കും. ​ഒടുവിൽ, ആ കഠിനമായ പോരാട്ടത്തിനൊടുവിൽ, ഒട്ടനവധി പേരുടെ മത്സരങ്ങളെ മറികടന്ന്, ആ പന്ത് ഹൃദയത്തോട് ചേർത്ത് നിർത്തി ഗോൾ പോസ്റ്റിന്റെ വലക്കണ്ണികളിലേക്ക് അടിച്ചു കയറ്റുമ്പോൾ (Goal) ഉണ്ടാകുന്ന ആ ഒരു അനുഭൂതിയുണ്ടല്ലോ... അതാണ് പ്രണയത്തിന്റെ സാഫല്യം. ​അവളെ ആഗ്രഹിച്ചവർ ഒരുപാടുണ്ടാകാം, അവളുടെ പിന്നാലെ ഒരുപാട് പേർ പാഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകാം. എന്നാൽ തളരാത്ത മനസ്സും പ്രതിസന്ധികളെ നേരിടാനുള്ള കഠിനശ്രമവും കൊണ്ട് അവസാന നിമിഷം വരെ പോരാടിയ ആ ഒരൊറ്റ കാമുകന് മാത്രമേ ഒടുവിൽ ആ 'പ്രണയമാകുന്ന ഗോൾ' സ്വന്തമാക്കാൻ കഴിയൂ. ആ വിജയം അവന്റേത് മാത്രമായിരിക്കും.

#🙋‍♀️ എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ ​ചുറ്റും കട്ടപിടിച്ച ഇരുട്ട്. കാറ്റിന്റെ മർമ്മരവും മരങ്ങളുടെ നിഴലുകളും ചേർന്ന് ആ വിജനതയ്ക്ക് ഭയാനകമായ ഒരു ഭാവം നൽകുന്നുണ്ട്. കൂട്ടായി സ്വന്തം കാലൊച്ചയും ശ്വാസതാളവും മാത്രം. മുന്നോട്ടുള്ള ഓരോ ചുവടും അനിശ്ചിതത്വത്തിലേക്കാണ്. വഴി എവിടെയാണ് അവസാനിക്കുന്നത് എന്നോ, ഇരുളിൽ എന്ത് ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു എന്നോ അറിയാത്ത അവസ്ഥ. ഭയം ഉള്ളിലേക്ക് അരിച്ചുകയറുന്ന നിമിഷം. ​അങ്ങനെയൊരിടത്താണ് മരങ്ങൾക്കിടയിൽ നിന്ന് ഒരു കൊച്ചു മിന്നാമിന്നി വെളിച്ചം വീശുന്നത്. ​അത് വെറുമൊരു വെളിച്ചമല്ല, മറിച്ച് പ്രതീക്ഷയുടെ വലിയൊരു അടയാളമാണ്.

​അരുൺ എപ്പോഴും പറയുമായിരുന്നു, നന്ദന അവന് വെറുമൊരു കാമുകി മാത്രമല്ലെന്ന്. അവളെ നോക്കുമ്പോൾ അവന് തോന്നിയിട്ടുള്ളത് ഒരു 'തെറ്റാടി' (കവിണി) പോലെയാണെന്നാണ്. വല്ലാത്തൊരു ഉപമയാണെന്ന് കരുതി അവൾ എപ്പോഴും ചിരിക്കുമായിരുന്നു. പക്ഷേ, അവരുടെ വേർപിരിയലിന് ശേഷം ഒരു വൈകുന്നേരം സുഹൃത്തിനോട് സംസാരിക്കുമ്പോഴാണ് അരുൺ ആ ഉപമയുടെ ആഴം തുറന്നുപറഞ്ഞത്. ​"എടാ, നന്ദന ഒരു തെറ്റാടി പോലെയായിരുന്നു. ഞാൻ അതിൽ വെച്ച വെറുമൊരു കല്ലും..." അരുൺ തന്റെ നെഞ്ചിൽ കൈവെച്ച് പറഞ്ഞു. ​കൂട്ടുകാരൻ മനസ്സിലാകാതെ അവനെ നോക്കി. അരുൺ തുടർന്നു: ​"ചില പെൺകുട്ടികളുണ്ട്, അവരിലേക്ക് നമ്മൾ അടുക്കുന്തോറും പ്രണയം കൊണ്ട് നമ്മളെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കും. ആ തെറ്റാടിയുടെ റബ്ബർ വള്ളി പിന്നോട്ട് വലിക്കുന്നത് പോലെയായിരുന്നു അവളുടെ സ്നേഹം. നമ്മൾ വിചാരിക്കും അവർ നമ്മളെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പിടിക്കുകയാണെന്ന്. ആ പ്രണയത്തിന്റെ ശക്തി കൂടുംതോറും നമ്മൾ അവരിലേക്ക് കൂടുതൽ കൂടുതൽ അടുത്തുകൊണ്ടേയിരിക്കും. അവളുടെ വിരലുകളുടെ ചൂടിൽ, ആ നെഞ്ചിന്റെ പടപ്പിൽ ഞാൻ അത്രമേൽ സുരക്ഷിതനാണെന്ന് ഞാൻ കരുതി." ​അരുൺ കണ്ണുകളടച്ചു. ആ ഓർമ്മകളിൽ ഇപ്പോഴും അവളുടെ പ്രണയത്തിന്റെ മുറുക്കമുണ്ടായിരുന്നു. ​"പക്ഷേ, ആ വലിച്ചടുപ്പിക്കലിന് മറ്റൊരു വശമുണ്ടായിരുന്നു..." അവന്റെ സ്വരം ഇടറി. "അവൾ എന്നെ എത്രത്തോളം ശക്തിയായി അവളിലേക്ക് അടുപ്പിച്ചോ, അത്രയും വേഗത്തിലും ശക്തിയിലുമായിരുന്നു ഒരു ദിവസം പെട്ടെന്ന് എന്നെ ദൂരേക്ക് തെറിപ്പിച്ചു കളഞ്ഞത്!" എന്റെ വരികൾ😌 #🙋‍♀️ എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ

ചില മനുഷ്യരും അവരുടെ പ്രണയങ്ങളും അങ്ങനെയാണ്... ഒരു മഴക്കാലത്തെ ഇയ്യാംപാറ്റകളെപ്പോലെ. എവിടെയോ ഒളിച്ചിരുന്നവയാണ്, പക്ഷേ ഒരു നേർത്ത വെളിച്ചം കാണുമ്പോഴേക്കും സർവ്വവും മറന്ന് അതിലേക്ക് പറന്നടുക്കും. ​നമ്മുടെ പ്രണയവും അതുപോലൊരു പെട്ടെന്നുള്ള തിരിച്ചറിവായിരുന്നു. ജീവിതത്തിന്റെ ഇരുണ്ട കോണുകളിൽ നിന്ന് നിന്റെ പ്രകാശത്തിലേക്ക് ഞാൻ ആകർഷിക്കപ്പെട്ടു. ആ വെളിച്ചത്തിനു ചുറ്റും ചിറകടിച്ചു പറന്ന നിമിഷങ്ങളിൽ, അതിനപ്പുറം മറ്റൊരു ലോകമുണ്ടെന്ന് ഞാൻ മറന്നുപോയി. അത്രമേൽ തീവ്രവും സുന്ദരവുമായിരുന്നു ആ കെട്ടുപാടുകൾ. ​പക്ഷേ, ഇയ്യാംപാറ്റകൾക്ക് വെളിച്ചത്തോടുള്ള പ്രണയം എത്രത്തോളം തീക്ഷ്ണമാണോ, അത്രതന്നെ സ്വയംനാശകവുമാണ്. ആ വെളിച്ചത്തിന്റെ ചൂടിലേക്ക് കൂടുതൽ അടുത്തപ്പോൾ സ്വന്തം ചിറകുകളാണ് കരിഞ്ഞുപോകുന്നതെന്ന് അറിഞ്ഞതേയില്ല. ​ഒരു രാത്രിയുടെ ഇരുട്ടിൽ പെട്ടെന്ന് ജ്വലിച്ചുയർന്ന്, നേരം പുലരുമ്പോഴേക്കും ചിറകുകൾ കൊഴിഞ്ഞ് മണ്ണടിയുന്ന ഇയ്യാംപാറ്റകളെപ്പോലെ, നമ്മുടെ പ്രണയവും പെട്ടെന്ന് ഒടുങ്ങിപ്പോയി. ഓർക്കാൻ ഒരുപാട് ഓർമ്മകൾ ബാക്കിവെക്കാതെ, ഒരു സ്വപ്നം പോലെ വന്നുപോയ ആ പ്രണയം ഇന്നും മനസ്സിൽ ഒരു നേർത്ത നോവായി അവശേഷിക്കുന്നു. തീവ്രമായിരുന്നു, പക്ഷേ ഒരു രാത്രിയുടെ മാത്രം ആയുസ്സുള്ള ഒന്നായിരുന്നു അത്. #🙋‍♀️ എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ

#🙋‍♀️ എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ തോറ്റവനല്ല, പ്രണയത്തിന്റെ അമരക്കാരൻ... 🖤 ​രണ്ടാൾ പ്രണയിക്കുന്നു... ഒടുവിൽ ആ ബന്ധം തകരുമ്പോൾ, താങ്ങാനാവാത്ത ആ വേദനയിൽ ഒരാൾ ഈ ലോകം തന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോകുന്നു. അപ്പോൾ സമൂഹം പറയും; അവൻ ജീവിതത്തിൽ തോറ്റുപോയവനാണെന്ന്, ഭീരുവാണെന്ന്. ​പക്ഷെ, ശരിക്കും അവൻ തോറ്റവനാണോ? ​അല്ല... താൻ ജീവനെപ്പോലെ പ്രണയിച്ച വികാരത്തിന് മുന്നിൽ സ്വന്തം ശ്വാസം വരെ പണയം വെച്ചവനാണവൻ. ഈ വലിയ ലോകവും അതിലെ സകല സന്തോഷങ്ങളും തനിക്ക് വേണ്ടാന്ന് വെക്കാൻ മാത്രം തീവ്രമായിരുന്നു അവന്റെ പ്രണയം. പ്രണയമില്ലാത്ത ഒരു ജീവിതത്തേക്കാൾ അവന് വലുത് ആ പ്രണയത്തിന് വേണ്ടിയുള്ള മരണമായിരുന്നു. ​സമൂഹം ലൗകികമായ വിജയങ്ങളെ മാത്രം അളക്കുമ്പോൾ, അവൻ തന്റെ പ്രണയത്തിന്റെ പവിത്രതയ്ക്ക് വേണ്ടി സ്വന്തം ജീവൻ നൽകി അതിനെ അമരമാക്കുകയായിരുന്നു. ​ലോകം അവനെ 'തോറ്റവൻ' എന്ന് വിളിക്കട്ടെ, പക്ഷെ നെഞ്ചിലേറ്റിയ പ്രണയത്തോട് നൂറു ശതമാനം നീതി പുലർത്തി, അതിനായി സർവ്വവും ത്യാഗം ചെയ്ത അവൻ പ്രണയത്തിലെ യഥാർത്ഥ വിജയിയാണ്! 🥀 ✨

#🙋‍♀️ എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ ​അവൻ ഒരു കാട്ടുചെടിയായിരുന്നു. കല്ലും മുള്ളും നിറഞ്ഞ പാതയോരത്ത്, ആരും ശ്രദ്ധിക്കാതെ പരുക്കനായി വളർന്നവൻ. തനിച്ചായിരുന്ന അവന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് അവൾ വന്നത് ഒരു അത്ഭുതം പോലെയായിരുന്നു. അവന്റെ നെഞ്ചിലെ ഏറ്റവും തളിർത്ത കൊമ്പിൽ, വെളിച്ചത്തിന്റെ ഒരു തുള്ളിപോലെ അവൾ വിരിഞ്ഞു—ഒരു മനോഹരമായ ചുവന്ന പുഷ്പം. ​അവൾ വന്നതോടെ അവന്റെ പരുക്കൻ ഇലകൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു പച്ചപ്പും ഭംഗിയും കൈവന്നു. അവൻ തന്റെ വേരുകൾ മണ്ണിലേക്ക് ആഴ്ത്തിവലിച്ച്, കിട്ടാവുന്നതിൽ വെച്ച് ഏറ്റവും മധുരമുള്ള നീര് അവൾക്കായി കരുതിവെച്ചു. പുലർകാലത്തെ മഞ്ഞുതുള്ളികൾ അവളുടെ മേൽ വീഴുമ്പോൾ, സൂര്യപ്രകാശമേറ്റ് അവൾ തിളങ്ങുന്നത് അവൻ അഭിമാനത്തോടെ നോക്കി നിൽക്കുമായിരുന്നു. വണ്ടുകളും ശലഭങ്ങളും അവളെ തേടി വരുമ്പോൾ അവൻ തന്റെ ഇലകൾ കൊണ്ട് കാവൽ തീർത്തു. അവളായിരുന്നു അവന്റെ പ്രാണൻ, അവന്റെ സൗന്ദര്യം. ​"നമ്മൾ എപ്പോഴും ഇങ്ങനെയായിരിക്കുമോ?" ഒരു സന്ധ്യയ്ക്ക് ഇളംകാറ്റിൽ തലയാട്ടിക്കൊണ്ട് അവൾ ചോദിച്ചു. "എന്റെ വേരുകളിൽ ജീവനുള്ളിടത്തോളം കാലം നിന്നെ ഞാൻ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുനിർത്തും," അവൻ മന്ത്രിച്ചു. ​പക്ഷേ, വിധിക്ക് ആ പ്രണയം അധികനാൾ കണ്ടുനിൽക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ​അടുത്ത ദിവസം നേരം പുലർന്നതേയുള്ളൂ. തോട്ടത്തിലൂടെ കടന്നുപോയ ആരോ ഒരാൾ, ആ ചെടിയുടെ ഭംഗി കണ്ട് പെട്ടെന്ന് നിന്നു. ഒട്ടും ദയയില്ലാതെ, ആ ക്രൂരമായ കൈകൾ അവളുടെ മൃദുലമായ തണ്ടിൽ പിടിച്ചൊടിച്ചു. ​തന്റെ ആത്മാവ് ശരീരത്തിൽ നിന്ന് വേർപെട്ടുപോകുന്നതുപോലെ അവന് തോന്നി. അവൻ സർവ്വശക്തിയുമെടുത്ത് ആ കൈകളെ തടയാൻ നോക്കി, പക്ഷേ അവനൊരു വെറും ചെടിയല്ലേ? നടന്നുപോകാൻ പോലുമാകാത്ത ഒരു പാവം ജീവൻ! അവന്റെ നിലവിളി ആരും കേട്ടില്ല. ആ കൈകളിൽ കിടന്ന് അവൾ പിടയുന്നത് അവൻ നോക്കിനിന്നു. ഒടുവിൽ, അവളുടെ ഒരു ഇതൾ മാത്രം ആ കൊമ്പിൽ അടർന്നു വീണു. ​ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. ​ആ പാതയോരത്ത് അവൻ ഇന്നുമുണ്ട്. പക്ഷേ, പണ്ടത്തെ ആ പച്ചപ്പും പ്രസരിപ്പും അവനില്ല. അവൾ നിന്നിരുന്ന ആ കൊമ്പ് ഇന്ന് ഉണങ്ങി, കരിഞ്ഞുപോയിരിക്കുന്നു. ഇലകളെല്ലാം വിളറി വെളുത്തു. കാറ്റ് വന്ന് തൊടുമ്പോൾ പണ്ടത്തെപ്പോലെ അവൻ ആനന്ദത്തോടെ നൃത്തം ചെയ്യാറില്ല; പകരം ഒരു വിലാപം പോലെ ഇലകൾ കൂട്ടിയുരസുക മാത്രം ചെയ്യും. ​പലരും കടന്നുപോകുമ്പോൾ ഇപ്പോൾ പറയുന്നുണ്ട്: "കണ്ടില്ലേ, ആ ചെടിയുടെ ഭംഗിയെല്ലാം പോയി, അതിപ്പോൾ വെറുമൊരു ഉണക്കക്കമ്പ് മാത്രം!" ​അവർക്കറിയില്ലല്ലോ, പുറമെയുള്ള ഭംഗിയല്ല, അവന്റെ ഉള്ളിലെ ആത്മാവായിരുന്നു ആ പൂവെന്ന്. അവൾ പോയതോടെ അവൻ മരിച്ചിട്ടില്ല, പക്ഷേ ജീവിക്കാൻ മറന്നുപോയിരിക്കുന്നു. ഒരു വസന്തകാലവും ഇനി തന്നെ തേടി വരില്ലെന്നറിഞ്ഞിട്ടും, അവൾ അടർന്നു വീണ ആ കൊമ്പും നോക്കി അവൻ ഇന്നും കാത്തുനിൽക്കുകയാണ്...

പിടികൊടുക്കാതെ പറന്നകന്ന പൂമ്പൊടി മണ്ണിലല്ല, മറ്റൊരു ചെടിയുടെ നെഞ്ചിലാണ് ചെന്നിറങ്ങിയത്. ആ മൗനമായ കൂടിച്ചേരലിൽ ഒരു പുഷ്പം വിരിഞ്ഞതുപോലെ, നിന്റെ നിശബ്ദമായ സാന്നിധ്യം എന്റെ ശൂന്യതയെ പ്രണയം #🙋‍♀️ എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ കൊണ്ട് നിറച്ചു."

#🙋‍♀️ എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ മുഖം ഞാൻ എവിടേയും തിരയാറില്ല എന്റെ മനസ്സിൽ ഉള്ളതിനെകാൾ ഭംഗി ഞാൻ വേറെ എവിടെ കണ്ടിട്ട് ഇല്ല നിന്നെ 😌