ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/me48Bxp?d=n&ui=v64j8rk&e1=cആൻസിയെ കാണും മുമ്പ് ഒരു കുസൃതിപ്പെണ്ണ് എന്റെ മനസ്സങ്ങ് കീഴടക്കിക്കളഞ്ഞമ്മച്ചി... അതേത് പെണ്ണ് ?? അമ്മച്ചി അവനെ നോക്കി. ഈ പറഞ്ഞപോലെ ആ കുട്ടിയുടെ പേര് എന്താണെന്ന് എനിക്കുമറിയില്ല. നീ ചോദിച്ചില്ലേ?? ഇല്ല... ആട്ടെ... നമ്മുടെ കൂട്ടത്തിൽ ഉള്ളതാണോ?? അല്ല. അല്ലെങ്കിലും സാരമില്ല, എന്റെ മോന് ഇഷ്ടമായ കുട്ടിയെ എനിക്കും ഇഷ്ടമാകും. മേരി അവന്റെ നെറുകയിൽ തലോടി. ആ കുട്ടി പഠിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണമ്മച്ചീ പഠിച്ച് കഴിയട്ടെ, എന്നിട്ട് ചോദിക്കാം. അത് പറ്റില്ല. ഈ കൊല്ലം എന്തായാലും നിന്റെ വിവാഹം നടത്തിയേ പറ്റൂ, വിവാഹം കഴിഞ്ഞും ആ കുട്ടിക്ക് പഠിക്കാവുന്നതല്ലേ ഉള്ളൂ... അത് വേണ്ടെന്നേ... പഠനം കഴിയട്ടെ. ഇപ്പോഴത്തെ പെൺകുട്ടികളല്ലേ, അവർക്ക് സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹമുണ്ടാകില്ലേ, അതിന് തടസ്സം നിൽക്കുന്നത് ശരിയല്ല. എടാ...പഠിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന കുട്ടിയാണെന്ന് പറയുമ്പോൾ , അതിന് വേറെ ആരോടെങ്കിലും ഇഷ്ടമോ മറ്റോ ഉണ്ടോയെന്നറിയില്ലല്ലോ പഴയ കാലമല്ലല്ലോ ഇത്. ആ കുട്ടിക്ക് അങ്ങനെ ആരോടെങ്കിലും ഇഷ്ടമുണ്ടെങ്കിൽ എനിക്കതിനെ കെട്ടാനുള്ള യോഗ്യതയില്ലെന്ന് ഞാനങ്ങ് സമാധാനിക്കും അമ്മച്ചി... മേരി അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.. ആ കുട്ടിയെ, എന്റെ മോന് ഒത്തിരി ഇഷ്ടമായി എന്ന് തോന്നുന്നല്ലോ... അയാൾ ദേവികയെ കണ്ടപ്പോൾ മുതലുള്ള കാര്യങ്ങൾ അമ്മച്ചിയോട് പങ്കുവച്ചു. മറ്റുള്ളവരെ പോലും കരുതാൻ അവർക്ക് സന്തോഷം പകരാൻ, മനഃസാക്ഷിയുള്ള കുട്ടികൾക്ക് മാത്രമേ കഴിയൂ...മേരി പറഞ്ഞു. പട്ടിക്കും പൂച്ചയ്ക്കും കോഴിക്കും വരെ അവളെ അറിയാം.. അയാൾ ചിരിച്ചു.. അവറ്റോൾ എങ്ങനെയാണ് ആ കുട്ടിയെ മാത്രം തിരിച്ചറിയുന്നതെന്നാ ഞാൻ വിചാരിക്കുന്നത്.. അതങ്ങനെയാ മോനേ... തമ്പുരാൻ ചിലരെയൊക്കെ ഭൂമി നിറയെ സ്നേഹം വിതറാനായി പറഞ്ഞു വിട്ടിരിക്കുന്നതാണ്... നീ പറഞ്ഞുപറഞ്ഞ് എനിക്കിപ്പോൾ ആ പെൺകുട്ടിയെ കാണാൻ കൊതിയാകുന്നു.. നല്ല കുട്ടിയാണമ്മച്ചി , നമ്മുടെ തൊടിയിൽ നിൽക്കണ തുമ്പപ്പൂവ് ഇല്ലേ അതുപോലെയാണ് തുമ്പപ്പൂ പോലിരിക്കുന്ന പെൺകുട്ടിയോ... നിനക്ക് വട്ടാ ചെറുക്കാ... മേരി ഉറക്കെയുറക്കെ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു അയാൾ അമ്മച്ചിയുടെ മടിയിലേക്ക് കിടന്നു.പതിയെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു... അവൾ നടക്കുമ്പോഴുള്ള ആ വെള്ളിക്കൊലുസിന്റെ ശബ്ദം ചെവിയിൽ മുഴങ്ങുന്നത് പോലെ അയാൾക്ക് തോന്നി. അയാൾ അവിടെയുള്ള നാലേക്കർ റബ്ബർ തോട്ടം വാങ്ങിയിരുന്നു. ഇടയ്ക്ക് ആ സ്ഥലത്ത് പോകുമ്പോൾ ആ കുട്ടിയെ കാണാൻ പറ്റുമായിരിക്കും.. അയാൾ വെറുതെ ഓരോന്നും ചിന്തിച്ചു കൂട്ടി.. 🌹🌹🌹🌹🌹 രണ്ടുമൂന്നു ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞുപോയി. ആ പെൺകുട്ടിയെ ഒരിക്കൽക്കൂടി കാണണമെന്ന് എൽദോസിന് അതിയായ ആഗ്രഹം തോന്നി. അവളറിയാതെ, അവൾ പഠിക്കുന്ന കോളേജിനരുകിൽ പോയി നിന്ന്,. അവളിറങ്ങിവരുന്നത് അയാൾ മറഞ്ഞിരുന്നു കണ്ടു. അവൾ കൂട്ടുകാരികളോടൊപ്പം ബസ്റ്റാൻഡിലേക്ക് നടക്കുകയാണ്. അയാളുടെ ഉള്ളിൽ ആകെ ഒരു തണുപ്പ് നിറഞ്ഞു. പിന്നീട് അവൾ അറിയാതെ അയാൾ അവളെ കുറിച്ച് അന്വേഷിച്ചു. ഡിഗ്രി ഫൈനലിയർ പഠിക്കുന്ന കുട്ടിയാണ്. ഇരുപതു വയസ്സോളം പ്രായം ഉണ്ടാകാം. എന്തായാലും പഠനം കഴിയട്ടെ. താൻ നേരിട്ട് ചോദിക്കും ജീവിതത്തിലേക്ക് കൂടെ കൂട്ടിക്കോട്ടെ എന്ന്, സമ്മതമാണെങ്കിൽ മാത്രം താനവളേയും കൊണ്ട് അമ്മച്ചിയുടെ മുന്നിൽ പോയി നിൽക്കും. അവളെ കണ്ട് അമ്മച്ചിയുടെ മുഖത്ത് സന്തോഷം നിറയുന്നതും, കണ്ണുകളിൽ സ്നേഹം നറയുന്നതും തനിക്ക് കാണണം. കാരണം താൻ ആഗ്രഹിച്ചതത്രയും തന്റെ അമ്മച്ചിയെ പോലെ എല്ലാത്തിനെയും സ്നേഹിക്കാൻ മാത്രമറിയുന്ന ഒരു പെണ്ണിനെയാണ്. ഇതിനുമുമ്പ് അങ്ങനെ ഒരാളെ കണ്ടെത്തിയില്ല, അതുകൊണ്ടാണ് ഓരോരോ ആലോചനകളും താൻ വേണ്ടെന്ന് വച്ചത്. കിഴക്കേമൂട്ടിൽ എൽദോസിന് വരുന്നവിവാഹാലോചനകൾ നിരവധിയാണ്. സാമ്പത്തിക ഭദ്രതയുള്ള, സൗന്ദര്യമുള്ള, വിദ്യാഭ്യാസമുള്ള നാട്ടിലെ എല്ലാ കാര്യങ്ങൾക്കും മുൻപന്തിയിൽ തന്നെയുള്ള അയാളെപ്പോലെ ഒരാളെ സ്വന്തമാക്കാൻ ഏത് പെൺകുട്ടികൾക്കാണ് ആഗ്രഹമില്ലാത്തത്. പക്ഷേ എൽദോസിന്റെ ഉള്ളിൽ കയറി പറ്റിയത് ഒരേയൊരു പെൺകുട്ടിയാണ് ദേവിക....അവൾ മാത്രം... 🌹🌹🌹🌹🌹🌹 ദേവികക്ക് എക്സാം നടക്കുന്നതുകൊണ്ട് ഒന്നിനും സമയം തികയുന്നില്ലായിരുന്നു. ഡിഗ്രി കഴിഞ്ഞ് പി ജി ചെയ്യണമെന്നാണ് അവളുടെ ആഗ്രഹം. പി ജി,തനിയെ പഠിക്കാമെന്നാണ് അവൾ കരുതുന്നത്. ഇനിയും അമ്മയെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കാൻ പറ്റില്ല. അതുകൊണ്ട് എന്തെങ്കിലും ഒരു ചെറിയ ജോലി നേടിയിട്ട്, ഒപ്പം സ്വയം പഠനം നടത്താവുന്നതേയുള്ളൂ എന്നാണ് അവൾ പറയുന്നത്. മീര പക്ഷേ അതിനൊന്നും സമ്മതിക്കുന്നില്ല. കോളേജിൽ പോയി തന്നെ പഠിക്കണമെന്നാണ് മീരയുടെ പക്ഷം. എക്സാമിന്റെ അവസാന ദിവസം ദേവികക്ക് കോളേജിൽ നിന്നും പോരാൻ പോലും തോന്നുന്നില്ലായിരുന്നു. കൂട്ടുകാരെല്ലാം ഇനി പലയിടങ്ങളിലേക്ക് പിരിയുകയാണ്. ചില കൂട്ടുകാരികളുടെ വിവാഹം നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുകയാണ്. അവർ ഇനി തുടർന്ന് പഠിക്കുന്നില്ല. ഇനി അവരൊക്കെ ഏതെങ്കിലും ഒക്കെ നാട്ടിൽ ആരുടെയെങ്കിലും ഭാര്യയായി... അങ്ങനെയങ്ങനെ... ദേവിക കൂട്ടുകാരെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കരഞ്ഞു... അവൾക്ക് തന്റെ ഹൃദയം പറിഞ്ഞു പോകുന്ന വേദന തോന്നി. അവൾ മാത്രമല്ല ക്ലാസിലെ മിക്കവാറും എല്ലാവരും വലിയ വിഷമത്തിൽ ആയിരുന്നു. മൂന്നുവർഷം ഒരുമിച്ച് ഉണ്ടായിരുന്നവരാണ്..പക്ഷെ പിരിയാതെ വയ്യല്ലോ... വീട്ടിലേക്കുള്ള യാത്രയിൽ ബസിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ പലപ്പോഴും ദേവികയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. എൽദോസ് തോട്ടത്തിൽ പോകാനെന്ന വ്യാജേന അന്ന് ദേവികയെ കാണാനായി പുറപ്പെട്ടു... അവൾ ബസിറങ്ങി നടക്കുന്നത് അയാൾ കണ്ടു. അയാൾ വാഹനം അവൾക്കരികിൽ നിർത്തി. ഹേയ് കുട്ടീ കയറുന്നുണ്ടോ ?? അയാൾ ചോദിച്ചു. ഇല്ല. അതെന്താ...?? വരൂ ഞാൻ തന്റെ വീടിന്റെ അവിടെ ഇറക്കാം. വേണ്ടാ.. ചേട്ടൻ പൊയ്ക്കോ. അവൾ പറഞ്ഞു. എന്ത് പറ്റി?? എന്താ കണ്ണ് നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്?? അയാൾ ചോദിച്ചു. ഹേയ് ഒന്നൂല്ല.. കൂട്ടുകാരെ പിരിയുന്നതിന്റെ വിഷമമാണോ..?? അയാൾ ചോദിച്ചു. ഇല്ലെന്ന് പറഞ്ഞാൽ അത് നുണയാവും.. പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാരെല്ലാം ഇനി വേറെ വേറെ ഇടങ്ങളിലല്ലേ... സങ്കടമുണ്ട്... അവൾ പറഞ്ഞു. അയാൾ വണ്ടിയിൽ നിന്നിറങ്ങി. ദേവിക...ഞാൻ തന്നോട് ഒരു കാര്യം പറയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ട്. വേണ്ട ചേട്ടാ പറയണ്ട. ചേട്ടൻ പറയാൻ പോകുന്നത് എന്താണെന്ന് എനിക്കറിയാം. മനുഷ്യരെ മനസ്സിലാക്കാനുള്ള കഴിവ് എനിക്ക് ജന്മനാ കിട്ടിയതാണ്. ചേട്ടൻ അന്ന് ആൻസി ചേച്ചിയെ കാണാൻ പോയില്ലെന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞു. അപ്പോഴേ എനിക്ക് ഡൗട്ട് തോന്നിയിരുന്നു.. അതുപിന്നെ ദേവിക... ഞാൻ.. ചേട്ടാ..ഞാൻ കോളേജിൽ പോകുന്ന വഴിക്ക് യാദൃശ്ചികമായി ഒരു ദിവസം ചേട്ടനെ കണ്ടു. കൊട്ടാരം പോലുള്ള ആ വീട്ട് മുറ്റത്ത് ചേട്ടനെ കണ്ടപ്പോഴാണ് അത് ചേട്ടന്റെ വീട് ആണെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായത്. ചേട്ടന്റെ വീട്ടിലെ പട്ടിക്കൂടിന്റത്ര വലിപ്പം പോലുമില്ല എന്റെ വീടിന്. ചേരേണ്ടവർ തമ്മിലേ ചേരാൻ പാടുള്ളൂ.. അങ്ങനല്ല കുട്ടീ... എനിക്ക് വേറെ ആരോടും ഇങ്ങനെയൊരിഷ്ടം ഇതുവരെയും തോന്നിയിട്ടില്ല. ചേട്ടാ...ഇതൊക്കെ വെറും കൗതുകം മാത്രമാണ്. ജീവിതത്തോടടുക്കുമ്പോൾ വേണ്ടിയിരുന്നില്ല എന്ന് ചേട്ടന് തന്നെ തോന്നും. കുറച്ചൂടെയൊക്കെ പക്വതയോടെ ചിന്തിച്ചു നോക്കൂ... ഞാൻ പോട്ടെ... അവൾ മുന്നോട്ട് നടന്നു. ഇല്ലെടീ കുറുമ്പി... നിന്നെ ഞാനങ്ങനെ വെറുതെ വിടാൻ ഉദ്ദേശിച്ചിട്ടില്ല. അയാൾ ചിരിച്ചു. 🌹🌹🌹🌹🌹🌹 ദേവിക വീട്ടിലെത്തി. മീര എത്തിയിട്ടില്ല. അവൾ വസ്ത്രം മാറ്റി.പെട്ടന്ന് ഒന്ന് കുളിച്ച് മറ്റൊന്ന് ധരിച്ചു. അമ്മ വരുമ്പോഴേക്കും കഴിക്കാൻ എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടാക്കി വയ്ക്കാം. അവൾ നേരേ അടുക്കളയിലേക്ക് എത്തി. പെട്ടന്നാണ് ആരോ മുറ്റത്തേക്ക് വരുന്ന ശബ്ദമവൾ കേട്ടത് അവൾ തിടുക്കത്തിൽ മുൻവശത്തേക്ക് വന്നു. 🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹 തുടരും. കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹🌹 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ #📔 കഥ

ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mwymxOW?d=n&ui=v64j8rk&e1=cകാത്തിരുന്ന നിക്കാഹ് ഭാഗം.17 ========= മോളെ നിന്റെ ഫോൺ അടിക്കുന്നുണ്ട്.. മ്മ്... അവിടുത്തെ ഉമ്മയാകും ഞാൻ പോയി ഫോൺ എടുക്കട്ടേ... അള്ളോഹ്.. ഇക്കയാണല്ലോ എന്താ പതിവില്ലാതെ അതും ഈ നേരത്ത്... റസിയ ഫോൺ എടുത്ത് ചെവിയിൽ വെച്ചു.. ☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️ "ഹെലോ.. ഇക്കാ.." "അഹ്.. റസി.. സുഖല്ലേ നിനക്ക്.." "അതെ.. ഇക്കാ.. അവിടെയോ.." കുറെ ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം അവർ ആദ്യമായി ഒരുപാട് സമയം സംസാരിച്ചു... സന്തോഷത്തോടെ അവൾ ഫോൺ വെച്ചു. ന്റെ..റബ്ബേ...ഞാൻ ഇത് സ്വപ്നം കാണുകയൊന്നും അല്ലല്ലോ... എനിക്ക് വിശ്വാസിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല... അവൾ സന്തോഷത്തോടെ ഉമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു... ഉമ്മാ... വന്നേ... എന്റെ ഉമ്മ ഇങ്ങനെ ഒറ്റക്ക് കഷ്ടപ്പെടാൻ ഞാൻ സമ്മതിക്കൂല ഇക്കവരട്ടെ എന്നിട്ട് വേണം ഈ ആമിനുമ്മയെ പൊന്നുപോലെ നോക്കുന്ന ഒരു മരുമകളെ കൊണ്ട് വരാൻ.... അതെ..കരീം.. വരട്ടെ എന്നിട്ട് വേണം,അവനെ കൊണ്ട് ഒരു പെണ്ണ് കെട്ടിക്കാൻ... എനിക്കൊരു കൂട്ടും സഹായവും ആവുമല്ലോ...?' "അതേന്ന്.... വരുന്നുണ്ടല്ലോ നമുക്ക് നോക്കാം." ഉമ്മായിപ്പോ അകത്തേക്ക് വാ... റസിയക്ക് വല്ലാത്ത സന്തോഷം തോന്നി...അവൾ പഴയത് പോലെ മുറ്റത്തിറങ്ങി പൂക്കളോടും ചെടികളോടും കണ്ണിറുക്കി കാണിച്ചും തലോടിയും എല്ലാം അവൾ അവളുടെ മനസ്സിലെ ആനന്ദം പങ്കുവെച്ചു... റസിയയുടെ ഉപ്പ... അവളുടെ ആങ്ങളയായ കരിഇക്കാനെ കൊണ്ട് വരാൻ വേണ്ടി എർപോർട്ടിലേക്ക് പോകാനുള്ള ഒരുക്കത്തിലാണ്.. "എന്തൊരു സ്നേഹമാ പുന്നാര മോൻ വരുന്നുണ്ടെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ എന്തല്ലാം..വിഭവങ്ങളാ അവൻക്ക് വേണ്ടി ഒരുക്കുന്നത്..." റസിയ ഉമ്മാന്റെ രണ്ട് തൊളിലും കൈവെച്ച് കൊണ്ട് പറഞ്ഞു... "മ്മ്... റസിയ വേണ്ടാനക്ക്. രാവിലെ തുടങ്ങിയതാ നീ..ഇത്തന്നെ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഇൻക്ക് ഇയ്യും.. ഓനും ഒക്കെ ഒരേപോലെത്തന്നെ." "അതുപിന്നെ എനിക്കറിയാല്ലോ. എന്റെ ഉമ്മാ..." അതും പറഞ്ഞവൾ മൂക്കിൽ പിടിച്ച് വലിച്ചു... "മൂക്കിൽ പിടിച്ചു വലിക്കല്ലേ വേദനിക്കുന്നു..." ഉമ്മ അടിക്കാൻ ഓങ്ങിയതും അവൾ മുറിയിലേക്കോടി... "ഈ.. പെണ്ണിന്റെ ഒരു കാര്യം... അതും പറഞ് ആമിനാത്ത ചിരിച്ചു.." അവൾ ജനൽക്കരികിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി സുബൈറിനെ കുറിച്ചോർത്തു കൊണ്ടിരുന്നു എന്നാലും ഇക്കാക്ക് ഇതെന്തു പറ്റി.. പെട്ടെന്നൊരു മനം മാറ്റം വരാൻ.. എത്ര ആലോചിച്ചിട്ടും എനിക്ക് പിടുത്തം കിട്ടുന്നില്ലല്ലോ.. പോയതിന് ശേഷം ആദ്യമായിട്ടാണല്ലോ.. ഇങ്ങനെ ഒരു വിളി.. അതും സന്തോഷത്തോടെ കളിച്ചു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് നന്നാവാനുള്ള വല്ല പരിപാടിയും ഉണ്ടോ..അതോ ആ മനസ്സിൽ ഈ റസിയ സ്ഥാനം പിടിച്ചോ.. ഇനി ഇപ്പോഴത്തെയും പോലെ അഭിനയം ആകുമോ... ഇല്ല ഞാൻ അതികം സന്തോഷിക്കുന്നില്ല എന്നെ പറ്റിക്കുന്നത് ആണെങ്കിലോ... "ഇക്ക.. എന്നായിനി നാട്ടിലേക്ക് തിരിക്കുന്നത്?" "ആ.. മുഖം ഒന്ന്നേരിൽ കാണാൻ കൊതിയായി. " പറഞ്ഞപ്പോ... മിണ്ടാതെ നിന്നത്.. എന്ത് കൊണ്ടാവും..! അപ്പോൾ..അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഹൃദയതാളം എന്റെ ചെവിയിൽ കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നെഞ്ചിൽ തലവെച്ച് കിടന്നത് പോലെ... അതിൽ കുറ്റബോധത്തിന്റെ കണികകൾ പാറിപറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വിരഹത്തിന്റെ തേങ്ങലുകൾ മൌനത്തിൽ കരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അതോ..എനിക്ക് തോന്നിയതാണോ..?? " 'ആഹ്....വിളിച്ചല്ലോ. സന്തോഷത്തോടെ അരമണിക്കൂറോളം സംസാരിച്ചല്ലോ... എന്നുള്ളം നിറഞ്ഞു തൂവി... എനിക്കത് മതി..' 'എന്നാലും ചിന്തകൾ മാറികളിക്കുന്നപോലെ, ഡയറിയിൽ കുറിച്ചിട്ടത് പോലെ...ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളിൽ അവൾ തന്നെയായിരിക്കുമൊ.' അങ്ങിനെ ഒരുപാട് ചോദ്യങ്ങൾ അവൾ അവളോട് തന്നെ ചോദിച്ച് കൊണ്ടിരുന്നു... അതിനിടയിലാണ് കാറിന്റെ ഹോണടി കേട്ടത്... അവൾ... മുറിയിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങി.. ഉമ്മറത്തെ വാതിൽ തുറന്നു... "ഉമ്മാ... അവരതിയിട്ടോ..' അവൾ അവൻക്കരികിലോട്ട് ഓടി ചെന്ന് അവന്റെ കൈപിടിച്ചു... "ഇക്കാ.. നല്ലവണ്ണം തടിച്ചല്ലോ... ഇപ്പൊ നല്ല..സ്റ്റൈലൻ ചെക്കൻ ആയിട്ടുണ്ട്. ഒന്ന് പോടി... ഉമ്മ ഓടിവന്ന് അവനെ കെട്ടിപിടിച് രണ്ട് കവിളിലും ഉമ്മ കൊടുത്ത് അകത്തോട്ട് കൈപിടിച്ച് കൊണ്ട് പോയി.. അവന്റെ പെട്ടിയും ബാഗും ഹംസക്കയും കൂടി അകത്തേക്ക് എടുത്ത് വെച്ചു... " ഉമ്മ... നല്ല വിശപ്പ്‌... എന്താ കഴിക്കാനുള്ളത്." മോൻക്കിഷ്ടപെട്ട... കുമ്പളങ്ങകറിയും ' ബീഫ് പൊരിച്ചതും, പയർ ഉപ്പേരിയും,പപ്പടം കാച്ചിയതും.. മോൻപോയി കുളികഴിഞ്ഞ്.. വാ..യാത്ര കഴിഞ്ഞു വന്നതല്ലേ.. റസിയ നാരങ്ങ വെള്ളം കലക്കി ഉപ്പക്കും അവനക്കും കൊടുത്തു..അവരത് വാങ്ങി കുടിച്ചു.. "ചെല്ല് മോനെ.. അപ്പോഴേക്കും..ഉമ്മ വിളമ്പി വെക്കാം.." 'ചെല്ലടി... ചെന്ന് ഉമ്മാനെ സഹായിക്ക്..ഇപ്പോഴും കിള്ളയായി വാലിൽ തൂങ്ങി നടക്ക...' 'അത് കെട്ടാൻ പോകുന്നവളോട് പറഞ്ഞാൽ മതി.. എന്നെ നോക്കി പറയണ്ട.' അതും പറഞ് ചിരിച്ചുകൊണ്ടവൾ... അടുക്കളയിലോട്ട് പോയി... പിന്നെ കളിയും ചിരിയുമായി എല്ലാവരും ഒന്നിച്ചിരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിച്ചു... "റസിയാ..നീ വല്ലാതെ ക്ഷീണിച്ചല്ലോ... എന്ത് പറ്റി..നിനക്ക്..? അവിടെ ബുദ്ധിമുട്ടൊന്നും ഇല്ലല്ലോ.. സുഖല്ലേ..ഡി.. " 'അതെ.. ഇക്ക സുഖാണ് ഞാൻ മെലിഞ്ഞിട്ടൊന്നും ഇല്ല...ഇക്കാക്ക് വെറുതേ തോന്നുന്നതാ.' "മോനിപ്പോ..നാലു വർഷം ആയില്ലേ...പോയിട്ട്. അപ്പൊ..അതിന്റെതായ മാറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടാവും. അല്ലെ...മോളെ.." "മ്മ്... അതെ.. അതാണ്.." "സമയം കുറെയായി ഇനി പോയി കിടന്നോളി.. ആങ്ങളയും,പെങ്ങളും.. ബാക്കി നാളെ പറയാം അതും പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ആമിനാത്തകിടക്കാൻ പോയി.. 'ഞാൻ കിടക്കട്ടെ നല്ല ക്ഷീണം ഉണ്ട്...ഇന്നലെ ഒരുപോള കണ്ണടച്ചില്ല." മ്മ്....' ഇക്കകിടന്നോ ഞാനും പോയി.." ☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️ "റസിയ...എന്നോട് ദേഷ്യം ഉണ്ടോ..നിനക്ക് എന്നെ ഒരു ഭർത്താവായി കാണാൻ കഴിയുമോ. നിനക്ക്...' 'എന്താ.. ഇക്കാ ഇങ്ങനെയൊക്കെ. ഞാൻ അതിന് വേണ്ടിയല്ലേ ഇത്രയും കാലം കാത്തിരുന്നത്.. ഇക്കാക്ക് എന്നെ...' 'എന്താ.. പൊന്നേ അപ്പോഴേക്കും മുഖം വണ്ടിയോ..? എനിക്കറിയാം നിന്റെ മനസ്സ് നിറയെ എന്നോടുള്ള സ്നേഹം ആണെന്ന് എന്നാലും വെറുതേ ചോദിച്ചന്നെ ഒള്ളു..' 'ഇങ്ങനെ നാണിച്ചിരിക്കാതെ എന്റെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങിയിരി പെണ്ണെ... ഞാനൊന്ന് കാണട്ടെ കൺകുളിർക്കേ.' അവൾ മടിച്ചുകൊണ്ട് അവന്റെ അരികിലായി ചേർന്നിരുന്നു... അവളുടെ മുഖം അവന്റെ കൈകുമ്പിളിൽ കോരിയെടുത്ത്.അവളെ മുത്തം കൊണ്ട് മൂടി.. അവൾ.. നാണം കൊണ്ട് കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിഅടച്ചു... I love.. You.. പെണ്ണെ അവൻ കാതിൽ പതുക്കെ മൊഴിഞ്ഞു.. ഡും... ഡും....ആമിനത്ത അവളുടെ വാതിലിൽ മുട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. റസിയാ...മോളെ... സമയം എത്രായിന്നാ വിചാരം.. എണീറ്റില്ലേ ഇതുവരെ..' അവൾ ഉറക്കിൽ നിന്നും ഞെട്ടി ഉണർന്ന് ബെഡിൽ എഴുനേറ്റിരുന്നു.. ഇക്കാ... അവളാകെ ചുറ്റും നോക്കി... ഒഹ്..ഇത് സ്വപ്നം ആയിരുന്നോ....! ശൊ... അവൾ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു.. അതിനോടപ്പം അവളുടെ മുഖം മങ്ങുകയും ചെയ്തു.. ഇങ്ങനെയൊന്ന് എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഉണ്ടാവുമോ...? അതും ഇങ്ങനെ സ്വപ്നം കണ്ട് നടക്കാനാവുമോ വിധി... റസിയാ....' 'ഇതാ വരുന്നു.. എണീറ്റു.' അവൾ മുടി വേഗം വരിക്കെട്ടി തട്ടം ശെരിയാക്കി... പ്രാതൽ കർമ്മങ്ങളെല്ലാം കഴിച്ച്.. ഉമ്മയെ സഹായിക്കാനായി അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. മനസ്സ് നിറയെ അവൾ കണ്ട സ്വപ്നത്തിൽ നീന്തി തുടിക്കുകയായിരുന്നു. ☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️ കളിയും ചിരിയുമായി രണ്ടാഴ്ച്ച പോയതറിഞ്ഞില്ല... റസിയ സുബൈറിന്റെ വീട്ടിലേക്ക്‌ പോകാൻ ഒരുങ്ങുകയാണ്... അവിടുത്തെ ഉമ്മ രണ്ട് ദിവസം മുന്നേ വിളിച്ചതായിരുന്നു.... ഞാൻ രണ്ട് ദിവസം കഴിഞ്ഞിട്ട് ഞാൻ അവളെയും കൊണ്ട് വരാം എന്ന് ഇക്കപറഞ്ഞതായിരുന്നു.. ഡ്രസ്സ്‌ വെച്ച കവറുകൾ ഓരോന്നായി കാറിൽ കൊണ്ട് വെച്ചു...കരീം. ' ഉപ്പ.. ഉമ്മ.. ഞാൻ പോയിവരാം.." യാത്ര പറഞ്ഞ് അവർ ഇറങ്ങി... "നിന്റെ സുബൈർ എങ്ങിനെയാ സ്വഭാവമൊക്കെ.. അവനെ ഞാൻ ഇടക്ക് വിളിച്ചിരുന്നു.രണ്ട് ദിവസം മുന്നേ യാത്ര പറയാനും. വിളിച്ചു.." "ഓഹ്... എന്ത് പറഞ്ഞു.." "കാര്യമായിട്ടൊന്നും പറഞ്ഞില്ല.അവന് സംസാരിക്കാനൊക്കെ എന്തോ മടിയുള്ള പോലെ തോന്നി എനിക്ക്.." "ആണോ... അത് പിന്നെ ഇക്കാനെ പരിജയം ഇല്ലല്ലോ അതാവും..." "മ്മ്... എന്തോ അറിയില്ല." ഇങ്ങനെയൊക്കെ അല്ലേ പരിചയപ്പെടൽ, "മ്മ്... നിന്നോട് കൊഴൊപ്പൊന്നും ഇല്ലല്ലോ..." "ഹേയ്... ഇല്ല..ഇക്കാ..." "അത് മതി അത് കേട്ടാൽ മതി.." "ദാ... ആ.. കാണുന്നതാ വീട്.." ഗെറ്റ് കടന്ന് കാർ മുറ്റത്തേക്ക് കയറ്റി ഒരു സൈഡിലായി നിർത്തിയിട്ടു... കരിം... പോയി കോളിംഗ് ബെൽ അടിച്ചു.. റസിയ സാധനങ്ങൾ ഓരോന്നായി ഇറക്കിവെച്ചു. നസിയയാണ് വാതിൽ തുറന്നത്..കരീം ഇക്കാ. കയറി ഇരിക്കിട്ടോ മൂത്തമ്മയും മൂത്തപ്പയും ഉച്ച ഉറക്കത്തിലാ ഞാൻ വിളിക്കാം..കരീം അവളെയും നോക്കി നിന്നു... അവൾ പറഞ്ഞതൊന്നും അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചതെയില്ല... ഏതാ.. ഈ.. മൊഞ്ചത്തി സുബൈറിന് പെങ്ങൾ മാർ ഇല്ലന്നല്ലേ പറഞ്ഞെ പിന്നേ ഇതാര് ഏതായാലും കാണാൻ കൊള്ളാം സുന്ദരിയാണ് ആരും നോക്കിപോകുന്ന രൂപവും... "എന്താണ്.. കുഞ്ഞാ..ഒരു ആലോചന." റസിയ ചോദിച്ചതും കരീം അവളെ നോക്കി ഒന്ന് ഇളിച്ചു... "സ്വപ്നം കാണാതെ കയറി ഇരിക്ക്...ഞാൻ ഡ്രെസ്സൊക്കെ അകത്ത് കൊണ്ടുപോയി വെക്കട്ടെ." റസിയ ഡ്രെസ്സിന്റെ കവറുകളുമായി അകത്തേക്ക് നടന്നു.. (തുടരും.... കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹🌹🌹 #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ #📔 കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ

ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mkePPx0?d=n&ui=v64j8rk&e1=cUNDER WORLD = CHAPTER - 19 ============================ "അവൾ മിക്കവാറും ആദത്തിന്റെ മകൾ ആയിരിക്കില്ല, ഇവളുടെ തള്ള ആലിയ പെഴച്ച് പെറ്റതായിരിക്കും രണ്ടിനേം." ടേബിളിൽ നിന്നും കയ്യിൽ എടുത്ത് പിടിച്ചിരിക്കുന്ന സയനേഡിലേക്കും കിരണിന്റെ മുഖത്തേക്കും നോക്കികൊണ്ടുള്ള ബോബിയുടെ ചോദ്യം കേട്ട് ഫഹദിന്റെ അടുത്ത് നിന്ന അലൻ പറഞ്ഞത് കേട്ട് നിറഞ്ഞു തുളുമ്പുന്ന കണ്ണുകളുമായി കിരൺ അലനെ ഒന്ന് നോക്കി...! "നമുക്ക് ആരുമല്ലാത്തവർ ചതിച്ചാൽ സങ്കടം തോന്നാം, പക്ഷെ ആരൊക്കെയോ ആയിരുന്നവർ ചതിച്ചാൽ ജീവൻ പോകുന്നപോലെ തോന്നും ഡോക്ടറെ. ഇപ്പോൾ എനിക്ക് അങ്ങനെ തോന്നുന്നുണ്ട്, ഇത്രേം നേരം എന്റെ ഒപ്പം ഇരുന്നിട്ട് വാതിൽ തുറക്കാം എന്നും പറഞ്ഞു പോയ ശേഷം തലക്കടിയേറ്റപോലെ അമ്മേ എന്ന ശബ്ദം വാതിൽ തുറക്കുന്ന ശബ്ദത്തിന്റെ ഒപ്പം തന്നെ വന്നപ്പോൾ തന്നെ ഞാൻ ഊഹിച്ചതാ നിങ്ങൾ ചേർന്നുള്ള കളിയാണെന്ന്. എന്റെ ഊഹം ഇതിൽ ശെരിയായിരുന്നെങ്കിലും... മറ്റെവിടെയൊക്കെയോ ഒന്ന് പാളി, അതുകൊണ്ടാ ഞാൻ ഈ തീരുമാനം എടുക്കുന്നത്." കരഞ്ഞുകൊണ്ട് തന്നെ കയ്യിലിരുന്ന ഒരു സയനേഡ് ജുവലിന് നേരെ കിരൺ നീട്ടി...! "ഈ നീചന്മാരുടെ ഉപദ്രവം സഹിക്കുന്നതിലും നല്ലത് മരണം ആണ് മോളെ... എന്നോട് നീ ക്ഷമിക്ക്, നീ പറയുന്നത് കേൾക്കാതെ എടുത്ത് ചാടി ഓരോന്ന് ചെയ്തതിൽ." "നിന്റെ അച്ഛനും, അമ്മയും, ഉറ്റ സുഹൃത്ത് ഇസ്രയും, എല്ലാവരും ഞാൻ കാരണം ആണ് കൊല്ലപ്പെട്ടത്. അതെ വിധി തന്നെ നിനക്കും നിന്റെ അനിയത്തിക്കും, പഠിപ്പിച്ചിരുന്ന ടീച്ചറിനാൽ തന്നെ മരണപ്പെടാനും ഒരു യോഗം വേണം കിരൺ." "അപ്പോ എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും...?" "അതെ... അവരെയും ഞാൻ തന്നെയാണ് കൊല്ലിച്ചത്." "നല്ലതാ ടീച്ചറെ... ഒന്ന് കാൽ വഴുതി വീണ് നട്ടെല്ലിന് ഒരു പരിക്ക് പറ്റിയാൽ തീരാവുന്നതേ ഒള്ളു മനുഷ്യ ജീവന്റെ വില, പാപത്തിന്റെ ശമ്പളം മരണമാണെന്ന് ബൈബിളിൽ ഞാൻ പറഞ്ഞതല്ല കർത്താവ് പറഞ്ഞതാ, ഈ ചെയ്ത് കൂട്ടിയതിനും, ഇപ്പോൾ ചെയ്യുന്നതിനും എല്ലാം ഒരിക്കൽ നിങ്ങൾ അനുഭവിക്കും. അന്ന് എന്റെ ഈ വാക്കുകൾ നിങ്ങൾ ഓർക്കും." ഫോണിൽ നിന്നും നവോമിയുടെ ശബ്ദം കൂടെ കേട്ടതോടെ പുച്ഛിച്ചുകൊണ്ട് സയനേഡ് എടുത്ത് പല്ലുകൾക്കിടയിൽ വെച്ച് ദയനീയമായി ജുവലിന് നേരെ കിരൺ ഒന്ന് നോക്കി, വേദനയാൽ കണ്ണ് നിറയുന്നുണ്ടെങ്കിലും പുഞ്ചിരി തൂകിക്കൊണ്ട് തന്നെ ജൂവലും പല്ലുകൾക്കിടയിൽ സയനേഡ് കടിച്ചു പിടിച്ചു...! MYSTERY CONTINUE =================== "അപ്പോ ചടങ്ങുകളെല്ലാം തീർത്തിട്ട് ബോബിയും ഫഹദും വേഗം സ്ഥലം കാലിയാക്കിക്കോ." അവസാനമായി നവോമിയുടെ ശബ്ദം ബോബിയുടെ ഫോണിൽ നിന്നും കേട്ടതും, കറണ്ട് പോയതും, കിരണിന്റെ ഫോണിൽ ഒരു മെസ്സേജ് വന്നതിന്റെ നോട്ടിഫിക്കേഷൻ തെളിഞ്ഞതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു...! "Mission completed, All the evidence has been obtained. I have sent all the confidential information to IG Rahul madhav and supreme court judge Mrs. Leela krishnan, about Naomi and Alan Alex." ഇരുളിൽ ആരുടെയോ കാലടികളും, ബൂട്ടുകളുടെ ശബ്ദവും, മൊബൈലിന്റെ ഡിസ്പ്ലേ പ്രകാശവുമെല്ലാം മിന്നി മറയുമ്പോഴും കിരണിന്റെ കണ്ണുകൾ സോഫയിൽ കിടന്ന ആ മെസ്സേജിൽ തന്നെ ആയിരുന്നു. ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾക്കകം ഹാളിൽ ആകെ പ്രകാശം പരന്നതും തന്റെ സ്വന്തം കത്തി ഇടതു നെഞ്ചിൽ തറച്ചു കയറിയ നിലയിലും, വായിൽ തുണി തിരുകിയ നിലയിലും, നിലത്ത് കിടന്ന് പുളയുന്ന ബോബിയെയും, ചുറ്റും നിരന്നു നിൽക്കുന്ന പോലീസുകാരെയും കണ്ട് അലൻ വിറങ്ങലിച്ചു നിന്നു...! "യൂ ആർ അണ്ടർ അറസ്റ്റ്." "ഫോർ വാട്ട്‌...?" ബോബിയുടെ ഫോണിന്റെ മറു തലക്കൽ നിന്നും മൂസയുടെയും, നവോമിയുടെയും ശബ്ദം കേട്ടതോടെ അവിടെ എന്താണ് നടക്കുന്നത് എന്നറിയാതെ അലനെപ്പോലെ തന്നെ ജൂവലും അമ്പരന്നു. അതെ സമയം പാട് പെട്ട് സോഫയിൽ നിന്നും നിലത്തേക്ക് ഇറങ്ങി തറയിലൂടെ നിരങ്ങി, നിരങ്ങി കിരൺ ബോബിയുടെ അരികിൽ എത്തി. കണ്ണുകൾ മിഴിച്ച് വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടി ശ്വാസം വലിച്ചെടുക്കുന്ന ബോബിയെ കണ്ട് അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി അവളൊന്ന് ചിരിച്ചു. ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന കിരണിന്റെ മുഖഭാവം കോപത്താൽ വ്യതിചലിച്ചതും നെഞ്ചിൽ തറഞ്ഞിരുന്ന കത്തിയിലേക്ക് ഇരു കൈകളും അമർത്തിയ ശേഷം തന്റെ മുഖം അവൾ അവന്റെ ചെവിയിലേക്ക് ചേർത്തു...! "ഇപ്പോ നിനക്ക് മനസിലായില്ലേടാ നാറി ഞാൻ മൈക്കിൾ ആദമിന്റെ മകൾ തന്നെ ആണെന്ന്, നിന്നെ ഞാൻ കൊല്ലണമെന്ന് കരുതിയതല്ല പക്ഷെ എന്റെ അനിയത്തിയുടെ തുടയിൽ നീ കത്തി കുത്തിയ ആ നിമിഷം തന്നെ നിന്റെ നെഞ്ചിലും ഈ കത്തി തന്നെ തറക്കുമെന്ന് ഞാൻ കണക്ക് കൂട്ടിയായതാ, ഭൂമിക്ക് തന്നെ ഭാരമായ നീ ഇനി ഈ ലോകത്ത് വേണ്ടാ." ദേഷ്യത്താൽ വെറിപൂണ്ട കിരണിന്റെ അലർച്ച ആദ്യമായി കേട്ട ജുവൽ തന്നെപോലെ ഒന്നും മനസിലാകാതെ നിൽക്കുന്ന അലനെ തന്നെ ഉറ്റു നോക്കി...! "ഈ വാണിങ് നിനക്ക് കൂടി ഉള്ളതാ... അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും മരിപ്പിനുള്ള വടയും ചായയും കൂടി ഞാൻ തരുന്നുണ്ട്... അലൻ അലക്സ് നാറി സാറെ. ഇപ്പോഴല്ല പിന്നെ, ഇപ്പോ മക്കള് പോയി ജയിലിൽ കിടക്ക് ബാക്കിയുള്ള പണികൾ ഞാൻ വഴിയേ തന്നേക്കാം." ========================================= അര മണിക്കൂറിനു ശേഷം IG രാഹുൽ മാധവിന്റെ ഓഫീസിൽ...!!! "ഗുഡ് ജോബ് കിരൺ." "താങ്ക് യൂ സാർ." "വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് നടന്ന ഇസ്രയുടെ കൊലപാതകത്തിന്റെ ചുരുൾ മാത്രമല്ല, ഭീകരമായ ഒരു സംഘടനയുടെ ആണിക്കല്ലും കൂടിയാണ് കിരൺ പിഴുതെറിഞ്ഞത്." ജഡ്ജി ലീല കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞത് കേട്ട് കിരൺ ചെറുതായൊന്ന് പുഞ്ചിരി തൂകി...! "എന്റെ സുഹൃത്ത് ആയ ഇസ്രയുടെ കൊലപാതകിയെ കണ്ടെത്തുക എന്ന ഒറ്റ ലക്ഷ്യത്തോടെ ആണ് ഞാൻ പോലിസ് യൂണിഫോം അണിഞ്ഞത്, ആ ലക്ഷ്യം പൂർത്തിയാക്കാൻ കഴിഞ്ഞതിൽ ഒരുപാട് സന്തോഷം ഉണ്ട്." "അപ്പോ എങ്ങനെയാ ബാക്കി കാര്യങ്ങൾ...? നാളെ തന്നെ പ്രതികളെ കോടതിയിൽ ഹാജരാക്കുവല്ലേ...?" രാഹുൽ മാധവിന്റെ ചോദ്യം കേട്ട് പുറത്ത് നിന്ന മൂസയെ കിരൺ അകത്തേക്ക് വിളിച്ചു വരുത്തി...! "ഇതാണ് സാർ എവിഡൻസുകൾ... മാഡം ലൈവായി തന്നെ ടീച്ചറിന്റെ ഏറ്റു പറച്ചിൽ കേൾക്കുകയും, ബോബിയുടെയും, അലന്റെയും ചെയ്തികൾ നേരിൽ കാണുകയും ചെയ്തതിനാൽ ഇനി ഒരു FIR കൂടി തയ്യാറാക്കിയാൽ മതിയാകില്ലേ...?" കയ്യിലിരുന്ന ഫയലുകളും, ഒരു പെൻഡ്രൈവും, IG യുടെ നേരെ നീട്ടി കിരൺ ചോദിച്ചത് കേട്ട് രാഹുൽ ജഡ്ജിയുടെ നേരെ നോക്കി...! "അത് മതിയാകും കിരൺ... എല്ലാ സെക്ഷനും ചേർത്ത് പൂർണമായൊരു FIR കൂടി ലഭിച്ചാൽ കുറഞ്ഞത് ഒരു ജീവപര്യന്തം എങ്കിലും കെട്ടിയോനും കെട്ടിയോൾക്കും വാങ്ങികൊടുക്കാനുള്ള സകല കുറ്റങ്ങളും അവർ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്." "അല്ല കിരൺ... ഒന്ന് ചോദിച്ചോട്ടെ...?" "എന്താണ് സാർ...?" "സ്വന്തം ജീവൻ പോലും പണയം വെച്ച് എന്തിനാണ് ഇത്ര റിസ്ക് എടുത്തത്...? ആ തെളിവുകൾ എന്തൊക്കെയാണ്...? ശെരിക്കും ഇസ്രക്ക് എന്തായിരുന്നു സംഭവിച്ചത്...?" "സാർ... ആ ഫയലുകളിൽ ഉള്ളത്, യുവതി യുവാക്കളെ (കൗമാരക്കാരാണ് കൂടുതൽ) അവരുടെ സംഘടനയിലേക്ക് ആകർഷിക്കാനുള്ള മയക്കുമരുന്നിന്റെ ഫോർമുലയും, അത് കേരളത്തിലേക്ക് വരുന്ന വഴിയും എല്ലാം വ്യക്തമായി രേഖപെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. മനുഷ്യനെ മൃഗമാക്കി മാറ്റാൻ പോലും ആ മയക്കു മരുന്നുകൾ അവർ ഉപയോഗിക്കുന്നു. രണ്ടാമത്തെ ഫയലിൽ ഉള്ളത്... വാറ്റ് ഉണ്ടാക്കി വിപണിയിൽ ലഭിക്കുന്ന വിലകൂടിയതും കുറഞ്ഞതുമായ മദ്യമാക്കി മാറ്റുന്ന രീതിയാണ്, നിർഭാഗ്യവശാൽ എന്റെ സ്വന്തം അച്ഛനായിരുന്നു അത് ചെയ്തിരുന്നത് എന്നത് എന്നെ കൂടുതൽ സങ്കടത്തിലാഴ്ത്തുന്നു. പക്ഷെ അവർ ചെയ്ത തെറ്റിനുള്ള ശിക്ഷ ടീച്ചറിലൂടെ തന്നെ ദൈവം അവർക്ക് നൽകി കഴിഞ്ഞു. അവസാനമായിട്ടുള്ള പെൻഡ്രൈവ്, അതിൽ ആണ് സാത്താനിസ്റ്റുകളുടെ ഏറ്റവും ഭീകരത നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന തെളിവുകൾ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നത്. മദ്യവും, മയക്കുമരുന്നും, പെണ്ണും, യുവതയെ അവരിലേക്ക് ആകർഷിക്കാൻ വേണ്ടി ആണെങ്കിൽ അവരുടെ സംഘടനയിൽ വന്ന് ചേരുന്ന പെൺകുട്ടികളെ തന്നെ കറുത്ത കുർബ്ബാനയ്ക്ക് വിധേയമാക്കിയ ശേഷം പരസ്പരം ലൈംഗീക വേഴ്ചകളിൽ ഏർപ്പെടുന്നതിലൂടെ ഗർഭിണികളാകുന്ന പെൺകുട്ടികളെ അബോർഷൻ നടത്തി, അതിൽ നിന്നും ലഭിക്കുന്ന ഭ്രൂണവും, ഭ്രൂണത്തിന് ചുറ്റുമുള്ള ദ്രാവകവും വിദേശത്തേക്ക് കയറ്റി അയക്കും. ഏകദേശം 520 ഓളം അബോർഷൻ അവരുടെ ആശുപത്രിയിൽ രഹസ്യമായി നടത്തിയിരുന്നതിന്റെ മുഴുവൻ തെളിവുകളാണ് ഡോക്ടർ അലക്സ് നിങ്ങൾക്ക് രണ്ട് പേർക്കും നേരത്തെ അയച്ചു തന്നത്. അബോർഷൻ നടത്തുന്ന പെൺകുട്ടികളുടെ നട്ടെല്ലിൽ നിന്നും അസ്ഥിമജ്ജ ശേഖരിക്കുന്ന ഒരു രീതിയും നിലവിൽ ഉണ്ട്, കയറ്റി അയക്കുന്ന ഭ്രൂണവും, അതിന് ചുറ്റുമുള്ള ദ്രാവകവും പോലെ തന്നെ ആണ്, പെൺകുട്ടികളുടെ അസ്ഥിമജ്ജയും. ഇതിനെല്ലാം കൂടി കോടികൾ ആണ് വിദേശത്തു നിന്നും കേരളത്തിലേക്ക് സ്വർണമായും, കള്ളപ്പണമായും വന്നു ചേരുന്നത്. അതിനെപ്പറ്റിയുള്ള വിശദ വിവരങ്ങൾ ആണ് ആ പെൻഡ്രൈവിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നത്." "ഓഹ്... മൈ ഗോഡ്." കിരണിന്റെ വിശദീകരണങ്ങൾ കേട്ട് IG യും ജഡ്ജിയും ഒരേപോലെ കണ്ണുകൾ മിഴിച്ചു...! "ഇത്രയും ഭീകരത ഇതിൽ ഉണ്ടായിരുന്നോ...? എന്തിന് വേണ്ടിയാണ് ഭ്രൂണവും, ദ്രാവകവും, അസ്ഥിമജ്ജയും, അതും പെൺകുട്ടികളുടെ... വിദേശത്തേക്ക് അയക്കുന്നത്...?" "ലോകമെമ്പാടും വിറ്റഴിക്കുന്ന പലതരം സൗന്ദര്യ വർധിത ബ്യൂട്ടി ക്രീമുകളും, ലോഷനുകളും എന്നുവേണ്ട... നമ്മൾ ഏവരും കുടിക്കുന്ന പെപ്സി, കൊക്കോകോള, തുടങ്ങിയ അറിയപ്പെടുന്ന പല ബ്രാൻഡഡ് കമ്പനികളുടെയും പേരുകളും ഫ്രാഞ്ചൈസികളും മാത്രമേ വിത്യാസം ഒള്ളു, പക്ഷെ ഇവരുടെയെല്ലാം തലപ്പത്ത് ഇരിക്കുന്ന ഒരൊറ്റ സംഘടന ഉണ്ട്. നിങ്ങൾക്ക് എടുത്ത് നോക്കിയാൽ മനസിലാക്കാൻ കഴിയും (UNLIVER PRODUCTS, എന്നൊന്ന് ഗൂഗിൾ ചെയ്ത് നോക്കിയാൽ മതി) എന്ന മെയിൻ കമ്പനിയുടെ കീഴിൽ ആണ് ഇതെല്ലാം, അവർക്ക് വേണ്ടിയാണ് ഈ പറഞ്ഞ ഭ്രൂണവും, അസ്ഥിമജ്ജയും എല്ലാം തന്നെ വെറും ഏജന്റുമാർ ആയ ഇവർ ശേഖരിക്കുന്നതും വിദേശത്തേക്ക് കയറ്റി അയക്കുന്നതും. ഇതുപോലെ തന്നെയാണ്... നമ്മൾ വാങ്ങിക്കുന്ന ഭക്ഷണ സാധനങ്ങളും, മൊബൈലുകളും, എന്തിനേറെ മരുന്നുകൾ പോലും. വിപണിയിൽ ഇതെല്ലാം പല പേരുകളിൽ ആണെങ്കിലും, ഇതിന്റെയെല്ലാം തലപ്പത്ത് വരുന്നവർ വേറെയാണ്, ആ വേറെ വേറെ ആളുകൾ കൂടി ഭൂമിയിലെ മനുഷ്യരുടെ നാശത്തിനായി രൂപീകരിച്ച സംഘടകളാണ്." 1. BILDER BERG GROUP 2. ILLUMINATI 3. SKULL AND BONES 4. COUNCIL ON FOREIGN RELATIONS 5. TRILATERAL COMMISION 6. PRIORY OF SION 7. BOHEMIAN GROVE 8. FREEMASONRY 9. COMMITTEE OF 300 10. KNIGHTS TEMPLER സാത്താനിസവും, കറുത്ത കുർബ്ബാനയും, ബ്ലാക്ക് മാജിക്കും, എല്ലാം വരുന്നത് ഇതിന്റെയെല്ലാം കീഴിൽ തന്നെ ആണ്, ബാക്കിയുള്ള എല്ലാ ഡീറ്റൈൽസും പെൻഡ്രൈവിൽ ഉണ്ട്. ലോകം മൊത്തം നമ്മളാൽ നേരെ ആക്കാൻ കഴിയില്ല, കാരണം ഉന്നതിയിൽ ഇരിക്കുന്ന ആളുകൾ എല്ലാം തന്നെ അവരുടെ സംഘടനയിൽ പെട്ടവരാണ്, പക്ഷെ നമ്മുടെ ഈ കൊച്ചു കേരളത്തിൽ നടക്കുന്നതിനെ നമുക്ക് നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയും, നമ്മൾ എല്ലാവരും മനസ് വെച്ചാൽ മാത്രം." "അപ്പോ ഓക്കേ കിരൺ... i wanted to congratulate to you once again, you have become an expert in this case." "താങ്ക് യൂ സാർ... താങ്ക് യൂ സൊ മച്ച്." "അപ്പോ ഞാൻ ഇറങ്ങിക്കോട്ടെ സാർ... അനിയത്തി ആശുപത്രിയിൽ ആണ്, അവളുടെ തുടയിൽ ചെറിയൊരു പരിക്ക് പറ്റിയിരുന്നു സ്റ്റിച് ഇടണം എന്നാണ് പറഞ്ഞത്." "ഓക്കേ കിരൺ... എത്രയും പെട്ടന്ന് റസ്റ്റ്‌ എടുത്ത് പഴയപോലെ ഉഷാറായി വാ, ഗബ്രിയെലിന്റെ കൊലപാതക കേസും കിരണിനെ കൊണ്ട് തന്നെ അന്വേഷിപ്പിക്കാൻ തന്നെ ആണ് എന്റെ തീരുമാനം." "എത്രയും പെട്ടന്ന് ഞാൻ ജോയിൻ ചെയ്തോളാം സാർ... ആൻഡ് ഐ വിൽ ട്രൈ മൈ ബെസ്റ്റ്." ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ജഡ്ജിയുടെ നേരെ കിരൺ കൈ കൂപ്പിയ ശേഷം, മൂസയുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞു...! "മൂസാക്ക... നമുക്ക് പോകാം." "ശെരി മോളെ." അയാൾ അവളെയും കൊണ്ട് IG ഓഫീസിൽ നിന്നും വെളിയിലേക്ക് നടന്നു...! "ഇതുപോലുള്ള കളികൾ ഇനി വേണ്ട മോളെ, തലനാരിഴക്കാണ് ഡ്യൂട്ടിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന പോലീസുകാരും അതുപോലെ നിങ്ങളും രക്ഷപെട്ടത്." "അത് കഴിഞ്ഞില്ലേ ഇക്കാ... എനിക്ക് ചോദിക്കാനുള്ളത് വേറെ കാര്യമാണ്, എന്റെ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും കൊലപ്പെടുത്തിയതാണെന്ന് ഇക്കാക്ക് അറിയാമായിരുന്നോ...?" "ഇല്ല മോളെ... അന്വേഷണ ഉദ്യോഗസ്ഥർക്ക് ചെറിയ സംശയം തോന്നിയിരുന്നു, പക്ഷെ പിന്നീട് അതൊരു ആക്‌സിഡന്റ് തന്നെ ആയിരുന്നു എന്നാണ് സ്ഥിരീകരിച്ചത്." "മം... ഇക്ക എനിക്കൊരു സഹായം ചെയ്യണം, നാളെ ഞങ്ങളുടെ തറവാട് വരെ ഒന്ന് പോയി അടുത്തകാലത്ത് അവിടെ ഉണ്ടായിട്ടുള്ള ഫിംഗർ പ്രിന്റ്സ് എല്ലാം എടുക്കണം." സ്ട്രക്ച്ചറിൽ നിന്നും വണ്ടിയിലേക്ക് കയറി കിരൺ പറഞ്ഞത് ശ്രദ്ധിച്ചുകൊണ്ട് മൂസ ഒന്ന് നിശബ്ദനായി...! "എന്താ ഇക്കാ...?" "അല്ല മോളെ... അപ്പോ നാളെ കോടതിയിൽ പോകണ്ടേ...?" "അത് വേണം... നാളെ കോടതിയിലേക്ക് FIR മായി ഞാനും വരുന്നുണ്ട്, എന്നെ കോടതിയിൽ ആക്കി അവിടെ നിന്നും ഇക്ക തറവാട്ടിലേക്ക് പോയാൽ മതി." "ഓക്കേ മോളെ... ഞാൻ രാവിലെ വീട്ടിലേക്ക് വന്നേക്കാം." "ശെരി." കാറിന്റെ ഡോർ അടച്ച് തിരിഞ്ഞതും മൂസ ഒന്ന് നിൽക്കുന്നത് കണ്ട് കിരൺ വിൻഡോ താഴ്ത്തി...! "മോളെ... ഫഹദിന്റെ കാര്യം." "ഇക്ക പേടിക്കണ്ടാ... FIR ഇൽ അവന്റെ പേര് വരില്ല." കൈ കൂപ്പിക്കൊണ്ട് അവർ പോകുന്നതും നോക്കി മൂസ നിന്നു...! "എങ്ങനെ ഉണ്ട് മോളെ ഇപ്പൊ...?" "5 സ്റ്റിച് ഉണ്ട്... വേദന ഒന്നും തോന്നുന്നില്ല." കാറിലേക്ക് കയറിയ ജുവലിനെ തോളിൽ പിടിച്ചു ചേർത്ത് നിറുത്തി കിരൺ ചോദിച്ചതും ഇരുവരുടെയും കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു...! "അയ്യേ.. സീൻ സെന്റിയാക്കല്ലേ, നമ്മൾ ഇങ്ങനെ വിജയിച്ചു നിൽകുമ്പോൾ ചിരിക്കുകയല്ലേ വേണ്ടത്...?" "എന്നാലും... വേദനിച്ചു കാണില്ലേ നിനക്ക്...?" "അതൊന്നും അല്ല ചേച്ചി എന്റെ പ്രശ്നം, അൽപനേരം മുൻപ് എന്താ നമ്മുടെ വീട്ടിൽ നടന്നത്...? അലൻ ഡോക്ടർ എങ്ങനെ അലക്സ് ആയി...? ബോബിയെ ആരാ കുത്തിയത്...? ശെരിക്കും ഇസ്രക്ക് എന്തായിരുന്നു സംഭവിച്ചത്...? എന്തായിരുന്നു ചേച്ചിയുടെ പ്ലാൻ...? ഒന്നും എന്നോട് പറയാതിരുന്നത് എന്താ...?" "നിർത്തിക്കെ... നിർത്തിക്കെ... ഓരോന്നായി ചോദിക്ക്, ഇത് ചുമ്മാ ഒരുമാതിരി ഇടുക്കി ഡാം തുറന്നപോലെ ഉണ്ടല്ലോ." "എന്നാൽ പറ... ഇസ്രക്ക് എന്തായിരുന്നു സംഭവിച്ചത്...?" ജുവലിന്റെ ചോദ്യം കേട്ട് അവളുടെ തോളിൽ നിന്നും കൈ എടുത്ത് കിരൺ ഒന്ന് വെളിയിലേക്ക് നോക്കി പഴയ കാര്യങ്ങളിലേക്ക് ചേക്കേറി...! "വളരെ അവിചാരിതമായിട്ടാണ് ഇസ്രയുടെ സ്വഭാവത്തിൽ മാറ്റം സംഭവിക്കുന്നത് ഞാൻ മനസിലാക്കിയത്, കൂടെ കൂടുന്നതിൽ ഉള്ള അകൽച്ച മാത്രമല്ലാതെ സംസാരവും താരതമ്യേന കുറഞ്ഞു വന്നു, ദിവസങ്ങൾ ചെല്ലുന്തോറും പലപ്പോഴായി അവൾ സ്കൂളിൽ തന്നെ വരാതായി. അവസാനം സഹികെട്ട് അവളോട് കാര്യം ചോദിച്ചപ്പോൾ എന്നോട് വഴക്കിട്ട് നേരത്തെ അവൾ സ്കൂളിൽ നിന്നും പോയതോടെ എനിക്ക് സഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല, അങ്ങനെയാണ് എല്ലാ കാര്യങ്ങളും നവോമി ടീച്ചറോട് ഞാൻ പറഞ്ഞത്. അന്ന് ടീച്ചർ എനിക്ക് തന്ന മറുപടി ഭർത്താവ് അലൻ സൈകാര്ടിസ്റ്റ് ആണെന്നും ഇസ്രയുടെ പ്രശ്നം എന്താണെന്ന് കണ്ടെത്താം എന്നുമായിരുന്നു. അവസാനമായി ഇസ്രയെ ഞാൻ കണ്ടതും എന്നോട് വഴക്കിട്ട് പോയ അന്നാണ്, പിറ്റേ ദിവസം ടീച്ചറോട് അതേപ്പറ്റി ചോദിച്ചപ്പോൾ എനിക്ക് അറിയാൻ കഴിഞ്ഞത് ഇസ്രയേയും കൂട്ടി അലൻ ഡോക്ടറുടെ അടുത്ത് പോയെന്നും, അവൾക്ക് കുഴപ്പമൊന്നും ഇല്ലാ എന്നും, നാളെ മുതൽ അവൾ ക്ലാസ്സിൽ വരും എന്നുമാണ്. പിറ്റേ ദിവസം അവൾ ക്‌ളാസിൽ വന്നില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല തുടർച്ചയായി 6 ദിവസവും അവളെ കാണാതെ ഒരുപാട് ഞാൻ വിഷമിച്ചു, അതിനടുത്ത ദിവസം സ്കൂളിൽ വന്ന ഞാൻ എന്റെ ഇസ്ര കൊല്ലപ്പെട്ടു എന്ന വാർത്തയാണ് കേൾക്കുന്നത്. ശെരിക്കും അവളിൽ ആ മാറ്റം കണ്ട് തുടങ്ങിയത് അവൾ ഗർഭിണി ആയി എന്നുള്ള സത്യം മനസിലാക്കിയത് മൂലം ആയിരുന്നു, നവോമി ടീച്ചറുടെ പ്രേരണയാൽ തന്നെ അതിരഹസ്യമായി അരങ്ങേറിയ കറുത്ത കുർബ്ബാനയിൽ പങ്കെടുക്കാൻ പോകേണ്ടി വന്ന ഇസ്രക്ക്, അവിടെ നിന്നും ലഭിച്ച മയക്കുമരുന്നിനാൽ ലൈംഗീക വേഴ്ചയിൽ ഏർപെട്ടപ്പോൾ എന്താണ് തനിക്ക് സംഭവിക്കുന്നത് എന്ന് മനസിലാക്കാൻ കഴിയാതെ പോയി. താൻ ഗർഭിണിയാണെന്നുള്ള സത്യം മനസ്സിലാക്കിയതും അവൾ ആദ്യം വിവരം അറിയിച്ചത് നവോമി ടീച്ചറെ തന്നെ ആയിരുന്നു, ടീച്ചറിൽ നിന്നും തന്നെയാണ് 'അലൻ' ഡോക്ടർ ആണ് അവളുടെ വയറ്റിൽ വളരുന്ന കുഞ്ഞിന്റെ അച്ഛൻ എന്നും ഇസ്ര അറിഞ്ഞത്, ഇതെല്ലാം ഇപ്പോൾ സർവ സാധാരണമായ കാര്യമാണെന്നും വിഷമിക്കണ്ടാ എന്നും അബോർഷൻ ചെയ്ത് എല്ലാം നേരെ ആക്കാമെന്നും ടീച്ചറിന്റെ വായിൽ നിന്നും കേട്ടതോടെ അവൾ കൂടുതൽ തളർന്നു. എന്നോട് പല ആവർത്തി എല്ലാം തുറന്ന് പറയാൻ അവൾ ഒരുങ്ങിയെങ്കിലും അവൾക്ക് അതിന് കഴിയാതെ വന്നു, ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞതോടെ ശാരീരികമായും മാനസികമായും തളർന്ന ഇസ്ര വല്ലാതെ മാറി തുടങ്ങി. അപ്പോഴാണ് എന്നോട് വഴക്കിട്ട് അവൾ സ്കൂളിൽ നിന്നും പോയത്, അന്ന് വൈകിട്ട് ഇസ്രയുടെ വീട്ടിൽ എത്തിയ ടീച്ചറും അലനും അവളെയും കൂട്ടി തങ്ങളുടെ രഹസ്യ ആചാരങ്ങൾ അരങ്ങേറുന്ന പള്ളിയിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. അവിടെ വെച്ച് അബോർഷൻ നടത്താൻ സമ്മതിക്കില്ല എന്നും, അങ്ങനെ ചെയ്യേണ്ടി വന്നാൽ സത്യം എല്ലാവരെയും അറിയിച്ച ശേഷം ആത്മഹത്യ ചെയ്യും എന്ന് അവൾ കട്ടായം പറഞ്ഞതോടെ അവളെ കൊല്ലുക എന്നല്ലാതെ മറ്റൊരു വഴിയും ടീച്ചറിനോ അലക്സിനോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, അതിനായി അവർ കണ്ടെത്തിയ വഴി ആയിരുന്നു അവളെ അവിടെ പൂട്ടി ഇട്ട് ഇസ്രയുടെ കാമുകൻ ആയിരുന്ന എനിക്ക് പോലും അറിയില്ലാതിരുന്ന 'കെവിനെ' കണ്ടെത്തുക എന്നത്, അങ്ങനെ 5 ആമത്തെ ദിവസം കെവിനെ കണ്ടെത്തിയ അവർ അവനെയും കൂട്ടി ഇസ്രയുടെ അരികിൽ എത്തിയതും സോംബി ഡ്രഗ് അളവിൽ അധികം കെവിന് നൽകി മനുഷ്യ മൃഗമാക്കി മാറ്റിയ ശേഷം അവനെക്കൊണ്ട് ഇഞ്ചിഞ്ചായി ഇസ്രയെ കൊല ചെയ്യിപ്പിച്ചു." പറഞ്ഞു തീർന്നതും ഒരു നിമിഷത്തെ നിശ്ശബ്ദതക്ക് ശേഷം കിരൺ ജുവലിനെ നോക്കി...! "പോട്ടെ ചേച്ചി... എല്ലാം കഴിഞ്ഞില്ലേ, ചേച്ചിയെകൊണ്ട് ആകാവുന്നത് കൂട്ടുകാരിക്ക് വേണ്ടി ചെയ്യാനും ചേച്ചിക്ക് കഴിഞ്ഞു." അപ്പോഴേക്കും ഗേറ്റ് കടന്ന് കാർ അകത്തേക്ക് കയറ്റി ഡ്രൈവർ നിറുത്തി. പുറത്ത് കാത്ത് നിന്ന പോലീസുകാരുടെ സഹായത്തോടെ ഇരുവരും വീടിന് അകത്തേക്ക് കയറി...! "മാഡം... ഭക്ഷണം അവിടെ വെച്ചിട്ടുണ്ട്, എന്തെങ്കിലും ആവശ്യം ഉണ്ടെങ്കിൽ വിളിച്ചാൽ മതി ഞങ്ങൾ വെളിയിൽ കാണും." "ബോബിയുടെ ബോഡി...?" "അത് അപ്പോ തന്നെ നീക്കം ചെയ്തല്ലോ." "ഓക്കേ." പോലീസുകാർ പുറത്തേക്കിറങ്ങി വാതിൽ അടച്ചതും... കിരണിന്റെ ഫോൺ ശബ്‌ദിച്ചു...! "ആരാ ജുവൽ...?" "മൂസാക്കയാണ്." "എന്നാ ഫോൺ എടുത്തിട്ട് എന്താണെന്ന് ചോദിക്ക്." കോൾ അറ്റൻഡ് ചെയ്ത് ജുവൽ ലൗഡ്‌സ്‌പീക്കർ ഓൺ ആക്കി...! "ഹലോ കിരൺ." "ഞാൻ ജുവലാ... ഇക്ക പറഞ്ഞോളൂ, ചേച്ചി അകത്താണ്." "അത് മോളെ... ആശുപത്രിയിൽ പോസ്റ്റുമാർട്ടത്തിന് കൊണ്ടുവന്ന ബോബിയുടെ ബോഡിയിൽ നെഞ്ചിന്റെ ഭാഗത്തായി 666 എന്ന് കത്തികൊണ്ട് വരഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നെന്നും, നെഞ്ചിൽ തറച്ചിരുന്ന കത്തി അവിടെ നിന്നും ഊരി വലതു കണ്ണിൽ ആയിരുന്നു തറച്ചിരുന്നത് എന്നും, പറഞ്ഞു ഡോക്ടർ ഇപ്പോ വിളിച്ചല്ലോ." ഒന്നും മനസിലാകാതെ ജൂവലും കിരണും മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കി...! "ഇതെപ്പോൾ സംഭവിച്ചു...?" കിരൺ ആയിരുന്നു ചോദിച്ചത്...! "അറിയില്ല കിരൺ... പക്ഷെ അതല്ല പ്രശനം ഇന്നലെ രാത്രിയിൽ കൊല്ലപ്പെട്ട ഗബ്രിയേലിന്റെ ശരീരത്തിലും ഇതുപോലെ തന്നെ 666 ഉണ്ടായിരുന്നു, മാത്രമല്ല അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ തന്നെ ആയിരുന്നു കത്തി കുത്തിയിരുന്നതും, അതുപോലെ തന്നെ ബോബിയുടെ ബോഡിയിൽ കണ്ട വിരലടയാളങ്ങൾ ഗബ്രിയേലിന്റെ ശരീരത്തിൽ കണ്ടത് പോലെ തന്നെ ഇസ്രയുടെ തന്നെ ആണ്." ===== WAIT FOR THE CONCLUSION ===== കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹🌹🌹 #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ #📔 കഥ

ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/m9X7rv1?d=n&ui=v64j8rk&e1=cബൊമ്മലാട്ടം ((17)) മൂര്‍ച്ചയേറിയ വാക്കുകള്‍ കൊണ്ട് കരണുമായി ഏറ്റുമുട്ടിയ കോബ അല്‍പ്പ നേരം കണ്ണുകളടച്ച് ചാരു കസേരയിൽ ശാന്തമായി ഇരുന്നു. മരിയാ.. താന്‍ ജീവനേറെ സ്നേഹിച്ച സുന്ദരിയായ യുവതി.. വെളുത്ത റോസാ പുഷ്പം കണക്കേ മനോഹരമായ ആ ചിരി. അവളുടെ നറുമണം ഇന്നും തന്‍റെ സിരകളിലൂടെ ഓടി കളിക്കുന്നു. അവളെ കണ്ടു മുട്ടിയ നിമിഷം, പ്രണയം തുറന്നു പറഞ്ഞ നിമിഷം, ഒടുവില്‍ വെടിയുണ്ട തറച്ച് വീണുപോയ നിമിഷം.. ആ കണ്ണുകളില്‍ കണ്ടത് ഭയമായിരുന്നു, നഷ്ടമായിരുന്നു, സങ്കടക്കടലായിരുന്നു. ശ്വാസത്തിനു വേണ്ടി അവസാനമായി മടിയിൽ കിടന്ന് മരിയ ഒന്നമറിയത് ഇന്നും ചെവിയില്‍ അലയടിക്കുന്നു. ജനാല വാതിലുകള്‍ കൊടുങ്കാറ്റില്‍ ശക്തിയോടെ അടയുകയും തുറക്കുകയും ചെയ്യുന്നതു പോലത്ര അസഹനീയമാണത്..! പല രാത്രികളിലും ആ ശബ്ദം അയാളെ ഞെട്ടിയെഴുന്നേല്‍പ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. അല്‍പ്പ നേരം നീണ്ട നിശബ്ദതയ്ക്കൊടുവില്‍ കോബ കണ്ണുകള്‍ തുറന്നു. "ആസാം ചീറ്റ??!!" അയാളുടെ ചുണ്ടുകള്‍ ആദ്യം അന്വേഷിച്ചു. "പുറപ്പെട്ടു..അവരിപ്പോൾ കരണിനെ ടാര്‍ഗറ്റ് ചെയ്തിട്ടുണ്ടാവും. മാത്രമല്ല, അവിടെ സേവ്യറും ഉണ്ടല്ലോ..." കോബയുടെ വലതു ഭാഗത്ത് നില്‍ക്കുന്ന കോട്ട് ധരിച്ച കറുത്ത മാംസ മല പോലെയുള്ള ഉരുക്ക് രൂപം വിനയത്തോടെ അറിയിച്ചു. ഡിക്സൻ കോബയുടെ വലം കൈയ്യാളിയായ അയാളുടെ നാമം മോറിസ് എന്നായിരുന്നു. അതിക്രൂരൻ. ഉം.! കോബാ ഒന്നു മുരണ്ടു. "മിസ്റ്റര്‍ എക്സ് എന്ന സേവ്യര്‍ എന്തൊക്കെയോ തയ്യാറാക്കുന്നുണ്ട്. ഒരു കുരങ്ങുകളിയെന്ന പോലെ ഇന്നുരാത്രി കരണിനെ അവന്‍ ഓടിക്കും. നമ്മളും പുറപ്പെടണം. കരണിനെ എനിക്ക് നല്ലപോലെ കിതപ്പിക്കണം.. അവൻ അണയുന്നത് കണ്ട് ആനന്ദിക്കണം ഞാന്‍.!" "ഷുവര്‍ ബോസ്.! വേണ്ട ഏര്‍പ്പാടുകള്‍ ചെയ്യാം. ബട്ട് നെല്‍സന്‍?! ഈ അവസ്ഥയില്‍ ഇത്രയും ദൂരം യാത്ര ചെയ്യാന്‍?!" മോറിസ് സംശയിച്ചു. "നെല്‍സന് ഏത് രീതിയിലാണ് യാത്ര ചെയ്യാന്‍ കഴിയുക, ആ രീതി തിരഞ്ഞെടുക്കണം. എന്തായാലും പോകാതെ പറ്റില്ല." "ശരി ബോസ്., ഡോക്ടര്‍ ഫ്രാങ്കോയെ ഞാന്‍ ഫോണില്‍ ബന്ധപ്പെടാം. നെല്‍സന്‍റെ മെഡിക്കല്‍ റിപ്പോര്‍ട്ട് അയച്ചു കൊടുത്ത് എന്തു ചെയ്യണമെന്ന നിര്‍ദേശം അദ്ധേഹത്തില്‍ നിന്നും നേടാം." "That Sound is Good..! അദ്ധേഹത്തോട് കാര്യങ്ങള്‍ അവതരിപ്പിക്കൂ." മോറിസ് തലയാട്ടി. കോബ എഴുന്നേറ്റ് ഒന്നു ഞെളിപിരി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു : "ഞാന്‍ നെല്‍സന്‍റെ മുറിയിലേക്ക് പോവുകയാണ്. കാര്യങ്ങള്‍ അനുകൂലമാക്കി എന്നെ വിവരം അറിയിക്കണം." "ഓക്കെ ബോസ്സ്..." "പിന്നെ, ആ വെട്ടി നുറുക്കിയവന്‍റെ ബോഡി പുറം ലോകം അറിയാതെ ഒതുക്കണം. അവന്‍റെ വസ്തുക്കള്‍ വേര്‍തിരിച്ച് എനിക്ക് നല്‍കണം. അതുപയോഗിച്ച് മറ്റൊരു പ്ലാന്‍ എനിക്ക് ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്." എല്ലാത്തിനും ഒറ്റ ഉത്തരമായി മോറിസ് വീണ്ടും തലയാട്ടി. കോബ നെല്‍സന്‍റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. ആസാം ചീറ്റ..! വളരെ അപകടകാരിയായ മൂന്ന് യുവതികള്‍. മൂവരും സഹോദരികളാണ്. ആയോധനകലകള്‍ അരച്ചു കലക്കി കുടിച്ച ക്രൂരതകൾ ശ്വാസം പോലെ കൊണ്ടു നടക്കുന്നവർ. നെക്സലേറ്റ് ഗ്രൂപ്പുകളുമായി മൂവര്‍ക്കും ബന്ധമുണ്ടെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. പണം കൊടുത്താല്‍ ആരെ വേണമെങ്കിലും കഠാരകൊണ്ട് വെട്ടി നുറുക്കാന്‍ അവര്‍ എന്നും തയ്യാറാണ്. എതിരാളി എത്ര വലതാണെങ്കിലും ആസാം ചീറ്റയ്ക്ക് വളരെ നിസാരമാണ്. മൂവരോടും ഒരുപോലെ പോരടിച്ചു നില്‍ക്കുക വളരെ പ്രയാസകരവും. ഭീമമായ തുക ഓഫര്‍ ചെയ്ത് കോബ കളത്തിലിറക്കിയ ഈ ആസാം ചീറ്റ ഇപ്പോള്‍ കരണിന് ഏകദേശമടുത്തായി ഉണ്ട്. ഡിക്സന്‍ കോബയുടെ ഉത്തരവ് കിട്ടിയാലുടന്‍ കരണിന്‍റെ നേര്‍ക്ക് അവര്‍ ചാടി വീഴും. ഏതു നിമിഷവും.! കോബയുടെ ചുവടുകള്‍ പ്രത്യേകമായി തയ്യാറാക്കിയ മുറിയില്‍ എത്തി നിന്നു. വല്ലാത്ത നിശബ്ദത. ജാലകത്തിലൂടെ പുറത്തെ രാത്രിയില്‍ തറഞ്ഞിരിക്കുന്ന രൂപത്തിലേക്ക് കോബ ഒന്നു നോക്കി. "നെല്‍സന്‍.?!" അയാള്‍ ശാന്തമായി വിളിച്ചതും ഇലക്ട്രിക് മോട്ടോര്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന ശബ്ദം കോബ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അയാളുടെ വിളി കേട്ട നെല്‍സന്‍ പതിയെ തിരിയുന്ന സൂചനയായിരുന്നു ആ ശബ്ദം. ഇലക്ട്രിക് വീല്‍ ചെയറില്‍ ഇരിക്കുന്ന നെല്‍സന്‍ കോബയെ നോക്കി വേദനയോടെ പുഞ്ചിരിച്ചു. "മം.. മ്മാ.. മം.. മ്മാ.." പതിമൂന്നുകാരനായ അവന്‍റെ കോടിയ ചുണ്ടുകള്‍ അന്വേഷിച്ചതും കോബയുടെ ഹൃദയം വിണ്ടുകീറി. കൈ വെള്ളയില്‍ ഹൃദയത്തെയെടുത്ത് തലോടുന്നത്ര വേദന! ഓട്ടിസം ബാധിതനായ തന്‍റെ മകന്‍റെ ആഗ്രഹം ഇനിയൊരിക്കലും സാധ്യമല്ല. മരിയയെ സ്വന്തം അമ്മയെ പോലെയാണ് അവന്‍ കാണുന്നത്. നെല്‍സനെ തന്‍റെ കൈകളില്‍ ഏല്‍പ്പിച്ച് മരണത്തിന് കീഴടങ്ങിയതാണ് അവന്‍റെ സ്വന്തം അമ്മയായ ജുവാന. പിന്നീട് പ്രണയമോ, കുടുംബമോ വേണ്ടയെന്ന കോബയുടെ ഉറച്ച തീരുമാനത്തിന് ക്ഷതം വന്നു തുടങ്ങിയത് മരിയയെ കണ്ട നാള്‍ മുതലാണ്. കോബയില്‍ നിന്നും ഒരല്‍പ്പം വിതുമ്പല്‍ താഴേക്ക് അടര്‍ന്നു വീണു. അയാള്‍ മുട്ടിലിരുന്ന് മുഖം പൊത്തി കരഞ്ഞു. തന്‍റെയും നെല്‍സന്‍റെയും നഷ്ടം അത്ര കണ്ട് വലുതാണ്. മരിയയുടെ മരണം.! ഓര്‍മ്മ വൈകല്യം കൂടിയുള്ള നെല്‍സന്‍ ആകെ രണ്ടു പേരുകളും രണ്ടു മുഖങ്ങളും മാത്രമേ മറക്കാതുള്ളൂ. ഡിക്സന്‍ കോബയും മരിയയും. വീല്‍ ചെയറിലെ കുഞ്ഞു ലിവര്‍ അനക്കിയതും നെല്‍സന്‍ മുന്നോട്ടടുത്തു. മുഖം പൊത്തി വിതുമ്പുന്ന കോബയുടെ ശിരസില്‍ ഇടതു കൈ ചേര്‍ത്ത് അവനൊന്നു തടവി. "പ.. പ്പാ.. പ.. പ്പാ..??" നെല്‍സന്‍റെ വിളിയില്‍ കോബ മുഖമുയര്‍ത്തി. "നോ.. നോ.. പ.. പ്പ.. ഡോ.. ണ്ട്.. ക്രൈ.." മുറിവാക്കുകളോടെ അവന്‍ പറഞ്ഞു. കോബ വേദനയോടെ കണ്ണീര് തുടച്ചു. "ഇല്ല.. മോനേ.. പപ്പ കരയില്ല.. പപ്പ കരഞ്ഞാല്‍ മോന്‍റെ മരിയ മമ്മ താങ്ങില്ല.." നെല്‍സന്‍ ചിരിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു. പൂര്‍ണ്ണമായും തളര്‍ന്ന നെല്‍സന്‍ ആകെ അനക്കാന്‍ കഴിയുന്നത് ഇടത് കൈയ്യും വലതു കൈയ്യിലെ വിരലുകളും കഴുത്തിന് മേല്‍പ്പോട്ടും മാത്രമാണ്. അവന്‍ കോബയുടെ കണ്ണീര് തുടച്ചു. "മോനേ നമുക്ക് ഒരു യാത്രയുണ്ട്. ഉടന്‍ നമ്മള്‍ പോകണം." നെല്‍സന്റെ കണ്ണുകൾ സംശയിച്ചു. കോബ ആ സംശയം തിരിച്ചറിഞ്ഞ് മറുപടി കൊടുത്തു : "മോന്‍റെ മമ്മയെ കൊന്നുകളഞ്ഞ ആ മഹാപാപിയെ വെറുതെ വിട്ടുകൂടാ. അവന്‍ നീറണം.. നീറി നീറി ചാവണം.. കുടുംബടക്കം..!" "അയാള്‍ ചെയ്ത തെറ്റിന് എന്തിന് മറ്റുള്ളവരെ ശിക്ഷിക്കണം.? അരുത് പപ്പാ.. എനിക്ക് പപ്പയെ കൂടി നഷ്ടപ്പെടാന്‍ വയ്യ..." നീണ്ട വിക്കലോടെ നെല്‍സന്‍ പണിപ്പെട്ട് പറഞ്ഞു. "ഇല്ല മോനേ.. പപ്പയ്ക്ക് അടങ്ങാന്‍ കഴിയില്ല. വളരെ കഷ്ടപ്പെട്ടാണ് അവനെ ഞാന്‍ കണ്ടെത്തിയത്. മരിയയ്ക്ക് വേണ്ടി, നിനക്കു വേണ്ടി എനിക്ക് പ്രതികാരം ചെയ്യണം." കോബയുടെ ഞരമ്പുകള്‍ വലിഞ്ഞു, മുഖം തീ പോലെ പ്രകാശിച്ചു. "മരിയ മമ്മ ഇതൊട്ടും ആഗ്രഹിക്കുന്നതല്ല. അവര്‍ ഏയ്ഞ്ചലാണ്." നെല്‍സന്‍ തിരുത്തി. തന്റെ പിതാവിന്റെയുള്ളിൽ സമുദ്രം കണക്കെ പ്രതികാരം തിരകളടിച്ച് മറിയുന്നത് അവൻ കാണാതെ കാണുകയായിരുന്നു.. "യെസ്.. എനിക്കറിയാം.. എന്‍റെയുള്ളിലെ അഗ്നി അല്‍പ്പമെങ്കിലും ശമിക്കണമെങ്കില്‍ ഇത് ചെയ്തേ തീരൂ.." കോബ വെറി പിടിച്ചു. നെല്‍സന്‍ മിണ്ടിയില്ല. വീണ്ടും നിശബ്ദത.. കോബ മകനെ മൃദുവായി പുണര്‍ന്നു. "മൈ ഡിയർ സൺ, ഡോക്ടര്‍ ഫ്രാങ്കോ അനുവാദം തന്നാല്‍ നമ്മള്‍ ഉടന്‍ ഈ സ്ഥലം വിടും. അവന്‍റെയടുത്തേക്ക് നമ്മള്‍ പോവുകയും ചെയ്യും. മരിയയെ കൊന്ന അവന്‍റെ തല ഞാന്‍ നിനക്ക് സമ്മാനിക്കുകയും ചെയ്യും മോനേ. ഇത് പപ്പയുടെ വാക്കാണ്.. ഉറപ്പാണ്.." അയാളുടെ നെഞ്ചില്‍ തല ചായ്ച്ച് നെല്‍സന്‍ വിങ്ങി വിതുമ്പുകയായിരുന്നു. മരിയയുടെ ഓർമ്മകൾ അവന്റെ ഹൃദയത്തെ കൊളുത്തി വലിച്ചു. ************************************************************************************************************************ ഏതു നിമിഷവും എവിടെ നിന്നും ഒരാക്രമണം പ്രതീക്ഷിക്കാം. കരണിന്‍റെ ചിന്തകള്‍ പലതും മഥിച്ചു. ഡിക്സന്‍ കോബ സാധാരണക്കാരനല്ല. മുറിവേറ്റ സര്‍പ്പം കൂടിയാണയാള്‍. ശ്വാസം പോലെ പക കൊണ്ടു നടക്കുന്നവന്‍. ആരെയൊക്കെ എവിടെയൊക്കെയാണ് തന്‍റെ പിന്നില്‍ അയാള്‍ അയച്ചിരിക്കുകയെന്ന് തിരിച്ചറിയുക കഠിനമാണ്. കരണിന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ ചുറ്റും പാഞ്ഞു. സ്വദേശികളേയും വിദേശികളേയും കൊണ്ട് സമ്പന്നമായ തിരക്ക് കുറയാത്ത നിരത്തുകള്‍, ആകാശം മുട്ടേ നിവര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്ന കെട്ടിടങ്ങള്‍, നിരവധി വഴിയോര കച്ചവടക്കാര്‍, ഷോപ്പുകള്‍, ടാക്സി സ്റ്റാന്‍ഡുകള്‍ അങ്ങനെ നീളുന്നു കാഴ്ചകള്‍. വല്ലാത്തൊരു കരുതലോടെ കരണ്‍ ഒരോ ചുവടും മുന്നോട്ട് വച്ചു. ഒടുവിലത് ബീറ്റില്‍ എത്തി നിന്നു. മനസ്സ് ശാന്തമല്ല.. കാറില്‍ കയറി ഡ്രൈവ് ചെയ്യുന്നതിനിടയില്‍ കരണ്‍ വീണ്ടും ചിന്തിച്ചു. കോബയുടെ അറ്റാക്ക് എവിടെ നിന്നുമാണ് തുടങ്ങുക? ആരെ മുന്‍പിലിട്ടായിരിക്കും അയാള്‍ കളിക്കുക?! അശ്വിനി..!? ശിവാനി..!? ഇരുവരും സേഫാണ്. അത്രത്തോളം സുരക്ഷിതമായിടത്താണ് അവരുള്ളത്. ഭയപ്പെടേണ്ടതായി ഒന്നുമില്ല. എങ്കിലും ഇരുവരേയും കോണ്‍ഡാക്ട് ചെയ്തേക്കാം. കരണ്‍ പോക്കറ്റ് പരിശോധിച്ചു. അപ്പോഴാണ് തന്‍റെ മൊബൈലും സാറ്റലൈറ്റ് ഫോണും നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന സത്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. ഉള്ളില്‍ ഒരു അഗ്നി ഗോളം പായുകയുണ്ടായി. പെട്ടെന്നുതന്നെ കരണ്‍ കാര്‍ ബ്രേക്ക് ചവിട്ടി നിര്‍ത്തി. കാറിന്‍റെ അകം നന്നായി പരിശോധിച്ചു നോക്കി. ഇല്ല.. അതില്ല.. ഗോവയില്‍ വച്ചുണ്ടായ പോരാട്ടങ്ങളിലെവിടെയോ അത് നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. "ഷിറ്റ്..!" സ്റ്റിയറിംഗില്‍ ശക്തമായിടിച്ച് പരിഭ്രാന്തനായി കരണ്‍ പുറത്തോട്ട് നോക്കവേയാണ് നടുക്കുന്ന ആ കാഴ്ച കണ്ടത്. ഭീമാകാരനായ കൂറ്റന്‍ ട്രക്കര്‍ അവന്‍റെ നേര്‍ക്ക് ഹോണ്‍ മുഴക്കി പാഞ്ഞടുക്കുന്നു. ഒരു സെക്കന്‍റ് നിശ്ചലമായി പോയി. ഞൊടിയിടയിൽ ശ്വാസം വീണ്ടെടുത്ത് ഉടന്‍ തന്നെ കാര്‍ സ്റ്റാര്‍ട്ട് ചെയ്ത് മുന്നോട്ടെടുത്തതും കൊടുങ്കാറ്റ് പോലെ ട്രക്കര്‍ കാറില്‍ തട്ടാതെ കടന്നു പോവുകയായിരുന്നു. എലിമീശ വണ്ണത്തില്‍ കരണ്‍ രക്ഷപ്പെട്ടു എന്നു പറയാം. ഡ്രിഫ്റ്റ് ചെയ്ത് കാര്‍ കറക്കി നിര്‍ത്തിയതും അന്തരീക്ഷം പൊടിപടലങ്ങള്‍കൊണ്ട് മൂടപ്പെട്ടു. കാഴ്ച വ്യക്തമല്ല. കരണ്‍ നന്നായി കിതയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ട്രക്കര്‍ കടന്നു പോയത് അബദ്ധത്തില്‍ അല്ലെന്നും അവനൂഹിച്ചു. അപ്പോഴാണ് മറ്റു പല ശബ്ദങ്ങളും കരണ്‍ കേള്‍ക്കാനിടയായത്. കാറിന്‍റെ ആക്സിലേറ്റര്‍ നന്നായി അമര്‍ത്തുമ്പോഴുണ്ടാവുന്ന ഇരമ്പലുമായി ആ ശബ്ദങ്ങള്‍ക്ക് നല്ല സാമ്യമുണ്ട്. മൂടിക്കെട്ടിയ പൊടിപടലങ്ങള്‍ മണ്ണിലേക്ക് കൂപ്പുകുത്തി രംഗം തെളിഞ്ഞു തുടങ്ങിയതും കാഴ്ച വ്യക്തമായി. നാലോളം വ്യത്യസ്ഥയിനത്തില്‍പ്പെട്ട കാറുകള്‍ നിരന്നിരിക്കുന്നു. അവയെല്ലാം ലക്ഷ്യമിട്ടിരിക്കുന്നത് കരണിനെ മാത്രം. "അപ്പോള്‍ ഡിക്സന്‍ കോബ കളി തുടങ്ങി. ഈ രാജ്യമാകെ എന്നെയിട്ട് ഓടിക്കുമെന്ന് അവന്‍ പറഞ്ഞത് ചുമ്മാതല്ല.!" അരയിലെ ഗണ്‍ എടുത്ത് കരണൊന്നു പരിശോധിച്ചതില്‍ വെടിയുണ്ടകള്‍ പോരാ എന്നറിഞ്ഞു. എതിരാളിയില്‍ ആരോ വീണ്ടും ശക്തമായി ആക്സിലേറ്റര്‍ കൊടുത്തു. ആരംഭിക്കാന്‍ പോകുന്നു, തയ്യാറായിക്കോളൂ.. എന്ന സൂചന പോലെ.! കരണ്‍ ശക്തമായി ശ്വാസം കഴിച്ചു. പോരാടുക തന്നെ.. അത് മരണം വരെ ആയാലും.. അടുത്ത നിമിഷം വലിയൊരു ഹോണ്‍ മുഴക്കി കൊടുങ്കാറ്റ് പോലെ ആ നാല് കാറുകളും മുന്നോട്ട് കുതിച്ചതും കരണ്‍ റിവേഴ്സെടുത്ത് കാര്‍ ഒന്നു കറക്കി നിര്‍ത്തി വെടിയുണ്ട കണക്കേ പാഞ്ഞു. എതിരാളികള്‍ വരിയായി വിടാതെ പിന്നാലെയും.. "𝗠𝗼𝘃𝗲.. 𝗠𝗼𝘃𝗲..." റോഡ് നിരത്തിലെ കാല്‍നട യാത്രക്കാരെയും മറ്റും നോക്കി ആക്രോഷിച്ചും ഹോൺ മുഴക്കിയും കരണ്‍ കുതിച്ചു പാഞ്ഞു. ക്ലച്ച് ചവിട്ടുന്നതും ഗിയര്‍ മാറ്റുന്നതുമായ ശബ്ദത്തിനൊപ്പം കാറുകളുടെ ഇരമ്പലുകളും അന്തരീക്ഷത്തില്‍ ഭയാനകം സൃഷ്ടിച്ചു. ഹൈവേയില്‍ കയറി അഞ്ചു കാറുകളും കുതിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു. എതിരാളികള്‍ ഇടയ്ക്ക് വെടിയുതിര്‍ത്തതും കരണ്‍ സാഹസികമായി സര്‍വ്വീസ് റോഡിലേക്ക് പറന്നു കയറി. തൊട്ടു പിന്നാലെ അവരും. വഴിയോരത്തെ വണ്ടിക്കടകളും മറ്റും എതിരാളികള്‍ ഇടിച്ചു തെറുപ്പിച്ചാണ് പായുന്നത്. അപ്പോഴാണ് മുന്നിലായി ട്രാഫിക് ജാം കരണിന്‍റെ ശ്രദ്ധയില്‍ പെട്ടത്. ഉടന്‍ തന്നെ ബ്രേക്ക് ചവിട്ടി ഹാന്‍റ് ബ്രേക്ക് വലിച്ചു പിടിച്ച് ഗിയര്‍ ചേഞ്ച് ചെയ്ത് അടുത്ത വളവിലേക്ക് കരണ്‍ കാര്‍ ഓടിച്ചു കയറ്റി എതിരാളികളെ അമ്പരപ്പിച്ചു.! "ബോസ് ഇയാളൊരു സാധാരണക്കാരനല്ല.!" എതിരാളികളുടെ നാല് കാറുകളിലൊന്ന് ഡ്രൈവ് ചെയ്യുന്നയാള്‍ അടുത്തിരിക്കുന്ന ബോസിനോട്‌ അതിശയം പ്രകടിപ്പിച്ചു..!! "തീര്‍ച്ചയായും അവന്‍ സാധാരണക്കാരനല്ല. പതിനെട്ടടവും പയറ്റി തെളിഞ്ഞ അസാധാരണ വ്യക്തിത്വമാണ് കരൺ...!" ക്രൂരമായ ചിരിയോടെ ബോസ്സ് പറഞ്ഞു. കരണ്‍ കൊല്ലാതെ വിടേണ്ടി വന്ന മിസ്റ്റര്‍ എക്സ് ആയിരുന്നു ആ ബോസ്സ്.! അയാള്‍ കാറിന്‍റെ ഡാഷ് ബോര്‍ഡ് തുറന്ന് വലിപ്പമുള്ള ടാബ് കൈയ്യിലെടുത്ത് ഓണ്‍ ചെയ്ത് വിരലുകളനക്കി. അടുത്ത സെക്കന്‍റില്‍ കാറിന്‍റെ ഡിക്കി താനേ തുറക്കപ്പെട്ടു. ടാബില്‍ തെളിഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന Launch ബട്ടണില്‍ അയാള്‍ വിരലമര്‍ത്തിയതും വല്ലാത്തതരം ഇരമ്പലോടെ ഡിക്കിയില്‍ നിന്നും ബോംബുകള്‍ ഘടിപ്പിച്ച അഞ്ചോളം ഡ്രോണുകള്‍ സ്റ്റാര്‍ട്ടായി. കടന്നലുകളുടെ രൂപത്തോട് സാമ്യമുള്ള അവ കാറിന്‍റെ ഡിക്കിയില്‍ നിന്നും പുറത്തേക്കെത്തി ആകാശത്ത് വട്ടമിട്ടു പറന്നു. ക്രൂരതയുടെ ഭാവം മുഖത്ത് പ്രകടമാക്കി എക്സ് സ്വയം പറഞ്ഞു : "Its Show Time.!" ഡ്രോണുകളില്‍ സ്ഥാപിച്ചിട്ടുള്ള ക്യാമറ കണ്ണുകളെല്ലാം കരണിന്‍റെ വണ്ടിയില്‍ അയാള്‍ ലോക്ക് ചെയ്തതതും Target Accepted എന്ന് ടാബ് അറിയിച്ചു. ചുണ്ടിലെ ക്രൂരമായ ചിരി മായ്ക്കാതെ അയാള്‍ Approved ബട്ടണ്‍ അമര്‍ത്തിയതും വെടിയുണ്ട കണക്കേ അഞ്ചു ഡ്രോണുകളും കരണിലേക്ക് ലക്ഷ്യമിട്ടു കുതിക്കുകയായിരുന്നു. "ഹഹഹഹ..! ഈ പ്രയോഗം അവന് പുതുമയായിരിക്കും. ഇത് വളരെ രസകരമായിരിക്കും..." എക്സ് പരിഹാസമായി ചിരിച്ചു. ഫൂൂൂംം..!! ഫൂൂൂംം..!! ഡ്രോണുകള്‍ പാഞ്ഞടുത്തു. കരണ്‍ കാറിന്‍റെ ചില്ലിലൂടെ പിന്‍ഭാഗത്തേക്ക് ഒന്നു നോക്കി. കടന്നൽ കൂട്ടം പോലെ തന്‍റെ നേര്‍ക്ക് പാഞ്ഞു വരുന്ന ഡ്രോണുകളെ കണ്ടപ്പോള്‍ പണ്ട് അശ്വിനിയെ കണ്ടെത്താന്‍ ജഫാ തനിക്കു നേരെ പ്രയോഗിച്ച ഡ്രോണുകളെയാണ് അവന് ഓര്‍മ്മ വന്നത്. "വാ.. വാ.. വാ.. എല്ലാത്തിനും ഞാന്‍ ഒരുക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ട്.!" വല്ലാത്തൊരു ആവേശത്തോടെ കരണ്‍ ആക്സിലേറ്റര്‍ അമര്‍ത്തി. കുതിച്ചു പോകുന്ന ലക്ഷ്യത്തില്‍ ചെന്നിടിച്ച് പൊട്ടിത്തെറിക്കാന്‍ ഡ്രോണുകള്‍ അതിവേഗതയില്‍ പാഞ്ഞു. അവയെ ടാബില്‍ നോക്കി വിദഗ്ധമായി എക്സ് ഓട്ടോമാറ്റഡ് ആക്കി. "ഇനിയുള്ളവ ഡ്രോണുകള്‍ കൈകാര്യം ചെയ്തുകൊള്ളും. നമ്മള്‍ വെറും കാണികള്‍ മാത്രമായാല്‍ മതി." അയാൾ പിറുപിറുത്തു. തന്ത്രപരമായി മുന്നോട്ട് പോകണം. വര്‍ഷങ്ങള്‍ മുന്‍പ് ചെയ്തതു പോലെ. കരണ്‍ ചിന്തിക്കേ ആദ്യത്തെ രണ്ടു ഡ്രോണുകള്‍ വന്നിടിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചതും അവന്‍ കാര്‍ വെട്ടിച്ചു മാറ്റി. തല്‍ക്ഷണം റോഡില്‍ കൂപ്പുകുത്തി അവയിലെ ബോംബ് പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. ഭൂൂൂംം..!!🔥 ഇനി അവശേഷിക്കുന്നവ മൂന്ന് ഡ്രോണുകള്‍ മാത്രം.! "വൗ കരണ്‍..! ഇപ്പോള്‍ കളിയുടെ ആവേശം മുറുകിയിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ നിന്നെ അത്ര പെട്ടെന്ന് ജയിക്കാന്‍ ഞാന്‍ വിടില്ല." എക്സ് ടാബിലെ ഓള്‍ ബട്ടണ്‍ അമര്‍ത്തിയതും മറ്റു മൂന്ന് കാറുകളിലേയും ഡിക്കികള്‍ താനേ തുറക്കപ്പെട്ടു. അവയില്‍ നിന്നും കടന്നലുകളുടെ രൂപ സാദൃശ്യമുള്ള പതിനഞ്ചോളം ഡ്രോണുകള്‍ പുറത്തേക്കിറിങ്ങി ആകാശത്തെ വട്ടമിട്ടു പറന്ന ശേഷം കരണിന്‍റെ നേര്‍ക്ക് പാഞ്ഞടുത്തു. രംഗം കണ്ണാടിയിലൂടെ വീക്ഷിച്ച കരണ്‍ അല്‍പ്പമൊന്നു പതറി. പണ്ട് ജഫാ അയച്ച ഡ്രോണുകളേക്കാള്‍ കൂടുതലുണ്ട് ഇത്. "ആഹഹാ..! ആവേശം കൂടി വരുന്നു." എക്സ് രോമാഞ്ചത്തോടെ സ്വയം പറഞ്ഞു. ഓരോ ഡ്രോണുകള്‍ വന്നിടിക്കാന്‍ തുനിയുന്നതിനനുസരിച്ച് കരണ്‍ കാര്‍ വെട്ടിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു. റോഡിലും മരത്തിലുമൊക്കെയിടിച്ച് അവ ചിന്നഭിന്നമായി പൊട്ടിത്തെറിക്കുകയായിരുന്നു. നിരത്തിലെ വഴിയാത്രക്കാര്‍ പരിഭ്രാന്തിയോടെ എങ്ങോട്ടെന്നില്ലാതെ കുതറിയോടി മറഞ്ഞു. പെട്രോളിങ്ങിനായി ഒതുക്കി നിര്‍ത്തിയ പോലീസ് വാഹനവും രംഗത്തിറങ്ങി. എല്ലാവരും ഒരുപോലെ ഹൈവേയില്‍ ചേസിംഗിന്‍റെ താണ്ഡവമാടി.! അന്തരീക്ഷം പൊടിപടലങ്ങള്‍ കൊണ്ടും അഗ്നി കൊണ്ടും ഭീകരത കൊണ്ടും സമ്പന്നമായി മാറി. എക്സ് പോലീസ് വാഹനങ്ങളുടെ ചക്രങ്ങളില്‍ നോക്കി വെടിയുതിര്‍ത്തതും നിയന്ത്രണം തെറ്റി അവ ദിശ മാറി എങ്ങോട്ടോ പോയി. "ഒരാളിവിടെ കാര്യമായ ജോലി ചെയ്യുമ്പോള്‍ അതിന്‍റെ കുറുകെ വരരുത്." പുച്ഛത്തോടെ പോലീസ് വാഹനത്തെ നോക്കി എക്സ് പറയുകയായിരുന്നു. "സൗത്ത് ബ്രിഡ്ജിന്‍റെ ഭാഗത്തു നിന്നും സിഐയാണ് സംസാരിക്കുന്നത്. ഇവിടെ വലിയൊരു അഭ്യാസമാണ് റോഡുകളില്‍ സംഭവിക്കുന്നത്. ഉടന്‍ കൂടുതല്‍ ഫോഴ്സിനെ അയക്കണം. സസ്പെക്ട് സഞ്ചരിക്കുന്നത് വടക്കോട്ടാണ്. ഓവര്‍..!" നിശ്ചലമായ പോലീസ് വാഹനത്തില്‍ നിന്നും വയര്‍ലെസിലൂടെ അറിയിപ്പ് കിട്ടിയതും നാനാഭാഗത്തു നിന്നും ഏതാനും പോലീസ് വാഹനങ്ങള്‍ കൂടി കളത്തിലിറങ്ങി. എല്ലാ വാഹനങ്ങളും റോഡില്‍ ഒരുപോലെ ചീറി പാഞ്ഞു. "𝗛𝗲𝘆, 𝗦𝘁𝗼𝗽 𝗧𝗵𝗲 𝗖𝗮𝗿..!" പോലീസ് വാഹനത്തില്‍ നിന്നും അറിയിപ്പ് കിട്ടിയതും എക്സ് വീണ്ടും വെടിയുതിര്‍ത്തു. ഇതേ സമയം ഡ്രോണുകളില്‍ നിന്നും പോലീസില്‍ നിന്നും രക്ഷപ്പെടാനുള്ള പായ്ച്ചലില്‍ തന്നെയായിരുന്നു കരണ്‍. ഏതാണ്ട് മൂന്നു ഡ്രോണുകള്‍ ഒരുപോലെ വന്നിടിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചതും കരണ്‍ തന്‍റെ കാര്‍ ഒരൊറ്റ വെട്ടിത്തിരി. അവ ലക്ഷ്യം പിഴച്ച് ചെന്നിടിച്ചതാവട്ടെ പോലീസ് വാഹനത്തിലും. തല്‍ക്ഷണം ഭയാനകമായ ശബ്ദത്തോടെ ഡ്രോണുകള്‍ പൊട്ടിച്ചിതറി. പോലീസ് വാഹനം മുഴുവനായി കത്തി. ഡോര്‍ തുറന്നിറങ്ങിയ ഉദ്യോഗസ്ഥരെ അഗ്നി കൈയ്യെത്തി പിടിച്ച് പാടേ വിഴുങ്ങിയിരുന്നു. കറുത്ത പുക ഗോളമായി മേലോട്ടുയര്‍ന്നു. ശരീരം അഗ്നി മൂടിയ പോലീസുകാർ തറയില്‍ കിടന്നുരുണ്ടും കൈകാലുകളിട്ട് അടിക്കുകയും ചെയ്ത് നിലവിളിച്ചു. "𝗢𝘂𝗰𝗵..!!" എക്സ് കപട സഹതാപത്തോടെ ആ രംഗം നോക്കി പരിഹസിച്ചു. എല്ലാ ഡ്രോണുകളും ചിതറി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഇല്ല.. ഇതൊരു നടയ്ക്ക് പോകില്ല. താന്‍ പിടി കൊടുക്കുകയോ മരണപ്പെടുകയോ ചെയ്തില്ലെങ്കില്‍ ഇനിയും ഒരുപാട് നഷ്ടങ്ങള്‍ കാണേണ്ടി വരും. തന്ത്രപരമായ ആശയം തലച്ചോറില്‍ ഉദിച്ചതും കരണ്‍ കാറിന്‍റെ ഹെഡ്ലൈറ്റ് ഓഫ് ചെയ്ത് ഇരുളിലേക്ക് മറഞ്ഞു. പോലീസ് വാഹനങ്ങളെ ശക്തിപരമായി നേരിട്ട എക്സിനും സംഘത്തിനും കരണിനെ നഷ്ടപ്പെടുകയായിരുന്നു. എവിടേക്കാണ് അവന്‍ നൂണ്ട് പോയതെന്നറിയാതെ അവര്‍ അതേ ഇരുളിലേക്ക് ചലിച്ചു. അപ്പോഴാണ് നിശ്ചലമായ ബീറ്റ് കണ്ണില്‍ പെട്ടത്. നാലു കാറുകളും ഒരുപോലെ നിര്‍ത്തി. എക്സിന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ അന്തരീക്ഷത്തില്‍ പാഞ്ഞു കളിച്ചു. ഏതു നിമിഷവും കരണിന്‍റെ ആക്രമണം പ്രതീക്ഷിക്കാം. ((തുടരും)) കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹🌹 #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ #🧟 പ്രേതകഥകൾ!

ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mlWbKa01?d=n&ui=v64j8rk&e1=cപെയ്തൊഴിയാതെ ഭാഗം..16 ********** അല്ല..ന്റെ "കുട്ടി ഓനെയും കുട്ടിയേയും വേണ്ടെന്നും പറഞ്ഞുകൊണ്ട് മറ്റൊരുത്തന്റെ കൂടെ പോയി പൊറുത്തതല്ലേ..?! എന്നിട്ട് ഉളുപ്പുണ്ടോ..അനക്ക് ഇങ്ങോട്ട് കയറിവന്ന് മോനെ ചോദിക്കാൻ..' തെക്കേലെ പാത്തുമ്മയുടെ ചോദ്യം കേട്ട് അവൾ മറുപടി പറയാൻ കഴിയാതെ കുറച്ചു സമയം മൗനിയായി നിന്നു.. ☘️☘️☘️☘️☘️ നിങ്ങൾ എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും എന്റെ മോനെ കാണാതെ ഞാൻ പോവില്ല.. ഞാൻ.. അവന്റെ ഉമ്മയല്ലേ അവനെ കാണാതെ നീറി നീറി കഴിയാൻ തുടങ്ങിയിട്ട്.. രണ്ട് വർഷായി...അവനെ കണ്ണ് നിറച്ചു കാണണം വാരിയെടുത്തു കൊതിതീരെ ആ... കുഞ്ഞികവിളിൽ മുത്തണം... അവന്റെ ഉമ്മയൊ...! ആര്..നീയോ...?" അത് പറയാൻ ഉള്ള യോഗ്യത ഉണ്ടോടി നിനക്ക്... പിഴച്ചവളെ... "അതും പറഞ്ഞുകൊണ്ട് റഫീഖിന്റെ ഉമ്മ മുറ്റത്തേക്ക് ഒരു തുപ്പായിരുന്നു... കുറേ കള്ളകണ്ണീർ വീഴുതിയത് കൊണ്ടും അവകാശം പറഞ്ഞത് കൊണ്ടും ഉമ്മയാവാൻ പറ്റില്ല... ശെരിയാ... ഞാൻ പിഴച്ചവളാ...ഭർത്താവ് ഇരിക്കെ മറ്റൊരുത്തന്റെ കൂടെ പോയി പൊറുത്തവളാ.. എല്ലാം ശെരിയാ... പക്ഷെ...അവന്റെ ഉമ്മ എന്ന സ്ഥാനം എന്നിൽ നിന്നും നിഷേധിക്കരുത്.അത് മാത്രം സഹിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല. ഇവിടെ നിന്ന് മോങ്ങിയിട്ട് കാര്യം മില്ല.. ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ അവർ ഇവിടെ ഇല്ല. നോക്ക്... മഹിറ അപ്പുറത്തുള്ള അയൽക്കാരും റോഡിലൂടെ പോകുന്നവരും എല്ലാം നോക്കി നിൽപ്പുണ്ട് നീ കാരണം ഒരിക്കൽ അപമാനം സഹിച്ചവരാണ് നാട്ടുകാരുടെ പരിഹാസങ്ങൾ കെട്ടവരാണ് ഇവരെ ഇനിയും ദ്രോഹിക്കാതെ നീ പോകുന്നുണ്ടോ..? ഇല്ല... പാത്തുമ്മത്ത ഞാൻ പോകില്ല.. എനിക്ക് അവനെ കാണണം...എന്റെ കുഞ്ഞിനെ എനിക്ക് കാണണം... കൂടെ പോയവൻക്ക് നിന്നെ വേണ്ടതായപ്പോഴല്ലേ നിനക്ക് നിന്റെ കുഞ്ഞിനെ ഓർമ്മ വന്നത്.അവൻ പൊന്നുപോലെ നിന്നെ നോക്കുകയാണേൽ നീ കുഞ്ഞിനെ കുറിച്ച് ഓർക്കുക പോലും ഉണ്ടാവില്ലല്ലോ.. എന്റെ ഉമ്മാ... ഓരോന്ന് പറഞ്ഞു വീണ്ടും വീണ്ടും എന്റെ ഹൃദയത്തെ കുത്തല്ലേ.. പറ്റിപ്പോയി... അത് ഞാൻ സമ്മതിച്ചല്ലോ... അവൻ വരുന്നതിന് മുൻപ് ഇവിടെ നിന്നും പൊക്കോ.. അതാ നല്ലത് അവനെ വെറുതെ ദേഷ്യം പിടിപ്പിക്കാൻ നിൽക്കണ്ട.... മകനെ കാണാതെ പോകില്ല എന്നുള്ള വാശിഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും റഫീഖിന്റെ ഉമ്മയുടെ ചില ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മറുപടി ഇല്ലാതെ അവൾ വീണ്ടും വരുമെന്ന വെല്ലുവിളിയോടെ അവിടെ നിന്നും ഇറങ്ങി.. ☘️☘️☘️☘️ അവൾ പോയതിന് ശേഷം എല്ലാവിവരങ്ങളും ഉമ്മ റഫീഖിനെ വിളിച്ചറിയിച്ചു. അവൻ ദേഷ്യം കൊണ്ട് നിന്ന് വിറക്കുകയായിരുന്നു.. ജുബി.... വന്നേ മതി നമുക്ക് പോകാം... എന്താ.. ഇക്കയിത്.. മോളെ കണ്ട് കൊതിതീർന്നില്ല... ഒരു അരമണിക്കൂർ കൂടെ കഴിഞ്ഞിട്ട് പോയാൽ പോരെ.. ഇന്ന് ഒരു ദിവസം മുഴുവനായി ഇവിടെ നിന്നാലും നിനക്ക് മോളെ കണ്ട് കൊതിതീരില്ല. അത് കൊണ്ട് നീ വാ... ഇക്കാ... Pls.... ജുബി........... " അവൻ നിന്നലറി... എന്ത് പറ്റി ഇക്കാക്ക് പെട്ടന്ന് നല്ല കളിചിരി തമാശയായിരുന്നല്ലോ മുജീബ് ഇക്കയുടെ കൂടെയിരുന്ന്.. ഉമ്മ വിളിച്ച് വെച്ചതിനു ശേഷം ആണല്ലോ ഇത്രയും ദേഷ്യം. അവൾ ഒന്നും മനസിലാവാതെ മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെ എല്ലാവരോടും യാത്ര പറഞ്ഞ് അവന്റെ കൂടെ പുറപ്പെട്ടു.. ഇക്കാ.... ഇക്കാ... എന്താ... എന്താ.. ന്ന്.. അത്.. പിന്നേ... ഉമ്മ എന്തിനാ വിളിച്ചത്.... "എന്റെ ആദ്യത്തെ കെട്ടിയോൾ എന്നെയും കുഞ്ഞിനേയും. കാണാൻ വന്നിരിക്കുന്നു എന്ന് എന്തെ... നിനക്ക് ഒഴിഞ്ഞു തരണോ...? " ഭാര്യപദവി ' "ഓഹ്... ദേഷ്യം പിടിച്ചാൽ പിന്നെ വായിൽ നിന്ന് എന്താ വരുന്നത്...എന്ന് മൂപ്പർക്ക് തന്നെ അറിയില്ല...അവൾ ഓരോന്ന് പിറുപിറുത്തുകൊണ്ട് മുഖം വീർപ്പിച്ചു...ജുബി പിന്നേ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല...വീട് എത്തുന്നത് വരെ അവൾ മിണ്ടാതെയിരുന്നു... "എടി... ഞാൻ ദേഷ്യപ്പെട്ട് വെറുതേ പറഞ്ഞതല്ല... സത്യമായിട്ടും...ദേ ഇവന്റെ ഉമ്മ മാഹിറ നമ്മൾ അവിടെനിന്നും പുറപ്പെട്ടത്തിന് ശേഷം വീട്ടിൽ വന്ന് കരച്ചിലും ബഹളവും ആയിരുന്നെന്ന്..." എന്തിന്..? " "ഇവനെ കാണണം എന്നും പറഞ്ഞുകൊണ്ടായിരുന്നത്ര ഷോ..മുഴുവനും കാണിച്ചു കൂട്ടിയത്...." എന്നിട്ട്.... എന്നിട്ട് ഉമ്മ എന്ത് പറഞ്ഞു... എന്ത് പറയാൻ... ആര് എന്ത് പറഞ്ഞിട്ടും കാര്യം ഇല്ല അവൾ ഇനിയും കയറിവരും ഉളുപ്പില്ലാതെ... ഞാനവളെ നിയമപരമായി ബന്ധം വേർപെടുത്തിയിട്ടില്ലല്ലോ.. അതിന്റെ... ധൈര്യത്തിലാവും. നാളെത്തന്നെ പോയി ഒരു വക്കീലിനെ കാണണം.. എത്രയും പെട്ടന്ന് ബന്ധം വേർപിരിയണം... " "ഇക്കാ.... ഞാൻ പറയുന്നത് കൊണ്ട് എന്നോട് ദേഷ്യം ഒന്നും തോന്നല്ലേ...? "എന്താ... എന്താ..നിനക്ക് പറയാനുള്ളത്..." "അത്... പിന്നേ...അവരൊരു ഉമ്മയല്ലേ.... അവർക്ക് അവരുടെ കുഞ്ഞിനെ കാണാൻ ആഗ്രഹം ഉണ്ടാവില്ലേ....ഒന്ന് കണ്ടുപൊക്കോട്ടെ... തടസം നിൽക്കണ്ട..." "എന്നാ പിന്നേ നിനക്ക് കാര്യം എളുപ്പായി.... അവനെ അവന്റെ ഉമ്മയെ ഏൽപ്പിച്ചാൽ നിനക്ക് നിന്റെ മകളെ ഇവടെ കൊടുന്ന് നിർത്താല്ലോ അല്ലേ..." ഹേയ്... ഇക്കാ.. ഞാൻ അങ്ങിനെയൊന്നും. ചിന്തിച്ചു പറഞ്ഞതല്ല... ഞാനൊരു ഉമ്മയല്ലേ... മോളെ പിരിഞ്ഞിരിക്കുമ്പോൾ ഉള്ള വേദന എനിക്കറിയാം.. അതുകൊണ്ട് പറഞ്ഞുപോയതാ.. കിടന്ന് ഉരുളണ്ട എനിക്ക് മനസ്സിലായി.. എന്നാലും നീ ആളുകൊള്ളാമല്ലോടി.. ദേ.. ഇക്കാ... മനസ്സിൽ പോലും വിചാരിക്കാത്ത കാര്യം പറയല്ലേ.... ആ സ്ത്രീയോട് പാവം തോന്നി ഒന്ന് പറഞ്ഞുപോയതാ... അതിന് ഇത്രയൊക്കെ അർത്ഥം കാണുമെന്ന് ഞാൻ ചിന്തിച്ചില്ല..... " മ്മ്.... മതി... എനിക്ക് ഇല്ലാത്ത സ്നേഹം നിനക്ക് അങ്ങിനെ തോന്നണ്ട....കേട്ടോ...ഡി.. അതും ആ..വഞ്ചകിയോട്." അവൾ പിന്നേ ഒന്നും പറയാൻ നിൽക്കാതെ മോനെ തോളിൽ ഇട്ടുകൊണ്ട് അകത്തേക്ക് കടന്നു....അവരുടെ റൂമിൽ ഒരുസൈഡിലായി തൂങ്ങിയാടുന്ന തൊട്ടിലിലേക്ക് അവനെ കിടത്തി കാബോർഡ് തുറന്ന് ഡ്രസ്സ്‌ എടുത്ത് വാഷിംഗ്‌ റൂമിലേക്ക് കടന്നു. ☘️☘️☘️☘️☘️ "ഡാ... റഫീ... അവൾ നാളെയും വരാൻ സാധ്യത ഉണ്ട്... നമുക്ക് സ്വസ്ഥത തരില്ലന്നായിരിക്കും. മോനെ കൊടുത്തില്ലെങ്കിൽ അവൾ കേസ് കൊടുക്കും എന്ന് ....." "ശല്യം..വരട്ടെ അവൾ എന്തൊക്കെ ചെയ്യാൻ പറ്റും അതൊക്കെ ചെയ്യട്ടെ.... മോനെ കൊടുക്കുന്ന പ്രശ്നം ഇല്ല....എന്ത് ചെയ്യണം എന്ന് റഫീഖിന് അറിയാം..." അവൾ അവന്റെ ഉമ്മയാ കോടതി അവളുടെ കൂടെ നിൽക്കു....ഒരു പ്രാവശ്യം നീ അവൾക്ക് അവനെ കാണിച്ചു കൊടുക്ക്... കണ്ട് കഴിയുന്നതോടെ തീർന്നല്ലോ അവളുടെ പ്രശ്നം... "ഉമ്മാ... എന്നെ ദേഷ്യം പിടിപ്പിക്കല്ലേ... നിങ്ങൾക്കൊക്കെ എന്താ.... എന്ത് കണ്ടിട്ടാ അങ്ങിനെയൊക്കെ പറയുന്നത്....അവൾ ചെയ്തു കൂട്ടിയതിന്റെ വേദന ഇപ്പോഴും ഉണ്ട് ഈ ഇടനെഞ്ചിൽ... അളവ് ഒട്ടും കുറയാതെ.... അതൊന്നും അത്ര എളുപ്പം മറക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല." ഉമ്മയെ ഒന്ന് കടുപ്പിച്ചു നോക്കികൊണ്ടവൻ റൂമിലേക്ക് കടന്നു...തൊട്ടിയിൽ കിടക്കുന്ന കുഞ്ഞിനെ ഒന്ന് പാളി നോക്കി...ഉറക്കത്തിൽ പുഞ്ചിരിച്ചുകിടക്കുന്ന പൈതലിനോടായി പറഞ്ഞു.. "ഉപ്പാന്റെ കുഞ്ഞിനെ ഞാൻ വളർത്തും പൊന്നുപോലെ എന്റെ മോനെ വളർത്താനുള്ള യോഗ്യതയൊന്നും നിന്റെ ഉമ്മക്കില്ല പൊന്നേ.. പെറ്റുമ്മയുടെ സ്നേഹം നിഷേധിച്ചു നിന്നെ ഇവിടെ പിടിച്ച് വെച്ചു എന്ന് പറയല്ലേ.. എന്റെ പൊന്നേ....നിന്നെ അവരുടെ കയ്യിൽ ഏല്പിക്കാൻ എനിക്കാവില്ല.നിന്നെ അവിടെയിട്ട് വീണ്ടും സുഖം തേടി പോവില്ല എന്നുള്ളതിന് എന്താണ് ഉറപ്പ്..." "എന്തൊക്കെയാ ഇക്കാ.. കുഞ്ഞിനോട് പറയുന്നത് അവിടെ നിന്ന് ഒച്ചവെച്ചുകൊണ്ട് കുഞ്ഞിനെ ഉണർത്തല്ലെ...പാവം ഉറങ്ങിക്കോട്ടെ... ഇക്കപോയി വേഷമൊക്കെ മാറിക്കെ എന്നിട്ട് വന്ന് കിടക്ക്..." "ഇല്ല.. ജുബി എനിക്ക് ഉറങ്ങാൻ കഴിയില്ല... എന്റെ മോനെ അവൾ... ഞാൻ ഇത്രയും അവനെ ചേർത്ത് പിടിച്ചിട്ട് പെട്ടന്ന് അവനെ എനിക്ക് നഷ്ടമാവുക എന്ന് പറഞ്ഞാൽ..." "ഇക്ക എന്തിനാ ഇങ്ങനെ ടെൻഷൻ ആവുന്നത്.. കുഞ്ഞിനെ ആരും കൊണ്ട് പോകില്ല....അതിന് നമ്മൾ സമ്മതിച്ചു കൊടുക്കില്ലല്ലോ..വാ... വന്ന് കിടന്നേ.... ഓരോന്ന് ചിന്തിച്ചു നിൽക്കാതെ....വന്ന് കിടക്കെന്ന്..."വേഷമൊക്കെ മാറി അവൻ അവൾക്കരികിലായി ചേർന്നു കിടന്നു.. ☘️☘️☘️☘️☘️ "ഇക്കാ.... എനിക്ക് എന്റെ മോനെ..ത്താ...അവനെ ഞാൻ കൊണ്ട് പോകുവാ...." "വിടഡി... വിടാൻ..." "ഇല്ല...' മാഹിറ റഫീഖിന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും കുഞ്ഞിനെ ബലമായി പിടിച്ച് വാങ്ങി.... മോന്റെ കവിളിൽ തുരുത്തുരാ ഉമ്മവെച്ചു... മാഹിറയുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ...കണ്ണീർ മുത്തുകൾ അവന്റെ മുഖത്ത് ചിത്രം വരച്ചു....കൊണ്ടിരുന്നു "ഡി... എന്റെ കുഞ്ഞിനെ.. തായോ....അവൻ പേടിച്ച് കരയുന്നത് കണ്ടില്ലേ.. ജുബി.. നോക്കിനിൽക്കാതെ കുഞ്ഞിനെ വാങ്ങ്...." "ഇല്ല... എന്റെ കുഞ്ഞിനെ ആർക്കും തരില്ല... അവനെയും കൊണ്ട് ഞാൻ പോവാ.... അവൾ കുഞ്ഞിനേയും... മാറോടടക്കിപിടിച്ചുകൊണ്ടു ഗൈറ്റ് കടന്ന് ർ റോഡിലേക്ക് ഓടി ... പിന്നാലെ റഫീഖുo.. (തുടരും....) കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹🌹🌹 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📔 കഥ

ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mwdX9ZD?d=n&ui=v64j8rk&e1=c❤️ മൊഞ്ചത്തി പെണ്ണിന്റെ സുൽത്താൻ ❤️ ഭാഗം: 27 ********* അവളിനി അവരുടെ മകൾ അല്ലങ്കിൽ... ഞാൻ അവരോട് ചെയ്യുന്ന ദ്രോഹം ആയിരിക്കില്ലേ...ഇത് പടച്ചവൻ എന്നോട് പൊറുക്കുമോ... അവന്റെ മനം അവനോട് മന്ത്രിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.. അവർ ഇരിക്കുന്നിടത്തുനിന്ന് എണീറ്റ് അല്പം നടന്നു.. എന്നിട്ട് അവരുടെ പഴയകാല കഥകൾ അവനോട് വിവരിക്കാൻ തുടങ്ങി. നല്ലൊരു കേൾവിക്കാരനായി നസീം നിന്ന് കൊടുത്തു. അവരുടെ കഥകളല്ലാം അവർ വിവരിച്ചപ്പോൾ അവൻ പറയാൻ വന്നകാര്യം പറയണോ....വേണ്ടയോ... എന്ന അവസ്ഥയിലായി ****** അമീർ...ഭക്ഷണമൊക്കെ കഴിച്ച് വീടിന് നാല് പുറവും നോക്കി....ആയിഷുവിനെ കാണുന്നില്ല... അവൻ മുറ്റത്തേയ്ക്കിറങ്ങി അടുക്കളയുടെ തെക്കേഭാഗത്തേക്ക് നടന്നപ്പോൾ.. അവിടെ കുളപടവിലായി.. കരഞ്ഞു വീർത്ത മുഖവുമായി ഒരാൾ ഇരിക്കുന്നു. അവൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. അവളിരിക്കുന്നതിന്റെ നേരെ മുകളിലുള്ള പടവിലായി ചെന്നിരുന്നു...അവളെന്തോ അഘാതമായ ചിന്തയിലാണ്. അവൻ ഒരു ചെറിയ കുഞ്ഞി കല്ലെടുത്ത് അവളുടെ പുറം നോക്കി ഒരേറുകൊടുത്തു അവൾ ഞെട്ടി തിരിഞ്ഞു നോക്കി... ഓഹ്. നിങ്ങളോ....? എന്താ... നിനക്കൊരു പുച്ഛം.. രാവിലെ കണ്ടത് പോലെ അല്ലല്ലോ...എന്ത് പറ്റി... മുഖത്തെ സന്തോഷമല്ലാം എവിടെ പോയിമറഞ്ഞു... എന്റെ സന്തോഷങ്ങളും ദു:ഖങ്ങളൊക്കെ ചോദിച്ചറിയാൻ നിങ്ങളെന്റെ ആരാ..?? എണീറ്റ്...പോയെ... ഇനി ഇതാരേലും കണ്ട് വന്നാൽ അത് മതിയിനി ആ..കുറ്റം കൂടി എന്റെ തലയിൽ ചാർത്താൻ വെയ്യ...എനിക്ക്.... സഹിച്ചു മതിയായി... ചോദിക്കാനും പറയാനും ഒന്നും ആരും ഇല്ലാത്തവളാ.. ആർക്കും...എന്തും വിളിച്ചുപറയാം... കരിയും പുകയും കൊണ്ട് വളർന്നവളാ...എനിക്ക് ചട്ടിയും കുടുക്കയുമൊക്കെ ചേരു...ഇയാൾ പോയെ.... ആയിശു... ഇങ്ങനെയൊന്നും പറയാതെ എന്നോട് ആരും സ്നേഹം കാണിക്കണ്ട.... ഒരിത്തിരി ദയ കാണിച്ചാൽ മതി... ഇവിടെ കഴിഞ്ഞുപോകാൻ കുറച്ച് സമാധാനം തന്നാൽ മാത്രം മതി...അതിനപ്പുറം എനിക്കാരും ഒന്നും തരണ്ട ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല... ഒന്നും തന്നെ... അവൾ അവന്റെ നേരെ കൈകൂപ്പി... അവൻ അവളുടെ കൈ കൂട്ടിപിടിച്ചുകൊണ്ട് അവന്റെ നെഞ്ചിൽ വെച്ചു.... ഇങ്ങനെ ഒന്നും പറയല്ലേ... കണ്ണ് തുടക്ക്...ആരേലും കണ്ട് വരും... അവൾ കൈ കുടഞ്ഞു പക്ഷെ....അമീർ കൈകൾ മുറുക്കി പിടിച്ചു.. എന്നല്ലാതെ...പിടി വിട്ടില്ല... അവളുടെ മുഖം കൈക്കുമ്പിളിൽ കോരിയെടുത്ത് അവളുടെ മിഴിനീർ തുള്ളികൾ അവൻ തുടച്ചുമാറ്റി.... എന്നിട്ട് അവളുടെ പീലികൾ തിങ്ങി നിറഞ്ഞ മിഴികളിലേക്ക് ഹിമ വെട്ടാതെ കുറച്ചു സമയം അങ്ങിനെ നോക്കിനിന്നു.. ആയിശു സങ്കടപെടാതെ നീയെന്റെ പെണ്ണാ... നിന്നെ ഞാൻ കരയാൻ വിടില്ല നിന്റെ അടുത്ത് നിന്നോട് ചേർന്നിരിക്കുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന ഫീലുണ്ടല്ലോ അത്‌ നിനക്ക് പറഞ്ഞാൽ മനസ്സിലാവില്ല.. ഇക്കാ...കൈവിട്ടേ.. എനിക്ക് പോണം അല്ലേൽ...ഇക്ക...പ്പോ... എനിക്ക് കുറച്ചുനേരം കൂടി ഇവിടെയിരിക്കണം മനസ്സ് ശാന്തമാക്കണം... Plz... ഒന്ന് എഴുനേറ്റ് പോകുമോ... അപവാതങ്ങൾ ഇനിയും ഏറ്റു വാങ്ങാൻ എനിക്ക് ത്രാണിയില്ലാത്തൊണ്ടാ നിന്നെവിട്ട് ഞാൻ എവിടേക്ക് പോകാൻ... ആരേലും കണ്ട് വരുകയാണേൽ അങ്ങ് വരട്ടെ. അപ്പോ കാര്യങ്ങൾ ഈസി ആയില്ലേ..... എന്നോട് തുറന്ന് പറ... എന്താ..നിന്റെ സങ്കടം കുറച്ചു ദിവസമായി നീ..എന്തൊക്കെയോ ഒളിക്കുന്നുണ്ട്... പറ പെണ്ണെ...എന്നോടല്ലേ.. എന്തിനാ..നീ കരഞ്ഞത്. ഇങ്ങനെയൊക്കെ പറയാൻ ഇവിടെ എന്തുണ്ടായി.. നിന്റെ കൂടെ ഞാനുണ്ട് നീ...ധൈര്യമായി പറ... നടന്നതല്ലാം അവൾ അവനോടായി വിവരിച്ചു പൊട്ടികരഞ്ഞു... അൻവറിന്റെ സംസാരം കേട്ടിട്ടാണോ... അത്....നീ... കാര്യമാക്കണ്ട.... ഞാൻ നിന്നെ എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ താമസിപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞു. അതിനി ആരെകൊണ്ടും മാറ്റാൻ കഴിയില്ല... നീ... കുറച്ച് ധൈര്യവതിയായി നിന്നാൽ മതി.... എനിക്ക് നിന്നെ വേണം.... നീയില്ലാതെ എനിക്ക് വെയ്യ... ആയിശു...എന്ന് വിളിച്ചുകൊണ്ടവൻ അവളുടെ കൈവിരലുകളിൽ അവന്റെ വിരലുകൾ കോർത്തു. അവളവന്റെ മടിയിൽ തലചായ്ച്ചു വെച്ചുകൊണ്ട് തേങ്ങി....കരഞ്ഞു... അവളുടെ മുടിയിഴകളിൽ തലോടി അവൻ അവളെ ആശ്വാസിപ്പിച്ചു. അമീറെ....... അമീറെ... അയ്യോ... മാറിക്കെ...അവന്റ മടിയിൽ നിന്നും അവൾ ചാടി എഴുനേറ്റു. ദേ... നിങ്ങളെ ഉമ്മൂമ്മ വിളിക്കുന്നു....വേഗം ചെല്ല്.. അവൾ അവനെ പിടിച്ചു തള്ളി... പോ.... ഇക്കാ... ആരേലും വന്ന് കാണും മുൻപേ പോ... ഈ... പെണ്ണിന്റെ ഒരു പേടി.. അവൻ അവിടെ നിന്നും വീടിന്റെ പിറകിലൂടെ ഉമ്മറത്തേയ്ക്ക് കയറി അവൾ വേഗം...അവളുടെ പഴയ റൂമിലേക്കും. എന്താ....ഉമ്മൂമ്മ... നീ...എവിടെ ആയിരുന്നു. മുറ്റത്തൊക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നല്ലോ... മ്മ്.... അടങ്ങിനിന്നോണം നാട്ടുകാരെകൊണ്ടും വീട്ടുകാരെ കൊണ്ടും ഓരോന്ന് പറയിപ്പിക്കണ്ട.. അതിന് ഇപ്പൊ എന്തുണ്ടായി ഞാൻ എന്ത് പറയിപ്പിച്ചു എന്നാ... ഇങ്ങ് അടുത്ത് വാ... എന്താ...ഉമ്മൂമ അവൻ ചെവിയുമായി ഉമ്മൂമ്മയുടെ ചുണ്ടിനരികിൽ വന്ന് നിന്നു. ആയിശു മോശം കുട്ടിയാണ്..എന്നാ.. അൻവർ ജാസൂവും ഒക്കെ പറയുന്നത്....അതുകൊണ്ട് അവളുമായി അധികം അടുക്കണ്ടാ...ട്ടൊ... ഒന്ന്...പോയെ...ഇത്രയും വർഷങ്ങൾ നിങ്ങളെ കൂടെ ഉണ്ടായിട്ടും.... നിങ്ങൾക്ക് അവളെ മനസ്സിലായില്ലല്ലോ.. എന്റെ ഉമ്മൂമ്മ കഷ്ടമുണ്ട് ആരേലും എന്തേലും പറയുന്നത് കേട്ട്. നിങ്ങളും ആ...പാവത്തിനെ ഒറ്റപ്പെടുത്തല്ലേ..പടച്ചോൻ പൊറുക്കൂല.. കഷ്ടം.. " നിങ്ങളൊക്കെ വല്ലാത്ത മനുഷ്യൻമാർ തന്നെയാണ്. ഒന്നും ഇല്ലാതെ അൻവർ അങ്ങിനെ പറയില്ല... അതാ...ഞാനും.' നിങ്ങളെ മോൻ അൻവർ..നല്ല ഡീസന്റ് മനുഷ്യനാ.. എന്നെകൊണ്ട് കൂടുതൽ പറയിപ്പിക്കല്ലേ..."അവൻ ഉമ്മൂമ്മയോട് കയർത്തുകൊണ്ട് അകത്തേക്ക് കയറിപ്പോയി. നിനക്ക്...എന്താ.. അവളോട് ഇത്ര സെന്റിമൻസ്. അത് കേൾക്കട്ടെ...ആദ്യം. എന്നിട്ട് പോയാൽ മതി അകത്തേക്ക്.. മാമി... എനിക്കവളോട് ഒന്നും ഇല്ല. ഓരോരുത്തർ ഓരോന്ന് പറയുന്നത് കേട്ട് ആ..പാവത്തിനെ.. നിർത്ത...ഡാ.... ഓരോരുത്തരോ.... അൻവറിക്ക എന്തേലും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടേൽ അതിൽ സത്യം ഉണ്ടാകും.. വെറുതെ ഓരോന്ന് വിളിച്ചു പറയാൻ അങ്ങേർക്ക് ഭ്രാന്തൊന്നും ഇല്ല... ഉണ്ട്.. കാമ ഭ്രാന്ത്... അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു... എന്താടാ ഒറ്റക്ക് പിറുപിറുക്കുന്നത്... ഹേയ്....ഒന്നുല്ല.. അവൻ അകത്തേക്ക് കയറിപ്പോയി. ഉമ്മൂമ്മ...ജാസുവിന്റെ അടുത്ത് വന്ന് വീണ്ടും ചോദിച്ചു...നിങ്ങളൊക്കെ അവളെ പറ്റി പറയുന്നതൊക്കെ സത്യം തന്നെയാണോ.. എത്ര ആളുകൾ വന്നുപോകുന്ന വീടാണിത് ഒരിക്കൽപോലും മോശമായ പെരുമാറ്റം അവളിൽ നിന്നും ഉണ്ടായിട്ടില്ല...ഇന്നേവരെ അത് നിനക്കും അറിയാല്ലോ. അതൊക്കെ സത്യം തന്നെയാണ് ഉമ്മ... ഒതുക്കവും അച്ചടക്കവും ഒക്കെ ഉള്ള കുട്ടിത്തന്നെയായിരുന്നു അവൾ.. എനിക്കന്റെ സ്വന്തം അനുജത്തിയെ പോലെ തന്നെയായിരുന്നു. പക്ഷെ..." ഇക്ക അത് പറഞ്ഞതോട് കൂടി എനിക്ക് വെറുപ്പും അറപ്പും തോന്നുന്നു അവളോട്. മ്മ്...അഹ്' നെടുവീർപ്പിട്ടുകൊണ്ട് ഉമ്മൂമ അവർക്കരികിൽ നിന്നും പോയി.. ഉമ്മാ... അവടെ...നിക്ക് എനിക്കൊരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്... എന്താ..ജാസി അവളുടെ ഉമ്മയുടെ സ്ഥലം മണ്ണാർ മലയാണന്നല്ലേ പറഞ്ഞത്...അവിടെ അവളുടെ ആരേലും ഉണ്ടാവില്ലേ... അവളുടെ സ്വന്തം ഉമ്മ' അവിടെവിടെയോ ഉണ്ടെന്നല്ലേ....കേട്ടത്. നമുക്കൊന്ന് അനേഷിച്ചാലോ.... ഉണ്ടെങ്കിൽ അവര് വന്ന് കൊണ്ടുപോയ്ക്കോട്ടെ അതല്ലേ...നല്ലത്... മ്മ്..... നമുക്ക് അന്വേഷിച്ചു നോക്കാം. അങ്ങിനെ പറഞ്ഞാൽ പറ്റില്ല നോക്കണം കണ്ടെത്തണം. അവളെയിനി ഇവിടെ നിർത്താൻ പറ്റില്ല. എനിക്ക് പേടിയായി തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. എന്റെ ഇക്കയെ തട്ടിയെടുത്ത് എന്നെയും മക്കളെയും ഇവിടെനിന്നും പുറത്താക്കില്ലന്ന് എന്താ ഉറപ്പ്.. ജാസി.. ഒന്നും അറിയാതെ അവളെ ഇങ്ങനെ കുറ്റപെടുത്തല്ലേ... അമീർ പറഞ്ഞത് പോലെ എനിക്ക്.. ഒന്നും.. അങ്ങട്ട് വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല.. നിങ്ങളാരും വിശ്വസിക്കണ്ട എനിക്കെന്റെ ഭർത്താവിനെ വിശ്വാസാ... ഞാൻ അൻവറിക്കയോട് പറയാൻ പോവാ..നാളെ തന്നെ അവരുടെ നാട്ടിൽ പോയ്‌ അന്വേഷിക്കാൻ...ജാസി കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അവരുടെ റൂമിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു നടന്നു. എന്തൊക്കെയാ... റബ്ബേ ഇവര് വിളിച്ച് പറയുന്നത്...എന്റെ ഉമ്മ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടന്നോ... അപ്പൊ..എന്നെ നോക്കിയതും വളർത്തിയതും പോറ്റമ്മയാണോ.... അവർ എന്തിന്...? എന്നെ.. "അവരെ കയ്യിൽ ഏൽപ്പിച്ചു...എനിക്കൊന്നും മനസ്സിലാകുന്നില്ല... എന്തല്ലാം കേൾക്കണം... ആരോടാ...ഒന്ന് ചോദിക്ക.. ഈ..അവസ്ഥയിൽ ആരോട് ചോദിക്കും... ആരിൽ നിന്നാ ഒരു ഉത്തരം കിട്ടുക...എന്നെ സ്നേഹത്തിൽ പൊതിഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്ന എന്റെ ജാസിത്തവരെ എന്നെ വെറുത്തു. അവരെ കുറ്റം പറയാൻ പറ്റില്ല. അവരുടെ ഭർത്താവിനെ ഞാൻ ബെഡ്റൂമിലേക്ക് ക്ഷെണിച്ചു എന്ന് പറഞ്ഞാൽ ഏത് ഭാര്യക്കാണ് സഹിക്കാൻ കഴിയുക...എന്നാലും ഇത്ര നാളും കൂടെ ഉണ്ടായിട്ട് എന്നെ ഇത് വരെ മനസ്സിലാക്കിയിട്ടില്ലല്ലോ.. അതാണെനിക്ക് സങ്കടം. എല്ലാവരും ഉറങ്ങിയതിന് ശേഷം എനിക്ക് ഇവിടെ നിന്നും ഇറങ്ങണം. ഞാൻ കാരണം ആരുടേയും സമാധാനം പോവണ്ട.. അവർ പറഞ്ഞത് പോലെ എന്റെ ഉമ്മ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടേൽ അവരെ ഞാൻ തന്നെ കണ്ട് പിടിച്ചോളാം..ആയിശു മനസ്സിൽ തീരുമാനമെടുത്തു. (തുടരും) കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹🌹 #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ

ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/maaNQjV?d=n&ui=v64j8rk&e1=cമിശ്വ - 23 നിഷ്കളങ്കഭാവത്തോടെ തന്റെ ഹാഫ് സാരിയിൽ കൈവിരൽ കൊരുത്ത്, ചുറ്റുപാടും നോക്കുന്ന ആ സുന്ദരി പെൺകുട്ടിയെ കൗതുകത്തോടെ നോക്കിയിരിക്കുകയാണ്‌ റിസപ്ഷനിസ്റ്റ്. "ആരാ ? ഇന്റർവ്യൂവിന്‌ വന്നതാണോ ?" "അല്ല. ഞാൻ സാൻവി. എന്റെ ഒരു കൂട്ടുകാരിയെ അന്വേഷിച്ചിറങ്ങീതാ..." "കൂട്ടുകാരിയോ ? " ആ യുവതി പുരികം ചുളിച്ചു. എങ്കിലും പുഞ്ചിരി ഉണ്ടായിരുന്നു അവരുടെ മുഖത്ത്. "അതെ. മിശ്വ എന്നാണ് പേര്. ഇങ്ങോട്ട് ഇന്റർവ്യൂവിനാണെന്നും പറഞ്ഞ് വീട്ടീന്നിറങ്ങിയതാണ്‌. ഒരുപാടു ദിവസമായി.” "ഓ... മിശ്വ. അറിയാല്ലോ." അവരുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. സാൻവിയുടെ മുഖത്ത് ആശ്വാസം നിഴലിച്ചു. "ഇപ്പോൾ ഡ്യൂട്ടിക്ക് പോയിരിക്കുകയാണ്. അവൾ താമസിക്കുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് പൊയ്ക്കോളൂ. ഒരു ഓട്ടോ വിളിച്ചാൽ മതി. അല്ലെങ്കിൽ ഇവിടെ ഇരിക്കൂ. ഞാൻ വിളിച്ചു തരാം ഓട്ടോ." ആ സ്ത്രീ, ഫോണെടുത്ത് ആരെയോ വിളിക്കുന്നത് നോക്കിക്കൊണ്ട് സാൻവി നന്ദിയോടെ തലയാട്ടി. അവർ ചൂണ്ടിയ വിസിറ്റഴ്സ് ചെയറിൽ ഒന്നിലായി പോയി അവൾ ഇരുന്നു. “മിശ്വയെ ഞാനാണ്‌ ഇന്റർവ്യൂ ചെയ്തത്.” ഫോൺ ഡയൽ ചെയ്യുന്നതിനിടയിൽ ആ സ്ത്രീ പറഞ്ഞു. “കുറേ ദിവസായല്ലോ. ഇതുവരെ വിളിച്ചില്ലേ ?” “ഇല്ല മാഡം. അതുകൊണ്ടാണ്‌ ഞാൻ അന്വേഷിച്ചിറങ്ങിയത്.” സാൻവി വിനയത്തോടെ മറുപടി കൊടുത്തു. “എന്തേ, അവൾക്ക് വീട്ടിലോ നാട്ടിലോ വല്ല പ്രശ്നങ്ങളുമുണ്ടോ ? ഒളിച്ചോടി പോന്നതൊന്നുമല്ലല്ലോ അല്ലേ ? അവസാനം, ഞങ്ങടെ സ്ഥാപനത്തിന്‌ പ്രശ്നമാകരുത്.” “അയ്യോ! അങ്ങനൊന്നുമില്ല മാഡം.” സാൻവിയുടെ കണ്ണുകൾ മിഴിഞ്ഞു. ആ സ്ത്രീ, ഫോണിൽ ആരെയോ വിളിച്ച് ഓട്ടോ ഏർപ്പാടാക്കുന്നത് കണ്ട് സാൻവി തന്റെ പേഴ്സിന്റെ സിബ് തുറന്ന് അകത്തേക്കൊന്ന് എത്തി നോക്കി. എല്ലായിടത്തും ഓട്ടോ വിളിച്ചു കറങ്ങാനുള്ള പൈസ ഇല്ല കയ്യിൽ. മിശ്വയെ കണ്ടുപിടിച്ചാലേ ചിലപ്പൊ നാട്ടിലേക്ക് തിരികെ പോകാനുള്ള ചില്ലറയുണ്ടാകൂ. അതോടൊപ്പം സാൻവിയുടെ കണ്ണുകൾ ആ ഹാളിനകം ചുറ്റിലും ഓടിനടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഓൾഡ് ഏജ്‌ ഹോം എന്ന് ബോർഡ് വെച്ചിട്ട് ആരെയും കാണാനില്ലല്ലോ... അവൾ ചിന്തിക്കാതിരുന്നില്ല. ഏകദേശം പത്തു മിനുട്ടിന് ശേഷം, ആ കോമ്പൗണ്ടിനുള്ളിലേക്ക് സാവധാനം ഒരു ഓട്ടോ വന്ന് നിന്നു. അതിൽ നിന്നും നിറ പുഞ്ചിരിയോടെ ഇറങ്ങി വരുന്ന ഓട്ടോഡ്രൈവറെ വരാന്തയിൽ ഇരിക്കുന്ന സാൻവിക്ക് കാണാമായിരുന്നു. അയാൾ അവളുടെ അരികിലേക്ക് നടന്നടുത്തു. "മിശ്വയുടെ ? " അയാൾ ചോദിച്ചപ്പോൾ സാൻവി എഴുന്നേറ്റ് നിന്നു. "അതെ. മിശ്വയെ അന്വേഷിച്ചു വന്നതാണ്." "വരൂ. ഞാനെത്തിക്കാം " ഡ്രൈവർ അവളുടെ കൈകളിൽ നിന്നും ബാഗ് വാങ്ങിച്ചു. സാൻവി അയാളെ അനുഗമിച്ചു. തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ റിസപ്‌ഷനിൽ ഇരിക്കുന്ന സ്ത്രീ ഹൃദ്യമായി പുഞ്ചിരിക്കുന്നു. അവളും ഒരു വിളറിയ ചിരി സമ്മാനിച്ചു. എന്തല്ലാമോ തന്നെയും കാത്ത് പതിയിരിക്കുന്ന പോലെ ഒരു തോന്നൽ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഉടലെടുത്തിരുന്നു. പലതും ചിന്തിച്ചു കൊണ്ട് അവൾ ചെന്ന് ഓട്ടോയിലേക്ക് കയറി. "മോൾടെ പേരെന്താ ? " റിയർ വ്യൂ മിററിലൂടെ അവളെ നോക്കികൊണ്ട് അയാൾ ചോദിച്ചു. സാൻവി മുഖമുയർത്തി. നെറ്റിയിൽ ചുവന്ന കുറി കുറുകെ വരച്ചിരിക്കുന്ന അയാളുടെ മുഖത്ത് ചൈതന്യം നിറഞ്ഞു തുളുമ്പുന്നുണ്ടെങ്കിലും കണ്ണുകളിൽ വേറെയൊരു ഭാവമാണ്. "സാൻവി " പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവൾ പുറത്തെ കാഴ്ച്ചകളിലേക്ക് കണ്ണ് പായിച്ചു. "ഹാ... ഞാൻ വീരേന്ദ്ര. അവരടെ സ്ഥിരം ഓട്ടോക്കാരനാ.” "ഉം " സാൻവി ഒന്ന് മൂളിയതെ ഉള്ളു. പെട്ടെന്നവൾ എന്തോ ഓർത്തു. "ആ ഓൾഡ് എജ് ഹോമിൽ ജോലിക്കാർക്ക് താമസിക്കാനുള്ള സൗകര്യമില്ലേ ?" അവൾ തന്റെ സംശയം മറച്ചു വെച്ചില്ല. പെട്ടെന്നുള്ള അവളുടെ ചോദ്യത്തിൽ വീരേന്ദ്ര ഒന്ന് പരുങ്ങി. എങ്കിലും അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ അയാൾ ചുണ്ടിലെ പുഞ്ചിരി തിരികെ കൊണ്ട് വന്നു. "ഫുൾ ഡേ വർക്കുള്ളവർക്ക് അവിടെ തന്നെ താമസസൗകര്യം ഉണ്ട് മോളേ. രാവിലെ പോയി വൈകീട്ട് വരുന്നവർക്ക് അവർ തരപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നതാണ് ഈ ഹോസ്റ്റല് ." വീരേന്ദ്ര കണ്ണാടിയിലേക്ക് നോക്കി സാൻവിയുടെ പ്രതിബിംബത്തിനോട്‌ പറഞ്ഞു. അൽപനേരത്തെ യാത്രക്ക് ശേഷം ആ ഓട്ടോ, വിമൻസ് ഹോസ്റ്റലെന്ന് തോന്നിക്കുന്ന ഒരു കെട്ടിടസമുച്ചയത്തിന് മുന്നിൽ പോയി നിന്നു. "ഇറങ്ങിക്കോളൂ. ഇതാണ് സ്ഥലം " വീരേന്ദ്ര പറഞ്ഞപ്പോൾ ചുറ്റിലുമൊന്ന് നോക്കിക്കൊണ്ട് സാൻവി ഇറങ്ങി. "മുകളിലേക്ക് കയറിചെല്ലുമ്പോൾ ഇടത് വശത്തെ രണ്ടാമത്തെ റൂമാണ് മിശ്വയുടേത്. ചെല്ലൂ." അയാളെ അത്ഭുതത്തോടെയാണ് സാൻവി നോക്കിയത്. ഒപ്പം, ഉള്ളിലൊരു പന്തികേടും തോന്നി. ഒരു വിമൻസ് ഹോസ്റ്റലിനുള്ളിലെ മുറി ഇത്ര കൃത്യമായിട്ട് ഒരു ഓട്ടോഡ്രൈവറിന് എങ്ങനെ അറിയാൻ സാധിക്കും ? ഗേറ്റിന് മുന്നിൽ നിന്നിരുന്ന സെക്യൂരിറ്റി സാൻവിയെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. എന്നാൽ അവൾക്ക് തിരികെ ചിരിക്കാനായില്ല. ഉള്ളിൽ നുരഞ്ഞു പൊങ്ങുന്നത് ഒരുകൂട്ടം ചോദ്യങ്ങളും സംശയങ്ങളുമാണ്. ഞൊയിടനേരം കൊണ്ട് അതൊരു ഭീകര അന്തരീക്ഷമായി മാറിയതുപോലെ സാൻവിക്ക് തോന്നി. "മോൾ അങ്ങോട്ട് കയറിച്ചെല്ലൂ... എന്നിട്ടേ എനിക്ക് പോകാനൊക്കൂ " അണുവിടെ മുൻപോട്ട് ചലിക്കാതെ അവിടെ തന്നെ നിൽക്കുന്ന സാൻവിയെ നോക്കി വീരേന്ദ്ര ധൃതി കൂട്ടി. "അതെന്താ ചേട്ടാ ?" തിരിഞ്ഞു നോക്കിക്കൊണ്ട് സാൻവി നെറ്റി ചുളിച്ചു. "ഇന്ദ്രാണി മേഡം എന്നെ പ്രത്യേകം ഏല്പിച്ചു വിട്ടതല്ലേ. അപ്പൊ മോളെ ഇവിടെ സേഫായിട്ട് വിട്ടിട്ടേ എനിക്ക് പോകാനാകൂ " മുറുക്കാൻ പോലെ എന്തോ ഒന്ന് എടുത്ത് ചുരുട്ടി വായിലേക്ക് തിരുകികൊണ്ടാണ് അയാൾ പറഞ്ഞത്. അതു കേട്ടതും സാൻവിക്ക് അപകടം മണത്തു. അവൾ ബാഗ് താഴെ വെച്ചു. പെട്ടെന്നാണ് രണ്ടുമൂന്ന് സ്ത്രീകൾ ഹോസ്റ്റലിന്റെ ഗോവണി ഇറങ്ങി വരുന്നത് അവൾ കണ്ടത്. അവളുടെ ശ്രദ്ധ അവരിലേക്കായി. മൂന്ന് സ്ത്രീകളും തലയിൽ മുല്ലപ്പൂ ചൂടിയിരിക്കുന്നു. മുഖത്ത് മേക്കപ്പും ചുണ്ടിൽ കടും ചുവപ്പ് നിറത്തിലുള്ള ലിപ്സ്റ്റിക്കും തേച്ച അവരെ കണ്ടതും അവൾക്കെന്തോ വശപിശക് തോന്നി. നോട്ടം സാൻവിയിലേക്കെത്തിയതും ആ സ്ത്രീകൾ ഹൃദ്യമായി പുഞ്ചിരിച്ചു. "നമ്മുടെ മിശ്വയെ അന്വേഷിച്ചു വന്നതാ " സെക്യൂരിറ്റി ചേട്ടൻ ഉറക്കെ പറഞ്ഞപ്പോൾ അവർ പരസ്പരം നോക്കി ചിരിച്ചു. സാൻവി ഇതെല്ലാം കണ്ട് കൊണ്ട് അനങ്ങാതെ നിന്നതേ ഉള്ളു. "വാ എന്താ പേര് ? " പെണ്ണുങ്ങളിൽ നിന്നും ഒരു യുവതി പുഞ്ചിരിയോടെ അവൾക്കരികിലേക്ക് നടന്നു. സാൻവി ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവളുടെ മുഖം നിമിഷ നേരം കൊണ്ട് വിയർപ്പിൽ കുതിർന്നിരുന്നു. "പരിഭ്രമിക്കണ്ടടോ. മിശ്വ ഇവിടെ ഇല്ല. ഡ്യൂട്ടിക്ക് പോയതാ. വൈകീട്ടെത്തും. അത് വരേ നമുക്ക് റൂമിൽ ചെന്നിരിക്കാം. വാ " അവളുടെ മുടിയിൽ തലോടിക്കൊണ്ടുള്ള ആ സ്ത്രീയുടെ അമിതവാത്സല്യം സാൻവിക്ക് ദഹിച്ചില്ല. "എവിടാ അവളുടെ ജോലി ? ഞാൻ അങ്ങോട്ട് പോയി കണ്ടോളാം!" സാൻവിയുടെ മുഖത്ത് നീരസം പടർന്നു. "ആഹാ " ആ യുവതി പുഞ്ചിരിച്ചു. "അങ്ങനെ ഓടിച്ചെന്നാലൊന്നും കാണാൻ പറ്റില്ല. തൽകാലം അനിയത്തി ഞങ്ങടെ കൂടെ വാ " അവളെ ചേർത്തു പിടിച്ച അവരുടെ കയ്യിൽ നിന്നും സാൻവി കുടഞ്ഞു മാറി. പെണ്ണുങ്ങളുടെ പുഞ്ചിരി നന്നായി വിടർന്നു. സെക്യൂരിറ്റിക്കാരനും വീരേന്ദ്രയും ജാഗരൂകരായി. "മോളേ... നിന്റെ കാലുഞാൻ പിടിക്കാം. ദയവ് ചെയ്ത് ഓടരുത്. പിന്നെ നിന്നെ ഒരു മരുന്നിനു പോലും ബാക്കി വെക്കില്ല ഇവർ! അത് കൊണ്ടാ..." അതിൽ നിന്നും ഒരു സ്ത്രീ കുനിഞ്ഞ് അവളുടെ ചെവിയിൽ മന്ത്രിച്ചു. അടുത്ത നിമിഷം! ഹാഫ് സാരി പൊക്കിപ്പിടിച്ചു കൊണ്ട് വെട്ടിത്തിരിഞ്ഞ സാൻവി ഒരൊറ്റ ഓട്ടമായിരുന്നു! എന്നാൽ അതു പ്രതീക്ഷിച്ചെന്നവണ്ണം നിന്നിരുന്ന വീരേന്ദ്ര, ഒറ്റ കുതിപ്പിന് അവൾക്ക് തൊട്ട് പിറകെ എത്തി. ആ ഓട്ടത്തിനിടയിൽത്തന്നെ അയാൾ അരയിൽ കെട്ടിയിരുന്ന ബെൽട്ട് ഊരിയെടുത്തുകഴിഞ്ഞിരുന്നു! ഒന്ന് കുടഞ്ഞപ്പോൾ അത് സാമാന്യം നീളമുള്ള ഒരു വടിയായി രൂപാന്തരം പ്രാപിച്ചു. അതും ഓങ്ങിക്കൊണ്ട് അയാൾ ആ പാവം പെൺകുട്ടിക്ക് നേരെ ഒരു അട്ടഹാസത്തോടെ ചാടിവീണു. എന്നാൽ… ആ വടിയുടെ അറ്റം തോളിൽ സ്പർശിച്ച ആ നിമിഷം അവൾ കുനിഞ്ഞു. ഒരു കൈപ്പിടി നിറയെ പൊടിമണ്ണ്‌ വാരിക്കൊണ്ട് നിവർന്ന സാൻവി അസാമാന്യ വേഗതയിൽ അത് ആ മനുഷ്യന്റെ മുഖത്തേക്കെറിഞ്ഞു. ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല അയാൾ. കണ്ണ് പൊത്തിപ്പിടിച്ച് തല കുടയുന്ന വീരേന്ദ്രക്ക് നേരെ സധൈര്യം നടന്ന് കൊണ്ട് സാൻവി, വലത് കാലുയർത്തി അയാളുടെ നാഭി നോക്കി ഒരൊറ്റ ചവിട്ടായിരുന്നു! വീരേന്ദ്ര പുളഞ്ഞു പോയി. ആ നിമിഷം തന്നെ അവൾ തിരിഞ്ഞോടി. എങ്ങോട്ടോടണം എവിടെ ഒളിക്കണം എന്നറിയാത്ത അവസ്ഥ. ഹോസ്റ്റലിനു മുന്നിലെ വിജനമായി കിടക്കുന്ന ആ തരിശ് ഭൂമിയിലൂടെ തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ സാൻവി ഓടി. മുന്നിൽ, അധികം വീതിയില്ലാത്ത മൺറോഡാണ്. ഒരുപാട് വേഗതയിൽ ഓടാൻ സാധിച്ചില്ല അവൾക്ക്. തൊട്ട് പിറകെ തന്നെ വീരേന്ദ്രയുടെ അലർച്ച കേൾക്കാം. കല്ലുകൾക്കിടയിലൂടെ ശ്രമപ്പെട്ട് സാൻവി മുന്നോട്ട് ചുവടുകൾ വെച്ചു. കാലുകൾ കുഴയുന്ന പോലെ തോന്നി നിലം പതിക്കാനാഞ്ഞ സാൻവിയുടെ അരികിലേക്ക് പെട്ടെന്നാണ് ഒരു കറുത്ത അംബാസിഡർ കാർ വന്നു നിന്നത്! അവൾ ഞെട്ടലോടെ തല ചെരിച്ചു നോക്കി. അടുത്ത നിമിഷം അതിന്റെ പുറകിലെ ഡോർ തുറക്കപ്പെട്ടു. "സാൻവീ കയറ്!" നടുക്കത്തോടെ നോക്കിയ സാൻവിയുടെ കണ്ണുകൾ കാറിനുള്ളിൽ ഇരിക്കുന്ന ആളെ കണ്ട് മിഴിഞ്ഞു പോയി. "അഭയ്ഗാരു " ചുണ്ടുകൾ ചലിച്ചതിനോടൊപ്പം അവളുടെ കണ്ണുകളും വിടർന്നു. അവളുടെ നാടായ കല്ലഹള്ളിയിലെ, ദിനകർ റെഡ്ഡിയുടെ വലംകൈയായ സാക്ഷാൽ അഭയ് പാട്ടീൽ ആണ്‌ ആ കാറിനുള്ളിലിരിക്കുന്നത്. പക്ഷേ, അപ്പോഴേക്കും അവർക്കരികിലേക്ക് പാഞ്ഞെത്തിയ വീരേന്ദ്ര, സാൻവിയുടെ ഷാളിൽ പിടുത്തമിട്ടിരുന്നു. "വിട്രാ അവളെ!!" അലർച്ച കേട്ട് നോക്കിയ വീരേന്ദ്ര കിടുങ്ങിപ്പോയി! തന്റെ നേർക്ക് ഉന്നം വെച്ച് തോക്കും നീട്ടി ഇരിക്കുന്ന അരോഗദൃഢഗാത്രരായ രണ്ട് യുവാക്കൾ. രക്തം കണ്ട് അറപ്പുമാറിയവരാണെന്ന്, തീ പാറുന്ന ആ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും വായിച്ചെടുക്കാം! വീരേന്ദ്രയുടെ കരങ്ങൾ താനേ പിടിയയഞ്ഞ നിമിഷം, സാൻവി ചാടിക്കയറി കാറിനുള്ളിലേക്ക് ഇരുന്നതും അതിന്റെ ഡോർ അടഞ്ഞതും, ആ കറുത്ത അംബാസിഡർ അയാൾക്ക് മുന്നിലൂടെ ചീറിപ്പാഞ്ഞ് കടന്നുപോയതും ഞൊടിയിടയിലാണ്! എല്ലാം കണ്ട് അന്ധാളിച്ചു നിൽക്കാനേ അയാൾക്കായുള്ളൂ. കാറിനുള്ളിൽ, കിതപ്പടക്കിക്കൊണ്ട് സാൻവി നെഞ്ചിൽ കൈവെച്ച് സീറ്റിലേക്ക് ചാരിക്കിടന്നു. ചുറ്റിലും നടന്നതെല്ലാം അവിശ്വസനീയമായതാണ്. അവൾ അത്ഭുതത്തോടെ അഭയ്ഗാരുവിനെ നോക്കി. "ഗാരു എങ്ങനെ ഇവിടെ എത്തി ?" “അവളെവിടെ ?” അഭയുടെ മറുപടി മറ്റൊരു ചോദ്യമായിരുന്നു. “മിശ്വ...” സാൻവി വിതുമ്പി. “നീ കണ്ടോ അവളെ ?” “ഇല്ല ഗാരൂ...” “ഉം...” ആ മനുഷ്യൻ അതീവ ഗൗരവത്തിൽ ഒന്നു മൂളി. “നിന്നോട് ആരാ ഇങ്ങോട്ട് പോരാൻ പറഞ്ഞേ ?” “അവളുടെ ഒരു വിവരോം ഇല്ലാരുന്നു... എത്ര ദിവസമായി...” “അതുകൊണ്ട് ? ഒറ്റയ്ക്കങ്ങ് ഇറങ്ങിപ്പുറപ്പെടുകയാണോ ?” സാൻവിയുടെ തല കുനിഞ്ഞു. “ഈ മിശ്വ ഒപ്പിച്ച ഒരു പണി!” അഭയ് ഗാരു തലക്കു കൈ കൊടുത്തു. “അവളെ തപ്പി തരുൺ മൈസൂരു മുഴുവൻ കെടന്നു കറങ്ങുന്നുണ്ട്... ഇപ്പൊ നീയും ചെന്ന് തല വെച്ചുകൊടുത്തേനേ. കൃത്യത്തിന്‌ ഞങ്ങൾക്ക് വരാൻ പറ്റിയതുകൊണ്ട് രക്ഷപ്പെട്ടു.” സാൻവി നന്ദിയോടെ അയാളെ നോക്കി. "നിനക്കൊരു സത്യമറിയോ സാൻവീ...കല്ലഹള്ളിയിൽ നിന്നു മാത്രം ഇതിപ്പോ മൂന്നു നാലു പെൺകുട്ടികളായി മിസ്സിംഗ്‌. അതിൽ എല്ലാവരും ഈ വിജയപുരയിലേക്ക് ജോലി തേടി വന്നവരാണ്. നിങ്ങൾ ഇതൊന്നും അറിയുന്നില്ലെന്നേയുള്ളൂ. അപകടം പറ്റിക്കഴിയുമ്പൊ എല്ലാരും കണ്ണീരും കയ്യുമായി അയ്യാവെ കാണാൻ വരും. അപ്പൊ മാത്രം മതി അവർക്ക് നമ്മളെ. ഇതിപ്പൊ, ഈ മിശ്വ പോരുമ്പോൾ ഒരു വാക്കു പറഞ്ഞിരുന്നോ ? ചുരുങ്ങിയത്, എങ്ങോട്ടാ പോരുന്നതെന്ന് അവളുടെ അമ്മയോടെങ്കിലും പറയേണ്ടതല്ലായിരുന്നോ ?“ ”തരുണിനെ ഭയന്നിട്ടാണ്‌...“ സാൻവിയുടെ സ്വരം താഴ്ന്നിരുന്നു. ”അവന്‌ അവളെ-“ ”ആ... അതുതന്നെ!“ ഗാരു പല്ലുകൾ ഞെരിച്ചു. ”ഇത്രേം കാലം അവനെ കൊതിപ്പിച്ച് മുൻപീക്കൊടെ തുള്ളിച്ചാടി നടന്നു. എന്നിട്ട് അവസാനം...“ സാൻവിയുടെ മുഖം മുറുകി. ആ ഒരവസരത്തിലും മിശ്വയെ കുറ്റപ്പെടുത്താനാണ്‌ എല്ലാവർക്കും താൽപ്പര്യം! അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി. ചുണ്ടുകൾ വിതുമ്പി... വല്ലാത്തൊരു കുടുക്കിലാണല്ലോ മിശ്വാ നീ എത്തിപ്പെട്ടത്... വീട്ടിലുള്ളവരോട് ഞാനെന്ത് പറയും... മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞ മിശ്വയുടെ അമ്മയുടെ മുഖം അവളെ വീണ്ടും സങ്കടക്കയത്തിലാഴ്ത്തി. "വേഗം വിട്ടോഡോ... ലക്ഷണം കണ്ടിട്ട് വലിയ കളികളാണ്. എത്രേം പെട്ടെന്ന് ഈ നാട് കടക്കണം " അഭയ്, ഡ്രൈവർക്ക് നിർദ്ദേശം കൊടുത്തു. മണിക്കൂറുകൾ നീണ്ടു നിന്ന യാത്രക്ക് ശേഷം അവർ ഗ്രാമത്തിൽ തിരിച്ചെത്തി. സാൻവിയെ വീടിന് മുന്നിൽ ഇറക്കിവിട്ട് കൊണ്ട് അഭയ്ഗാരുവിന്റെ കാർ ദിനകർ റെഡ്‌ഡിയുടെ ബംഗ്ലാവിലേക്ക് മടങ്ങി. വീടിന് മുന്നിൽ എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ അല്പനേരം നിന്നതിന് ശേഷം സാൻവി നേരെ മിശ്വയുടെ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു. തന്റെ അമ്മ മിശ്വയുടെ അമ്മയുടെ കൂടെ ആയിരിക്കുമെന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു. എന്ത് പറയും താനവരോട്... പ്രതീക്ഷയോടെ കാത്തിരിക്കുന്ന ആ അമ്മയുടെ മുഖത്ത് താനെങ്ങനെ നോക്കും. അവളുടെ ഉള്ളം നൊന്തു. കണ്ണുകൾ നീറിപ്പുകഞ്ഞു. വിജയപുരയിൽ കണ്ട മനുഷ്യമൃഗങ്ങളുടെ ഓരോരുത്തരുടേയും മുഖം അവളുടെ മനസ്സിലേക്ക് കടന്നു വന്നു. കണ്ണുകൾ അമർത്തി തുടച്ചു കൊണ്ട് സാൻവി അകത്തേക്ക് കയറി. എന്നാൽ ഉള്ളിൽ കണ്ട കാഴ്ച്ച അവളെ ഞെട്ടിച്ചു കളഞ്ഞു. അവർ രണ്ട് പേരും കളിചിരിയോടെ പാചകം ചെയ്യുന്നു. മിശ്വയുടെ അമ്മ സന്തോഷത്തോടെ സംസാരിക്കുന്നു...ചിരിക്കുന്നു... താനിവിടുന്ന് പുറപ്പെടുന്ന ആ നിമിഷം വരേ കണ്ണീർ വാർത്തിരുന്ന അമ്മായിയുടെ മുഖം ഇപ്പോൾ എങ്ങനെ... സാൻവി ഉഴറി. പെട്ടെന്നാണ് സാൻവിയുടെ അമ്മ പിറകിലേക്ക് തിരിഞ്ഞത്. "സാൻവി !" അവളുടെ അമ്മ അത്ഭുതത്തോടെ അരികിലേക്ക് ചെന്നു. "നീ ഇത്ര പെട്ടെന്ന് തിരികെ എത്തിയോ മോളേ ? " ഒന്നും മിണ്ടാതെ തങ്ങളെ മാറി മാറി നോക്കുന്ന അവളെ അവർ സങ്കോചത്തോടെ നോക്കി. "എന്താ... എന്തു പറ്റി മോളെ? നീയെങ്ങനെയാ വന്നത് ?" സാൻവിയുടെ അമ്മ, അവളുടെ പാറിപ്പറക്കുന്ന മുടിയിഴകൾ ഒതുക്കി വെച്ച് കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. "അ... അത് അഭയ്ഗാരു അവിടെ ഒരാവശ്യത്തിന് വന്നായിരുന്നു. അവരുടെ കാറിൽ ഞാൻ തിരികെ..." "ആണോ... അതേതായാലും നന്നായി. മോളേ മിശ്വ വിളിച്ചായിരുന്നു കേട്ടോ. നീയവളെ കണ്ടൊ ?" തല വിലങ്ങനെ ചലിപ്പിച്ച് കണ്ണുകൾ തുറിച്ചു കൊണ്ട് സാൻവി അവരെ നോക്കി. "ങ്ഹാ... നമ്മള് വെറുതേ പേടിച്ചു. അവളുടെ ഫോൺ കേടായതാ മോളേ. ഒരു പ്രശ്‌നവുമില്ല." മിശ്വയുടെ അമ്മ സമാധാനത്തോടെ പറയുന്നത് സാൻവി നിർവികാരതയോടെ കേട്ടു നിന്നു. ഒന്നും മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല അവൾക്ക്... "മോള് പോയി കുളിച്ചിട്ട് വന്നേ " അമ്മ പറഞ്ഞപ്പോൾ സാൻവി യന്ത്രം കണക്കെ തിരികെ നടന്നു. എത്ര ചിന്തിച്ചിട്ടും അവൾക്ക് ഉത്തരം ലഭിച്ചില്ല. മിശ്വ സുരക്ഷിതയാണെങ്കിൽ പിന്നെ താൻ ഇന്ന് എത്തിപ്പെട്ടത് എവിടെയാണ്‌? ഒരിക്കലും സ്ഥലം മാറിപ്പോയതല്ല. അവർക്ക് മിശ്വയെ അറിയാം. തന്നെ അപായപ്പെടുത്താൻ അവർ ശ്രമിച്ചതുമാണ്. സാൻവിക്ക് തല പെരുകുന്ന പോലെ തോന്നി. പെട്ടെന്നാണ് വീട്ടുമുറ്റത്തേക്ക് ഒരു വാഹനം വന്ന് നിന്നത്. സാൻവി തലയുയർത്തി നോക്കി. കാറിൽ നിന്നും ഇറങ്ങുന്നയാളെ കണ്ട് അവൾ ചാടിയെഴുന്നേറ്റു പോയി. ദിനകർ റെഡ്ഢി! ഓടി മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങിയ അവളെ അയ്യാ സൂക്ഷിച്ചൊന്നു നോക്കി. “നീയാണോ സാൻവി ?” അവൾ തലകുലുക്കി. “വാ...” അയാൾ അവളെ പിടിച്ചു മാറ്റി നിർത്തിയാണ്‌ ബാക്കി ചോദിച്ചത്. “എന്താ ഉണ്ടായത് ? നീ ആ സ്ഥാപനം കണ്ടോ ?” “കണ്ടു അയ്യാ...ഒരു മെഴ്സി ഹോം ആണ്‌. റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ നിന്നും കുറച്ചു ദൂരമുണ്ട്. ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു സ്ഥലമാണ്‌. വിജയ്പുര.” “ഉം... അവർ ഒരുപാടു പേരുണ്ടോ ?” “ഞാൻ ഒരു സ്ത്രീയെ മാത്രമെ കണ്ടുള്ളൂ അയ്യാ. പക്ഷേ, എന്നെ കൊണ്ടുപോയ ഓട്ടോക്കാരൻ അവരുടെ ആളായിരുന്നു... പിന്നെ- കൊണ്ടുപോയത് ഒരു ഹോസ്റ്റൽ പോലത്തെ സ്ഥലത്തേക്കാ. അതൊരു വല്യ കെട്ടിടമാണ്‌...” റെഡ്ഢി ആലോചനയോടെ തലകുലുക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. “മിശ്വ...” സാൻവി വിതുമ്പി. “കരയണ്ട...കരഞ്ഞിട്ടെന്തു പ്രയോജനം ? ഇനി നമുക്ക് അടുത്ത മാർഗ്ഗമെന്താണെന്നു നോക്കണം.” യാതൊരു മയവുമില്ലായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകൾക്ക്. “ഞാൻ വന്നത് വേറൊരു കാര്യത്തിനാണ്‌.” അയാളുടെ മുഖം മുറുകി വന്നു. “യാതൊരു കാരണവശാലും... എന്റെ മകൻ തരുൺ ഈ വിവരം അറിയാനിടവരരുത്. ഒരിക്കലും അവൻ അവളെ തേടി ഈ വിജയപുരയിലെത്തരുത്... ഇത്തരക്കാരുമായി അവൻ ഇടപെടാൻ ഇടവരരുത്... നിനക്കു മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടോ സാൻവി ?” സങ്കടം സഹിക്കവയ്യാതെ സാൻവി ഇരു കൈകളാലും മുഖം അമർത്തിപ്പിടിച്ചു. “എങ്ങാൻ നീ അവനെ വിളിച്ച് ഈ വിവരം പറഞ്ഞെന്ന് ഞാനറിഞ്ഞാൽ...” തുടരും കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹🌹🌹 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #📔 കഥ

ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mg39jeW?d=n&ui=v64j8rk&e1=cമിഴിയോരങ്ങളിൽ. 41. 🎫🎫🎫🎫🎫🎫🎫🎫 ആവണിയുടെ നിൽപ്പ് കണ്ടിട്ട് ആശാലതയ്ക്ക് അവളോട് സഹതാപം തോന്നി. അവളോട് അത്രയ്ക്ക് കടുപ്പിച്ചു പറയേണ്ടിയിരുന്നില്ലെന്ന് അവൾ ഓർത്തു. "ഞാൻ എന്താ ചേച്ചീ ചെയ്യേണ്ടിയിരുന്നത്. അശോകേട്ടൻ വന്ന് പറഞ്ഞത് എന്റെ പേരിൽ മാത്രമല്ല, എന്റെ അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും വരെ പേരിൽ പോലീസ് കേസ് ഉണ്ടാവുമെന്നാണ്. അതും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സഹോദരിയുടെ വിവാഹം മുടക്കാൻ നോക്കുന്നതിന്റെ പേരിൽ. ചേച്ചിയ്ക്കറിയാല്ലോ അശോകേട്ടനെ.. ഞങ്ങൾക്കെതിരെ ഒന്നല്ല ചിലപ്പോൾ നൂറ്‌ കേസ് കൊണ്ട് വരാൻ അശോകേട്ടനെ കൊണ്ട് കഴിഞ്ഞേക്കും. എനിയ്ക്കെതിരെ മാത്രമായിരുന്നു കേസ് വരുന്നതെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ അശോകേട്ടൻ പറഞ്ഞതൊന്നും വക വയ്ക്കില്ലായിരുന്നു. പക്‌ഷേ എന്റെ അച്ഛനും, അമ്മയും... അവരെന്തു തെറ്റ് ചെയ്തിട്ടാ പോലീസ് സ്റ്റേഷനും, കോടതിയുമൊക്കെ കേറി ഇറങ്ങേണ്ടി വരുന്നത്. അശോകേട്ടൻ ഒരു പോലീസുകാരനല്ലേ. മറ്റൊരാൾക്കെതിരെ ഒരു കേസ് എടുക്കുക എന്നൊക്കെ പറയുമ്പോ നിഷ്പ്രയാസം അശോകേട്ടന് അത് നടപ്പാക്കാൻ പറ്റുന്ന കാര്യമല്ലേ... ഞാൻ അശോകേട്ടന്റെ കാല് പിടിച്ചു പറഞ്ഞു നോക്കിയതാണ് കല്യാണം കഴിയും വരെ ഞാൻ ആശ ചേച്ചിയേ കാണാനേ ശ്രമിയ്ക്കില്ലെന്ന്. അക്കാര്യത്തിൽ പക്‌ഷേ ഒരു വിട്ടു വീഴ്ചയ്ക്കും അശോകേട്ടൻ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു. അശോകേട്ടന് ആശ ചേച്ചിയുടെ കല്യാണം കഴിയും വരെ ഞാനീ നാട്ടിൽ നിന്ന് മാറി നിൽക്കുകയാണ് വേണ്ടത്.. ആല്ലെങ്കിൽ എന്റെ അച്ഛനും, അമ്മയുമൊക്കെ പോലീസ് സ്റ്റേഷൻ കയറി ഇറങ്ങേണ്ട അവസ്ഥ.. എനിയ്ക്ക് അതിനേ കുറിച്ച് ചിന്തിയ്ക്കാൻ പോലും കഴിയുമായിരുന്നില്ല. അങ്ങനെയാണ് ചേച്ചീ അശോകേട്ടൻ ആവശ്യപ്പെട്ട ദിവസം വരെ ഞാൻ വയനാട്ടിലുള്ള എന്റെ അമ്മയുടെ ഇളയ സഹോദരിയുടെ വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്നത്. പോകും മുമ്പ് അശോകേട്ടന്റെ നിർദേശമുണ്ടായിരുന്നു, അശോകേട്ടൻ പറയാതെ ഞാൻ തിരിച്ചു വന്നേക്കരുതെന്ന്." ആവണി പറഞ്ഞു നിർത്തിയിട്ട് ചുരീദാറിന്റെ ഷാളിന്റെ തുമ്പ് കൊണ്ട് തുളുമ്പാൻ തുടങ്ങിയ കണ്ണീർ തുടച്ചു. "ഞാൻ തിരിച്ചു വന്നപ്പോൾ എനിയ്ക്കറിയാമായിരുന്നു ചേച്ചി കല്യാണം കഴിഞ്ഞു പോയി കാണുമെന്ന്. ചേച്ചിയേ കാണാൻ എനിയ്ക്ക് അവിടേയ്ക്കും വരാൻ പറ്റില്ലല്ലോ. ഒരു തവണ ചേച്ചിയ്ക്ക് വേണ്ടി സംസാരിയ്ക്കാൻ ഞാൻ രതീഷേട്ടന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോയതല്ലേ.. അവരുടെയൊക്കെ മുഖത്ത് നോക്കാനുള്ള എന്റെ മടി ചേച്ചിയ്ക്ക് മനസിലാക്കാൻ പറ്റുമല്ലോ..." "സോറി.." പിന്നെയും നിറഞ്ഞു വന്ന അവളുടെ മിഴികൾ തുടച്ചു കൊടുത്തുകൊണ്ട് ആശാലത പറഞ്ഞു. അത്രയും ആൾക്കാർ ചുറ്റിനുമുണ്ടെന്ന് ബോധ്യമുണ്ടായതിനാൽ ആണ്, അല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ആശാലത അവളെ പിടിച്ചടുപ്പിച്ചു ആ മൂർദ്ധാവിൽ ഒറ്റ ഉമ്മ കൊടുക്കുമായിരുന്നു. പാവം.. ഇവൾ തനിയ്ക്ക് വേണ്ടി ആരുടെയൊക്കെ പടിവാതിൽക്കൽ പോയി.. എത്രയൊക്കെ ഭീഷണിയും, തെറി വാക്കുകളും കേട്ടു. "ചേച്ചി എന്നോട് സോറിയൊന്നും പറയണ്ട. ഇത്രയൊക്കെ ബുദ്ധിമുട്ടിയിട്ടും ചേച്ചിയ്ക്ക് രതീഷേട്ടനെ കല്യാണം കഴിയ്ക്കേണ്ടി വന്നല്ലോ... വിന്നിച്ചൻ മരിച്ചു പോയതൊക്കെ ഞാൻ പിന്നീടാണ് ചേച്ചീ അറിയുന്നത്.. അതൊക്കെ എങ്ങിനെ സഹിയ്ക്കാൻ പറ്റി ചേച്ചീ.. ചേച്ചിയ്ക്ക്.. അതിനുള്ള കരുത്തൊക്കെ ദൈവം തന്നിട്ടുണ്ടാവും. അല്ലേ.." "ഹും.." ആശാലത അവളെ നോക്കി പരിഹസിയ്ക്കും മട്ടിൽ ചുണ്ട് കോട്ടി. "ദൈവം തന്നു.. ദൈവം എനിയ്ക്ക് തരേണ്ടയിരുന്നത് എന്റെ വിന്നിച്ചന്റെ ജീവനായിരുന്നു. അത് തരാതെ വിന്നിച്ചന്റെ ഉയിര് എടുത്തും കൊണ്ട് പോയിട്ട് ആ ദുഃഖം സഹിയ്ക്കാനുള്ള കരുത്ത്‌ തന്നിട്ട് എന്ത് കാര്യം.. അവരുടെ കയ്യിൽ നിന്നും എന്റെ വിന്നിച്ചന്റെ ജീവൻ എന്നെ തിരിച്ചേൽപ്പിയ്ക്കാൻ നീയിപ്പറഞ്ഞ ദൈവത്തിനു ക ഴിഞ്ഞില്ലല്ലോ.എനിയ്ക്ക് വേണ്ട ദൈവം എനിയ്ക്ക് വാരി ക്കോരി തന്ന ഈ സുഖവും സന്തോഷവും ഒന്നും.. അതെല്ലാം ദൈവം തിരികെ കൊണ്ട് പൊയ്ക്കോട്ടെ.. തിരികെ എനിയ്ക്ക് തന്നില്ലെങ്കിലും വിന്നിച്ചന്റെ അമ്മച്ചിയ്ക്കും, അപ്പച്ചനും, സഹോദരിയ്ക്കും ആ ജീവിതം തിരികെ കൊടുത്താൽ മതിയായിരുന്നു.. അവരുടെ കഷ്ടപ്പാടും ദുരിതവും ഇരട്ടിപ്പിച്ചതല്ലേ വിന്നിച്ചന്റെ ജീവനെടുത്തിട്ട് അവർ ചെയ്തത്." ആശാലതയുടെ കണ്ണിൽ പകയുടെ ഒരു തുള്ളി വീണ് തിളങ്ങി. "അവർ ചെയ്തോ.. ആര് ചെയ്തെന്നാ ചേച്ചി പറയുന്നത്. വിന്നിച്ചൻ മരിച്ചത് ഒരു അപകടമരണമല്ലായിരുന്നോ ചേച്ചീ.. ഞാൻ അ ങ്ങിനെയാണല്ലോ അറിഞ്ഞത്.." ആശാലത പറയുന്നത് കേട്ടിട്ട് ആവണിയുടെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു. അവൾക്ക് അത് അത്രത്തോളം അങ്ങോട്ട് പിടി കിട്ടിയതുമില്ല. "എന്ത് അപകടം.. അതൊരു അപകടമാണെന്ന് വരുത്തി തീർത്തു.." "വരുത്തി തീർത്തോ.. ആര്.. ആരാ ചേച്ചീ ആ ദുഷ്ടത്തരം ചെയ്തത്.. എന്നിട്ട് അവരെ പോലീസ് പിടികൂടിയില്ലേ.." "ആരായിരിയ്ക്കും അത് ചെയ്യേണ്ടിയിരുന്നത്.. ആർക്കാണ് വിന്നിച്ചൻ ഇല്ലാതായാലുള്ള ലാഭമുണ്ടാവുക... അറിയില്ലേ നിനക്ക്.." "ചേച്ചീ.." ആവണി അതൊന്നും വിശ്വസിയ്ക്കാൻ പറ്റാത്ത രീതിയിൽ വിളിച്ചു. "അ.. അശോകേട്ടൻ ആണോ ചേച്ചീ.. സത്യമാണോ.. ഹെന്റെ ദൈവമേ.." ആവണി നെഞ്ചിൽ കൈവച്ചു. "അശോകേട്ടനാണോ, അതോ രതീഷേട്ടനാണോ... രണ്ടിൽ ആരാണെന്നുറപ്പിച്ചാൽ മതി. അതല്ലെങ്കിൽ ഒരാളുടെ സഹായത്തോടെ മറ്റേ ആൾ.. അല്ലാതെഎല്ലാവരും കരുതും പോലെ അതൊരു വെറും അപകടമല്ല.. വരുത്തി തീർത്ത അപകടം. ഒരു മനുഷ്യനേ ബോധ പൂർവ്വം ഇല്ലാതാക്കാൻ നടത്തിയ അപകടം... വിന്നിച്ചൻ അതിൽ വീണുപോയി." "ചേച്ചിയ്ക്ക് എങ്ങിനെയാ ആ സംശയമുണ്ടായത്.. അവരാരെങ്കിലും പറഞ്ഞോ ചേച്ചിയോട് അവർ ചെയ്തതാണ് ഇതെന്ന്." "അവർ ചെയ്തതാണെന്ന് എന്തിന് പറയണം... ഇത് ചെയ്തേക്കും എന്ന് മുമ്പേ അവർ എനിയ്ക്ക് സൂചന തന്നിട്ടുള്ളതല്ലേ..." "പക്‌ഷേ അപകടം ആയതിനാൽ പോലീസ് അന്വേഷിയ്ക്കില്ലേ ഇത് എങ്ങിനെ നടന്നെന്ന്. അപകടം വരുത്തിവച്ച വാഹനത്തിന്റെ ആ ഡ്രൈവറെ പോലീസുകാർ കസ്റ്റഡിയിൽ എടുത്തിട്ടുണ്ടാവുമല്ലോ.അയാളെ ചോദ്യം ചെയ്ത പോലീസുകാർക്ക് അതൊരു കൊലപാതകമാണെങ്കിൽ അത് കണ്ട് പിടിയ്ക്കാൻ പറ്റില്ലേ.." "ആദ്യം അയാൾ പോലീസിന് കൊടുത്ത മൊഴി ഉറങ്ങി പോയെന്നാണ്. പിന്നീട്കൂടുതൽ ചോദിച്ചപ്പോൾ അത് മാറി വണ്ടിയുടെ ബ്രേക്ക് പോയെന്ന മറ്റൊരു മൊഴി.." "അങ്ങിനെ നിമിഷത്തിന് നിമിഷത്തിന് മൊഴി മാറ്റി പറയാൻ പറ്റുവോ ചേച്ചീ.. പോലീസുകാർ അയാൾ പറയുന്നതങ്ങോട്ട് കണ്ണും പൂട്ടി വിശ്വസിയ്ക്കുമോ." "എന്താ വിശ്വസിച്ചാല്. ഇഷ്ടം പോലെ പൈസ വാരി എറിയാനുണ്ടെങ്കിൽ ഏത് മൊഴിയാ തിരുത്തപ്പെടാൻ പറ്റാത്തത്.. എവിടെയൊക്കെ പണം കെട്ടണോ അവിടൊക്കെ പണം കെട്ടി ആസൂത്രിതമായ ആകൊലപാതകം യാദൃശ്ചികമായ ഒരു അപകടമരണമാക്കി മാറ്റി." "ചേച്ചീ, വിന്നിച്ചനെ കുറിച്ച് അത്ര നല്ല കാര്യമൊന്നുമല്ലല്ലോ അവസാനം കേട്ടിരുന്നത്.. മറ്റൊരു വിവാഹത്തിന് വിന്നിച്ചൻ താല്പരനായിരുന്നെന്നോ മറ്റോ..." "ആര് പറഞ്ഞതാടീ അതൊക്കെ.. അതെല്ലാം വെറും കേട്ടറിവ് അല്ലേ.. വിന്നിച്ചൻ നമ്മളോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ അങ്ങിനെ.. ഇല്ലല്ലോ.. ഒരു സൂചനയെങ്കിലും വിന്നിച്ചന്റെ സസംസാരത്തിലോ പ്രവൃത്തിയിലോ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടോ.. അതും ഇല്ലല്ലോ.. ബാക്കിയെല്ലാം ആരുടെയോ സൃഷ്ടികളായിരുന്നു എന്ന് വേണം കരുതാൻ... എന്നെ വഞ്ചിയ്ക്കണമെന്ന മോഹം വിന്നിച്ചന്റെ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും ഇല്ലായിരുന്നെടീ... അത് ഉറപ്പാ എനിയ്ക്ക്..." "എന്തുറപ്പാ അതിന് ചേച്ചിയ്ക്ക് കിട്ടിയിട്ടുള്ളത്.. ഒന്നോ രണ്ടോ ആൾക്കാരല്ലല്ലോ ചേച്ചീ അങ്ങിനെ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്. അപ്പോൾ അതിൽ എന്തെങ്കിലും ഒരു സത്യമുണ്ടെങ്കിലോ." "ഒരു സത്യവുമില്ല ആവണീ.. ഞാനത് കണ്ടറിഞ്ഞ കാര്യമാണ്... അങ്ങനൊരു കാര്യം വിന്നിച്ചന്റെ വീട്ടുകാർക്ക് പോലും അറിയാത്ത സാഹചര്യത്തിൽ ആരോ പുലമ്പുന്ന എന്തോ കള്ളത്തരങ്ങൾക്കാണോ നമ്മൾ കാത് കൊടുക്കേണ്ടത്... കല്യാണം കഴിഞ്ഞു വിന്നിച്ചൻ എന്നെയും കൂട്ടി താമസിയ്‌ക്കാൻ കരിക്കോട് ഒരു വീടെടുത്തിട്ടുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞില്ലേ... ഞാൻ അവിടെ പോയി അന്വേഷിച്ചു. വിന്നിച്ചൻ മറ്റൊരു കല്യാണം കഴിച്ചിട്ട് എന്നെ കയ്യൊഴിയാനായിരുന്നു പ്ലാനെങ്കിൽ കരിക്കോട് റെന്റിന് വീടെടുത്തു വലിയ അഡ്വാൻസ് തുക നൽകേണ്ട കാര്യമുണ്ടായിരുന്നോ..." "ചേച്ചി അവിടെ പോയി കണ്ടോ ആ വീട്..." "കണ്ടു. ആ വീടിന്റെ ഉടമയുമായി സംസാരിക്കുകയും ചെയ്തു. അയാളോടും വിന്നിച്ചൻ എല്ലാം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അയാൾ വിന്നിച്ചന് എന്ത് സഹായം ചെയ്തു കൊടുക്കാനും തയ്യാറായിരുന്നു. ആ വിന്നിച്ചനാണോ എന്നെ പറഞ്ഞു പറ്റിയ്ക്കുകയായിരുന്നെന്നു അവരെല്ലാം പറഞ്ഞത്.." ആശാലത അത് അംഗീകരിച്ചു കൊടുക്കാൻ പറ്റില്ലെന്ന വിധത്തിൽ തലയാട്ടി. ആശാലത അതെല്ലാം ഒരിയ്ക്കൽ കൂടി കണ്മുമ്പിൽ കണ്ടു. താൻ ഓഫീസിലേക്ക് പോകയാണെന്ന് പറഞ്ഞു അന്ന് ബസിൽ വന്ന് കരിക്കോട് ഇറങ്ങിയത്. അവിടെ നിന്ന് ഓട്ടോ വിളിച്ചു വിന്നിച്ചൻ എടുത്ത വാടകവീട്ടിലേക്ക് പോയത്. ആ വീടിന്റെ അടുത്ത്‌ താമസിയ്‌ക്കുന്ന വീട്ടുടമസ്ഥനുമായി സംസാരിച്ചത്... ''ചേച്ചീ.. ചേച്ചി അവിടെ വരെ അന്വേഷിച്ചു പോയ സ്ഥിതിയ്ക്ക് മറ്റൊന്ന് കൂടി ചെയ്യേണ്ടിയിരുന്നു... എല്ലാവരും പറഞ്ഞത് പോലെ വിന്നിച്ചൻ കല്യാണം കഴിയ്ക്കാൻ പോകുന്ന ഒരു പെണ്ണ് കൊല്ലത്ത്‌ ഉണ്ടായിരുന്നോ എന്ന്... " ആവണി പറയുന്നത് കേട്ട് ആശാലത അവളെ മുഖമുയർത്തി നോക്കി. അപ്പോഴാണ് ആശാലതയും അങ്ങിനെ ഒരു സാധ്യതയെ പറ്റി ചിന്തിയ്ക്കുന്നത്. "ആശ ചേച്ചി വിന്നിച്ചന്റെ വീടന്വേഷിച്ചു ചെല്ലുമ്പോഴല്ലേ വിന്നിച്ചനെ കുറിച്ച് ഏതോ സ്ത്രീ പറഞ്ഞു ആദ്യമായി ഇങ്ങനെ കേൾക്കുന്നത്.. വിന്നിച്ചൻ അങ്ങിനെ ഒരു ബന്ധത്തിലേക്ക് പോകുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അത് എവിടെയാ, ആരാ എന്നൊക്കെ അറിയാതിരിയ്ക്കുമോ." "ശക്തി കുളങ്ങര എന്നാ അവർ സ്ഥലം പറഞ്ഞത്. ആ പെൺകുട്ടിയുടെ പേര് ജസീന്ത. അയർലൻറ്റിൽ നഴ്‌സ് ആണെന്നും ആ കല്യാണത്തോടെ വിന്നിച്ചന്റെ കുടുംബം രക്ഷപ്പെടുമെന്നും അവർ പറഞ്ഞിരുന്നു." "ശക്തി കുളങ്ങര.. അവിടല്ലേ ചേച്ചീ ഒരു ഹാർബർ ഉള്ളത്.." "അതേ. പക്‌ഷേ അവർ പറഞ്ഞ സ്ഥലം ശക്തികുളങ്ങരയിൽ..." ആ സ്ഥലപ്പേര് ഓർത്തെടുക്കും മട്ടിൽ നിന്നിട്ട് ആശാലത അത് ആവണിയ്ക്ക് പറഞ്ഞു കൊടുത്തു. "അവിടെ പോയി അന്വേഷിച്ചാൽ ഒരു പക്‌ഷേ സത്യം അറിയാൻ കഴിഞ്ഞേക്കും. അല്ലേ ചേച്ചീ..." "അന്വേഷിയ്ക്കാനോ.. അവിടെ എന്ത് അന്വേഷിയ്ക്കാൻ..." ആശാലതയുടെ മുഖം മുറുകി. "വേണ്ട.. വിട്ടു കളഞ്ഞേക്ക് അത്...ഞാനിപ്പോൾ ഒരു വിധം ഒന്ന് പിടിച്ചു നിന്ന് പോകയാ.. നമ്മൾ അന്വേഷിച്ചിട്ട് അവിടെ അങ്ങനൊരു പെൺകുട്ടിയോ, അവളുടെ വീട്ടുകാരോ ഇല്ലെന്നാണ് അറിയുന്നതെങ്കിൽ... എനിയ്ക്കറിയില്ല പിന്നെ ഞാൻ എന്തൊക്കെയാണ് ചെയ്തു പോകുന്നതെന്ന്. ഇപ്പോൾ ഞാനും എല്ലാ കുറ്റവും എന്റെ വിന്നിച്ചന്റെ ചുമലിൽ കൊണ്ട് വച്ചിട്ട് എന്റെ സഹോദരനെയും, ഭർത്താവിനെയുമൊക്കെ ഒന്ന് സ്നേഹിക്കാനും അംഗീകരിയ്ക്കാനും ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടിരിയ്ക്കയാ... നൂറ്‌ തവണ ഞാൻ മനസ്സിൽ കരുതിയതാ വിന്നിച്ചന്റെ അമ്മച്ചിയേ കൊണ്ട് ഉയർന്ന പോലീസ് അധികാരികൾക്കും, ആഭ്യന്തര വകുപ്പിനുമൊക്കെ പരാതികൾ കൊടുപ്പിച്ചു വിന്നിച്ചന്റെ മരണത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ പ്രതികളെ കണ്ടെത്തിയ്ക്കണം എന്ന്... ഒരു പക്‌ഷേ നീയൊ,ഞാനോ അന്വേഷിച്ചു ചെല്ലുമ്പോൾ അവിടെ അങ്ങനൊരു കുടുംബമോ, പെൺകുട്ടിയോ, അല്ലെങ്കിൽ അത് പോലൊരു ബന്ധം കൊതിച്ചു വിന്നിച്ചനോ പോയിട്ടില്ലെന്നാണ് തെളിയുന്നതെങ്കിൽ ചിലപ്പോൾ പിന്നെ ഞാൻ ക്ഷമിച്ചെന്നു വരില്ല.. അതുകൊണ്ടാ ഞാൻ പറഞ്ഞത് വേണ്ടെന്ന്." "ചേച്ചിയ്ക്ക് വേണ്ടെങ്കിൽ വേണ്ട.. നമ്മളാരും അതിന് പിന്നാലേ പോകുന്നില്ലെന്നും വയ്ക്കാം. എങ്കിലും ഞാനൊന്ന് ചോദിച്ചോട്ടെ ചേച്ചിയോട്.. നമ്മൾ അവിടേയ്ക്ക് അന്വേഷിച്ചു പോയെന്ന് തന്നെ ഇരിയ്ക്കട്ടെ.. അവിടെ ചെല്ല്മ്പോൾ അങ്ങിനെയൊരു വീടുണ്ട്... ആ വീട്ടിൽ ജസീന്ത എന്നൊരു പെൺകുട്ടിയുണ്ട്.. അവൾ അയർ ലാന്റിൽ ജോലിചെയ്തിട്ട് നാട്ടിൽ വന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.. അവൾക്ക് വിന്നിച്ചനുമായികല്യാണം പറഞ്ഞുറപ്പിച്ചു വച്ചിരുന്നതുമാണ്... ഇങ്ങനെയാണ് നമ്മൾ അവിടെ ചെല്ലുമ്പോൾ കേൾക്കുന്നതെങ്കിൽ ചേച്ചി എന്ത് ചെയ്യും." ശാന്തമായി ചോദിച്ചു കൊണ്ട് ആവണി, ആശാലതയെ നോക്കി. ചാട്ടുളി പോലെയാണ് ആ ചോദ്യം വന്നു തന്നെ ചുറ്റിയതെന്ന് ഓർക്കേ ആശാലത നടുങ്ങിപ്പോയി. അവളുടെ ചിന്തകളിലോ, ഓർമകളിലോ ഒന്നുമില്ലാത്തൊരു ചോദ്യമായിരുന്നു അത്. (തുടരും) അനുപല്ലവി എവിടെന്ന് ചോദിയ്ക്കണ്ട. നാളെ. 😁😁 കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹🌹 #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ

ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mRKnBdp?d=n&ui=v64j8rk&e1=cബ്ലൂ ഐസ് (പാർട്ട് 66) അവിടെ നിന്നും ഇറങ്ങിയ മൂവർ സംഘം നേരേ പോയത് പോത്തന്റെ പഴയ സങ്കേതമായ ശാലേം കൂടാരത്തിലേക്കായിരുന്നു. വിൻസന്റിനെ താല്ക്കാലികമായി അവിടെ, പോത്തനും ജെയിംസും താമസിച്ചിരുന്ന മുറിയിലാക്കിയിട്ടാണ് അവർ പോന്നിരുന്നത്. തുടർന്നുള്ള കാര്യങ്ങൾക്ക് എന്തായാലും വിൻസന്റിന്റെ സഹായമില്ലാതെ പറ്റില്ല എന്നവർക്കറിയാം. വാൾട്ടറും സംഘവും ഇപ്പോൾ എവിടെയാണെന്നെങ്കിലും അവന് കണ്ടെത്താനാകേണ്ടതാണ്. ഏതാണ്ട് ഇരുപത് മിനിട്ടിനുള്ളിൽ ശാലേം കൂടാരത്തിലെത്തിയ സംഘം ആ മുറിയുടെ തന്നെ ഭാഗമായിരുന്ന, വൃത്തിഹീനമെങ്കിലും വിശാലമായ ബാൽക്കണിയിലേക്കിറങ്ങി അവിടെ കിടന്ന ഏതാനും പ്ലാസ്റ്റിക്ക് സ്റ്റൂളുകളിലിരുന്ന് ഭാവികാര്യങ്ങളെപ്പറ്റിയുള്ള ചർച്ചയാരംഭിച്ചു. വിൻസന്റാണ് സംസാരം തുടങ്ങിവെച്ചത്. “പൊലീസ് സൂപ്രണ്ട് പറഞ്ഞത് തന്നെയാണ് ശരി മിസ്റ്റർ പോത്തൻ... ബാംഗ്ലൂർ പൊലീസ് വരുന്നതുവരെ കാക്കുന്നതാണ് ബുദ്ധി. കാരണം, അവർക്ക് ഈ ഗ്യാങ്ങിനെ നേരത്തേ എതിരിട്ട പരിചയമുണ്ട്. ഞാൻ പറഞ്ഞല്ലോ, തുടക്കത്തിൽ ഇവർ 12 പേരുണ്ടായിരുന്നു. പൊലീസുമായിട്ടുള്ള എൻകൗണ്ടറിലാണ് മൂന്നുപേർ...” പോത്തൻ ആലോചനയിലാണ്ടു. ചുണ്ടുകൾ കടിച്ചുപിടിച്ച് നിഷേധാർത്ഥത്തിൽ തലവെട്ടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന അയാളുടെ മനസ്സിലെന്താണെന്ന് ജെയിംസിനും രൂപേഷിനും എളുപ്പത്തിൽ വായിച്ചെടുക്കാനാകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒടുവിൽ... “നിങ്ങളൊക്കെ കൂടെ നിന്നാലും ശരി, ഇല്ലെങ്കിലും ശരി. ഒരു കാര്യം ഞാൻ ഉറപ്പു പറയാം. ഇങ്ങോട്ടു വന്ന വണ്ടിയിൽ ഞാൻ അവന്മാരെ തിരിച്ചുവിടാൻ ഉദ്ദേശിച്ചിട്ടില്ല. അതിന് പോത്തൻ ചാകണം!” “ഗയ്സ്! നിങ്ങൾക്കറിയില്ല ഇവർ എത്ര അപകടകാരികളാണെന്ന്.“ വിൻസന്റിന്റെ മുഖത്ത് നിസ്സഹായത പ്രകടമായി. ”എനിക്കു നേരിട്ടറിയാവുന്നതുകൊണ്ടു പറയുകയാണ്. ഡെത്ത് വിഷ് ഉള്ളവരേ അവരോട് നേരിട്ടെതിരിടാൻ പോകൂ.“ ”അല്ലെങ്കിലും, ഡെത്ത് വിഷ് ഉള്ള ഒരാളേ ഞങ്ങളീ ചെയ്യുന്ന ജോലി ചെയ്യൂ വിൻസന്റ്.“ ജെയിംസ് പുഞ്ചിരിയോടെ അവന്റെ തോളിൽ തട്ടി. ”തൽക്കാലം അവരെ എങ്ങനെയെങ്കിലും കോണ്ടാക്റ്റ് ചെയ്യാൻ ഒരു വഴി പറയൂ നീ. വാൾട്ടറിന്റെ ഫോൺ നമ്പർ ഞങ്ങളുടെ കൈയ്യിലുണ്ട്. പക്ഷേ ഞങ്ങളാരെങ്കിലും അയാളെ ഡയറക്റ്റ് വിളിച്ചാൽ, അവർ സ്പൂക്ക്ഡാകും.“ വിൻസന്റ് ആലോചനയിലായി. ”നിനക്ക് നിന്റെ നാട്ടിൽ പോകണമെന്നോ മറ്റോ പറഞ്ഞതായി ഞാനോർക്കുന്നു.“ പോത്തന്റെ സ്വരത്തിൽ നാടകീയത കലർന്നു. വിൻസന്റ് ഞെട്ടി മുഖമുയർത്തി. “ഇപ്പോഴത്തെ നിന്റെ അവസ്ഥയിൽ, അത്തരം ആഗ്രഹങ്ങളൊക്കെ വലിയ ലക്ഷ്വറിയാണ്. അറിയാമല്ലോ വിൻസന്റിന് ?” “അറിയാം ...” വിൻസന്റിന്റെ സ്വരം താഴ്ന്നു. അവനിൽ നിന്നും ഒരു ദീർഘനിശ്വാസമുയർന്നു. ”നിങ്ങൾ ആ വിഷയത്തിൽ ഇതുവരെ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല മിസ്റ്റർ പോത്തൻ. “ പോത്തൻ ഒരു ചെറു ചിരിയോടെയാണ് മറുപടി പറഞ്ഞത്. ” വിൻസന്റ്... ഞാൻ വളരെ സ്ട്രെയ്റ്റ് ഫോർവേഡാണെന്നാണ് എന്റെ വിശ്വാസം. ആരെയും പറഞ്ഞു പറ്റിച്ച് എനിക്ക് ശീലമില്ല. പരോക്ഷമായിട്ടാണെങ്കിലും, എന്റെ ജീവൻ രക്ഷിച്ച ഒരുത്തനാണ് നീ. ഭാവിയിൽ ഞാൻ നിന്നെ മിസ്യൂസ് ചെയ്തു എന്നു നീ പറയാനിടവരരുത്. അതുകൊണ്ടു മാത്രം ഞാൻ പറയാം.” ഒന്നു നിർത്തിയതിനുശേഷമാണ് പോത്തൻ തുടർന്നത്. “കുറച്ചങ്ങു കഴിയുമ്പോൾ, ഞാൻ നിന്നെ അറസ്റ്റ് ചെയ്യും വിൻസന്റ്. അല്ലാതെ വേറേ വഴിയില്ല. കാരണം, അത്രേം പൊലീസുകാർ നോക്കി നിൽക്കുമ്പൊഴാണല്ലോ ഞാൻ നിന്നെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയത്. അതും അത്രയും എക്സ്പ്ലോസീവായ ഒരു ക്രൈം സീനിൽ നിന്ന്. കാര്യം ഞാൻ ഒരു ധീര യോദ്ധാവൊക്കെയാണ്. പക്ഷേ ബഡിയുടെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന അത്രയും പേരെ ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കടിച്ചു താഴെയിട്ടു എന്നൊന്നും ആരും വിശ്വസിക്കുമെന്നു തോന്നുന്നില്ല വിൻസന്റ്.“ വിൻസന്റ് ചുണ്ടു കടിച്ചു. “നിനക്കെതിരേ രണ്ടു കേസുകൾ എനിക്കു ചാർജ്ജ് ചെയ്യാനാകും. ഒന്ന് ഒരു പൊലീസുദ്യോഗസ്ഥനെതിരേയുള്ള കൊലപാതക ശ്രമം. ഓർമ്മയുണ്ടോ എന്റെ കഴുത്തിൽ കുടുക്കീട്ടു പിടിക്കാൻ നോക്കിയത് ?“ പോത്തൻ കഴുത്തിൽ തടവിക്കൊണ്ടു ചോദിച്ചു. ”ഇനി രണ്ടാമത് ഒരു വകുപ്പുകൂടിയുണ്ട്, പൊലീസുദ്യോഗസ്ഥന്റെ കൃത്യനിർവ്വഹണം തടസ്സപ്പെടുത്തിയ കുറ്റം. ഇതൊന്നും കൂടാതെ, മതിയായ യാത്രാ രേഖകളില്ലാതെ രാജ്യത്ത് തങ്ങിയ കുറ്റവുമുണ്ട്. പക്ഷേ അതിന് ജയിലിലൊന്നും കിടക്കേണ്ടിവരില്ലെന്നു തോന്നുന്നു.“ വിൻസന്റ് ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ചിരിക്കുകയാണ്. ”ആദ്യത്തെ ചാർജ്ജാണെങ്കിൽ, അടുത്ത കാലത്തൊന്നും നീ നിന്റെ നാടു കാണില്ല!.“ പോത്തൻ ചിരിച്ചു. ”മറിച്ച് രണ്ടാമത്തേതാണെങ്കിൽ, താരതമ്യേന ചെറിയ ശിക്ഷയേ ഉണ്ടാകൂ.“ ”അപ്പോൾ ഈ ഡ്രഗ്സ് ബിസിനസിൽ-“ ” തൽക്കാലം നീ ഭംഗിയായി സഹകരിക്കുന്ന നിലയ്ക്ക്, ആ കേസിൽ എന്റേതായ ഇടപെടലൊന്നും നടത്താതിരിക്കാൻ നോക്കാം ഞാൻ. ഡ്രഗ്സുമായി നിന്നെ ഡയറക്റ്റ് കണക്റ്റ് ചെയ്യുന്ന ഒന്നും പൊലീസിനു കണ്ടെത്താനായില്ല എന്നു കരുതാം നമുക്ക്. കാരണം, ആരൊക്കെ വന്നാലും, ഈ കേസിൽ ഞങ്ങൾ എഴുതിപ്പിടിപ്പിക്കുന്നതാണല്ലോ ഒഫീഷ്യൽ പൊലീസ് ഭാഷ്യം.“ എല്ലാവരുടേയും മുഖത്തൊരു ചിരി വിടർന്നു. ”അതു കഴിഞ്ഞ്, ഞാൻ ഗവണ്മെന്റ് പ്ലീഡറുമായി സംസാരിക്കും.“ പോത്തൻ തുടർന്നു ”നിന്റെ കുറ്റ സമ്മതം അയാളെ കേൾപ്പിക്കും. കേസിന്റെ തുടരന്വേഷണത്തിൽ നിന്റെ സഹായമാവശ്യമാണെന്ന് ഞാൻ ബോധിപ്പിക്കും. നീ ഒരവസരത്തിൽ എന്റെ ജീവൻ രക്ഷിച്ച കഥയും നമുക്കയാളോട് പറയാം.“ ”താങ്ക് യൂ മിസ്റ്റർ പോത്തൻ!“ വിൻസന്റിന്റെ കണ്ണുകളിൽ പ്രതീക്ഷ തെളിഞ്ഞു. ”നന്ദി പറയാൻ വരട്ടെ. അത് എല്ലാം കലങ്ങിത്തെളിഞ്ഞിട്ടു മതി. കാരണം, ഇതിലെല്ലാം തീരുമാനമെടുക്കുന്നത് ജഡ്ജിയാണ്. അദ്ദേഹം ചിലപ്പോൾ ഇതെല്ലാം വലിച്ചുകീറി കളയാനും മതി. പ്രത്യേകിച്ച് എന്നെ മുൻപ് പരിചയമുള്ള വല്ല മജിസ്ട്രേറ്റുമാണെങ്കിൽ നിനക്കൊരു നാല് ജീവപര്യന്തം ഉറപ്പാ! “ ബാക്കി എല്ലാവരും ചിരിച്ചെങ്കിലും, ഷോക്കേറ്റതുപോലെ ഇരിക്കാനേ വിൻസന്റിനായുള്ളൂ. സാവധാനം അവന്റെ തല താഴ്ന്നു. നോട്ടം താഴെ തറയിലേയ്ക്കായി. മനസ്സിൽ എന്തൊക്കെയോ കണക്കുകൂട്ടലുകൾ നടക്കുന്നത് അവന്റെ മുഖത്ത് പ്രതിഫലിച്ചു. ”ഓക്കേ! അപ്പോൾ തുടങ്ങാം. സംഭവം വളരെ സിമ്പിളാണ്. ഞങ്ങൾ മൂന്നുപേരേയുള്ളൂ. അവർ ആറു പേരുണ്ട്. സായുധരായിരിക്കാം. നമുക്ക്, അടിയന്തിര ഘട്ടത്തിൽ മാത്രം ഒരുപക്ഷേ പൊലീസ് സഹായമുണ്ടായേക്കാം. പക്ഷേ വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റില്ല. വേറൊരു പ്രശ്നം, ഈ ഓഫർ ഇന്നു രാത്രി മാത്രമേ ഉള്ളൂ എന്നതാണ്. ബഡിയും നീയും പിടിയിലായെന്നറിഞ്ഞാൽ, അടുത്ത നിമിഷം അവന്മാർ നാടു വിടും. അതുകൊണ്ട്, മൈ ഡിയർ വിൻസന്റ്... സഹകരിക്കുക. ഇല്ലെങ്കിൽ പോത്തന്റെ മറ്റൊരു മുഖം നിനക്ക് കാണേണ്ടി വരും. വളരെ വൃത്തികെട്ട ഒരു മുഖം. “ താഴേക്കു നോക്കിയിരുന്ന വിൻസന്റ്, ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ സാവധാനം മുഖമുയർത്തി. ” നമ്മൾ മൂന്നുപേരല്ലല്ലോ... നാലുപേരില്ലേ? “ ”ഫന്റാസ്റ്റിക്ക്! “ പോത്തന് സന്തോഷമായി. “ഇത് നമ്മൾ ചെയ്യുകയാണെങ്കിൽ...” വിൻസന്റ് എഴുന്നേറ്റു നിന്നുകൊണ്ടു തുടർന്നു. “മിലിട്ടറി പ്രെസിഷനിലായിരിക്കണം നമ്മുടെ നീക്കങ്ങൾ. അവർ ആറു പേരും എം. യൂസ് ചെയ്യുന്നവരാണ്. അതുകൊണ്ടു തന്നെ വരും വരായ്കകളെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തയുണ്ടാകാൻ വഴിയില്ല. തികച്ചും ഒരു സൈക്കോ ബിഹേവിയറായിരിക്കും.” “അതു നീ പ്രത്യേകം പറയണ്ട. മെറിന് സംഭവിച്ചത് ഞങ്ങൾ നേരിട്ടു കണ്ടതാണ്.” ജെയിംസ് പറഞ്ഞു. “മറ്റൊരു കാര്യം കൂടിയുണ്ട്...” വിൻസന്റിന്റെ സ്വരത്തിൽ ജാഗ്രത നിഴലിച്ചു. “അവരുടെ പക്കൽ ഓട്ടോമാറ്റിക് റൈഫിളുകളുണ്ടാകാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. ഒരുപക്ഷേ കലാഷ്ണിക്കോവ്!” “ഏയ്... അതിന് സാധ്യതയില്ല.” രൂപേഷ് ഇടപെട്ടു. “ ഒന്നുരണ്ട് ചെക്ക്പോസ്റ്റ് എങ്കിലും ക്രോസ് ചെയ്യാതെ അവർക്കെന്തായാലും കേരളത്തിലേക്ക് കടക്കാനാവില്ല വിൻസന്റ്.” “അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ അവരുടെ കൈയ്യിൽ പിസ്റ്റളും ഉണ്ടാകാൻ പാടില്ലല്ലോ. ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ, എന്നെയും റോബിയേയും പിൻതുടരുന്ന സമയത്ത് അവരുടെ കൈയ്യിൽ തോക്കുണ്ടായിരുന്നു. ചെക്ക് പോസ്റ്റൊന്നും ഇവർക്ക് വിഷയമല്ല ജെയിംസ്. ഒരു ദിവസം ബാംഗ്ലൂരിൽ നിന്നും തമിഴ്നാട്ടിൽ നിന്നുമെല്ലാം വരുന്ന വരുന്ന എല്ലാ വണ്ടികളും തുറന്ന് പരിശോധിച്ചാണ് കേരളത്തിലേക്ക് കടക്കുന്നതെങ്കിൽ ഈ എം ഡി എം എ വിഷയം പോലും ഉണ്ടാകില്ലായിരുന്നല്ലോ. ഞാൻ മനസ്സിലാക്കിയിടത്തോളം, വലിയ ചരക്കു ട്രക്കുകൾ മാത്രമേ കർശനമായി പരിശോധിക്കാറുള്ളൂ. കാരണം, എങ്കിലേ ഉദ്യോഗസ്ഥർക്ക് എന്തെങ്കിലും പ്രയോജനമുണ്ടാകൂ.” “സത്യമാണ്.” പോത്തൻ ശരിവെച്ചു. “സോ, എന്റെ ചോദ്യമിതാണ്. നമ്മുടെ കൈയ്യിൽ അവരോടു പിടിച്ചുനിൽക്കത്തക്ക വിധത്തിലുള്ള എന്തെങ്കിലും ആയുധങ്ങളുണ്ടോ? “ മൂവരും നിഷേധാർത്ഥത്തിൽ തല വെട്ടിച്ചു. ”ഇതുണ്ട്.“ പോത്തൻ തന്റെ ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റ് ഇഷ്യൂഡ് പിസ്റ്റൾ എടുത്തു കാണിച്ചുകൊടുത്തു. വിൻസന്റിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു പരിഹാസച്ചിരി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. തുടർന്നയാൾ, താടിയ്ക്ക് കൈ കൊടുത്ത് ആലോചനയോടെ ബാൽക്കണിയുടെ ഒരു മൂലയിലേക്കു പോയി. അവിടെ കൂട്ടിയിട്ടിരുന്ന കുറേ പഴയ ആക്രി സാധനങ്ങൾക്കിടയിൽ നിന്നും കുറേ പ്രാവുകൾ പറന്നുയർന്നു പോകുന്നതു കണ്ടു. ”ഈ മൈരൻ മൊത്തം നെഗറ്റീവാണല്ലോ മാനേ.“ പോത്തൻ ജെയിംസിനെ നോക്കി. ”അവൻ തറോ ആണ്. ഒരു ഫൈറ്റിനു പോണേനു മുന്നെ ഇതുപോലെ, വരും വരാഴികകളെക്കുറിച്ചെല്ലാം നല്ലൊരു അസസ്മെന്റ് നടത്തണം. ചുമ്മാ നമ്മളന്ന് സാധാരണ കാണിക്കണപോലെ, ഒരു പ്ലാനുമില്ലാതെ അങ്ങ് ചെന്നു കേറിക്കൊടുത്താ… ആൽബിക്കു പറ്റിയ കണ്ടില്ലേ? “മുൻ സൈനീകനായിരുന്ന ജെയിംസിന് വിൻസന്റ് പറഞ്ഞതെല്ലാം ഉൾക്കൊള്ളാനാകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ”നീ അല്ലെങ്കിലും പണ്ടേ അവന്റെ ഫാനാണല്ലോ. എന്തായാലുംമര്യാദയ്ക്കു നിന്നാ അവന് കൊള്ളാം. എന്റെ എഫ് ഐ ആറിലാ [BLEEP]ന്റെ ഭാവിയിരിക്കുന്നെ.“ ”പറഞ്ഞു പേടിപ്പിക്കാമെന്നേയുള്ളൂ സർ...“ജെയിംസ് അടക്കിച്ചിരിച്ചു. ”കാരണം അവൻ സാറിനെ അന്ന് ആക്രമിക്കുന്ന സമയത്ത് സർ സസ്പെൻഷനിലാരുന്നു. കൂടിവന്നാ ഒരടിപിടിക്കേസ് ചാർജ്ജ് ചെയ്യാൻ പറ്റും. അത്രേയുള്ളൂ. “ ”ഉവ്വട മാനേ! കാണിച്ചു തരാം ഞാൻ.“ പോത്തൻ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിപ്പിടിച്ച് ഒരു കുസൃതിച്ചിരിയോടെ വിൻസന്റിനെ ഒന്നു ചുഴിഞ്ഞു നോക്കി. വിദൂരതയിലേക്കു നോക്കി നിന്ന് എന്തോ കാര്യമായ ആലോചനയിലാണവൻ. താൻ ബോംബ് വെച്ച് തകർത്ത് എ.ജി.എം. അപ്പാർട്ട്മെന്റ്സ് ബിൽഡിങ്ങ് അവന് അവിടെ നിന്നുകൊണ്ട് കാണാമായിരുന്നു. ഏറെ നേരം അവനാ നിൽപ്പു തുടർന്നു. ഒടുവിൽ... “ഗയ്സ്... എന്റെ കൈയ്യിൽ ഒരു ഐഡിയ ഉണ്ട്.” വിൻസന്റ് തിരിഞ്ഞു നിന്നു. മൂവരും അവനെ സമീപിച്ചു. “ഫൈറ്റ് പ്ലാനൊക്കെ അവിടെനിൽക്കട്ടെ. എന്തു തന്നെയാണെങ്കിലും, അവർക്കില്ലാത്ത ഒരു ബെനിഫിറ്റ് നമുക്കുണ്ട്. നമ്മുടെ ഗ്രൂപ്പിൽ, അറ്റ് ലീസ്റ്റ് രണ്ടു പേർ ഹെവി മാർഷ്യൽ ആർട്ട്സ് ട്രെയിനിങ്ങ് കഴിഞ്ഞവരാണ്. എന്റെയോ, ജെയിംസിന്റെയോ, കൈയ്യെത്തുന്ന ദൂരത്തൊരുത്തനെ കിട്ടിയാൽ, എത്ര മെഷീൻ ഗണ്ണുണ്ടായിട്ടും കാര്യമില്ല.” “ഫൈനലി! പോസിറ്റീവായിട്ട് നീ ഇന്നു പറഞ്ഞ ഒരേയൊരു കാര്യം!” “ഇനി… അവന്മാരെ കണ്ടുപിടിക്കാനൊരു മാർഗ്ഗമുണ്ട്. പക്ഷേ, കുറച്ച് റിസ്കിയാണെന്നു മാത്രം. “ ”പറയൂ. “ ”നിങ്ങളുടെ സൂപ്പർ സ്റ്റാർ അമർ അബ്ദുള്ളയുടെ നമ്പറുണ്ട് എന്റെ കൈയ്യിൽ. “ ” ആ ഇഡിയറ്റിന്റെ നമ്പറൊക്കെ എന്റെ കൈയ്യിലുമുണ്ട്. പക്ഷേ അതുകൊണ്ടെന്താ പ്രയോജനം? “ പോത്തന് മനസ്സിലായില്ല. ”അവനും വാൾട്ടറും തമ്മിൽ വളരെ അടുപ്പത്തിലാണ്. ഞാൻ നേരത്തേ പറഞ്ഞല്ലോ, പലപ്പോഴും അവന്റെ കാരവാനിലാണ് സാധനം ഇങ്ങോട്ട് കടത്തിയിരുന്നത്. സത്യത്തിൽ ബഡിയെ ഒഴിവാക്കി എല്ലാം അമറിനെ ഏൽപിക്കാൻ വരെ വാൾട്ടറിനു പ്ലാനുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, അറിയാമല്ലോ, ഇപ്പോഴത്തെ അവന്റെ സിനിമാ റെപ്പ്യൂട്ടേഷൻ വെച്ച് അങ്ങനെ ഒരു പദ്ധതി പ്രാക്ടിക്കലായിരുന്നില്ല.“ ”ഓക്കേ...“ ”നമ്മൾ ഇപ്പോൾ അമറിനെ കോണ്ടാക്റ്റ് ചെയ്യുന്നു. ഒരു മീറ്റിങ്ങ് അറേഞ്ച് ചെയ്യുന്നു. അവിടെ വെച്ച് ആ മൂവീ സൂപ്പർ സ്റ്റാറിനെ നമ്മൾ അടിച്ചു ഷേപ്പ് മാറ്റുന്നു. എന്നിട്ട് അവനെക്കൊണ്ട് വാൾട്ടറിനെ വിളിപ്പിക്കുന്നു. എങ്ങനെയുണ്ട്? “ ”ഇതു കൊള്ളാമല്ലോ.“ പോത്തൻ സന്തുഷ്ടനായി ജെയിംസിനേയും രൂപേഷിനേയും നോക്കി. ”ഇതിലെന്താ റിസ്ക്? “ ”റിസ്ക് മറ്റൊന്നുമല്ല. ഞാൻ പറഞ്ഞതു തന്നെ. അവൻ ഒരു മൂവീ സൂപ്പർ സ്റ്റാറാണ്. ഒരു ഫോൺ കോളിൽ ആക്സസ് ചെയ്യാൻ പറ്റുന്ന കക്ഷിയല്ല അവൻ. മാത്രമല്ല, അവന് രണ്ട് ബോഡി ഗാർഡ്സുമുണ്ട്.“ ”വെൽ...“ പോത്തൻ അർത്ഥഗർഭമായി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് രൂപേഷിനെ നോക്കി. ”ഈ സൂപ്പർ സ്റ്റാർ ഞങ്ങൾ വിളിച്ചാൽ വിളിക്കുന്നിടത്തു വന്ന് ഓച്ഛാനിച്ചു നിൽക്കും വിൻസന്റ്...“രൂപേഷിന്റെ മുഖത്ത് മനോഹരമായൊരു പുഞ്ചിരി വിടർന്നിരുന്നു. ”പണ്ട് നീയൊക്കെ കൂടി ഒരു ഡ്രോൺ പറത്തി വിട്ടിരുന്നത് ഓർക്കുന്നുണ്ടോ? എന്റെ തെങ്ങിൻ തോട്ടത്തിലേക്ക് ?“ പോത്തൻ ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. ”ആ ഡ്രോണിനകത്ത് കൊറച്ച് വിശേഷങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. ഞാനൊന്നു വിളിച്ചാൽ ഈ അമർ അല്ല, അവന്റെ അപ്പൻ അബ്ദുള്ള വരെ മുള്ളിക്കൊണ്ട് പാഞ്ഞു വരും. കാണണോ നിനക്ക്? “ അതു പറഞ്ഞു തീർന്നതും, പോത്തൻ ഫോണിൽ, ‘ആർട്ടിസ്റ്റ് അമർ അബ്ദുള്ള’ എന്ന നമ്പർ തപ്പിയെടുത്തു. പെട്ടെന്നാണ് രൂപേഷിന്റെ ശ്രദ്ധയിൽ എന്തോ പതിഞ്ഞത്. ശാലേം കൂടാരത്തിനു താഴെ പുറകിലെ ഇടുങ്ങിയ മൺ റോഡിലേക്ക് സാവധാനം പ്രവേശിച്ച ഒരു ജീപ്പ്. തനിക്ക് നല്ല പരിചയമുള്ള ഒരു മഹീന്ദ്ര ഡി ഐ. നമ്പർ വ്യക്തമായിരുന്നില്ലെങ്കിലും, പുറകിലെ വാഹനത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ആ പ്ലേറ്റിലെ KL-08 എന്ന അക്ഷരങ്ങൾ വ്യക്തമായി വായിച്ചെടുക്കാനായി അവന്. രൂപേഷിന്റെ നോട്ടം കണ്ട ബാക്കി മൂവരുടേയും ശ്രദ്ധ ആ വാഹനത്തിലേക്കായി. അടുത്ത നിമിഷം, ഒരു കുതിപ്പോടെ മുൻപോട്ടെടുത്ത ജീപ്പ്, ആ കെട്ടിടത്തിന്റെ അതിരിലെത്തിയതും, വലത്തോട്ടു തിരിഞ്ഞ് അപ്രത്യക്ഷമായി. “എന്നതാടാ ?” പോത്തൻ രൂപേഷിനെ നോക്കി. “ഏയ്... ഒന്നുമില്ല സർ. ഒരു പരിചയക്കാരന്റെ വണ്ടി പോലെ തോന്നി.” രൂപേഷിന്റെ മുഖം ചിന്താകുലമായിരുന്നു. (TBC) കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹🌹🌹 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📔 കഥ

ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/m9KjnzV?d=n&ui=v64j8rk&e1=cമന്ത്രകോടി :പാർട്ട്‌ -42💚🌺 ദിവസങ്ങൾ പതിയെ ഒഴുകി തുടങ്ങി..... മെറിനും ഗൗതമും ഉൾപ്പെട്ട ഡ്രഗ്ഗ് കേസ് എല്ലാ തെളിവുകളും നിരത്തി സഞ്ചു തെളിയിച്ചു.... അതോടെ പുറം ലോകമറിഞ്ഞത് വലിയൊരു ലഹരി മാഫിയയുടെ ഞെട്ടിക്കുന്ന വിവരങ്ങളായിരുന്നു..... പല രാജ്യങ്ങൾ സംസ്ഥാങ്ങൾ തുടങ്ങി ചെറു ഗ്രാമങ്ങളിൽ വരെ ലഹരി ഉപയോഗിക്കുന്നവരും അത് എത്തിക്കുന്നവരും വിൽക്കുന്നവരും കൂട്ടുനിൽക്കുന്നവരും . അതിൽ സമൂഹത്തിലെ കൊമ്പൻമ്മാർ മുതൽ പട്ടിണിപാവങ്ങൾ വരെ...... പ്രധാനികളെയെല്ലാം വേരോടെ കണ്ടുപിടിച്ചു പുറത്തിറങ്ങാൻ കഴിയാത്തവിധം വകുപ്പ് ചാർത്തി ജയിലിലടച്ചു... മെറിനും ഗൗതമിനും എട്ടും പത്തും വർഷത്തെ കഠിന തടവാണ് കോടതി നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്നത്...... മുംബയിലേയും കേരളത്തിലേയുമുൾപ്പെടെ എല്ലാ കേസുകളും ചേർത്തായിരുന്നു ശിക്ഷാ വിധി. ഏകദേശം രണ്ട് മൂന്ന് ആഴ്ചകൾ കൂടി കഴിഞ്ഞതും ആ കേസ് ക്ലോസ് ചെയ്യുകയും ചെയ്തു..... അതിന്റെ പിന്നിലെ ബാക്കി കാര്യങ്ങൾ മുംബൈ പോലീസുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതായതുകൊണ്ട് റിപ്പോർട്ട്‌സ്‌ അവർക്ക് കൈമാറി സഞ്ചു കേസ് ഫയൽ ക്ലോസ് ചെയ്തു. മെറിന് ശിക്ഷ കിട്ടിയതും ജയിലിലായതുമെല്ലാം സഞ്ചു വഴി നന്ദനും നന്ദൻ വഴി മഹി ഉൾപ്പടെ വീട്ടിലെല്ലാവരും അറിഞ്ഞിരുന്നു...... മഹി ഇപ്പോഴും ആ കിടപ്പ് തന്നെയാണ് ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്ന് വീട്ടിലേക്ക് വന്നിട്ട് ഒരു മാസം പിന്നിടുന്നതേയുള്ളൂ.... കൂട്ടിന് ഒരു മെയിൽ സ്റ്റാഫ്‌ ഉള്ളത് കൊണ്ട് മഹിയുടെ കാര്യങ്ങളെല്ലാം അയാൾ തന്നെയാണ് നോക്കുന്നത്. ആദ്യത്തേ രണ്ടാഴ്ച മഹി തീർത്തും നിശബ്ദനായിരുന്നു..... ചെയ്തുപോയ തെറ്റുകളെയോർത്ത് നീറുകയായിരുന്നു..... അതുകൊണ്ട് തന്നെ എഴുന്നേറ്റ് നടക്കണമെന്ന ആഗ്രഹത്തേ പൂർണ്ണമായി വെടിഞ്ഞ് ഓരോ ദിവസവും ക്ഷീണിച്ച് ക്ഷീണിച്ച് വരുകയായിരുന്നു മഹി. അവന്റെ ഈയൊരവസ്ഥയിങ്ങനെ തുടരുകയാണെങ്കിൽ അവന്റെ മാനസിക നിലതന്നെ തകർന്നേക്കാമെന്ന് മഹിയെ കൺസൾട്ട് ചെയ്തിരുന്ന ഡോക്ടർപറഞ്ഞിരുന്നു. അതോടെ ഇടക്ക് മാത്രം വന്ന് നോക്കിപോകുന്ന ഓരോരുത്തരും അവനരികിൽ കൂടുതൽ സമയം ചിലവഴിക്കാൻ തുടങ്ങി. ദേവകിയമ്മയും നന്ദനും ഭാമയും പല്ലവിയുമെല്ലാം ആ റൂമിൽ ഇടക്കിടെ വന്നുപോയി ....... പതിയെ വിശേഷങ്ങളും കളിയും ചിരിയുമൊക്കെ ആ റൂമിൽ സ്ഥാനം പിടിച്ചതോടെ മഹിയുടെ മനസ്സും പതിയെ മാറി തുടങ്ങി..... താൻ ചെയ്ത തെറ്റെല്ലാം മറന്ന് തന്നെ ചേർത്തു പിടിക്കുന്നവരെ കണ്ടതും അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു...... ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരികെ വരണമെന്ന് തോന്നിത്തുടങ്ങി. പെട്ടന്ന് സാധ്യമല്ലെങ്കിലും പതിയെ പതിയെ അതിന് കഴിയുമെന്നവൻ വിശ്വസിച്ചു ...... ഒരു പുതിയ ജീവിതം അവനുമാഗ്രഹിച്ചു. ❤️ വീണ്ടും ദിവസങ്ങൾ നീങ്ങിതുടങ്ങി..... ഓരോരുത്തരും അവരവരുടെ ജീവിതങ്ങളിൽ തിരക്കിലായ് തുടങ്ങിയൊരു ദിവസമായിരുന്നു ഭാമക്കൊരു കോൾ വരുന്നത് മറുപുറം കാവ്യയായിരുന്നു...... അവളുടെ അടക്കിപ്പിടിച്ച കരച്ചിൽ കേട്ടതും ഭാമയൊന്നു ഭയന്നു...... കാവ്യ തന്നെയാണോ വിളിക്കുന്നതെന്നറിയാൻ അവളൊന്നുകൂടി ഫോൺ സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി. മോളെ..... കാവ്യാ......... എന്തിനാ കരയുന്നേ...... എന്താ പറ്റിയെ...... ചേ... ചേച്ചിയ്....... എനിക്ക്...... എനിക്കിവിടെ പറ്റുന്നില്ല ചേച്ചി...... പ്ലീസ്..... എന്നെയിവിടെ നിന്നൊന്ന് കൊണ്ട് പോ..... പറ്റുന്നില്ലെനിക്ക്....... ഇനിയും ഞാനിവിടെ നിന്നാൽ......... അവളൊന്ന് നിർത്തി ....... പറയാൻ കഴിയാതെ അവളുടെ ഏങ്ങൽ ചീളുകൾ പുറത്തേക്ക് വന്നു. മോളെ..... കാവ്യ...... എന്തൊക്കെയാ പറയുന്നേ..... എന്താ പറ്റിയെ നിനക്ക്........ അതൊന്നും ഫോണിലൂടെ പറയാൻ പറ്റുന്നതല്ല ചേച്ചി...... ചേച്ചി ഒന്ന് വരോ...... അയാളെന്നെ ഇവിടെ നിന്നും കൊണ്ട് പോകുന്നതിന് മുൻപേ വരുമോ...... കാവ്യ കെഞ്ചുംപോലെയാണ് സംസാരിക്കുന്നത്..... അവസാനം അവൾ പൊട്ടിക്കരയുന്നതും കേട്ടു..... നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അവളുടെ ഫോൺ കട്ടാവുകയും ചെയ്തു...... ഭാമ കട്ടായ ഫോണിലേക്ക് വീണ്ടുമൊന്നുകൂടി നോക്കി...... കാവ്യയുടെ കരച്ചിലിപ്പോഴും അവളുടെ കാതുകളിൽ തങ്ങി നിൽക്കുന്നത് പോലെ..... ഇതുവരെ ഇങ്ങനെ അവൾ കരയുന്നത് കേട്ടിട്ടില്ല..... ആദ്യമായിട്ടാണ്.... ഇങ്ങനെ..... അതായത് അവളെന്തോ വലിയൊരു പ്രശ്നത്തിൽ പെട്ടിട്ടുണ്ട്...... കഴിവതും വേഗം തന്നെ അവൾക്കരികിലേക്ക് പോണം..... അവൾക്കെന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചുപോയാൽ..... ഭാമക്കത് ചിന്തിക്കാൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല.... അവൾ പെട്ടന്ന് തന്നെ മുറിക്ക് പുറത്തേക്കിറങ്ങി. ഇന്ന് ഞായറാഴ്ചയായതുകൊണ്ട് നന്ദനും വീട്ടിലുണ്ട്...... അവൾ പെട്ടന്ന് തന്നെ നന്ദനെ തിരഞ്ഞിറങ്ങി ഹാളിലും ഉമ്മറത്തുമൊന്നും കാണാതായതും അവൻ മഹിയുടെ റൂമിലുണ്ടാകുമെന്ന് തോന്നിയവൾക്ക്. അവൾ പെട്ടന്ന് തന്നെ മഹികിടക്കുന്ന മുറിയിലേക്കെത്തി..... ഊഹം പോലെ അവൻ അവടെ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു..... മഹിക്കടുത്തിരുന്ന് എന്തോ സംസാരിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു അവൻ...... ഭാമയുടെ ഓടിക്കിതച്ചുള്ള വരവ് കണ്ടതും നന്ദനും ബെഡിൽ കിടക്കുന്ന മഹിയും ഒന്ന് തലയുയർത്തി നോക്കി....... എന്താ ഭാമേ..... എന്ത് പറ്റി....... അവളുടെ വെപ്രാളത്തോടുള്ള നിൽപ്പ് കണ്ടതും അവൻ ചോദിച്ചു...... നന്ദേട്ടാ..... അത്...... കാവ്യ... വിളിച്ചിരുന്നു അവൾക്കെന്തോ പറ്റിയിട്ടുണ്ട്..... അവളെന്തോ വലിയ പ്രശ്നത്തിലാ....... ഫോണിൽ വിളിച്ച് പൊട്ടിക്കരയുകയായിരുന്നു. നന്ദൻ പെട്ടന്ന് അവൾക്കരികിലേക്ക് എഴുന്നേറ്റ് വന്നു...... അപ്പോഴേക്കും ഭാമയുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു..... നമുക്ക് അങ്ങോട്ടൊന്നു പോയാലോ..... ഭാമ ചോദിച്ചു.... താൻ ടെൻഷനാകാതെ...... നന്ദൻ അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു...... കാവ്യയെന്താ വിളിച്ചപ്പോ പറഞ്ഞേ...... കരച്ചിലായിരുന്നു നന്ദേട്ടാ..... നേരിൽ കാണുമ്പോ പറയാന്നാ പറഞ്ഞേ...... ഹ്മ്മ്മ്...... മഹിയേട്ടാ..... ഞങ്ങളൊന്ന് പുറത്ത് പോയിവരാം..... മഹി ശെരിയെന്നപോലെ തലയനക്കി.. അപ്പോഴേക്കും പുറത്തേക്കിറങ്ങിയ മഹിയുടെ ഹോം നഴ്സ് മനു അകത്തേക്ക് കയറി വന്നു..... മനു ഏട്ടനെ നോക്കിക്കോളണെ..... ഞങ്ങളൊന്നു പുറത്ത് പോയി വരാം..... മനു തലയാട്ടിക്കൊണ്ട് അകത്തേക്ക് കയറി വന്നു...... അപ്പോഴേക്കും നന്ദനും ഭാമയും മുറിക്ക് പുറത്തേക്കിറങ്ങിയിരുന്നു....... ഭാമ വളരെ ടെൻഷനിൽ തന്നെയായിരുന്നു.... ഭാമയെ ഇത്രയും ടെൻഷനടിച്ച് കണ്ടിട്ടില്ലാത്തതുകൊണ്ട് തന്നെ കാവ്യയെന്തോ കാര്യമായ പ്രശ്നത്തിൽ തന്നെയാണെന്ന് അവന് മനസ്സിലായി...... ഏകദേശം ഒരു അരമണിക്കൂറിനുള്ളിൽ തന്നെ അമ്മയോട് കൂടി പറഞ്ഞ് ഇരുവരുമിറങ്ങി..... സിറ്റിയിൽ തന്നെയായിരുന്നു ജീവന്റെ വീട്..... ഏകദേശം ഒന്നൊര മണിക്കൂറോളമെടുത്തു ഇരുവരും അവിടെയെത്താൻ...... ജീവന്റെ വീട്ടിലെത്തി കാളിങ് ബെൽ അടിച്ചതും ജീവന്റെ അമ്മയാണ് വന്ന് വാതിൽ തുറന്നത്..... പുറത്ത് നിൽക്കുന്ന തങ്ങളെ രണ്ടാളെ കണ്ടതും അറിയാതെ അവരൊന്നു പതറിയിരുന്നു...... അകത്തേക്ക് ക്ഷണിച്ചിരുത്തുമ്പോൾ അവരിലുള്ള വെപ്രാളം ഭാമയും നന്ദനും പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു..... ഞങ്ങൾക്ക് കാവ്യയെ കാണണം ഒന്നു വിളിക്കാമോ..... ഭാമയാണ് ചോദിച്ചത്..... ആഹ്ഹ്ഹ്..... അതിനെന്താ വിളിക്കാം...... മോളെ ...... കാവ്യാ........ അവർ അകത്തേക്ക് നോക്കി സ്നേഹത്തോടെ നീട്ടി വിളിച്ചതും നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ കാവ്യാ മുറിയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി വരുന്നത് കണ്ടു. ഭാമ അറിയാതൊരു നിമിഷം അവളുടെ രൂപം നോക്കി നിന്നുപോയി ....... വല്ലാതെ ക്ഷീണിച്ച് നിറം മങ്ങി കാൻപോളകളിൽ കറുപ്പ് പടർന്ന് പഴേ കാവ്യയിൽ നിന്ന് വളരെ വ്യത്യസ്തമായൊരു രൂപം...... ഭാമയറിയാതെ അടുത്തിരുന്ന നന്ദന്റെ കൈകളിൽ അമർത്തി പിടിച്ചു..... അവനും കാണുകയായിരുന്നു ആ പെണ്ണിന്റെ മാറ്റം....... ഭാമ ഇരുന്നിടത്ത് നിന്നും അറിയാതെ എഴുന്നേറ്റതും..... ഇതുവരെ പിടിച്ച് നിർത്തിയ കണ്ണുനീരിനെ സ്വാതന്ത്രമാക്കിക്കൊണ്ട് കാറ്റുപോൽ വേഗത്തിൽ വന്ന് കാവ്യ ഭാമയെ കെട്ടിപിടിച്ചു. അന്നേരം ഭാമയൊന്നുലഞ്ഞു പോയിരുന്നു.... കാവ്യാ....... എടാ..... എന്ത് പറ്റി...... കാവ്യാ മോളെ...... നന്ദൻ അവളെ ഒന്നു നോക്കി വിളിച്ചു....... കാവ്യാ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് തന്നെ മിഴികളുയർത്തി........... എന്ത് പറ്റി..... മോളെ..... നീ കാര്യം പറയ്...... ഭാമ വീണ്ടുമവളോട് ചോദിച്ചു.... ഏട്ടാ.....എന്നെ എന്നെ ഇവിടുന്ന് കൊണ്ട് പോ.... ഭാമേച്ചി പ്ലീസ്...... മോളെ..... കാര്യം പറയ്..... അവൾ കാവ്യയുടെ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ആ നിമിഷം ഭാമയുടെ കണ്ണുകൾ അവളുടെ കവിളിലുടക്കി...... പതിഞ്ഞുകിടക്കുന്ന അഞ്ചു വിരൽ പ്പാടുകൾ..... കാവ്യാ ...... എന്താ ഇത്...... ആരാ നിന്നെ ഇങ്ങനെ തല്ലിയത്...... ഭാമ ചോദിക്കുന്നത് കണ്ടതും നന്ദനും പെട്ടന്ന് മുഖമുയർത്തി നോക്കി..... അവനുമൊന്നു ഞെട്ടി അഞ്ചു വിരലുകൾ പതിഞ്ഞു കിടക്കുന്നു ആ കവിളിൽ..... അവൻ ഒരു നിമിഷം കലിയോടെ ജീവന്റെ അമ്മയെ നോക്കി....... അവന്റെയാ നോട്ടം കണ്ടതും അവരൊന്നു പരുങ്ങി...... അയാളാ....... അയാളാ തല്ലിയെ...... കാവ്യ വിക്കി വിക്കി പറഞ്ഞു....... ആര് ജീവനോ...... ഹ്മ്മ്മ്മ് നന്ദൻ ചോദിച്ചതും കാവ്യ തലയാട്ടി....... കാവ്യ പോയി എടുക്കാനുള്ളതെല്ലാം എടുത്തിട്ട് വാ...... പോകാം..... മ്മ്മ്...... ഇപ്പോ.... ഇപ്പോ..... വരാം ഏട്ടാ........ നന്ദൻ പറഞ്ഞതും കാവ്യ പെട്ടന്ന് തന്നെ റൂമിലേക്ക് നടന്നു ........ അവളെ എവിടേക്ക് കൊണ്ട് പോകുവാ..... കാവ്യയെ കൊണ്ട് പോവുകയാണെന്നറിഞ്ഞതും ജീവന്റെ അമ്മ ചോദിച്ചു. വീട്ടിലേക്ക്...... ഹേ ...... അതൊന്നും പറ്റില്ല...... എന്ത് പറ്റില്ലെന്ന്...... നന്ദന്റെ മുറുകിയ സ്വരം..... അത് ....... അവനോട് ചോദിക്കാതെ....... ഇവര് തമ്മിൽ എന്തേലും സൗന്ദര്യ പിണക്കം ഉണ്ടേൽ അവരത് പറഞ്ഞു തീർത്തോളും അതിന് മുന്നേ വീട്ടിലൊക്കെ വിളിച്ചോണ്ട് പോയാലോ...... ഇത് കണ്ടിട്ട് സൗന്ദര്യപിണക്കമാണെന്ന് തോന്നുന്നില്ല..... അങ്ങനൊരു പ്രശ്നമാണെങ്കിൽ അവളീവിധം തകർന്നത് പോലെ നിൽക്കുകയുമില്ല... ഭാമ പറഞ്ഞു. അതൊന്നും എനിക്കറിയില്ല.... അവന്റെ അനുവാദം ഇല്ലാതെ അവന്റെ ഭാര്യയെ കൊണ്ട് പോകാൻ പറ്റില്ല..... ഞാൻ പോകും..... എനിക്ക് ചോദിക്കാനും പറയാനും ആളില്ലെന്നു കരുതിയോ എന്നോട് കാണിച്ചതിനെല്ലാം ഞാൻ പകരം ചോദിക്കും മോനോട് കൂടി പറഞ്ഞേക്ക്..... കാവ്യ കണ്ണുകൾ തുടച്ചുകൊണ്ട് അവരെ നോക്കി പറഞ്ഞു ...... ഇത്രയും നേരം ഒതുങ്ങി നിന്നവളുടെ ധൈര്യം ഈ നിൽക്കുന്നവരാണെന്ന് അവർക്ക് മനസ്സിലായി..... അവൾ നന്ദനും ഭമാക്കുമൊപ്പം പോകാനിറങ്ങി..... പിന്നെന്തൊ ഓർത്തത്‌ പോലെ തിരിഞ്ഞു നിന്നു. ആ നിമിഷം തന്നെ നന്ദനും ഭാമയും കൂടി തിരിഞ്ഞു..... കാവ്യ അവളുടെ കഴുത്തിൽ കിടന്ന ജീവൻ കെട്ടിയ താലിമാല അഴിച്ചവിടെ വച്ചു..... ഈ ഭാരമെനിക്കിനി വേണ്ടാ...... അവളുടെ ആ പ്രവർത്തിയിൽ എല്ലാവർക്കും ഞെട്ടി ....... ആ നിമിഷം നന്ദനും ഭാമയ്ക്കും മനസ്സിലായി പ്രശ്നം ഗുരുതരമാണ്....... പക്ഷേ അവരൊന്നും ചോദിച്ചില്ല...... അവൾക്ക് പറയാനുള്ളത് അവളായി തന്നെ പോകുന്ന യാത്രയിൽ പറയുമെന്ന് അവർക്കുറപ്പായിരുന്നു. തുടരും... 🌺💚 കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹🌹🌹 #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ