அந்தப் பழைய காலை பொழுது அதிகாலைப் பொழுதொன்றில் - என் அடுக்களைச் சன்னல் ஓரம், "சுபிக்... சுபிக்..." எனச் சத்தமிட்டு தூக்கம் கலைத்த தேவதைகள்! தானியப் பருக்கையைத் தட்டிச் செல்ல தாய்மை உணர்வோடு சண்டையிட்டு, முற்றத்து மணலில் குளித்து மகிழ்ந்த முத்துச் சிட்டுகளே... எங்கே போனீர்கள்? வைக்கோல் நாரினை அலகில் சுமந்து வீட்டுக் கூரையில் கூடு கட்டி, கண்ணாடி முன்னின்று தன்னையே கொத்தி காதல் புரியும் சிறு உயிரே! பெண் குருவி முட்டையிட - ஆண் குருவி காவல் காக்கும் அந்த நேசம், இன்று சிமெண்ட் காடுகளில் சிதைந்து போனது ஏனோ? கைபேசிக் கோபுரங்கள் கதிர்வீச்சை உமிழ, உன் மெல்லிய இதயம் தாங்கவில்லை! வயல்வெளி எங்கும் நஞ்சு தெளிக்க, உன் உணவுக் கிண்ணம் காலியானது! மண்ணின் வாசம் மறைந்து - இன்று கான்கிரீட் காடுகள் முளைத்ததால், கூடு கட்ட இடமின்றி - நீ நாடோடியாய் அலைகிறாய்! சங்கிலித் தொடரின் ஒரு கண்ணி நீ... நீ அழிந்தால் - இங்கு பூச்சிகளின் படையெடுப்பு அதிகமாகும்! இயற்கையின் சமநிலை குலையும்போது, மனிதனின் வாழ்வும் கேள்விக்குறியாகும்! உன் சிறு அலகு கொத்தும் தானியம் - வெறும் உணவல்ல, அது இந்த மண்ணின் உயிர்நாடி! இன்னும் காலம் கடந்துவிடவில்லை! நம் வீட்டு பால்கனியில் ஒரு சிறு கிண்ணம்... அதில் கொஞ்சம் தண்ணீரும், சிறு தானியமும்! மரங்களை நடுவோம்... செயற்கை கூடுகளை சுவர்களில் தொங்கவிடுவோம்! உன் மெல்லிய சிறகடிப்பின் சத்தம் - மீண்டும் நம் வீடுகளில் ஒலிக்கட்டும்! சிட்டுக்குருவியே... நீ வெறும் பறவையல்ல, எங்கள் மழலைக்காலத்தின் முதல் சிநேகிதி! உன்னை அழிவிலிருந்து காப்பது - இந்த பூமியை அழிவிலிருந்து காப்பதற்குச் சமம்! இன்றே உறுதி ஏற்போம்... சிட்டுகள் மீண்டும் சிறகடிக்க வழி செய்வோம்! உலக சிட்டுக்குருவிகள் தினம்... #💪ஊக்குவிக்கும் கதைகள் #😅ஈத் மீம்ஸ் கலாட்டா😄 #🌙ஈத் ஸ்டேட்டஸ்💐 #🔥 கோடை வெயில் மீம்ஸ் 😂 #🌙ஈத் முபாரக்🤲

பகுதி-6 நிச்சயமாக, இந்தக் காவியத்தின் இறுதி அத்தியாயத்தை, நிலாவின் அந்தப் பிரம்மாண்டமான சாதனையோடும், அந்த நெய்தல் நிலமே வியந்து நின்ற ஒரு நெகிழ்ச்சியான தருணத்தோடும் நிறைவு செய்வோம். நிலா கண்டுபிடித்த அந்தப் பாசி மருந்து, வெறும் எண்ணெய் கசிவை மட்டும் நீக்கவில்லை; அது அழிந்து கொண்டிருந்த பவளப்பாறைகளுக்கு மறுவாழ்வு கொடுத்தது. உலக நாடுகளின் சுற்றுச்சூழல் அமைப்புகள் அவளுக்கு உயரிய விருதுகளை அறிவித்தன. ஆனால் நிலாவிற்குத் தேவைப்பட்டது அந்த விருதுகள் அல்ல; தன் தாய் மற்றும் தந்தையின் கண்களில் தெரியும் அந்தப் பெருமிதம் மட்டுமே. கடலின் மடியில் ஒரு விழா நிலாவிற்குப் பாராட்டு விழா நடத்த அரசாங்கம் முடிவு செய்தது. அதுவரை எந்த ஒரு சாதாரண மனிதரும் நுழையாத அந்த நடுக்கடல் கலங்கரை விளக்கத்தின் அடிவாரத்தில், கடலின் நடுவே ஒரு தற்காலிக மேடை அமைக்கப்பட்டது. ஊரே படகுகளில் திரண்டு வந்து கடலின் நடுவே நின்றது. மேடையில் நிலா நின்றிருந்தாள். ஒரு பக்கம் வயதானாலும் கம்பீரம் குறையாத ஆதவன், மறுபக்கம் கடலின் நிதானத்தைக் கொண்ட சமுத்திரா. நிலா பேசத் தொடங்கினாள்: > "எல்லாரும் என்கிட்ட கேக்குறாங்க, 'எப்படி உன்னால கடலோட மொழியைப் புரிஞ்சுக்க முடிஞ்சது?' அப்படின்னு. நான் அவங்ககிட்ட சொன்ன பதில் ஒண்ணுதான். என் அப்பா கலங்கரை விளக்கத்தோட உச்சியில இருந்து கடலை ஒரு கடமையா பார்த்தார். என் அம்மா கரையில இருந்து கடலை ஒரு தெய்வமா பார்த்தாங்க. ஆனா இவங்க ரெண்டு பேரும் காதலிச்சப்போ, கடல் ஒரு உயிரா மாறுச்சு. அந்த உயிரோட துடிப்பைத்தான் நான் படிச்சேன்." > கூட்டத்தில் இருந்த மீனவர்கள் கண்களில் கண்ணீர் மல்கக் கைதட்டினார்கள். சமுத்திரா மெல்ல ஆதவனின் கையைப் பற்றிக்கொண்டாள். அவர்கள் இருவருக்கும் தாங்கள் பட்ட அவமானங்களும், தனிமையும் இப்போது ஒரு அர்த்தமுள்ள தியாகமாகத் தெரிந்தது. ஒரு காதலின் முழுமை விழா முடிந்து இரவு வந்தது. பௌர்ணமி நிலவு கடலை வெள்ளியால் நனைத்துக் கொண்டிருந்தது. நிலா தன் பெற்றோரை அழைத்துக்கொண்டு கலங்கரை விளக்கத்தின் உப்பரிகைக்குச் சென்றாள். அங்கே ஒரு பெரிய ஆச்சரியம் காத்திருந்தது. நிலா, நவீனத் தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தி, அந்தச் சுழலும் விளக்கின் ஒளியில் ஒரு மாற்றத்தைச் செய்திருந்தாள். விளக்கு சுழலும்போது, அந்தக் கற்றை கடலில் பட்டுத் தெறிக்கும்போது, அதில் "ஆதவன் + சமுத்திரா" என்ற பெயர்கள் ஒளிரும்படி ஒரு லென்ஸ் அமைப்பைச் செய்திருந்தாள். ஒவ்வொரு முறையும் அந்த ஒளிக்கற்றை சுழலும்போது, கடலின் மடியில் அவர்களின் காதல் பெயர்கள் மின்னின. "அப்பா, அம்மா... நீங்க ரெண்டு பேரும் இல்லன்னா இந்த வெளிச்சம் இல்லை. இந்த வெளிச்சம் இல்லைன்னா நான் இல்லை. இனிமே இந்தக் கடல் இருக்குற வரைக்கும் உங்க காதல் பெயர் இதில மின்னிட்டே இருக்கும்," என்றாள் நிலா. காலத்தின் ஓட்டம் பல வருடங்களுக்குப் பிறகு... இன்று அந்தப் பகுதியில் ஆதவன் இல்லை, சமுத்திராவும் இல்லை. ஆனால், அந்தப் பாலம் இன்னும் இருக்கிறது. கலங்கரை விளக்கம் இன்றும் ஒளி வீசுகிறது. மீனவர்கள் இன்றும் சொல்கிறார்கள்: "புயல் காத்து பயங்கரமா வீசும்போதும், கடல்ல திசை தெரியாம தவிக்கும்போதும், அந்த விளக்கோட வெளிச்சத்தைப் பார்த்தா ஒரு மனுஷனோட குரல் கேட்காது... ஒரு அம்மாவோட தாலாட்டுச் சத்தமும், ஒரு அப்பாவோட தைரியமான வார்த்தைகளும் தான் கேட்கும். அதுதான் எங்களைக் கரை சேர்க்குது!" வார்த்தைகளே இல்லாத ஒரு மௌனக் காதலில் தொடங்கி, உலகிற்கே வழிகாட்டும் ஒரு பேரொளியாக மாறிய அந்த நடுக்கடல் காதல் கதை, நெய்தல் நிலத்தின் காற்றில் இன்றும் பாடலாக ஒலித்துக் கொண்டிருக்கிறது. முற்றும்... #💖நீயே என் சந்தோசம்🥰 #💖காதல் ஸ்டேட்டஸ்🥰 #💞Feel My Love💖 #💑கணவன் மனைவி காதல்💞 #💪ஊக்குவிக்கும் கதைகள்

பகுதி-5 நிலா வளர வளர, அந்தக் கலங்கரை விளக்கம் ஒரு குடும்ப வீடாக மட்டுமல்லாமல், ஒரு திறந்தவெளிப் பள்ளிக்கூடமாகவும் மாறியது. மற்ற குழந்தைகள் தரையில் ஓடிப் பிடித்து விளையாடும்போது, நிலா அலைகளின் தாளத்தையும், காற்றின் திசையையும் கற்றுக்கொண்டு வளர்ந்தாள். கடலின் புதல்வி நிலாவிற்கு ஐந்து வயதானபோது, அவளுக்கு ஒரு விசித்திரமான பழக்கம் இருந்தது. கலங்கரை விளக்கத்தின் உப்பரிகையில் நின்று கொண்டு, கீழே சீறும் அலைகளிடம் அவள் பேசுவாள். ஒரு நாள், ஆதவன் தன் மகளிடம் கேட்டான், "நிலா பாப்பா, அலைகிட்ட அப்படி என்னதான் பேசுற?" நிலா தன் பிஞ்சு விரல்களால் கடலைக் காட்டிச் சொன்னாள், "அப்பா, அலைகள் எல்லாம் நம்ம வீட்டுக்கு வரணும்னு ஆசைப்படுதுப்பா. ஆனா பாவம், அதால மேலே ஏறி வர முடியல. அதான் துள்ளித் துள்ளிப் பார்த்துட்டு அழுதுகிட்டே போகுது." அந்தக் குழந்தையின் பார்வையில் இருந்த காதல், ஆதவனையும் சமுத்திராவையும் நெகிழச் செய்தது. அவர்கள் வளர்த்த காதல், அந்தச் சின்னஞ்சிறு இதயத்திலும் ஈரமாய் படர்ந்திருந்தது. ஒரு சோதனையும்... ஒரு சாதனையும் நிலா வளர்ந்து பெரியவளானதும், அவளுக்குக் கடல்துறை சார்ந்த படிப்பின் மீது ஆர்வம் வந்தது. அவள் ஒரு சிறந்த கடல் ஆராய்ச்சியாளராக (Marine Biologist) மாறினாள். ஒருமுறை, அந்தக் கடற்பகுதியில் மிகப்பெரிய எண்ணெய் கசிவு (Oil Spill) ஏற்பட்டது. கடல்வாழ் உயிரினங்கள் மடியத் தொடங்கின. ஊர் மக்கள் பயந்தார்கள், அரசாங்கம் திணறியது. ஆனால் நிலா, தன் தந்தை சொல்லிக்கொடுத்த அந்தக் கடலின் ரகசியங்களையும், தன் தாய் கற்றுக் கொடுத்த அந்தப் பாசி மருந்துகளையும் வைத்து ஒரு புதிய நுட்பத்தைக் கண்டுபிடித்தாள். தன் தாய் சமுத்திரா சேகரிக்கும் அதே கடல் பாசிகளைக் கொண்டு, அந்த எண்ணெய் கசிவைச் சுத்தம் செய்யும் இயற்கை முறையை அவள் உலகிற்கு அறிமுகப்படுத்தினாள். உலகம் முழுவதிலும் இருந்து விஞ்ஞானிகள் அந்தக் கலங்கரை விளக்கத்திற்கு வந்தனர். காதலின் நீட்சி அந்தப் பாராட்டு விழாவில் நிலா மேடையில் ஏறிப் பேசும்போது சொன்ன வார்த்தைகள், ஆதவன் மற்றும் சமுத்திராவின் காதலுக்குக் கிடைத்த மிகப்பெரிய மகுடம்: > "என் அப்பா காட்டிய வெளிச்சம் கப்பல்களைக் காப்பாற்றியது. என் அம்மா காட்டிய அன்பு என் அப்பாவைக் காப்பாற்றியது. அவர்கள் இருவருமே சேர்ந்து எனக்குக் கற்றுக்கொடுத்தது ஒன்றே ஒன்றுதான்... 'காதல் எங்கே இருக்கிறதோ, அங்கே தான் உலகம் உயிர் பெறுகிறது.' நான் இன்று கடலைக் காப்பாற்றுகிறேன் என்றால், அதற்கு விதையிட்டது அவர்கள் அந்தப் பாலத்தில் சந்தித்த அந்த முதல் நொடிதான்." > காவியத்தின் பொன்மாலை பொழுது காலங்கள் உருண்டோடின. ஆதவன் இப்போது ஓய்வு பெற்றுவிட்டான். ஆனால் அந்த அரசு அவனது சேவையைப் பாராட்டி, அந்தச் சிறிய தீவிலேயே அவர்கள் தங்குவதற்கு வாழ்நாள் அனுமதி அளித்தது. இப்போது மாலை நேரங்களில், ஆதவனும் சமுத்திராவும் அந்தப் பாலத்தின் கைப்பிடியைப் பிடித்துக்கொண்டு மெதுவாக நடக்கிறார்கள். * ஆதவன்: "சமுத்திரா, இப்போலாம் அந்த விளக்கு முன்னாடி மாதிரி பிரகாசமா எரியறதில்லைன்னு நினைக்கிறேன்." * சமுத்திரா: (அவன் கைகளை மென்மையாக அழுத்தி) "விளக்கு பிரகாசமாத்தான் எரியுது ஆதவன். ஆனா, உன் கண்ணுல என் உருவம் முன்னை விட ரொம்ப பிரகாசமா தெரியறதுனால, உனக்கு மத்த வெளிச்சம் எல்லாம் கம்மியாத் தெரியுது!" ஆதவன் சிரிக்கிறான். அந்தச் சிரிப்பு அலைகளின் சத்தத்தில் கலந்து மறைகிறது. அவர்கள் ஒருவருக்காக ஒருவர் துளி வெறுப்பும் இன்றி வாழ்ந்த அந்த வாழ்க்கை, இன்று ஒரு சரித்திரமாக அந்த நெய்தல் நிலத்தில் பேசப்படுகிறது. கலங்கரை விளக்கத்தின் வெளிச்சம் சுழன்று கொண்டே இருக்கிறது... ஒருபோதும் அணையாத அவர்களின் காதலைப் போலவே! தொடரும்... #⏱ஒரு நிமிட கதை📜 #💑கணவன் மனைவி காதல்💞 #💞Feel My Love💖 #💖காதல் ஸ்டேட்டஸ்🥰 #💖நீயே என் சந்தோசம்🥰

பகுதி-4 பாலத்தின் வருகைக்குப் பிறகு, கலங்கரை விளக்கத்தின் உச்சி ஒரு புதிய உலகமாக மாறியது. அரசு அனுமதியுடன், கலங்கரை விளக்கத்தின் அடிவாரத்தில் இருந்த ஒரு சிறிய அறையை அவர்கள் தங்கள் இல்லமாக மாற்றினார்கள். கடல் மட்டத்திலிருந்து பல அடி உயரத்தில், மேகங்களைத் தொட்டுவிடும் தூரத்தில் சமுத்திராவின் புது வாழ்க்கை தொடங்கியது. அவளுக்கு அது ஒரு கனவுப் பிரதேசம் போல இருந்தது. ஊரில் இருந்தபோது அவள் கடலை அடிவானத்தில் தான் பார்த்திருக்கிறாள். ஆனால் இப்போது, காலடியில் கடல் கர்ஜிப்பதைக் கேட்பது அவளுக்குள் ஒரு புது சிலிர்ப்பை ஏற்படுத்தியது. அந்தி சாயும் நேரத்து அதியசம் ஒவ்வொரு நாளும் மாலை வேளையில் ஒரு அழகான சடங்கு அவர்களுக்குள் உருவானது. ஆதவன் அந்த ராட்சத விளக்கைச் சுத்தப்படுத்தி, அதைச் சுழல விடுவதற்குத் தயாராவான். சமுத்திரா அவனுக்காக ஒரு சிறிய செப்புப் பாத்திரத்தில் தேநீர் கொண்டு வருவாள். விளக்கு சுழலத் தொடங்கும்போது, அந்த நீல நிறக் கடல் மீது மஞ்சள் நிற ஒளிக்கற்றை பாய்ந்து ஓடும். அது பார்க்க ஒரு தங்க நிறப் பாம்பு கடலில் நீந்துவது போல இருக்கும். சமுத்திரா வேடிக்கை பார்த்தபடியே கேட்பாள், "ஆதவன், இந்த வெளிச்சம் எவ்வளவு தூரம் போகும்?" ஆதவன் அவளை அணைத்தபடி சொல்வான், "கிட்டத்தட்ட பதினெட்டு கடல் மைல் வரை போகும் சமுத்திரா. ஆனா, என் மனசுக்குள்ள இருக்கிற உன்னோட காதல் வெளிச்சம், இந்த உலகத்தையே சுத்தி வரும்." சவால்களும் சங்கடங்களும் ஆனால், நடுக்கடல் வாழ்க்கை என்பது வெறும் கவிதை மட்டுமல்ல. அது ஒரு கடும் சவாலும் கூட. * இயற்கையின் சீற்றம்: ஒருமுறை வங்கக்கடலில் உருவான காற்றழுத்தத் தாழ்வு மண்டலம் ஒரு பெரும் புயலாக மாறியது. கலங்கரை விளக்கமே அதிர்ந்து ஆடியது. ஜன்னல் கண்ணாடிகளில் அலைகள் வந்து மோதின. சமுத்திரா பயத்தில் உறைந்து போனாள். ஆனால் ஆதவன் அவளது கைகளைப் பற்றி, "பயப்படாதே சமுத்திரா, இந்தக் கலங்கரை விளக்கம் நூறு வருஷமா எத்தனையோ புயலைப் பார்த்திருக்கு. இது அசையலாம், ஆனா என்னைக்கும் விழாது. உன் காதலும் அப்படித்தான்," என்று தைரியம் கூறினான். * பொருளாதார நெருக்கடி: அரசு வேலை என்றாலும், அவர்களுக்குக் கிடைக்கும் சொற்ப வருமானத்தில் தான் வாழ்க்கையை நகர்த்த வேண்டியிருந்தது. ஆனால், சமுத்திரா அதை ஒரு குறையாகவே நினைக்கவில்லை. அவள் கலங்கரை விளக்கத்தின் சுற்றியுள்ள பாறைகளில் வளரும் கடல் பாசிகளைச் சேகரித்து, அதில் மருந்துப் பொருட்கள் தயாரிக்கும் கலையைக் கற்றுக்கொண்டாள். காதலின் வெற்றி - ஒரு புதிய தொடக்கம் அவர்களுக்குள் இருந்த அந்த 'வெறுப்பு இல்லாத காதல்' ஒரு கட்டத்தில் உச்சத்தை எட்டியது. சமுத்திரா கருவுற்றிருந்தாள். ஒரு கலங்கரை விளக்கத்தில் பிறக்கப்போகும் முதல் குழந்தை அதுவாகத்தான் இருக்கும். ஊர் மக்கள் அனைவரும் அந்தப் பாலத்தின் வழியாக வந்து அவளைப் பார்த்துச் சென்றார்கள். ஒரு காலத்தில் "கடலில் இருப்பவனுக்குப் பெண் கொடுக்கக்கூடாது" என்று சொன்ன அதே ஊர் மக்கள், இப்போது சமுத்திராவை "கடல் ராணி" என்று போற்றினார்கள். ஒரு நள்ளிரவில், கடலில் கடும் மழை பெய்து கொண்டிருந்தபோது, கலங்கரை விளக்கத்தின் உச்சியில் ஒரு மெல்லிய அழுகுரல் கேட்டது. ஆம், சமுத்திராவிற்கு ஒரு பெண் குழந்தை பிறந்தது. அந்தக் குழந்தைக்கு 'நிலா' என்று பெயரிட்டார்கள். ஏனென்றால், சூரியனாக ஆதவன் கலங்கரை விளக்கத்தில் ஒளி வீச, அவனுக்குத் துணையாகச் சமுத்திரா எனும் கடல் இருக்க, அவர்களுக்கிடையே பிறந்த அந்த நிலா, அந்த இருண்ட கடலின் ஆபரணமாகத் திகழ்ந்தது. காவியத்தின் நிறைவு அந்தக் கலங்கரை விளக்கம் இப்போது வெறும் வழிகாட்டும் கருவி மட்டுமல்ல; அது ஒரு காதலின் கோபுரம். இன்றும் நீங்கள் அந்தப் பகுதிக்குச் சென்றால், அந்தப் பாலத்தின் நடுவே நின்று பாருங்கள். கடலின் அலை ஓசைக்கு நடுவே, ஒரு பெண்ணின் சிரிப்பொலியும், ஒருவனின் கனிவான குரலும் காற்றோடு காற்றாகக் கலந்து வரும். அவர்கள் ஒருவருக்காக ஒருவர் வாழ்ந்த அந்த வாழ்க்கை, "காதல் கிடைக்குமா?" என்று ஏங்குபவர்களுக்கு ஒரு கலங்கரை விளக்கமாக இன்றும் ஒளி வீசிக் கொண்டிருக்கிறது. தொடரும்... #💪ஊக்குவிக்கும் கதைகள் #💞Feel My Love💖 #💑கணவன் மனைவி காதல்💞 #😍குட்டி கதை📜 #⏱ஒரு நிமிட கதை📜

பகுதி-3 அந்தப் பாலம் வெறும் சிமெண்ட்டாலும் இரும்பாலும் ஆனதல்ல; அது சமுத்திராவின் பல வருடக் காத்திருப்பாலும், ஆதவனின் தீராத ஏங்குதலாலும் செதுக்கப்பட்டது. பாலத்தின் திறப்பு விழா அன்று, ஊரே திருவிழா கோலம் பூண்டிருந்தது. ஆனால், அந்த ஆரவாரங்களுக்கு அப்பாற்பட்டு, பாலத்தின் மையப்பகுதியில் - அதாவது கரையும் கடலும் சந்திக்கும் அந்த நடுப்புள்ளியில் - ஒரு சந்திப்பு நிகழவிருந்தது. சமுத்திரா மெல்ல நடக்கத் தொடங்கினாள். அவளது கால்கள் தரையில் படவில்லை, காற்றில் மிதப்பது போன்ற ஒரு உணர்வு. மறுபுறம், தன் வாழ்நாள் முழுவதும் அந்த இரும்பு ஏணிகளிலேயே ஏறிப் பழகிய ஆதவன், இன்று முதல்முறையாகத் தரையில் இறங்கி அவளை நோக்கி வந்தான். அவன் கலங்கரை விளக்கத்தின் சீருடையில் இருந்தான், அவள் கடல் அலைகளைப் போன்ற நீல நிறச் சேலையில் இருந்தாள். இருவருக்கும் இடையே இருந்த தூரம் குறைந்து கொண்டே வந்தது. பத்து அடி... ஐந்து அடி... இரண்டு அடி... சுற்றியிருந்த கடல் அலைகளின் இரைச்சல் சட்டென்று அடங்கியது போல ஒரு பிரம்மை. அந்த முதல் வார்த்தை இருவரும் நேருக்கு நேர் நின்றார்கள். பல வருடங்களாகப் பாட்டிலில் கடிதம் எழுதி, தூரத்தில் மினுமினுக்கும் ஒளியைப் பார்த்தே பழகிய கண்களுக்கு, இந்த நெருக்கம் ஒருவித அதிர்ச்சியைத் தந்தது. ஆதவன் அவளைப் பார்த்தான். அவள் கண்களில் வழிந்த கண்ணீர், அவளது கன்னத்தில் இருந்த உப்புப் படிவத்தோடு சேர்ந்து ஒரு வைரத்தைப் போல மின்னியது. ஆதவன் மெதுவாகத் தன் கரங்களை நீட்டி, அவளது கைகளைப் பற்றினான். பல வருடங்களாக உப்புக்காற்றில் காய்ந்து போயிருந்த அவனது கரங்களுக்கு, சமுத்திராவின் கைகள் ஒரு மென்மையான பூவைப் போலத் தெரிந்தன. ஆதவன் தழுதழுத்த குரலில் கேட்ட முதல் வார்த்தை இதுதான்: > "இத்தனை வருசமா நான் அனுப்பின வெளிச்சம்... உனக்குச் சுடலையே சமுத்திரா?" > சமுத்திரா சிரித்தாள். அந்தக் கண்ணீருக்கு நடுவே பூத்த அந்தச் சிரிப்பு, இருள் சூழ்ந்த கடலில் தோன்றும் முதல் விடியலைப் போல இருந்தது. அவள் அவன் கைகளை இறுக்கப் பற்றிக்கொண்டு சொன்னாள்: > "அது எப்படிச் சுடும் ஆதவன்? அந்த வெளிச்சம் என் மேல படும்போதெல்லாம், நீ என்னைத் தொட்டுத் தூங்குற மாதிரித்தானே எனக்குத் தோணும். அந்த ஒரு நொடி வெளிச்சத்துக்காகத்தானே நான் மிச்சமிருக்கற இருபத்தி நாலு மணி நேரத்தையும் கடத்தினேன்!" > உணர்வுகளின் சங்கமம் அந்தச் சந்திப்பில் வார்த்தைகளை விட மௌனமே அதிகம் பேசியது. * அற்புதம்: அவர்கள் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டிருந்த அந்த வினாடியில், கடலில் ஒரு பெரும் மீன் கூட்டம் துள்ளிக்குதித்தது. இயற்கை தன் ஆசீர்வாதத்தை வழங்கியது போல இருந்தது. * அமைதி: இத்தனை காலம் ஒருவரை ஒருவர் அடைய முடியாது என்ற அந்தத் தவிப்பு, இப்போது ஒரு நிம்மதியான பெருமூச்சாக மாறியது. "இனி நாம் பிரியப் போவதில்லை" என்ற உறுதி அந்தப் பாலத்தின் அஸ்திவாரத்தை விட வலுவாக இருந்தது. ஆதவன் அவளை அணைத்துக் கொண்டான். அந்த அணைப்பில், இத்தனை காலம் அவன் அனுபவித்த தனிமை, அந்தப் பாறைகளில் மோதிய அலைகளின் வலி, இரவில் அவன் பார்த்த பயங்கரமான கனவுகள் எல்லாம் கரைந்து போயின. காதலின் புதிய பரிமாணம் அவர்கள் அங்கேயே அமர்ந்தார்கள். கீழே கடல் அலைகள் சீறிக்கொண்டிருந்தன. "இப்போ சொல்லு ஆதவன்... இனிமேலாவது எனக்காக வேலையை விட்டுட்டு ஊருக்கு வந்துடுவியா?" என்று குறும்புடன் கேட்டாள் சமுத்திரா. ஆதவன் அவளது தோளில் சாய்ந்தபடி சொன்னான், "நான் ஊருக்கு வந்தா, நடுக்கடல்ல தவிக்கிற ஆயிரக்கணக்கான படகுகளுக்கு யாரு வழி காட்டுவாங்க? ஆனா இப்போ ஒரு வித்தியாசம் இருக்கு சமுத்திரா. முன்னாடி, அவங்க கரை சேரணும்னு நான் விளக்கை ஏத்தினேன். இனிமேல், நீ பக்கத்துல இருக்கற சந்தோஷத்துல அந்த விளக்கு இன்னும் பிரகாசமா எரியும்!" சமுத்திரா அவன் தோளில் முகம் புதைத்துக்கொண்டாள். அவர்களுக்குத் தெரிந்திருந்தது, அவர்கள் காதல் இனி ஒரு போராட்டமல்ல; #⏱ஒரு நிமிட கதை📜 #💑கணவன் மனைவி காதல்💞 #💞Feel My Love💖 #😍குட்டி கதை📜 #💪ஊக்குவிக்கும் கதைகள் அது ஒரு கலங்கரை விளக்கம். தொடரும்...

பகுதி-2 அலைகளின் சத்தத்தைத் தவிர வேறெந்த மொழியும் அறியாத நடுக்கடலின் தனிமையில் ஒருவன்; அலையோசைக்குள்ளேயே தன் வாழ்வின் ரகசியங்களை புதைத்து வைத்திருக்கும் ஒருத்தி. இவர்களுக்கு இடையே மலரும் காதல் ஒரு கவிதை மட்டுமல்ல, அது ஒரு பிரபஞ்ச ரகசியம். கடல் மட்டத்திலிருந்து நூறு அடி உயரத்தில், அந்த அந்தகாரமான கலங்கரை விளக்கத்தில் நின்றிருந்தான் ஆதவன். அவனது வேலை, திசை தெரியாமல் தவிக்கும் கப்பல்களுக்கு ஒளியைக் காட்டுவது. ஆனால், அவனது சொந்த வாழ்க்கை திசையற்ற ஒரு கட்டுமரம் போலத்தான் இருந்தது. கரையில் இருந்து பல மைல்கள் தள்ளி, உப்புக் காற்றும் மீன் வாடையும் கலந்த அந்த நெய்தல் நிலக் கிராமத்தில் வாழ்ந்து வந்தாள் சமுத்திரா. அவளது பெயரிலேயே கடல் இருந்தது, அவளது கண்களில் கடலின் ஆழம் இருந்தது. அவர்களுக்குள் காதல் வார்த்தைகளால் தொடங்கவில்லை. அது ஒளியாலும், காற்றாலும் உருவானது. ஒவ்வொரு நாளும் மாலை 6:30 மணிக்கு ஆதவன் கலங்கரை விளக்கத்தின் பெரும் சுழலும் விளக்கை எரியவிடுவான். அந்தக் கற்றை கடலைத் துளைத்துக்கொண்டு சமுத்திராவின் வீட்டின் ஜன்னல் வழியாக ஒரு வினாடி வந்து போகும். முதலில் அது அவளுக்கு ஒரு காலக்கணிதக் கருவியாக மட்டுமே இருந்தது. ஆனால், ஒரு நாள் அந்த ஒளி வழக்கத்தை விட ஒரு வினாடி தாமதமாக அவள் மீது விழுந்து நின்றது. அது தவறுதலாக அல்ல, ஆதவன் தன் பைனாகுலர் வழியாகக் கரையைப் பார்த்தபோது, கடற்கரையில் அமர்ந்து ஒரு சிறிய மணல் வீட்டைப் பாதுகாத்துக் கொண்டிருந்த சமுத்திராவைக் கண்டான். அலைகள் அதைச் சிதைக்க வரும்போது, அவள் தன் முந்தானையால் அதை மறைக்க முயன்ற அந்தத் தவிப்பு, இரும்பு மனிதனாய் இருந்த ஆதவனை முதன்முதலாக அசைத்துப் பார்த்தது. மறுநாள், சமுத்திரா ஒரு பதிலை அனுப்பினாள். அவளிடம் பெரிய விளக்குகள் இல்லை. ஆனால், தன் வீட்டின் மாடியில் நின்று ஒரு சிறிய கைக்கண்ணாடியை வைத்து சூரிய ஒளியைப் பிரதிபலித்து அந்தத் தூரத்துக் கலங்கரை விளக்கத்தின் மீது ஒரு மின்னலை எறிந்து காட்டினாள். (காதலின் முதல் புள்ளி)நூறு மைல் வேகத்தில் வீசும் புயல் காற்றைக் கடந்து, இரு கண்களின் தேடல் ஒரு புள்ளியில் சந்தித்தது. அது ஒரு 'ஹலோ' சொல்லும் சிக்னல் அல்ல, "நீ அங்கு இருப்பதை நான் உணர்கிறேன்" என்ற அங்கீகாரம். அவர்கள் சந்திக்கவே முடியாது என்பதுதான் இந்தக் கதையின் மிகப்பெரிய முரண். ஆதவன் ஆறு மாதங்களுக்கு ஒருமுறைதான் கரைக்கு வர முடியும். சமுத்திராவோ, கடலைத் தன் தந்தையாக மதிக்கும் ஒரு மீனவக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவள். அவளது சமூகத்தில், 'கடலில் வசிப்பவன்' ஒரு தேவதூதன் போலப் பார்க்கப்பட்டாலும், அவனுக்குப் பெண் கொடுப்பது என்பது ஒரு பெண்ணை நிரந்தரத் தனிமையில் தள்ளுவது என்று கருதப்பட்டது. அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் கடிதங்களை அனுப்பத் தொடங்கினர். ஆனால் தபால்காரர் வழியாக அல்ல. கடலின் நீரோட்டத்தின் வழியாக! ஆதவன் ஒரு காலி பாட்டிலில் கடிதத்தை வைத்து கடலில் வீசுவான். கடலின் நீரோட்டத்தைச் சரியாகக் கணித்து அவன் வீசும் அந்தப் பாட்டில், சரியாக இரண்டு நாட்கள் கழித்து சமுத்திரா வலை வீசும் இடத்திற்கு வந்து சேரும். அவன் எழுதுவான்: "இங்கே நட்சத்திரங்கள் எனக்கு மிக அருகில் இருக்கின்றன சமுத்திரா, ஆனால் உன் சிரிப்பொலி கேட்காத இந்த வானம் எனக்குச் சுமையாக இருக்கிறது." அவள் பதில் அனுப்புவாள்: "நீ காட்டும் வெளிச்சத்தில் தான் எங்கள் ஊர் மீனவர்கள் கரை சேருகிறார்கள். நீ எனக்கு மட்டும் சொந்தமானவன் அல்ல, இந்த மொத்தக் கடலுக்கும் நீதான் ராஜா." நவரசங்களின் சங்கமம் (சிருங்காரம்) ஒரு பௌர்ணமி இரவில், ஆதவன் கலங்கரை விளக்கத்தின் விளக்கை அணைத்துவிட்டு, ஒரு சிறிய லாந்தரை மட்டும் கையில் ஏந்தி, அவளுக்காக ஒரு பாடலைச் சத்தமாகப் பாடினான். அந்தப் பாடல் கரையில் இருந்த சமுத்திராவிற்குச் கேட்கவில்லை, ஆனால் அந்த அமைதியான இரவில் கடலின் அலைகள் அந்த ராகத்தைச் சுமந்து வந்து அவள் காலடியில் சேர்த்தன. (ரௌத்திரம்) ஒருமுறை ஊர் தலைவர் சமுத்திராவிற்குத் திருமணம் செய்ய முடிவெடுத்தபோது, கோபத்தின் உச்சியில் அவள் கடலை நோக்கிக் கத்தினாள். அன்று இரவு, கலங்கரை விளக்கத்திலிருந்து வரும் ஒளி ஒரு எச்சரிக்கையைப் போல மிக வேகமாகச் சுழன்றது. அது ஆதவனின் அடிமனது ஆக்ரோஷம். (கருணை)ஒரு கடும் புயல் மழையில், ஆதவன் இருக்கும் கலங்கரை விளக்கத்தின் தொடர்பு துண்டிக்கப்பட்டது. அவன் உணவு இன்றி தவிப்பதைக் கேள்விப்பட்டு, உயிரைப் பணையம் வைத்து ஒரு சிறிய படகில் அவனுக்காக உணவும் மருந்தும் எடுத்துச் செல்லச் சமுத்திரா துணிந்த அந்தத் தருணம், காதலின் உச்சகட்டக் கருணை. ஊரே திரண்டு வந்து அவர்களைப் பிரிக்க நினைத்தபோது, சமுத்திரா ஒரு முடிவெடுத்தாள். அவள் ஊரைத் துறந்து கடற்கரைக்கே வந்துவிட்டாள். ஆதவனால் வேலையை விட்டுவிட்டு வர முடியாது, அவளால் கடலைத் தாண்டிச் செல்ல முடியாது. அப்போதுதான் ஒரு அதிசயம் நிகழ்ந்தது. அந்தப் பகுதியில் ஒரு மிகப்பெரிய பாலம் கட்டும் பணி தொடங்கியது. அந்தப் பாலத்தின் ஒரு முனை சமுத்திராவின் கிராமத்திலும், மற்றொரு முனை கலங்கரை விளக்கத்திற்கு அருகிலும் அமையவிருந்தது. அந்தப் பாலத்தின் கட்டுமானப் பணியில் சமுத்திரா ஒரு தொழிலாளியாகச் சேர்ந்தாள். ஒவ்வொரு செங்கல்லாக அவள் அடுக்கும்போது, அது வெறும் பாலம் அல்ல, தன் காதலனைச் சென்றடையும் ஒரு ஏணி என்று அவள் கருதினாள். சில ஆண்டுகள் கழித்து, பாலம் முடிந்தது. நடுக்கடலில் இருக்கும் அந்தச் சிறிய தீவில், கலங்கரை விளக்கத்தின் நிழலில், சமுத்திராவும் ஆதவனும் இணைந்து வாழ்ந்தார்கள். இப்போது அவர்கள் பாட்டிலில் கடிதம் அனுப்புவதில்லை. மாறாக, ஒவ்வொரு இரவும் ஆதவன் சுழலும் விளக்கை எரியவிடும்போது, சமுத்திரா அதன் ஒளியில் தன் குழந்தைகளுக்குக் கதை சொல்கிறாள். இது வெறுப்பு இல்லாத காதல். சலிப்பு தட்டாத தேடல். தூரம் என்பது காதலைக் குறைப்பதில்லை, மாறாக அதன் மதிப்பைக் கூட்டுகிறது என்பதற்கு இவர்களே சாட்சி. #🎶இன்றைய ட்ரெண்டிங் பாடல்💃 #💪ஊக்குவிக்கும் கதைகள் #💞Feel My Love💖 #💑கணவன் மனைவி காதல்💞 #⏱ஒரு நிமிட கதை📜 தொடரும்...

பகுதி-1 அலைகளின் ஓசை மட்டுமே ஆலாபனையாகக் கேட்கும் அந்த நடுக்கடல் கலங்கரை விளக்கம், கதிரவனுக்கும் கடல் மட்டத்திற்கும் இடையே ஒரு தனித்தீவு போல நின்றிருந்தது. அங்குதான் இளமாறன் பணியாற்றிக் கொண்டிருந்தான். கரையில் இருந்து பல மைல் தொலைவில், தனிமையோடு சிநேகம் கொண்டவன் அவன். அவனது உலகம் என்பது ஒளியூட்டும் ராட்சத விளக்குகளும், துருப்பிடித்த இரும்பு ஏணிகளும், எல்லையற்ற நீலமும் மட்டும்தான். தூரத்துப் பட்டினத்தின் விளக்குகள் மங்கலாகத் தெரியும் ஒரு இரவில், அவனது தொலைநோக்கியில் ஒரு காட்சி சிக்கியது. அது கடலோரக் கிராமத்தின் விளிம்பில் வசிக்கும் நிலா. அவள் ஒரு தாரை தப்பட்டை கலைஞனின் மகள். கரையில் நின்று அவள் ஆடும் ஆட்டம், கடலின் சீற்றத்தைக் கூட அடக்கிவிடும் வேகம் கொண்டது. அவள் ஆடும்போது அவளது கால்களில் கட்டப்பட்ட சலங்கைகளின் சத்தம், இளமாறனுக்கு காற்றலைகளின் வழியே கேட்பது போன்ற ஒரு மாயை. இருவருக்கும் இடையிலான காதல் வார்த்தைகளால் தொடங்கவில்லை. அது ஒளியாலும், சைகையாலும் உருவானது. இளமாறன் கலங்கரை விளக்கத்தின் ஒளியை ஒரு குறிப்பிட்ட தாளத்தில் சுழல விடுவான். அது கரையில் இருக்கும் நிலாவிற்கு மட்டுமே புரியும் ரகசியக் குறியீடு. நிலா அதற்குப் பதிலாகக் கடற்கரையில் ஒரு பெரிய தீப்பந்தத்தை ஏற்றி, மணலில் சுழன்று ஆடுவாள். பிரிவின் தவிப்பும், பிணைப்பின் ஆழமும் இந்தக் காதல் வெறும் கவிதை அல்ல; அது பெரும் போராட்டம். நிலாவின் தந்தை, "கடலை நம்பி வாழ்பவனுக்குக் கடல் மங்கலத்தைத் தரும், ஆனால் கலங்கரை விளக்கத்தில் இருப்பவன் வெறும் வழிகாட்டிதான், அவன் என்றுமே கரை சேர மாட்டான்" என்று கடும் எதிர்ப்பு தெரிவித்தார். ஊர் மக்களின் கேலிப் பேச்சுகள் ஒருபுறம், ஒரு மாதத்திற்கு ஒருமுறை மட்டுமே கரைக்கு வரும் இளமாறனின் வேலைச் சுமை மறுபுறம். ஒருமுறை நள்ளிரவில் பெரும் புயல் தாக்கியது. கடல் அலைகள் கலங்கரை விளக்கத்தின் உச்சி வரை எகிறிக் குதித்தன. தொடர்புகள் துண்டிக்கப்பட்டன. நிலா கரை ஓரம் நின்று கதறினாள். அவளது கண்ணீர் உப்பு நீரோடு கலந்தது. ஆனால், அந்த இருளிலும் இளமாறன் தன் உயிரைப் பணயம் வைத்து அந்த விளக்கை அணையாமல் பார்த்துக் கொண்டான். ஏன் தெரியுமா? "நான் ஒளியைத் தொலைத்தால், என் நிலா இருட்டில் வழி தெரியாமல் பயப்படுவாள்" என்ற ஒற்றை நம்பிக்கைதான். நவரசங்களின் சங்கமம் அவர்களது காதலில் வீரம் இருந்தது — அலைகளுக்கு எதிராக அவர்கள் கொண்ட பிடிவாதம். அச்சம் இருந்தது — என்றாவது ஒருநாள் ஒருவரை ஒருவர் பார்க்க முடியாமல் போய்விடுமோ என்ற பயம். இழிப்பு இருந்தது — "கடல் பிசாசுக்கும் கரை மகளுக்கும் காதலா?" என்ற ஊரின் ஏளனம். ஆனால் இவை அனைத்தையும் தாண்டி, ஒரு அற்புதம் நிகழ்ந்தது. நிலா ஒருநாள் கட்டுமரம் ஒன்றில் ஏறி, யாருக்கும் தெரியாமல் நடுக்கடல் நோக்கிப் பயணமானாள். ஆக்ரோஷமான கடல் அவளை விழுங்கப் பார்த்தது. ஆனால், கலங்கரை விளக்கத்தின் அந்த நீள ஒளி அவளுக்கு ஒரு பாதையைப் போட்டுக் கொடுத்தது. அவள் அங்கே சென்றடைந்தபோது, இளமாறன் அவளைக் கட்டிப்பிடித்து அழவில்லை. மாறாக, இருவரும் அந்த வட்ட வடிவ உப்பரிகையில் நின்று கொண்டு, சுற்றியுள்ள இருளைப் பார்த்துச் சிரித்தார்கள். அந்தச் சிரிப்பில் "இந்தக் காதல் வெற்றி பெற்றுத்தான் ஆக வேண்டுமா?" என்ற வெறுப்பே இல்லை. மாறாக, "இந்தக் காதல் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது" என்ற திருப்தி மட்டுமே இருந்தது. இறுதியில், இளமாறன் தன் வேலையைத் துறக்கவில்லை, நிலா தன் ஆட்டத்தை நிறுத்தவில்லை. நிலா இப்போது அந்தக் கலங்கரை விளக்கத்திலேயே வசிக்கிறாள். அவள் ஆடும் சலங்கை சத்தம் இப்போது கடலின் அலைகளோடு நேரடியாகப் போட்டி போடுகிறது. கப்பல்களுக்கு வழிகாட்டும் அந்த ஒளி, இப்போது ஒரு காதலனின் கையில் இல்லை, மாறாக ஒரு காதலியின் ஆட்டத்திற்கு ஒளியூட்டும் மேடை விளக்காக மாறியிருக்கிறது. யாரும் எதிர்பார்க்காத வகையில், அந்தக் கலங்கரை விளக்கம் இப்போது ஒரு "காதல் கோபுரமாக" மாறிப்போனது. அங்கே அழுகை இருந்தது, ஆனால் அது ஆனந்தக்கண்ணீர். அங்கே போராட்டம் இருந்தது, ஆனால் அது ஒருவரை ஒருவர் அடைவதற்கானது அல்ல, ஒருவருக்காக ஒருவர் வாழ்வதற்கானது. தொடரும்... #💑கணவன் மனைவி காதல்💞 #💞Feel My Love💖 #😍குட்டி கதை📜 #💪ஊக்குவிக்கும் கதைகள் #🎶இன்றைய ட்ரெண்டிங் பாடல்💃

அம்மாச்சி பா(நே)சம்... பகுதி-7 பல வருடங்கள் கடந்தன. மீனாட்சிக்கு இப்போது ஒரு பெண் குழந்தை. அந்தக் குழந்தையை அதே பழைய சைக்கிளில் (அதைச் சீரமைத்திருந்தாள்) அமர வைத்து சிவகுமார் ஊர் சுற்றிக் காண்பிப்பதைக் கோலாய்ப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் மீனாட்சி. அவள் கையில் ஒரு பப்பாளிப் பழம் இருந்தது. அதைத் தன் மகளுக்கு ஊட்டிவிடும்போது, அவளது கையில் ஆச்சிக்கு ஏற்பட்ட அதே போன்ற ஒரு சிறிய கீறல் ஏற்பட்டது. ஆனால் மீனாட்சி வலிக்கவில்லை; மாறாகச் சிரித்தாள். நகரத்தின் போலித்தனமான மனிதர்கள், ஏமாற்று வேலைகள், அத்துமீறல்கள் என எல்லாவற்றையும் கடந்து, தன் வேர்களைத் தேடி வந்த அந்தப் பயணம் இன்று ஒரு முழுமையான நிம்மதியில் வந்து நின்றது. அந்த கிராமத்து மண்ணில், தாத்தா பாட்டியின் ஆசியோடு, ஒரு புது யுகத்தைத் தன் அன்பால் செதுக்கிக் கொண்டிருந்தாள் மீனாட்சி. முற்றும்.. #🎶இன்றைய ட்ரெண்டிங் பாடல்💃 #⛱️Summer அழகு டிப்ஸ் #💪ஊக்குவிக்கும் கதைகள் #📺அரசியல் 360🔴 #🤩எளிய லைஃப் ஹேக்ஸ்♻️

பகுதி 1... "பழைய வேர்கள்" 🌳 மலைக் கிராமத்தின் மூச்சு அழகிய மலைகளால் சூழப்பட்டிருந்தது 'நாவல்பாறை' கிராமம். வெளி உலகத்தின் அதிநவீன சத்தங்கள் அண்டாத, ஆதிவாசிகள் மட்டுமே வாழும் இடம் அது. அந்தக் கிராமத்தின் ஒவ்வொரு கல்லும், மரமும், நீரோடையும் பல நூறு வருடப் பாரம்பரியத்தின் கதைகளைச் சொல்லும். அந்தக் கதைகளின் பிரதிபலிப்பாகவும், அந்தக் கிராமத்தின் எதிர்காலமாகவும் இருந்தாள் அதன் இளம் தலைவி – மலர்விழி. மலர்விழி. பெயருக்கு ஏற்றார் போலவே கூரிய விழிகளும், எப்போதும் மலர்ந்திருக்கும் முகமும் கொண்டவள். ஆனால், அவளை மற்றவர்களிடமிருந்து வேறுபடுத்தியது அவளது பட்டணப் படிப்பு. கிராமத்தின் ஒட்டுமொத்த எதிர்ப்பையும் மீறி, அவள் தந்தை (பழைய தலைவராக இருந்தவர்) அவளை வெகு தூரம் அனுப்பிப் படிக்க வைத்திருந்தார். தன் இனம் முன்னேற வேண்டுமென்றால், வெளியுலக அறிவும் வேண்டும் என்று அவர் நம்பினார். நாவல்பாறைக்குப் புதிய தலைவி வந்திருக்கிறாள் என்று கேள்விப்பட்டு, ஒரு மாதத்துக்கு முன், கிராமத்து எல்லையில் வந்து கூடியிருந்தனர் ஊர் மக்கள். பாரம்பரிய உடை அணியாமல், மாடர்ன் உடையில், ஆங்கிலமும் தமிழும் கலந்து பேசிக்கொண்டு அவள் காரிலிருந்து இறங்கியபோது, மூத்தவர்கள் முகத்தில் தோன்றிய கலக்கம் மலர்விழியால் உணர முடிந்தது. "அவளுக்கு இந்தக் கிராமத்தின் மண் வாசம் தெரியுமா? இங்கிருக்கும் தெய்வங்களின் கோபம் புரியுமா?" என்று முணுமுணுத்தனர் சிலர். மலர்விழி இதைப் பற்றி எல்லாம் கவலைப்படவில்லை. அவள் கண்களில் அந்தக் கிராமத்தின் ஏழ்மைக்கான தீர்வு மட்டுமே தெரிந்தது. ஆனால், அவளது மனதின் ஒரு மூலையில், பட்டணத்தில் விட்டுவந்த இன்னொரு வாழ்வும், இன்னொரு மனிதனும் ஒளிந்திருந்தான். அவன் – அர்ஜுன். பளிங்கு மாளிகையில் வளர்ந்த, அவளுடைய கல்லூரித் தோழன். அவனது நாகரிக உலகமே வேறு. 🌿 மலைத் தலைவன்: அன்பு மட்டுமே தகுதி மலர்விழி திரும்பி வந்த அந்த மாதத்தில், அவளை அதிகம் கவனிக்க நேர்ந்தவன் காட்டழகன். காட்டழகன் – அவனது பெயர் அவனுக்கானது. செதுக்கியது போன்ற தேகம், கிராமத்து மண் நிறத்தில் பழகிய தோல், வீரமும் விசுவாசமும் நிறைந்த கண்கள். படித்தது இல்லை, ஆனால் காடு அவனது பல்கலைக்கழகம். காட்டுச் சட்டங்களை அவன் மனப்பாடம் செய்திருந்தான். அவனுக்கும் தலைவனுக்கான தகுதி இருந்தது, ஆனால் அவன் ஒருபோதும் அதைக் கோரியதில்லை. ஏனெனில், அவன் கண்களில் மலர்விழி மீது ஒரு தெய்வீகமான மரியாதை இருந்தது. அந்தக் கிராமத்தின் சட்டங்களின் படி, அடுத்த தலைவர் மலர்விழியாக இருந்தால், அவள் திருமணம் செய்துகொள்ளும் கணவனே துணைத் தலைவனாக வருவான். அவளைத் திருமணம் செய்ய வரிசையில் நின்றவர்கள் பலர். ஆனால், காட்டழகன் தன் மனதை வெளிக்காட்டவில்லை. தலைவி ஒரு பட்டணத்துப் பையனை விரும்புவதையும், அவன் மேல் மோகம் கொண்டிருப்பதையும் கிராமமே அறிந்தது. அன்றொரு நாள்... மலர்விழியின் தந்தை, தனக்குப் பின் தன் மகளின் வாழ்வு என்னாகுமோ என்ற கவலையில் நோய்வாய்ப்பட்டிருந்தார். அவர் மலர்விழியை அருகில் அழைத்து, "மலர்விழி... நீ பட்டணத்தில் யாரையோ விரும்புகிறாய் என அறிவேன். ஆனால், இந்த இனம்... இது பாரம்பரியத்தின் இரும்புச் சங்கிலியால் பிணைக்கப்பட்டது. உன் விருப்பத்தின்படி நீ வெளியாளை மணந்தால், உன் தலைமையை யாரும் ஏற்க மாட்டார்கள். உனக்கு நான் கொடுக்கும் ஒரே கட்டளை... நீ நம்மினத்தைச் சேர்ந்த ஒருவனை மணந்துகொண்டு, இந்தக் கிராமத்தின் தலைமைப் பொறுப்பைப் பாதுகாத்து, அப்புறம் உன் கனவுகளைத் தொடர வேண்டும்." மலர்விழி கண்ணீருடன் மறுத்தாள். ஆனால், மரணப் படுக்கையில் இருந்த தந்தையின் ஆசையைத் தட்ட முடியவில்லை. 🎣 கயவன் போட்ட வலை பட்டணத்தில் இருந்த அர்ஜுன், மலர்விழி தலைவியாகி விட்டதை அறிந்தான். அவள் கிராமத்தில் இருந்தால், தன்னால் அவளை அடைய முடியாது என்றும், அவளது 'ஆதிவாசி' இனத்தை தன்னால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியாது என்றும் முடிவு செய்தான். மலர்விழி கிராமத்து வேலைகளில் மூழ்கிப்போயிருந்த ஒரு மாலை நேரத்தில், அவளுக்கு ஒரு குறுஞ்செய்தி வந்தது. அர்ஜுன்: "மலர்விழி! எனக்கு உடம்பு சரியில்லை. ஹாஸ்பிடலில் இருக்கிறேன். என்னைப் பார்க்க நீ உடனே வந்து தான் ஆக வேண்டும்." அர்ஜுன் இப்படி ஒரு வார்த்தை விட்டால், மலர்விழியால் தாங்க முடியாது. அவளது இதயம் துடித்துப் போனது. மறுநாளே, யாருக்கும் தெரியாமல் பட்டணத்துக்குக் கிளம்ப முடிவெடுத்தாள். ஆனால், அவள் கிராமத்தைவிட்டு வெளியேறப் போவதை காட்டழகன் தற்செயலாகப் பார்க்க நேர்ந்தது. மலர்விழியின் தந்தையின் மறைவுக்குப் பிறகு, காட்டழகனுக்கும் மலர்விழிக்கும் திருமண ஏற்பாடுகளை கிராமத்து மூப்பர்கள் இரகசியமாகச் செய்துகொண்டிருந்தனர். பாரம்பரியத்தின் படி, தலைவர் மறைந்தால், கிராமத்தின் தலைமைப் பொறுப்பு நிலைகுலையாமல் இருக்க, ஒருவன் அவளை மணந்து பொறுப்பேற்க வேண்டும். மலர்விழி வெளியேறினால், அவள் திரும்பி வர மாட்டாள் என்று அவர்கள் அஞ்சினர். பட்டணத்தில் காதலுடன் அவள் வாழ்வதையும், பாரம்பரிய உடைக்கு அவள் கொடுக்கும் மரியாதைக் குறைவையும் கிராமத்து மூப்பர்கள் பேசிக்கொள்வதைக் காட்டழகன் கேட்டான். அந்தப் பேச்சில் பொங்கி எழுந்த ஆவேசத்தைவிட, மலர்விழி மீதான அவனது அன்புதான் பெரியதாக இருந்தது. அவள் பட்டணத்தில் இருந்துவிட்டால், ஒருபோதும் தலைவியாக வாழ முடியாது என்றும், கிராமத்து சட்டத்தின்படி அவள் மணக்க ஒருவன் தேவை என்பதையும் அறிந்தான். 💍 முடிவெடுக்கப்பட்ட ஒரு இரவு மலர்விழி யாருக்கும் தெரியாமல் வெளியேறத் தயாரானபோது, காட்டழகன் அவளது வழியை மறித்தான். "தலைவி..." அவன் குரலில் ஒரு தளர்ச்சி தெரிந்தது. "காட்டழகன்? நீ எப்படி இங்கு? நான் அவசரமாகப் பட்டணத்துக்குப் போக வேண்டும்." "பட்டணத்தில் உன் காதலன் நோய்வாய்ப்பட்டிருக்கிறானா? அது வெறும் பொய், தலைவி. உன் தந்தை மரணப்படுக்கையில் இருக்கும்போது உனக்கொரு கட்டளை இட்டார். அதை மறந்துவிட்டாயா? இந்தக் கிராமம் உன்னை நம்பி இருக்கிறது." "எனக்கு என் இனம் முக்கியம்தான். ஆனால், என் காதலனைப் பார்க்கப் போகும் சுதந்திரம் கூட எனக்கு இல்லையா?" என்று மலர்விழி கண்கலங்கினாள். "சுதந்திரம் இருக்கிறது, தலைவி. ஆனால், அதற்கு முன்னால் இந்தக் கிராமத்தின் பாரம்பரியச் சங்கிலியைக் கட்டாயம் நீ அணிந்துகொள்ள வேண்டும்." மலர்விழி பதில் பேசும் முன், மூப்பர்களின் சத்தம் கேட்டது. காட்டழகன் வேகமாகக் காலடி எடுத்து வைத்து, மலர்விழியின் கையைப் பிடித்து இழுத்து, கிராமத்தின் மரத்தாலான கோயிலை நோக்கி நடந்தான். மறுப்பேதும் சொல்ல முடியாதவளாக, மலர்விழி கட்டாயத்தின் பேரில் இழுத்துச் செல்லப்பட்டாள். பாரம்பரிய முறைப்படி, அவள் விருப்பம் அறியப்படாமலேயே, அந்தக் கோயிலின் மூத்தவர் அவளது கழுத்தில் காட்டழகனால் ஒரு மஞ்சக் கயிற்றைக் கட்டாயத் தாலியாகக் கட்ட வைத்தார். அவளது பட்டணத்துக் கனவு அக்கணமே தீயில் விழுந்தாற் போல் எரிந்தது. கோபத்தில் அவள் முகம் சிவக்க, காட்டழகனோ அவளது முகத்தை நிமிர்ந்து பார்க்கக் கூடத் துணிவில்லாமல், மனபாரத்துடன் நின்றான். அந்த இரவு, கிராமத்துக்குத் தலைவி கிடைத்துவிட்டாள் என்ற மகிழ்ச்சியில் ஆர்ப்பரித்தது. ஆனால், காட்டழகனின் குடிசையில், இரண்டு முற்றிலும் முரண்பட்ட மனிதர்கள், ஒரு கட்டாயத் திருமண பந்தத்தில் வெறுப்பையும், மௌனமான காதலையும் சுமந்தபடி, ஒரே கூரையின் கீழ் நின்றனர். அடுத்த பகுதி: கட்டாயத் திருமணத்தின் முதல் விடியல். மலர்விழியின் வெறுப்பு, காட்டழகனின் மௌனமான அன்பு - அவர்களின் புதிய உறவு எப்படித் தொடங்குகிறது? தொடரும்... வாசகர்களே, கட்டாயத்தின் பேரில் இணைக்கப்பட்ட மலர்விழிக்கும், அவளை ஆத்மார்த்தமாக நேசிக்கும் காட்டழகனுக்கும் இடையிலான வாழ்வு எப்படிப் போகும்? உங்கள் எண்ணங்களைப் பகிர்ந்துகொள்ளுங்கள். அடுத்த பகுதி விரைவில்... #⏱ஒரு நிமிட கதை📜 #😍மனதை தொடும் ஸ்டேட்டஸ் #💘Love Quotes & Videos #💞Feel My Love💖 #💑கணவன் மனைவி காதல்💞

மௌனச் சிகரம்... பகுதி-1 * ஆதித்யா (ஆதி): அனுபவமிக்க மலையேற்ற வீரர். தர்க்கவாதி. இயற்கையின் சவால்களைச் சந்திக்க ஆசைப்படுபவன். * பிரியா: ஆதிக்கு நேர்மாறாக, கலகலப்பானவள். காட்டின் அழகை ரசிக்கச் செல்பவள். காதலை விளையாட்டாக அணுகுபவள். கதைக் களம்: மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையின் ஒரு கன்னி வனப் பாதை, முரண்பாடுகளின் ஆரம்பம் (The Beginning of Contrasts) (புதிய இலக்கு) "இந்த வார இறுதிக்கு, மலையேற்றம் போகலாம்னு முடிவு பண்ணிட்டேன்," என்றான் ஆதித்யா, சமையலறையில் காபி கலந்து கொண்டே. அவன் கண்களில் தீவிரம் இருந்தது. பிரியா, சோபாவில் அமர்ந்து, தலையைத் திருப்பாமலேயே, "ஓக்கே, ஆதி. ஆனா, சும்மா ஏதாவது 'ஹோம்ஸ்டே' வச்சிருக்கிற மலைக்குப் போகலாம். காலையில எழுந்து, பனியில ஒரு காபி... அப்புறம் மதியம் திரும்பலாம்," என்றாள் அலட்சியமாக. ஆதி திரும்பி அவளைப் பார்த்தான். "பிரியா! நான் சொல்றது சும்மா மலை மேல போறது இல்லை. இது 'மௌனச் சிகரம்' ட்ரெக். மூணு நாள். செல்போன் சிக்னல் இருக்காது. வழி தெளிவா இருக்காது. முழுக்க முழுக்கக் காட்டுக்குள்ளே இருக்கணும்." பிரியா எழுந்து நின்றாள். "என்னது? மூணு நாளா? நீ ஏன்டா என்னைக் கஷ்டப்படுத்தணும்னு நினைக்கிற? நம்ம உறவு, சும்மா டூர் போறதுக்குத்தான் சரியா வரும்னு நான் நினைச்சேன்." "அதனால்தான் இந்த ட்ரெக். நம்ம உறவு வெறும் 'டூர்' இல்லைன்னு நிரூபிக்கத்தான் இது. சுலபமான பாதையில் போனால், சந்தோஷம் மட்டும்தான் கிடைக்கும். கஷ்டமான பாதையில் போனால், பரஸ்பர நம்பிக்கை கிடைக்கும். அதுதான் இப்ப நமக்குத் தேவை," என்றான் ஆதி, உறுதியுடன். ( முதற் சவால்: சாமான் சுமத்தல்) மௌனச் சிகரத்தின் அடிவாரத்தை அடைந்தனர். அடர்ந்த மரங்கள், சூரிய ஒளியைக் கீழிறங்கவிடாமல் தடுத்தன. ஆதி, அவளது பையைச் சரிபார்த்தான். "பிரியா, நான் என்ன சொன்னேன்? அதிகப்படியான ஆடைகள் வேண்டாம், அழகு சாதனப் பொருட்கள் வேண்டாம்னு! இது என்னது? ஷாம்பூ பாட்டில்! மூணு ஜீன்ஸ் பேண்டா?" பிரியா முகம் சுளித்தாள். "மூணு நாள் ஒரே டிரெஸ்ஸா? இதுக்கு நான் ஊருக்குள்ளேயே இருந்திருக்கலாம்." "இங்கே, ஒரு கிராம் எடைக்கு ஒரு லிட்டர் வியர்வை சிந்துவோம். இப்ப இதை நீதான் தூக்கிக்கிட்டு வரப்போற!" என்ற ஆதி, பிரியாவின் பையிலிருந்து சில பொருட்களைப் பிரித்து, தன் பையில் வைத்துக் கொண்டான். முதல் மகிழ்ச்சி: "சரி, இந்த ஒரு முறைக்கு நீ என் பாரத்தைக் குறைச்சுட்ட. தேங்க்ஸ், ஆதி," என்று பிரியா அவன் கன்னத்தில் முத்தமிட்டாள். முதல் கஷ்டம்: முதல் ஒரு மணி நேரத்திலேயே, பிரியாவுக்கு மூச்சு வாங்கத் தொடங்கியது. பாதங்கள் கனத்தன. "ஆதி, கொஞ்சம் நில்லுங்க! என் செருப்பைக் கழட்டி வீசிடலாம்னு பார்க்கிறேன். இது, தண்டனை!" (காட்டுக்குள் காதல்) அவர்கள் ஒரு சின்ன நீரோடையைக் கடக்கும்போது, பிரியா கால் வழுக்கி, சேற்றில் விழுந்தாள். விழுந்த வேகத்தில் அவளுக்கு அழுகை வந்தது. "இப்ப சந்தோஷமா? நீதான் கஷ்டப்படுறதில ஒரு மகிழ்ச்சி கண்டுபிடிப்பியே!" என்று கோபமாக ஆதியை நோக்கிக் கத்தினாள். ஆதி சிரித்தான். சத்தம் போட்டுச் சிரித்தான். "உன் முகத்தைப் பார்த்தியா? சேறும் அழுகையும், ஒரு வினோதமான ஓவியம்!" பிரியா அழுகையை நிறுத்தி, அவனை முறைத்தாள். ஆதி அவள் அருகே வந்து, அவள் சேற்றில் இருந்து எழுந்திருக்க உதவினான். அவன் முகத்தில் சேற்றைப் பூசிக் கொண்டே, பிரியா சிரித்தாள். "இப்போ ரெண்டு பேரும் ஒரே மாதிரி! இந்தக் காட்டுக்குள்ளே நாம் ரெண்டு பேரும் சமம். உனக்கு நான் எந்தச் சலுகையும் கொடுக்க வேண்டியதில்லை; எனக்கு நீ எந்தக் கட்டுப்பாடும் விதிக்க வேண்டியதில்லை." அவர்கள் கைகோர்த்துக் கொண்டார்கள். இருளின் அடர்த்தி அதிகரிக்கத் தொடங்கியது. அடுத்தச் சவால், இரவுக்காகக் கூடாரம் அமைப்பது. * ஆதித்யா மற்றும் பிரியா இரவில் கூடாரத்தில் சந்திக்கும் எதிர்பாராத சவால் என்னவாக இருக்கும்? * பிரியாவின் பயத்தை ஆதி எப்படிச் சமாளிப்பான்? தொடரும் அடுத்த பகுதியில்... #🤞வாழ்த்துக்களுடன் நம்பிக்கை செய்தி🙏 #👌இந்த நாள் நல்ல நாள்🤝 #💖காதல் ஸ்டேட்டஸ்🥰 #😍மனதை தொடும் ஸ்டேட்டஸ் #MOTIVATIONAL QUOTES