पुण्यातील एका जुन्या आणि प्रसिद्ध कॅफेमध्ये, रोज संध्याकाळी ५ वाजता एक ७५ वर्षांचे आजोबा, 'शरदराव', न चुकता यायचे. त्यांचा एक कोपऱ्यातला बाक (टेबल) ठरलेला होता.
ते आल्यावर वेटरला ऑर्डर द्यायचे, "दोन स्पेशल चहा आणि एक बटर टोस्ट."
वेटर ऑर्डर घेऊन यायचा. शरदराव समोरच्या रिकाम्या खुर्चीकडे बघून हसायचे, जणू तिथे कोणीतरी बसलं आहे. ते त्या रिकाम्या खुर्चीशी गप्पा मारायचे, दिवसाभरच्या घडामोडी सांगायचे. स्वतःचा चहा प्यायचे, पण समोरचा दुसरा कप तसाच भरलेला असायचा, हळूहळू थंड होत जायचा.
कॅफेमध्ये येणारे नवीन लोक त्यांना 'वेडा' समजायचे. पण जुन्या वेटरला आणि मॅनेजरला सत्य माहित होतं.
ती दुसरी रिकामी खुर्ची त्यांची पत्नी, 'सुमित्रा' यांच्यासाठी असायची. सुमित्रा यांना ५ वर्षांपूर्वी अल्झायमर (विस्मरण) नावाचा आजार झाला होता. त्या आता शरदरावांनाच काय, पण स्वतःलाही ओळखत नव्हत्या. त्यांची अवस्था खूप बिकट झाल्यामुळे डॉक्टरांच्या सल्ल्यानुसार त्यांना एका केअर सेंटरमध्ये ठेवावं लागलं होतं.
पण शरदरावांचा नियम होता. ते रोज संध्याकाळी सुमित्राला भेटायला केअर सेंटरमध्ये जायचे. तिथे गेल्यावर सुमित्रा त्यांना विचारायची, "तुम्ही कोण? मी तुम्हाला ओळखत नाही."
शरदराव शांतपणे हसायचे आणि म्हणायचे, "अगं, मी तुझा मित्र... चल, आज आपल्या नेहमीच्या कॅफेमध्ये जाऊया."
ते तिला घेऊन त्याच कॅफेमध्ये यायचे. ५० वर्षांपूर्वी जिथे त्यांची पहिली भेट झाली होती, त्याच बाकावर बसायचे.
सुमित्राला काहीच आठवत नसायचं. ती लहान मुलासारखी बटर टोस्ट खायची, चहाकडे नुसतीच बघत राहायची आणि विचारायची, "आपण इथे का आलोय?"
शरदराव दररोज तिला त्यांची पहिली भेट, त्यांचं लग्न, त्यांचा संसार... सगळं नवीन गोष्ट सांगितल्यासारखं सांगायचे. ती ऐकायची, क्षणभर हसायची आणि परत विसरायची.
एका संध्याकाळी, एक तरुण जोडपं त्यांच्या शेजारच्या टेबलावर बसलं होतं. त्या तरुणाने शरदरावांना विचारलंच,
"आजोबा, माफ करा... पण मी रोज बघतो, आजींना तर काहीच आठवत नाही. त्या तुम्हाला ओळखत सुद्धा नाहीत. मग तुम्ही रोज त्यांना इथे आणून तीच तीच गोष्ट का सांगता? त्यांना तर उद्या हे काहीच आठवणार नाहीये. मग काय उपयोग या सगळ्याचा?"
शरदरावांनी त्या तरुणाकडे पाहिलं. त्यांच्या सुरकुतलेल्या चेहऱ्यावर एक शांत हास्य उमटलं. त्यांनी थरथरत्या हाताने सुमित्राच्या हातावर हात ठेवला आणि म्हणाले:
"बाळा, तिला आठवत नाही की 'मी' कोण आहे...
पण मला तर अजून आठवतंय ना की 'ती' कोण आहे!"
"प्रेम म्हणजे फक्त आठवणी जपून ठेवणं नाही, तर जेव्हा समोरचा विसरून जातो, तेव्हा त्याच्या वाट्याची आठवणही स्वतःच जपून ठेवणं होय."
खरे प्रेम हे तारुण्याच्या सौंदर्यात नाही, तर म्हातारपणाच्या सुरकुत्यांमध्ये आणि विस्मरणाच्या अंधारातही एकमेकांचा हात घट्ट धरून ठेवण्यात आहे. #🎭Whatsapp status
३१ जानेवारी १९२३ रोजी जन्मलेला हा भारतमातेचा सुपुत्र केवळ २४ व्या वर्षी इतिहासात अजरामर झाला. ज्यावेळी ७०० पाकिस्तानी घुसखोरांनी काश्मीरवर हल्ला केला, तेव्हा त्यांच्यासमोर भिंतीसारखे उभे होते ते म्हणजे मेजर सोमनाथ शर्मा आणि त्यांचे अवघे १०० सैनिक!
शत्रूचे संख्याबळ सातपट जास्त होते, तरीही मेजर शर्मा यांनी माघार घेण्यास नकार दिला.
"शत्रू ५० यार्डावर आहे... मी एक इंचही मागे हटणार नाही. शेवटचा जवान आणि शेवटची गोळी असेपर्यंत आम्ही लढू!" हे त्यांचे शब्द आजही भारतीय सैन्यासाठी मंत्र बनले आहेत.
जख्मी अवस्थेत असतानाही त्यांनी आपल्या सैनिकांना धीर दिला. लढा सुरू असतानाच जवळच एक तोफगोळा फुटला आणि मेजर सोमनाथ शर्मा यांनी वीरमरण स्वीकारले. पण त्यांनी दिलेला लढा इतका प्रखर होता की, श्रीनगर विमानतळ वाचवण्यात भारताला यश आले.
त्यांचे वडील अमरनाथ शर्मा लष्करी अधिकारी होते आणि त्यांचे भाऊ विश्वनाथ शर्मा पुढे भारतीय लष्कराचे प्रमुख बनले.
त्यांच्या या अचाट साहसासाठी भारत सरकारने त्यांना स्वतंत्र भारताचा पहिला 'परमवीर चक्र' हा सर्वोच्च लष्करी सन्मान मरणोत्तर प्रदान केला.
"गड आला, पण सिंह गेला... मेजर सोमनाथ शर्मा यांच्या बलिदानामुळेच आज काश्मीर भारताची शान आहे!"
या महान क्रांतीसूर्याला आणि त्यांच्या बलिदानाला आमचा मानाचा मुजरा! देशाच्या या पहिल्या हिरोची गोष्ट आज प्रत्येक घराघरात पोहोचली पाहिजे.
#MajorSomnathSharma #ParamVirChakra #IndianArmy #FirstPVC #KashmirWar1947 #RealHero #BirthAnniversary #JaiHind #MarathiPost #मेजरसोमनाथशर्मा #परमवीरचक्र #भारतीयसेना #काश्मीर #जयहिंद #🎭Whatsapp status
"मॅडम, तुमची फ्लाईट दोन तासात आहे..." पीएने आठवण करून दिली. ईशाने डोळ्यावरचा चष्मा काढला. लंडनच्या ५० व्या मजल्यावरून खाली बघताना तिला आज खूप रिकामं वाटत होतं. तिच्या वडिलांचं, सदाशिवरावांचं काल रात्री पुण्यात निधन झालं होतं. ईशा एक यशस्वी बिझनेस वूमन होती. पण गेल्या १० वर्षांत ती एकदाही वडिलांना भेटायला भारतात आली नव्हती. कारण? कारण होता तो १० वर्षांपूर्वीचा 'तो' दिवस.
ईशाला अमेरिकेतल्या मोठ्या युनिव्हर्सिटीत ऍडमिशन मिळाली होती. फी होती २५ लाख रुपये. सदाशिवराव एक साधे कारकून. ईशाने हट्ट धरला होता, "बाबा, लोन काढा, घर गहाण ठेवा, पण मला अमेरिकेला जायचंच आहे."
सदाशिवरावांनी स्पष्ट नकार दिला होता.
"ईशा, आपली ऐपत नाही ग. मी घर गहाण ठेवू शकत नाही. तुझं लग्न, तुझा भाऊ, म्हातारपण... मी रिस्क घेऊ शकत नाही."
ईशा संतापली होती.
"तुम्ही भित्रे आहात! तुम्हाला माझ्या प्रगतीची जळजळ होते. मला तुमची मुलगी म्हणवून घ्यायची लाज वाटते."
असं म्हणून ईशाने घर सोडलं होतं.
तिने रागाच्या भरात एका ट्रस्टकडून स्कॉलरशिप मिळवली आणि ती अमेरिकेला निघून गेली.
जाताना तिने बापाच्या तोंडावर पाहिलंही नव्हतं. गेल्या १० वर्षात तिने स्वतःला सिद्ध केलं, करोडो रुपये कमावले, पण बापाला एक फोनही केला नाही.
वर्तमान:
ईशा पुण्यात पोहोचली. जुनाट वाडा तसाच होता. दारात मोजकी लोकं होती. सदाशिवरावांचा देह अंगणात ठेवला होता. ईशाने पाहिलं, बापाच्या अंगावरचा सदरा जुनाच होता, जो १० वर्षांपूर्वी तिने पाहिला होता.
तिला रडू आलं नाही, फक्त एक विचित्र ओझं वाटलं. विधी उरकले. लोकं पांगली. शेवटी घरात ईशा आणि सदाशिवरावांचे जुने मित्र, वकील देशपांडे काका उरले. देशपांडे काकांनी ईशाच्या हातात एक जुनी, फाटकी डायरी आणि एक पासबूक दिलं.
"ईशा, सदाने हे तुझ्यासाठी ठेवलंय."
ईशाने उपहासाने विचारले, "काय असणार यात? हिशोब? की मी किती वाईट वागले याच्या तक्रारी?"
काका गंभीर झाले. "वाच तू. तुला काही प्रश्नांची उत्तरं मिळतील."
ईशाने डायरी उघडली. हळूहळू वाचू लागली.
काहीवेळाने आलं ते पान - तारीख १० वर्षांपूर्वीची.
"आज ईशा रागावून गेली. ती मला भित्रा म्हणाली. पण तिला कसं सांगू, की ज्या घराला गहाण ठेवायला ती सांगत होती, ते घर तर मी तिच्या इंजिनिअरिंगच्या वेळीच विकलं होतं. आता आम्ही भाड्याच्या घरात राहतोय, हे तिला कळलं असतं तर तिला गिल्ट (अपराधीपणा) वाटला असता. म्हणून मी खोटं बोललो."
ईशाच्या हाताला कंप सुटला. तिने पुढचं पान उलटलं. "आज ईशाला अमेरिकेच्या 'ज्ञानदीप ट्रस्ट' ची २० लाखांची स्कॉलरशिप मिळाली. ती खूप खुश आहे. तिला वाटतंय तिच्या हुशारीवर मिळाली. बरंच झालं. तिला हे कधीच कळू नये की 'ज्ञानदीप ट्रस्ट' मध्ये मी माझ्या PF चे सगळे पैसे, आणि गावी असलेली वडिलोपार्जित जमीन विकून जमा केलेत. तिला वाटेल बापाने मदत नाही केली, ती माझा तिरस्कार करेल... पण चालेल. माझा तिरस्कार करून का होईना, पण ती जिद्दीने शिकेल. ती माझ्या उपकाराखाली दबली असती तर आकाशात उडू शकली नसती."
ईशाच्या पायाखालची जमीन सरकली. ती ज्याला 'स्कॉलरशिप' समजत होती, ते तिच्या बापाचं रक्त आणि घाम होतं?
ज्या बापाला तिने 'भित्रा' आणि 'कंजूस' म्हटलं होतं, त्याने स्वतःचं म्हातारपण विकून तिचं भविष्य विकत घेतलं होतं?
ती रडत रडत शेवटच्या पानावर आली. तारीख - २ दिवसांपूर्वीची.
"ईशा, आज डॉक्टर म्हणाले माझ्याकडे २ दिवस आहेत. तू खूप मोठी झाली आहेस. टीव्हीवर तुझा फोटो बघतो तेव्हा छाती अभिमानाने फुलून येते. बाळा, तुझा राग अजून गेला नसेल, पण एक सांगतो... मी तुला पैसे दिले नाहीत असं नाटक केलं, कारण तुला 'बापाच्या पैशावर जगणारी मुलगी' नाही, तर 'स्वतःच्या हिंमतीवर उभी राहिलेली स्त्री' व्हायचं होतं. तू जिंकलीस बाळा. मी हरलो, पण मी आनंदाने हरलो.
फक्त एक खंत आहे... मरताना एकदा तुला डोळे भरून बघायचं होतं.
तुझा 'कंजूस' बाबा."
ईशाने डायरी छातीशी कवटाळली. ती जमिनीवर कोसळली आणि ओक्साबोक्शी रडू लागली.
"बाबा... बाबा उठा ना... मला माफ करा... मी चुकले..."
तिचा आक्रोश त्या रिकाम्या घरात घुमत होता. आज तिच्याकडे करोडो रुपये होते, जगातल कुठलंही सुख ती विकत घेऊ शकत होती.
पण ज्या माणसाने स्वतःची राख करून तिला प्रकाश दिला होता, त्या बापाची एक 'भेट' आता ती जगातल्या कुठल्याच दौलतीने विकत घेऊ शकत नव्हती. बाहेर देशपांडे काका डोळे पुसत होते.
त्यांना माहिती होतं, सदाशिवरावांनी शेवटचे १० वर्षे फक्त 'चटणी-भाकरी' खाऊन दिवस काढले होते, जेणेकरून ईशाला परदेशात कधी पैशाची कमी पडू नये म्हणून ते गुपचूप तिच्या खात्यात पैसे पाठवत होते.
ईशाला आता कळलं होतं...
बाप कधीच गरीब नसतो, फक्त त्याची श्रीमंती मोजायची ताकद आपल्याकडे नसते.
आई-वडिलांच्या नकारामागे अनेकदा असा त्याग लपलेला असतो, जो आपल्याला उशिरा समजतो. जोवर ते आहेत, तोवर त्यांची कदर करा. कारण एकदा वेळ निघून गेली, की पश्चातापाशिवाय हाती काहीच उरत नाही.
#हृदय स्पर्शी #हृदय स्पर्शी लेख
#🙏आई तुळजाभवानी व्हिडीओ #आई तुळजाभवानी #आई तुळजाभवानी 🙏 #शुभ सकाळ 🙏 #शुभ सकाळ शुभ सकाळ 🌄
