"सोलापूर-अक्कलकोट हायवे आणि रात्रीचे १२ लुटारू" ही घटना आहे प्रकाश आणि त्याच्या कुटुंबाची. प्रकाश मुंबईहून अक्कलकोटला स्वामींच्या दर्शनासाठी निघाला होता. सोबत त्याची पत्नी मेघा आणि ७ वर्षांचा मुलगा आर्यन होता. प्रवासात उशीर झाल्यामुळे सोलापूर ओलांडायला त्यांना रात्रीचे १:३० वाजले. अक्कलकोट अजून ४० किलोमीटर दूर होते. रस्ता एकदम सामसूम आणि काळोखात बुडालेला होता. आजूबाजूला फक्त काटेरी झुडपे आणि ओसाड रान होतं. गाडी वेगात होती. अचानक एका वळणावर, प्रकाशला रस्त्याच्या मधोमध मोठे दगड मांडून ठेवलेले दिसले. त्याने जोरात ब्रेक दाबला. कर्रर्रर्र......! गाडी दगडांच्या अगदी जवळ जाऊन थांबली. प्रकाशला संशय आला. ही नक्कीच लुटारूंची पद्धत होती. त्याने रिव्हर्स घेण्याचा प्रयत्न केला, पण... गाडीच्या मागच्या काचेवर जोरात फटका बसला! धडाम! प्रकाशने आरशात पाहिलं. गाडीला चारही बाजूंनी ८-१० भयानक माणसांनी घेरलं होतं. त्यांच्या हातात कोयते, सळ्या आणि लाकडी दांडके होते. त्यांचे चेहरे रुमालाने बांधलेले होते, फक्त क्रूर डोळे दिसत होते. एकाने ड्रायव्हर सीटची काच फोडली. काचांचे तुकडे प्रकाशच्या अंगावर पडले. "दरवाजा उघड! नाहीतर सगळ्यांना कापून टाकेन!" तो लुटारू ओरडला. मेघा आणि आर्यन भीतीने रडू लागले. प्रकाशने हात जोडले, "भाऊ, पैसे घ्या, दागिने घ्या, पण आम्हाला मारू नका." पण ते ऐकण्याच्या मनस्थितीत नव्हते. एकाने प्रकाशला कॉलर पकडून बाहेर खेचलं आणि जमिनीवर पाडलं. दुसऱ्याने मेघाच्या गळ्यातील मंगळसूत्र ओढायला सुरुवात केली. प्रकाश हतबल झाला होता. डोळ्यासमोर मृत्यू दिसत होता. त्याच्याकडे प्रतिकार करायला काहीच नव्हतं. त्याने जमिनीवर पडल्या पडल्या, रक्ताळलेल्या हातांनी माती पकडली आणि डोळे मिटून आर्त हाक मारली: "स्वामी... तुमच्या दर्शनाला आलो होतो, आता तुम्हीच बघा काय ते! अनन्यभावे शरण तुला..." त्या लुटारूंनी प्रकाशवर वार करण्यासाठी कोयता उगारलाच होता. तेवढ्यात... त्या काळोखात, गाडीच्या हेडलाईटच्या प्रकाशात एक विचित्र गोष्ट घडली. जो लुटारू प्रकाशवर वार करणार होता, त्याचा हात हवेतच थिजला. त्याचे डोळे फाटले. तो प्रकाशच्या मागे बघत होता. त्याच्या तोंडून शब्द फुटत नव्हते. तो फक्त "बा... बा... बाप रे!" एवढंच ओरडला. बाकीच्या लुटारूंनीही प्रकाशच्या मागे पाहिलं आणि त्यांच्याही हातातले कोयते गळून पडले. जे क्रूर लुटारू मगाशी जीवाची पर्वा करत नव्हते, ते आता लहान मुलासारखे किंचाळत सैरावैरा पळू लागले! काहीजण काटेरी झुडपात पडले, काहीजण गाडीला धडकले, पण कोणालाच मागे वळून बघायची हिंमत नव्हती. अवघ्या १० सेकंदात सगळे लुटारू गायब झाले! प्रकाशला काहीच कळलं नाही. त्याने मागे वळून पाहिलं. तिथे कोणीच नव्हतं. फक्त ओसाड रस्ता आणि वारा वाहत होता. प्रकाशने घाईघाईने गाडीत बसून गाडी सुसाट पळवली आणि थेट अक्कलकोट पोलीस स्टेशन गाठलं. पोलिसांनी प्रकाशची तक्रार नोंदवून घेतली आणि लगेच त्या स्पॉटवर टीम पाठवली. दुसऱ्या दिवशी सकाळी पोलिसांचा प्रकाशला फोन आला. "साहेब, तुम्ही नशीबवान आहात! आम्ही त्या टोळीतल्या दोघांना पकडलं आहे. ते अट्टल गुन्हेगार आहेत, त्यांनी अनेक खून केले आहेत." प्रकाशने विचारलं, "पण साहेब, ते पळून का गेले? माझ्याकडे तर काहीच हत्यार नव्हतं." पोलिसांनी जे उत्तर दिलं, ते ऐकून प्रकाशच्या पायाखालची जमीन सरकली. इन्स्पेक्टर म्हणाले: "आम्ही त्यांना हेच विचारलं. तर ते थरथर कापत म्हणाले की, जेव्हा ते तुमच्यावर वार करणार होते, तेव्हा तुमच्या गाडीच्या छतावर त्यांना एक १० फुटांचा, धिप्पाड, जटाधारी माणूस उभा असलेला दिसला! त्याचे डोळे आगीसारखे लाल होते आणि हातात एक प्रचंड त्रिशूळ होतं. त्याने फक्त एकदा हुंकार भरली, तर त्या लुटारूंचे कान बधीर झाले. त्यांना वाटलं तो 'राक्षस' त्यांना खाऊन टाकेल, म्हणून ते जीव वाचवून पळाले." प्रकाशला आठवलं, त्या क्षणी तिथे कोणीच नव्हतं... पण तरीही तिथे 'कोणीतरी' होतं. ज्या मातीवर प्रकाशने डोकं टेकलं होतं, ती साधी माती नव्हती, तर ती भक्ताच्या रक्षणासाठी आलेली स्वामींची साक्ष होती. तुम्ही एकटे आहात, असं तुम्हाला वाटतं तेव्हा तुमची सर्वात मोठी चूक असते. कारण स्वामींची 'सावली' नेहमीच तुमच्या डोक्यावर असते, फक्त ती संकटाच्या वेळीच 'दृष्टी'स पडते. || अशक्य ही शक्य करतील स्वामी || #श्री स्वामी समर्थ 🙏

पुण्यातील सदाशिव पेठेतल्या एका मोठ्या मेडिकल स्टोअरमध्ये संध्याकाळी खूप गर्दी होती. तरुण मुले-मुली, वयस्क लोक औषधे घ्यायला उभे होते. तिथेच काचेच्या दारात एक ५०-५५ वर्षांचा माणूस येऊन उभा राहिला. नाव त्याचं 'बापू'. बापूची अवस्था बघण्यासारखी नव्हती. अंगावर फाटका शर्ट, ज्याला ५-६ ठिकाणी गाठी मारलेल्या होत्या. वाढलेली दाढी, विस्कटलेले केस आणि अंगाला एक प्रकारचा कुबट वास येत होता. तो एक कचरा वेचणारा (Ragpicker) होता. तो घाबरत घाबरत काऊंटरच्या पुढे आला. तिथे उभ्या असलेल्या एका कॉलेजच्या मुलाने नाकाला रुमाल लावला आणि म्हणाला, "ए काका, लांब उभा राहा ना. वास येतोय. आंघोळ करत जा कधीतरी." बापूने मान खाली घातली, थोडा मागे सरकला. गर्दी कमी झाल्यावर त्याने खिशातून चुरगळलेल्या १०-२० रुपयांच्या नोटा आणि काही चिल्लर काऊंटरवर ठेवली. आणि अतिशय बारीक आवाजात मेडिकलवाल्याला म्हणाला, "साहेब, एक... ते... सॅनिटरी पॅड्सचं (Sanitary Pads) पाकीट द्या हो." हे ऐकताच दुकानात पिन-ड्रॉप सायलन्स पसरला. मेडिकलवाल्याने रागाने विचारलं, "काय पाहिजे?" बापू पुन्हा म्हणाला, "ते बायांचं... पॅड द्या." बाजूला उभ्या असलेल्या ३-४ तरुण पोरांनी एकमेकांकडे बघून फिदीफिदी हसायला सुरुवात केली. एकाने टोमणा मारला, "काय ओ काका? या वयात? गर्लफ्रेंड तरुण आहे वाटतं? का स्वतःसाठीच वापरणार आहात?" दुकानात हशा पिकला. मेडिकलवाला ओरडला, "ए बाबा, इथे मस्करी चालू आहे का? तुला कशाला हवंय ते? खायला अन्न मिळत नाही आणि हे विकत घ्यायला पैसे कुठून आले? नक्कीच दारू पिऊन आला असशील. चल निघ इथून." बापूचे डोळे पाण्याने भरले. तो हात जोडून म्हणाला, "साहेब, मस्करी नका करू. खूप गरज आहे. हे घ्या पैसे, पूर्ण आहेत." मेडिकलवाल्याने नाईलाजाने रागाच्या भरात एक पॅकेट काऊंटरवर फेकून मारलं. "घे आणि मर तिकडे." बापूने ते पॅकेट आपल्या मळक्या पिशवीत लपवलं आणि चोरासारखा मान खाली घालून तिथून पळाला. दुकानातला हा प्रकार तिथेच उभ्या असलेल्या 'सागर' नावाच्या एका पत्रकाराने पाहिला. सागरला त्या म्हाताऱ्याच्या डोळ्यातली लाचारी आणि वेदना बघून शंका आली. 'एखादा भिकारी हे का विकत घेईल?' सागरने आपली गाडी काढली आणि गुपचूप बापूचा पाठलाग सुरू केला. बापू शहराबाहेरच्या पुलाखालच्या एका झोपडपट्टीत गेला. तिथे खूप घाण होती, डुकरांचा सुळसुळाट होता. एका पत्र्याच्या शेडजवळ बापू थांबला. सागर लांबून बघत होता. त्या शेडमध्ये एक २५-२६ वर्षांची 'मनोरुग्ण' (Mental) तरुणी बसली होती. तिचे कपडे फाटके होते, केसांना जटा झाल्या होत्या आणि ती स्वतःच्याच धुंदीत शून्यात बघत होती. तिला स्वतःच्या शरीराचे भान नव्हते. बापू तिथे गेला. त्याने आजूबाजूला पाहिलं. तिथे शेजारी राहणाऱ्या एका बाईला त्याने हाक मारली. "तायी... ओ तायी... इकडे या ना." ती बाई आली. बापूने आपल्या पिशवीतून ते 'पॅड्सचं पाकीट' आणि एक वडापाव काढला. तो त्या बाईला म्हणाला, "तायी, या पोरगीला आज ४ दिवस झालेत... कपडे खराब झालेत तिचे. तिला कळत नाही ग काही. लोक हसतात, दगड मारतात. हे पॅड घे, तिला नेऊन साफ कर आणि हे लावून दे. आणि हा वडापाव तिला खाऊ घाल. मी इकडे बाहेर थांबतो." ती बाई त्या मुलीला घेऊन आडोशाला गेली. बापू तिथेच बाहेर एका दगडावर बसून पहारा देऊ लागला, जेणेकरून कोणी त्या मुलीकडे वाकड्या नजरेने बघू नये. हे दृश्य बघून झाडामागे लपलेल्या सागरच्या अंगावर काटा आला. त्याला मगाशी मेडिकलमध्ये त्या मुलांनी मारलेले टोमणे आठवले. सागर बापू जवळ गेला. "काका..." बापू दचकला. सागरला बघून घाबरला. सागरने विचारलं, "कोण आहे ही मुलगी? तुमची कोण लागते?" बापूने डोळे पुसले आणि एक खोल श्वास घेऊन म्हणाला: *"कोण कुठली मला माहित नाही साहेब. ६ महिन्यांपूर्वी मला ही कचराकुंडीजवळ सापडली. लोक तिला वेडी म्हणून दगड मारत होते. काही नराधम कुत्रे रात्री तिच्यावर झडप घालायच्या तयारीत होते. मला बायको नाही, पोरं-बाळं नाहीत. मला वाटलं, जर मी हिच्याकडे दुर्लक्ष केलं, तर हे जग हिचे लचके तोडून खायील. ती वेडी आहे साहेब, तिला माहित नाही 'ते' दिवस काय असतात. रक्ताने कपडे भरले की माश्या बसतात, इन्फेक्शन होतं. लोक म्हणतात, तू भिकारी आहेस, तुला काय करायचंय? अरे, पण मी 'बाप' तर होऊ शकतो ना? लोक हसतात जेव्हा मी मेडिकलमध्ये जातो. हसू दे. जोपर्यंत हा 'बापू' जिवंत आहे, तोपर्यंत या पोरीची इज्जत रस्त्यावर जाऊ देणार नाही."* सागरला बोलायला शब्दच सुचत नव्हते. ज्या माणसाला मेडिकलमध्ये लोकांनी 'चरित्रहीन' आणि 'वेडा' समजून हुसकावलं होतं, तो माणूस एका बेवारस, मनोरुग्ण मुलीचा 'बाप' बनून तिची लज्जा रक्षत होता. समाजातल्या तथाकथित 'सभ्य' माणसांपेक्षा या कचरा वेचणाऱ्या बापूचं मन कितीतरी पटीने स्वच्छ होतं. सागरने खिशातले सगळे पैसे काढले आणि बापूच्या हातात दिले. पण बापूने ते घेतले नाहीत. तो हसून म्हणाला, "साहेब, पैसे नको. फक्त जेव्हा कधी मी दुकानात हे मागायला येईल, तेव्हा लोकांना सांगा की हसू नका. कारण एका बापाला आपल्या मुलीसाठी हे मागायला खूप हिंमत लागते." कोणाच्या बाह्य रूपावरून किंवा तो काय विकत घेतोय, यावरून त्याची चेष्टा करू नका. जगात अशी अनेक नाती आहेत जी रक्ताची नसतात, पण माणुसकीची असतात. एका स्त्रीचा सन्मान जपण्यासाठी श्रीमंत असावं लागत नाही, फक्त 'पुरुष' असून चालत नाही, 'माणूस' असावं लागतं. #🎭Whatsapp status

#🎥भक्ती Video #शेगाव श्री गजानन महाराज #🌹श्री गजानन महाराज प्रसन्न...🌹

#श्री गजानन महाराज प्रकट दिनाच्या शुभेच्छा💐💐 #🌺शेगावीचा योगीराणा संत श्री गजानन महाराज

ही घटना मुंबईतील एका नामांकित हॉस्पिटलमध्ये घडली. डॉ. समीर हे एक प्रख्यात न्यूरोसर्जन (Neurosurgeon) होते. ते देवाला मानत नव्हते. त्यांच्यासाठी 'विज्ञान' हेच अंतिम सत्य होतं. रात्रीचे २ वाजले होते. ICU मध्ये 'अद्वैत' नावाचा ७ वर्षांचा मुलगा ॲडमिट होता. त्याचा ब्रेन हॅमरेज (Brain Hemorrhage) झाला होता आणि जगण्याची शक्यता फक्त १% होती. अचानक मॉनिटरवरची रेष सरळ झाली... 'बीप........' अद्वैतचं हृदय बंद पडलं. डॉ. समीर आणि त्यांच्या टीमने खूप प्रयत्न केले, शॉक दिले, पण काहीच उपयोग झाला नाही. शेवटी, रात्री २:१५ वाजता डॉ. समीर यांनी अद्वैतला 'Dead' (मृत) घोषित केलं. त्यांनी अद्वैतच्या अंगावर पांढरी चादर ओढली आणि ते बाहेर जाऊन पालकांना सांगणार होते. पण अद्वैतची आई, जी एक निस्सीम स्वामी भक्त होती, ती धावत ICU मध्ये घुसली. तिने डॉक्टरांचे पाय धरले. "डॉक्टर, फक्त ५ मिनिटे द्या! त्याला नेऊ नका. माझे स्वामी त्याला काहीच होऊ देणार नाहीत." डॉ. समीर चिडले, "बाई, विज्ञान भावनेवर चालत नाही. तुमचा मुलगा गेलाय. प्लीज आम्हाला आमचं काम करू द्या." पण त्या मातेचा आक्रोश बघून डॉक्टरांनी फक्त २ मिनिटे थांबायची परवानगी दिली. त्या आईने आपल्या पर्समधून स्वामींची 'उदी' काढली. थरथरत्या हाताने ती उदी अद्वैतच्या कपाळावर लावली आणि त्याच्या कानात जोरात म्हणाली, "भिऊ नकोस, मी तुझ्या पाठीशी आहे! बाळा, ऊठ! स्वामी आलेत!" आणि त्याच क्षणी... ज्या मॉनिटरची रेष सरळ झाली होती (Flatline), त्यावर अचानक एक 'स्पाइक' (Spike) आली. 'बीप... बीप... बीप...' हृदयाचे ठोके पुन्हा सुरू झाले! डॉ. समीर यांना आपल्या डोळ्यांवर विश्वास बसेना. हे 'मेडिकली इम्पॉसिबल' होतं. मृत घोषित केलेलं शरीर ५ मिनिटांनी पुन्हा कसं जिवंत होऊ शकतं? त्यांनी तातडीने उपचार सुरू केले. अद्वैतचा श्वास परत आला होता. पण खरा थरार आणि सस्पेन्स अजून पुढेच होता. दुसऱ्या दिवशी सकाळी अद्वैत शुद्धीवर आला. डॉ. समीर त्याला तपासायला गेले. त्यांनी विचारलं, "बाळा, तुला आठवतंय काय झालं होतं?" अद्वैतने जे उत्तर दिलं, ते ऐकून डॉ. समीर यांची झोपच उडाली. अद्वैत म्हणाला, "डॉक्टर, रात्री खूप अंधार होता. मला भीती वाटत होती. तेव्हा तिथे एक आजोबा आले. त्यांची दाढी पांढरी होती आणि हात खूप लांब होते (आजानुबाहू). त्यांनी माझ्या डोक्यावर हात फिरवला आणि म्हणाले, 'चल उठ, तुला काहीच झालं नाहीये'. डॉक्टर, ते बघा... त्या आजोबांनी मला जाताना हा खडीसाखर खायला दिली." अद्वैतने आपली छोटीशी मूठ उघडली. डॉ. समीर अवाक झाले. ICU मध्ये बाहेरच्या वस्तूंना सक्त मनाई असते (Sterilized Zone). तिथे कोणालाही जाता येत नाही. तरीही... अद्वैतच्या मुठीत एक मोठा खडीसाखरेचा खडा होता! आणि सर्वात भयानक गोष्ट म्हणजे - जेव्हा डॉ. समीर यांनी रात्रीचे CCTV फुटेज चेक केले, तेव्हा त्यांना दिसले की अद्वैतच्या बेडजवळ कोणीच नव्हतं. पण... बरोबर २:१७ वाजता, जेव्हा अद्वैतच्या हृदयाचे ठोके परत सुरू झाले, तेव्हा फुटेजमध्ये अद्वैतच्या डोक्यावरची चादर आपोआप खाली सरकली होती आणि त्याच्या कपाळावर उदी लाल्यासारखा डाग अचानक उमटला होता! कुणीतरी अदृश्य शक्तीने तिथे येऊन 'ऑपरेशन' केलं होतं, जे कॅमेऱ्याला दिसलं नाही, पण त्या चिमुकल्या जीवाच्या मुठीत 'प्रसाद' मात्र नक्कीच सोडून गेलं होतं. त्या दिवसापासून डॉ. समीर यांनी आपल्या केबिनमध्ये स्वामींचा फोटो लावला. जेव्हा विज्ञानाचे दरवाजे बंद होतात, तेव्हा अध्यात्माचा दरवाजा उघडतो. ज्याला डॉक्टर 'मिरॅकल' (चमत्कार) म्हणतात, भक्तांसाठी ती स्वामींची 'कृपा' असते. || अशक्य ही शक्य करतील स्वामी || #श्री स्वामी समर्थ 🙏

#✍️सुविचार #🎭Whatsapp status

अक्षय हा एक आयटी (IT) इंजिनिअर. पुण्याच्या हिंजवडी भागात राहायचा. त्याचा स्वभाव असा होता की, कुठेही अन्याय झाला की त्याला राग यायचा. अक्षयच्या ऑफिसच्या खाली एक म्हातारी आजी, 'सकुबाई', भाजी विकायला बसायच्या. त्यांचं वय ७० च्या घरात होतं, पण तरीही त्या ताजी भाजी विकायच्या. अक्षय नेहमी त्यांच्याकडून भाजी घ्यायचा. पण त्याला एक गोष्ट खटकायची. जेव्हा कधी अक्षय पेमेंट करायला फोन काढायचा, तेव्हा आजी गळ्यात लटकवलेला एक 'QR Code' पुढे करायच्या. अक्षयने स्कॅन केल्यावर त्यावर नाव यायचं - "जीवन हॉस्पिटल ट्रस्ट". अक्षयला शंका यायची. 'एखाद्या भाजीवालीच्या खात्याचं नाव हॉस्पिटलच्या नावाने कसं असू शकतं?' त्याला वाटलं, नक्कीच एखादा दलाल किंवा एजंट या आजीला फसवतोय. तिच्या कमाईचे पैसे परस्पर हॉस्पिटल किंवा ट्रस्टच्या नावाखाली लाटतोय आणि या अडाणी म्हातारीला काहीच समजत नाहीये. एका संध्याकाळी अक्षयला राहवलं नाही. त्याने भाजी घेतली आणि स्कॅन करताना पुन्हा तेच नाव आलं. अक्षय चिडला. तो आजींना म्हणाला, "आजी, तुम्हाला समजतं का? हा कोड तुमचा नाहीये. तुमचे पैसे कोणा दुसऱ्यालाच जातायत. कोण आहे हा एजंट? का त्याला पैसे देताय?" सकुबाई घाबरल्या. त्या म्हणाल्या, "नाही बाळा... एजंट नाहीये कोणी. तू पेमेंट कर ना बाबा." अक्षय म्हणाला, "नाही, मी करणार नाही. जोपर्यंत तुम्ही मला खरं सांगत नाही की हा 'घोटाळा' काय आहे, तोपर्यंत मी तुम्हाला एक रुपया देणार नाही. आणि उद्या पोलिसात तक्रार करेन की एक म्हातारी फसवली जातेय." 'पोलीस' शब्द ऐकताच सकुबाईंच्या हातातली भाजी खाली पडली. त्या रडू लागल्या. त्या म्हणाल्या, "नको रे बाबा... पोलिसात नको जाऊस. सांगते तुला खरं." सकुबाईंनी पदराने डोळे पुसले आणि म्हणाल्या, "बाळा, हा कोड माझा नाही, आणि पैसे मला मिळतही नाहीत. हा कोड समोरच्या 'जीवन हॉस्पिटल' च्या अकाउंटचा आहे." अक्षय गोंधळला. "पण का? तुम्ही दिवसभर उन्हात बसून कष्ट करता, आणि पैसे हॉस्पिटलला का?" सकुबाई म्हणाल्या, "माझा ६ वर्षांचा नातू आहे, 'मनू'. त्याचे आई-बाप कोरोनात वारले. तेव्हापासून तो माझ्याच जवळ आहे. सहा महिन्यांपूर्वी त्याचे दोन्ही किडनी निकामी (Kidney Fail) झाल्या. त्याला आठवड्यातून दोनदा डायलिसिस करावं लागतं. माझ्याकडे पैसे नाहीत रे बाळा. मी डॉक्टरांच्या पाया पडले. तेव्हा तिथल्या एका चांगल्या डॉक्टरने सांगितलं की, 'आजी, उपचाराचा खर्च ट्रस्ट करेल, पण औषधांचा खर्च तुला करावा लागेल.' त्यांनीच मला हा बोर्ड बनवून दिला. मी गिऱ्हाईकाला सांगते की यावर पैसे टाका. जेवढे पैसे या कोडवर जमा होतात, ते थेट हॉस्पिटलला जातात आणि त्यातून माझ्या नातवाची औषधं येतात. माझं काय रे? मी दिवसभर एक वडापाव खाऊन जगू शकते. पण जर मी रोख पैसे (कॅश) घेतले, तर कदाचित मला भुकेचा मोह होईल आणि मी ते पैसे खाण्यावर खर्च करेन. म्हणून मी ठरवलंय... हातात पैसा घ्यायचाच नाही. जे येईल ते थेट नातवाच्या जिवासाठी जाईल." हे ऐकून अक्षय सुन्न झाला. त्याला वाटत होतं की आजी फसवल्या जात आहेत, पण इथे तर त्या एका 'योद्ध्यासारख्या' लढत होत्या. स्वतःच्या पोटाला चिमटा घेऊन, पैशाला स्पर्शही न करता त्या फक्त एका QR कोडच्या भरवशावर नातवाचा जीव वाचवत होत्या. अक्षयने शांतपणे आपला फोन खिशात ठेवला. त्याने आजींना विचारलं, "आजी, नातवाचं पूर्ण ऑपरेशन करायला किती खर्च येईल?" आजी म्हणाल्या, "डॉक्टर म्हणालेत ५ लाख लागतील. आतापर्यंत १० हजार जमा झालेत. मरेपर्यंत जमवेन, पण नातवाला वाचवेन." अक्षयने त्याच क्षणी आपल्या ऑफिसच्या ग्रुपवर आणि मित्रांना हा प्रसंग मेसेज केला. आजींचा फोटो आणि तो QR कोड व्हायरल केला. पुढच्या २४ तासांत, त्या QR कोडवर ५ लाख नाही, तर १५ लाख रुपये जमा झाले. दुसऱ्या दिवशी अक्षय जेव्हा भाजी घ्यायला गेला, तेव्हा आजी तिथे नव्हत्या. त्या हॉस्पिटलमध्ये होत्या. मनूच्या ऑपरेशनची तयारी चालू होती. अक्षय तिथे गेला. त्याला बघताच सकुबाईंनी त्याचे पाय धरले. "बाळा, तू देवदूत बनून आलास. आज माझ्या नातवाला नवीन आयुष्य मिळालं." अक्षयने आजींना उठवलं आणि म्हणाला, "आजी, देवदूत मी नाही, तुम्ही आहात. ज्यांनी शिकवलं की, तंत्रज्ञान (Technology) फक्त चॅटिंगसाठी नाही, तर कोणाचा तरी जीव वाचवण्यासाठी सुद्धा वापरता येतं." आपण अनेकदा समोरच्या गोष्टी बघून चुकीचे अंदाज (Judge) लावतो. पण त्यामागे एक मोठं सत्य असू शकतं. तंत्रज्ञानाचा वापर जर चांगल्या मनाने केला, तर एका क्लिकवर कोणाचं तरी आयुष्य बदलू शकतं. मदत करायला खिसा नाही, मन श्रीमंत असावं लागतं. #प्रेरणादायी विचार #प्रेरणादायी