अक्षय हा एक आयटी (IT) इंजिनिअर. पुण्याच्या हिंजवडी भागात राहायचा. त्याचा स्वभाव असा होता की, कुठेही अन्याय झाला की त्याला राग यायचा. अक्षयच्या ऑफिसच्या खाली एक म्हातारी आजी, 'सकुबाई', भाजी विकायला बसायच्या. त्यांचं वय ७० च्या घरात होतं, पण तरीही त्या ताजी भाजी विकायच्या. अक्षय नेहमी त्यांच्याकडून भाजी घ्यायचा. पण त्याला एक गोष्ट खटकायची. जेव्हा कधी अक्षय पेमेंट करायला फोन काढायचा, तेव्हा आजी गळ्यात लटकवलेला एक 'QR Code' पुढे करायच्या. अक्षयने स्कॅन केल्यावर त्यावर नाव यायचं - "जीवन हॉस्पिटल ट्रस्ट". अक्षयला शंका यायची. 'एखाद्या भाजीवालीच्या खात्याचं नाव हॉस्पिटलच्या नावाने कसं असू शकतं?' त्याला वाटलं, नक्कीच एखादा दलाल किंवा एजंट या आजीला फसवतोय. तिच्या कमाईचे पैसे परस्पर हॉस्पिटल किंवा ट्रस्टच्या नावाखाली लाटतोय आणि या अडाणी म्हातारीला काहीच समजत नाहीये. एका संध्याकाळी अक्षयला राहवलं नाही. त्याने भाजी घेतली आणि स्कॅन करताना पुन्हा तेच नाव आलं. अक्षय चिडला. तो आजींना म्हणाला, "आजी, तुम्हाला समजतं का? हा कोड तुमचा नाहीये. तुमचे पैसे कोणा दुसऱ्यालाच जातायत. कोण आहे हा एजंट? का त्याला पैसे देताय?" सकुबाई घाबरल्या. त्या म्हणाल्या, "नाही बाळा... एजंट नाहीये कोणी. तू पेमेंट कर ना बाबा." अक्षय म्हणाला, "नाही, मी करणार नाही. जोपर्यंत तुम्ही मला खरं सांगत नाही की हा 'घोटाळा' काय आहे, तोपर्यंत मी तुम्हाला एक रुपया देणार नाही. आणि उद्या पोलिसात तक्रार करेन की एक म्हातारी फसवली जातेय." 'पोलीस' शब्द ऐकताच सकुबाईंच्या हातातली भाजी खाली पडली. त्या रडू लागल्या. त्या म्हणाल्या, "नको रे बाबा... पोलिसात नको जाऊस. सांगते तुला खरं." सकुबाईंनी पदराने डोळे पुसले आणि म्हणाल्या, "बाळा, हा कोड माझा नाही, आणि पैसे मला मिळतही नाहीत. हा कोड समोरच्या 'जीवन हॉस्पिटल' च्या अकाउंटचा आहे." अक्षय गोंधळला. "पण का? तुम्ही दिवसभर उन्हात बसून कष्ट करता, आणि पैसे हॉस्पिटलला का?" सकुबाई म्हणाल्या, "माझा ६ वर्षांचा नातू आहे, 'मनू'. त्याचे आई-बाप कोरोनात वारले. तेव्हापासून तो माझ्याच जवळ आहे. सहा महिन्यांपूर्वी त्याचे दोन्ही किडनी निकामी (Kidney Fail) झाल्या. त्याला आठवड्यातून दोनदा डायलिसिस करावं लागतं. माझ्याकडे पैसे नाहीत रे बाळा. मी डॉक्टरांच्या पाया पडले. तेव्हा तिथल्या एका चांगल्या डॉक्टरने सांगितलं की, 'आजी, उपचाराचा खर्च ट्रस्ट करेल, पण औषधांचा खर्च तुला करावा लागेल.' त्यांनीच मला हा बोर्ड बनवून दिला. मी गिऱ्हाईकाला सांगते की यावर पैसे टाका. जेवढे पैसे या कोडवर जमा होतात, ते थेट हॉस्पिटलला जातात आणि त्यातून माझ्या नातवाची औषधं येतात. माझं काय रे? मी दिवसभर एक वडापाव खाऊन जगू शकते. पण जर मी रोख पैसे (कॅश) घेतले, तर कदाचित मला भुकेचा मोह होईल आणि मी ते पैसे खाण्यावर खर्च करेन. म्हणून मी ठरवलंय... हातात पैसा घ्यायचाच नाही. जे येईल ते थेट नातवाच्या जिवासाठी जाईल." हे ऐकून अक्षय सुन्न झाला. त्याला वाटत होतं की आजी फसवल्या जात आहेत, पण इथे तर त्या एका 'योद्ध्यासारख्या' लढत होत्या. स्वतःच्या पोटाला चिमटा घेऊन, पैशाला स्पर्शही न करता त्या फक्त एका QR कोडच्या भरवशावर नातवाचा जीव वाचवत होत्या. अक्षयने शांतपणे आपला फोन खिशात ठेवला. त्याने आजींना विचारलं, "आजी, नातवाचं पूर्ण ऑपरेशन करायला किती खर्च येईल?" आजी म्हणाल्या, "डॉक्टर म्हणालेत ५ लाख लागतील. आतापर्यंत १० हजार जमा झालेत. मरेपर्यंत जमवेन, पण नातवाला वाचवेन." अक्षयने त्याच क्षणी आपल्या ऑफिसच्या ग्रुपवर आणि मित्रांना हा प्रसंग मेसेज केला. आजींचा फोटो आणि तो QR कोड व्हायरल केला. पुढच्या २४ तासांत, त्या QR कोडवर ५ लाख नाही, तर १५ लाख रुपये जमा झाले. दुसऱ्या दिवशी अक्षय जेव्हा भाजी घ्यायला गेला, तेव्हा आजी तिथे नव्हत्या. त्या हॉस्पिटलमध्ये होत्या. मनूच्या ऑपरेशनची तयारी चालू होती. अक्षय तिथे गेला. त्याला बघताच सकुबाईंनी त्याचे पाय धरले. "बाळा, तू देवदूत बनून आलास. आज माझ्या नातवाला नवीन आयुष्य मिळालं." अक्षयने आजींना उठवलं आणि म्हणाला, "आजी, देवदूत मी नाही, तुम्ही आहात. ज्यांनी शिकवलं की, तंत्रज्ञान (Technology) फक्त चॅटिंगसाठी नाही, तर कोणाचा तरी जीव वाचवण्यासाठी सुद्धा वापरता येतं." आपण अनेकदा समोरच्या गोष्टी बघून चुकीचे अंदाज (Judge) लावतो. पण त्यामागे एक मोठं सत्य असू शकतं. तंत्रज्ञानाचा वापर जर चांगल्या मनाने केला, तर एका क्लिकवर कोणाचं तरी आयुष्य बदलू शकतं. मदत करायला खिसा नाही, मन श्रीमंत असावं लागतं. #प्रेरणादायी विचार #प्रेरणादायी

#✍️सुविचार #मैत्री दोस्ती

#📹Video स्टेट्स #🎥भक्ती Video

#🎭Whatsapp status #📹Video स्टेट्स

"शेवटचा श्वास आणि स्वामींची एंट्री!" पुण्यातील एका नामांकित हॉस्पिटलचा आयसीयू (ICU) विभाग. रात्रीचे ३ वाजले होते. बाहेर मुसळधार पाऊस पडत होता आणि आत अविनाश शून्य नजरेने जमिनीकडे बघत बसला होता. अविनाशची ५ वर्षांची मुलगी, गार्गी, व्हेंटिलेटरवर होती. डॉक्टरांनी स्पष्ट सांगितलं होतं, "सॉरी मिस्टर अविनाश, इन्फेक्शन मेंदूपर्यंत पोहोचलंय. बॉडी रिस्पॉन्स देत नाहीये. आम्ही आमचे प्रयत्न केले, पण आता फक्त 'मिरॅकल'च तिला वाचवू शकेल. तुम्ही नातेवाईकांना बोलावून घ्या. एका बापासाठी यापेक्षा भयंकर वाक्य काय असू शकतं? अविनाशने भिंतीवरच्या स्वामींच्या फोटोकडे बघितलं आणि तो जोरात ओरडला, "का? मी काय पाप केलं होतं? माझी अक्कलकोटची वारी कधीच चुकली नाही, मग आज माझ्या मुलीचा जीव जाताना तू फक्त बघत बसणार आहेस का?" अविनाश रडत रडत हॉस्पिटलच्या जिन्यावर जाऊन बसला. त्याचे डोळे सुजले होते. त्याचा देवावरचा विश्वास उडत चालला होता. तेवढ्यात... जिन्याच्या अंधाऱ्या कोपऱ्यातून एक आवाज आला. "काय रे राजा... रडतोस कशाला? ती पोरगी काय तुझी एकट्याची आहे का?" अविनाश दचकला. त्याने मान वर केली. तिथे एक म्हातारा भिकारी बसला होता. अंगावर एक जुनी गोधडी, वाढलेली दाढी आणि डोळे... बापरे! ते डोळे इतके तेजस्वी होते की अंधारातही चमकत होते. अविनाशला राग आला, "बाबा, तुम्ही जा इथून. मला भिक-बिक द्यायची नाहीये. माझा जीव जातोय इथे." तो म्हातारा हसला. एक विचित्र शांत हास्य. "अरे, डॉक्टर काय ब्रह्मदेव आहेत का? त्यांनी सोडली आशा, तू का सोडतोयस? जा... त्या पोरीच्या कपाळाला ही चिमूटभर राख लाव आणि तिच्या कानात सांग - 'तो आलाय!'" अविनाशला काहीच समजेना. त्या म्हाताऱ्याने आपल्या फाटक्या खिशातून एक पुडी काढली आणि अविनाशच्या हातावर ठेवली. त्या राखेचा स्पर्श होताच अविनाशच्या शरीरात एक वेगळीच वीज सळसळली. त्याला काय झालं माहित नाही, पण तो त्या म्हाताऱ्याला काहीच न बोलता धावत आयसीयूमध्ये गेला. तिथे नर्सेसची धावपळ सुरू होती. गार्गीचा बीपी (BP) झपाट्याने पडत होता. मशिनचा आवाज मोठा होत होता... 'टीं... टीं... टीं...' डॉक्टर ओरडले, "She is sinking! Cardiac arrest!" अविनाशने कोणाचेच ऐकले नाही. तो थेट आत घुसला. डॉक्टरांनी अडवण्याचा प्रयत्न केला, पण अविनाशने त्या राखेची चिमूट गार्गीच्या कपाळाला लावली आणि तिच्या कानात जोरात ओरडला, "गार्गी... गार्गी... उठ! 'तो' आलाय! स्वामी आलेत! आणि त्या क्षणी... ज्या मशिनची लाईन फ्लॅट (Flat) झाली होती, ज्यातून 'टींननं...' असा सलग आवाज येत होता... अचानक तिथे एक जोरात 'बीप' असा आवाज झाला. डॉक्टर थबकले. सर्वांचे डोळे मॉनिटरकडे गेले. हृदयाचे ठोके पुन्हा सुरू झाले होते! ७०... ८०... ९०! जी मुलगी गेल्या ४८ तासांपासून कोमात होती, तिने अचानक जोरात श्वास घेतला आणि डोळे उघडले. तिने क्षीण आवाजात हाक मारली... "बाबा..." डॉक्टर अवाक झाले. "This is impossible! हे मेडिकल सायन्सच्या पलीकडचं आहे!" अविनाश आनंदाने वेडापिसा झाला. तो धावत बाहेर आला त्या म्हाताऱ्या बाबांचे पाय धरण्यासाठी. त्याला सांगायचं होतं की, "बाबा, तुम्ही देव आहात!" पण तो जिन्यावर आला आणि थिजला. तिथे कोणीच नव्हतं. जिन्याचा दरवाजा आतून लॉक होता. तिथे सिक्युरिटी गार्ड झोपला होता. अविनाशने त्याला हलवून विचारलं, "काका, इथे आता एक म्हातारे बाबा होते, गोधडी पांघरलेले... कुठे गेले?" गार्डने डोळे चोळत सांगितलं, "साहेब, डोकं ठिकाणावर आहे का? गेल्या ३ तासांपासून हे गेट बंद आहे. इथे चिटपाखरू पण आलेलं नाही." अविनाशला विश्वास बसेना. त्याने आपल्या हातात बघितलं. ती राखेची पुडी अजूनही हातात होती. आणि त्यातून... अक्कलकोटच्या त्या वडाच्या झाडाखाली मिळणाऱ्या निखार्‍यांचा आणि चंदनाचा सुवास येत होता. त्याला आठवलं... त्या म्हाताऱ्याचे ते शब्द... "ती पोरगी काय तुझी एकट्याची आहे का?" आणि त्याला हेही आठवलं की त्या म्हाताऱ्याचे हात गुडघ्यापर्यंत लांब होते... आजानुबाहू! अविनाश तिथेच गुडघ्यावर कोसळला आणि धाय मोकलून रडला. ज्याला तो भिकारी समजत होता, ते साक्षात अक्कलकोट निवासी स्वतः त्याच्या मुलीसाठी हॉस्पिटलच्या पायरीवर आले होते. "भिऊ नकोस, मी तुझ्या पाठीशी आहे," हे फक्त वाक्य नाही, तर ती एक शपथ आहे... जी स्वामी कधीच मोडत नाहीत. जेव्हा विज्ञानाची हद्द संपते, तेव्हा स्वामींची लीला सुरू होते. हा अनुभव फक्त एक गोष्ट सांगतो - परिस्थिती कितीही वाईट असू दे, तो हात कधीच सुटत नाही. || श्री स्वामी समर्थ || #श्री स्वामी समर्थ 🙏

पुण्यातील एका जुन्या आणि प्रसिद्ध कॅफेमध्ये, रोज संध्याकाळी ५ वाजता एक ७५ वर्षांचे आजोबा, 'शरदराव', न चुकता यायचे. त्यांचा एक कोपऱ्यातला बाक (टेबल) ठरलेला होता. ते आल्यावर वेटरला ऑर्डर द्यायचे, "दोन स्पेशल चहा आणि एक बटर टोस्ट." वेटर ऑर्डर घेऊन यायचा. शरदराव समोरच्या रिकाम्या खुर्चीकडे बघून हसायचे, जणू तिथे कोणीतरी बसलं आहे. ते त्या रिकाम्या खुर्चीशी गप्पा मारायचे, दिवसाभरच्या घडामोडी सांगायचे. स्वतःचा चहा प्यायचे, पण समोरचा दुसरा कप तसाच भरलेला असायचा, हळूहळू थंड होत जायचा. कॅफेमध्ये येणारे नवीन लोक त्यांना 'वेडा' समजायचे. पण जुन्या वेटरला आणि मॅनेजरला सत्य माहित होतं. ती दुसरी रिकामी खुर्ची त्यांची पत्नी, 'सुमित्रा' यांच्यासाठी असायची. सुमित्रा यांना ५ वर्षांपूर्वी अल्झायमर (विस्मरण) नावाचा आजार झाला होता. त्या आता शरदरावांनाच काय, पण स्वतःलाही ओळखत नव्हत्या. त्यांची अवस्था खूप बिकट झाल्यामुळे डॉक्टरांच्या सल्ल्यानुसार त्यांना एका केअर सेंटरमध्ये ठेवावं लागलं होतं. पण शरदरावांचा नियम होता. ते रोज संध्याकाळी सुमित्राला भेटायला केअर सेंटरमध्ये जायचे. तिथे गेल्यावर सुमित्रा त्यांना विचारायची, "तुम्ही कोण? मी तुम्हाला ओळखत नाही." शरदराव शांतपणे हसायचे आणि म्हणायचे, "अगं, मी तुझा मित्र... चल, आज आपल्या नेहमीच्या कॅफेमध्ये जाऊया." ते तिला घेऊन त्याच कॅफेमध्ये यायचे. ५० वर्षांपूर्वी जिथे त्यांची पहिली भेट झाली होती, त्याच बाकावर बसायचे. सुमित्राला काहीच आठवत नसायचं. ती लहान मुलासारखी बटर टोस्ट खायची, चहाकडे नुसतीच बघत राहायची आणि विचारायची, "आपण इथे का आलोय?" शरदराव दररोज तिला त्यांची पहिली भेट, त्यांचं लग्न, त्यांचा संसार... सगळं नवीन गोष्ट सांगितल्यासारखं सांगायचे. ती ऐकायची, क्षणभर हसायची आणि परत विसरायची. एका संध्याकाळी, एक तरुण जोडपं त्यांच्या शेजारच्या टेबलावर बसलं होतं. त्या तरुणाने शरदरावांना विचारलंच, "आजोबा, माफ करा... पण मी रोज बघतो, आजींना तर काहीच आठवत नाही. त्या तुम्हाला ओळखत सुद्धा नाहीत. मग तुम्ही रोज त्यांना इथे आणून तीच तीच गोष्ट का सांगता? त्यांना तर उद्या हे काहीच आठवणार नाहीये. मग काय उपयोग या सगळ्याचा?" शरदरावांनी त्या तरुणाकडे पाहिलं. त्यांच्या सुरकुतलेल्या चेहऱ्यावर एक शांत हास्य उमटलं. त्यांनी थरथरत्या हाताने सुमित्राच्या हातावर हात ठेवला आणि म्हणाले: "बाळा, तिला आठवत नाही की 'मी' कोण आहे... पण मला तर अजून आठवतंय ना की 'ती' कोण आहे!" "प्रेम म्हणजे फक्त आठवणी जपून ठेवणं नाही, तर जेव्हा समोरचा विसरून जातो, तेव्हा त्याच्या वाट्याची आठवणही स्वतःच जपून ठेवणं होय." खरे प्रेम हे तारुण्याच्या सौंदर्यात नाही, तर म्हातारपणाच्या सुरकुत्यांमध्ये आणि विस्मरणाच्या अंधारातही एकमेकांचा हात घट्ट धरून ठेवण्यात आहे. #🎭Whatsapp status