"शेवटचा श्वास आणि स्वामींची एंट्री!" पुण्यातील एका नामांकित हॉस्पिटलचा आयसीयू (ICU) विभाग. रात्रीचे ३ वाजले होते. बाहेर मुसळधार पाऊस पडत होता आणि आत अविनाश शून्य नजरेने जमिनीकडे बघत बसला होता. अविनाशची ५ वर्षांची मुलगी, गार्गी, व्हेंटिलेटरवर होती. डॉक्टरांनी स्पष्ट सांगितलं होतं, "सॉरी मिस्टर अविनाश, इन्फेक्शन मेंदूपर्यंत पोहोचलंय. बॉडी रिस्पॉन्स देत नाहीये. आम्ही आमचे प्रयत्न केले, पण आता फक्त 'मिरॅकल'च तिला वाचवू शकेल. तुम्ही नातेवाईकांना बोलावून घ्या. एका बापासाठी यापेक्षा भयंकर वाक्य काय असू शकतं? अविनाशने भिंतीवरच्या स्वामींच्या फोटोकडे बघितलं आणि तो जोरात ओरडला, "का? मी काय पाप केलं होतं? माझी अक्कलकोटची वारी कधीच चुकली नाही, मग आज माझ्या मुलीचा जीव जाताना तू फक्त बघत बसणार आहेस का?" अविनाश रडत रडत हॉस्पिटलच्या जिन्यावर जाऊन बसला. त्याचे डोळे सुजले होते. त्याचा देवावरचा विश्वास उडत चालला होता. तेवढ्यात... जिन्याच्या अंधाऱ्या कोपऱ्यातून एक आवाज आला. "काय रे राजा... रडतोस कशाला? ती पोरगी काय तुझी एकट्याची आहे का?" अविनाश दचकला. त्याने मान वर केली. तिथे एक म्हातारा भिकारी बसला होता. अंगावर एक जुनी गोधडी, वाढलेली दाढी आणि डोळे... बापरे! ते डोळे इतके तेजस्वी होते की अंधारातही चमकत होते. अविनाशला राग आला, "बाबा, तुम्ही जा इथून. मला भिक-बिक द्यायची नाहीये. माझा जीव जातोय इथे." तो म्हातारा हसला. एक विचित्र शांत हास्य. "अरे, डॉक्टर काय ब्रह्मदेव आहेत का? त्यांनी सोडली आशा, तू का सोडतोयस? जा... त्या पोरीच्या कपाळाला ही चिमूटभर राख लाव आणि तिच्या कानात सांग - 'तो आलाय!'" अविनाशला काहीच समजेना. त्या म्हाताऱ्याने आपल्या फाटक्या खिशातून एक पुडी काढली आणि अविनाशच्या हातावर ठेवली. त्या राखेचा स्पर्श होताच अविनाशच्या शरीरात एक वेगळीच वीज सळसळली. त्याला काय झालं माहित नाही, पण तो त्या म्हाताऱ्याला काहीच न बोलता धावत आयसीयूमध्ये गेला. तिथे नर्सेसची धावपळ सुरू होती. गार्गीचा बीपी (BP) झपाट्याने पडत होता. मशिनचा आवाज मोठा होत होता... 'टीं... टीं... टीं...' डॉक्टर ओरडले, "She is sinking! Cardiac arrest!" अविनाशने कोणाचेच ऐकले नाही. तो थेट आत घुसला. डॉक्टरांनी अडवण्याचा प्रयत्न केला, पण अविनाशने त्या राखेची चिमूट गार्गीच्या कपाळाला लावली आणि तिच्या कानात जोरात ओरडला, "गार्गी... गार्गी... उठ! 'तो' आलाय! स्वामी आलेत! आणि त्या क्षणी... ज्या मशिनची लाईन फ्लॅट (Flat) झाली होती, ज्यातून 'टींननं...' असा सलग आवाज येत होता... अचानक तिथे एक जोरात 'बीप' असा आवाज झाला. डॉक्टर थबकले. सर्वांचे डोळे मॉनिटरकडे गेले. हृदयाचे ठोके पुन्हा सुरू झाले होते! ७०... ८०... ९०! जी मुलगी गेल्या ४८ तासांपासून कोमात होती, तिने अचानक जोरात श्वास घेतला आणि डोळे उघडले. तिने क्षीण आवाजात हाक मारली... "बाबा..." डॉक्टर अवाक झाले. "This is impossible! हे मेडिकल सायन्सच्या पलीकडचं आहे!" अविनाश आनंदाने वेडापिसा झाला. तो धावत बाहेर आला त्या म्हाताऱ्या बाबांचे पाय धरण्यासाठी. त्याला सांगायचं होतं की, "बाबा, तुम्ही देव आहात!" पण तो जिन्यावर आला आणि थिजला. तिथे कोणीच नव्हतं. जिन्याचा दरवाजा आतून लॉक होता. तिथे सिक्युरिटी गार्ड झोपला होता. अविनाशने त्याला हलवून विचारलं, "काका, इथे आता एक म्हातारे बाबा होते, गोधडी पांघरलेले... कुठे गेले?" गार्डने डोळे चोळत सांगितलं, "साहेब, डोकं ठिकाणावर आहे का? गेल्या ३ तासांपासून हे गेट बंद आहे. इथे चिटपाखरू पण आलेलं नाही." अविनाशला विश्वास बसेना. त्याने आपल्या हातात बघितलं. ती राखेची पुडी अजूनही हातात होती. आणि त्यातून... अक्कलकोटच्या त्या वडाच्या झाडाखाली मिळणाऱ्या निखार्‍यांचा आणि चंदनाचा सुवास येत होता. त्याला आठवलं... त्या म्हाताऱ्याचे ते शब्द... "ती पोरगी काय तुझी एकट्याची आहे का?" आणि त्याला हेही आठवलं की त्या म्हाताऱ्याचे हात गुडघ्यापर्यंत लांब होते... आजानुबाहू! अविनाश तिथेच गुडघ्यावर कोसळला आणि धाय मोकलून रडला. ज्याला तो भिकारी समजत होता, ते साक्षात अक्कलकोट निवासी स्वतः त्याच्या मुलीसाठी हॉस्पिटलच्या पायरीवर आले होते. "भिऊ नकोस, मी तुझ्या पाठीशी आहे," हे फक्त वाक्य नाही, तर ती एक शपथ आहे... जी स्वामी कधीच मोडत नाहीत. जेव्हा विज्ञानाची हद्द संपते, तेव्हा स्वामींची लीला सुरू होते. हा अनुभव फक्त एक गोष्ट सांगतो - परिस्थिती कितीही वाईट असू दे, तो हात कधीच सुटत नाही. || श्री स्वामी समर्थ || #श्री स्वामी समर्थ 🙏

पुण्यातील एका जुन्या आणि प्रसिद्ध कॅफेमध्ये, रोज संध्याकाळी ५ वाजता एक ७५ वर्षांचे आजोबा, 'शरदराव', न चुकता यायचे. त्यांचा एक कोपऱ्यातला बाक (टेबल) ठरलेला होता. ते आल्यावर वेटरला ऑर्डर द्यायचे, "दोन स्पेशल चहा आणि एक बटर टोस्ट." वेटर ऑर्डर घेऊन यायचा. शरदराव समोरच्या रिकाम्या खुर्चीकडे बघून हसायचे, जणू तिथे कोणीतरी बसलं आहे. ते त्या रिकाम्या खुर्चीशी गप्पा मारायचे, दिवसाभरच्या घडामोडी सांगायचे. स्वतःचा चहा प्यायचे, पण समोरचा दुसरा कप तसाच भरलेला असायचा, हळूहळू थंड होत जायचा. कॅफेमध्ये येणारे नवीन लोक त्यांना 'वेडा' समजायचे. पण जुन्या वेटरला आणि मॅनेजरला सत्य माहित होतं. ती दुसरी रिकामी खुर्ची त्यांची पत्नी, 'सुमित्रा' यांच्यासाठी असायची. सुमित्रा यांना ५ वर्षांपूर्वी अल्झायमर (विस्मरण) नावाचा आजार झाला होता. त्या आता शरदरावांनाच काय, पण स्वतःलाही ओळखत नव्हत्या. त्यांची अवस्था खूप बिकट झाल्यामुळे डॉक्टरांच्या सल्ल्यानुसार त्यांना एका केअर सेंटरमध्ये ठेवावं लागलं होतं. पण शरदरावांचा नियम होता. ते रोज संध्याकाळी सुमित्राला भेटायला केअर सेंटरमध्ये जायचे. तिथे गेल्यावर सुमित्रा त्यांना विचारायची, "तुम्ही कोण? मी तुम्हाला ओळखत नाही." शरदराव शांतपणे हसायचे आणि म्हणायचे, "अगं, मी तुझा मित्र... चल, आज आपल्या नेहमीच्या कॅफेमध्ये जाऊया." ते तिला घेऊन त्याच कॅफेमध्ये यायचे. ५० वर्षांपूर्वी जिथे त्यांची पहिली भेट झाली होती, त्याच बाकावर बसायचे. सुमित्राला काहीच आठवत नसायचं. ती लहान मुलासारखी बटर टोस्ट खायची, चहाकडे नुसतीच बघत राहायची आणि विचारायची, "आपण इथे का आलोय?" शरदराव दररोज तिला त्यांची पहिली भेट, त्यांचं लग्न, त्यांचा संसार... सगळं नवीन गोष्ट सांगितल्यासारखं सांगायचे. ती ऐकायची, क्षणभर हसायची आणि परत विसरायची. एका संध्याकाळी, एक तरुण जोडपं त्यांच्या शेजारच्या टेबलावर बसलं होतं. त्या तरुणाने शरदरावांना विचारलंच, "आजोबा, माफ करा... पण मी रोज बघतो, आजींना तर काहीच आठवत नाही. त्या तुम्हाला ओळखत सुद्धा नाहीत. मग तुम्ही रोज त्यांना इथे आणून तीच तीच गोष्ट का सांगता? त्यांना तर उद्या हे काहीच आठवणार नाहीये. मग काय उपयोग या सगळ्याचा?" शरदरावांनी त्या तरुणाकडे पाहिलं. त्यांच्या सुरकुतलेल्या चेहऱ्यावर एक शांत हास्य उमटलं. त्यांनी थरथरत्या हाताने सुमित्राच्या हातावर हात ठेवला आणि म्हणाले: "बाळा, तिला आठवत नाही की 'मी' कोण आहे... पण मला तर अजून आठवतंय ना की 'ती' कोण आहे!" "प्रेम म्हणजे फक्त आठवणी जपून ठेवणं नाही, तर जेव्हा समोरचा विसरून जातो, तेव्हा त्याच्या वाट्याची आठवणही स्वतःच जपून ठेवणं होय." खरे प्रेम हे तारुण्याच्या सौंदर्यात नाही, तर म्हातारपणाच्या सुरकुत्यांमध्ये आणि विस्मरणाच्या अंधारातही एकमेकांचा हात घट्ट धरून ठेवण्यात आहे. #🎭Whatsapp status

३१ जानेवारी १९२३ रोजी जन्मलेला हा भारतमातेचा सुपुत्र केवळ २४ व्या वर्षी इतिहासात अजरामर झाला. ज्यावेळी ७०० पाकिस्तानी घुसखोरांनी काश्मीरवर हल्ला केला, तेव्हा त्यांच्यासमोर भिंतीसारखे उभे होते ते म्हणजे मेजर सोमनाथ शर्मा आणि त्यांचे अवघे १०० सैनिक! शत्रूचे संख्याबळ सातपट जास्त होते, तरीही मेजर शर्मा यांनी माघार घेण्यास नकार दिला. "शत्रू ५० यार्डावर आहे... मी एक इंचही मागे हटणार नाही. शेवटचा जवान आणि शेवटची गोळी असेपर्यंत आम्ही लढू!" हे त्यांचे शब्द आजही भारतीय सैन्यासाठी मंत्र बनले आहेत. जख्मी अवस्थेत असतानाही त्यांनी आपल्या सैनिकांना धीर दिला. लढा सुरू असतानाच जवळच एक तोफगोळा फुटला आणि मेजर सोमनाथ शर्मा यांनी वीरमरण स्वीकारले. पण त्यांनी दिलेला लढा इतका प्रखर होता की, श्रीनगर विमानतळ वाचवण्यात भारताला यश आले. त्यांचे वडील अमरनाथ शर्मा लष्करी अधिकारी होते आणि त्यांचे भाऊ विश्वनाथ शर्मा पुढे भारतीय लष्कराचे प्रमुख बनले. त्यांच्या या अचाट साहसासाठी भारत सरकारने त्यांना स्वतंत्र भारताचा पहिला 'परमवीर चक्र' हा सर्वोच्च लष्करी सन्मान मरणोत्तर प्रदान केला. "गड आला, पण सिंह गेला... मेजर सोमनाथ शर्मा यांच्या बलिदानामुळेच आज काश्मीर भारताची शान आहे!" या महान क्रांतीसूर्याला आणि त्यांच्या बलिदानाला आमचा मानाचा मुजरा! देशाच्या या पहिल्या हिरोची गोष्ट आज प्रत्येक घराघरात पोहोचली पाहिजे. #MajorSomnathSharma #ParamVirChakra #IndianArmy #FirstPVC #KashmirWar1947 #RealHero #BirthAnniversary #JaiHind #MarathiPost #मेजरसोमनाथशर्मा #परमवीरचक्र #भारतीयसेना #काश्मीर #जयहिंद #🎭Whatsapp status

"मॅडम, तुमची फ्लाईट दोन तासात आहे..." पीएने आठवण करून दिली. ईशाने डोळ्यावरचा चष्मा काढला. लंडनच्या ५० व्या मजल्यावरून खाली बघताना तिला आज खूप रिकामं वाटत होतं. तिच्या वडिलांचं, सदाशिवरावांचं काल रात्री पुण्यात निधन झालं होतं. ​ईशा एक यशस्वी बिझनेस वूमन होती. पण गेल्या १० वर्षांत ती एकदाही वडिलांना भेटायला भारतात आली नव्हती. कारण? कारण होता तो १० वर्षांपूर्वीचा 'तो' दिवस. ​ ईशाला अमेरिकेतल्या मोठ्या युनिव्हर्सिटीत ऍडमिशन मिळाली होती. फी होती २५ लाख रुपये. सदाशिवराव एक साधे कारकून. ईशाने हट्ट धरला होता, "बाबा, लोन काढा, घर गहाण ठेवा, पण मला अमेरिकेला जायचंच आहे." सदाशिवरावांनी स्पष्ट नकार दिला होता. "ईशा, आपली ऐपत नाही ग. मी घर गहाण ठेवू शकत नाही. तुझं लग्न, तुझा भाऊ, म्हातारपण... मी रिस्क घेऊ शकत नाही." ​ईशा संतापली होती. "तुम्ही भित्रे आहात! तुम्हाला माझ्या प्रगतीची जळजळ होते. मला तुमची मुलगी म्हणवून घ्यायची लाज वाटते." असं म्हणून ईशाने घर सोडलं होतं. तिने रागाच्या भरात एका ट्रस्टकडून स्कॉलरशिप मिळवली आणि ती अमेरिकेला निघून गेली. जाताना तिने बापाच्या तोंडावर पाहिलंही नव्हतं. गेल्या १० वर्षात तिने स्वतःला सिद्ध केलं, करोडो रुपये कमावले, पण बापाला एक फोनही केला नाही. ​वर्तमान: ईशा पुण्यात पोहोचली. जुनाट वाडा तसाच होता. दारात मोजकी लोकं होती. सदाशिवरावांचा देह अंगणात ठेवला होता. ईशाने पाहिलं, बापाच्या अंगावरचा सदरा जुनाच होता, जो १० वर्षांपूर्वी तिने पाहिला होता. तिला रडू आलं नाही, फक्त एक विचित्र ओझं वाटलं. विधी उरकले. लोकं पांगली. शेवटी घरात ईशा आणि सदाशिवरावांचे जुने मित्र, वकील देशपांडे काका उरले. देशपांडे काकांनी ईशाच्या हातात एक जुनी, फाटकी डायरी आणि एक पासबूक दिलं. "ईशा, सदाने हे तुझ्यासाठी ठेवलंय." ​ईशाने उपहासाने विचारले, "काय असणार यात? हिशोब? की मी किती वाईट वागले याच्या तक्रारी?" ​काका गंभीर झाले. "वाच तू. तुला काही प्रश्नांची उत्तरं मिळतील." ​ईशाने डायरी उघडली. हळूहळू वाचू लागली. काहीवेळाने आलं ते पान - तारीख १० वर्षांपूर्वीची. "आज ईशा रागावून गेली. ती मला भित्रा म्हणाली. पण तिला कसं सांगू, की ज्या घराला गहाण ठेवायला ती सांगत होती, ते घर तर मी तिच्या इंजिनिअरिंगच्या वेळीच विकलं होतं. आता आम्ही भाड्याच्या घरात राहतोय, हे तिला कळलं असतं तर तिला गिल्ट (अपराधीपणा) वाटला असता. म्हणून मी खोटं बोललो." ​ईशाच्या हाताला कंप सुटला. तिने पुढचं पान उलटलं. "आज ईशाला अमेरिकेच्या 'ज्ञानदीप ट्रस्ट' ची २० लाखांची स्कॉलरशिप मिळाली. ती खूप खुश आहे. तिला वाटतंय तिच्या हुशारीवर मिळाली. बरंच झालं. तिला हे कधीच कळू नये की 'ज्ञानदीप ट्रस्ट' मध्ये मी माझ्या PF चे सगळे पैसे, आणि गावी असलेली वडिलोपार्जित जमीन विकून जमा केलेत. तिला वाटेल बापाने मदत नाही केली, ती माझा तिरस्कार करेल... पण चालेल. माझा तिरस्कार करून का होईना, पण ती जिद्दीने शिकेल. ती माझ्या उपकाराखाली दबली असती तर आकाशात उडू शकली नसती." ​ईशाच्या पायाखालची जमीन सरकली. ती ज्याला 'स्कॉलरशिप' समजत होती, ते तिच्या बापाचं रक्त आणि घाम होतं? ज्या बापाला तिने 'भित्रा' आणि 'कंजूस' म्हटलं होतं, त्याने स्वतःचं म्हातारपण विकून तिचं भविष्य विकत घेतलं होतं? ​ती रडत रडत शेवटच्या पानावर आली. तारीख - २ दिवसांपूर्वीची. ​"ईशा, आज डॉक्टर म्हणाले माझ्याकडे २ दिवस आहेत. तू खूप मोठी झाली आहेस. टीव्हीवर तुझा फोटो बघतो तेव्हा छाती अभिमानाने फुलून येते. बाळा, तुझा राग अजून गेला नसेल, पण एक सांगतो... मी तुला पैसे दिले नाहीत असं नाटक केलं, कारण तुला 'बापाच्या पैशावर जगणारी मुलगी' नाही, तर 'स्वतःच्या हिंमतीवर उभी राहिलेली स्त्री' व्हायचं होतं. तू जिंकलीस बाळा. मी हरलो, पण मी आनंदाने हरलो. फक्त एक खंत आहे... मरताना एकदा तुला डोळे भरून बघायचं होतं. ​तुझा 'कंजूस' बाबा." ​ईशाने डायरी छातीशी कवटाळली. ती जमिनीवर कोसळली आणि ओक्साबोक्शी रडू लागली. "बाबा... बाबा उठा ना... मला माफ करा... मी चुकले..." तिचा आक्रोश त्या रिकाम्या घरात घुमत होता. ​आज तिच्याकडे करोडो रुपये होते, जगातल कुठलंही सुख ती विकत घेऊ शकत होती. पण ज्या माणसाने स्वतःची राख करून तिला प्रकाश दिला होता, त्या बापाची एक 'भेट' आता ती जगातल्या कुठल्याच दौलतीने विकत घेऊ शकत नव्हती. ​बाहेर देशपांडे काका डोळे पुसत होते. त्यांना माहिती होतं, सदाशिवरावांनी शेवटचे १० वर्षे फक्त 'चटणी-भाकरी' खाऊन दिवस काढले होते, जेणेकरून ईशाला परदेशात कधी पैशाची कमी पडू नये म्हणून ते गुपचूप तिच्या खात्यात पैसे पाठवत होते. ​ईशाला आता कळलं होतं... बाप कधीच गरीब नसतो, फक्त त्याची श्रीमंती मोजायची ताकद आपल्याकडे नसते. आई-वडिलांच्या नकारामागे अनेकदा असा त्याग लपलेला असतो, जो आपल्याला उशिरा समजतो. जोवर ते आहेत, तोवर त्यांची कदर करा. कारण एकदा वेळ निघून गेली, की पश्चातापाशिवाय हाती काहीच उरत नाही. #हृदय स्पर्शी #हृदय स्पर्शी लेख

#🙏आई तुळजाभवानी व्हिडीओ #आई तुळजाभवानी #आई तुळजाभवानी 🙏 #शुभ सकाळ 🙏 #शुभ सकाळ शुभ सकाळ 🌄