@manjuthullipole
@manjuthullipole

♥♥മഞ്ഞു തുള്ളി ⏺✅

ചിരിക്കുക എല്ലായിപ്പോഴും,😊 കരയുക ആരും കാണാതെ,😭 itz Our Life not a Drama ☺

* എഡ്ഡി * { അദ്ധ്യായം 1 } Writen by Noushad Kanneri __________________________________________ നേരംപുലര്‍ന്നിട്ടുണ്ട്, പുറത്ത് നേര്‍ത്ത ഐസ്കണങ്ങള്‍ ചാറ്റല്‍മഴപോലെ അപ്പോളും പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു... വീടിനുമുകളിലും ചുറ്റുപാടുമെല്ലാം ഐസ്പാളികള്‍ പെയ്ത് വെളുത്തപഞ്ഞിക്കെട്ടുകള്‍പോലെ നോക്കെത്താദൂരത്തോളം പരന്ന് കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു... പൈന്‍മരങ്ങള്‍ വെളുത്തതൊപ്പിയണിഞ്ഞ് തലയുര്‍ത്തിപ്പിടിച്ചുതന്നെ നിലകൊണ്ടു.. സ്കൂളിലേക്ക് പോകാന്‍ സമയമായിട്ടും മകന്‍ ഉറക്കംവിട്ടുണരാത്തതിനാല്‍ കിച്ചനില്‍ നിന്നും ശകാര വാക്കുകളുമായി അമ്മ മകന്‍റെ ബെഡ്ഡിനരികിലെത്തി... '' മൂടിപ്പുതച്ച് കിടന്നുറുങ്ങാതെ എഴുന്നേല്‍ക്കെടാ എഡ്ഡീ... എത്രനേരമായി ഞാന്‍ വിളിച്ച് കൂവുന്നു..? ഇനിയും കിടന്നാല്‍ സ്കൂളിലേക്ക് പോകാന്‍ നേരം വൈകും...'' പുതപ്പിനുളളില്‍ ചുരുണ്ട്കൂടിക്കിടക്കുന്ന എഡ്ഡി അസ്വസ്ഥതയോടെ ഒന്നുകൂടിചുരുണ്ട്കിടന്നു... അമ്മ ദേഷ്യത്തോടെയാണ് പുതപ്പ് വലിച്ചുമാറ്റി എഡ്ഡിയെ കുലുക്കിവിളിച്ചുണര്‍ത്തി... ഉറക്കംവിട്ടുണരാന്‍ മടിയാണ് എഡ്ഡിക്ക്... ദിനവും അമ്മ നിര്‍ബന്ധിച്ച് പിടിച്ച്വലിച്ച് എഴുന്നേല്‍പ്പിക്കലാണ് പതിവ്... ഉറക്കം നഷ്ടമായ എഡ്ഡി മുറുമുറുപ്പോടെ നെറ്റിയെമറച്ച് കണ്ണിലേക്കിറങ്ങി അലങ്കോലമായിക്കിടക്കുന്ന മുടി മാടിയൊതുക്കി ഇരുകൈകൊണ്ടും തലചൊറിഞ്ഞ് പിറുപിറുത്ത് കട്ടിലില്‍ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു... തണുപ്പ്കാരണം എഴുന്നേറ്റ് വരാന്‍ അവന്‍റെ മനസ്അനുവദിച്ചില്ല... കൈകള്‍ പിണച്ച് മാറോടണച്ച് അവന്‍ വീണ്ടും കണ്ണുകളടച്ച് കട്ടിലില്‍തന്നെയിരുന്നു... വീണ്ടും അമ്മയുടെ ശകാരംകേട്ടപ്പോള്‍ വായ്കോണിലൂടെ ഒലിച്ചിറങ്ങിയ പാതിയുണങ്ങിയ ഉമിനീരിന്‍റെഭാക്കി വലത്കൈയിന്‍റെ പുറംഭാഗംകൊണ്ട് തുടച്ച് കൈ നിക്കറില്‍ തേച്ച് ഉറക്കച്ചടവോടെ കട്ടിലില്‍നിന്നും എഴുന്നേറ്റ് ഡൈനിംഗ് ടേബിനരികില്‍ലുളള ചെയറില്‍ അവന്‍ വന്നിരുന്നു... വീണ്ടും കണ്ണുകളടച്ച് തൂങ്ങിയുറങ്ങുന്നത്കണ്ട അമ്മ ദേഷ്യപ്പെട്ടു... ''മരിയാതക്ക് പോയി പല്ലുതേച്ച് കുളിച്ച് വന്നോ... രണ്ട്ദിവസമായിട്ട് നീ കുളിച്ചിട്ടില്ല...'' പാതിയടഞ്ഞ കണ്ണുകളുമായി എഡ്ഡി പരിഭവത്തോടെ പിറുപിറുത്തു... ''നല്ല തണുപ്പാണ് മമ്മാാ...'' ''ഇന്ന് നിനക്ക് എക്സാമാണെന്നുളളത് ഓര്‍മ്മയുണ്ടടോ..?'' അത് കേട്ടപ്പോളാണ് എഡ്ഡിക്ക് എക്സാമിന്‍റെ കാര്യം ഓര്‍മ്മവന്നത്... ധൃതിയില്‍എഴുന്നേറ്റ അവന്‍ ബ്രഷും ഷവലുമെടുത്ത് ടോയ്ലറ്റിലേക്കോടി... ധൃതിയില്‍ ഓടുന്ന മകനെനോക്കി അമ്മ നെടുവീര്‍പ്പോടെ നിന്നു... തലേന്നു രാത്രി പാതിരാകഴിയുന്നത് വരെ പറഞ്ഞത് കേള്‍ക്കാതെ ഉറക്കമൊഴിച്ചിരുന്ന് പഠിക്കുകയായിരുന്നു എഡ്ഡി... തന്‍റെ മകനെ കാത്തുകൊളളണെയെന്ന് എഡ്ഡിയുടെ അമ്മ ഹൃദയമുരുകി പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു... പതിനഞ്ച് മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞപ്പോളേക്കും എഡ്ഡികുളികഴിഞ്ഞ് പുറത്തെത്തി അവന്‍ നേരെ ഡൈനിംഗ് ടേബിളിനടുത്തുവന്നിരുന്നു... അടുക്കളയില്‍ നിന്നും അമ്മ അവനുകഴിക്കാനുളള ചായയും പലഹാരങ്ങളും ടേബിളില്‍ കൊണ്ട്വന്ന് വച്ചപ്പോള്‍ എഡ്ഡി കസേരയില്‍ തലതാഴ്ത്തിയിരിക്കുകയായിരുന്നു... എഡ്ഡിയുടെ ശരീരഭാഷയില്‍നിന്നും അവന്‍ സംങ്കടപ്പെട്ട് ഇരിക്കുകയണെന്ന് മനസിലായ അമ്മ അവന്‍റെ പാതിനനവുളള തലയില്‍ സ്നേഹത്തോടെ തലോടി... കുനിഞ്ഞ് ഇരിക്കുകയായിരുന്ന അവന്‍റെ തല പിടിച്ചുയര്‍ത്തി തനിക്കുനേരെനിര്‍ത്തി അമ്മ ചോദിച്ചു... ''എന്തുപറ്റി നിനക്ക്..?'' അവന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞിരിന്നു... ''പഠിച്ചതെല്ലാം മറന്നുമമ്മാ... എത്രകഷ്ടപെട്ടിട്ടാണ് ഞാന്‍ ഇന്നലെ പഠിച്ചതെന്നറിയാമോ..?'' ''അത് സാരമില്ല മോനെ..'' ''റിസല്‍റ്റ് വരുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ തോല്‍ക്കും... എല്ലാവരും എന്നെ കളിയാക്കിച്ചിരിക്കും.. പൊട്ടനെന്ന് വിളിക്കും...'' അവന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞൊഴുകി, കവിളിലൂടെ മുമ്പില്‍ വച്ച പലഹാരപാത്രത്തിലേക്ക് ഒന്നുരണ്ടു തുളളികണ്ണിനീര്‍ തുളളികള്‍ വീണുഞ്ഞു... അത് കണ്ടപ്പോള്‍ അമ്മയുടേയും ഹൃദയംവേദനിച്ചു... എന്ത് പറഞ്ഞാണ് അവനെ സമാധാനിപ്പിക്കേണ്ടതെന്ന് അമ്മക്കറിയിലായിരുന്നു... ഫോര്‍ത്ത് സ്റ്റാന്‍റേര്‍ഡിലാണ് എഡ്ഡിപഠിക്കുന്നത് പ്രായത്തിനൊത്ത ബുദ്ധിവളര്‍ച്ചയില്ലാത്തതിനാല്‍ പഠനത്തിലും മറ്റുകാര്യങ്ങളിലും അവന്‍ വളരെ പിറകിലായിരുന്നു... എല്ലാകുട്ടികളും അവനെ പൊട്ടനെന്ന് വിളിച്ച് കളിയാക്കുക പതിവായിരുന്നു... കൂട്ടുകാരെല്ലാം അവനെ ഒറ്റപ്പെടുത്തുന്നത് മൂലം അവന്‍ നിരാശനായിരുന്നു... ''ഞാന്‍ ഇനി സ്കൂളില്‍ പോകുന്നില്ല മമ്മാ...'' കൂട്ടുകാരുടെ ഉപദ്രവവും പരിഹാസവും മൂലം ഇത് മൂന്നാമത്തെ സ്കൂളിലേക്കാണ് മാറുന്നത്... ഇനിയും എങ്ങോട്ട് മാറാന്‍..? മാറിയിട്ടും കാര്യമില്ലെന്ന് അറിയുന്ന അമ്മ അവനെ മാറോടണച്ച് സാന്ത്വനപ്പെടുത്തി... ''അങ്ങനെ പറയല്ലേ മോനേ... എന്‍റെ മോനും ഒരിക്കല്‍ പഠിച്ച് മിടുക്കനാവും അമ്മക്ക് ഉറപ്പുണ്ടത്...'' അത്കേട്ട് കുതറിപ്പിടഞ്ഞെഴുന്നേറ്റ് അവന്‍ ടേബിളില്‍ ഇരിക്കുന്ന പലഹാരപ്പാത്രം എടുത്ത് താഴേക്കെറിഞ്ഞ് അവന്‍ ദേഷ്യപ്പെട്ടു... ''എവിടെ...? എവിടേന്നാചോദിച്ചത്...? എന്നും പറയും പഠിച്ച് മിടുക്കനാവുമെന്ന്... എന്നിട്ട് എവിടെ മിടുക്കനായത്..? അമ്മയും എന്നെ പറഞ്ഞ് പറ്റിക്കുകയാണ്... ഞാന്‍ ഇനി സ്കൂളിലേക്ക് പോകില്ല... പോകില്ലെന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ പോകില്ല..'' മകന്‍ വാശിപിടിക്കുന്നത് കണ്ട അമ്മ അല്‍പനേരത്തെ നിസ്സംഗതക്ക്ശേഷം അടുക്കളയിലേക്ക് ദേഷ്യത്തോടെ കയറിപ്പോയി.. അല്‍പസമയത്തിനകം കൈയില്‍ ഒരു ചുളളല്‍വടിയുമായി അവര്‍ തിരിച്ച് വന്നു... ''ഞാന്‍ പറയുന്നത് നീ കേള്‍ക്കുമോ ഇല്ലയോഎന്ന് എനിക്കറിയണമല്ലോ... മരിയാതക്ക് യൂനിഫോമണിഞ്ഞ് സ്കൂളിലേക്ക് പോകാന്‍ റെഡിയായിക്കോ അല്ലെങ്കില്‍ ചുട്ടപെടകിട്ടും എന്‍റെടുത്തുനിന്ന്...'' അമ്മ തന്‍റെ നേര്‍ക്ക് ഭീഷണിയുമായി വടിഓങ്ങിവരുന്നത് കണ്ടപ്പോള്‍ എഡ്ഡി ഭയപ്പട്ടു... സ്കൂളിലേക്ക് പോകാന്‍ റെഡിയാവാനായി അവന്‍ റൂമിലേക്ക് തിരിഞ്ഞോടി... ഓട്ടത്തിനിടയില്‍ അവന്‍ നിലവിളിച്ച് കൊണ്ട് വിളിച്ച്പറഞ്ഞു... ''മമ്മക്ക് എന്നെ ഒരിഷ്ടവും ഇല്ല... എനിക്കാരുമില്ല... ഞാന്‍ എവിടെയെങ്കിലും പോയി ചാകും അപ്പോളേ മമ്മക്കും സമാധാനമാവൂ.. നോക്കിക്കോളൂ..'' അത്കേട്ട അമ്മയുടെ ഹൃദയത്തിലൂടെ ഒരു കൊളളിയാന്‍ മിന്നിമറഞ്ഞു... ആദ്യമായിട്ടാണ് അവന്‍ ഇങ്ങനെ പറയുന്നത്... കുറച്ച് ദിസങ്ങളിലായി അവന്‍ ചോദിക്കുന്ന സംശയങ്ങള്‍ മുഴുവനും മരണത്തെക്കുറിച്ചും സ്വര്‍ഗ്ഗത്തെക്കുറിച്ചുമാണ്... സ്വര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ തനിക്ക് കൂട്ടുകാരെലഭിക്കുമോ..? അവിടെ അവര്‍ പരിഹസിക്കുമോ എന്നുളളതൊക്കെയാണ് അവന്‍റെ സംശയങ്ങള്‍... അതിന് അവനെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്ന മറുപടി നല്‍കുമ്പോള്‍ അവന്‍ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ കേട്ടിരിക്കുന്നത് താന്‍ ശ്രദ്ധിക്കുന്നതാണ്... എന്തായിരിക്കും അവന്‍ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്..? വേണ്ടാത്തതൊന്നും അവന് തോന്നിക്കരുതെയെന്ന് അമ്മമനമുരുകിപ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു... ഈ ലോകത്ത് തനിക്കാകെയുളളത് എഡ്ഡിമാത്രമാണ്.... അവനുവേണ്ടിയാണ് താന്‍ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നത്... അവനില്ലെങ്കില്‍പിന്നെ താന്‍ എന്തിന് ജീവിച്ചിരിക്കണം..? അല്‍പനേരം കഴിഞ്ഞിട്ടും എഡ്ഡിപുറത്തേക്ക് വരാതിരുന്നതിനാല്‍ അവന്‍റെയമ്മ എഡ്ഡിയുടെ റൂമിന്‍റ വാതില്‍ക്കല്‍ ചെന്ന് എത്തിനോക്കി... എഡ്ഡി തന്‍റെ കളിപ്പാട്ടത്തിനോട് സംങ്കടങ്ങള്‍ പങ്കുവെക്കുകയാണെന്ന് അമ്മകണ്ടു... ഒരു നെടുവീര്‍പ്പുമായി അമ്മ അവനെ ശല്ല്യപെടുത്താതെ തിരികെനടന്നു... അമ്മദേഷ്യപ്പെടുമ്പോളാണ് എഡ്ഡിക്ക് കൂടുതല്‍ വിഷമമുണ്ടാവുക ആ സമയത്ത് അവന്‍റെ കൂട്ടുകാരന്‍ ഒരു കളിപ്പാട്ടമാണ്.. ടീവിയിലെ ഒരു മാജിക്ക് സീരിയസിലെ നീണ്ട് തൊപ്പിയും ഉണ്ടകണ്ണുകളും വലിയചെവിയുമുളള കുളളനായ ഒരു കഥാപാത്രത്തിന്‍റെ രൂപമായിരുന്നു എഡ്ഡിയുടെ പാവക്കുണ്ടായിരുന്നത്... കുട്ടികളെ ആപത്തില്‍ നിന്നും രക്ഷിക്കുന്ന ആ മാജിക്ക് കഥാപാത്രം എന്നെങ്കിലുമൊരിക്കല്‍ തനിക്കും ശക്തിതരും എന്നൊരു പ്രതീക്ഷ അവനിലുണ്ടായിരുന്നു... തന്‍റെ വിഷമങ്ങളെല്ലാം പാവയോട് പറഞ്ഞ് തീര്‍ത്ത് അല്‍പ്പസമയത്തിനകം അവന്‍ സ്കൂളിലേക്ക് പോകാന്‍ യൂനിഫോമും ബാഗും തോളിലിട്ട് കണ്ണുകള്‍ തുടച്ച് തന്‍റെ സോഡാകണ്ണടയും ധരിച്ച് അവന്‍ റൂമിന് പുറത്തേക്ക് വന്നു... എഡ്ഡിയുടെ കണ്ണുകള്‍ക്ക് കാഴ്ചശക്തികുറവായിരുന്നു... ഇടത്തെകാലിന് അല്‍പം സ്വധീനക്കുറവുണ്ടായിരുന്നതിനാല്‍ അല്‍പം ചതുക്കലോടെയാണ് അവന്‍ നടന്നിരുന്നത്... അമ്മയോടുളള തന്‍റെ പരിഭവമറിയിക്കാന്‍ റൂമില്‍നിന്നും പുറത്തേക്കിറങ്ങിയ അവന്‍ അമ്മയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയതേയില്ല... തണുപ്പുകാലമായതിനാല്‍ യൂനിഫോമിന് മുകളില്‍ തണുപ്പിനുളള ഓവര്‍ക്കോട്ടും ഒരു മംഗിക്യാപ്പുമണിഞ്ഞാണ് അവന്‍ സ്കൂളിലേക്ക് പോവുക... അമ്മയോട് ഒന്നുംമിണ്ടാതെ വീടിന്‍റെ വാതില്‍ തുറന്ന് ശബ്ദത്തില്‍ വലിച്ചടച്ച് അവന്‍ പുറത്തിറങ്ങി... ''നില്‍ക്കൂ.. ഞാനും വരാം ബസ്സിനടുത്തേക്ക്...'' അമ്മയുടെ വാക്കുകള്‍ക്ക് ചെവികൊടുക്കാതെ അവന്‍ വീട്ടില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങിനടന്നു... പുറത്ത് വഴികളെല്ലാം ഐസ് വീണ്മൂടിയിരുന്നു... വഴിയിലുളള ചെറിയ ഐസ്പാളികളെ കാലുകൊണ്ട് ദേഷ്യത്തോടെ തട്ടിത്തെറിപ്പിച്ച് എഡ്ഡി റോഡിനെ ലക്ഷ്യമാക്കിനടന്നുനീങ്ങി... ഒരു ഒവര്‍കോട്ടും വലിച്ച്വാരിയുടുത്ത് അമ്മ അവന്‍റെ പിറകെ ഓടിയെത്തിയപ്പോഴേക്കും സ്കൂള്‍ബസ് എത്തിയിരുന്നു... പിറകിലേക്ക് ഒന്നു തിരിഞ്ഞ്നോക്കുകകൂടിചെയ്യാതെ എഡ്ഡി സ്കൂള്‍ബസ്സിലേക്ക് കയറി... ഡോര്‍ അടഞ്ഞ് ബസ്സ്മുന്‍പോട്ട് നീങ്ങിയതിന് ശേഷമാണ് അവന്‍ അമ്മയെ തിരിഞ്ഞ് നോക്കിയത്... അമ്മതന്നെ സഹതാപത്തോടെ നോക്കി കൈകൊണ്ട് റ്റാറ്റകാട്ടുന്നുണ്ടെങ്കിലും അവന്‍ അതിന് മറുപടി നല്‍കിയില്ല... ബസ്സില്‍ കയറിയ ഉടനെ മറ്റുകുട്ടികള്‍ പതിവ്പോലെ അവനെ പരിഹസിച്ച് ചിരിക്കാന്‍തുടങ്ങിയിരുന്നു... അമ്മ കണ്ണില്‍നിന്നും മറഞ്ഞപ്പോള്‍ എഡ്ഡി തലയും താഴ്തി കണ്ണടശരിയാക്കിവച്ച് ഒഴിവുളള സീറ്റിനടുത്തേക്ക്നടന്നു... എഡ്ഡി വരുന്നത് കണ്ട് മറ്റുകുട്ടികള്‍ തങ്ങളുടെ വരാനുളള കൂട്ടുകാര്‍ക്കായി ഒഴിഞ്ഞ സീറ്റുകള്‍ പിടിച്ച് അവനെ അവിടെനിന്നെല്ലാം പിറകിലേക്ക് ആട്ടിയോടിച്ചു... എഡ്ഡിയെ നാലാമത്തെ സ്വീറ്റിനടുത്തെത്തിയപ്പോള്‍ അവന്‍ ഇടംകണ്ണിട്ട് സീറ്റിലിരിക്കുന്ന ജസീക്കയെ ഒന്ന് നോക്കി... അവള്‍ തന്നെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടെന്നറിഞ്ഞപ്പോള്‍ എഡ്ഡിതന്‍റെ നോട്ടം പെട്ടെന്ന് പിന്‍വലിച്ചു... അത്കണ്ട മറ്റു കുട്ടികള്‍ എഡ്ഡിയെ ജസീക്കയെന്ന് വിളിച്ച് കളിയാക്കാന്‍ തുടങ്ങി... എഡ്ഡിയുടെ ക്ലാസില്‍തന്നെയാണ് ജസീക്കയും പഠിക്കുന്നത്... കൂട്ടുകാരുടെ പരിഹാസംകേട്ട ജസീക്ക ചിറ്റപ്പുലിയെപോലെ എഡ്ഡിക്ക്നേരെ ചാടിയെഴുന്നേറ്റു... ''ഫൂള്‍.. നീ എന്തിനാണ് എന്‍റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കുന്നത്...? നിന്നെപോലെ ഒരു വിഡ്ഡിയെ ബോയ്ഫ്രണ്ടാക്കുന്നതിലും നല്ലത് ചാവുന്നതാ... ഇനി മേലാല്‍ എന്‍റെ മുഖത്തേക്കെങ്ങാനും നീ നോക്കിയാല്‍ നിന്‍റെ മുഖത്തിന്‍റെ ഷേപ്പ് ഞാന്‍ മാറ്റും..'' എഡ്ഡി ഭയത്തോടെ ജസീക്ക പിറകെവരിന്നില്ലെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്താന്‍ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞ്നോക്കി.. കൂടെയുളള ഒരുത്തന്‍ എഡ്ഡിയെ പറഞ്ഞു പറ്റിച്ചതാണ് ജസീക്കയുമായുളള വിവാദത്തിന് കാരണം... ക്ലാസില്‍ എല്ലാവര്‍ക്കും ഗേള്‍ഫ്രണ്ട് ഉണ്ട്... എഡ്ഡിക്ക് മാത്രമാണ് ഗേള്‍ഫ്രണ്ട് ഇല്ലാത്തത്... ജസീക്കയുമായി വിരോധമുളള ഒരുത്തന്‍ എഡ്ഡിയെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തി അവള്‍ എഡ്ഡിയുടെ ഗേള്‍ഫ്രണ്ടാണെന്ന് മറ്റുളളവരോട് പറയാന്‍ പറഞ്ഞു... ഭീഷണിയെ ഭയന്ന എഡ്ഡി അവന്‍ പറഞ്ഞപോലെ എല്ലാവരോടും പറഞ്ഞു.. അത് മൂലമാണ് എഡ്ഡിയോട് ജസീക്ക ശത്രുവായത്... എഡ്ഡി ഒഴിഞ്ഞസിറ്റുനോക്കി മുമ്പോട്ട് നടന്നു... ഏറ്റവുംപിറകിലേ സീറ്റ് ഒഴിഞ്ഞുകിടക്കുകയാണ് തലയും താഴ്തി നടന്നുനീങ്ങുന്ന എഡ്ഡിയെ വീഴ്ത്താനായി ഒരുവന്‍ നടന്നുനീങ്ങുന്ന എഡ്ഡിയുടെ വഴിയിലേക്ക് പെട്ടെന്ന് കാല്‍നീട്ടിവച്ചു... കൂട്ടുകാര്‍ക്ക് ചിരിക്കാനുളള ഒരുവകയുണ്ടാക്കുക എന്നത് മാത്രമായിരുന്നു അവന്‍െയും ലക്ഷ്യം... ബസ്സിനുളളില്‍ ഇരുണ്ടവെളിച്ചമായതിനാല്‍ കണ്ണുകാണാതെ കൂട്ടുകാരന്‍റെ കാലില്‍ തട്ടിതടഞ്ഞ എഡ്ഡി ബാലന്‍സ്തെറ്റി ഒന്നുരണ്ട് സ്റ്റെപ്പുകള്‍ മുന്നോട്ട്തെന്നിനീങ്ങി ബസ്സിന്‍റെ പ്ലാറ്റ്ഫോമിലേക്ക് വീണു... വീഴ്ചയില്‍ അവന്‍റെ തല ഒരു സീറ്റിന്‍റെ കമ്പിയിലാണ് ചെന്നിടിച്ചത്... അത് കണ്ട് മറ്റുകുട്ടികള്‍ ആര്‍ത്തുചിരിച്ചു... വീണ്കിടക്കുന്ന അവനെ സഹായിക്കാനായി ആരും തന്നെമുന്‍പോട്ട് വന്നില്ല... അല്‍പസമയത്തേക്ക് എഡ്ഡിക്ക് ചലിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല... ശ്വാസമെടുക്കാനായി അവന്‍ പ്ലാറ്റ്ഫോമില്‍ കമിഴ്ന്ന് കിടന്ന് ഞിരങ്ങി... കുറച്ച് സമയത്തിന് ശേഷം വീണിടത്ത് നിന്നും തന്‍റെ കണ്ണട തപ്പിത്തടഞ്ഞെടുത്ത് പതുക്കെ അവന്‍ എഴുന്നേറ്റു... ഇടിയുടെ ആഘാതംമൂലം തലക്കകത്ത് അനേകം വണ്ടുകള്‍ ഒന്നിച്ച്മൂളുന്നുണ്ടെന്നവന് തോന്നി... എഡ്ഡിയുടെ ചുണ്ടുകള്‍ പൊട്ടിരക്തമൊലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു... പോക്കറ്റില്‍ നിന്നും കര്‍ച്ചീഫ് വലിച്ചെടുത്ത് അവന്‍ തന്‍റെ പൊട്ടിയ ചുണ്ടുകളിലെ രക്തം തുടച്ചുവൃത്തിയാക്കി... അവന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞൊഴുകി.. എങ്കിലും പരാതികളൊന്നുമില്ലായിരുന്നു അവന്... ആരോട് പരാധിപറയും..? അമ്മപോലും തന്‍റെ വാക്കുകള്‍ കേള്‍ക്കുന്നില്ല... എല്ലാവരും തനിക്കെതിരാണ് പിന്നെ ആരോട് പരാധിപറയും...? വേദനയുളള കൈകാലുകളുമായി പിറകിലെ സീറ്റില്‍ വന്നിരുന്ന അവന് തലചുറ്റുന്നുണ്ടായിരുന്നു... കമ്പിയില്‍ തലയിടിച്ചതിനാല്‍ തലക്കുളളില്‍ അവന് അസഹ്യമായവേദന തോന്നി... തല ബാഗിന്‍മേലേക്ക് താഴ്തിവച്ച് കണ്ണടച്ച് അവന്‍ ഇരുന്നു... ഏതേ ഒരുപെണ്‍കുട്ടി തന്‍റെ ചെവിക്കരികില്‍വന്ന് സ്നേഹത്തോടെ തന്‍റെ പേര് മന്ത്രിക്കുന്നത്പോലെ അവന്‍ അനുഭവപ്പെട്ടു... അതാരാണെന്നറിയാന്‍ തലയുയര്‍ത്താന്‍ അവന് കഴിഞ്ഞില്ല... തളര്‍ന്ന എഡ്ഡി അല്‍പാല്‍പമായി മോഹാലസ്യത്തിലേക്ക് വഴുതിവീണു... അവന്‍ ഐസ്മൂടിക്കിടക്കുന്ന ഒരു വിചനമായ പ്രേദേശത്തായിരുന്നു അപ്പോള്‍ നിന്നിരുന്നത്.. അവനു ചുറ്റും നേര്‍ത്ത കോടമഞ്ഞ് പെയതുകൊണ്ടിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു... ചുറ്റുപാടും നോക്കിയ അവന് മഞ്ഞുപെയ്യുന്നതല്ലാതെ മറ്റൊന്നും കാണാന്‍ കഴിയുമായിരുന്നില്ല... ഏത് സ്ഥലത്താണ് താന്‍ എത്തിപ്പെട്ടത് എന്നറിയാതെ പരിഭ്രമിച്ച് നില്‍ക്കുമ്പോളാണ് ദൂരേനിന്നും മഞ്ഞിനിടയിലൂടെ വെളുത്തനീളമുളള ഫ്രോക്കണിഞ്ഞ ഒരു പെണ്‍കുട്ടി തന്‍റെഅരികിലേക്ക് നടന്നടുക്കുന്നത് അവന്‍കണ്ടത്... ആരാണെന്നറിയാന്‍ അവന്‍ സൂക്ഷിച്ച് നോക്കി... കൈയില്‍ ഒരുകെട്ട് മനോഹരമായ പൂക്കളുണ്ട്... തലയിലണിഞ്ഞ വെളുത്ത വലപോയെയുളള തൊപ്പി മുഖത്തേക്കിറങ്ങിനില്‍ക്കുന്നതിനാല്‍ ആരാണ് അതെന്ന് എഡ്ഡിക്ക് മനസിലായില്ല... ജസീക്കയാണോഎന്ന് അവന്‍ ഒരുവേളസംശയിച്ചു... ജസീക്കയാണെങ്കില്‍ അവള്‍ തന്നോട് വഴക്കിനാകുമെന്ന് ഉറപ്പുളള എഡ്ഡി അവള്‍ കാണാതിരിക്കാന്‍ വെപ്രാളത്തോടെ ഐസില്‍ പുതഞ്ഞകാലുകള്‍ വലിചെടുത്ത് തിരിഞ്ഞുനടന്നു... ഇടക്കൊന്ന് അവന്‍ തിരിഞ്ഞ് നോക്കി.. അവള്‍ തന്‍റെ തൊട്ടുതൊട്ടില്ല എന്നനിലയില്‍ പിറകികിലെത്തിയിരിക്കുന്നെന്ന്അവന് മനസിലായി... പെട്ടെന്ന് അവന്‍റെ ചെവിക്കരികില്‍നിന്നും ആരോ ആക്രോശിച്ചു... ''എഡ്ഡീീീ...'' ആക്രോഷത്തോടൊപ്പംതന്നെ പിരടിക്ക് ശക്തമായ ഒരു അടികിട്ടിയ അവന്‍ ഞെട്ടിയുണര്‍ന്നു തലയുയര്‍ത്തിനോക്കി... ''ഇരുന്ന് ഉറങ്ങുകയാണോടാ കഴുതെ... സ്കൂളെത്തി ഇറങ്ങ്..'' അവന്‍ ചുറ്റുപാടുംനോക്കി... രക്ഷപെട്ടു താന്‍ ബസ്സിലാണുളളതെന്നറിഞ്ഞ അവന് ആശ്വാസമായി... ഗേറ്റ് കടന്ന് ബസ് സ്കൂള്‍മുറ്റത്തെത്തിയിരുന്നു... ക്ലാസില്‍ പഠിക്കുന്ന ഒരുത്തനാണ് തന്‍റെ പിരടിക്ക് അടിച്ചതെന്ന് അവന് മനസിലായി... ബാഗെടുത്ത് തോളിലിട്ട് എഡ്ഡി അവസാനത്തിലായി മറ്റുകുട്ടികള്‍പിറകിലായി സ്കൂളിലേക്ക് നടന്നു... തലക്കുളളില്‍ അപ്പോളും കഠിനമായ വേദനയും വണ്ട്മൂളുന്നത് പോലെ ഒരുമൂളലും അവന്‍ കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു... ആരോ തന്‍റെ പേരുവിളിച്ച് മന്ത്രിക്കുന്നതുപോലെ അവനുതോന്നിയതിനാല്‍ ഇടക്കിടക്ക് അവന്‍ പിറകിലേക്ക് തിരിഞ്ഞ് നോക്കി... പക്ഷേ പിറകില്‍ ആരേയും അവന് കാണാന്‍കഴിഞ്ഞില്ല... ബെല്ലടിച്ച് ക്ലാസ്കൂടി.. എക്സാമിലെ ചോദ്യങ്ങള്‍ക്ക് ഉത്തരങ്ങള്‍ ഒന്നും തന്നെ എഴുതാന്‍ അവന് കഴിഞ്ഞില്ല... പഠിച്ചതെല്ലാം അവന്‍ മറന്ന് പോയിരുന്നു.... സ്കൂള്‍ ഇന്‍റെര്‍ബെല്ലിന് വിട്ടു... ആരുമില്ലാത്ത ഒരിടത്ത് പോയി ഇരിക്കുമ്പോള്‍ അമ്മയുടെ വാക്കുകളെ അവന്‍ മനസിലോര്‍ത്തു... മിടുക്കനായ ഒരു കുട്ടിയാവാന്‍വേണ്ടി അവന്‍ പരമാവതി ശ്രമംനടത്തുന്നതാണ്.. പക്ഷേ തന്നെ ആരും കൂടെചേര്‍ക്കാത്തതല്ലേ എന്നവന്‍ വിഷമത്തോടെ ഓര്‍ത്തു... ഉറച്ച ഒരുതീരുമാനത്തോടെ ഇരുന്നിടത്ത്നിന്നും എഴുന്നേറ്റ് എഡ്ഡി കൂട്ടുകാരോട് ചങ്ങാത്തംകൂടാന്‍ വീണ്ടും ശ്രമിച്ചു... പക്ഷേ പതിവുപോലെ അവനെ പരിഹസിച്ച് ഉപദ്രവിച്ച് വിടുകയാണ് അവര്‍ ചെയ്തത്... അവസാനപിരിയഡില്‍ ക്ലാസ് എക്സാമിന്‍റെ റിസല്‍റ്റ്വന്നു... എഡ്ഡിക്ക് വട്ടപ്പൂജ്യമായിരുന്നുമാര്‍ക്ക്... അവന്‍ കണ്ണുകള്‍ നിറയുന്നത്കണ്ട് ടീച്ചര്‍ അവനെ സാന്ത്വനിപ്പിച്ചെങ്കിലും ടീച്ചര്‍ കേള്‍ക്കാതെ മറ്റുകുട്ടികള്‍ അവനെ പരിഹാസംകൊണ്ട് മൂടി.. ഇതിലും നല്ലത് നിനക്കൊക്കെ ചാവുകയാണെന്നുളള കമന്‍റുകള്‍കൊണ്ട് അവനെ വേദനിപ്പിക്കാവുന്നത്രവേദനിപ്പിച്ചു... എഡ്ഡിക്കും മനസിലായിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു താന്‍ ബുദ്ധിയില്ലാത്ത ഒരുകുട്ടിയാണെന്നത്... അവന്‍ മുന്‍പേചിന്തിച്ച് തുടങ്ങിയതാണ് ഈ പരിഹാസങ്ങളില്‍ നിന്നെല്ലാം രക്ഷപ്പെടുന്നതിനെകുറിച്ച്... മരണമാണ് മുന്‍പിലുളള ഏകവഴിഎന്നവന്‍ എങ്ങിനേയോ മനസിലാക്കി വച്ചിരുന്നു... പക്ഷേ എങ്ങനെയാണ് മരിക്കുക എന്നതിനെകുറിച്ച് അവന് ഒരു ധാരണയും ലഭിച്ചില്ല... അന്ന് സ്കൂള്‍വിട്ട് അവന്‍ വളരെ വൈകാരികഭാവത്തിലാണ് വീട്ടിലേക്ക് വന്നത്... അമ്മയോട് വഴക്കുണ്ടാക്കണം എന്ന ഉറച്ചതീരുമാനത്തില്‍ വീട്ടിലേക്ക് എത്തിയത്... പക്ഷേ അടുക്കളയില്‍ അയല്‍പക്കത്തെ ആന്‍റിയുമായി സംസാരത്തിലായിരു അമ്മയുടെ വാക്കുകള്‍ അവന്‍റെ കാതുകളില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ എഡ്ഡി ഒരിടത്ത് മറഞ്ഞുനിന്നു... സംസാരത്തിനിടയില്‍ എഡ്ഡി വീട്ടിലേക്ക് കയറിവന്നത് അവരും ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നില്ല... അമ്മയും ആന്‍റിയുടെയും സംസാരത്തില്‍ തന്നെക്കുറിച്ചുളള പരാമര്‍ഷം കേട്ടപ്പോളാണ് അത് എന്താണെന്നറിയാന്‍ അവന്‍ ഒരിടത്ത് ഒളിച്ച്നിന്നത്... അയല്‍പക്കത്തെ ആന്‍റി അമ്മയെ ഉപദേശിക്കുകയാണ് വീണ്ടും ഒരു കല്ല്യാണത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നതിനെ കുറിച്ച്... അതിന് അവന്‍റെ അമ്മപറഞ്ഞത് എഡ്ഡിയുളളപ്പോള്‍ തനിക്ക് മറ്റൊരു ബന്ധത്തെക്കുറിച്ച് ആലോചിക്കാന്‍കൂടി കഴിയില്ലെന്നാണ്... എഡ്ഡിയെ ഏതെങ്കിലും ഹോസ്റ്റലില്‍ തല്‍ക്കാലത്തേക്ക് കൊണ്ട്പോയി നിര്‍ത്താംഎന്നായിരുന്നു അവരുടെ പക്ഷം... പക്ഷേ എഡ്ഡിയുടെ അമ്മ അതിനുതയ്യാറല്ലെന്ന മട്ടിലായിരുന്നു സംസാരം... എഡ്ഡിയുളളിടത്തോളം കാലം താന്‍മറ്റൊരു ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നില്ലെന്ന് അവര്‍ തീര്‍ത്തുപറഞ്ഞു.. അമ്മക്ക്പോലും താന്‍ ഒരു ബാധ്യതയാണെന്ന് ചിന്തിച്ചപ്പോള്‍ അവന്‍ ആകെ തളര്‍ന്നുപോയി... അമ്മഅറിയാതെ അവന്‍ വീട്ടില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങി എങ്ങോട്ടെന്നില്ലാതെ നടന്നു... അവന്‍റെ ചിന്തകള്‍ അവന്‍റെയും നിയന്ത്രണത്തിനപ്പുറത്തായിരുന്നു... മരിക്കണം എന്നുതുമാത്രമായിരുന്നു അവന്‍റെ മനസിലുണ്ടായിരുന്നത്... സ്കൂള്‍കഴിഞ്ഞ് എത്തേണ്ടസമയം കഴിഞ്ഞിട്ടും എഡ്ഡിയെ കാണാത്തതിനാല്‍ അവന്‍റെ അമ്മ എഡ്ഡിയെ അന്വേഷിച്ചിറങ്ങി... സ്കൂള്‍ബസ്സില്‍ അവന്‍ വന്നിറങ്ങിയിട്ടുണ്ട് പക്ഷേ വീട്ടിലേക്ക് എത്തിയിട്ടില്ല എന്നറിഞ്ഞപ്പോള്‍ അമ്മ ഭയപ്പെട്ട് വേവലാതിയോടെ അവനെ അന്വേഷിച്ച് ഓടിനടന്നെങ്കിലും പതിവുവഴികളിലൊന്നും എഡ്ഡിയെകണ്ടെത്താനായില്ല... ഐസ് വീണുമൂടിയ വഴികളിലൂടെ സഞ്ചരിച്ച് എഡ്ഡി അവസാനം എത്തിപ്പെട്ടത് ഒരു ചെറു അരുവിക്കരികിലാണ്... വെളളത്തിന് മുകളില്‍ കനംകുറഞ്ഞ പാളിപോലെ ഐസ്മൂടിക്കെട്ടിയനിലയിലായിരുന്നു അരുവിയുണ്ടായിരുന്നത്... താഴേനിന്നും ഒരു ഉറച്ച ഐസ്കട്ടയെടുത്ത് അവന്‍ അരുവിയിലേക്കെറിഞ്ഞു... കനുകുറഞ്ഞ പാളിയെതകര്‍ത്ത് ഐസ്കട്ട വെള്ളത്തിലേക്ക് വീണു... അരുവിയുടെ ഒഴുക്കിനനുസരിച്ച് ഐസ്പാളിക്കടിയിലൂടെ അത് സാവധാനത്തില്‍ താഴേക്കൊഴുകുന്നത് അവന്‍ കൗതുകത്തോടെ നോക്കിനിന്നു... അരുവിയുടെ കുറച്ച് താഴേഭാഗംമുതല്‍ കട്ടിയുളള ഐസുകട്ടകള്‍മൂടിക്കിടക്കുന്നതിനാല്‍ അരുവിയെതാണെന്നോ കരഭാഗംഏതാണെന്നോ വേര്‍ത്തിരിച്ച് അറിയാത്തപോലെയാണ് കിടന്നിരുന്നത്... അത്കണ്ടപ്പോള്‍ എഡ്ഡിയുടെ മനസിലേക്ക് ഏതോസിനിമയില്‍കണ്ട ഒരു രംഗം പെട്ടെന്ന് ഓര്‍മ്മവന്നു... അതില്‍ നിന്നും വെളളത്തില്‍ ചാടിമരിക്കാമെന്ന ഒരു തീരുമാനത്തിലേക്ക് അവന്‍ എത്തി... അപ്പോള്‍ അവന്‍റെ മനസില്‍ അമ്മയെകുറിച്ചുളള ചിന്തകളൊന്നും തന്നെയുണ്ടായിരുന്നില്ല മറിച്ച് സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിലെത്തി കൂട്ടുകാര്‍ തന്നെ അംഗീകരിക്കുന്ന അവരോടൊത്ത് സന്തോഷത്തോടെ കളിച്ച്‌ചിരിച്ച് നടക്കുന്ന ഒരു രംഗമാണുണ്ടായിരുന്നത്... ചുറ്റുപാടും ഒന്നുവീക്ഷിച്ച് ആരുംതന്നെ കാണുന്നില്ലെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തിയതിന് ശേഷം തോളിലുളള ബാഗ് താഴേ ഇറക്കിവച്ച് അവന്‍ വെളളത്തിലേക്കിറങ്ങാന്‍ കാലുയര്‍ത്തിയതും പെട്ടെന്ന് പിറകില്‍ നിന്നും അവന്‍ ഒരു വിളികേട്ടു... ''എഡ്ഡീ..'' ഞെട്ടിപ്പോയ എഡ്ഡി വെളളത്തിലേക്ക് ഊന്നാന്‍തുടങ്ങിയ കാലുകള്‍ പിന്‍വലിച്ച് തിരിഞ്ഞു നോക്കി.. ഭയന്ന് അവന്‍റെ നെഞ്ച് പടാപടാന്നടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു... കുറച്ച് ദൂരെനിന്നും പുഞ്ചിരിച്ച്കൊണ്ട് ഒരു പെണ്‍കുട്ടി തന്‍റെ അരികിലേക്ക് നടന്നുവരുന്നത് അവന്‍ കണ്ടു... വെളളാരം കണ്ണുകളും കാറ്റില്‍ പാറിപ്പറക്കുന്ന സ്വര്‍ണ്ണനിറത്തില്‍ മനോഹരമായ മുടിയിഴകളുമുളള അവളെ കാണാന്‍ നല്ലഭംഗിയുണ്ടായിരുന്നു... മുന്‍പ്കണ്ടപരിചയമില്ലെങ്കിലും തന്നെ അവള്‍ക്ക് അറിയാമെന്നത് എഡ്ഡിയെ ഭയപ്പെടുത്തി... കാരണം താന്‍ ഇവിടെ വന്നത് അവള്‍ അമ്മയോടേങ്ങാനും പറഞ്ഞുകൊടത്താലോ..? വീണ്ടും അടികിട്ടും.. പെട്ടെന്ന് അവന്‍ നിലത്ത്കിടക്കുന്ന ബാഗെടുത്ത് തോളിലിട്ടു തിരികെ നടന്നു... അപ്പോഴേക്കും അവള്‍ എഡ്ഡിക്കരികിലേക്ക് നടന്നെത്തിയിരുന്നു... തന്‍റെ മുന്‍പിലേക്ക് നടന്നെത്തിയ പെണ്‍കുട്ടിയെ ശ്രദ്ധിക്കാതെ എഡ്ഡിഅവളെ കടന്ന്പോയി... അത് കണ്ടപെണ്‍കുട്ടി പറഞ്ഞു... ''ഞാന്‍ അമ്മയോട് പറഞ്ഞ് കൊടുക്കും..'' അത് കേട്ട് എഡ്ഡിയുടെ കാലുകള്‍ നിലച്ചു... അവള്‍ എഡ്ഡിയുടെ മുന്‍പിലേക്ക് നടന്നെത്തി ഷേക്ക്ഹാന്‍കൊടുക്കാനായി കൈനീട്ടി ചോദിച്ചു... ''ഹലോ എഡ്ഡീ... ഞാന്‍ ബെറ്റി, എന്നെ നിന്‍റെ ഫ്രണ്ടാക്കാമോ പ്ലീസ്..?'' അത്കേട്ടപ്പോള്‍ സന്തോഷംകൊണ്ട് എഡ്ഡിയുടെ കണ്ണുകള്‍ വിടര്‍ന്നു... അവന്‍ സന്തോഷത്തോടെ ഷേക്ക്ഹാന്‍റ് നല്‍കാന്‍ കൈ ഉയര്‍ത്തി പിന്നെ പെട്ടെന്ന് കൈതാഴ്തി... തന്നെ കളിയാക്കാന്‍ വേണ്ടിയുളള പരിപാടിയായിരിക്കും ബെറ്റിയുടേതെന്ന് അവന് ഉറപ്പായിരുന്നു... കാരണം അവന്‍റെ ജീവിതത്തില്‍ ആദ്യമായാണ് ഒരാള്‍ അവനോട് റിക്വസ്റ്റ്ചെയ്യുന്നത്... എഡ്ഡി ഷേക്ക്ഹാന്‍റ് നല്‍കാന്‍ മടിച്ച് നില്‍ക്കുന്നത് കണ്ട് ബെറ്റി വിഷമത്തോടെപറഞ്ഞു... ''എന്നെ ആരും കളിക്കാന്‍ കൂടെകൂട്ടാറില്ല... എപ്പോളും ഞാന്‍ ഒറ്റക്കാണ്.. നീയും എന്നെ ഫ്രണ്ടാക്കില്ലേ.. ഇല്ലെങ്കില്‍ ഞാന്‍ നിന്‍റെ അമ്മയോട് പറയും..'' അത് കേട്ടപ്പോള്‍ എഡ്ഡിയുടെ ചിന്തകള്‍പോയത് ബെറ്റിയും തന്നെപോലെ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ കുറവുകള്‍ ഉളളവളായിരിക്കും അല്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ ഇങ്ങനെ പറയില്ല... അവനറിയാം ഒറ്റപ്പെടലിന്‍റെ വേദനയെന്തെന്ന്... ബെറ്റിവീണ്ടും വീണ്ടും അവനോട് കെഞ്ചിപ്പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ലോലഹൃദയനായ എഡ്ഡിയുടെമനസലിഞ്ഞു.. അവന്‍ ബെറ്റിയോടായ് പറഞ്ഞു... ''ഒരു കണ്ടിഷനില്‍ ഞാന്‍ നിന്നെ എന്‍റെ ഫ്രണ്ടാക്കാം..'' ''എന്ത് കണ്ടീഷനും ഞാന്‍ റെഡി... എന്നെ നിന്‍റെ ഫ്രണ്ടാക്കിയാല്‍ മാത്രം മതി..'' ''എന്നെ ഫൂളെന്ന് വിളിച്ച് കളിയാക്കാന്‍ പാടില്ല... എന്നോട് പിണങ്ങി മറ്റാരോടും കൂട്ടുകൂടാനും പാടില്ല..'' ''ഇല്ല... കണ്ടീഷന്‍ ഓക്കെയാണ്... നീയല്ലാതെ ആരുമായും ഞാന്‍ കൂട്ടുകൂടില്ല..'' അത് കേട്ടപ്പോള്‍ എഡ്ഡി ഉല്‍സാഹത്തോടെ ബെറ്റിക്ക് ഷേക്ക്ഹാന്‍റ് കൊടുത്തു... അവര്‍ കൂട്ടുകാരായി പരസ്പരം തമാശകള്‍ പങ്കുവച്ചു... സമയം വൈകുന്നേരത്തോട് അടുത്തപ്പോള്‍ ബെറ്റി പറഞ്ഞു... ''ഇനി എഡ്ഡിവീട്ടിലേക്കുപോയിക്കോളൂ... അമ്മ നിന്നെക്കാണാതെ വിഷമിക്കുന്നുണ്ടാവുമിപ്പോള്‍... നാളേ എഡ്ഡി വരുന്നതും പ്രതീക്ഷിച്ച് ഞാന്‍ ഇവിടെതന്നെ ഉണ്ടാവും വരാന്‍ മറക്കരുത്...'' അപ്പോളാണ് എഡ്ഡിക്ക് അമ്മയെക്കുറിച്ച് ഓര്‍മ്മയുണ്ടായത്... അവന്‍ ബാഗുമെടുത്ത് ബെറ്റിയോട് നാളെകാണാമെന്ന് പറഞ്ഞ് സന്തോഷത്തോടെ വീട്ടിലേക്ക് ഓടി... വീട്ടുപഠിക്കല്‍ അമ്മ വേവലാതിയോടെ എഡ്ഡിയെ കാത്തുനില്‍ക്കുന്നുണ്ടൊയിരുന്നു... അമ്മേ എന്ന് വിളിച്ച് സന്തോഷത്തോടെ അവന്‍ അമ്മയുടെ അരികിലേക്ക് ഒടിയെത്തി... എഡ്ഡിയുടെ വീങ്ങിയചുണ്ടിലുളളമുറിവ് ശ്രദ്ധിച്ച അമ്മ അവനെ മാറോട് ചേര്‍ത്ത് ചോദിച്ചു... ''എന്ത്പറ്റി നിനക്ക്...? ആരാണ് നിന്നെ ഉപദ്രവിച്ചത്..? സ്കൂള്‍വിട്ട് വീട്ടിലേക്ക് വരാതെ എവിടേക്കാണ് നീ പോയത്..?'' ചോദ്യത്തിനുമുമ്പില്‍ എഡ്ഡി ഒന്നു പതറിയെങ്കിലും പെട്ടെന്ന് അവന്‍ കൂട്ടുകാരൊത്ത് കളിക്കാന്‍ നിന്നതാണെന്ന് കളളംപറഞ്ഞു... അമ്മക്കത് വിശ്വസിനീയമായില്ല കാരണം അമ്മക്കറിയാമായിരുന്നു എഡ്ഡിക്ക് കൂട്ടുകാര്‍ ആരുമില്ലെന്ന്... തന്‍റെ പുതിയ ഫ്രണ്ട് ബെറ്റിയെകുറിച്ച് പറയുമ്പോള്‍ മകന്‍റെ മുഖത്തെ സന്തോഷംകണ്ടപ്പോള്‍ അമ്മക്ക് അത്ഭുതംതോന്നി... എഡ്ഡിതന്നോട് കളളംപറയില്ലെന്ന് അമ്മക്കറിയാമായിരുന്നു... ബെറ്റിയുടെ വീടെവിടെയാണ് സ്കൂളെവിടെയാണെന്നെല്ലാം ചോദിച്ചെങ്കിലും അതേകുറിച്ച് ഒന്നും എഡ്ഡിക്ക് അറിയുമായിരുന്നില്ല... എഡ്ഡിയുടെ മുഖത്ത് പുതിയ ഒരുഉണര്‍വ്വും ഉല്‍ത്സാഹവും അമ്മയെയും സന്തോഷവതിയാക്കി... അടുത്തദിവസം സ്കൂള്‍ വിട്ടതിന് ശേഷം എഡ്ഡിനേരെപോയത് അരുവിക്കരികിലേക്കാണ്... അവിടെ എഡ്ഡിയെകാത്ത് ബെറ്റി നില്‍പുണ്ടായിരുന്നു... സ്കൂള്‍ബാഗ് ഒരിടത്ത് വച്ച് അവര്‍ പലവിധത്തിലുളള കളികളിലേര്‍പ്പെട്ടു... കളിക്കിടയില്‍ എഡ്ഡി ബെറ്റിയുടെ സ്കൂളിനെകുറിച്ചും വീട്ടുകാരെകുറിച്ചുമെല്ലാം പലവിധസംശയങ്ങളും ചോദിച്ചു... എഡ്ഡിയെ തൃപ്തിപെടുത്തുന്ന ഉത്തരങ്ങളാണ് ബെറ്റി അതിനെല്ലാം നല്‍കിയത്... കളിക്കിടയിലെപ്പോളോ അവര്‍ അല്‍പം വിശ്രമിക്കാനായി ഒരിടത്ത് ഇരുന്നു... എഡ്ഡി എന്തോ ആലോചിച്ച് ദൂരേക്ക്നോക്കി ഇരിക്കുന്നസമയത്ത് ബെറ്റി ചോദിച്ചു.. ''എന്താണ് നീ ചിന്തിക്കുന്നത്..'' എഡ്ഡി ഒരു ദീര്‍ഘശ്വസമെടുത്ത് പുറത്തേക്ക് വിട്ടുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു... ''ബെറ്റി നീകൂടി എന്‍റെ സ്കൂളിലായിരുന്നെങ്കില്‍ എത്ര നന്നായിരുന്നു..'' ''അതെന്തിനാ..?'' ''എനിക്കൊരു കൂട്ടാവുമായിരുന്നു... എല്ലാവരും എന്നെ കളിയാക്കുകയും ഉപദ്രവിക്കുകയും ചെയ്യും... എനിക്കിഷ്ടമില്ല സ്കൂളിലേക്ക് പോകാന്‍..'' ''സ്കൂളില്‍ പോയാലല്ലേ പഠിച്ച് മിടുക്കനാവൂ..'' അത് കേട്ടപ്പോള്‍ എഡ്ഡിയുടെ മുഖംവാടി അവന്‍ പറഞ്ഞു... ''ഞാന്‍ പഠിച്ചിട്ട് ഒരു കാര്യവുമില്ല... ഞാനൊരു മണ്ടനാണെന്നാണ് എല്ലാവരും പറയുന്നത്..'' ''ആരാണതെല്ലാം പറഞ്ഞത്..?'' എഡ്ഡിതലയുയര്‍ത്താതെ പറഞ്ഞു.. ''എനിക്കും അത് അറിയാം..'' എഡ്ഡി അത് പറഞ്ഞ് തീര്‍ന്നതും അവന്‍റെ കണ്ണുകളെ നനയിച്ച് രണ്ട്തുളളി കണ്ണീല്‍ നിലത്തേക്കൊറ്റിവീണു... ബെറ്റി അത് കാണാതിരിക്കാന്‍ അവന്‍ തന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ തുടച്ചു... അവളത് ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു... അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരി വിടര്‍ന്നു... തലതാഴ്തി ഇരിക്കുന്ന എഡ്ഡിയുടെ അരികിലെത്തി അവനെ തന്‍റെ മുഖത്തിന് നേര്‍ക്ക്പിടിച്ച് നിര്‍ത്തി അവന്‍റെ കണ്ണുകളിലേക്ക്നോക്കി ബെറ്റിപറഞ്ഞു... ''അമ്മപറഞ്ഞത് പോലെ നിനക്ക് മിടുക്കനായ ഒരു കുട്ടിയാവേണ്ടേ എഡ്ഡീ..?'' അതിന് ഒരു ഉത്തരവും നല്‍കാതെ എഡ്ഡിതലതാഴ്തിനിന്നു... ബെറ്റിവീണ്ടും ചോദിച്ചപ്പോള്‍ അവന്‍ വേണമെന്ന രീതിയില്‍ തലയാട്ടി... ബെറ്റി പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു... ''നീ ഒരു മിടുക്കനല്ലേ..?'' അത് കേട്ടപ്പോള്‍ അവന് അരിശമാണ്വന്നത്... ''അമ്മയെപോലെ നീയും എന്നെ പറഞ്ഞ് പറ്റിക്കുകയാണല്ലേ..?'' വിഷമത്തോടെയാണ് എഡ്ഡിയത് ചോദിച്ചത്... ''അല്ല എഡ്ഡീ... നീ മിടുക്കനാണെന്ന് എനിക്കറിയാം..'' അത്കേട്ട് തന്‍റെ ചുമലിലുളള ബെറ്റിയുടെ കൈകള്‍ തട്ടിമാറ്റിയ എഡ്ഡി മറ്റൊന്നും പറയാതെ മരചില്ലയില്‍ തൂക്കിയ ബാഗും തോളിലെടുത്തണിഞ്ഞ് വീട്ടിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു നടന്നു... ''നീ എന്നോട് പിണങ്ങിപ്പോവുകയാണോ എഡ്ഡീ..?'' തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെയാണ് എഡ്ഡി അതിന് മറുപടിനല്‍കിയത്... ''അല്ല... നാളെ ഇവിടെവച്ചുതന്നെകാണാം..'' എഡ്ഡിക്ക് ദേഷ്യംകയറിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും തന്‍റെ കൂട്ട് നഷ്ടപെടരുതെന്ന് അവന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് മനസിലാക്കിയ ബെറ്റി അവന്‍ നടന്നുനീങ്ങുന്നത് ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ നോക്കിനിന്നു... ബെറ്റിയെവിട്ട് അല്‍പ്പദൂരം മുന്‍പോട്ട് നീങ്ങിതപ്പോളാണ് പിറകില്‍ നിന്നും പെട്ടെന്ന് ഒരു നിലവിളി അവന്‍റെ കാതുകളിലേക്കെത്തിയത്... നിലവിളി ശബ്ദം ബെറ്റിയുടേതാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞനിമിഷത്തില്‍ അവന്‍റെ ശരീരത്തിൂടെ ഒരുകൊള്ളിയാന്‍ മിന്നിമാഞ്ഞു.. തിരിഞ്ഞുനോക്കാാന്‍ അവന്‍ ഭയമായിരുന്നു.... കാലുകളിലൂടെ ഒരുവിറയല്‍ അവന്‍റെ ശരീരത്തിലേക്ക് അതിവേഗം പടര്‍ന്നുകയറി.... (തുടരും)
#

🧟 പ്രേതകഥകൾ!

🧟 പ്രേതകഥകൾ! - - - வாலி Noushad kanneri - ShareChat
663 views
23 hours ago
ജുമൈലത്ത് അദ്ധ്യായം 15 _____________ Fantacy thriller ആകാശത്തിലെ വിസ്മയക്കാഴ്ചകളില്‍ വേറിട്ടു നില്‍ക്കുന്ന ഒന്നു തന്നെയാല് ലെറ്റ്ന എന്ന രഥത്തെ ലക്ഷ്യം വെച്ചുള്ള തടാകയാത്ര...! ജുമൈലത്ത് പൂര്‍വ്വാധികം ഉത്സാഹവതിയായിരിക്കുന്നു... ഓളങ്ങളില്ലാത്ത തടാകത്തില്‍ അവളുടെ പ്രതിച്ഛായ ഒരു മത്സ്യ കന്യകയെപ്പോലേ പ്രതിഫലിച്ചു നില്‍ക്കുന്നു.. മഞ്ഞുതൂണുകളില്‍ ചുറ്റിപ്പിണഞ്ഞ് കിടക്കുന്ന പെട്രിയ വള്ളിപ്പടര്‍പ്പുകളില്‍ നിന്നാവണം തോണി തുഴയുന്ന ദിശയിലാകെ ഒരു രാജവീഥി പോലെ അവയുടെ പൂക്കള്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കെതിരായി ഒഴുകി വരുന്നു.. അന്തരീക്ഷം നീല വര്‍ണ്ണത്താല്‍ വിന്യസിച്ചു നില്‍ക്കുന്നത് കൊണ്ടാവണം തടാകത്തിലെ ജലപ്രവാഹം കടും നീല നിറത്തില്‍ അനുഭവപ്പെടുന്നത്... "ജുമീ.. ആകാശത്തിലെ തേജസ്സുറ്റി നില്‍ക്കുന്ന തടാകത്തിന് പോലും നിന്‍റെ നയനങ്ങളുടെ വര്‍ണ്ണമാണ്... പെട്രിയ വള്ളിപ്പടര്‍പ്പുകളിലെ പൂക്കളെ പോലെ ധന്യമാണ് നിന്‍റെ ഭാവികാലമെന്നതിനുള്ള സൂചനയാണ് നമുക്കെതിരായ് ഒഴുകി വരുന്ന ഈ നീലവര്‍ണ്ണ പുഷ്പങ്ങള്‍.." അവളെന്‍റെ ചാരേ ചേര്‍ന്നിരുന്ന് നിശ്വസിച്ചു.. അകലെ നീലവര്‍ണ്ണത്തില്‍ വെട്ടിത്തിളങ്ങുന്ന ഭീമാകാരമായ ഗോളം കണ്ട് ഞാനാശ്ചര്യത്തോടെ നോക്കി നിന്നു.. "ചന്ദ്രനെപ്പോലെ.. ഒരുപക്ഷെ ചന്ദ്രനെക്കാള്‍ എത്രയോ ഇരട്ടി വലിപ്പമുണ്ട് ആ നീലഗോളത്തിന് എന്‍റെ സംശയം സത്യമെങ്കില്‍ ആ ഗോളത്തിന്‍റെ പ്രകാശപ്രഭയാവും ഇവിടെയൊട്ടാകെ നീലവര്‍ണ്ണം വിന്യസിച്ചു നില്‍ക്കുന്നത്.. അല്ലേ ലൂസിഫര്‍..?" ഞാന്‍ ലൂസിഫറില്‍ നിന്ന് മറുപടി കാംക്ഷിച്ചു.. തന്‍റെ ഇരു കൈകള്‍ക്കൊണ്ടും ആഞ്ഞു തുഴയുന്നതിനിടക്ക് ലൂസിഫര്‍ മറുപടി പറയാന്‍ വൈകിയില്ല.. അവന്‍ ചന്ദ്രബിംഭത്തേക്കാള്‍ മനോഹരമായ പൂര്‍ണ്ണ ശോഭയോടെ പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.. "അങ്ങയുടെ സംശയം സത്യമാണ്... ലുമേറിയി തകാമെന്നറപ്പെടുന്ന ആകാശലോഗത്തെ ഈ തകാകത്തിന് നീലിമ നല്‍കുന്നത് ആ ഗോളമാണ്.." എന്നാല്‍ ലൂസിഫറിന്‍റെ അടുത്ത വാക്കുകള്‍ കേട്ടപ്പോഴാണ് ഞാനത്യധികം ആശ്ചര്യപ്പെട്ടു പോയത്.. "അങ്ങയുടെ മാതൃഗ്രഹമായ ഭൂമിയാണത്.." അത്ഭുതം തന്നെ..!! ഭൂമി ഇത്രമാത്രം വശ്യമനോഹരിയായിരുന്നോ..? പെട്രിയ വള്ളിപ്പടര്‍പ്പുകളുടെയും മഞ്ഞുതൂണുകളുടെയും പ്രതിച്ഛായകള്‍ക്കിടയിലായി ഭൂമിയുടെ പ്രതിഭിംബം ലുമേറിയ തകാകത്തില്‍ അലിഞ്ഞു ചേരുന്ന ആ കാഴ്ചകള്‍ക്കപ്പുറം ലെറ്റ്ന എന്ന സ്വര്‍ഗ്ഗീയ രഥത്തിന്‍റെ തേജസ്സ് ഞങ്ങളറിഞ്ഞു തുടങ്ങി.. തടാകത്തിന് വലതുഭാഗത്തായി നീലനിറത്തിലുള്ള പ്രകാശബിംഭം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു... ഇന്ദ്ര നീലിമയുടെ ഉജ്ജ്വല പ്രവാഹം തന്നെയായിരുന്നത്.. സ്വര്‍ണ്ണ നിറത്തിലുള്ള ഒരുകൂട്ടം അരയന്നങ്ങള്‍ ഞങ്ങളുടെ തോണിക്ക് രണ്ടു വശങ്ങളിലുമായി തടാകത്തില്‍ പറന്ന് വന്നിരുന്നു.. അവയുടെ കൊക്കുകളില്‍ നീലപ്രകാശത്തില്‍ ജ്വലിക്കുന്ന പളുങ്കു കല്ലുകള്‍ പ്രകാശിച്ചു നില്‍ക്കുന്നു.. ക്ഷണ നേരം കോണ്ട് ഞാനെന്‍റെ കൈപ്പത്തി തുറന്ന് നോക്കി...! വനാന്തര്‍ഭാഗത്തുനിന്ന് എനിക്കു കിട്ടിയ അതേ പളുങ്കു കല്ലുകള്‍..!!! "ഇത്.. ഇതെന്താണ്..." "ഇത് ജിറാധാറിന്‍റെ ഉപഹാരമാണ്... ജിറാധാറിന്‍റെ ലോകത്ത് മാത്രം കാണാറുള്ള പ്രത്യേക തരം പവിഴക്കല്ലുകളാണിവ... ആ പൗര്‍ണ്ണമി രാവില്‍ ജിറാധാറിന്‍റെ ലോകത്തേക്ക് ക്ഷണം നല്‍കി അവനെനിക്ക് ഉപഹാരമായ് നല്‍കിയ കല്ല് പിന്നീട് അങ്ങയിലേക്കെത്തുകയായിരുന്നു.. ഈ കല്ലിന്‍റെ തേജസ്സില്‍ സൂര്യലോകത്ത് പോലും മനുഷ്യര്‍ക്ക് നിശ്പ്രയാസം എത്തിച്ചേരാം എന്നതാണ് ഇതിന്‍റെ പ്രത്യേകത.." ജുമിയുടെ വാക്കുകളില്‍ ഒരാശ്ചര്യവും ഞാന്‍ കണ്ടില്ല.. അത്ഭുതങ്ങളുടെ മായാ പ്രപഞ്ചം ഋതുമതിയായ ആ രാവുതൊട്ട് കണ്ടു ശീലിച്ചവളാണ് ജുമി.. ഞാനോ.. ഈ രാവിലാണ് വിചിത്രതയിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെന്നത് തന്നെ.. ദിവ്യശോഭയോടെ ആ അരയന്നക്കൂട്ടങ്ങള്‍ കാവല്‍ മാലാഖമാരെപ്പോലേ ഞങ്ങളെ തടാകത്തിന് മറുകരയിലേക്ക് ആഗമനം ചെയ്തു.. നോക്കെത്താ ദൂരത്തോളം വ്യാപിച്ച് കിടക്കുന്ന ഒരു പൂന്തോട്ടമായിരുന്നു ലുമേറിയ തടാകത്തിന്‍റെ മറുകര.. പലതരം വര്‍ണ്ണങ്ങളുള്ള പൂക്കളില്‍ തേന്‍നുകരാനെന്ന പോലെ പലവിധത്തിലുള്ള ചിത്രശലഭങ്ങള്‍ ചിറകടിച്ചു പറക്കുന്നു.. പറവകളും അപ്സരസ്സുകളും മാലാഖമാലും ഞങ്ങള്‍ക്കു ചുറ്റും ചിറകടിച്ച് പറന്നു.... പെട്ടെന്ന്.. അകലെകാണുന്ന ഒരു മഹാപര്‍വ്വതത്തില്‍ നിന്നും ഒരു തേജസ്സ് ഞങ്ങളെ ലക്ഷ്യമാക്കി വന്നു.. തല്‍ക്ഷണം ഒരു ചെറിയ വിസ്ഫോടനം... അഗ്നിജ്വോലകള്‍ ഉയരങ്ങളിലേക്കുയര്‍ന്നു... ജമേന്താര്‍ നിരകളിലെ ഹിമപാളികളിലൂടെ തനിയെ നടന്ന ആ പുലരിയുടെ അതേ പ്രതീതിയായാണ് ഈ ക്ഷണനേരത്തിന്.. അത്യുജ്ഞല അഗ്നിപ്രവാഹമായിട്ട് പോലും വിറക്കുന്ന കൊടും തണുപ്പാണ് അവിടെ അനുഭവപ്പെട്ടത്.. പെട്ടെന്ന് ആ അഗ്നിപ്രഭ ഒരു സ്വര്‍ണ്ണ രഥത്തിന്‍റെ രൂപത്തിലേക്ക് പരിവര്‍ത്തനപ്പെട്ടു..!! "ഇതാണ് ലെറ്റ്ന.. അങ്ങയുടെ പാതി ജുമൈലത്തിന്‍റെ സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിലെ വാഹനം.." അതിശയപ്പെട്ടു..! കണ്ണിമയടക്കാതെ നോക്കി നിന്നുപോവും ആ അത്ഭുതവാഹനത്തിന്‍റെ തേജസ്സു കണ്ട്...! പരിശുദ്ധമായ സ്വര്‍ണ്ണത്തില്‍ സൃഷ്ടിച്ചെടുത്ത ചക്രങ്ങളും ഇരിപ്പിടവും.. ഇരു ചുവരുകളില്‍ ഖുര്‍ആന്‍ സൂക്തങ്ങള്‍ കൊത്തിവെച്ചിട്ടുണ്ട്.. മനസ്സിന്‍റെ സകല സീമകളെയും മയക്കിയെടുത്ത് കുളിര്‍മ ചാര്‍ത്തുന്ന പ്രത്യേക തരം സുഗന്ധമാണതിന്.. ജുമൈലത്ത് അവളുടെ കൊച്ചു ചിറകുകള്‍ ഒതുക്കിവെച്ച് എന്നിലേക്കമര്‍ന്നു നിന്നു.. ആ നീലനയനങ്ങളില്‍ പ്രതീക്ഷയുടെ ഒരായിരം കിരണങ്ങള്‍ മിന്നിമറിയുന്നുണ്ട്... "പ്രിയേ.. ഒടുവില്‍ ആ ധന്യമുഹൂര്‍ത്തമടുത്തെത്തി.. സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിലെ വാഹനത്തിലെ യാത്രികരായി നാമിനിയും ഉയരങ്ങളിലേക്കത്രെ." "പ്രാണപാതീ... എനിക്കെന്‍റെ സന്തോഷം അടക്കിവെക്കാനാവുന്നില്ല.... ഹിമതാഴ്വരകളില്‍ മഞ്ഞുവീഴും പോലെ ഞാനെന്‍റെ നനുത്ത സ്വപ്നങ്ങളെ അങ്ങയുടെ ഹൃദയത്തില്‍ പ്രതിഷ്ടിക്കുന്നു.." കാറ്റിന്‍റെ ലാസ്യമായ സമക്ഷം അവളുടെ സ്വര്‍ണ്ണമുടി ഇഴകള്‍ എന്‍റെ കവിളിനെ തഴുകിത്തലോടിയിരുന്നു.. പെട്ടെന്ന് ലൂസിഫര്‍ ഗന്ധര്‍വ്വരൂപത്തില്‍ നിന്നും അവന്‍റെ സ്വന്തം രൂപത്തിലേക്ക് പരിവര്‍ത്തനപ്പെട്ടു... അവനില്‍ നിന്നു തന്നെ അത്യുജ്ജല ശേഷിയുള്ള മറ്റൊരു കുതിരയും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.. ലൂസിഫറിന്‍റെ ഇരട്ട അവതാരം.. തന്‍റെ കടിഞ്ഞാണ്‍ കയറുകള്‍ സ്വയമവന്‍ രഥത്തില്‍ കോര്‍ത്തു വെച്ചു.. രാജപ്രൗഢിയോടെ ഞാനും എന്‍റെ പതിയും രഥത്തില്‍ കയറി ഇരുന്നതേ ഒള്ളൂ... കാറ്റിന്‍റെ വേഗതയോടെ അവന്‍ കുതിച്ച് പറന്നു... ഉയരങ്ങളില്‍ നിന്നും ഉയരങ്ങളിലേക്ക്... ജിറാധാറിന്‍റെ മായാപ്രപഞ്ചത്തിലേക്ക്....!! . . (തുടരും..!) ___________________ ഷാഹില്‍ കൊടശ്ശേരി
#

📙 നോവൽ

📙 നോവൽ - Tortivo FAOSZLOT 093ogin MAILATI 1241 SET PALABONAM zna GIORE SENA AFYSIK TESTE Era ICELORES maa HL180 ha w ahilkodesert - ShareChat
1.4k views
1 days ago
നിയോഗി ....{ അദ്ധ്യായം 25 } The Waarior of Truth Action Thriller ____________________________________________ കോവിലൂർമഠത്തിന്റെ ഉള്ളിൽ തന്റെ മന്ത്രപുരയിൽ ഗരുഡൻ ആകെ അസ്വസ്ഥൻ ആയിരുന്നു .... അശ്വിന്റെ മേൽ നേടിയ വിജയം താത്കാലികമായ ഒന്നാണെന്നു ഗരുഡന് മനസിലായി തുടങ്ങിയിരുന്നു ....അയ്യപ്പനെയും സംഘത്തെയും തടയാൻ താൻ നിയോഗിച്ച തന്റെ ശിങ്കിടികൾ പരാജയപ്പെട്ടതു ഗരുഡൻ മനസിലാക്കിയിരുന്നു ..... എവിടെയാണ് തനിക്ക് പിഴച്ചതെന്നു ഓർത്തെടുക്കാൻ ഗരുഡൻ ശ്രമിച്ചു ....പെട്ടെന്ന് കോവിലൂർമഠത്തിന്റെ പുറത്ത് മഴ അതിന്റെ പൂർണതയോടെ പെയ്തിറങ്ങി ...ഗരുഡന്റെ ചിന്തകൾ മുറിഞ്ഞു .... ഈ സമയത്തു മഴ .......? അവസാന കർമ്മത്തിന്റെ ദിവസമായ ഇന്ന് മഴ പെയ്യനെ പാടില്ല ....പെയ്താൽ അത് തന്റെ അവസാനമാണ് ....ഗരുഡൻ എഴുന്നേറ്റു അശ്വിനെ പൂട്ടിയിട്ട മുറിയിലേക്ക് നടന്നു ....അവിടെയെത്തിയ ഗരുഡൻ ആ കാഴ്ച കണ്ട് നടുങ്ങി .....അർജ്ജുന്റെയും അശ്വിന്റെയും കവലിനായി താൻ നിയോഗിച്ച തന്റെ ആൾക്കാർ മരിച്ചു കിടക്കുന്നു ..... ഭദ്ര ........! ഗരുഡൻ അലറി .....പിന്നെ എന്തോ ഓർത്തിട്ടെന്ന പോലെ നിശബ്ദനായി ....വിളിച്ചാൽ വിളിപ്പുറത്ത് വിളി കേൾക്കാൻ ഭദ്രൻ ഇപ്പോഴില്ല എന്ന സത്യം താൻ മറന്നു പോയിരിക്കുന്നു..... തനിക്കു ചുറ്റും എന്തൊക്കയോ സംഭവിക്കുന്നു...... തന്റെ മൂർത്തികൾക്കു ശക്തിക്ഷയം സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നു..... കർമ്മങ്ങൾ എവിടെയോ പിഴച്ചിരിക്കുന്നു..... ഗരുഡ.................. ! ആർത്തിരമ്പുന്ന മഴയുടെ ശബ്ദത്തിനും മുകളിലായി ഇടിവെട്ടുന്നതു പോലെ ആ സ്ത്രീ ശബ്ദം കോവിലൂർമഠത്തിന്റെ മുറ്റത്തു മുഴങ്ങി..... ഗരുഡൻ പൂമുഖത്തേക്കു ചെന്നു.... അവിടെ അയാൾ കണ്ടു..... സൃഷ്ടി... സ്ഥിതി.... സംഹാര മൂർത്തികളായ സാക്ഷാൽ ത്രീമൂർത്തികൾ പോലും ഭയപ്പെട്ടു പോകുന്ന സാക്ഷാൽ ആദിപരാശക്തിയുടെ....കരുത്തോടെ അവൾ...... ലക്ഷ്മി......... ! ഗരുഡന്റെ പെങ്ങൾ...... വേലായുധന്റെ ഭാര്യ ....... ഒരു പേമാരിക്കും കെടുത്താൻ കഴിയാത്ത അഗ്നി അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ എരിഞ്ഞു..... ലക്ഷ്മിയുടെ പുറകിലായി വേണിയും നില്പുണ്ടായിരുന്നു..... ഗരുഡ....... നിന്റെ അവസാനം കാണാനാ ഞാൻ വന്നത്..... എന്റെ വേലായുധേട്ടന്റെ ചിതക്ക് തീ കൊളുത്തും മുൻപ്.... നിന്നെ പച്ചക്കു കൊളുത്തുന്നത് എനിക്ക് കാണണം..... ! ലക്ഷ്മി ഒരു ഭ്രാന്തിയെ പോലെ അലറി...... ഗരുഡൻ അവളെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു.... ലക്ഷ്മി..... തന്റെ അനുജത്തി.... തനിക്ക് ഈ ഭൂമിയിൽ അവശേഷിക്കുന്ന രക്തബന്ധം.... പക്ഷെ അവളിപ്പോൾ ശത്രുപക്ഷത്തു ആണ്..... ശത്രു ആണ്..... ഗരുഡൻ വാതിൽക്കൽ നിൽക്കുന്ന ഗുണ്ടകളോട് കണ്ണ് കൊണ്ട് ആജ്ഞ നൽകി.... ഗരുഡൻ തന്റെ കൊള്ളരുതായ്മകൾക്കായി തീറ്റിപോറ്റിയതും.... അവസാനകർമ്മത്തിനായി പലയിടത്തു നിന്നുമായി എത്തിച്ചതുമൊക്കെയായി സ്വന്തമായി ഒരു സൈന്യം തന്നെ ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നു ഗരുഡൻ..... എന്നാൽ അതിപ്പോൾ ശോഷിച്ചു.... വളരെ കുറച്ച് പേരുടെ സംഘമായി മാറിക്കഴിഞ്ഞു ഏറിയാൽ ഒരു ഇരുപതു പേര്..... അവരെല്ലാം തന്നെ കോവിലൂർമഠത്തിൽ തമ്പടിച്ചിരിക്കുവാണ്...... ഗരുഡന്റെ അനുവാദം കിട്ടിയതും ഗുണ്ടകൾ മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങി ലക്ഷ്മിയുടെയും വേണിയുടെയും അടുത്തേക്ക് കുതിച്ചു.... പെട്ടെന്ന് അവർ നിശ്ചലരായി...... ലെക്ഷ്മിയുടെയും വേണിയുടെയും മുൻപിലായി കയ്യിലൊരു വാളുമായി എവിടെ നിന്നോ വന്നു കയറിയത് പോലെ അവൻ...... റഷീദ് മുന്ന....... സ്ഥിരമായി കാണുന്ന പുഞ്ചിരി തൂകുന്ന മുഖമല്ല.... പകരം ചോരകൊതി പൂണ്ട വേട്ടമൃഗത്തിന്റെതു പോലെ ക്രൗര്യം നിറഞ്ഞ മുഖം...... പക്ഷെ ഓടിവന്ന ഗുണ്ടകൾ നിൽക്കാൻ റഷീദ് ആയിരുന്നില്ല ശരിക്കും കാരണം...... ലക്ഷ്മിക്കും വേണിക്കും പിന്നിലായി.... കുറച്ചകലെ..... തങ്ങളെ തന്നെ ശ്രദ്ധിച്ചു കിടക്കുന്ന ആ മൃഗരാജൻ.... ധ്രുവൻ......... അവന്റെ മുഖം ഒരു പൂച്ചകുഞ്ഞിനെ പോലെ ശാന്തമായിരുന്നു...... പക്ഷെ ആ കണ്ണുകളിൽ തങ്ങൾക്കുള്ള ഒരു താക്കീതു ഒളിഞ്ഞു കിടക്കുന്നത് പോലെ അവർക്കു തോന്നി...... ഗരുഡ.......... ! നീ ചെയ്ത പാപങ്ങൾക്കുള്ള ശിക്ഷ ഏറ്റുവാങ്ങാൻ തയാറായികൊള്ളൂ..... ലക്ഷ്മിയുടെ വായിൽ നിന്നും വരുന്നത് വാക്കുകൾക്ക് പകരം അഗ്നിയാണെന്നു തോന്നി ഗരുഡന്.... ആ അഗ്നിയിൽ താൻ ദഹിച്ചു പോകുമെന്നും അയാൾ ഭയന്നു...... ഗരുഡ...... സർവ്വശക്തനാകാൻ നീ നടത്തുന്ന 13 പൂജകളെ കുറിച്ച് എനിക്ക് നേരത്തെ അറിയാം..... തിന്മയുടെ രാജാവ് ആകാനും അത് വഴി ഈ ഭൂമിയെ അടക്കി വാഴാനും നീ നടത്തുന്ന പതിമൂന്നാമത്തെ പൂജ........ പൗർണമി നാളിലെ കാർത്തിക നക്ഷത്രത്തിൽ ജനിച്ച കന്യകയുടെ സാമിപ്യം നിര്ബദ്ധമായും വേണ്ട പൂജ..... അതിനായി നീ ഞങ്ങളിൽ നിന്നും പറിച്ചെടുത്തത്.... ഞങ്ങളുടെ എല്ലാമായ നിളയെ....... പക്ഷെ എല്ലാം നേടിയെന്നു അഹങ്കരിക്കുന്ന ബുദ്ധിമാനായ വിഡ്ഢി..... പൗർണമി നാളിൽ കാർത്തിക നക്ഷത്രത്തിൽ ജനിച്ച അയ്യപ്പന്റെ മകൾ നിള ഇതാണ്........ നീ കൊണ്ട് പോന്നത് ഉത്രാടം നക്ഷത്രത്തിൽ ജനിച്ച വേലായുധന്റെ മകൾ വേണിയെ....... തന്റെ പുറകിൽ നിന്ന വേണിയെ മുൻപിലേക്ക് വലിച്ചു നിർത്തി കൊണ്ട് ലക്ഷ്മി അലറി...... ലക്ഷ്മിയുടെ വെളിപ്പെടുത്തൽ കേട്ട റഷിദ് പോലും അത്ഭുതം കൊണ്ട് വാ പൊളിച്ചു പോയി...... വൈഷ്ണവപുരത്തു ചോരപ്പുഴയൊഴുക്കി നീ സംഹാരതാണ്ഡവമാടിയ ആ രാത്രിയിൽ ഞാൻ നിന്റെ ശവപ്പെട്ടിയിലെ ആദ്യത്തെ ആണി അടിച്ചിരുന്നു ഗരുഡ...... ചങ്ക് പറിഞ്ഞു പോകുന്ന വേദനയിലും എന്റെ മകളെ ഞാൻ നിനക്ക് തന്നു..... പെരിയപ്പ എന്ന് വിളിച്ചു ശീലിച്ച നാവുകൊണ്ട് എന്റെ വേലായുധേട്ടനെ ഇവൾ അപ്പാ..... എന്ന് വിളിച്ചു...... നിന്റെ അടുത്തുള്ളത് നിള അല്ല വേണിയാണ്...... എന്റെ മകൾ കൃഷ്ണവേണി...... ! ലക്ഷ്മിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട ഗരുഡന് ഈ പ്രപഞ്ചം മുഴുവൻ തകർന്നടിയുന്നതായി തോന്നി... വര്ഷങ്ങളായി താൻ കഷ്ട്ടപ്പെട്ടു നേടിയെടുത്തെതെല്ലാം ഒറ്റ നിമിഷം കൊണ്ട് കൈവിട്ടു പോയിരിക്കുന്നു.... തനിക്കായി കെണിയൊരുക്കിയത് തന്റെ സ്വന്തം ചോരയും...... മരണം...... മരണമാണ് തൊട്ടുമുൻപിൽ...... താൻ ഉപാസിച്ച മൂർത്തികൾ എല്ലാം തന്നെ കയ്യൊഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.... അവർക്ക് തന്നെ സഹായിക്കാൻ കഴിയില്ല.... അതിനു സമ്മതിക്കില്ല കരുത്തന്മാരായ നിയോഗിപ്പട..... ഗരുഡന്റെ കണ്ണുകൾ ധ്രുവന്റെ നേർക്കു നീണ്ടു..... ധ്രുവൻ എഴുന്നേറ്റു.... ഉറക്കെയൊന്ന് ഗർജ്ജിച്ചു...... ആ ശബ്ദത്തിൽ കോവിലൂർമഠം ഒന്നാകെ വിറകൊണ്ടു.... ധ്രുവൻ നടന്ന് ലെക്ഷ്മിയുടെ ഒപ്പം വന്ന് നിന്നു..... അത്രയും നേരം അങ്ങനെയൊരു സാധനം തങ്ങളുടെ പിന്നിലുണ്ടായിരുന്നു എന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ ലെക്ഷ്മിയുടെയും വേണി എന്ന നിളയുടെയും ശ്വാസം നിലച്ചു പോയി...... ഗരുഡൻ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം എടുത്തു..... ഒരിക്കൽ കൂടി പോരാടുക..... പോരാടത്തെ കിഴടങ്ങാൻ ഗരുഡന് അറിയില്ലായിരുന്നു..... ആർത്തലച്ചു പെയ്യുന്ന മഴയിലേക്ക് പക അഗ്നിയായി എരിയുന്ന കണ്ണുകളുമായി ഗരുഡൻ ഇറങ്ങി...... പെട്ടെന്നാണ് തന്റെ ഇടതു വശത്ത് നിന്നും ഒരു നായയുടെ കുര ഗരുഡൻ കേട്ടത്.... ശബ്ദം കേട്ട ദിക്കിലേക്ക് ഗരുഡൻ നോക്കി..... ഒരു കറുത്ത നായ്ക്കുട്ടി..... അവൻ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്നു..... ആ നായയുടെ കണ്ണുകളിൽ അസാമാന്യമായ ഒരു തിളക്കം ഗരുഡൻ കണ്ടു..... രക്ഷപെട്ടു പോകേണ്ടവർക്കു പോകാം... ഇതൊരു പക്ഷേ നമ്മളുടെ അവസാന പോരാട്ടമായിരിക്കും..... ഗരുഡൻ ഗുണ്ടകളോടായി പറഞ്ഞു..... കൊല്ലാനാണെങ്കിലും ചാകാനാണെങ്കിലും അത് സ്വാമിക്ക് വേണ്ടി മാത്രം..... അതാണ് ഭദ്രൻ ഞങ്ങൾക്കു ഓതി തന്ന പാഠം..... ഞങ്ങളിൽ അവസാനത്തെ ആള് വീഴും വരും വരെ ഞങ്ങൾ അങ്ങയോടൊപ്പം ഉണ്ടാകും...... ഗുണ്ടകളിൽ പ്രധാനി എന്ന് തോന്നിക്കുന്നവൻ പറഞ്ഞു...... എവിടെ റഷീദ് നിന്റെ പടനായകൻ...... തന്റെ പടയാളികളെ ഗരുഡന് മുൻപിൽ ചാകാൻ വിട്ടിട്ടു അവൻ ഒളിച്ചിരിക്കുവാണോ.....? ഗരുഡന്റെ ചോദ്യത്തിന് മറുപടിയായി റഷീദ് ഒന്ന് ചിരിച്ചു..... നിന്നെ തീർക്കാൻ അശ്വിന്റെ ആവിശ്യമില്ല ഗരുഡ...... അതിനു ഞാൻ മതി പക്ഷെ അവന്റെ ജോലി അവൻ തന്നെ ചെയ്യുന്നതാണ് അവനു ഇഷ്ടം.... അത് തീർക്കാതെ ഒളിച്ചിരിക്കാൻ അവൻ ഒന്നരചക്രത്തിനു നീ വാടകക്ക് എടുക്കുന്ന പീറഗുണ്ടയല്ല.... നിയോഗിപ്പടയുടെ സർവ്വസൈന്യാധിപൻ ആണ്.... നിന്റെ നിഴൽ പോലെ അവൻ നിന്റെ ഒപ്പമുണ്ട്... നീ കണ്ണ് തുറന്ന് പിന്നിലേക്ക് ഒന്ന് നോക്ക് ഗരുഡ..... റഷീദ് പറഞ്ഞു നിർത്തിയതും ഗരുഡൻ പിന്നിലേക്ക് നോക്കി..... അവിടെ...... കോവിലൂർമഠത്തിന്റെ പ്രധാന വാതിലിൽ രണ്ട് കയ്യും കട്ടിളപ്പടിയിൽ ഉയർത്തി പിടിച്ചു കൊണ്ട് അവൻ...... പുരി ജഗനാഥ് അശ്വജിത്........ അവന്റെ തലയിൽ കെട്ടിയിരുന്ന നിഖിതയുടെ ഷാൾ രക്തവർണം ആയി മാറി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.... സംഹാരത്തിന്റെ മൂർത്തിഭാവമായ സാക്ഷാൽ രുദ്രഭഗവാന്റെ മുൻപിൽ താൻ പെട്ടു പോയത് പോലെയാണ് ഗരുഡന് തോന്നിയത്........ ഗരുഡാ ....... നമ്മൾക്കിടയിൽ ഇനി സംസാരമില്ല പ്രവർത്തികൾ മാത്രം...... സിംഹഗർജനം പോലെ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അശ്വിൻ കൊടുംകാറ്റ് പോലെ ഗരുഡന് നേരെ പാഞ്ഞടുത്തു..... എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്ന് മനസിലാക്കും മുൻപ് തന്നെ ഗരുഡന്റെ മുഖം പൊത്തി അശ്വിന്റെ രണ്ട് കയ്യും വീണു കഴിഞ്ഞു...... കരുത്തിന്റെ ശരിയായ അർത്ഥം ഗരുഡന് മനസിലാക്കി കൊടുക്കുന്നതായിരുന്നു ആ താഡനം...... ധ്രുവനും റഷീദും ഗുണ്ടകൾക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞിരുന്നു..... ധ്രുവന്റെ മുൻപിൽ പെട്ട ഗുണ്ടകളുടെ അവസ്ഥ വളരെ മോശമായിരുന്നു... ആവേശം കൊണ്ട് ബുദ്ധി മരവിച്ചു പോയ അവരുടെ മുകളിലേക്കു അഗ്നിവർഷം പോലെ സഹ്യന്റെ ചക്രവർത്തി പടർന്നു കയറി.... റഷീദിന്റെ മുൻപിൽ പെട്ടവരുടെ അവസ്ഥയും അതൊക്കെ തന്നെയായിരുന്നു... ഇടതു വശത്ത് നിന്നും അടി പ്രതിക്ഷിക്കുമ്പോൾ വലതു വശത്ത് നിന്നും അടി വരും.... ഇതെന്തൊരു ജന്മം... എന്ന് പോലും ചിന്തിക്കാനുള്ള ഇടവേള റഷീദ് അവർക്കു നൽകിയില്ല.... ഇതിന്റെ ഇടയിലേക്ക് അയ്യപ്പനും വരദരാജനും സംഘവും കൂടി വന്നതോടെ യജമാനഭക്തിയിൽ സാമാന്യബുദ്ധി പോലും നഷ്ടപ്പെട്ട ഗുണ്ടകൾ... ശരിക്കും അനുഭവിച്ചു...... തന്റെ കക്ഷത്തിനു ഇടയിലൂടെ രണ്ട് കൈയുമിട്ടു പിന്നിലൂടെ ലോക്ക് ചെയ്ത ഗരുഡന്റെ പിന്കഴുത്തിൽ തന്റെ കൈകൾ കോർത്തു അശ്വിൻ പൊക്കിയെടുത്തു... ചെറുതായി കുനിഞ്ഞ അശ്വിൻ ഗരുഡനെ തന്റെ മുൻപിലേക്ക് വലിച്ചെടുത്ത് നിലത്തേക്ക് അടിച്ചു..... നടുവടിച്ചു താഴെ വീണ ഗരുഡന് കശേരുക്കൾ ഒടിഞ്ഞു നുറുങ്ങുന്നത് വ്യെക്തമായി അറിയാൻ സാധിച്ചു... വീണു കിടക്കുന്ന ഗരുഡന്റെ നെഞ്ചിൽ അശ്വിൻ തന്റെ വലംകാൽ എടുത്തു വെച്ചു..... ഗരുഡ..... സർവ്വചരാചരങ്ങൾക്കും വേണ്ടി പരമ കാരുണ്യവനായ ഈശ്വരൻ സൃഷ്‌ടിച്ച ഈ മനോഹര ഭൂമിയെ തിന്മയുടെ വിളയാട്ട ഭൂമിയാക്കി മാറ്റാൻ എന്നെ പോലുള്ള അനേകം നിയോഗിമാർ നിശ്ശേഷം ഇല്ലാതെയാകണം..... സ്വന്തം സഹോദരി തന്നെ നിനക്കായി ഒരുക്കിയ ശവകുഴിയിലേക്കു നിനക്ക് ഇനി യാത്രയാകാം...... അശ്വിൻ പറഞ്ഞത് കേട്ടു ഗരുഡൻ ഒന്ന് ചിരിച്ചു.... അത് അത്രയ്ക്ക് എളുപ്പമാണോ അശ്വിൻ.....? ആണെങ്കിൽ നീ അത് ചെയ്തു കാണിക്ക്.... മരണത്തിന്റെ തൊട്ടുമുൻപിലും ഗരുഡൻ കാണിക്കുന്ന ആത്മവിശ്വാസം അശ്വിനെ ഒന്ന് അമ്പരപ്പിച്ചു..... നിയോഗി....... ! അവിടമാകെ നടുക്കി കൊണ്ട് മുഴങ്ങിയ ആ അലർച്ച കേട്ട ഭാഗത്തേക്ക്‌ അശ്വിൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കി.... അവിടെ ഗരുഡൻ തട്ടിയെടുത്ത വേലായുധന്റെ മകൾ വേണിയെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ട് അജിത്..... അവന്റെ കൈയിലുള്ള പിസ്റ്റൾ വേണിയുടെ നെറ്റിയിൽ മുട്ടിച്ചിരുന്നു.... ട്രിഗറിൽ വിരൽ തൊട്ടുതൊട്ടില്ല എന്ന മട്ടിൽ നിന്നു... എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടവർ ആണ് ഞങ്ങൾ... ഞങ്ങളുടെ ജീവനും നീ എടുക്കും.. പക്ഷെ പോകുമ്പോൾ ഇവളെയും ഞങ്ങൾ അങ്ങ് കൊണ്ട് പോകും...... പറഞ്ഞിട്ട് അജിത് അശ്വിനെ നോക്കി വികൃതമായി ഒന്ന് ചിരിച്ചു.... അതല്ല നിയോഗിപ്പടയുടെ മിശിഹാക്ക് ഈ ജീവൻ പ്രധാനമല്ലെങ്കിൽ ഒരു കാഴ്ച കൂടി കാണിച്ചു തരാം..... അർജുനെയും നിഖിതയെയും നീ രെക്ഷിച്ചപ്പോൾ അവരുടെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന ജിബിൻ എവിടെ പോയി എന്ന് നീ അന്വേഷിച്ചോ....? നിനക്ക് അവനെ കാണണ്ടേ അശ്വിൻ..... ! പറഞ്ഞു തീർന്നതും അജിത് തന്റെ ഇടതു വശത്തേക്ക് നോക്കി.... അങ്ങോട്ട്‌ നോക്കിയ അശ്വിന് തന്റെ കണ്ണുകളെ വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല..... കുറച്ച് മുൻപ് താൻ രക്ഷിച്ച അർജുനും നിഖിതയും ഗൺപോയിന്റിൽ....... അതും അർജുൻ സ്വന്തം സഹോദരനെ പോലെ കൊണ്ട് നടന്ന ജിബിൻ നീട്ടിപ്പിടിച്ച പിസ്റ്റളിന്റെ മുൻപിൽ.... ജിബിന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു..... ജയിച്ചവന്റെ ചിരി....... മോളെ...... ! അലറിക്കൊണ്ട് വരദരാജൻ മുൻപോട്ടു കുതിച്ചതും ജിബിന്റെ പിസ്റ്റൾ ഗർജ്ജിച്ചു.... വരദരാജന്റെ ഇടതു തോളിൽ ബുള്ളറ്റ് പാഞ്ഞു കയറി..... തോൾ പൊത്തിപ്പിടിച്ചു കൊണ്ട് വരദരാജൻ നിലത്തേക്ക് ഇരുന്നു..... അച്ഛാ....... വരദാ...... അയ്യപ്പനും നിഖിതയും ഒരു പോലെ നിലവിളിച്ചു...... അബദ്ധം കാണിക്കരുതെന്നു പറ അശ്വിൻ...... സ്വാമിയേ ഇങ്ങോട്ട് വീടു.... ആലോചിച്ചു സമയം കളയാൻ ഞാൻ ഗരുഡൻ അല്ല... ജിബിൻ..... ജിബിൻ ജോർജ് നന്തിക്കാടൻ....... ജിബിൻ മുരണ്ടു...... അശ്വിൻ ഗരുഡന്റെ നെഞ്ചിൽ നിന്നും കാലെടുത്തു..... ഗരുഡൻ പണിപ്പെട്ടു എഴുന്നേറ്റു.... അവൻ എന്റെ ബ്രഹ്മാസ്ത്രമാണ് അശ്വിൻ...... അർജുനെ ഇവിടെയെത്തിച്ചത്ത് അവൻ തന്നെയാണ് എനിക്ക് വേണ്ടി..... ഗരുഡൻ അശ്വിനോട് പറഞ്ഞു...... അശ്വിനും റഷിദും മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കി..... ചക്രവ്യൂഹത്തിൽ പെട്ട അഭിമന്യുവിനെ പോലെ നിയോഗിപ്പട ഗരുഡൻ ഒരുക്കിയ ചതികുഴിക്കു മുൻപിൽ പകച്ചു നിന്നു........... Continues .....ഫോളോ @മഞ്ഞു തുള്ളി
#

📙 നോവൽ

📙 നോവൽ - നിയോഗി ഉണ്ണിക്യഷ്ണൻ കുളക്കാട്ട് - ShareChat
1.7k views
3 days ago
# നാളെ ലോകാവസാനം # A തമാശ കഥ ************************* ____________________________ നാളെ ലോകം അവസാനം ആണെന്ന്.... കേട്ടവർ കേട്ടവർ ഞെട്ടി.. നിമിഷ നേരം കൊണ്ട് ആ വാർത്ത നാടൊട്ടുക്കും പരന്നു.. അറിഞ്ഞവർ അറിയാത്തവരിലേയ്ക്ക് വാർത്തയെത്തിച്ചു.. മണിക്കൂറുകൾ കൊണ്ട് കുന്നും മലയും കടലും കാടും കടന്ന് ലോകമൊട്ടുക്കും വാർത്ത പടർന്നു.. മെക്സിക്കോയ്ക്ക് കുറുകെ കെട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്ന മതിലിന്റെ പണി പൊടുന്നനെ ട്രംപ് നിർത്തി വെച്ചു.. കുഴച്ചു വെച്ച സിമന്റിൽ കട്ട പിടിക്കാതിരിക്കാൻ കൊറച്ച് വെള്ളോം ഒഴിച്ചു വെച്ചു.. അതുവരെ ഫലസ്തീനികളെ കൊന്നൊടുക്കിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഇസ്രായേൽ വെടിവെപ്പ് നിർത്തി.. നെഞ്ചും വിരിച്ച് ഫലസ്തീനികൾ നെതന്യാഹുവിനെ വെല്ലുവിളിച്ചു.. ഉസിരുണ്ടേൽ ബെക്കെടാ ബെടീന്ന്.. ഇനീപ്പൊ എന്തൂട്ട് കോപ്പിനാ വെടി പൊട്ടിക്കണേന്നായി മൂപ്പർ.. ചൈനാക്കാർ പുതിയ കണ്ടുപിടിത്തങ്ങൾക്ക് ശ്രമം തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു അപ്പൊഴേയ്ക്കും.. അവരിപ്പൊ എന്തൂട്ട് കണ്ടുപിടിച്ചിട്ടും എന്നാത്തിനാ ഇപ്പൊ.. അയ്ന്റെ മേലെ മൈഡ് ഇൻ ചൈനാന്നല്ലെ ഇണ്ടാവാ.. അതൊക്കെ അങ്ങ് പൊറത്തുള്ള കാര്യം.. ഇമ്മക്ക് ഇമ്മടെ ഇന്ത്യേലോട്ട് വരാം.. കറക്കത്തിലായിരുന്ന മോദിജി എയർ ഇന്ത്യയിൽ നാട്ടിൽക് തിരിച്ചു.. മേരേ പ്യാരേ ദേശ് വാസിയോം..കൽ ലോകാവസാൻ ഹേന്ന് ഉച്ചത്തിലങ്ങ് അലറി.. കൂട്ടത്തിൽ സ്വച്ച് ഭാരതും..ശൌചാലയത്തിന്റേം കാര്യം ഒന്നൂടെ തള്ളി.. എന്തിനേറെ പറയുന്നു.. ഒരു ശക്തിക്കു മുന്നിലും കുലുങ്ങാത്ത ഇമ്മടെ ഇരട്ടച്ചങ്കൻ പോലും കുലുങ്ങി.. കൂട്ടത്തിൽ ഇമ്മടെ സുക്കൂറും.. "ഇന്നോടാരാ പറഞ്ഞെ.." "എന്നോട് നുമ്മടെ മീൻ കാരൻ അയമൂട്ടി.." "അല്ല അയമൂട്ടീ ,അപ്പൊ ഇന്നോടാരാ പറഞ്ഞെ.." "അത് ഇമ്മടെ ഏറ്റുകാരൻ ചങ്കരൻ.." ചങ്കരനോട് ഇറച്ചി വെട്ടുകാരൻ കറിയ..പിന്നെയത് പലരിലേയ്ക്കും വിരൽ ചൂണ്ടി.. ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞാൽ ലോകം മുഴുവന്നും ലോകാവസാനത്തിനായ് ഒരുങ്ങി.. "അല്ല സുക്കൂറെ..അനക്കറിയൊ..ഇതെങ്ങനാ ഇണ്ടാവാന്നൊ മറ്റൊ.." കള്ളൻ പാക്കരനു സംശയം തീരണില്ല.. "അതനക്ക് അറിഞ്ഞൂടെ പാക്കരാ.. ആകാശൊക്കെ പൊട്ടിപ്പൊളിഞ്ഞ് തലേൽക് വീയും.. ഒരുജ്ജായി കാറ്റും മഴേം ഇടീമൊക്കെ ഇണ്ടാവും.. ഭൂമിയൊക്കെ എല്ലോം കുലുങ്ങി പണ്ടാറടങ്ങും.." സുക്കൂറിന്റെ വർത്താനം കേട്ടതും പാക്കരന്റെ കണ്ണ് രണ്ടും തള്ളി.. "ഉയ്യെന്റപ്പാ..ആകൂലപ്പാ..ഇനീപ്പൊ എന്താപ്പാ ചെയ്യാപ്പാ.." "അന്റെ കൊച്ചാപ്പ...ഓട് ശെയ്ത്താനെ..ഇന്നേം പേടിപ്പിക്കാണ്ട്.." അപ്പൊഴുണ്ട് ദാണ്ടെ വരണു നാട്ടിലെ പൂത്ത പൈസാക്കാരൻ കോയാക്ക.. കോയാക്കാന്റെ മുഖോക്കെ അരിഞ്ഞിട്ട കോവക്ക പോലായിക്ക്.. ഇന്നാാളു ചെങ്ങായിനോട് കൊറച്ച് പൈസ വായ്പ്പ ചോയ്ച്ചീനു.. അനക്ക് പൈസ തരുന്നതും..കടലിൽ മുക്കണതും ഒരുപോലാണെന്ന്.. "സുക്കൂറെ ..അനക്ക് പൈസ മാണൊ..ഇന്നാ,ഇതൊക്കെ ഇയ്യെടുത്തൊ.." മൂപ്പർ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന പൈസ മുയുമൻ എണ്ണി നോക്കുക പോലും ഇമ്മക്ക് തന്നു.. "ഇതെന്താ കോയാക്കാ ഇങ്ങളിങ്ങനെ.." "സുക്കൂറെ..പൈസയല്ല ഈ ദുനിയാവിൽ വൽത്..ഇമ്മൾ മൻസന്മാരു തമ്മിലുള്ള ബന്ധമാ ഏറ്റം വൽത്.." "ഉം ഉം..ഇമ്മൾ വിശ്വസിച്ചേക്കണു.." ഓൽക്കറിയാ..ഇനീപ്പൊ പൈസേം കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കെടന്നിട്ട് എന്തുണ്ടാക്കാനാന്ന്.. അങ്ങനെ ലോകം അവസാനിക്കും മുന്നേ വീട്ടിൽക് പോയി എല്ലാരേം നന്നായിട്ടൊന്ന് കാണാന്ന് കർതി ഇമ്മളങ്ങനെ നടന്നു. .. പോകുന്ന വയിക്ക് മാർത്തോമാസ് പള്ളീലും,വിഷ്ണൂന്റെ അമ്പലത്തിലും,ഇമ്മടെ പള്ളീലുവൊക്കെ നെറച്ചും ആൾക്കാർ.. ഇതു പോൽത്തെ ക്യൂ ഈനു മുന്നെ ഇമ്മൾ കണ്ടത് റേഷൻ കടക്ക് മുന്നിലും,ബീവറേജിന്റെ മുന്നിലുമാണു.. നാട്ടിലെ വല്ല്യ വല്ല്യ യുക്തിവാദികളൊക്കെ മുൻ നിരേൽ തന്നെ ഇണ്ട്.. പെണ്ണുങ്ങളും ഇണ്ട്..കുട്ട്യോളും ഇണ്ട്.. അല്ലേലും എല്ലാം കൂടങ്ങ് തീരാൻ പോകുന്നൂന്ന് പറയണ കേട്ടാൽ പിന്നെ എന്തൂട്ട് വിവേചനം.. ഒരു ജാതി സമത്വോം,സാഹോദര്യം.. കുളിക്കടവിൽ ഒളിഞ്ഞു നോക്കുന്ന കുട്ടപ്പായി വരെ ഇണ്ട്.. ഓന്റെ അപ്പുറോം,ഇപ്പുറോം നല്ല ആറ്റൻ ചരക്കോളും ഇണ്ട്.. പക്ഷെ കുട്ടപ്പായി ഇപ്പൊ അതൊന്നും നോക്കണില്ല..ഓൻ ഒരു തരം പ്രാർത്ഥനയാണു.. വീട്ടിൽക് കേറും മുന്നെ പുറത്തൂന്ന് കേട്ടു ഉമ്മാന്റേം ബീഡർടേം ജോറൻ കലമ്പ്.. അല്ലേലും അതങ്ങനാണു.. ലോകം അടിമറിഞ്ഞ് വീണാലും ഓലെ ജുദ്ധം തീരൂല.. അത് തീരണേൽ ഇമ്മടെ ഉണ്ണിമായേടെ സീര്യലു തൊടങ്ങണം.. "അല്ലുമ്മാ..ഇങ്ങളൊന്ന് മിണ്ടാണ്ടിരിക്കുവൊ..ഇബടെ ലോകൊക്കെ തീരാൻ പോകുവാ..ഇങ്ങളൊന്നും അറിഞ്ഞില്ലെ.." "ഡാ സുക്കൂറെ..അയ്നും മുന്നെ അന്റെ കെട്ട്യോളെ ഇമ്മളു കൊല്ലും..ഹാ.." ഹൊ..എന്താ കഥ.. ആകാശൊക്കെ ഇരുണ്ടു മൂടിക്ക്.. ഇടീം മിന്നലുമൊക്കെ നല്ലോം ഇണ്ട്.. പക്ഷെ അന്നു വരെ തല്ലു കൂടിയിരുന്ന മനുഷ്യരെ മാത്രം എങ്ങും കാണാനില്ല.. ഒന്ന് റിലാക്സാകാൻ വേണ്ടി സിഗരറ്റ് വലിക്കാന്ന് കർതി കീശേ തപ്പിയപ്പൊ ഉള്ളതൊക്കെ തീർന്നിക്ക്.. വീടിനടുത്തുള്ള അയമ്മദ്ക്കാന്റെ പീട്യേൽക് പോയപ്പൊ മൂപ്പർ ചുമ്മാ ബീഡീം വലിച്ച് ചായേം കുടിച്ച് നിക്കണു.. ഇയ്യാക്ക് ഇന്നെങ്കിലും കടയൊന്ന് പൂട്ടിക്കൂടെ..എന്തൂട്ട് മനുഷ്യനാന്ന്.. "അയമ്മദ്ക്കാാ..ഒരു സിഗരറ്റ് കാട്ടിയേ.." മൂപ്പരൊരു സിഗരറ്റ് എടുത്തു തന്നു.. "പൈസയൊന്നും വേണ്ടാലൊ അല്ലെ.." ""ഡാ സുക്കൂറെ..ഇന്ന് ഞാൻ ആർക്കും കടം കൊടുക്കൂലാ ട്ടാ..ലോകം അവസാനിക്കുവല്ലെ..എല്ലോനും മുങ്ങും..ഇയ്യ് പൈസ താ.." ഹമ്മോ..എജ്ജാതി... മരിക്കുമ്പൊ നല്ല വൃത്തിയായ്ട്ട് വീട്ടീന്ന് തന്നെ മരിക്കാന്നും കരുതി ഇമ്മളവിടുന്ന് കീഞ്ഞ് പാഞ്ഞ്.. പോകുന്ന പോക്കിൽ ഒരുത്തൻ കയ്യിൽ പ്ലാസ്റ്റിക്ക് കയറൊക്കെ എട്ത്ത് കൂളായിട്ട് നടന്നു പോകുന്നു.. "അല്ല മനുഷ്യാാ..ഇങ്ങളിത് എവിടേക്കാ.." "ഇയ്യറിഞ്ഞില്ലെ സുക്കൂറെ ഈ ലോകൊക്കെ അവസാനിക്കാൻ പോകാന്ന്..അയ്നു മുന്നെ ഇമ്മൾ പോയി തൂങ്ങിച്ചാകുവേന്ന്.. നിക്ക് വയ്യ ഇതൊന്നും കാണാൻ..ഈ ആകാശൊക്കെ ഇടിഞ്ഞ് പൊളിഞ്ഞ് ഇമ്മടെ തലേൽക്ക് വീയുമ്പൊ വല്ലാത്ത വേദനയായിരിക്കൂന്നേ.." ഹൊ..ബല്ലാത്ത ജാതി.. ഇതിങ്ങനെ ഇടി പൊട്ടണതല്ലാതെ ഒന്നും നടക്കണില്ലാലൊ.. ഒക്കെയൊന്ന് തീർന്നു കിട്ടിയാരുന്നേൽ സമാധാനായ്ട്ട് മരിക്കായിരുന്നു.. ഫോണിൽ നെറ്റ് ഓൺ ചെയ്ത് ചുമ്മാ ഒന്ന് ഫേസൂക്കിൽ കേറി.. ഉള്ള എല്ലോനും പച്ചേം കത്തിച്ച് നിക്കണുണ്ട്.. ന്യൂസ് ഫീഡിലൊക്കെ മൊത്തം ഓരോർത്തർടെ പോസ്റ്റോണ്ട് നെറഞ്ഞിരിക്കണു.. ഇന്റെ തൂലികേൽ നെറച്ചും കഥേം..കവിതേം.. ലോകാവസാനം,ലോകാവസാനം ഇങ്ങനെ,ലോകം തീരുമ്പോൾ..പണ്ടാറടങ്ങും മുന്നെ.. എന്തൊക്കെ ജാതി എയ്ത്തുകളാണു.. അല്ലേലും എന്തേലും വിഷയം കിട്ടാൻ കാത്തിരിക്കുവാണു എല്ലോനും.. ആമിത്താടെ രോദനോം,അപർണ്ണേടെ ചക്കപ്പുയുക്കും.. വകതിരിവില്ലാത്ത അയ്ശൂന്റെ വിരഹോം..അയ്നു താഴേ നജൂന്റെ ട്രോളും.. അനസിക്കാന്റെ ലൈവ് തള്ള്..വിഷയം ലോകാവസാനം തന്നെ.. അമ്മിക്ക ലോകാവസാനത്തെ നിരൂപിക്കുന്നു..കൂളിങ് ഗ്ലാസ് പഴേ പോലെ തന്നെ.. ലെനീഷേട്ടൻ പഴയ ഫോട്ടം മാറ്റി പുതിയ ഫോട്ടം പിടിച്ചിക്ക്.. പഴേ വീഞ്ഞ് പുതിയ കുപ്പീലാക്കിയാലും വീഞ്ഞ് വിഞ്ഞന്ന്യല്ലെ.. ഒരു മാറ്റോം ഇല്ല.. ഭയങ്കരമായ കാറ്റും മഴയും.. കൂടെ വല്ല്യൊരു മുട്ടക്കാട്ടൻ ഇടി പൊട്ടി.. പടച്ചോനേ..ഇമ്മളെ കാത്തോളീീീന്നും പറഞ്ഞ് കണ്ണുകളടച്ചു.. അങ്ങനെ ഇമ്മളുറങ്ങി.. ഭീതിയോടെ ലോകം മുഴുവനും ഉറങ്ങി.. പതിവു പോലെ പിറ്റേന്ന് നേരം പരപരാ വെളുത്തു.. ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല.. അതുവരെ പേടിച്ചിരുന്ന മനുഷ്യന്മാരൊക്കെ സന്തോഷം കൊണ്ട് ധൃതംഗ പുളകിതമായി.. പള്ളിയും അമ്പലോം പഴേ പോലെ ആളില്ലാതായി..പകരം ബീവറേജിനു മുന്നിലെ ക്യൂ കൂടി.. ഇസ്രായേൽ വീണ്ടും പാവം ഫാലസ്തീനികൾക്ക് നേരെ വെടിവെപ്പ് തൊടങ്ങി.. ട്രംപ് മയ്ലു ചാടാണ്ടിരിക്കാൻ മതിലു കെട്ടിത്തുടങ്ങി.. മോദിജി അടുത്ത കറക്കത്തിനായ് പുറപ്പെട്ടു.. മുടങ്ങിക്കിടന്ന ശൌചാലയങ്ങൾ വീണ്ടും കെട്ടിത്തുടങ്ങി.. തിന്നാൻ കൊടുത്തില്ലേലും മനുഷ്യനു തൂറാൻ ഒരു മൊടക്കും ഇണ്ടാകർത്.. ഇരട്ടച്ചങ്കൻ നെഞ്ചും വിരിച്ച് ഉറച്ചു നിന്നു.. സമത്വോം,വിവേചനോം വീണ്ടും ചർച്ചയായി.. ഉമ്മേം,ബീഡറും പഴേ പോലന്നെ.. "സുക്കൂറെ..അന്റെ ബീഡറെ ഇയ്യടക്കുന്നൊ..അതൊ ഞാനടക്കണോന്ന്.." ജീവിതം ഇങ്ങനേ ഇനീം ബാക്കിയാണു.. ലോകം മാറാൻ പോണില്ല..മനുഷ്യരും മാറാൻ പോണില്ല.. അപ്പൊ പിന്നെ ഇമ്മൾ പോകുവാണു.. *നമുക്കു മുന്നേ പോയവർ,രാജ്യ സുരക്ഷയ്ക്കായ് ജീവനും ജീവിതോം മറന്നവർ..പിറന്ന നാടിനെ കാക്കാൻ വെടിയുണ്ടകൾ നെഞ്ചേറ്റിയവർ..ധീരരാം ജവാന്മാർ..അവരുടെ ഓർമ്മകൾക്കു മുന്നിൽ കണ്ണീർ പൂക്കളോടെ* *ലോകാ സമസ്താ സുഖിനോ ഭവന്തു* *ശുഭം*🙏 by *സോളൊ-മാൻ*
#

📙 നോവൽ

📙 നോവൽ - - സോളാ - മാൻ ലോകാവസാനം . . - ShareChat
1.1k views
4 days ago
ജുമൈലത്ത് { അധ്യായം 14 } Fantacy Thriller _______________________________ ജിറാധാറിനെ കുറിച്ചറിയാനുള്ള ആസക്തി അനിര്‍വചനീയമായി എനിക്ക് തോന്നിത്തുടങ്ങിയത് ജുമിയുടെ കണ്ണുകളില്‍ തിളങ്ങിയ ആ ഒറ്റ നക്ഷത്രത്തോടുള്ള പ്രണയം തന്നെയാണ്... അവളത്രയേറെ ഉത്സാഹവതിയാണ്... നീണ്ടു നിവര്‍ന്ന് കിടക്കുന്ന രാജപാത അവസാനിക്കുന്നിടം ഒരു വലിയ കോട്ടയാണെന്ന് ലൂസിഫര്‍ കുറച്ച് മുന്‍പേ പറഞ്ഞതോര്‍ക്കുന്നു.. അതിന്‍റെ അടയാളമെന്നോണം സുതാര്യമായ പളുങ്കു കല്ലുകളാല്‍ നിര്‍മിച്ച ചവിട്ടുപടി മുന്‍പില്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു... ഓരോ ചവിട്ടുപടികള്‍ക്കും അന്തര്‍ഭാഗത്തായി തേജസുറ്റി ജ്വലിക്കുന്ന ജലപ്രവാഹമുണ്ട്... സ്വര്‍ണ്ണ മത്സ്യങ്ങളും ചുവപ്പ് നിറത്തിലുള്ള ഡെനിസണ്‍ ബാര്‍ബ് ഗണത്തില്‍ പെട്ട മത്സ്യങ്ങളും നീന്തിത്തുടിക്കുന്നു.. ചവിട്ടു പടി അവസാനിക്കുന്നിടം സ്വര്‍ണ്ണത്താല്‍ കൊത്തുപണി ചെയ്ത ഒരു വലിയ കവാടം.. അതിനിരുഭാഗത്തുമായി രണ്ട് അപ്സരസ്സുകള്‍ ഞങ്ങളെ സ്വാഗതം ചെയ്തു.. കേട്ടാല്‍ മതിമറക്കുന്ന പേര്‍ഷ്യന്‍ സംഗീതത്തിന്‍റെ അകമ്പടിയോടെ ആ വലിയ കവാടം തുറന്നപ്പോള്‍ കണ്ണിനു പോലും വിശ്വസിക്കാനാവാത്ത കാഴ്ചകള്‍ കണ്ട് ഞാനമ്പരന്നു നിന്നു.... ഏതോ രാജസന്നിധിയെപ്പോലെ വിശാലമായിരിക്കുന്ന വലിയൊരു അകത്തളം.. അത്ഭുതമെന്ന് പറയട്ടേ.., അതിന് മേല്‍ക്കൂരയോ അടിത്തറയോ കാണുന്നില്ലായിരുന്നു... മുകളിലോട്ട് നോക്കുമ്പോഴും താഴേ നിലത്തോട്ടു നോക്കുമ്പോഴും പ്രപഞ്ചം അതിന്‍റെ വശ്യമനോഹരമായ പ്രൗഢിയോടെ വിന്യസിച്ച് നില്‍ക്കുന്നു... തിളക്കമേറിയ ധൂളീ രൂപങ്ങളും സ്വയം പ്രകാശിക്കുന്ന ഭീമാകാരമായ ശിലകളും സദാ അടിത്തറക്ക് താഴെയും മേല്‍ക്കൂരക്ക് മുകളിലുമായും ചലിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു..... "അടിത്തറ കാണാത്തതിനാല്‍ താഴോട്ട് വീഴുമെന്ന് പരിഭ്രമിക്കേണ്ട.." ലൂസിഫറിന്‍റെ ശബ്ദമാണ്.. അവന്‍ തുടര്‍ന്നു..; " بوابة السماء (ബവാബത്തു സ്സമാഅ്) എന്നിയപ്പെടുന്ന കൊട്ടാരമാണിത്... ഓന്നാം ആകാശത്തിന്‍റെ ആരംഭം ഈ കൊട്ടാര സന്നിധിയില്‍ വെച്ചാണ്.." നയനമനോഹരമായ കാഴ്ച തന്നെയായിരുന്നത്.. ശ്യൂന്യതയിലേക്കെന്ന പോലെ ഞാനെന്‍റെ കാല്‍പാദങ്ങള്‍ ആ സന്നിധിയിലേക്ക് പ്രവേശിപ്പിച്ചു.. ഭാരം പകുതിയോളം കുറഞ്ഞുപോയ ഒരനുഭവം.. "ജുമീ... നീ അറിയുന്നുണ്ടോ.. നാം ആകാശലോകത്തെത്തിയത്രേ... കാറ്റിന്‍റെ മാറില്‍ കടിച്ചു തൂങ്ങി മറുപുറം തേടുന്ന അപ്പൂപ്പന്‍ താടിയെ പോലെ ഞാനെന്‍റെ സമസ്ഥ വ്യഥകളും മറന്ന് ഒഴുകുന്നുണ്ട്..." "പ്രാണനാഥാ.. ശരീരഭാരം ക്ഷണനേരം കൊണ്ട് അലിഞ്ഞില്ലാതാവുന്ന പ്രതീധി വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പേ ഞാനനുഭവിച്ചതാണ്... ആദ്യമായ് എനിക്കു ചിറകുകള്‍ മുളച്ച ആ രാത്രി.. ഒരുപക്ഷെ... ജിറാധാറിലേക്കുള്ള ദൂരം ലഘൂകരിക്കാനാവും ഭാരങ്ങള്‍ പോലും നമ്മെ ആശിര്‍വദിക്കുന്നത്.." ബവാബത്തു സമാഇന്‍റെ രാജസന്നിതിയിലാകമാനം പ്രകാശജ്വാല കൊണ്ട് സൃഷ്ടിച്ചെടുത്ത രൂപങ്ങളാല്‍ സമ്പന്നമാണ്.. അവിടം ശ്യൂന്യതയില്‍ ഉലാത്തുന്ന കൊച്ചു പെണ്‍കുട്ടികളുടെ ശരീരം പളുങ്കുപോലെ സുതാര്യമേറിയതായിരുന്നു... ചിറകു വിടര്‍ത്തി പറക്കുന്ന കലമാന്‍ കൂട്ടങ്ങളും ചെമ്മരിയാടുകളും ഋഷഭങ്ങളും ഒട്ടകങ്ങളും കുളിര്‍മയേറുന്ന കാഴ്ച വസന്ദം നല്‍കുന്നു.. മഞ്ഞുകൊണ്ട് നിര്‍മിച്ചെടുത്ത തൂണുകളില്‍ ഘടിപ്പിച്ച കൂറ്റന്‍ ദീപശിഖകളില്‍ ഇളം നീലവര്‍ണ്ണത്തിലുള്ള അഗ്നി ജ്വലിച്ചു കത്തുന്നുണ്ട്... ഓരോ അഗ്നിവലയത്തിന് ചുറ്റും പ്രത്യേക രൂപമുള്ള ഒരു ശക്തി തപസ്സിരിക്കുന്നുണ്ട്... അവരിലേക്ക് സൂക്ഷിച്ച് നോക്കിയപ്പോള്‍ അവരും അഗ്നികൊണ്ട് രൂപപ്പെട്ട ശക്തിയെന്ന് ബോധ്യമായി.. "ഇവരാരാണ്...?" ആശ്ചര്യത്തോടെ ലൂസിഫറിനോട് ഞാനാ വിചിത്ര കാഴ്ചയുടെ പൊരുളന്വശിച്ചു.. "മുഖ്വദിസ് ഗണത്തില്‍ പെട്ട ജിന്നുകളാണിവര്‍.. 'അഖ്ദിസ്' എന്ന വിശുദ്ധ രത്നമാലക്കു വേണ്ടിയുള്ള തപസ്സാണവര്‍ അനുഷ്ടിക്കുന്നത്.. ദൈവപ്രീതി നേടും വരെ ഈ ജിന്നുകള്‍ ഈ തപസ്സില്‍ മുഴുകിയിരിക്കും..." "ഒരു രത്നമാലക്കു വേണ്ടിയാണോ ഇത്രമാത്രം കഠിന തപസ്സിലൂടെയവര്‍ ദൈവപ്രീതി തേടുന്നത്.. അതിനുമാത്രം എന്തു പവിത്രതയാണ് അഖ്ദിസിനുള്ളത്..?" "അഖ്ദിസ് ഒരു സാധാരണ രത്നമാലയല്ല.. അഗ്നിയാല്‍ സൃഷ്ടിച്ചെടുത്തതാണ് അതിലെ ഓരോ മുത്തുകളും.. ജിന്നുകളെക്കാള്‍ സ്രേഷ്ടരാണ് ഭൂമിയിലുള്ള മനുഷ്യജീവികള്‍ എന്ന കാരണം കൊണ്ട്.. നിങ്ങള്‍ മനുഷ്യരില്‍ നിന്നും അവര്‍ക്കിഷ്ടപ്പെട്ട സത്രീക്ക് മഹറ് നല്‍കാന്‍ വേണ്ടിയാണ് അഖ്ദിസിന് വേണ്ടി അവര്‍ തപസ്സിരിക്കുന്നത്.." വിചിത്രമായ കാഴ്ച തന്നെ..! സ്വയം പ്രകാശിക്കുന്നതും അഗ്നിയാലേറെ തേജസ്സുള്ളവരുമായ ജിന്നുകള്‍ മനുഷ്യനെക്കാര്‍ സ്രേഷ്ടത കുറഞ്ഞവരാണെന്ന സത്യം അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നു.. കുറച്ചല്‍പ്പം നടന്നപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പില്‍ ഒരു വലിയ തടാകം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.. വെട്ടിത്തിളങ്ങുന്ന തടാകത്തിന്‍റെ അടിത്തട്ടിലൊട്ടാകെ മുത്തും പവിഴവും തെളിഞ്ഞ് കാണാം മനോഹരമായ അരയന്നങ്ങള്‍ ആ തടാകത്തില്‍ നീന്തിത്തുടിക്കുന്നു.. മഞ്ഞുതൂണുകളില്‍ ചുറ്റിപ്പിണഞ്ഞു കിടക്കുന്ന പെട്രിയ വള്ളിപ്പടര്‍പ്പുകളും അതിനോരം ചേര്‍ന്നുള്ള വെള്ളച്ചാട്ടവും തടാകത്തെ മനോഹരിയാക്കുമ്പോള്‍ അതിലും മനോഹരിയായി ഒരപ്സരസ്സ് ഒരു കൊച്ചു തോണിയില്‍ ഞങ്ങളെ ലക്ഷ്യമിട്ട് തുഴഞ്ഞു വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു... "ഈ തടാകത്തിനപ്പുറത്താണ് ഇന്ദ്രനീലിമ കൊണ്ട് സൃഷ്ടിച്ചെടുത്ത ലെറ്റ്ന എന്ന രഥമുള്ളത്.. സ്വര്‍ഗ്ഗലോകത്തു നിന്ന് വരുത്തിയ രഥമായതിനാല്‍ ഭൂമിയിലേക്കതിന് പ്രവേശിക്കാനാവില്ല... ഈ തോണി തുഴഞ്ഞു വേണം നമുക്ക് ലെറ്റ്നയുടെ സമീപത്തെത്താന്‍.." ലൂസിഫറത് പറയുമ്പോള്‍ കൊച്ചു തോണിയില്‍ നിന്നിറങ്ങി വന്ന അപ്സരസ്സ് ഞങ്ങളെ ആധരപൂര്‍വ്വം വണങ്ങി.. "അവിടുന്ന് ഈയുള്ളവളോടൊപ്പമുള്ള തുടര്‍യാത്ര സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിലെ വാഹനമായ ലെറ്റ്നയിലാണ് പ്രാണനാഥാ..!" ജുമിയുടെ കണ്ണുകളപ്പോഴും അത്യധികം തേജസ്സോടെ ജ്വലിച്ചു കത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു... അത്യധികം മനോഹരിയായ എന്‍റെ പതി സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിലെ കൊച്ചുസുന്ദരിയാവുന്നതില്‍ ഇതില്‍ കൂടുതല്‍ അത്ഭുതപ്പെടാനില്ലല്ലോ...!! (തുടരും..) _______________________ ഷാഹില്‍ കൊടശ്ശേരി
#

📙 നോവൽ

📙 നോവൽ - സാഹിൽ കൊടശ്ശേര് എഴുതുന്ന JUMALATH WRITTEN BY : SAHIL KODASSERI ORMLY A18 . CED BY : APASARPPAKAM POSTER BY ALEX JOHN NE SOURCE : GOOGLE DECUNER ALL CREDITS GOES TO THE ORIGINAL ARTIST . NO COPERCHINFRINGEMENTS INTENCED , CONTANE SCARY SCELESHO STFOG LANGUAGE WHY NOT SUITABLE FOR OLIFEN https : / / www . facebook . com / groups / Apasarppakam / - ShareChat
1.4k views
7 days ago
ജുമൈലത്ത് { അദ്ധ്യായം 13 } Fantacy Thriller _______________ അത്ഭുതങ്ങളുടെ കലവറയാണ് ഭൂമിക്കും ആകാശത്തിനുമിടക്കുള്ള ഈ പ്രവേശന കവാടം പോലും... ജുമൈലത്തിന്‍റെ കണ്ണുകളിലൂടെയും ഞാനാ കൗതുകത്തിന്‍റെ ഭാവഭേദങ്ങള്‍ അടുത്തറിഞ്ഞു.. ഒരു കൊച്ചു രാജകുമാരി ഉദ്യോനത്തില്‍ ഉലാത്തും പോലെ അവളതെല്ലാം കണ്ടാസ്വദിക്കുന്നു... നീണ്ടു നിവര്‍ന്നു കിടക്കുന്ന ഒരു രാജപാതയാണ് ഞങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പില്‍.. അതിനു രണ്ടു വശങ്ങളിലുമായും മഞ്ഞുകൊണ്ട് നിര്‍മിച്ചെടുത്ത തൂണുകളില്‍ ജറുസലേമിലെ പ്രാന്തപ്രദേശങ്ങളില്‍ മാത്രം കണ്ടു പരിചയമുള്ള "പെട്രിയ" എന്ന വള്ളിച്ചെടി ചുറ്റിപ്പിണഞ്ഞ് നില്‍ക്കുന്നു.. പര്‍പ്പിളില്‍ ഇളം നീല നിറം കലര്‍ന്ന അവയുടെ പൂക്കള്‍ 'ടോളമി ക്ലസ്റ്റര്‍' എന്ന നക്ഷത്ര സമൂഹത്തെ പ്രധിനിധാനം ചെയ്യുന്നു.. കൂട്ടം കൂട്ടമായ പൂക്കളുള്ളതു കൊണ്ടും ജുമിയുടെ ഇഷ്ടനക്ഷത്രമായ ജിറാധാര്‍ ടോളമി ക്ലസ്റ്ററിലെ ഒരു പ്രകാശഗോളമായതു കൊണ്ടും ആ പൂക്കള്‍ അവള്‍ക്കു മീതെ പൊഴിഞ്ഞു വീണുകൊണ്ടിരുന്നു.. കൂട്ടം കൂട്ടമായി വീഴുന്ന പെട്രിയ പൂക്കളില്‍ ജിറാധാറിന്‍റെ സാനിധ്യമവള്‍ അടുത്തറിഞ്ഞ പോലെ എന്‍റെ വിരലുകളില്‍ കോര്‍ത്തു പിടിച്ച് നിറഞ്ഞ് പുഞ്ചിരിച്ചു.. പതിയെ വീശുന്ന കാറ്റിനോടൊത്ത് അവളുടെ സ്വര്‍ണ്ണ മുടിഇഴകള്‍ പെട്രിയ വള്ളിപ്പടര്‍പ്പുകളിലെ പൂക്കളിലേക്കെന്ന പോലെ പറക്കാന്‍ വിതുമ്പി നില്‍ക്കുന്നു.. അവളത്യധികം മനോഹരി തന്നെ..! "പ്രാണനാഥാ.. അങ്ങറിയുന്നുണ്ടോ.. ജിറാധാറിന്‍റെ സാനിധ്യം.. മഞ്ഞുതൂണുകളിലെ വള്ളിപ്പടര്‍പ്പുകള്‍ക്കിടയിലെവിടെയോ മെസ്സോണിയലിലെ ഓര്‍മകളെന്നെ വല്ലാതെ മാടി വിളിക്കും പോലെ.." "നിന്‍റെ മായാപ്രപഞ്ചത്തിലേക്കുള്ള പാതയൊട്ടാകെ വിസ്മയിപ്പിക്കുന്ന കാഴ്ചകളാല്‍ നിബിഢമാണ്... പളുങ്കുപോലെ ശരീരമുള്ള കാവല്‍ ഭഢന്‍മാരും മുകളിലോട്ടൊഴുകുന്ന അരുവികളും അത്യധികം മനോഹരമായ കലമാന്‍ കൂട്ടങ്ങളും ക്ഷണ നേരത്തിന് നിറം മാറുന്ന പറവകളും വലിയ ചിറകുകളുള്ള ശലഭങ്ങളും ഈ വിചിത്ര കവാടത്തെ മാസ്മരികമാക്കുമ്പോള്‍ കേവലം ഒരു മഞ്ഞുതൂണിലെ വള്ളിപ്പടര്‍പ്പുകളില്‍ പൂത്ത പൂക്കളോടാണല്ലോ നിന്‍റെ കൗതുകമേറെയും..! ഈ മായാകാഴ്ചകളെക്കാന്‍ എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നത് നിന്‍റെ ആ ഭാവമാണ്.." ജുമൈലത്തിന് പെട്രിയ വള്ളിപ്പടര്‍പ്പുകളില്‍ വിരിഞ്ഞ പൂക്കളോടുള്ള അടങ്ങാത്ത പ്രണയത്തിന്‍റെ കാരണം അറിയാമെങ്കിലും അതറിയില്ലെന്ന ഭാവത്തില്‍ ഞാനത് പറഞ്ഞു തീര്‍ത്തു.. ഇഷ്ട നക്ഷത്രമായ ജിറാഥാറിനോടുള്ള പ്രണയത്തിന്‍റെ അങ്ങേ അതിരുകളറിയാന്‍.... "എന്‍റെ പ്രാണനാഥാ.. അങ്ങ് വിസ്മരിച്ചതാണോ... പെട്രിയ വള്ളിപ്പടര്‍പ്പുകളിലെ പൂക്കളോട് ഈയുള്ളവള്‍ക്ക് തോന്നുന്ന ആസക്തി ജിറാധാറിന്‍റെ സാമീപ്യമാണ്.. മെസ്സോണിയലിലെ മഞ്ഞുപെയ്യുന്ന ആ പൗര്‍ണ്ണമി രാവിലാണ് ജിറാധാറിനെ ഞാനാദ്യമായ് കാണുന്നത്..." "നീ ജിറാധാറിനെ അതിയായി സ്നേഹിക്കുന്നു ജുമീ.." "ഞാനും ജിറാധാറും തമ്മിലുള്ള ആത്മബന്ധം മെസ്സോണിയലിലെ പുല്‍മേടുകളില്‍ ഒറ്റപ്പെട്ട ഒറ്റയാടിന് വഴി കാണിക്കുന്ന വാല്‍നക്ഷത്രം പോലെയാണ്.. എന്‍റെ വ്യഥകളെയെ ജിറാധാര്‍ അങ്ങേയറ്റം ആശ്വസിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്... ഒരു നിശാശലഭം പോലെ ഓരോ പൗര്‍ണ്ണമി രാവിലും അലക്ഷ്യമായി ചിറകടിച്ചു പറക്കുമ്പോള്‍ എനിക്കും സ്വപ്നങ്ങളോ ആഗ്രഹങ്ങളോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല... ഒന്നൊഴിച്ച്.. ഞാനാരാണെന്നും. എന്‍റെ ജന്മം എന്തിന് വേണ്ടിയാണെന്നും... അതു മാത്രമായിരുന്നു എന്‍റെ ആഗ്രഹം.. ഒരുപക്ഷെ.. അത്യാഗ്രഹം.." അവളുടെ നീല നയനങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. ഭൂതകാലങ്ങളില്‍ അവളനുഭവിച്ച വ്യഥകളും വേദധകളുമാണ് ആ കണ്ണീര്‍ കണങ്ങളില്‍ ജ്വലിച്ചു കത്തുന്നതെന്ന് പരമാര്‍ത്ഥം.. എങ്കിലും അവളുടെ വേദനകളുടെ തീവ്രത കുറക്കാന്‍ ജിറാധാറിന്‍റെ പങ്കെന്തായിരിക്കും... "ജുമീ.. നീ കണ്ണു നിറക്കുകയാണോ.. ഇത്രമാത്രം പവിത്രവും ധന്യവുമായ മായാപ്രപഞ്ചത്തേക്കുള്ള യാത്രയില്‍ നിറഞ്ഞു പുഞ്ചിരിക്കുന്നതിന് പകരം കണ്ണുനീരിന് അര്‍ത്ഥയില്ല.." ഞാനവളെ എന്‍റെ മാറോട് ചേര്‍ത്തു... അവളെന്നെ ചേര്‍ന്നു നിശ്വസിച്ചു.. പ്രണയം തമ്മില്‍ പ്രവഹിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.. അവളുടെ തിളക്കമേറിയ ചിറകുകളെന്നെ ആലിംഗധം ചെയ്തു.. ആ പ്രണയഭാജ്യം കണ്ട് പുളകം കൊണ്ടതിനാലാവാം ഉയരങ്ങളിലേക്കൊഴുകുന്ന അരുവികളില്‍ നിന്ന് സ്വര്‍ണ്ണ നിറമുള്ള മത്സ്യങ്ങള്‍ അവയുടെ കൊച്ചു ചിറകു വിടര്‍ത്തി ഒരു ശലഭം പോലെ എന്‍റെ പാതിയുടെ ചുമലില്‍ വന്നിരുന്നു.. "പ്രാണനാഥാ.. അങ്ങേക്കറിയുമോ..? ജിറാധാറിനോട് ഈയുള്ളവള്‍ക്കുള്ള കടപ്പാടിന്‍റെ മുഖ്യ കാരണം..?" ചുമലില്‍ വന്ന് ചിനുങ്ങുന്ന സ്വര്‍ണ്ണ മത്സ്യത്തെ നോക്കി അവളാ ചോദ്യമെന്നിലേക്ക് തൊടുത്തു വിട്ടു.. ഒരു പ്രണയാസ്ത്രം പോലെ.. അന്നേരം അവളുടെ കണ്ണുകള്‍ പതിവിലും ദിവ്യശോഭയോടെ മിന്നിത്തിളങ്ങി... "അതിന്‍റെ നിജമറിയാനുള്ള ആസക്തിയിലാണ് ഞാനും..." അവള്‍ നിറഞ്ഞ് പുഞ്ചിരിച്ചു... ശേഷം ഞങ്ങള്‍ക്കായ് ഒരുക്കിയ രാജപാതയോരത്ത് മേയുന്ന കലമാന്‍ കൂട്ടങ്ങളിലേക്ക് ചെന്ന് ജുമി അവയ്ക്ക് സ്നേഹാദരവുകളോടെ ചുംബനങ്ങള്‍ നല്‍കി.. ശേഷം എന്നോടായ് പറഞ്ഞു.. "ജിറാധാര്‍ ആണ് എനിക്ക് അങ്ങയെപ്പറ്റി പറഞ്ഞ് തന്നത്... എന്‍റെ ജീവന്‍റെ പാതിയാവാന്‍ ഇലാഹിന്‍റെ വിധി കരസ്ഥമാക്കിയ അവിടുത്തെ പോരിഷകളായിരുന്നു ആ പൗര്‍ണ്ണമി രാവിലാകമാനം ജിറാധാര്‍ എന്നോട് മൊഴിഞ്ഞത്..!" "എന്നെ പറ്റിയോ.. അതെങ്ങനെ..?" ഞാനത്ഭുതപ്പെട്ടു..! ഒരു നക്ഷത്രം കേവലം ഒരു മനുഷ്യന്‍റെ പോരിഷകളെക്കുറിച്ച് മറ്റൊരാളോട് വാചാലനാവണമെങ്കില്‍ എനിക്കും ജിറാധാറിധും ഇടയിലുള്ള ബന്ധമെന്താവും..! "അങ്ങ് ആശ്ചര്യപ്പെട്ടു പോയോ എന്‍റെ പ്രാണനാഥാ.." അവളെന്‍റെ കൈവിരലുകളില്‍ ചേര്‍ത്തു പിടിച്ചു.. "ഇനി അത്ഭുതപ്പെടാന്‍ പോവുന്ന മറ്റൊരു കാര്യം കൂടി അവിടുന്ന് അറിയാനിരിക്കുന്നേ ഒള്ളൂ..." "അതെന്താണ്..?" നിറഞ്ഞ പുഞ്ചിരിയോടെ ജുമൈലത്ത് ലൂസിഫറിന്‍റെ മുഖത്തോട്ട് നോക്കി... അതിന് മറുപടിയെന്നോളം ലൂസിഫര്‍; "ആകാശ ലോകത്തെത്തിയാല്‍ നാം ആദ്യം സന്ദര്‍ശിക്കുന്നത് സ്ഥലം ടോളമി ക്ലസ്റ്റര്‍ എന്ന നക്ഷത്ര സമൂഹമാണ്... അവിടെയാണ് അങ്ങയുടെ പ്രാണപാതി ജുമിയുടെ ഇഷ്ട നക്ഷത്രമായ ജിറാധാറിന്‍റെ വാസം.." ലൂസിഫറതു പറയുമ്പോള്‍ ജുമിയുടെ മുഖം പെട്രിയ വള്ളിപ്പടര്‍പ്പുകളിലെ പൂക്കളെക്കാല്‍ നിറഞ്ഞു ശോഭിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. "അതെ പ്രാണനാഥാ.. നാം അങ്ങയോടൊപ്പം ആദ്യം വിരുന്നു ചേരുന്നത് ഈയുള്ളവള്‍ക്ക് അങ്ങയെ സമ്മാനിച്ച ജിറാധാറിന്‍റെ രാജസന്നിധിയിലേക്കാണ്..!" . . (തുടരും..) ____________________ ഷാഹില്‍ കൊടശ്ശേരി
#

📙 നോവൽ

📙 നോവൽ - EL SE OU 378 VI HECTES DESTA Stury takes art by KAGAYA Syntarest / CD ROM SW . COM 323 KAGAYA / - ShareChat
1.3k views
7 days ago
Share on other apps
Facebook
WhatsApp
Copy Link
Delete
Embed
I want to report this post because this post is...
Embed Post
Share on other apps
Facebook
WhatsApp
Unfollow
Copy Link
Report
Block
I want to report because