@mubi5960
@mubi5960

Mubashira MSKH

*💘നീയില്ലാ ജീവിതം💘2⃣* insta: mubashira_mskh

ഹലോ ഫ്രണ്ട്‌സ്, ഇത് എന്റെ ഫ്രണ്ട് ചെയ്ത ആൽബം ആണ്, +2 ലൈഫ് എന്താന്ന് അനുഭവിച്ചവർക്കും അനുഭവിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നവർക്കും ഇത് എന്തായാലും ഒരു ഗിഫ്റ്റ് ആയിരിക്കും, so നിങ്ങൾ എന്തായാലും കണ്ടിട്ട് ഷെയർ ചെയ്യണം ട്ടോ, റീലീസ് ആയി ട്ടോ... നിങ്ങൾ എല്ലാവരും കാത്തിരിക്കുന്ന നമ്മുടെ സ്വന്തം *കള്ളാസും പെൻസില്* _ഒരിക്കൽ കൂടി +2 വിലേക്ക് കൂട്ടി കൊണ്ടോവാന്_ sq vlog യൂട്യൂബ് ചാനൽ, sq vlog പിന്നെ കണ്ടാൽ മാത്രം പോര.... share പ്ലീസ്, പിന്നെ എനിക്ക് exam ആണ് so ഇനി കുറച്ച് day കഴിഞ്ഞേ സ്റ്റോറി പോസ്റ്റ്‌ ചെയ്യോള്ളും, സോറി ഫ്രണ്ട്‌സ് #💭 എന്‍റെ ചിന്തകള്‍ #💌 പ്രണയം #💑 സ്നേഹം
#

💭 എന്‍റെ ചിന്തകള്‍

💭 എന്‍റെ ചിന്തകള്‍ - EAGLE Today 5 pm കള്ള് മാസം unonjes a campus musical album Director : Saleeque Sq , Song : Nizam Ns , Production : Eagle Gym Abudhabi , Lyrics : Fasil Lj . Audio Recording & Music : Jingala Kottakkal , Marketing : SQ Vlog , Camera : Yasid Sha , Stills : Jasid Jas - ShareChat
42.3k കണ്ടവര്‍
8 ദിവസം
#

📙 നോവൽ

*💘നീയില്ലാ ജീവിതം💘2⃣*         _ഭാഗം.89_ ✍ Mubashira MSKH 【അപ്പു】 'ആഷു പറഞ്ഞതൊക്കെ സത്യമാണ്... അതൊന്നും ചിന്തിക്കാതെ ദിലുവിനെ കുറിച്ച് വേണ്ടത്തത് ഒക്കെ ചിന്തിച്ച് ഞാൻ അവളെ എന്നിൽ നിന്ന് അകറ്റിയത് ആണ്... അത് അവൾ മനപൂർവം എന്നെ കൊണ്ട് ചെയ്യിപ്പിച്ചു... എന്തിന് വേണ്ടി ദിലു... ആർക്ക് വേണ്ടി...? എന്താ നിന്റെ ഉദ്ദേശം..? അത് ഇനി എന്ത് തന്നെ ആയാലും ഇനിയും നിന്നെ എന്നിൽ നിന്ന് അകറ്റാൻ ഞാൻ ഒരുക്കമല്ല... നിന്നെ എനിക്ക് വേണം ദിലു... എനിക്ക് വേണം....' "അപ്പു... ഈ ഫോട്ടോസ് നോക്ക്... ആഷു പറഞ്ഞതൊക്കെ സത്യമാണ്... ദിലുവിന് ഒരിക്കലും അബിയെ കൊല്ലാൻ സാധിക്കില്ല... നീയിത് കണ്ടോ... ദിലു അബിയുടെ കഴുത്ത് പിടിച്ച് ഞെരിക്കുമ്പോ പോലും അബിയുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിയുന്നുണ്ട്, പോരാത്തതിന് ദിലുവിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നുമുണ്ട്... ഈ ഫോട്ടോയിൽ അബി ഒരു ഹോസ്പിറ്റലിൽ കിടക്കാണ്... ഇതൊക്കെ കൂടി കൂട്ടി വായിക്കുമ്പോ എന്തൊക്കെയോ സ്പെല്ലിംഗ് മിസ്റ്റെക്ക് തോന്നുന്നു... ഇതിൽ കാണുന്നത് വിശ്വസിക്കാനും അതേപോലെ വിശ്വസിക്കാതിരിക്കാനും തോന്നുന്നു... എന്തായാലും ഒന്നുറപ്പാണ്... ദിലുവിന് ഒരിക്കലും അബിയെ കൊല്ലാൻ സാധിക്കില്ല... ഇതിൽ എന്തൊക്കെയോ മറഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട്... അത് എന്തായാലും നമുക്ക് കണ്ടെത്തിയെ പറ്റൂ... അതിന് ആദ്യം ദിലുവിനെ നമുക്ക് കണ്ടെത്തണം... എന്നിട്ട് അബിക്ക് എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന് അവളിൽ നിന്ന് തന്നെ അറിയണം..." എന്നൊക്കെ അർഷി പറയുമ്പോഴും നമ്മളെ ചിന്തകൾ മറ്റെന്തൊക്കെയോ ആയിരുന്നു... അബിയെ ദിലു അപായപ്പെടുത്തിയെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നില്ലെങ്കിലും ദിലുവിന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു നിഗൂഢത ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട്... അത് ഞങ്ങൾ അറിയരുതെന്ന് അവള് ആഗ്രഹിക്കുന്നു... അതുപോലെ ഞങ്ങളിൽ നിന്ന് അകന്ന് പോകണമെന്നും അവള് ആഗ്രഹിക്കുന്നു... എന്താണ് ഇതിന്റെയൊക്കെ അർത്ഥമെന്ന് നീ തന്നെ എനിക്ക് പറഞ്ഞ് തരണം ദിലു... നിന്നെ കൊണ്ട് മാത്രമേ ഞങ്ങളെ ചോദ്യങ്ങൾക്കുള്ള ഉത്തരം നൽകാൻ കഴിയൂ.... നമ്മള് അതൊക്കെ ചിന്തിച്ചോണ്ട് എങ്ങോട്ടെന്നില്ലാതെ അവളെയും തിരഞ്ഞ് വണ്ടി കുതിച്ച് കൊണ്ടിരുന്നു... അവളെ തിരഞ്ഞ് ഞങ്ങള് ഒരുപാട് നടന്നെങ്കിലും ഒരു വിവരവും അവളെ കുറിച്ച് ലഭിച്ചില്ല... തന്ത്ര പൂർവ്വം അവള് ഫോൺ ഡിസ്കണക്റ്റ് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്... അതോണ്ട് തന്നെ അവള് എവിടെയാണെന്ന് കണ്ടെത്താൻ സാധിക്കില്ല... സൈബർ സെല്ലിലുള്ള ഫ്രണ്ട് വഴി അവളെ ഫോൺ അവസാനമായി ഓണായ ടവർ ലൊക്കേഷൻ ഏതാണെന്ന് കണ്ടെത്തി ഞങ്ങള് അങ്ങോട്ട് ചെന്ന് നോക്കിയെങ്കിലും അവളെ കുറിച്ച് ഒരു വിവരവും ഞങ്ങൾക്ക് ലഭിച്ചില്ല... അമീഗോസിലെ ബാക്കി അഞ്ച് പേരും ഇതിനോടകം എല്ലാം അറിഞ്ഞ് കഴിഞ്ഞ് ദിലുവിനെ തേടി നടക്കുന്നുണ്ട്... എന്നിട്ടും ഞങ്ങൾക്ക് ഏഴ് പേർക്കും സങ്കടം ആയിരുന്നു ഫലം... അവളെ കുറിച്ച് ഒന്നും തന്നെ ഞങ്ങൾക്ക് കണ്ടെത്താൻ സാധിച്ചില്ല... എല്ലാ തെളിവുകളും നശിപ്പിച്ച് ഞങ്ങളിൽ നിന്ന് ഓടിയൊളിക്കാൻ ഞാൻ നിന്നെ അനുവദിക്കില്ല ദിലു... നീ എവിടെ ആയിരുന്നാലും നിന്നെ ഞാൻ കണ്ടെത്തിയിരിക്കും.... ★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★ 【ദിലു】 "ദിലു... നീയോ...? ഇന്നലെ ഇവിടന്ന് ഇറങ്ങി പോയ പെണ്ണ് ഇന്നിപ്പോ ഇതാ ഈ പാതിരായ്ക്ക് കേറി വന്നിരിക്കുന്നു... നിനക്ക് ഇത് തന്നെയാണോടി പണി...? ഇനിയും നിന്നെ തിരഞ്ഞ് നിന്റെ ACP ഇങ്ങോട്ട് എങ്ങാനും കേറി വരോ...?" എന്നൊക്കെ ഫ്ളാറ്റിലെ വാതിൽ തുറന്ന് നമ്മളെ കണ്ട ഷോക്കിൽ ജെനി പറഞ്ഞ് നിർത്തിയതും നമ്മള് സങ്കടം കടിച്ച് പിടിച്ച് നിന്നോണ്ട് അവളെ പെട്ടെന്ന് കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കരഞ്ഞു... നമ്മളെ പെരുമാറ്റം കണ്ട് ഓള് ആകെ വല്ലാതെയായി നമ്മളെ ഓളിൽ നിന്ന് അടർത്തി മാറ്റി കൊണ്ട് നമ്മളെ കവിളിൽ കൈ വെച്ചു.... "എന്താ... എന്താ ദിലു...? നീ... നീയെന്തിനാ കരയുന്നെ...? വാ അകത്തേക്ക് പോകാം..." എന്ന് പറഞ്ഞ് ജെനി നമ്മളെ അകത്തേക്ക് കൂട്ടി കൊണ്ട് പോകാൻ നിന്നതും നമ്മളെ പിന്നാലെ വന്ന ദേവിനെ കണ്ട് ഓള് ഒന്ന് പുരികം ചുളിച്ചിട്ട് നമ്മളെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി... "ദിലു ഇതാരാ...?" "എല്ലാം ഞാൻ പറയാം... നീയെന്നെ ഒന്ന് സഹായിക്കണം ജെനി..." "എന്താ നീ ഇങ്ങനെയൊക്കെ സംസാരിക്കുന്നെ...? നിനക്ക് അല്ലാതെ വേറെ ആർക്കാടി ഞാൻ സഹായം ചെയ്യേണ്ടത്... എനിക്ക് ഈ ലോകത്ത് ആരെങ്കിലും ഒക്കെ ഉണ്ടെങ്കിൽ അത് നീയൊക്കെ തന്നെയുള്ളൂ ദിലു... പറ ഞാൻ എന്താ ചെയ്യണ്ടേ...?" എന്ന് ജെനി നമ്മളെ കയ്യിൽ പിടിച്ചോണ്ട് ചോദിച്ചതും നമ്മളും ദേവും അകത്തേക്ക് കയറി ജെനിയുടെ കൂടെ സോഫയിൽ ഇരുന്ന് ഇതുവരെ എന്റെ ലൈഫിൽ സംഭവിച്ച എല്ലാ കാര്യങ്ങളും വള്ളി പുള്ളി വിടാതെ ജെനിയോട് പറഞ്ഞ് കൊടുത്തു... എല്ലാം കേട്ട് കഴിഞ്ഞപ്പോ ജെനി ഒരു ഞെട്ടലോടെയും അല്പം ഭീതിയോടെയും എന്നെയും ദേവിനെയും നോക്കിയിട്ട് പതിയെ നമ്മളെ കൈകളിൽ അവൾ പിടി മുറുക്കി... "ഇനി നിങ്ങള് രണ്ട് പേരും മാത്രമല്ല... എന്തിനും ഏതിനും ഞാനും ഉണ്ട് നിങ്ങളെ കൂടെ..." എന്ന് ജെനി പറഞ്ഞപ്പോ എന്റെയും ദേവിന്റെയും ചുണ്ടിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു... "പക്ഷെ, അബി.... അവൾക്ക് എന്താ പിന്നീട് സംഭവിച്ചത്..? അവളെ ആരാ കൊന്നത്...?" എന്ന ജെനിയുടെ ചോദ്യം കേട്ടതും ഞാൻ ദേവിനെ ഒന്ന് നോക്കിയിട്ട് ജെനിയുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് നമ്മളെ കൈ വിടുവിച്ച് പതിയെ അവിടെ നിന്നും എണീറ്റ് നിന്നു... "അബി... അവളെ കൊന്നത് മറ്റാരുമല്ല... ഈ ഞാനാ.... എന്റെ കൈ കൊണ്ടാ ഞാൻ അവളെ കൊന്നത്... അതും എന്റെ ഈ കൈ കൊണ്ട്..." എന്ന് നമ്മള് പറഞ്ഞ് കണ്ണ് നിറച്ച് പല്ലിറുമ്മി നിന്നതും അബി ഒരു ഞെട്ടലോടെ നമ്മളെ അടുത്തേക്ക് വന്നിട്ട് നമ്മളെ തോളിൽ കൈ വെച്ചപ്പോ നിറഞ്ഞ് വന്ന കണ്ണുകൾ തുടച്ച് നമ്മള് ജെനിയെ തിരിഞ്ഞ് നോക്കി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു... "എനിക്ക് വല്ലാത്ത ക്ഷീണമുണ്ട് ജെനി... എനിക്കൊന്ന് ഉറങ്ങണം... നാളെ ഒരുപാട് ദൂരം യാത്ര ചെയ്യാനുള്ളതാ... എനിക്ക് കണക്കുകൾ വീട്ടാനുള്ള സമയമായി കഴിഞ്ഞു... ഇനിയങ്ങോട്ട് എന്റെ നാളുകളാ..." എന്ന് കണ്ണിൽ കത്തി ജ്വലിക്കുന്ന പകയുമായി നമ്മള് അവരോട് പറഞ്ഞിട്ട് ജെനിയുടെ റൂമിളെ ബാത്റൂമിലേക്ക് ചെന്ന് അപ്പാടെ ശവറിന്റെ ചുവട്ടിൽ പോയി നിന്നു... "ഇനി നിന്റെ കണ്ണുകൾ ഒരിക്കലും സങ്കടങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ കണ്ണീർ പൊഴിക്കരുത് ദിലു... നിന്റെയുള്ളിൽ കിടന്ന് എരിയുന്ന പ്രതികാരത്തിന്റെ തീക്കനൽ ആ കണ്ണീര് കൊണ്ട് കെട്ടണയരുത്... RK... അവൻ കത്തി ചാമ്പൽ ആകേണ്ടത് നിന്റെ ഈ പ്രതികാരജ്വാലയിൽ ആണ് ദിലു... അവന്റെ നാളുകൾ എണ്ണപ്പെട്ട് തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു..." ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ ഇന്ന് രാത്രിയിലെ ഫ്ളൈറ്റിന് ഞാനും ദേവും ജെനിയും കൂടി ലണ്ടനിലേക്ക് പോകാണ്... ആ RKയും അവന്റെ കൂട്ടാളികളും അവിടെയുണ്ടെന്നാണ് ഞങ്ങൾക്ക് അറിയാൻ കഴിഞ്ഞത്... അവൻ ആരാണെന്നോ എന്താണ് അവന്റെ ഒറിജിനൽ പേരെന്നോ അവനെ കാണാൻ എങ്ങനെയിരിക്കുമെന്നോ ഒന്നും എനിക്ക് അറിയില്ല... എങ്കിലും എനിക്ക് അവനെ കണ്ടെത്തിയെ പറ്റൂ... ഈ യാത്ര അതൊരിക്കലും വെറുതെ ആകില്ല... അങ്ങനെ ആകാൻ ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല... നമ്മളും ജെനിയും കൂടി ചേർന്ന് ബാഗൊക്കെ പാക്ക് ചെയ്യുന്ന നേരത്തായിരുന്നു നമ്മളെ കള്ള പാസ്പോർട്ട് വാങ്ങാൻ വേണ്ടി ദേവ് പുറത്തേക്ക് പോയത്... അവൻ പോയി കഴിഞ്ഞതും ജെനി എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നിട്ട് നമ്മളെ ബാഗ് പാക്ക് ചെയ്യാൻ സഹായിച്ചു... "അപ്പോ നീ എനിക്ക് ലണ്ടനിലെ എന്റെ ജോബ് തിരിച്ച് നൽകിയത് വെറുതെ ഒന്നുമല്ലല്ലേ... ഇതൊക്കെ മനസ്സിൽ നേരത്തെ കണക്ക് കൂട്ടി കൊണ്ടാണോ നീ നടന്നത്...?" "നമ്മൾ എന്ത് പ്രവർത്തി ചെയ്യാണെങ്കിലും അതിന് വ്യക്തമായൊരു പ്ലാനിങ് എപ്പോഴും ഉണ്ടായിരിക്കണം... എന്നിട്ടെ ആ കാര്യത്തിന് ഇറങ്ങി പുറപ്പെടാൻ പാടുള്ളൂ... ഇത്രയൊക്കെ ചെയ്ത് കൂട്ടി ഇവിടം വരെ ഇത് കൊണ്ടെത്തിച്ചതും എന്റെ പ്ലാൻ തന്നെയാ..." എന്ന് ജെനിയെ നോക്കി ചിരിച്ചോണ്ട് നമ്മള് പറഞ്ഞ് തീർന്നതും പെട്ടെന്ന് ആരോ കോളിങ് ബെല്ലടിക്കുന്നത് കേട്ട് ജെനി വാതിൽ തുറക്കാൻ വേണ്ടി അങ്ങോട്ട് ചെന്നു... നമ്മള് വീണ്ടും പാക്കിങ് തുടർന്നപ്പോ പുറത്ത് നിന്ന് കേട്ട ശബ്ദം നമ്മളെ ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലമാക്കി നിർത്തി... "ACP സാറോ... സർ... സർ എന്താ ഇവിടെ..?" "ജെനി... ദിലു മിസ്സിങ് ആണ്... അവൾ ഇങ്ങോട്ട് വന്നിട്ടുണ്ടോ എന്നറിയാൻ വേണ്ടിയാ ഞാൻ ഇങ്ങോട്ട് വന്നത്... ദിലു ഇവിടെയുണ്ടോ...?" എന്ന അപ്പുവിന്റെ ശബ്ദം നമ്മളെ കാതുകളിലേക്ക് തുളച്ച് കയറിയതും നമ്മള് അപ്പോ തന്നെ ബെഡിൽ നിന്ന് എണീറ്റ് വാതിലിന്റെ മറവിൽ ഒളിച്ച് നിന്നിട്ട് പുറത്തേക്ക് കാത് കൂർപ്പിച്ച് കൊണ്ട് ശ്വാസം അടക്കി പിടിച്ച് അവിടെ തന്നെ നിന്നു... "ജെനി ഞാൻ തന്നോടാ ചോദിക്കുന്നത്... ദിലു ഇവിടെയുണ്ടോ...? അവൾ ഇങ്ങോട്ട് വന്നിരുന്നോ...? പ്ലീസ് പറയ് ജെനി... എനിക്ക് അവളെ കാണണം... പ്ലീസ്..." എന്നൊക്കെ അപ്പു വിതുമ്പി കൊണ്ട് ജെനിയോട് കെഞ്ചുന്നത് കേട്ടിട്ട് എന്റെ കണ്ണീരിനെ എനിക്ക് പിടിച്ച് വെക്കാൻ സാധിക്കുന്നില്ലയിരുന്നു... 'ഇല്ല എന്ന് പറയ് ജെനി... എനിക്ക് ഇനിയും അവരുടെ മുന്നിൽ ചെന്ന് നിൽക്കാൻ സാധിക്കില്ല... പ്ലീസ് ജെനി ഇല്ലെന്ന് പറ...' നമ്മള് മനസ്സിൽ അങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ട് വാ പൊത്തി പിടിച്ചു... "അവള്... അവള് ഇവിടെ വന്നിരുന്നു..." പെട്ടെന്ന് ജെനി പറയുന്നത് കേട്ട് നമ്മളൊന്ന് ഞെട്ടി തരിച്ച് അങ്ങനെ നിന്നിട്ട് വാതിലിന്റെ വിടവിലൂടെ അവളിലേക്ക് നോട്ടം തെറ്റിച്ചു... "ജെനി... ദിലു ഇങ്ങോട്ട് വന്നിരുന്നോ...? എന്നിട്ട് അവള് എവിടെ...?" "അവള് ഇങ്ങോട്ട് വന്നിരുന്നു... പക്ഷേ... പക്ഷെ അവളിപ്പോ ഇവിടെയില്ല... ഇന്നത്തെ മോണിങ് ഫ്ളൈറ്റിന് അവള് എങ്ങോട്ടോ പോയി... ഞാൻ ആയിരുന്നു അവളെ എയർപൊട്ടിൽ കൊണ്ട് വിട്ടത്... ഇന്നലെ അവള് ഇങ്ങോട്ട് കയറി വന്നപ്പോ തൊട്ട് ഞാൻ ചോദിച്ചതായിരുന്നു എങ്ങോട്ടാണ് പോകുന്നതെന്ന്... അതിനൊക്കെ ഒരു ചിരി മാത്രം സമ്മാനിച്ചിട്ട് അവള് അത് പറയാതെ ഇന്ന് ഇവിടന്ന് പോയി... പക്ഷെ എങ്ങോട്ടാ പോയതെന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ല സർ..." എന്നൊക്കെ ജെനി കൂട്ടി ചേർത്ത് പറയുന്നത് കേട്ടപ്പോ നമ്മളൊന്ന് നെടുവീർപ്പിട്ട് കൊണ്ട് നെഞ്ചിൽ കൈ വെച്ച് പതിയെ അവളിലേക്ക് നോട്ടം തെറ്റിച്ചു... അവള് പറഞ്ഞതൊക്കെ കേട്ട് വിശ്വസിച്ച മട്ടിൽ അപ്പു അവളോട് മറുത്തൊന്നും പറയാതെ അവിടന്ന് പോയതും ജെനി അപ്പോ തന്നെ വാതില് അടച്ച് കുറ്റിയിട്ട് ഒന്ന് നെടുവീർപ്പിട്ടു... നമ്മള് അപ്പൊ തന്നെ പതിയെ ബാൽക്കണിയിലേക്ക് അരിച്ചരിച്ച് ചെന്നിട്ട് താഴേക്ക് എത്തി പാളി നോക്കിയതും അപ്പു അവന്റെ താറിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്ന് ചെന്ന് പെട്ടെന്ന് അവിടെ നിന്നു... അത് കണ്ട് നമ്മള് അപ്പോ തന്നെ കർട്ടന്റെ മറവിലേക്ക് ഒളിച്ച് നിന്നതും അപ്പു ഇങ്ങോട്ട് ഒന്ന് നോട്ടം തെറ്റിച്ചിട്ട് വീണ്ടും നേരെ നോക്കി ഓന്റെ സ്പെക്‌സ് എടുത്ത് വെച്ചോണ്ട് അവൻ വണ്ടിയും കൊണ്ട് അവിടന്ന് പോയി... അവന്റെ വണ്ടി കണ്ണിൽ നിന്ന് മാഞ്ഞ് പോകുന്നത് വരെ നമ്മള് അവിടെ നിന്നോണ്ട് അവനെ നോക്കിയിട്ട് പെട്ടെന്ന് റൂമിലേക്ക് കയറി പോയി... അപ്പോ ജെനി നമ്മളെ അടുത്തേക്ക് വന്നതും നമ്മള് ഓടി ചെന്ന് ഓളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കുറച്ച് നേരം നിന്നിട്ട് ഓളിൽ നിന്ന് അകന്ന് നിന്നു... "താങ്ക്സ് ജെനി... നീ ആദ്യം അപ്പുവിനോട് പറയുന്നത് കേട്ടപ്പോ ഞാൻ ഒന്ന് പേടിച്ചു... ഞാൻ ഇവിടെയുള്ള കാര്യം നീ അവനെ അറിയിക്കുമോ എന്ന്... താങ്ക്സ് ജെനി... ഈയൊരു ഉപകാരം ഞാൻ എന്റെ ജീവിതത്തിൽ മറക്കില്ല..." "എന്തായിത് ദിലു... നിന്റെ ഈയൊരു വാക്ക് കേൾക്കാൻ വേണ്ടിയല്ല ഞാൻ സാറിനെ കള്ളം പറഞ്ഞ് മടക്കി അയച്ചത്... നിന്റെ ലക്ഷ്യം നീ പൂർത്തീകരിക്കണം... അത് നീ ചെയ്തെ പറ്റൂ... അതിന് വേണ്ടി എന്ത് സഹായം ചെയ്യാനും ഞാൻ തയ്യാറാ..." എന്ന് അവള് പറഞ്ഞ് പൂർത്തിയാക്കിയപ്പോ തന്നെ ആരോ വീണ്ടും കോളിങ് ബെല്ലടിച്ചതും ഞങ്ങള് രണ്ട് പേരും ഒരുപോലെ ഞെട്ടി പോയി... നമ്മള് ജെനിയോട് ചെന്ന് ഡോർ തുറക്കാൻ ആംഗ്യം കാണിച്ചിട്ട് വാതിലിന്റെ മറവിലേക്ക് ചെന്ന് നിന്നപ്പോ ജെനി പോയി വാതിൽ തുറന്നിരുന്നു... അപ്പൊ തന്നെ ദേവ് ജെനിയെ തള്ളി മാറ്റി അകത്തേക്ക് കടന്നിട്ട് ഡോർ ലോക്ക് ചെയ്ത് നെഞ്ചിൽ കൈ വെച്ച് ശ്വാസം വലിച്ച് വിടുന്നത് കണ്ട് നമ്മള് അവന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു... "ഹൊ താൻ ആയിരുന്നോ... മനുഷ്യനെ പേടിപ്പിച്ച് കളഞ്ഞല്ലോടോ താൻ...? താനെന്താ ഇങ്ങനെ ഓടി കിതച്ച് വരുന്നേ വല്ല പട്ടിയും തന്നെ ഇട്ട് ഓടിച്ചോ...?" "പട്ടിയല്ലെടി... നിന്റപ്പൻ..." എന്ന് കിതച്ചോണ്ട് ദേവ് പൂർത്തിയാക്കിയതും ജെനി ഉറഞ്ഞ് തുള്ളി കൊണ്ട് ഓന്റെ നേരെ നടന്നടുത്തപ്പോ നമ്മള് രണ്ട് പേരുടെയും ഇടയിൽ കേറി നിന്നിട്ട് അവരെ പ്രശ്നം സോൾവാക്കി... "ദിലു... ഞാൻ അവനെ കണ്ടു... നിന്റെ അപ്പുവിനെ... കഷ്ടിച്ചാ അവന്റെ കണ്ണിൽ നിന്നും ഞാൻ രക്ഷപ്പെട്ടത്... നമ്മള് എത്രെയും പെട്ടെന്ന് ഇവിടന്ന് പോകണം ദിലു... ഇല്ലെങ്കിൽ ഏത് നിമിഷം വേണമെങ്കിലും അവൻ ഇങ്ങോട്ട് കയറി വരാം..." "ഇതാണോ ഇത്ര വലിയ ആനക്കാര്യം... അവനൊക്കെ എപ്പോഴോ ഇങ്ങോട്ട് വന്ന് എൻക്വയറി ഒക്കെ നടത്തിയിട്ടാ ഇവിടന്ന് പോയത്..." എന്ന് ജെനി പറയുന്നത് കേട്ടിട്ട് ദേവ് നമ്മളെ നോക്കി ആണോ എന്ന് ഞെട്ടി തരിച്ച് തലയാട്ടിയപ്പോ നമ്മള് അതേയെന്ന് തിരിച്ച് അവനും തലയാട്ടി കൊടുത്തു... അപ്പോ തന്നെ ഓൻ ഒന്ന് നീട്ടി ശ്വാസം വലിച്ച് വിട്ടിട്ട് അവന്റെ പോക്കറ്റിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന നമ്മളെ കള്ള പാസ്പോർട്ട് നമ്മളെ നേർക്ക് നീട്ടി... "ഇതാ നിന്റെ പാസ്പോർട്ട്... ഇനി നീ ആദിലാ ഇഷയല്ല... ലണ്ടനിൽ എത്തുന്ന വരെ നിന്റെ പേര് *ഐറ* എന്നാണ്... ഐറ ഇസ്ഹാഖ്..." എന്ന് പറഞ്ഞ് ദേവ് നിർത്തിയതും നമ്മള് ഓന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് ആ പാസ്‌പോർട്ട് തുറന്ന് അതിലെ ബയോഡാറ്റയിലേക്ക് നോക്കി കൊണ്ട് ഒരു പുച്ഛം കലർന്ന ചിരി ചുണ്ടിൽ വിടർത്തി... ★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★ 【ആഷു】 ദിലുവിനെ തിരഞ്ഞ് ഇവിടന്ന് ഇന്നലെ ഇറങ്ങി പോയതാണ് അഫ്‌സിക്കയും അർഷിക്കയും... ഇതുവരെ നമ്മളെയൊന്ന് വിളിച്ചിട്ടുമില്ല നമ്മളെ ഒരു ഫോൺ കോളും അറ്റൻഡ് ചെയ്യുന്നുമില്ല... അമീഗോസിന് വിളിച്ചിട്ടാണേൽ ഒരു അഡ്രെസും ഇല്ല... അവരോട് ഇവിടെ നടന്ന കാര്യങ്ങളൊക്കെ വിളിച്ച് പറഞ്ഞ് ദിലുവിനെ തിരയാൻ വേണ്ടി പറഞ്ഞ് വിട്ടത് ഞാനാണ്... എന്നിട്ട് അവരെ കുറിച്ചും ഒരു വിവരമില്ല... ഇതിനോടകം തന്നെ മാൻഷനിൽ ഉള്ള എല്ലാവരെയും ഞാൻ ദിലുവിന്റെ പക്ഷം ചേർന്ന് സംസാരിച്ച് അവർക്ക് അവളോട് തോന്നിയ തെറ്റിദ്ധാരണയെ മാറ്റിയെടുത്തു... അപ്പോ വല്ലിമ്മ ദിലുവിനെ കാണണം അവളെ തിരിച്ച് കൊണ്ട് വരണമെന്ന് ഉപ്പയോട് കരഞ്ഞ് പറഞ്ഞിട്ട് ബോധം കെട്ട് വീണതും എല്ലാവരും കൂടി ചേർന്ന് വല്ലിമ്മയെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തിച്ചു... വല്ലിമ്മാക്ക് കുറച്ച് സീരിയസ് ആണെന്ന് ആലിന്റെ സീനിയർ ഡോക്ടർ ഞങ്ങളോട് പറഞ്ഞപ്പോ നമ്മള് അപ്പോഴും അവന്മാർക്ക് വിളിച്ചോണ്ടിരിക്കായിരുന്നു... വല്ലിമ്മാന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ അവസ്ഥ അവരെയൊന്ന് വിളിച്ച് അറിയിക്കാൻ പോലും നമ്മളെ കൊണ്ട് സാധിക്കുന്നില്ല... ICU ന്റെ മുന്നിൽ കരഞ്ഞ് തളർന്നിരിക്കുന്ന ഉമ്മാന്റെയും ആന്റീസിന്റെയും കൂടെ ഇരുന്ന് അവരെ നമ്മള് ആശ്വസിപ്പിക്കുന്ന നേരത്ത് ആയിരുന്നു പരിചയമില്ലാത്ത ഒരു നമ്പറിൽ നിന്ന് നമ്മക്ക് കോൾ വന്നത്... നമ്മള് അപ്പോ തന്നെ വരെ അടുത്ത് നിന്ന് മാറി കോൾ അറ്റൻഡ് ചെയ്ത് കാതോട് അടുപ്പിച്ചു... "ഹലോ..." "ഹലോ... ആഷു... ഇത് ഞാനാ മെഹ്‌റൂഫ്... നിന്റെ ശബ്ദമൊക്കെ എന്താ ആഷു വല്ലാതെ ഇരിക്കുന്നെ...? എന്തെങ്കിലും കുഴപ്പമുണ്ടോ...? പറയ് ആഷു..." മെഹ്‌റൂഫ്ക്ക ചോദിക്കുന്നതിന് ഒന്നും മറുപടി നൽകാൻ കഴിയാതെ നമ്മള് വാ പൊത്തി പിടിച്ചോണ്ട് കരച്ചില് അടക്കി വെച്ച് മൂപ്പരോട് സംസാരിച്ച് തുടങ്ങി... "മെഹ്‌റൂഫ്ക്ക... ഇങ്ങള് എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം... എനിക്ക് ഇങ്ങളോട് ഇഷ്ടം..." "എനിക്ക് അറിയാം ആഷു.. ഇതൊക്കെ നീ പറയാതെ തന്നെ ഞാൻ അറിഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ ആണ്... എന്നോട് ഇതൊക്കെ അർഷി നേരത്തെ വിളിച്ച് പറഞ്ഞിരുന്നു..." എന്ന് മെഹ്‌റൂഫ്ക്ക പറയുന്നത് കേട്ട് നമ്മളൊന്ന് ഞെട്ടി... "ഒന്നും നിനക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലല്ലേ...? അർഷിയോട് തന്നെ നീ നേരിട്ട് ചോദിച്ച് നോക്ക്... അവൻ എനിക്ക് വിളിച്ചിരുന്നു... എന്നിട്ട് നിനക്ക് എന്നെ ഇഷ്ടമാണെന്നും നീ ഇപ്പോഴും എനിക്ക് വേണ്ടി കാത്തിരിക്കായിരുന്നു എന്നും അവൻ എന്നോട് പറഞ്ഞു... അതോണ്ടാ ഞാൻ ഇപ്പോ നിനക്ക് വിളിച്ചത്... പിന്നെ..." എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞപ്പോഴേക്കും നെറ്റ് വർക്ക് കട്ടായി മെഹ്‌റൂഫ്ക്ക ബാക്കി പറയുന്നതൊന്നും നമ്മക്ക് കേട്ടില്ല... പതിയെ കോൾ കട്ടായതും നമ്മള് ഒരു തരം മരവിപ്പിൽ അങ്ങനെ നിന്നിട്ട് മെഹ്‌റൂഫ്ക്ക പറഞ്ഞതിനെ കുറിച്ച് ആലോചിച്ചോണ്ടിരുന്നു... 'അർഷിക്ക മെഹ്‌റൂഫ്ക്കാക്ക് വിളിച്ചിട്ട് എല്ലാം പറഞ്ഞെന്നൊ...? പക്ഷെ അർഷിക്കാക്ക് എങ്ങനെ അറിയാം മെഹ്‌റൂഫ്ക്കയെ...? ഇനി അവര് തമ്മിൽ നേരത്തെ പരിചയം ഉണ്ടായിരിക്കോ...? ഉണ്ടെങ്കിൽ തന്നെ എന്തിനാ അർഷിക്ക മെഹ്‌റൂഫ്‌ക്കാനോട് അങ്ങനെ ഒക്കെ പറഞ്ഞത്...? ഞാൻ മൂപ്പരെ അല്ലെ സ്നേഹിക്കുന്നത്... അതൊക്കെ അറിഞ്ഞ് വെച്ചിട്ടും പിന്നെ എന്തിനാ മെഹ്‌റൂഫ്‌ക്കാനോട് അങ്ങനെ ഒരു കള്ളം പറഞ്ഞത്...?' എന്നൊക്കെ ചിന്തിച്ചോണ്ട് ചങ്ക് പിടയുന്ന വേദനയിൽ നമ്മള് സീറ്റിലേക്ക് ചാരി ഇരുന്നതും നമ്മളെ മനസ്സിൽ എന്തെന്നില്ലാത്ത അസ്വസ്ഥത പിടി കൂടാൻ തുടങ്ങി... അർഷിക്ക എന്തിനാകും അങ്ങനെ കള്ളം പറഞ്ഞതെന്ന് ചിന്തിച്ച് നമ്മള് കരഞ്ഞോണ്ട് മുഖം പൊത്തി അവിടെ ഇരുന്നു... ★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★ 【അയാൻ】 മെഹ്‌റൂഫ് എന്ന പേരിൽ ആഷുവിനെ വിളിച്ചിട്ട് ഓളെ മനസ്സമാധാനം കളഞ്ഞോണ്ട് നമ്മള് ഫോൺ എടുത്ത് ടേബിളിൽ വെച്ചിട്ട് ടേബിളിലേക്ക് കാല് കയറ്റി വെച്ചു... "ആഷു... ആഷു... ആഷു... എന്നെ പറ്റിച്ചിട്ട് ASK മാൻഷനിൽ ആ ചെറ്റയുടെ കൂടെ സുഖിച്ച് വാഴാമെന്ന് നീ കരുതിയല്ലേ...? ഇല്ല... നിന്നെ ഒരിക്കലും അങ്ങനെ സുഖിച്ച് കഴിയാൻ ഈ അയാൻ സമ്മതിക്കില്ല... ഇനിയും നിന്റെ സ്വസ്ഥതകൾ തകർക്കാൻ മെഹ്‌റൂഫ് ആയി നിന്റെ മുന്നിലേക്ക് ഞാൻ കോളുകളിലൂടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെടും... അത് ഒടുവിൽ നീയാ വീട്ടിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി പോകുന്നത് വരെ തുടർന്ന് കൊണ്ടിരിക്കും... ഹ... ഹ... ഹ... മെഹ്‌റൂഫ്... അവൻ ഒരിക്കലും ഇനി നിന്റെ കണ്മുന്നിലേക്ക് തിരിച്ച് വരില്ലെന്ന് നിനക്ക് അറിയില്ലെങ്കിലും മറ്റാരേക്കാളും നന്നായിട്ട് എനിക്ക് അറിയാം... അവന് ഒരിക്കലും നിന്റെ കണ്മുന്നിലേക്ക് എത്തിപ്പെടാൻ സാധിക്കില്ല ആഷു... കാരണം അവൻ എത്തി പെട്ടിരിക്കുന്നത് അതുപോലെയുള്ള ഒരു കുരുക്കിലാ... അവിടന്ന് അവൻ രക്ഷപ്പെടുമ്പോഴേക്കും നീയെന്റെ കൈകളിൽ എത്തിയിട്ടുണ്ടാകും... പിന്നെ നിന്റെ കെട്ട്യോൻ അർഷിക്... അർഷിക് ആദിൽ സാഹിബ്... ഹ്... അവനെ എങ്ങനെ ഒതുക്കണമെന്നും എനിക്ക് അറിയാം... അവനെയും നിന്നെയും ഞാൻ വൈകാതെ പിരിച്ചിരിക്കും... ഈ അയാൻ ആരാണെന്ന് നീയൊക്കെ ഇനി കാണാൻ ഇരിക്കുന്നതെയുള്ളൂ..." എന്ന് പറഞ്ഞ് അട്ടഹസിച്ച് ചിരിച്ചോണ്ട് നമ്മള് അവിടന്ന് എണീറ്റ് ഫോണെടുത്തിട്ട് RK എന്ന് സേവ് ചെയ്ത നമ്പറിലേക്ക് കോൾ ചെയ്ത് ഒരു പുച്ഛത്തോടെ ചിരിച്ചു... ★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★ 【ദിലു】 വൈകിട്ട് ഒരു 6 മണി ആയപ്പോഴേക്കും ഞങ്ങള് എയർപോട്ടിലേക്ക് ചെന്ന് എല്ലാ ക്ലിയറൻസും കഴിഞ്ഞ് ഫ്‌ളൈറ്റ് വരാൻ വേണ്ടി എയർപ്പൊട്ടിന്റെ അകത്ത് കാത്തിരുന്നു... അപ്പൊ ജെനി നമ്മക്ക് കുടിക്കാൻ വേണ്ടി ജ്യൂസ് കൊണ്ട് വന്നിട്ട് നമ്മളോട് അത് കഴിക്കാൻ പറഞ്ഞതും നമ്മള് വേണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞ് നിരസിച്ചപ്പോ തന്നെ ജെനിയുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് ദേവ് അത് തട്ടി പറിച്ച് വാങ്ങിയിട്ട് അത് മുഴുവൻ അകത്താക്കി... അത് കണ്ട് കലി തുള്ളി ജെനി ദേവിനോട് വഴക്കിടുന്നത് കണ്ടിട്ട് നമ്മക്ക് ചിരി വന്നെങ്കിലും അവരുടെ വഴക്കിടൽ നമ്മക്ക് നമ്മളെ അമീഗോസിനെയും അപ്പുവിനെയും ഒക്കെ ഓർമ്മയിലേക്ക് കൊണ്ട് വന്നപ്പോ നമ്മള് പെട്ടെന്ന് തന്നെ അവരിൽ നിന്ന് മുഖം തിരിച്ചു... പിന്നെ അധികം വൈകാതെ തന്നെ ഞങ്ങൾക്ക് പോകേണ്ട ഫ്‌ളൈറ്റ് ലാന്റായതും എന്നന്നേക്കുമായി ഇന്ത്യയോട് ബൈ പറഞ്ഞ് കൊണ്ട് നമ്മള് അവരെ കൂടെ ഫ്ളൈറ്റിലേക്ക് കയറി... ഈ യാത്ര ഒരിക്കലും തിരിച്ച് മടങ്ങി വരാത്ത ഒരു യാത്രയാണ്... ഇനി ഒരിക്കലും ഞാൻ എന്റെ ഫാമിലിയെ കണ്ട് മുട്ടില്ല... ആദിലാ ഇഷ എന്ന എന്റെ ചാപ്റ്റർ ഇതോട് കൂടെ അവസാനിക്കുന്നു... ★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★ [മൂന്ന് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം....] (തുടരും) *********************************************** ഈ പാർട്ട് നിങ്ങൾക്ക് ആർക്കും ഇഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടില്ലെന്ന് എനിക്ക് നന്നായിട്ട് അറിയാം... നിങ്ങൾക്ക് മാത്രമല്ല എനിക്കും ഇഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടില്ല... പിന്നെ എന്ത് ചെയ്യാനാ ഈ സ്റ്റോറി എങ്ങനെ ഏത് വഴിയിലൂടെയാ കൊണ്ട് പോകേണ്ടത് എന്നൊക്കെ എനിക്ക് എന്റേതായ ഒരു നല്ല ധാരണയുണ്ട്... പെട്ടെന്ന് മൂന്ന് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ് പോയിട്ട് എന്താ ഇനി ഉണ്ടായതെന്ന സസ്പെൻസ് ഇട്ടോണ്ട് നമ്മള് ഒരു ചെറിയ വലിയ ബ്രേക്ക് എടുക്കയാണ് സുഹൃത്തുക്കളെ.... ഞാൻ നിങ്ങളോട് നേരത്തെ പറഞ്ഞിരുന്നല്ലോ നമ്മളെ 5th sem എക്സാം തുടങ്ങാൻ പോകാണെന്ന്... നമ്മള് ക്ലാസിൽ നല്ലോണം ശ്രദ്ധിച്ച് ഇരിക്കുന്ന കുട്ടിയും നല്ലോണം പഠിക്കുന്ന ബുജിയും ആയോണ്ട് 5th sem ഒക്കെ എപ്പോ പൊട്ടിയെന്ന് ചോദിച്ചാൽ മതി... പക്ഷെ തൽക്കാലത്തേക്ക് സപ്ലി ഒന്നും ഇല്ലാതെ ഒരു ജസ്റ്റ് പാസ്സ് എങ്കിലും നമ്മളും ആഗ്രഹിക്കുന്നത് കൊണ്ട് ഇനി എക്സാം കഴിയുന്ന വരെ നമ്മള് സ്റ്റോറി പോസ്റ്റുന്നതല്ലെന്ന ദുഃഖ വാർത്ത നമ്മള് എല്ലാരേയും അറിയിക്കാണ്... എല്ലാവരും നമ്മളെ അവസ്ഥ ഒന്ന് മനസ്സിലാക്കി നമ്മളോട് സഹകരിക്കണം... ഇന്നത്തെ പാർട്ട് മനപൂർവ്വമാണ് നമ്മള് അവിടെ കൊണ്ട് പോയി നിർത്തിയത്... ബാക്കി ഇനി നമ്മള് ഈ മാസം 28ന് രാവിലെ 10 മണിക്കേ പോസ്റ്റോള്ളു... അതുവരെ എല്ലാവരും ഒന്ന് wait ആക്കിട്ടൊ... നമ്മക്ക് നന്നായിട്ട് എക്സാം എഴുതാനും പാസ് ആകാനും പറ്റണേ എന്ന് എല്ലാരും പ്രാര്ഥിക്കിട്ടൊ... എന്നാലേ നമ്മള് സ്റ്റോറി ഇനി നല്ല പോലെ പോസ്റ്റോള്ളു...😋 അപ്പോ എല്ലാവരോടും കുറച്ച് നാളത്തേക്ക് വിട പറയുന്നു നിങ്ങളെ സ്വന്തം മുബഷിറ MSKH 😉😉😉😉😉
97.9k കണ്ടവര്‍
9 ദിവസം
*💘നീയില്ലാ ജീവിതം💘2⃣*           _ഭാഗം.88_ ✍ Mubashira MSKH നമ്മള് ഞെട്ടി തരിച്ച് ആ ഫോട്ടോസിലേക്ക് നോക്കി ഷോക്കായി നിൽക്കുന്നത് കണ്ട് അർഷി എന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് ആ ഫോട്ടോസ് വാങ്ങി നോക്കിയതും നമ്മളെ പോലെ തന്നെ ഓൻ ശരീരം തണുത്തുറഞ്ഞ പോലെ ഒരു പ്രതിമ കണക്കെ നിന്നു... അപ്പോ തന്നെ നമ്മളെ ഞെട്ടിച്ച് കൊണ്ട് നമ്മളെ ഫോൺ ബെല്ലടിച്ചതും നമ്മള് കോൾ അറ്റൻഡ് ചെയ്ത് കാതോട് അടുപ്പിച്ചിട്ട് അവര് പറയുന്നത് കാതോർത്തതും നമ്മളെ കയ്യിൽ നിന്ന് പതിയെ ഫോൺ നിലത്തേക്ക് ഊർന്ന് വീണു... ★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★ 【ദിലു】 അപ്പുവിന് വിളിച്ചിട്ട് നമ്മള് ഹോസ്പിറ്റലിൽ ആണെന്ന് പറഞ്ഞ് വെച്ച് നമ്മള് നേരെ ആലിന്റെ കാബിനിലേക്ക് ചെന്നു... "ഹേയ്... ദിലു... നീയെന്താടി ഇത്രെ നേരത്തെ...? ഒറ്റക്കാണോ വന്നേ...?" "നീ കുറച്ച് കഴിഞ്ഞാൽ പേഷ്യൻസ് ഒക്കെയായി ബിസി ആകില്ലേ... അതാ നേരത്തെ ഇങ്ങോട്ട് പോന്നത്... ഒറ്റക്കെ ഉള്ളു..." "എന്തായാലും വന്ന സ്ഥിതിക്ക് അവിടെ നിന്ന് കാല് കഴക്കണ്ട... കം... വന്ന് ഇരിക്ക്..." എന്ന് ആലി പറഞ്ഞതും നമ്മള് ഒന്ന് ചിരിച്ചിട്ട് അവിടെ ചെയറിൽ ഇരുന്നപ്പോ ആലി അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന നേഴ്സിനോട് എന്തൊക്കെയോ സംസാരിച്ചിട്ട് അവരെ കയ്യിൽ ഒരു ഫയൽ കൊടുത്തയച്ച് നമ്മളെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു... "ഹാ എന്നിട്ട് എന്തൊക്കെ...? ഇപ്പോ അധികം കുഴപ്പമൊന്നും ഇല്ലല്ലോ നിനക്ക്...? മരുന്നൊക്കെ കൃത്യ സമയത്ത് കഴിക്കുന്നില്ലേ..? അത് നീ കഴിച്ചില്ലെങ്കിൽ പിടിച്ചിരുത്തി അവര് കഴിപ്പിക്കുമെന്ന് എനിക്ക് അറിയാം... നിന്റെ സ്കാനിങ് റിപ്പോർട്ട് വന്നിട്ടുണ്ട്... അതില്...." "ആലി... ആലി... എനിക്ക് പറയാനുള്ളതൊന്ന് നീ കേൾക്ക്..." നമ്മളോട് ഓരോന്ന് പറഞ്ഞോണ്ട് ഒരു ഫയല് തുറന്ന് അവള് മറിക്കുന്നതിനിടയിൽ നമ്മള് അങ്ങനെ പറഞ്ഞതും ഓള് ഫയലിൽ നിന്ന് നമ്മളെ മുഖത്തേക്ക് നോട്ടം പതിപ്പിച്ചു... "ആലി... ഞാൻ... ഞാൻ പറയുന്നത് നീയൊന്ന് ശ്രദ്ധിച്ച് കേൾക്കണം... അത് പിന്നെ... എനിക്ക്... എനിക്ക് ഈ കുഞ്ഞിനെ വേണ്ട... ഇത് അബോർട്ട് ചെയ്യണം..." എന്ന് നമ്മള് പറഞ്ഞതും ആലി നമ്മളെ നെറ്റി ചുളിച്ച് നോക്കി കൊണ്ട് what എന്ന് പറഞ്ഞ് ഒച്ചയിട്ടു... "നിനക്ക് എന്താടി ഭ്രാന്തോ...? ദിലു നിന്റെ കുട്ടിക്കളിക്കുള്ള സമയമൊന്നുമല്ല ഇത്... ഈ റിപ്പോർട്ട് വാങ്ങിച്ചിട്ട് നീ ഇവിടന്ന് വേഗം സ്ഥലം കാലിയാക്കാൻ നോക്ക്..." "ആലി... ആലി പ്ലീസ്... ഞാൻ പറയുന്നതൊന്ന് നീ കേൾക്ക്... ഞാൻ ഇപ്പോ ഒരു കുഞ്ഞിനെ കുറിച്ചൊന്നും ചിന്തിച്ചിട്ട് കൂടിയില്ല... പോരാത്തതിന് ഞാനും അപ്പുവും ഞങ്ങളെ ജീവിതം ആസ്വദിച്ചു തുടങ്ങുന്നതെയുള്ളൂ... അപ്പോഴേക്കും ഒരു കുഞ്ഞെന്നൊക്കെ പറയുമ്പോ.... പ്ലീസ് ആലി... നീയെന്നെ ഒന്ന് മനസ്സിലാക്ക്... എനിക്ക് ഈ കുഞ്ഞിനെ വേണ്ട... നീ എന്നെ ഒന്ന് സഹായിക്കണം..." "ദിലു നീയെന്നെ വെറുതെ ദേഷ്യം പിടിപ്പിക്കരുത്... കുഞ്ഞിനെ വേണ്ടായിരുന്നേൽ ഓരോന്ന് ചെയ്ത് കൂട്ടുമ്പോ ആലോചിക്കണമായിരുന്നു... അല്ലാതെ ഇപ്പോ വന്ന് എന്നോട് പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല..." എന്നൊക്കെ ആലി നമ്മളോട് കുറച്ച് ദേഷ്യത്തിൽ പറഞ്ഞതും നമ്മള് കണ്ണടച്ച് പിടിച്ച് ഒരു നിമിഷം നിന്നിട്ട് പെട്ടെന്ന് കണ്ണ് തുറന്ന് അവളെ നോക്കി... "നിനക്ക് എങ്ങനെ തോന്നി ദിലു ഇതൊക്കെ എന്നോട് വന്ന് പറയാൻ...? ഇത് നിന്റെ മാത്രം ആഗ്രഹം ആണോ അതോ അപ്പുവും ഇതിന് കൂട്ട് നിൽക്കുന്നുണ്ടോ...?" "ആലി... ഞാൻ..." "നീയൊന്നും ഇനി വിശദീകരിക്കണമെന്നില്ല... മര്യാദക്ക് നീ ഇവിടന്ന് ഇറങ്ങി പൊയ്ക്കോ ഇല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ഇതൊക്കെ എല്ലാവരെയും വിളിച്ച് അറിയിക്കും..." എന്ന് പറഞ്ഞ് ആലി ഫോൺ എടുക്കാൻ നിന്നതും നമ്മള് ഓളെ കയ്യിൽ പിടുത്തമിട്ടു... അപ്പോ തന്നെ നമ്മളോട് എന്തോ ഒരു പകയുള്ള മട്ടിൽ ആലി നമ്മളെ നോക്കിയിട്ട് നമ്മളെ കൈ തട്ടി മാറ്റി അവിടന്ന് എണീറ്റ് നമ്മളെ അടുത്തേക്ക് വന്നു... "നിന്റെ സ്വന്തം കുഞ്ഞിനെ ഇല്ലാതാക്കണമെന്ന് നിനക്ക് എങ്ങനെ എന്നോട് പറയാൻ തോന്നി ദിലു...? നിങ്ങള് രണ്ട് പേരും ചെയ്ത തെറ്റിന് ആ കുഞ്ഞ് എന്ത് പിഴച്ചു...? പിന്നെ നീ ഇപ്പോ എന്നോട് ആവശ്യപ്പെട്ട ഈ പ്രവർത്തിയുണ്ടല്ലോ അബോഷൻ... രണ്ട് ജീവൻ ഒരുമിച്ച് കളയാനാ നീ എന്നോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നത്..." എന്ന് ആലി പറയുന്നത് കേട്ട് നമ്മള് എന്ത് എന്ന മട്ടിൽ പുരികം ചുളിച്ച് ഓളെ നോക്കിയതും നമ്മളെ സ്കാനിങ് റിപ്പോർട്ട് ഓള് നമ്മളെ നേർക്ക് നീട്ടി... "നോക്ക് ഇത്... നിന്റെ വയറ്റിൽ വളരുന്നത് ഒരു ജീവനല്ല രണ്ടെണ്ണമാണ്... ട്വിൻസ്... ഒറ്റയടിക്ക് ആ രണ്ടിനെയും കൊല്ലാനാണോടി നീയെന്നോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നത്...?" എന്ന് ആലി പറയുന്നത് കേട്ട് നമ്മള് റിപ്പോർട്ടിലേക്ക് കണ്ണ് പായിച്ച് കൊണ്ട് നമ്മളെ വയറിൽ കൈ വെച്ചു... അപ്പോ മുതൽ നമ്മളെ ഉള്ളിൽ എന്തെന്നില്ലാത്ത അസ്വസ്ഥത പടർന്ന് കയറാൻ തുടങ്ങി... "നിന്റെ ബിഹേവിയറിന് എന്നോ ഇത് അലസി പോകേണ്ടതാ... ഇത്ര ഒക്കെ ആയിട്ടും ആ കുഞ്ഞുകൾക്ക് ഒരു കുഴപ്പവും സംഭവിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിൽ അതിന് അർത്ഥം അവര് ഈ ഭൂമിയിലേക് വരേണ്ടവർ തന്നെയാണെന്നാ... നിന്റെ സ്വന്തം കുഞ്ഞിനെ കൊല്ലണമെന്ന് എന്ത് മനസാക്ഷി ഇല്ലാതെയാടി നീയെന്നോട് ആവശ്യപ്പെട്ടത്... ഛെ... എനിക്ക് നിന്നോട് വെറുപ്പ് തോന്നുന്നു ദിലു..." എന്ന് പറഞ്ഞ് ആലി നമ്മളിൽ പഴി ചാരുമ്പോ അവളെ കണ്ണുകളും നമ്മളെ കണ്ണുകളും ഒരുപോലെ നിറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു... നമ്മള് അപ്പോഴും സ്കാനിങ് റിപ്പോർട്ടിലേക്ക് നോക്കി ആ ഫോട്ടോയിൽ കൈ വെച്ച് എന്തൊക്കെയോ ചിന്തിച്ച് കൂട്ടായിരുന്നു... "ഇനി നീ ഇവിടേക്ക് ഈയൊരു ആവശ്യവും പറഞ്ഞോണ്ട് എന്റെ കണ്മുന്നിലേക്ക് പോലും വരരുത്... ഇവിടന്ന് പോ ദിലു... ഇല്ലെങ്കിൽ എനിക്ക് ഭ്രാന്ത് പിടിക്കും..." എന്നൊക്കെ ആലി പറഞ്ഞ് നമ്മളോട് ഒച്ചയിട്ടപ്പോ നമ്മള് ഏതോ ലോകത്തെന്ന പോലെ അവിടന്ന് എണീറ്റിട്ട് ആ റിപ്പോർട്ടും കയ്യിൽ പിടിച്ച് അവളെ ക്യാബിനിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി... 'എന്റെ ലക്ഷ്യങ്ങൾ... അത് നിറവേറ്റാൻ ഈ കുഞ്ഞ് എനിക്കൊരു തടസമാണ്... മരണം... അത് ഏത് നിമിഷവും എന്നെ തേടിയെത്തും... അപ്പോ ഒരു കുഞ്ഞ് എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഉണ്ടായാൽ അത് എല്ലാത്തിനും ഒരു തടസ്സമാണ്... മനസ്സിനെ കീറി മുറിക്കുന്ന വേദനയിൽ തന്നെയാണ് ഞാൻ ആലിയോട് ഇത് അബോർട്ട് ചെയ്യാൻ പറഞ്ഞത്... പക്ഷെ അവിടെയും നീ എന്നെ തോൽപ്പിച്ച് കളഞ്ഞല്ലോ പടച്ചോനെ.... ഒരു ജീവൻ എടുക്കാൻ തന്നെ മനസ്സ് അനുവദിക്കുന്നില്ല... അപ്പോ എന്റെ വയറ്റിൽ വളരുന്നത് രണ്ട് ജീവൻ ആണെന്ന് അറിഞ്ഞാൽ ഞാൻ എങ്ങനെ പിന്നെ എന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ കൊല്ലും...? ഒരുമ്മക്കും അത് ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല... പക്ഷെ, എനിക്കത് ചെയ്തെ പറ്റൂ... കാരണം എനിക്ക് വലുത് എന്റെ ലക്ഷ്യങ്ങൾ തന്നെയാണ്... ആലി എന്നെ സഹായിച്ചില്ലെങ്കിലും ഇനി എന്താ വേണ്ടതെന്ന് എനിക്ക് അറിയാം...' നമ്മള് ചിലതൊക്കെ മനസ്സിൽ തീരുമാനിച്ച് ഉറപ്പിച്ചോണ്ട് കണ്ണ് തുടച്ച് ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങാൻ നിന്നതും അവിടെയുള്ള കാഴ്ച കണ്ടപ്പോ നമ്മളെ നടത്തത്തിന്റെ വേഗത പതിയെ കുറഞ്ഞ് വന്നു... ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്ന് നമ്മള് കാറോടിച്ചോണ്ട് തിരിച്ച് മാൻഷനിൽ എത്തിയപ്പോ ഓഫീസിൽ ഒന്നും പോകാതെ ബേബിയും അങ്കിൾസും കൂടെ മാൻഷനിലെ ബാക്കിയുള്ളവരും ഒക്കെ കൂടി സിറ്റൗട്ടിൽ നിൽക്കുന്നത് കണ്ട് നമ്മളൊന്ന് നെറ്റി ചുളിച്ച് കാർ പാർക്ക് ചെയ്ത് അവരെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു... "ബേബി... അങ്കിൾ... നിങ്ങൾ എന്താ ഇതുവരെ ഓഫീസിൽ പോയില്ലേ...?" നമ്മളെ ചോദ്യത്തിന് ഒന്നും യാതൊരു പ്രതികരണവുമില്ലാതെ എല്ലാവരും തലയും താഴ്ത്തി നിൽക്കുന്നത് കണ്ട് നമ്മള് നെറ്റി ചുളിച്ച് അവരിൽ നിന്ന് നമ്മളെ ഗ്രാൻഡ്‌മായിലേക്കും ഐഷുമ്മയിലേക്കും ആന്റീസിലേക്കും നോട്ടം തെറ്റിച്ചു... "ഐഷുമ്മ... എന്താ...? എന്താ പറ്റിയെ എല്ലാവർക്കും...? നിങ്ങൾ എന്താ ആരും ഒന്നും മിണ്ടാത്തത്...? ആഷു... അല്ലു... എന്താ കാര്യം... സച്ചൂ... നിങ്ങൾക്ക് ഒക്കെ എന്താ പറ്റിയെ...?" അവരെ മൗനം ഒക്കെ കണ്ട് നമ്മക്ക് ഒടുക്കം ദേഷ്യം വന്നതും നമ്മള് അവരിൽ നിന്നൊക്കെ നോട്ടം തെറ്റിച്ച് നിലത്ത് തലയിൽ കൈ വെച്ച് ഇരിക്കുന്ന അർഷിയിലേക്കും എന്തോ കയ്യിൽ പിടിച്ച് ഞെരിച്ചോണ്ട് എങ്ങോട്ടോ നോക്കി ഇരിക്കുന്ന അപ്പുവിലേക്കും ഒന്ന് നോക്കി അവരെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു... "ഡാ ബ്രോ... നിങ്ങൾ ഇങ്ങനെ ഇവിടെ ചടഞ്ഞ് കൂടി ഇരിക്കാൻ മാത്രം എന്താ ഉണ്ടായേ...? ഇവിടെ ആരെങ്കിലും ചത്തോ...? ഡാ നിങ്ങളെന്താ ഒന്നും മിണ്ടാത്തെ...? അപ്പൂ... എന്താ...? എന്താ പ്രശ്നം...?" എന്ന് നമ്മള് അപ്പുവിന്റെ തോളിൽ കൈ വെച്ച് ചോദിച്ചതും ഓൻ നമ്മളോട് തിരിച്ച് ചോദിക്കുന്നത് കേട്ട് നമ്മളെ കൈ താനേ അവന്റെ തോളിൽ നിന്ന് വേർപെട്ടു... *"അബി എവിടെ...?"* നമ്മളെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാതെയുള്ള അപ്പുവിന്റെ ആ ചോദ്യം കേട്ടതും നമ്മള് ഒരു നിമിഷം പകച്ച് പോയി അവനെ തന്നെ കണ്ണിമ വെട്ടാതെ നോക്കി കൊണ്ട് പതിയെ പിറകിലേക്ക് രണ്ടടി വെച്ചു... അപ്പൊ തന്നെ അപ്പു അവിടന്ന് എണീറ്റ് നമ്മളെ നേരെ വന്നിട്ട് അവന്റെ കരഞ്ഞ് കലങ്ങിയ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് നമ്മളെ രൂക്ഷമായി നോക്കി... *"ചോദിച്ചത് കേട്ടില്ലേ നീ...? അബി എവിടെയെന്ന്..."* "അ... അ... അബി... അബി എവിടെയാണെന്ന് എ..നിക്ക് എങ്ങനെ അറിയാനാ...?" *"നിനക്ക് അറിയില്ലേ...? നിനക്ക് അറിയില്ലേ അവള് എവിടെയുണ്ടെന്ന്...? പറയെടി..."* എന്നൊക്കെ നമ്മളെ നേർക്ക് ദേഷ്യത്തിൽ കുരച്ച് ചാടി കൊണ്ട് അപ്പു ചോദിച്ചതും നമ്മള് അല്പം പതർച്ചയോടെ തല താഴ്ത്തി നിന്നോണ്ട് ഇല്ലെന്ന് തലയാട്ടിയതും അപ്പു എന്റെ മുടിയിൽ പിടിച്ച് നമ്മളെ തലയുയർത്തി... നമ്മള് വേദന കൊണ്ട് അവന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ച് ഓന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോ നമ്മളെ കൊല്ലാനുള്ള ദേഷ്യം അവന്റെ മുഖത്ത് ആളി കത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു... *"നിനക്ക് അറിയില്ലല്ലെടി അവള് എവിടെയാണെന്ന്..."* എന്ന് പറഞ്ഞ് അപ്പു നമ്മളെ മുടിയിൽ പിടിച്ചോണ്ട് തന്നെ നമ്മളെ മുന്നിലേക്ക് ആഞ്ഞ് തള്ളിയിട്ട് നമ്മളെ കവിളിൽ ആഞ്ഞടിച്ചു... നമ്മള് കവിളിൽ കൈ വെച്ചോണ്ട് അപ്പുവിനെ തിരിഞ്ഞ് നോക്കിയതും ഓൻ നമ്മളെ അടുത്തേക്ക് വന്നിട്ട് നമ്മളെ കഴുത്തിൽ പിടി മുറുക്കി... "അബി എവിടെയാണെന്ന് നിനക്ക് അറിയില്ലെങ്കിൽ പിന്നെ എന്താടി ഇതിന് അർത്ഥം...?" നമ്മളെ മുഖത്തേക്ക് ദേഷ്യവും സങ്കടവും കലർന്ന ഭാവത്തിൽ ഓൻ അത് ചോദിച്ചോണ്ട് നമ്മക്ക് നേരെ ആ ഫോട്ടോസ് നീട്ടിയതും നമ്മളൊന്ന് ഞെട്ടിയിട്ട് പിന്നെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുച്ഛം കലർന്ന പരിഹാസ ചിരി വിടർത്തി അവന്റെ കൈ നമ്മളെ കഴുത്തിൽ നിന്ന് തട്ടി മാറ്റി... എന്നിട്ട് നമ്മള് കഴുത്തിൽ കൈ കുറച്ച് നേരം ചുമച്ച് നിന്നിട്ട് അവനെയും അവിടെ കൂടി നിന്നവരെയും ഒക്കെ ഒരു പരിഹാസത്തോടെ നോക്കി ചിരിച്ചോണ്ട് പെട്ടെന്ന് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു... "അപ്പൊ എല്ലാം എല്ലാവരും അറിഞ്ഞു... അല്ലെ..? നിനക്ക് എന്താ അറിയേണ്ടത് അബി ഇപ്പോ എവിടെയാണെന്നോ... ഹ്... അവളിപ്പോ ഈ ഭൂമിയിൽ ജീവിച്ചിരിപ്പില്ല... ഈ ഫോട്ടോസിൽ കാണുന്നതെല്ലാം സത്യമാണ്... ഞാനാണ് അവളെ കൊന്നത്... അതും എന്റെ ഈ രണ്ട് കൈ കൊണ്ടും..." എന്ന് പറഞ്ഞ് നമ്മള് വീണ്ടും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചതും എല്ലാവരും ഞെട്ടി തരിച്ച് നമ്മളെ നോക്കി കൊണ്ട് അങ്ങനെ നിന്നു... "ഹ... ഹ... ഹ... എന്താ നിങ്ങളൊക്കെ കരുതിയത്...? അവള് ഒളിച്ചോടി പോയതാണെന്നോ... ഹ... ഹ... അവള് ഒളിച്ചോടി പോയതല്ല... ഞാൻ അങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ഉണ്ടാക്കിയതാ... ഹ... ഹ... ഹ... അവളിപ്പോ ഈ ലോകത്ത് പോലുമില്ല..." എന്ന് പറഞ്ഞ് നമ്മള് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചതും പെട്ടെന്ന് അപ്പു ദേഷ്യത്തോടെ നമ്മളെ അടുത്തേക്ക് വന്ന് ഡി എന്ന് അലറി കൊണ്ട് നമ്മളെ വീണ്ടും തല്ലി... "എന്തിനായിരുന്നെടി നീയിത് ചെയ്തത്...? എന്തിന് വേണ്ടി...? അതിന് മാത്രം എന്ത് ദ്രോഹ അവള് നിന്നോട് ചെയ്തത്...?" എന്ന് നമ്മൾ കഴുത്തിൽ പിടി മുറുക്കി കൊണ്ട് ഓൻ ചോദിച്ചതും നമ്മള് ഓന്റെ കൈ തട്ടി മാറ്റി കൊണ്ട് ഓനെ പിറകിലേക്ക് തള്ളി... *"ഇനിയെന്താ അവള് എന്നോട് ചെയ്യാൻ ബാക്കിയുള്ളത്...? അവള് ഒറ്റൊരുത്തി കാരണം ഞാൻ അനുഭവിച്ച മാനസികാവസ്ഥ... അതൊന്നും നിങ്ങളോട് പറഞ്ഞാൽ നിങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലാകില്ല...* *ഞാൻ എന്ത് ചെയ്താലും എന്നെ ക്രൂശിക്കാൻ എന്ന രീതിയിൽ അവളെ കണ്ട് പഠി അവളെ കണ്ട് പഠി എന്ന് രായിക്ക് രാമാനം നിങ്ങൾ എല്ലാവരും കൂടി എന്റെ ചെവിയിൽ ഓതി തന്നപ്പോ എനിക്ക് ഉണ്ടായ ഫ്രസ്ട്രേഷൻ എന്തായിരുന്നു എന്ന് നിങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലാകില്ല...* *ദിലു എന്ത് ചെയ്താലും കുറ്റം... അബി പിന്നെ പെര്ഫെക്ട്... അവള് കഴിഞ്ഞിട്ടേ അമീഗോസിനും എന്തിനേറെ പറയുന്നു എന്റെ പാരൻസിന് പോലും ഞാൻ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു... അങ്ങനെ ഉണ്ടാകുമ്പോ ഞാൻ പിന്നെ എന്താ ചെയ്യാ...?* *അതാ തക്കസമയം നോക്കി അവളെയങ്ങ് തീർത്ത് കളഞ്ഞത്..."* എന്ന് നമ്മള് ഒരല്പം പുച്ഛം കലർന്ന മട്ടിൽ പറഞ്ഞതും പെട്ടെന്ന് ബേബി ഓടി വന്ന് അപ്പുവിനെ അവിടന്ന് മാറ്റിയിട്ട് നമ്മളെ രണ്ട് കവിളിലും മാറി മാറി അടിച്ചു... "കൂടപ്പിറപ്പിനെ പോലെ നിന്നെ കൂടെ കൊണ്ട് നടന്ന അവളെ നീ...." ബേബി നമ്മളെ അടിച്ചപ്പോ നമ്മളെ ചുണ്ട് പൊട്ടിയൊലിച്ച ചോര ഒരു ചിരിയിലൂടെ ഒപ്പിയെടുത്ത് നമ്മള് മൂപ്പരെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ചിരിച്ചു... *"സ്വന്തം കുഞ്ഞിനെ കൊല്ലാൻ പോലും അവള് മടിച്ചിട്ടില്ല... പിന്നെയാണോ കൂടപ്പിറപ്പിനെ പോലെ കൊണ്ട് നടന്ന അബിയെ കൊല്ലാൻ ഇത്രക്ക് പാട്..."* എന്ന് അപ്പു പറയുന്നത് കേട്ട് നമ്മള് ഒരു നിമിഷം അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയിട്ട് ഓഹോ എന്ന മട്ടിൽ പുരികം ചുളിച്ച് അവരെ എല്ലാവരെയും ഒന്ന് നോക്കി... "അപ്പോ അതും അറിഞ്ഞു അല്ലെ..? ശരിയാ... ഞാൻ അബോർഷൻ ചെയ്തു... ഏതോ ഒരു നിമിഷത്തിൽ പറ്റി പോയ കൈയബദ്ധം ഞാൻ ആയിട്ട് തന്നെ നശിപ്പിച്ചു... എനിക്ക് അതൊരു ബാധ്യതയാണ്..." എന്ന് നമ്മള് പറഞ്ഞ് തീരുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ അപ്പു നമ്മളെ നേർക്ക് വീണ്ടും കയ്യുയർത്തിയതും ഇപ്രാവശ്യം അത് നമ്മളെ കവിളിൽ വന്ന് പതിക്കുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ നമ്മള് ഓന്റെ കയ്യിൽ പിടുത്തമിട്ടു... "സോറി മിസ്റ്റർ ACP അഫ്‌സിയാൻ അഹമ്മദ്... നിങ്ങള് തരുന്ന തല്ലൊന്നും കൊണ്ട് നിൽക്കാൻ ഈ ആദിലയെ കിട്ടില്ല... വേണ്ടി വന്നാൽ തിരിച്ച് തല്ലാനും ഞാൻ മടിക്കില്ല..." എന്ന് പറഞ്ഞ് നമ്മള് ഓന്റെ കൈ വിട്ടിട്ട് ബേബിന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു... "എന്റെ നേർക്ക് ഇതുവരെ ഒന്ന് നുള്ളി നോവിക്കാൻ പോലും ഉയരാതിരുന്ന കൈകൾ ഇന്ന് എന്നെ ആട്ടിയോടിക്കാൻ ഉയർത്തിയത് വളരെ വൈകി പോയി... ഇതുവരെ ഈ സത്യങ്ങൾ ഒക്കെ നിങ്ങളിൽ നിന്ന് മറച്ച് വെച്ചപ്പോ സത്യം പറയാലോ എന്റെ ഉള്ളിലെ വില്ലത്തിയെ അടക്കി വെച്ച് നിങ്ങളോട് നല്ല പോലെ ബിഹേവ് ചെയ്യാൻ കഴിയുന്നില്ല... ഹൊ... ഇപ്പോ വല്ലാത്ത ഒരു ആശ്വാസം തോന്നുന്നു... ഇപ്പോഴെങ്കിലും എന്റെ യഥാർത്ഥ മുഖം നിങ്ങൾ എല്ലാവരും തിരിച്ചറിഞ്ഞല്ലോ... അബിയെ കൊന്നത് ഞാൻ തന്നെയാ... അതിൽ ഇനി ഒരു സംശയവും വേണ്ട... ഈ ഫോട്ടോസ് ഒക്കെ സത്യമാണ്... പക്ഷെ നിങ്ങള് സത്യം അറിയാൻ ഒരുപാട് വൈകി പോയി..." എന്നൊക്കെ നമ്മള് ഒരു പരിഹാസത്തോടെ അവരെയൊക്കെ നോക്കി പറഞ്ഞിട്ട് ഒരു പുച്ഛം കലർന്ന ചിരി പാസാക്കി ഇപ്പോഴും മുഖമുയർത്തി നമ്മളെ നോക്കാത്ത അർഷിന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു... "ബ്രോ... അയാം റിയലി സോറി... നിന്റെ അബിയെ കൊല്ലണമെന്ന് ഞാൻ കരുതിയതല്ല... പക്ഷെ എല്ലാവരും കൂടി ചേർന്ന് എന്നെ അതിന് പ്രേരിപ്പിച്ചപ്പോ എന്റെ മുന്നിൽ ഇതല്ലാതെ മറ്റു മാർഗങ്ങൾ ഇല്ലായിരുന്നു... ഇതൊക്കെ ചെയ്തതും നിങ്ങളെ എല്ലാവരുടെയും പ്രീതി പിടിച്ച് പറ്റാൻ ആയിരുന്നു... ഹാ... പോട്ടെ സത്യം മനസ്സിലാക്കാൻ നിങ്ങള് വൈകി പോയി... ആ പിന്നെ അവളുടെ അവസാന ശ്വാസം നിലച്ച് പോകുന്നതിന് മുൻപ് ബ്രോയോട് പറയാൻ അവള് ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞ് ഏല്പിച്ചിരുന്നു... *ഐ ലവ് യൂ അർഷി...* എന്ന്..." നമ്മള് അത് പറഞ്ഞതും അർഷി തലയുയർത്തി കണ്ണ് നിറച്ചോണ്ട് നമ്മളെ നോക്കിയപ്പോ നമ്മള് അതേ എന്ന മട്ടിൽ തലയാട്ടി... "പാവം അബി... നിന്നോട് ഇത് പറയാൻ വേണ്ടി ഒരുപാട് നാളായി കൊതിച്ച് നടക്കായിരുന്നു... ഒടുക്കം തുറന്ന് പറയാൻ വേണ്ടി വന്ന അവളോ എന്റെ കൈ കൊണ്ട് തീർന്നു... ചിലപ്പോ അതായിരിക്കും അവളെ വിധി... സോ സാഡ് അല്ലെ...?" "നീയെങ്ങനെയാടി എന്റെ വയറ്റിൽ തന്നെ വന്ന് കുരുത്തത്... നീ ഇത്രക്ക് മനസ്സിൽ വിഷം നിറച്ച് നടക്കുന്നവൾ ആയിരുന്നോ...?" ഐഷുമ്മ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞോണ്ട് നമ്മളോട് അത് ചോദിച്ചപ്പോ നമ്മളെ കണ്ണും നിറഞ്ഞ് വന്നു... "ഇങ്ങനെ ആയിരുന്നില്ല ദിലു... പക്ഷെ എന്നെ ഇങ്ങനെ ആക്കി മാറ്റിയതാ നിങ്ങളും അവളുമൊക്കെ ചേർന്ന്... അപ്പൊ പിന്നെ ഞാൻ എന്താ വേണ്ടത്...? സമനില തെറ്റി നടന്ന എന്റെ മുന്നിൽ അപ്പോ അവളെ എങ്ങനെയെങ്കിലും ഇല്ലാതാക്കണമെന്ന ചിന്ത മാത്രേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു... അത് ഞാൻ നല്ല ഭംഗിയായി ചെയ്ത് തീർക്കേം ചെയ്തു... ഇപ്പൊ ഊട്ടിയിൽ വൈറ്റ് റോസ് ഫാമിലെ മണ്ണിൽ അന്തിയുറങ്ങുന്നുണ്ട് അവള്... നിങ്ങളെയൊക്കെ പുന്നാര അബി..." എന്ന് നമ്മള് പറഞ്ഞത് കേട്ട് വീണ്ടും എല്ലാവരും നമ്മളെ മുഖത്തേക്ക് ഉറ്റു നോക്കി കൊണ്ടിരുന്നപ്പോ പെട്ടെന്ന് ബേബി വന്ന് നമ്മളെ കഴുത്തിന് പിടിച്ച് നമ്മളെയും വലിച്ചോണ്ട് മാൻഷന്റെ ഗേറ്റിന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു... എന്നിട്ട് നമ്മളെ മാൻഷനിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കി കൊണ്ട് ബേബി നിറഞ്ഞ് തുളുമ്പുന്ന കണ്ണീരിനെ തുടച്ച് നമ്മളെ രൂക്ഷമായി നോക്കി... *"ഇനിയൊരു നിമിഷം പോലും നിന്നെ ഞങ്ങളെ കണ്മുന്നിൽ കണ്ട് പോകരുത്... സ്വന്തം ചോര ആയത് കൊണ്ടാ നിന്നെ ഇപ്പോ കൊല്ലാതെ വിടുന്നത്... ഇനി ഞങ്ങൾക്ക് ഇങ്ങനെ ഒരു മകൾ ഇല്ല... ഞങ്ങളെ മകൾ എന്നോ മരിച്ച് മണ്ണടിഞ്ഞ് പോയെന്ന് ഞങ്ങള് കരുതിക്കോളം... നോക്കി കൊണ്ട് നിൽക്കാതെ ഇറങ്ങി പോടി ഇവിടന്ന്..." എന്ന് പറഞ്ഞ് ബേബി നമ്മളെ തള്ളിയതും നമ്മള് നാലഞ്ചടി പിറകിലേക്ക് വേച്ച് പോയിട്ട് ബേബിയെയും അവരെയുമൊക്കെ ഒരു പുച്ഛത്തോടെ നോക്കി നിന്നു... "അല്ലെങ്കിലും ഇനി ഈ വീട്ടിൽ കഴിയാൻ ഞാൻ ആശിച്ചിട്ടില്ല... കാരണം ഇതിനകത്ത് കഴിയുമ്പോ ശ്വാസം മുട്ടുന്ന അവസ്ഥയായിരുന്നു എനിക്ക്... നിങ്ങളുടെ ഒക്കെ പ്രീതി പിടിച്ച് പറ്റാൻ ശ്രമിച്ച എനിക്ക് ഇപ്പോ അതൊക്കെ തന്നെയാ അരോചകമായി തോന്നുന്നത്... അതോണ്ട് ഇവിടെ ഇനി നിൽക്കാനും ഞാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നില്ല... നിങ്ങളെ ആരുടെയും കണ്മുന്നിലേക്ക് ഇനി ഞാൻ വരാനും പോണില്ല..." എന്ന് പറഞ്ഞ് നമ്മള് അവിടന്ന് നടന്നകന്നതും പെട്ടെന്ന് നമ്മളെ പിറകിൽ നിന്ന് ആഷുവിന്റെ ശബ്ദം നമ്മളെ കാതുകളിലേക്ക് തുളഞ്ഞ് കയറി... *"ദിലു... പ്ലീസ്... പോകരുത്... ദിലു... ദിലു..."* എന്ന് അവിടെ നിന്ന് അലറുന്ന ആഷുവിന്റെ വിളി കേട്ടിട്ടും നമ്മള് കേൾക്കാത്ത മട്ടിൽ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കെയടച്ച് തുറന്നിട്ട് മുന്നോട്ട് തന്നെ പോയി കൊണ്ടിരുന്നു.... എന്നിട്ട് ഒരു ടാക്സി വിളിച്ച് ബീച്ചിലേക്ക് ചെന്ന് അവിടന്ന് ഇറങ്ങി നടന്നതും നമ്മളെ മുന്നിലേക്ക് ദേവ് വന്ന് നിന്നു... "ദിലു... നീയെന്തിനാ അത്യാവശ്യമായി എന്നോട് വരാൻ പറഞ്ഞേ...? മാൻഷനിൽ എല്ലാവരും എല്ലാം അറിഞ്ഞോ...?" എന്ന് ദേവ് നമ്മളെ തോളിൽ കൈ വെച്ചോണ്ട് ചോദിച്ചതും പരിസരം മറന്ന് നമ്മള് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞോണ്ട് ദേവിന്റെ നെഞ്ചിൽ മുഖം പൂഴ്ത്തി... "എല്ലാം അവസാനിച്ചു ദേവ്... ഇപ്പോ ഈ ഞാൻ... ഞാൻ മാത്രമായി... എല്ലാവരും എന്നിൽ നിന്ന് അകന്ന് പോയി... എല്ലാവരും എന്നെ വെറുത്തു... ബേബി, ഐഷുമ്മ, ഗ്രാൻഡ്മാ, അങ്കിൾസ്, ആന്റീസ്, അമീഗോസ്, അർഷി എന്റെ അപ്പു... എല്ലാവരും... എല്ലാവരും എന്നെ വെറുത്തു..." എന്ന് പറഞ്ഞ് നമ്മള് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞതും ദേവ് അവനിൽ നിന്ന് നമ്മളെ അടർത്തി മാറ്റി കൊണ്ട് നമ്മളെ കവിളിൽ കൈ വെച്ച് മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയിട്ട് നമ്മളെ കണ്ണീര് തുടച്ചു... "അവര് എല്ലാവരും നിന്നെ ഒരുപാട് ഉപദ്രവിച്ചല്ലേ...?" എന്ന ദേവിന്റെ ചോദ്യത്തിന് നമ്മളൊന്ന് പുച്ഛിച്ചിട്ട് അവനിൽ നിന്ന് അകന്ന് നിന്നു... "അവരെന്നെ ഉപദ്രവിച്ചത് പോലും എനിക്ക് വേദനിക്കുന്നില്ല ദേവ്... പക്ഷെ അവരെയൊക്കെ ഇനി ഒരിക്കലും എനിക്ക് കാണാൻ സാധിക്കില്ലല്ലോ എന്ന് ഓർക്കുമ്പോ..... എന്നെ കൊണ്ട് കഴിയുന്നില്ല ദേവ്... ഇപ്പോ തന്നെ ഞാൻ ചത്ത് പോകും..." "ദിലു... എന്തായിതൊക്കെ...? നീ കരഞ്ഞ് എന്നെ കൂടി വിഷമിപ്പിക്കല്ലേ... പ്ലീസ്... നീ കരയുന്നത് കാണുന്നത് എനിക്ക് ഇഷ്ടല്ല ദിലു... അവര് നിന്നെ വെറുക്കാൻ വേണ്ടി നീ പറഞ്ഞിട്ടല്ലേ ആ ഫോട്ടോഗ്രാഫ്‌സ് ഞാൻ അവിടെ എത്തിച്ചത്... എന്നിട്ട് ഇപ്പോ നീ ഇങ്ങനെ ഒക്കെ പറഞ്ഞാൽ..." എന്ന് നമ്മൾ സങ്കടം കണ്ട് സഹിക്കാൻ കഴിയാതെ ദേവ് പറയുന്നത് കേട്ട് നമ്മള് കണ്ണ് തുടച്ചിട്ട് അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞ് നോക്കി... "ഇല്ല... ഇനി ഈ ദിലു കരയില്ല... നീ പറഞ്ഞത് പോലെ അവര് എന്നെ വെറുക്കാൻ വേണ്ടിയാ ഞാൻ ഇതൊക്കെ ചെയ്തത്... അതോർത്ത് ഇനി കരഞ്ഞ് തീർക്കാനുള്ളതല്ല എന്റെ ബാക്കി ജീവിതം... RK... അവനും അവന്റെ കൂട്ടാളികളും... ഒരുത്തനെ പോലും വെറുതെ വിടാതെ കൊന്ന് കളയും ഞാൻ..." "ദിലു... ഇനി നമുക്ക് നിൽക്കണ്ട... വാ പോകാം... RK എവിടെയാണെന്ന് ഒരു ക്ലൂ കിട്ടിയിട്ടുണ്ട് ഇനി സമയം അധികം വൈകിപ്പിക്കണ്ട... പിന്നെ നിന്റെ ഫേക്ക് പാസ്സ്പോർട്ട് നാളെയെ നമ്മുടെ കൈകളിൽ എത്തൂ... അതോണ്ട് അതുവരെ നീ ബാംഗ്ലൂരിൽ ജെനിയുടെ കൂടെ നിൽക്കുന്നത് തന്നെയാണ് സേഫ്... അവിടന്ന് നമുക്ക് RKയുടെ അടുത്തേക്ക് പോകാം..." എന്ന് ദേവ് നമ്മളെ തോളിൽ കൈ വെച്ച് പറഞ്ഞപ്പോ നമ്മള് ഉള്ളിൽ തികട്ടി വരുന്ന സങ്കടം കടിച്ച് പിടിച്ചോണ്ട് തലയാട്ടിയതും ഓൻ നമ്മളെ ഓന്റെ കാറിൽ കയറ്റി ബാംഗ്ളൂരിലേക്ക് വണ്ടി തിരിച്ചു... ★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★ 【ആഷു】 "ഉപ്പാ... ഇങ്ങള് എന്താ ഈ കാണിച്ചേ... ദിലുവിനെ തിരിച്ച് വിളിക്ക്... അവള് അങ്ങനെ ഒന്നും ചെയ്യില്ല ഉപ്പാ... അവളെ തിരിച്ച് വിളിക്ക്..." എന്ന് നമ്മള് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞോണ്ട് ഉപ്പാനോട് കെഞ്ചിയതും ഉപ്പ ദേഷ്യത്തോടെ നമ്മളെ മുഖത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞ് നോക്കി... "ഇനി ഈ വീട്ടിൽ ഒരുത്തനും അവളെ പേര് ഉച്ചരിച്ച് പോകരുത്... നമുക്ക് ആർക്കും അങ്ങനെ ഒരുത്തിയെ അറിയില്ല... അവളെ കൂടെ ഇനി പോകേണ്ടവർക്ക് പോകാം..." എന്ന് ഉള്ളിലെ സങ്കടം പുറത്ത് കാണിക്കാതിരിക്കാൻ പാട്പെട്ടൊണ്ട് ദേഷ്യത്തിൽ അതും പറഞ്ഞ് ഉപ്പ അകത്തേക്ക് പോയതും നമ്മള് പറയുന്നത് കേൾക്കാൻ കൂട്ടാക്കാതെ ഓരോരുത്തരായി അകത്തേക്ക് കയറി പോയി കൊണ്ടിരുന്നു... 'ഇല്ല... ആരൊക്കെ എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും ദിലു ഒരിക്കലും അങ്ങനെ ഒന്നും ചെയ്യില്ല... ഇതിൽ എന്തോ കളിയുണ്ട്... അബിയെ ഒരിക്കലും ദിലു കൊല്ലില്ല... ഞാൻ മനസ്സിലാക്കുന്ന പോലെ എന്താ ആരും അത് മനസ്സിലാക്കത്തെ... എന്ത് വില കൊടുത്തും ദിലുവിനെ ഞാൻ തിരിച്ച് കൊണ്ട് വരും... അവളെ നിരപരാദിത്യം ഞാൻ തെളിയിക്കും...' എന്ന് മനസ്സിൽ തീരുമാനിച്ച് ഉറപ്പിച്ചോണ്ട് നമ്മള് റൂമിലേക്ക് ചെന്ന് നോക്കിയപ്പോ റൂമിലെ സാധനങ്ങൾ മുഴുവൻ അർഷിക്ക എറിഞ്ഞ് നശിപ്പിച്ച് ആകെ അലങ്കോലമാക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ട്... ദിലുവിനോടുള്ള ദേഷ്യവും സങ്കടവും വെറുപ്പുമൊക്കെ കണ്ണിൽകാണുന്ന സാധനങ്ങളിൽ തീർത്തോണ്ട് ഒരു ഭ്രാന്തനെ പോലെ അവിടെ നിന്ന് അലറുന്നത് കേട്ട് നമ്മള് കാത് പൊത്തി പോയി... *"അർഷിക്കാ...."* നമ്മള് മൂപ്പരെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് അങ്ങനെ ഒച്ച വെച്ചതും മൂപ്പര് നമ്മളെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞ് നോക്കി കൊണ്ട് പെട്ടെന്ന് നമ്മളെ അടുത്തേക്ക് വന്നു... *"എന്താടി ഇനി നിനക്ക് വേണ്ടത്...? കുറച്ച് നേരത്തിന് എനിക്ക് അല്പം സമാധാനം തരോ..? എന്റെ കണ്മുന്നിൽ നിന്ന് ഒന്ന് ഇറങ്ങി പോ എങ്ങോട്ടേലും..."* എന്ന് പറഞ്ഞ് അർഷിക്ക നമ്മളെ ഉന്തിയതും നമ്മള് മൂപ്പരെ കൈ തട്ടി മാറ്റി കൊണ്ട് ഇല്ലെന്ന് അലറി... *"ഇല്ല... എനിക്ക് പറയാനുള്ളത് കേൾക്കാതെ ഞാൻ ഇവിടുന്ന് ഇറങ്ങി പോകില്ല..."* എന്ന് നമ്മള് ദേഷ്യത്തിൽ ഒച്ചവെച്ച് സംസാരിച്ചതും അർഷിക്ക നമ്മളെ കണ്ണിമ ചിമ്മാതെ നോക്കി നിൽക്കുന്നത് കണ്ട് നമ്മള് കണ്ണടച്ച് തുറന്ന് മൂപ്പരെ നോക്കിയിട്ട് ദിലു അബിയുടെ കഴുത്ത് ഞെരിച്ച് കൊല്ലുന്ന ഫോട്ടോ കയ്യിലെടുത്തു... "ഞാൻ പറയുന്നത് അർഷിക്ക എങ്കിലും ഒന്ന് കേൾക്ക്... ദിലു ഒരിക്കലും അബിയെ ഒരു സൂചി കൊണ്ട് പോലും നോവിക്കില്ല... ഞാൻ ദിലുവിനെ മനസ്സിലാക്കിയിടത്തോളം അവളെ കൊണ്ട് അതിന് കഴിയില്ല..." *"പിന്നെ അവള് ഞങ്ങളോട് ഒക്കെ പറഞ്ഞത് എന്താ...? അവള് അബിയെ ഒന്നും ചെയ്തിട്ടില്ലേൽ എന്തിനാ അവള് ആ കുറ്റം ഏറ്റെടുത്തത്...? പിന്നെ ഇതിന്റെ അർത്ഥമൊക്കെ എന്താ...?"* "അർഷിക്ക പ്ലീസ്... ഞാൻ പറയുന്നതൊന്ന് കേൾക്ക്... ദിലു എന്തിനാ അങ്ങനെ പറഞ്ഞതൊന്നും എനിക്ക് അറിയില്ല... പക്ഷെ അവൾക്ക് ഒരിക്കലും അബിയെ കൊല്ലാൻ കഴിയില്ലെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു... നിങ്ങളും അങ്ങനെ വിശ്വസിക്കുന്നില്ലേ...? ദിലു അങ്ങനെ ചെയ്യുമെന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടോ നിങ്ങൾക്ക്...? എന്നേക്കാൾ കൂടുതൽ അറിയാവുന്നതല്ലേ നിങ്ങൾക്ക് ഒക്കെ അവളെ... എന്നിട്ട് നിങ്ങൾക്ക് ഒക്കെ എങ്ങനെ അത് വിശ്വസിക്കാൻ തോന്നി...?" "ദിലു അബിയെ അങ്ങനെ ഒന്നും ചെയ്യില്ലെന്ന് ഞാനും വിശ്വസിച്ചിരുന്നു ആഷു... ഈ ഫോട്ടോ കണ്ടപ്പോ പോലും അവളെ ഞാൻ സംശയിച്ചിരുന്നില്ല... പക്ഷെ അവളെ വാക്കുകൾ.... അവൾ അല്ല അബിയെ കൊന്നതെങ്കിൽ പിന്നെ എന്തിനാ അവള് ആ കുറ്റം ഏറ്റെടുത്തത്...? അവളെ കൊന്നിട്ട് ആ വിവരം പോലും ഞങ്ങളിൽ നിന്ന് അവള് മറച്ച് വെച്ചത് എന്തിനാ...? ഒരു കുറ്റബോധം പോലും ഇല്ലാതെ അവള് ഇവിടെ നിന്ന് ഷോ കാണിക്കുന്നത് നീയും കണ്ടതല്ലേ... ഈ ഫോട്ടോസ് ഒന്നും അവള് നിഷേധിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ പിന്നെ ഇതിൽ കൂടുതൽ എന്ത് തെളിവാ ഇനി വേണ്ടത്...?" എന്ന് അർഷിക്ക നമ്മളോട് മിഴികൾ നിറച്ചോണ്ട് കുരച്ച് ചാടിയതും നമ്മള് കയ്യിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ഫോട്ടോയിലേക്ക് ഉറ്റുനോക്കി കൊണ്ട് അത് അർഷിക്കാൻറെ നേരെ നീട്ടി... എന്നിട്ട് ആ ഫോട്ടോയിൽ നിന്ന് നമ്മക്ക് മനസ്സിലായ കാര്യങ്ങൾ നമ്മള് വെട്ടി തുറന്ന് മൂപ്പരോട് പറഞ്ഞതും നമ്മള് പറഞ്ഞത് ശരിയാണെന്ന മട്ടിൽ അർഷിക്ക നമ്മളെ നോക്കി നിന്നു... "ഇനി പറ... ദിലു അബിയെ കൊല്ലോ...? പറയ്..." "ഒരിക്കലും ഇല്ല..." എന്ന് നമ്മളെ പിറകിൽ നിന്ന് ആരോ പറയുന്നത് കേട്ടതും ഞങ്ങള് രണ്ട് പേരും ഒരുമിച്ച് തിരിഞ്ഞ് നോക്കിയപ്പോ അഫ്‌സിക്ക ഞങ്ങളെ നോക്കി കണ്ണും നിറച്ച് അവിടെ നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു... "ഒരു നിമിഷം അവളെ മനസ്സിലാക്കാതെ വീണ്ടും ഞാൻ അവകേ വേദനിപ്പിച്ചു... എന്റെ ദിലു ഒരിക്കലും അബിയെ ഒന്നും ചെയ്യില്ല... ഞാൻ ചെയ്തത് വലിയ തെറ്റായിരുന്നു ആഷു... എനിക്ക് ഇപ്പോ എന്റെ ദിലുവിനെ കാണണം... എന്നെ വിട്ട് അകലാൻ ഞാൻ അവളെ സമ്മതിക്കില്ല..." എന്ന് പറഞ്ഞ് അഫ്‌സിക്ക കണ്ണും നിറച്ച് അവിടന്ന് ഇറങ്ങി പോയതും നമ്മള് അർഷിക്കാൻറെ നേരെ തിരിഞ്ഞ് നോക്കിയപ്പോ മൂപ്പരും അഫ്‌സിക്കാന്റെ പിന്നാലെ മാൻഷനിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി പോയി... "എന്തിനാ ദിലു നീ ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്...? തുടക്കം മുതലേ നിനക്ക് ഞങ്ങളിൽ നിന്ന് അകലണം എന്ന ചിന്ത മാത്രേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു... അതിന് വേണ്ടിയാണല്ലോ ഞങ്ങളെ മയക്കി കിടത്തി നീ എങ്ങോട്ടോ പോയത്... ഇപ്പോ ഞങ്ങളെ വെറുപ്പൊക്കെ സമ്പാദിച്ച് വീണ്ടും നീ ഞങ്ങളിൽ നിന്ന് അകന്ന് പോകുന്നു... എന്തിന് വേണ്ടി...? ആർക്ക് വേണ്ടി...?" ★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★ 【അപ്പു】 'ആഷു പറഞ്ഞതൊക്കെ സത്യമാണ്... അതൊന്നും ചിന്തിക്കാതെ ദിലുവിനെ കുറിച്ച് വേണ്ടത്തത് ഒക്കെ ചിന്തിച്ച് ഞാൻ അവളെ എന്നിൽ നിന്ന് അകറ്റിയത് ആണ്... അത് അവൾ മനപൂർവം എന്നെ കൊണ്ട് ചെയ്യിപ്പിച്ചു... എന്തിന് വേണ്ടി ദിലു... ആർക്ക് വേണ്ടി...? എന്താ നിന്റെ ഉദ്ദേശം..? അത് ഇനി എന്ത് തന്നെ ആയാലും ഇനിയും നിന്നെ എന്നിൽ നിന്ന് അകറ്റാൻ ഞാൻ ഒരുക്കമല്ല... നിന്നെ എനിക്ക് വേണം ദിലു... എനിക്ക് വേണം....' (തുടരും) *********************************************** ഈ പാർട്ട് പോസ്റ്റാൻ വൈകിയതിന് സോറിട്ടൊ... ഇനിയുള്ള പാർട്ടുകൾ ഒക്കെ കുറച്ച് ബോറാകുമെന്ന് ഞാൻ നേരത്തെ പറഞ്ഞതേന്നു... അതോണ്ട് എല്ലാവരും ബോറടിയൊക്കെ ക്ഷമിക്കണം... നമ്മക്ക് എക്സാം ആയോണ്ട് ഇനിയുള്ള പാർട്ടുകൾക്ക് ലെങ്ത് ഉണ്ടായെന്ന് വരില്ല... കഴിവതും നല്ല ലെങ്ത്തിൽ പോസ്റ്റാൻ നോക്കാട്ടോ... അടുത്ത പാർട്ട് നാളെ രാത്രി 10 മണിക്ക്...
#

📙 നോവൽ

📙 നോവൽ - നിനീയില്ലാ ജീവിതം ഭാഗം - Mubashira MSKH - ShareChat
79.3k കണ്ടവര്‍
9 ദിവസം
#

📙 നോവൽ

*💘നീയില്ലാ ജീവിതം💘2⃣*           _ഭാഗം.87_ ✍ Mubashira MSKH 'നമ്മുടെ ഈ സന്തോഷങ്ങൾക്കൊന്നും അധികം ആയുസ്സില്ല അപ്പു... എന്നെ വിട്ട് നീ ഒരിക്കലും പിരിഞ്ഞ് പോകില്ലെന്ന് പറഞ്ഞ നീ തന്നെ ഒരിക്കൽ എന്നെ ആട്ടിയോടിക്കും... എല്ലാവർക്കും പ്രിയങ്കരിയായ എന്നെ നിങ്ങൾ എല്ലാവരും വെറുക്കും... എനിക്ക് നിന്റെ ഈ സ്നേഹത്തിന് പോലും അർഹതയില്ല അപ്പൂ... ഞാൻ നിങ്ങളെ ഒക്കെ വിട്ട് അകലുന്ന ദിനം വിദൂരത്ത് അല്ല... അതുവരെ എനിക്ക് നിന്റെ സ്നേഹം വേണം...' എന്നൊക്കെ നമ്മള് ചിന്തിച്ചോണ്ട് കണ്ണ് നിറച്ചതും അപ്പു നമ്മളെ ഓനിൽ നിന്ന് അകറ്റി നിർത്തിയിട്ട് നമ്മളെ കവിളിൽ കൈ വെച്ച് നമ്മളെ കണ്ണീര് തുടച്ചു... എന്നിട്ട് നമ്മളെ നെറ്റിയിലും കവിളിലുമൊക്കെ മാറി മാറി ചുംബിച്ചിട്ട് ഓൻ ഒരു കള്ളച്ചിരി പാസാക്കി നമ്മളെ മുഖത്തിന്റെ നേരെ ഓന്റെ മുഖം അടുപ്പിച്ച് കൊണ്ട് വന്നതും നാണം കൊണ്ട് നമ്മള് തല താഴ്ത്തി നിന്നു... അപ്പൊ തന്നെ കതകിൽ ആരോ ശക്തിയിൽ മുട്ടുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് ഞങ്ങള് ഞെട്ടി അകന്ന് നിന്നു... എന്നിട്ട് ഡോറിലേക്ക് നോട്ടം തെറ്റിച്ചോണ്ട് ഞങ്ങള് രണ്ട് പേരും പരസ്പരം മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കി നിന്ന് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു... "ഇവന്മാരെ ഞാൻ ഇന്ന്... നേരാം വണ്ണം ഒന്ന് സ്നേഹിക്കാൻ പോലും സമ്മതിക്കില്ലെന്ന് വെച്ചാ... ശരിയാക്കി കൊടുക്കാം ഞാൻ..." എന്ന് പറഞ്ഞ് അപ്പു കട്ട കലിപ്പിൽ ഡോറിന്റെ അടുത്തേക്ക് പോകുന്നത് കണ്ട് നമ്മള് ചിരിച്ചോണ്ട് അവിടെ കയ്യും കെട്ടി നോക്കി നിന്നു... *എന്താടാ കോപ്പന്മാരെ നിങ്ങൾക്ക് വേണ്ടത്...* എന്ന് ചെക്കൻ വാതില് തുറന്ന് കുരച്ച് ചാടി കൊണ്ട് ചോദിച്ചതും മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ബേബിയെ കണ്ട് ഓൻ ഒന്ന് പരുങ്ങി... "ഉ... ഉപ്... ഉപ്പ... ഇങ്ങള് ആയിരുന്നോ... ഞാൻ കരുതി...." എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് നമ്മളെ ചെക്കൻ ബേബിന്റെ മുന്നിൽ നിന്ന് പരുങ്ങുന്നത് കണ്ടിട്ട് നമ്മള് അവിടെ നിന്ന് വാ പൊത്തി വമ്പൻ ചിരിയിൽ ആയിരുന്നു... അപ്പോഴാണ് ബേബിന്റെ പിറകിൽ നിന്നും ഒരു കൂട്ടച്ചിരി ഞങ്ങള് കേട്ടത്... നോക്കുമ്പോ നമ്മളെ എല്ലാ ബാക്കിക്കാരും ലാന്റായി കൊണ്ട് അപ്പുവിനെ നോക്കി നല്ലോണം കളിയാക്കി ചിരിക്കുന്നുണ്ട്... പിന്നെ പറയണ്ടല്ലോ ബേബി അവിടന്ന് ചിരിച്ചോണ്ട് സ്ഥലം കാലിയാക്കിയപ്പോ തന്നെ അവന്മാര് ഞങ്ങളെ റൂമിലേക്ക് ഇടിച്ച് കേറി വന്നിട്ട് എന്നെയും അപ്പുവിനെയും അറഞ്ചം പുളഞ്ചം നിന്ന് പൊങ്കാലയിട്ടു... ★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★ 【അർഷി】 ഒരു ഹാപ്പി ന്യൂസ് ഉണ്ട് എല്ലാവരോടും ഇങ്ങോട്ട് വരണമെന്നൊക്കെ അപ്പു പറയുന്നത് കേട്ടപ്പോ ഞങ്ങൾ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും വിചാരിച്ചില്ല ദിലു പ്രെഗ്നൻറ് ആകുമെന്ന്... ഈ വാർത്ത അവൻ പറഞ്ഞപ്പോ കേട്ടത് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയാതെ ഒരു പ്രതിമയെ പോലെ നിൽക്കായിരുന്നു നമ്മള്... എങ്ങനെ കീരിയും പാമ്പും ആയിട്ട് നടന്നവരാ രണ്ടും... എന്നിട്ടിപ്പൊ അവള് പ്രെഗ്നൻറ് എന്ന് പറഞ്ഞാൽ ആരെങ്കിലും വിശ്വസിക്കോ... നമ്മള് അന്തം വിട്ട് അപ്പുവിനെ നോക്കി കൊണ്ട് നിൽക്കുമ്പോഴാണ് ദിലുവിനെയും കൊണ്ട് എല്ലാവരും കൂടി ഹാളിലേക്ക് ചെന്നത്... എന്നാ പിന്നെ സത്യാവസ്ഥ ഈ കോപ്പിനോട് തന്നെ ചോദിച്ച് നോക്കാം എന്ന് കരുതി ഓന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നപ്പോഴേക്കും ബേബി അവനെയും കൊണ്ട് ഹാളിലേക്ക് ചെന്നിരുന്നു... അപ്പോഴും നമ്മക്ക് ഒരു എത്തും പിടിയും കിട്ടുന്നില്ല എങ്ങനെ ഇത് സംഭവിച്ചെന്ന്... നമ്മള് അതും ആലോജിച്ച് താടി പിടിച്ച് തടവുമ്പോഴുണ്ട് നമ്മളെ അടുത്തേക്ക് ഉണ്ടക്കണ്ണി അരിചരിച്ച് വരുന്നു... ഓളെ വരവ് കണ്ട് നമ്മളൊന്ന് നെറ്റി ചുളിച്ചോണ്ട് ഓളെ നോക്കിയപ്പോ ഓള് അപ്പുവിനെയും ദിലുവിനെയും നോക്കി അന്തം വിട്ട് നിൽക്കാണ് ഇപ്പോഴും... "റൗഡി ബേബി... റൗഡി ബേബി... ഞാൻ കേട്ടത് സത്യാണോ...? ദിലു പ്രെഗ്നൻറ് ആണോ...?" എന്ന് നമ്മളെ തോണ്ടി കൊണ്ടുള്ള ഓളെ ചോദ്യം കേട്ട് നമ്മള് ഓളെയൊന്ന് തുറിച്ച് നോക്കി... "അത് എന്നോടാണോ ചോദിക്കുന്നെ... പോയി അവരോട് തന്നെ ചോദിക്ക്... കേട്ടത് സത്യമാണോ എന്ന്..." "എന്നാലും.... ഇത് എങ്ങനെ സംഭവിച്ചു...? ഞാൻ ഇത് വിശ്വസിക്കില്ല... അഫ്‌സിക്കയുമായിട്ട് അമ്പിനും വില്ലിനും അടുക്കാഞ്ഞ ദിലു പ്രെഗ്നൻറ്... വഴക്ക് കൂടി നടന്നാൽ പ്രെഗ്നൻറ് ആകോ...? അങ്ങനെ ആകാണേൽ ഞാൻ ഇവിടെ ഒരു നഴ്‌സറി തുടങ്ങേണ്ട ടൈം എപ്പോഴേ കഴിഞ്ഞു..." എന്നൊക്കെ ഓള് പറയുന്നത് കേട്ട് നമ്മള് തൊള്ളേം തുറന്ന് നിന്നതും ഓളെ പറച്ചില് കേട്ട് അല്ലുവും സച്ചുവും വാ പൊത്തി പിടിച്ച് ഹലാക്കിലെ ചിരി ആയിരുന്നു... അവരെ ചിരി കേട്ടപ്പോ തന്നെ ഉണ്ടക്കണ്ണി ഒന്ന് ചമ്മിയ പോലെ അവരെ നോക്കി ഇളിച്ചിട്ട് നമ്മളെ ഒന്ന് ഇടങ്കണ്ണിട്ട് നോക്കി... ഇനി ഇവിടെ നിന്നാൽ ശരിയാകില്ലെന്ന് മനസ്സിലായോണ്ട് തന്നെ നമ്മള് ഓളെ തുറിച്ച് നോക്കി കൊണ്ട് വേഗം ഹാളിലേക്ക് നടന്നപ്പോ ആഷു സ്വയം തലക്ക് ഒന്ന് കൊടുത്തിട്ട് അല്ലുവിനും സച്ചുവിനും ഓരോ ഡോസ് കൊടുത്തോണ്ട് നമ്മളെ പിന്നാലെ ഓടി വന്നു... അപ്പോ ഹാളിൽ എല്ലാവരും ചേർന്ന് അവരെ സ്വീറ്റ്‌സ് തീറ്റിക്കുമ്പോഴും ദിലു എന്തൊക്കെയോ എല്ലാവരോടും പറയാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ആരും അത് കേൾക്കാൻ കൂട്ടാക്കുന്നില്ലായിരുന്നു... അതിന്റെ കൂടെ അപ്പുവിന്റെ കോപ്രായം ഒക്കെ കണ്ടിട്ട് ഓള് ഓനെ തുറിച്ച് നോക്കി ഓനെയും കൊണ്ട് അവിടന്ന് മോളിലേക്ക് കേറി പോകുന്നത് കണ്ടിട്ട് എല്ലാവരും അവരെ നോക്കി അടക്കി പിടിച്ച് ചിരിക്കുമ്പോഴും നമ്മക്ക് ഇപ്പോഴും കിളികൾ ഒന്നും കൂടണഞ്ഞിട്ടില്ല... ബേബിയും ഐഷുമ്മയും ആന്റീസും അങ്കിൾസും ഗ്രാൻഡ്‌മായും ഒക്കെ നല്ല ഹാപ്പിയിൽ വൈകിട്ട് പാർട്ടി നടത്താനുള്ള അറേഞ്ച്മെൻസ് ഒക്കെ ചെയ്യാൻ തുടങ്ങുന്നത് കണ്ടപ്പോ തന്നെ നമ്മള് വേഗം ദിലുവിന്റെ റൂം ലക്ഷ്യമാക്കി മോളിലേക്ക് ചെന്നു... അപ്പോ നമ്മളെ പിന്നാലെ ബോബനും മോളിയിലെ പട്ടിയെ പോലെ ബാക്കി മൂന്നും കേറി വരുന്നത് കണ്ട് നമ്മള് അവറ്റകളെ ആട്ടിപ്പായിക്കാൻ നോക്കിയെങ്കിലും പിശാചുക്കൾ ഒഴിഞ്ഞ് പോയില്ല... പിന്നെ നമ്മളെ വിഷയം ഇപ്പോ അത് അല്ലാത്തൊണ്ട് നമ്മള് അത് കാര്യമാക്കാതെ ദിലുവിന്റെ റൂമിലെ ഡോറിൽ കാതോർത്ത് അവര് എന്താ പറയുന്നതെന്ന് ശ്രദ്ധിച്ചു... അപ്പൊ ഉണ്ടക്കണ്ണി നമ്മളെ ഇടക്കിടക്ക് തോണ്ടിയിട്ട് എന്താ അവര് പറയുന്നേ എന്ന് ചോദിക്കുന്നത് കേട്ടിട്ട് കുരിപ്പിനെ വല്ല പൊട്ടക്കിണറ്റിലും കൊണ്ട് പോയി താഴ്ത്താനാ തോന്നുന്നത്... "അല്ലു... സച്ചു... ഈ പിശാചിനെ ഇവിടന്ന് മര്യാദക്ക് പിടിച്ചോണ്ട് പൊയ്ക്കോ ഇല്ലെങ്കിൽ എന്റെ തനി സ്വഭാവം ഇവള് ഇന്ന് അറിയും..." എന്ന് നമ്മള് പതുക്കെ അവരോട് കലിപ്പിൽ പറഞ്ഞതും അല്ലുവും സച്ചുവും പേടിച്ചിട്ട് വേഗം ആഷുവിനെയും കൊണ്ട് നമ്മളെ അടുത്ത് നിന്ന് കുറച്ച് മാറ്റി നിർത്തി... നമ്മള് അപ്പോ നല്ല സ്വസ്ഥതയോടെ അവര് രണ്ട് പേരും പറയുന്നത് കേട്ട് ആകെ ഞെട്ടി ഷോക്കായി... സത്യം പറഞ്ഞാൽ രണ്ടും കൂടി കാണിച്ച് കൂട്ടിയതൊക്കെ കേട്ടിട്ട് ഇപ്പോഴാണ് ശരിക്കും നമ്മളെ കിളികളൊക്കെ പാറി പോയത്... അങ്ങനെ അവരെ ഫ്ലാഷ് ബാക്ക് ഒക്കെ പറഞ്ഞ് കഴിഞ്ഞ് അപ്പു ഇനി ഓളെ മുന്നിലേക്ക് വരില്ലെന്നൊക്കെ ഡയലോഗ് അടിച്ച് പോകാൻ നിന്നപ്പോ നമ്മളെ വീണ്ടും ആരോ തോണ്ടി കൊണ്ടിരുന്നു... നമ്മളെ പുന്നാര കെട്ട്യോള് ഉണ്ടക്കണ്ണി തന്നെയാകും അതെന്ന് അറിയാവുന്നൊണ്ട് നമ്മള് കലിപ്പായി ഒളോട് അടങ്ങി നിൽക്കാൻ പറഞ്ഞിട്ട് വീണ്ടും അങ്ങോട്ട് കാതോർത്തതും പെട്ടെന്ന് നമ്മളെ കാതിൽ ഒരു പിടി വന്ന് വീണ് നമ്മളെ ചെവി തിരിച്ച് പൊന്നാക്കുന്നത് കണ്ട് നമ്മള് എരിവ് വലിച്ചോണ്ട് തിരിഞ്ഞ് നോക്കിയപ്പോ ബേബി നമ്മളെ തുറിച്ച് നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു... ബേബിന്റെ പുറകിൽ ആയിട്ടാണെങ്കിൽ നമ്മളെ അവന്മാരും അവളുമാരും... ബേബിന്റെ കയ്യീന്ന് നല്ലോണം പൊങ്കാല വാങ്ങി നമ്മള് തുള്ളി കളിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ട് ഇവിടെ ഒരുത്തിക്ക് ഭയങ്കര സന്തോഷം... ആരാ ആളെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞ് തരണ്ടല്ലോ... ഓള് വയറ് പൊത്തി പിടിച്ചോണ്ട് നമ്മളെ നോക്കി പൊട്ടിച്ചിരിക്കുന്നത് കണ്ട് നമ്മള് ഓളെ തുറിച്ച് നോക്കിയിട്ട് ബേബിന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടു... എന്നിട്ട് ഉണ്ടക്കണ്ണിയെ കണ്ണിമ വെട്ടാതെ നോക്കി നിന്നോണ്ട് ഓളെ ഈ ചിരിക്കുള്ള ഡോസ് ഇന്ന് ഞാൻ കൊടുത്തോളാം എന്ന് കണക്ക് കൂട്ടി... അപ്പോ തന്നെ ബേബി ചെന്ന് അവരെ ഡോറിൽ ചെന്ന് മുട്ടിയതും കുറച്ച് കഴിഞ്ഞ് അപ്പു ഉറഞ്ഞ് തുള്ളി കൊണ്ട് വാതില് തുറന്നിട്ട് ബേബിയാണ് ആളെന്ന് കണ്ടപ്പോ നിന്ന് പരുങ്ങുന്നത് കണ്ട് എല്ലാവരും ഒന്നടങ്കം ചിരിച്ച് പോയി... അപ്പോ നമ്മളോട് അവൻമാരൊക്കെ എന്തിനാ ഇവൻ വിളിച്ച് വരുത്തിയതെന്ന കാര്യം ആംഗ്യം കാണിച്ചപ്പോ നമ്മള് ദിലു പ്രെഗ്നൻറ് ആണെന്ന് തിരിച്ച് ആംഗ്യം കാണിച്ചു... നമ്മള് കാണിച്ചത് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയാതെ അവര് കണ്ണും മിഴിച്ച് ദിലുവിനെയും അപ്പുവിനെയും നോക്കി നിന്നപ്പോഴേക്കും ബേബി അവരോട് താഴേക്ക് വരാൻ പറഞ്ഞിട്ട് അവിടന്ന് ഇറങ്ങി പോയി... അപ്പൊ തന്നെ ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും കൂടി അവരെ രണ്ട് പേരെയും കൊണ്ട് ദിലുവിന്റെ റൂമിലേക്ക് ഇടിച്ച് കേറി രണ്ടിനെയും അവിടെ ഇരുത്തി പൊരിച്ചു... പിന്നെ ഞങ്ങളെ അമീഗോസിനെ കുറിച്ച് പ്രത്യേകം പറയണ്ടല്ലോ... ഈ രണ്ടിനെയും ഒരുമിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി കുറെ നടന്നിട്ടുള്ളതാ എന്നിട്ടിപ്പൊ ഇങ്ങനെ ഒക്കെ ഉണ്ടായെന്ന് അറിഞ്ഞാൽ ആരെങ്കിലും വിശ്വസിക്കോ... പിന്നെ കുറച്ച് നേരത്തെ പൊങ്കാലയ്ക്ക് ശേഷം അവരെ സ്നേഹം കൊണ്ട് പൊതിയലായിരുന്നു അടുത്ത പണി... അതൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് അവരെയും കൊണ്ട് താഴേക്ക് ഇറങ്ങിയപ്പോ യാസി നമ്മളോട് പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു "നാണമില്ലല്ലോടാ നിനക്ക് ഇങ്ങനെ നടക്കാൻ... നിന്റെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ടാ ഇവരുടേത് കഴിഞ്ഞത് എന്നിട്ട് അവര് ഒരു ഉപ്പയും ഉമ്മയും ആയി... നിങ്ങള് രണ്ട് പേരും ഇങ്ങനെ നടന്നോ...." എന്ന്... അത് കേട്ടിട്ട് എല്ലാരും കൂടി അടുത്ത പൊങ്കാല ഞങ്ങൾക്ക് രണ്ട് പേർക്കും തുടങ്ങിയപ്പോ നമ്മള് ഇടങ്കണ്ണിട്ട് നമ്മളെ ഉണ്ടക്കണ്ണിയെ ഒന്ന് നോക്കി... അപ്പൊ ഓള് നമ്മളെ നോക്കി പുച്ഛിച്ചിട്ട് താഴേക്ക് ഇറങ്ങി ഐഷുമ്മാന്റെ അടുത്തേക്ക് പോകുന്നത് കണ്ട് നമ്മള് ഉള്ളിലൊന്ന് ഊറി ചിരിച്ചു... ഇന്ന് ഇവളെ ഞാൻ ഒരു വഴിക്കാക്കും എന്ന് ഇവൾക്ക് അറിയില്ലല്ലോ... താഴെ എത്തിയപ്പോ തന്നെ ദിലുവിനെയും അപ്പുവിനെയും ശാലുമ്മയും കാക്കുവും ബാക്കി പാരൻസും കൂടി പൊതിഞ്ഞിട്ട് അവരെ വകയുള്ള സ്നേഹ പ്രകടനം കാഴ്ച വെക്കുമ്പോഴാണ് ഐഷുമ്മ നമ്മളെ അടുത്തേക്ക് വന്നിട്ട് ആഷുവിനെയും കൂട്ടി പുറത്തേക്ക് പോയി കുറച്ച് സാധനങ്ങൾ വാങ്ങി വരാൻ പറഞ്ഞത്... അതിന് വേറെ ആരെയെങ്കിലും അയച്ചാൽ മതിയെന്ന് നമ്മള് പറഞ്ഞിട്ടും കേൾക്കാതെ ഞങ്ങള് തന്നെ പോകണമെന്ന് ഐഷുമ്മ വാശി പിടിച്ചപ്പോ നമ്മള് ഓകെ പറഞ്ഞ് റൂമിലേക്ക് കേറി പോയതും പിന്നാലെ ഉണ്ടക്കണ്ണിയും കേറി വന്നു... ഇവളെ തുള്ളിച്ചാട്ടത്തിനുള്ള ഒരു ചെറിയ ഡോസ് കൊടുക്കാനുള്ള സമയം ആയി... "ഹാ... അങ്ങനെ ദിലുവിന്റെയും അഫ്‌സിക്കാൻറെയും മാവ് പൂത്തു... ഇനി നമ്മൾത് ഒക്കെ എന്നാണോ എന്തോ...? ഹ്മ്... ഇവിടെ ഒരാളെ കൊണ്ട് ഇഷ്ടമാണെന്ന് പറയിപ്പിക്കാൻ തന്നെ നമ്മളെ കൊണ്ട് കഴിയുന്നില്ല പിന്നെ അല്ലെ അതൊക്കെ... അതൊന്നും നിനക്ക് ഈ ജന്മത്ത് വിധിച്ചിട്ടില്ല ആഷു... അതോണ്ട് വെറുതെ ആശിക്കണ്ട... ഒരു ആഴ്ചക്കുള്ളിൽ ഈ റൗഡിയെ കൊണ്ട് നമ്മളെ ഇഷ്ടമാണെന്ന് പറയിപ്പിക്കും എന്ന് ചലഞ്ച് ചെയ്തിട്ട് രണ്ടാഴ്ച കഴിഞ്ഞു... എന്നിട്ടും നമ്മളോട് അറ്റ്ലീസ്റ്റ് ഒരു ലൈക്ക് യൂ എങ്കിലും പറഞ്ഞോ അതില്ല... എന്നാലും ഞാൻ എന്റെ ശ്രമം ഒന്നും വിട്ടിട്ടില്ല... ആദ്യം നമ്മള് ഒരു മാസം എന്നാ കണക്ക് വെച്ചിരുന്നത് ആ ഒരു മാസം തികയുന്നതിന് മുൻപ് എന്നെ ഇഷ്ടമാണെന്ന് ഞാൻ ഈ റൗഡിയെ കൊണ്ട് തന്നെ പറയിപ്പിക്കും നോക്കിക്കോ..." എന്നൊക്കെ ഓള് കബോഡിൽ നിന്ന് ഓളെ ഡ്രസ് എടുത്തോണ്ട് പറയുന്നത് കേട്ടിട്ട് നമ്മള് ഒന്ന് അടക്കി പിടിച്ച് ചിരിച്ച് ഓളെ നേരെ തിരിഞ്ഞിട്ട് ഓളെ കയ്യിൽ പിടിച്ച് തിരിച്ച് നമ്മളെ നേർക്ക് നിർത്തിച്ചു... നമ്മളെ കോപ്രായം കണ്ട് ഓള് ഞെട്ടി കണ്ണും മിഴിച്ച് നോക്കുന്നത് കണ്ട് നമ്മളൊന്ന് പുച്ഛിച്ച് ചിരിച്ചിട്ട് ഓളെ അടുത്തേക്ക് ചേർന്ന് നിന്നു... "ഇന്ന് പാർട്ടി ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ് നേരത്തെ റൂമിലേക്ക് ലാന്റായി വന്നേക്കണം... എന്തായാലും മാലിയിൽ വെച്ച് നമ്മളെ ഫസ്റ്റ് നൈറ്റ് ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ സ്ഥിതിക്ക് അധികം ഫോർമാലിറ്റിയുടെ ആവശ്യമൊന്നും ഉണ്ടാകില്ലല്ലോ അല്ലെ...?" *"ന്ത്...?"* "നീയെന്താ ആഷു ഒന്നും അറിയാത്ത പോലെ ഇങ്ങനെ ചോദിക്കുന്നത്...? നീയല്ലേ നിന്റെ ഫ്രണ്ട്സിന് വിളിച്ച് പറഞ്ഞത് നമ്മളെ ഫസ്റ്റ് നൈറ്റ് മാലിയിൽ വെച്ച് കഴിഞ്ഞെന്ന്... അതും നിന്നേക്കാൾ ഒക്കെ കൂടുതൽ നാണം എനിക്ക് ആയിരുന്നല്ലോ... ഹാ നീ ഇത്ര വേഗം ആ കാര്യമങ്ങ് മറന്ന് പോയോ...?" എന്ന് നമ്മള് ചോദിച്ചതും ഓള് ചിരിക്കണോ കരയണോ എന്ന് അറിയാൻ പാടില്ലാത്ത അവസ്ഥയിൽ നമ്മളെ നോക്കി ഒരു വളിച്ച ഇളി പാസാക്കി... "അ... അത് ഞാൻ... വെറുതെ... ചുമ്മാ... അവറ്റകൾ ചോദിച്ച് ടോർച്ചർ ചെയ്തപ്പോ... വാ അടപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി പറഞ്ഞതാ... ചോറി..." എന്ന് പറഞ്ഞ് ഓള് ഇളിച്ചിട്ട് നിന്ന് വിയർക്കുന്നത് കണ്ട് നമ്മക്ക് വീണ്ടും ഒരു കുസൃതി തോന്നി... "ആണോ...? ശോ കഷ്ടായി പോയി... ഇപ്പോ അവരൊക്കെ കരുതിയിട്ടുണ്ടാവുക നമ്മളെ ഫസ്റ്റ് നൈറ്റ് കഴിഞ്ഞ് പോയെന്ന് ആയിരിക്കില്ലേ...? അപ്പോ ഇനി അത് കഴിയാതെ പോയാൽ മോശാകില്ലേ...?എന്തായാലും നീ പറഞ്ഞത് പറഞ്ഞു... അതിനി തിരുത്താൻ ഒന്നും പോകണ്ട... പകരം നമുക്ക് ആ നല്ല കാര്യം ഇന്ന് തന്നെ പൂർത്തിയാക്കാം... എന്ത് പറയുന്നു...?" എന്ന് നമ്മള് ഓളോട് ചോദിച്ചതും പെണ്ണ് ഞെട്ടി പണ്ടാറടങ്ങി നമ്മളെ കണ്ണും മിഴിച്ച് നോക്കി കൊണ്ട് ഒന്നും പറയാൻ കിട്ടാതെ വേണ്ട എന്നൊക്കെ ആംഗ്യം കാണിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ട് നമ്മക്ക് ചിരി വന്ന് ഇങ്ങെത്തിയിട്ടുണ്ട്... "അപ്പോ ഇന്ന് പാർട്ടി ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ് നല്ല സൂപ്പർ ആയി അണിഞ്ഞൊരുങ്ങി നേരത്തെ റൂമിലേക്ക് വന്നോണ്ടിട്ടോ... ഇന്ന് നമ്മളെ ഫസ്റ്റ് നൈറ്റ് നടത്തണ്ടേ...?" എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് നമ്മള് ഓളെ കവിളിൽ പിച്ചിയിട്ട് ബാത്റൂമിലേക്ക് കയറി പോയതും ആഷു അവിടെ നിന്ന നിൽപ്പിൽ ഉരുകി കൊണ്ട് നിലത്ത് ഇരിക്കുന്നത് കണ്ട് നമ്മള് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു... ★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★ 【ആഷു】 'യാ അല്ലാഹ്... എന്താപ്പോ ഇവിടെ ഉണ്ടായേ...? ആ റൗഡിയെ വെറുതെ പിരി കേറ്റി വിടാൻ വേണ്ടി നമ്മള് ഓരോന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് ഒടുക്കം അത് നമ്മക്ക് തന്നെ വിനയായോ...? കാര്യം നമ്മക്ക് ഓനെ പെരുത്ത് ഇഷ്ടവും ഇപ്പോ അവൻ ഈ പറഞ്ഞ കാര്യത്തോട് നമ്മക്ക് താല്പര്യം ഒക്കെ ഉണ്ടെങ്കിലും ഇപ്പോഴൊന്നും ഞാൻ അതിനെ കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നത് കൂടിയില്ല... നമ്മളെ ഓൻ ഇഷ്ടമാണെന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് ഓന്റെ പൂർണ്ണ സമ്മതത്തോടെ നമ്മളെ കഴുത്തിൽ ഓന്റെ മഹർ വന്ന് വീണിട്ടെ നമ്മള് ഇതിനെ കുറിച്ചൊക്കെ ചിന്തിച്ചിട്ട് കൂടിയുള്ളൂ... എന്നിട്ടിപ്പൊ ഈ റൗഡി ഇങ്ങനെ ഒക്കെ വന്ന് പറഞ്ഞാൽ ഞാൻ ഇനി എന്തോ ചെയ്യും പടച്ചോനെ...? ഏയ്... നമ്മളെ റൗഡി അങ്ങനെ ഒന്നും ചെയ്യില്ല... നമ്മളോട് ഇഷ്ടമാണെന്ന് പോലും തുറന്ന് പറയാത്ത ആളാ ഫസ്റ്റ് നൈറ്റ് നടത്തുന്നെ... ഛെ ഛെ... എന്തൊക്കെയാ ആഷു നീ ചിന്തിക്കുന്നെ ഇതൊക്കെ നിന്നെ പേടിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി റൗഡി ഓരോന്ന് പറഞ്ഞതല്ലേ അതൊന്നും ഓർത്ത് നീ ടെൻഷൻ ആകണ്ട... വേഗം ചെന്ന് റെഡിയായി ഓന്റെ കൂടെ പുറത്തേക്ക് ചെല്ലാൻ നോക്ക്...' എന്നൊക്കെ നമ്മളെ മനസ്സിനോട് നമ്മള് തന്നെ പറഞ്ഞിട്ട് വേഗം റെഡിയായി ഇറങ്ങി വന്നപ്പോ നമ്മളെ റൗഡി നമ്മളെ നോക്കി ഒരു കള്ളച്ചിരി പാസാക്കി കൊണ്ട് ബാത്‌റൂമിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി വന്നു... ഓന്റെ ഇളി കണ്ടിട്ട് നമ്മക്ക് ചെറിയ ടെൻഷൻ ഒക്കെ ഉണ്ടെങ്കിലും അതൊന്നും പുറമെ കാണിക്കാതെ തിരിച്ച് ഓൻക്കും ഒന്ന് ഇളിച്ച് കാണിച്ച് കൊടുത്തിട്ട് നമ്മള് റൂമിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങി... അങ്ങനെ മാൻഷനിൽ എല്ലാവരും പാർട്ടിക്ക് വേണ്ട ഒരുക്കങ്ങളൊക്കെ നടത്തി കൊണ്ടിരിക്കുന്നത് നോക്കിയിട്ട് ഞങ്ങള് രണ്ട് പേരും കൂടി മാൻഷനിൽ നിന്ന് കാറിലേക്ക് കയറിയതും ദിലു നമ്മളെ അടുത്തേക്ക് വന്നിട്ട് നമ്മളെ കാതിൽ ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞു... ഓളെ പറച്ചില് കേട്ട് നമ്മള് ചിരിച്ചോണ്ട് ഒന്ന് തലയാട്ടിയിട്ട് റൗഡിയോട് വണ്ടി വിടാൻ പറഞ്ഞപ്പോ ഓൻ നമ്മളെയും ദിലുവിനെയും പുരികം ചുളിച്ച് ഒന്ന് നോക്കിയിട്ട് വണ്ടി ചലിപ്പിച്ചു... "ദിലു എന്താ നിന്നോട് പറഞ്ഞേ...?" "അതൊക്കെ ഞങ്ങള് പെണ്ണുങ്ങളെ സീക്രട്ടാ അതൊന്നും നിങ്ങള് അറിയണ്ട... അറിയാൻ ആക്കുമ്പോ ഞാൻ പറയാട്ടോ..." "ഹ്മ്... ഇക്കണക്കിന് പോയാൽ നീ ഇന്ന് ഒരുപാട് അറിയും..." എന്ന് എന്തോ അർത്ഥം വെച്ച മട്ടിൽ ഓൻ പറഞ്ഞതും നമ്മള് അപ്പോ തന്നെ ഓനെ തല ചെരിച്ച് നോക്കിയിട്ട് ഒരു ഇളി പാസാക്കി കൊടുത്തു... അതിന് ഓൻ നമ്മളെ നോക്കി പല്ലിളിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ട് ഒന്നും വേണ്ടായിരുന്നു എന്ന് നമ്മക്ക് ഒരു നിമിഷം തോന്നി പോയി... പിന്നെ അധികം വൈകാതെ തന്നെ മാളിൽ എത്തിയിട്ട് ഐഷുമ്മ പറഞ്ഞ സാധനങ്ങളും അല്ലറ ചില്ലറ ഷോപ്പിംഗും ഒക്കെ നടത്തി ഞങ്ങള് തിരിച്ച് മാൻഷനിലേക്ക് തന്നെ വണ്ടി തിരിച്ചപ്പോ എന്തെന്നില്ലാത്ത സന്തോഷമായിരുന്നു നമ്മളെ മനസ് നിറയെ... അത് ദിലു ഒരുമ്മയാകാൻ പോകാണെന്ന സന്തോഷം തന്നെ ആയിരുന്നു... നമ്മള് അപ്പോ തന്നെ നമ്മളെ റൗഡിന്റെ കയ്യിന്റെ ഇടയിലൂടെ നമ്മളെ കൈ കൊണ്ട് പോയി ഓന്റെ തോളിൽ തല ചായിച്ച് ചിരിച്ചോണ്ട് എന്തൊക്കെയോ ഓർത്തൊണ്ടിരുന്നു... അപ്പൊ തന്നെ നമ്മളെ ചിന്തയെ ഒക്കെ ആട്ടിയകറ്റുന്ന വിധത്തിലുള്ള നമ്മളെ റൗഡിന്റെ ഡയലോഗ് കേട്ടതും നമ്മള് സ്വിച്ചിട്ട പോലെ ഓന്റെ തോളിൽ നിന്ന് തലയെടുത്ത് വിട്ടിരുന്നു... അവനും അവന്റെ ഒരു ഒലക്കീമലെ ഫസ്റ്റ് നൈറ്റും... മനുഷ്യനെ വെറുതെ പേടിപ്പിക്കാൻ ആയിട്ട്... പിന്നെ നമ്മള് ഓന്റെ സൈഡിലേക്ക് ഒന്ന് തിരിഞ്ഞ് നോക്കപോലും ചെയ്തിട്ടില്ല... ★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★ 【ദിലു】 ആഷുവും അർഷിയും തിരിച്ച് മാൻഷനിൽ എത്തിയപ്പോഴേക്കും പാർട്ടിയുടെ ഒരുക്കമൊക്കെ പൂർത്തി ആയിരുന്നു... ശാലുമ്മാന്റെ വീട്ടിൽ നിന്നും നമ്മളെ ഐഷുമ്മാന്റെ റിലേറ്റീവ്സും ഒക്കെ ഈ പാർട്ടിയിൽ പങ്കെടുക്കുന്നുണ്ട്... അതോണ്ട് ഞങ്ങളോട് പെട്ടെന്ന് റെഡിയായി വരാൻ പറഞ്ഞ് നമ്മളെ റൂമിലേക്ക് പറഞ്ഞയച്ചപ്പോ നമ്മളെ കെട്ട്യോൻ കണ്ണാടിന്റെ മുന്നിൽ നിന്നോണ്ട് ഓന്റെ കോട്ട് ഒക്കെ ഇട്ട് പൊളി ലുക്കിൽ മിന്നി നിൽപ്പുണ്ട്... ഓനെ കണ്ടപ്പോ തന്നെ നമ്മള് ഓന്റെ പിറകിലൂടെ ചെന്ന് ഓനെ വട്ടം പിടിച്ച് നിന്നതും ഓൻ നമ്മളെ കയ്യിൽ പിടിച്ച് വലിച്ച് നമ്മളെ ഓന്റെ മുന്നിൽ കണ്ണാടിക്ക് അഭിമുഖമായി നിർത്തിച്ചിട്ട് നമ്മളെ തോളിൽ ഓന്റെ തല വെച്ചു... "ഞാൻ ഒരിക്കലും കരുതിയതല്ല ഇത്ര പെട്ടെന്ന് എന്റെ ഇഷൂട്ടിന്റെ കൂടെ ഇതുപോലെ സന്തോഷത്തോടെ നിൽക്കാൻ കഴിയുമെന്ന്... ഞാൻ ഈ സത്യങ്ങളൊക്കെ കുറച്ച് നേരത്തെ അറിയിക്കണമായിരുന്നു അല്ലെ ദിലു...?" "എല്ലാത്തിനും അതിന്റെതായ സമയമില്ലേ എന്റെ പൊറിഞ്ചു... ഇതിന് മുൻപ് നീ ഇതൊക്കെ പറഞ്ഞിരുന്നേൽ ചിലപ്പോ എന്റെ പ്രതികരണം ഇങ്ങനെ ആയിരിക്കണമെന്നില്ല... നിന്റെ കഴുത്ത് ഞെരിച്ച് ഞാൻ കൊന്നേനെ..." എന്ന് നമ്മള് പറയുന്നത് കേട്ട് അപ്പു ചിരിച്ചോണ്ട് നമ്മളെ അരയിലൂടെ കൈ കൊണ്ട് പോയിട്ട് നമ്മളെ വയറിൽ ഒന്ന് തടവി... "സുഖല്ലേ എന്റെ ജൂനിയർ ദിലുവിന്..." "ദിലുവോ...? ആര് പറഞ്ഞു ഇത് ജൂനിയർ അപ്പുവാണ്... ദിലു അല്ല..." "ഏയ്... എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല ഇത് അപ്പു ആണെന്ന്... മിക്കവാറും ദിലു ആയിരിക്കും കാരണം നിന്റെ വയറ്റിൽ അല്ലെ ഉള്ളത്..." "ഓഹോ... ഇങ്ങനെയൊന്ന് എന്റെ വയറ്റിൽ മുളക്കാൻ കാരണക്കാരൻ നീ കൂടിയല്ലേ അപ്പോ എനിക്ക് ഉറപ്പാ നിന്നെ പോലെയുള്ള ഒരു പൊറിഞ്ചു തന്നെയാകും എന്റെ വയറ്റിൽ എന്ന്..." "എന്റെ പൊന്നോ... ഇനി അതും പറഞ്ഞ് വീണ്ടും ഒരു ഫൈറ്റിന് ഇറങ്ങണ്ട... ഞാൻ തോൽവി സമ്മതിച്ചു പോരെ... വേഗം റെഡിയായി താഴേക്ക് ഇറങ്ങി വരാൻ നോക്ക്... അവിടെ എല്ലാവരും വെയ്റ്റ് ചെയ്യുന്നുണ്ടാകും..." എന്ന് പറഞ്ഞ് അപ്പു നമ്മളെ നെറ്റിയിൽ ഉമ്മ വെച്ചിട്ട് റൂമിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി പോയതും നമ്മള് വയറിൽ കൈ വെച്ചോണ്ട് നമ്മളെ ഉള്ളിൽ നീറി പുകയുന്ന കാര്യത്തെ കണ്ണീരായി കവിളിലൂടെ ഒലിച്ചിറക്കി... ★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★ 【അപ്പു】 പാർട്ടിയിൽ ഓരോരുത്തർ വന്ന് തുടങ്ങിയിട്ടും ദിലു ഇതുവരെ ഇറങ്ങി വരാത്തത് കണ്ട് ഇടക്കിടക്ക് മോളിലേക്ക് നോക്കിയായിരുന്നു നമ്മള് നിന്നത്... ആലിയും ഫാമിലിയും ലാന്റായിട്ട് ഇന്ന് ഞങ്ങള് ഹോസ്പിറ്റലിൽ വെച്ച് കാണിച്ച് കൂട്ടിയതൊക്കെ ആലി എല്ലാവരോടും വിളമ്പുന്നുണ്ട്... അവരെ മുന്നിൽ ചെറുതായി ചമ്മി നാറിയ നമ്മള് ശരിക്കും ചമ്മി നാറി നിന്നത് അർഷിന്റെ മുന്നിലാണ്... ഞങ്ങള് രണ്ടാളും സംസാരിക്കുന്നത് ഓൻ ഒളിച്ചിരുന്ന് എല്ലാം കേട്ടെന്ന് പറയുന്നത് കേട്ടപ്പോ നല്ലോണം ചടച്ചു... വന്നവരൊക്കെ പാർട്ടി തുടങ്ങാൻ സമയം ആയിട്ടും ദിലു വരാത്തത് കണ്ട് നമ്മളോട് പോയി നോക്കാൻ പറഞ്ഞിട്ട് ഉന്തി തള്ളി വിടുമ്പോഴായിരുന്നു ഗോൾഡൻ കളർ ലെഹങ്കയും അണിഞ്ഞ് മൊഞ്ചത്തിയായി ദിലു താഴേക്ക് ഇറങ്ങി വന്നത്... ഓളെ കണ്ട് ഞങ്ങള് എല്ലാവരും ഷോക്കായി അങ്ങനെ നിന്നതും ഓള് ചിരിച്ചോണ്ട് നമ്മളെ അടുത്തേക്ക് വന്നിട്ട് എങ്ങനെ ഉണ്ടെന്ന് പുരികം പൊന്തിച്ച് ചോദിച്ചപ്പോ നമ്മള് ഓളെയൊന്ന് അടിമുടി നോക്കിയിട്ട് പോരാ എന്ന് ആംഗ്യം കാണിച്ചു... അത് കണ്ട് ഓള് മുഖം ചുളുക്കി കരയാറായ മട്ടിൽ നമ്മളെ നോക്കുന്നത് കണ്ട് നമ്മള് ഓളെ നോക്കി സൈറ്റടിച്ചിട്ട് പരിസരം മറന്ന് ഓളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചതും എല്ലാവരുടെയും ഓരിയിടൽ കേട്ട് നമ്മള് സ്വബോധത്തേക്ക് വന്നു... പിന്നെ അങ്ങോട്ട് ഞങ്ങള് എല്ലാവരും ചേർന്ന് പാട്ടും ഡാൻസും ഗെയിംസും കേക്ക് കട്ടിങ്ങുമൊക്കെ ആയി പാർട്ടി ശരിക്കും എൻജോയ് ചെയ്തു... വന്നവരൊക്കെ ആഷുവിനോടും അർഷിയോടും അവർക്ക് ഇതൊന്നും വേണ്ടേ എന്ന് ചോദിക്കുമ്പോ രണ്ടിന്റെയും എക്സപ്രഷൻ ഒന്ന് കാണണം എന്റെ പൊന്നോ... അവരെ ഭാവം കണ്ട് ഞങ്ങളൊക്കെ ചിരിച്ച് ഒരു വകയായി... പിന്നെ ബേബിന്റെയും ഐഷുമ്മാന്റെയും വക ദിലുവിന് ഗിഫ്റ്റ് കൊടുക്കലും അത് കഴിഞ്ഞ് നമ്മളെ പാരൻസിന്റെ വകയും അമീഗോസിന്റെ വകയും അർഷിന്റെയും ആശുന്റെയും വകയുമൊക്കെ ഗിഫ്റ്റ്‌സിന്റെ കൂമ്പാരം തന്നെ കിട്ടി... ആട്ടവും പാട്ടുമൊക്കെയായി ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും തുള്ളി കളിക്കുന്നത് കണ്ട് ദിലുവും കൂടെ കളിക്കാൻ വരുമ്പോ എല്ലാ ഉമ്മമാരും കൂടി ചേർന്ന് ഓളെ സീറ്റിൽ പിടിച്ചിരുത്തുമ്പോ ഓളെ മോന്ത ചീർത്ത് വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു... അവളെയൊന്ന് ഇരുന്നിടത്ത് നിന്ന് അനങ്ങാൻ പോലും സമ്മതിക്കാത്തത് അവൾക്ക് തീരെ പിടിച്ചിട്ടില്ല... അത് ശ്രദ്ധിച്ചതോണ്ട് നമ്മള് അപ്പോ തന്നെ ഓളെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് ഓളെ നേരെ കൈ നീട്ടിയതും ഓള് ചാടി കേറി നമ്മക്ക് കൈ തന്നിട്ട് നമ്മളെ കൈ പിടിച്ച് ചിരിച്ചോണ്ട് പതിയെ ഓരോ ചുവടും വെച്ച് ഒരു കിടിലൻ കപ്പിൾ ഡാൻസ് തന്നെ കളിച്ചു... അത് കഴിഞ്ഞപ്പോ നമ്മളെ അമീഗോസ് ചേർന്ന് ഓരോ പരിപാടി അവതരിപ്പിക്കുമ്പോഴുണ്ട് ദിലു അവിടന്ന് മാറി ഡ്രിങ്ക്‌സ് കൊടുക്കുന്ന ഏരിയയിൽ പുറം തിരിഞ്ഞ് നിൽക്കുന്നു... അത് കണ്ട് നമ്മള് അങ്ങോട്ട് ചെന്നപ്പോ ഓള് ഒരു കൂൾ ഡ്രിങ്ക്‌സ് എടുത്ത് നമ്മളെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു... നമ്മളെ കണ്ടതും ഓള് ഒരു ഇളി പാസാക്കിയിട്ട് നമ്മളോട് വേണോ എന്ന് ആംഗ്യം കാണിച്ചപ്പോ നമ്മക്ക് ഓർമ്മ വന്നത് ഓള് നമ്മളെ മയക്കി കിടത്തിയത് ആയിരുന്നു... അതോണ്ട് നമ്മള് അപ്പോ തന്നെ വേണ്ടെന്ന് തലയാട്ടിയപ്പോ ഓള് നമ്മളെ നോക്കി പുച്ഛിച്ചിട്ട് സ്ട്രോ ഇട്ട് ഓള് ആ ജ്യൂസ് കുടിച്ചു... അത് കണ്ട് നമ്മള് ഒന്ന് കൂടി ഓളിലേക്ക് ചേർന്ന് നിൽക്കുന്നത് കണ്ട് ഓള് നമ്മളെയൊന്ന് നെറ്റി ചുളിച്ച് നോക്കിയിട്ട് എന്താ എന്ന് ആംഗ്യം കാണിച്ചപ്പോ നമ്മള് ഒരു സ്ട്രോ എടുത്ത് ആ ഗ്ലാസിൽ ഇട്ടിട്ട് അതിൽ നിന്ന് ജ്യൂസ് കുടിക്കുന്നത് കണ്ട് ഓള് നമ്മളെ തുറിച്ച് നോക്കി... എന്നിട്ട് നമ്മളിൽ നിന്ന് തിരിഞ്ഞോണ്ട് അത് മുഴുവൻ അകത്താക്കി നാല് ഏമ്പക്കവും വിട്ട് ഓള് നമ്മളെ കൊഞ്ഞനം കുത്തി അവിടന്ന് പോയി... ഓളെ ഈ കുസൃതിയും ചിരിയുമൊക്കെ ഞാൻ എത്രമാത്രം മിസ് ചെയ്തിരുന്നെന്ന് അറിയോ... ഇപ്പോ ശരിക്കും ഞങ്ങളെ ആ പഴയ ദിലു ആയി മാറിയിരിക്കാണ് ഓള്... എന്നും ഇനി എന്റെ ദിലു ഇതുപോലെ ആയിരിക്കണേ പടച്ചോനെ എന്ന പ്രാർത്ഥന മാത്രേ എനിക്കുള്ളൂ... ★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★ 【ആഷു】 പാർട്ടിക്ക് വേണ്ടി ഷോപ്പിംഗ് നടത്താൻ പോയപ്പോ ദിലു നമ്മളോട് ആവശ്യപ്പെട്ടത് ഒരു ലെഹങ്ക വാങ്ങിക്കാൻ ആയിരുന്നു... അതാണ് അവള് ഇന്ന് ഇടാൻ പോകുന്നതെന്ന് ഞാൻ ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല... അത് അണിഞ്ഞ് വന്നപ്പോ ദിലുവിന് ഒരു വല്ലാത്ത ഭംഗി തന്നെയായിരുന്നു... പിന്നെ പാർട്ടിയെ കുറിച്ച് ഒന്നും പറയണ്ടല്ലോ... എല്ലാവരും കൂടി ചേർന്ന് അടിച്ച് പൊളിച്ച് സൂപ്പർ ആക്കിയിട്ടുണ്ട്... നമ്മളെ വല്ലിമ്മയും ആന്റിയും അങ്കിളുമൊക്കെ വന്നിട്ട് നിനക്കും വേണ്ടേ ഇങ്ങനെ ഒരു പാർട്ടിയൊക്കെ എന്ന് പറയുമ്പോ നമ്മള് ഒന്ന് ഇളിച്ച് കാണിച്ചിട്ട് പഠിപ്പ് കഴിയട്ടെ എന്ന് പറഞ്ഞ് അവരെ അടുത്ത് നിന്ന് മുങ്ങി കളിച്ചു... ഇതാണ് കല്യാണം കഴിഞ്ഞാലുള്ള മെയിൻ പ്രോബ്ലെം... ഈ ചോദ്യമൊക്കെ കേട്ട് കേട്ട് മടുക്കും... ഞങ്ങൾക്ക് ഇപ്പോ തന്നെ അതിനുള്ള യോഗമില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യാനാ എന്ന് നമ്മള് മനസ്സിനോട് പറഞ്ഞ് തിരിഞ്ഞ് നോക്കിയത് തന്നെ നമ്മളെ റൗഡിന്റെ മുഖത്തേക്ക് ആണ്... അപ്പോ ഓൻ നമ്മളെ നോക്കി കൊണ്ട് പാർട്ടി കഴിഞ്ഞിട്ട് റൂമിലേക്ക് വേഗം വരണം എന്നൊക്കെ ആംഗ്യം കാണിക്കുന്നത് കണ്ട് നമ്മളെ വയറ് കാളുന്നുണ്ട്... ശരിക്കും ഇനി ഇവൻ എങ്ങാനും നമ്മളെ ഫസ്റ്റ് നൈറ്റ് നടത്തോ എന്ന പേടി നമ്മളെ മനസ്സിൽ അപ്പോ മുതൽ കേറി കൂടാൻ തുടങ്ങി... അങ്ങനെ പാർട്ടി ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ് എല്ലാവരും പിരിഞ്ഞ് പോയപ്പോ ഐഷുമ്മ ദിലുവിനോട് പോയി റെസ്റ്റ് എടുക്കാൻ പറഞ്ഞിട്ട് വീടൊക്കെ ശരിയാക്കുന്നത് കണ്ട് നമ്മളും മൂപ്പത്തിയെ സഹായിച്ചു... നമ്മളോട് പോകാൻ ഒക്കെ പറഞ്ഞെങ്കിലും ഇപ്പോ പോയാൽ ശരിയാകൂല എന്ന് നമ്മക്ക് അറിയാവുന്നൊണ്ട് ഐഷുമ്മാന്റെയും ആന്റീസിന്റെയും സെർവെൻസിന്റെയും കൂടെ വീട് ക്ളീൻ ആക്കുന്ന വരെ നമ്മള് നിന്നു... എന്നിട്ട് നമ്മള് പേടിച്ച് പാത്തും പതുങ്ങിയും നമ്മളെ റൂമിലെത്തി ഉള്ളിലേക്ക് തലയിട്ട് നോക്കിയപ്പോ നമ്മളെ റൗഡിയുണ്ട് വെട്ടിയിട്ട വാഴയെ പോലെ കിടന്ന് ഉറങ്ങുന്നു... ഇതിനാണോ കുരിപ്പ് നമ്മളെ ഓരോന്ന് പറഞ്ഞ് പേടിപ്പിച്ചതും കൊതിപ്പിച്ചതും എന്ന് നമ്മള് സ്വയം പറഞ്ഞ് തലക്കടിച്ചോണ്ട് റൂമിലേക്ക് കയറി ഫ്രഷായി ഇറങ്ങി വന്നു... അപ്പോഴും നമ്മളെ ചെക്കൻ കൂർക്കം വലിച്ച് കിടന്നുറങ്ങുന്നത് കണ്ട് നമ്മക്ക് ചിരി വന്നു... അല്ലെങ്കിലും നമ്മക്ക് പണ്ടേ യോഗമില്ലല്ലോ ദിലുവിന്റെ യോഗമല്ലേ രാജയോഗം എന്നൊക്കെ ചിന്തിച്ച് നമ്മള് റൗഡിക്ക് പുതച്ച് കൊടുത്തിട്ട് കുറച്ച് നേരം ഓന്റെ അടുത്ത് ഇരുന്ന് ഓനെ നോക്കി ചിരിച്ചിട്ട് ഓനെ ഡിസ്റ്റർബ് ചെയ്യാതെ പോയി കിടന്നുറങ്ങി... ★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★ 【അപ്പു】 പാർട്ടി കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും ഞങ്ങൾ ഒക്കെ ആകെ ക്ഷീണിച്ച് ഒരു വഴിക്ക് ആയിട്ടുണ്ട്... അതോണ്ട് തന്നെ ഇന്നത്തെ നൈറ്റ് ബേബി ഞങ്ങളോട് ഇവിടെ തങ്ങാൻ ആണ് പറഞ്ഞത്... അതോണ്ട് നമ്മള് ഫ്രഷായി വന്ന് കിടക്കാൻ നിന്നപ്പോഴേക്കും ദിലു ബെഡിൽ ചുരുണ്ട് കൂടി കിടന്നിരുന്നു... പിന്നെ ഓളെ നുള്ളിയും പിച്ചിയും തോണ്ടിയും ഒക്കെ കുറച്ച് സ്വൈര്യം കിടത്തിയിട്ട് ഓളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് പതിയെ നമ്മളും ഉറക്കിലേക്ക് വഴുതി വീണു... ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ പിറ്റേന്ന് നമ്മളെ ഫോൺ കിടന്ന് കാറുന്ന ശബ്ദം കേട്ടാണ് നമ്മള് കണ്ണ് തുറക്കുന്നത്... കണ്ണ് തുറന്ന് ഫോണിലേക്ക് നോക്കാതെ അലാറം ഓഫാക്കി നമ്മള് എണീറ്റപ്പോ കണ്ണിലേക്ക് സൂര്യന്റെ വെളിച്ചം തുളച്ച് കയറിയിരുന്നു... അത് കണ്ട് നമ്മളൊന്ന് സംശയിച്ചോണ്ട് ക്ലോക്കിലേക്ക് നോട്ടം തെറ്റിച്ചപ്പോ സമയം രാവിലെ 9 മണി... അതറിഞ്ഞപ്പോ തന്നെ നമ്മള് സ്വയം തലക്കൊരു മേട്ടം കൊടുത്തിട്ട് കൂടെ കിടന്ന ദിലുവിനെ റൂമിൽ തപ്പിയപ്പോ ഓളെ അവിടെയൊന്നും കാണാൻ ഇല്ലായിരുന്നു... ഓള് താഴെ ഐഷുമ്മാന്റെ കൂടെ കാണുമെന്ന് സ്വയം പറഞ്ഞ് നമ്മള് പോയി ഫ്രഷായിട്ട് ഇറങ്ങി വന്നപ്പോ അർഷി സോഫയിൽ ഇരുന്ന് പത്രം വായിക്കുന്നുണ്ട്... "ആഹാ ACP സർ എണീറ്റോ... എന്നാ ഞാൻ കോഫി കൊണ്ട് വരാം..." അർഷിക്ക് കോഫി കൊണ്ട് വന്നോണ്ട് ആഷു അത് പറഞ്ഞിട്ട് ഓള് താഴേക്ക് ഇറങ്ങി പോയതും അർഷി കോഫി കുടിച്ചോണ്ട് നമ്മളെ നോക്കി ഒരു കള്ളച്ചിരി ചിരിച്ചു... "സമയത്തിന് ജീവിതത്തിൽ വലിയ പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന ACP അഫ്‌സിയാൻ അഹമ്മദ് എണീക്കുന്നതോ സൂര്യൻ തലക്ക് മീതെ ഉദിച്ചിട്ട്... ഹ്മ്... കൊള്ളാം..." എന്ന് അർഷി പറഞ്ഞ് നമ്മക്കിട്ട് താങ്ങുന്നത് കണ്ട് ഓന്റെ തലക്കിട്ട് ഒന്ന് കൊടുത്തിട്ട് ഓന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് കോഫി വാങ്ങി നമ്മളത് കുടിച്ചോണ്ട് പത്രത്തിലേക്ക് കണ്ണ് പായിച്ചു... അപ്പോ തന്നെ നമ്മക്ക് കുടിക്കാൻ വേണ്ടി ആഷു കോഫി കൊണ്ട് വന്നതും അർഷി അത് അവളെ കയ്യിൽ നിന്ന് വാങ്ങാൻ നിന്നപ്പോ ഓന്റെ കയ്യിൽ നമ്മള് കുടിച്ചതിന്റെ കപ്പ് വെച്ചിട്ട് ഓളെ കയ്യിൽ നിന്ന് ആ കോഫി വാങ്ങി നമ്മള് കുടിച്ചു... അത് കണ്ട് ആഷു അർഷിയെ നോക്കി കളിയാക്കി ചിരിക്കുന്നത് കണ്ട് ചെക്കൻ ഓളെ തുറിച്ച് നോക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോ ഓള് പെട്ടെന്ന് നമ്മളെ മുഖത്തേക്ക് നോട്ടം തെറ്റിച്ചിട്ട് ചിരി വിഴുങ്ങി... "അഫ്‌സിക്ക ദിലു ഇതുവരെ എണീറ്റില്ലേ..?" ആഷു നമ്മളോട് ചോദിക്കുന്നത് കേട്ടിട്ട് നമ്മള് എന്ത് എന്ന മട്ടിൽ ഓളെ നോക്കിയതും ഓള് വീണ്ടും നമ്മളോട് ആ ചോദ്യം ആവർത്തിച്ചു... "നല്ല ക്ഷീണം കാണുമെഡി... സർ തന്നെ എണീറ്റ് വന്നത് എപ്പോഴാണെന്ന് നീ കണ്ടില്ലേ...?" എന്ന് പറഞ്ഞ് അർഷി നമ്മക്കിട്ട് വീണ്ടും താങ്ങിയതും നമ്മള് ഓനെയൊന്ന് തുറിച്ച് നോക്കി കൊണ്ട് ആഷുവിന്റെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു... "അവള് റൂമിൽ ഇല്ല ആഷു... അവള് താഴെ ഇല്ലേ...?" "താഴെയോ... ഇല്ലല്ലോ... ദിലു അങ്ങോട്ട് ഒന്നും ഇതുവരെ ഇറങ്ങി വന്നിട്ടില്ല..." എന്ന് ആഷു പറയുന്നത് കേട്ടതും നമ്മളെ മനസ്സിൽ വല്ലാത്ത ഒരു അസ്വസ്ഥത പടർന്ന് കൂടാൻ തുടങ്ങി... നമ്മള് അപ്പോ തന്നെ കപ്പ് അവിടെ വെച്ചിട്ട് താഴേക്ക് ഇറങ്ങി അവളെ അവിടെയൊക്കെ തിരഞ്ഞെങ്കിലും ദിലുവിന്റെ ഒരു പൊടി പോലും അവിടെയൊന്നും കണ്ടില്ല... നമ്മളെ തിരച്ചില് കണ്ട് അർഷിയും ആഷുവും ചേർന്ന് ഓളെ തിരയാൻ നിന്നപ്പോഴാണ് നമ്മക്ക് ഫോൺ ഓർമ്മ വന്നത്... അപ്പോ തന്നെ നമ്മള് റൂമിൽ പോയി ഫോണെടുത്ത് ദിലുവിന് വിളിക്കാൻ നോക്കിയതും ഓളെ മിസ് കോൾസ് വന്ന് കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു... നമ്മള് അപ്പോ തന്നെ ടെൻഷൻ അടിച്ചോണ്ട് ദിലുവിന് തിരിച്ച് വിളിച്ചപ്പോ ഓള് കോൾ എടുത്തതും ഓൾക്ക് ഇങ്ങോട്ട് പറയാൻ ഒരു അവസരവും കൊടുക്കാതെ ഞാൻ അങ്ങോട്ട് എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു... "നീ എവിടെയാ ദിലു... ആരോടും ഒന്നും പറയാതെ ഈ വെളുപ്പാൻ കാലത്ത് നീ ഇത് എങ്ങോട്ട് പോയതാ..." "അപ്പു... ഞാൻ ഇപ്പോ ഹോസ്പിറ്റലിൽ ഉണ്ട്... ഞാൻ ആലിന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് സ്കാനിങ് റിപ്പോർട്ട് വാങ്ങാൻ വേണ്ടി വന്നതാ... ഉറങ്ങി കിടക്കുന്ന നിന്നെ വെറുതെ വിളിച്ച് ശല്യം ചെയ്യേണ്ടെന്ന് ഞാൻ കരുതി... നീയെന്താ കോൾ എടുക്കാഞ്ഞെ ഞാൻ എത്ര തവണ നിനക്ക് വിളിച്ചു..." "നിനക്ക് ഇവിടെ ആരെയെങ്കിലും കൂട്ടി പൊയ്ക്കൂടായിരുന്നോ... എന്തിനാ നീ തനിച്ച് പോയേ...? നീ അവിടെ തന്നെ നിൽക്ക് ഞാൻ അങ്ങോട്ട് ഇപ്പോ വരാം..." "അതിന്റെയൊന്നും ആവശ്യമില്ല... ദേ ഞാൻ ഇപ്പോ ഇറങ്ങും... ഞാൻ അങ്ങോട്ട് വന്നോളാം ടെൻഷൻ ഒന്നും അടിക്കണ്ട... കേട്ടല്ലോ..." എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് ദിലു ഫോൺ വെച്ചപ്പോഴും നമ്മക്ക് ഒരു ആശ്വാസം ഇല്ലായിരുന്നു... ഓളെ പിക് ചെയ്യാൻ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് പോകാമെന്ന് തീരുമാനിച്ചോണ്ട് നമ്മള് തിരിച്ച് റൂമിലേക്ക് പോകാൻ നിന്നതും ആഷു നമ്മളെ അടുത്തേക്ക് വന്നു... "അഫ്‌സിക്ക ഇങ്ങക്ക് ഒരു കൊറിയറുണ്ട്... താഴെ വെയ്റ്റ് ചെയ്യാ..." "എനിക്ക് കൊറിയറോ... അതും ഇങ്ങോട്ട്...?" നമ്മളൊരു സംശയത്തോടെ ഒരു നിമിഷം അവിടെ നിന്നിട്ട് താഴേക്ക് ഇറങ്ങി ചെന്നപ്പോ അവിടെ ഒരു കവർ മാത്രം കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു... അത് കൊണ്ട് വന്ന് വെച്ച ആരെയും കാണാഞ്ഞത് കണ്ട് നമ്മളൊന്ന് നെറ്റി ചുളിച്ചിട്ട് ആ കവർ അവിടന്ന് എടുത്തു... "എന്താടാ അപ്പു... എന്തായിത്...? ആരാ കൊണ്ട് വന്നേ...?" എന്ന ചോദ്യങ്ങളുമായി അർഷിയും കൂടെ ആഷുവും കൂടി നമ്മളെ അടുത്തേക്ക് വന്നപ്പോ നമ്മള് അറിയില്ലെന്ന് തോള് പൊക്കി കാണിച്ചിട്ട് ആ കവർ തുറന്ന് നോക്കി... അതിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് എടുത്ത കുറച്ച് ഫോട്ടോസ് കണ്ടതും എന്റെ ഹാർട്ട് ബീറ്റ് നിലച്ച് പോകുന്ന പോലെ എനിക്ക് തോന്നി... നമ്മള് ഞെട്ടി തരിച്ച് ആ ഫോട്ടോസിലേക്ക് നോക്കി ഷോക്കായി നിൽക്കുന്നത് കണ്ട് അർഷി എന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് ആ ഫോട്ടോസ് വാങ്ങി നോക്കിയതും നമ്മളെ പോലെ തന്നെ ഓൻ ശരീരം തണുത്തുറഞ്ഞ പോലെ ഒരു പ്രതിമ കണക്കെ നിന്നു... അപ്പോ തന്നെ നമ്മളെ ഞെട്ടിച്ച് കൊണ്ട് നമ്മളെ ഫോൺ ബെല്ലടിച്ചതും നമ്മള് കോൾ അറ്റൻഡ് ചെയ്ത് കാതോട് അടുപ്പിച്ചിട്ട് അവര് പറയുന്നത് കാതോർത്തതും നമ്മളെ കയ്യിൽ നിന്ന് പതിയെ ഫോൺ നിലത്തേക്ക് ഊർന്ന് വീണു... (തുടരും) *********************************************** ഈ പാർട്ട് പോസ്റ്റാൻ വൈകിയതിന് എല്ലാവരും എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം... ഈ പാർട്ട് പക്കാ ബോർ ആയിട്ടുണ്ടാകും... എഴുതാൻ ടൈം ഒന്നും ഇപ്പോ കിട്ടുന്നില്ല... എന്റെ 5th sem എക്സാം സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്യാൻ പോകാണ് ഈ മാസം 13ന്... അതോണ്ട് കുറെ പഠിക്കാൻ ഒക്കെയുണ്ട്... ഇനിയുള്ള പാർട്ടുകൾ ഒക്കെ ഇതുപോലെ ബോറിങ് ആകാൻ ചാന്സുണ്ട്... മിസ്റ്റെക്ക് ഒക്കെ ക്ഷമിക്കിട്ടൊ... അടുത്ത പാർട്ട് നാളെ രാത്രി 10 മണിക്ക്...
72.3k കണ്ടവര്‍
10 ദിവസം
*💘നീയില്ലാ ജീവിതം💘2⃣*           _ഭാഗം.86_ ✍ Mubashira MSKH *"Congrats dear... You are pregnant... നീ ഒരു ഉമ്മയാകാൻ പോകാടി..."* എന്ന് പറഞ്ഞ് ആലി തുള്ളിചാടിയതും കേട്ടത് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയാതെ നമ്മള് ഞെട്ടി തരിച്ച് ഷോക്കായി കൊണ്ട് ചെയറിൽ നിന്ന് ചാടി എണീറ്റ് അലറി.... *"വാട്ട്.....?"* നമ്മള് ടേബിളിൽ രണ്ട് കയ്യും ആഞ്ഞ് കുത്തി എണീറ്റോണ്ട് അങ്ങനെ അലറുന്നത് കേട്ടിട്ട് നമ്മളെ ഒരു ഞെട്ടലോടെ ആലി നോക്കിയിട്ട് പതിയെ അപ്പുവിനെ ഒന്ന് ഇടങ്കണ്ണിട്ട് നോക്കി വീണ്ടും നമ്മളെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു... "എന്താ ദിലു...? എന്ത് പറ്റി...? നീയെന്താ ഇങ്ങനെ ബിഹേവ് ചെയ്യുന്നേ...?" "ആലി... നീ... നീയെന്താ ഇപ്പോ പറഞ്ഞേ..? ഞാ..ൻ ....?" "അതേടി നീ രണ്ട് മാസം പ്രെഗ്നൻറ് ആണ്... നിങ്ങള് രണ്ട് പേരും ഒരു ഉമ്മയും ഉപ്പയും ആകാൻ പോകാ..." എന്ന് നമ്മളെ ഞെട്ടിച്ച് കൊണ്ട് വീണ്ടും ആലി പറഞ്ഞപ്പോ നമ്മള് നിൽപ്പുറക്കാതെ ചെയറിൽ ഇരുന്നോണ്ട് ആലിയെ ഒരു പ്രതിമ കണക്കെ നോക്കി... പിന്നെ അങ്ങോട്ട് ഓള് നമ്മളെ കൈ പിടിച്ച് ചിരിച്ചോണ്ട് എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞെങ്കിലും അവള് പറഞ്ഞത് തന്നെ ആലോജിച്ച് ആകെ ഷോക്കടിച്ച് ഇരിക്കാണ് നമ്മള്... 'ഞാൻ... പ്രെഗ്നന്റോ...? നോ... അങ്ങനെ ഒരിക്കലും സംഭവിക്കില്ല... ഇതിൽ എന്തോ ചതിയുണ്ട്... ഞാൻ പ്രെഗ്നൻറ് അല്ല... അതും രണ്ട് മാസമൊക്കെ എന്ന് പറയുമ്പോ.... unbelievable... ചിലപ്പോ ആലിക്ക് തെറ്റ് പറ്റിയതാകും... ഇല്ലെങ്കിൽ ഇതൊക്കെ ഈ കോപ്പിന്റെ പ്ലാൻ ആകും...' എന്നൊക്കെ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞോണ്ട് നമ്മള് തല ചെരിച്ച് ഓനെ നോക്കിയതും ഓൻ ഒന്ന് വണ്ടറായി ചെയറിൽ നിന്ന് ചാടി എണീറ്റ് ആലിന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് ഓളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഓൾക്ക് കൈ കൊടുത്തു... "താങ്ക്യൂ ആലി... താങ്ക്യൂ സോ മച്... I can't believe... ഞാൻ ഒരു ഉപ്പയാകാൻ പോകാ... ഓ.... താങ്ക്യൂ ഡിയർ..." എന്നൊക്കെ ഓൻ സന്തോഷം കൊണ്ട് തുള്ളിച്ചാടി ആലിയോട് പ്രകടിപ്പിക്കുന്നത് കണ്ട് നമ്മള് അതിലേറെ ഷോക്കായി പോയി... നമ്മള് കണ്ണും തള്ളി ഓനെ ഒരു അത്ഭുതതോടെ നോക്കി ഇരുന്നതും പെട്ടെന്ന് ഓൻ നമ്മളെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞ് നോക്കിയിട്ട് നമ്മളെ അടുത്തേക്ക് ഓടി വന്നു... ഓൻ നമ്മളെ അടുത്ത് എത്തിയപ്പോ തന്നെ നമ്മള് അറിയാതെ തന്നെ ചെയറിൽ നിന്ന് എണീറ്റതും അപ്പു ഒരു നിമിഷം നമ്മളെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി ചിരിച്ചോണ്ട് നിന്നിട്ട് പെട്ടെന്ന് നമ്മളെ വാരിപുണർന്നു... ഷോക്കടിച്ച ഒരു പ്രതിമ കണക്കെ നമ്മള് ഓന്റെ മുന്നിൽ അങ്ങനെ നിന്ന് കൊടുക്കുമ്പോഴും എനിക്ക് എന്താ ഇവിടെ നടക്കുന്നതെന്ന് ഒരു എത്തും പിടിയും കിട്ടുന്നില്ലായിരുന്നു... "ഡാ ഡാ... മതി മതി... നിങ്ങളെ സ്നേഹ പ്രകടനം ഒക്കെ അങ്ങ് വീട്ടിൽ മതി... ഇത് ഹോസ്പിറ്റലാ..." എന്ന് ആലി ഒരടക്കി പിടിച്ച ചിരിയോടെ പറഞ്ഞതും ഓൻ നമ്മളിൽ നിന്ന് വിട്ട് നിന്നിട്ട് ആലിയെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ച് വീണ്ടും നമ്മളിലേക്ക് നോക്കി നമ്മളെ നെറ്റിയിൽ അമർത്തി ചുംബിച്ചു... അതൂടെ ആയപ്പോ ഇതുവരെ ഏതോ ലോകത്തെന്ന പോലെ നിന്ന നമ്മള് പെട്ടെന്ന് ഞെട്ടി ഓനെ മിഴിച്ച് നോക്കിയിട്ട് ഓന്റെ കയ്യിനൊരു തട്ട് കൊടുത്ത് ഓനെ പിറകിലേക്ക് ഒന്ന് തള്ളി... എന്നിട്ട് ഓനെ തുറിച്ച് നോക്കി കൊണ്ട് നമ്മള് വീണ്ടും ആലിന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞോണ്ട് ടേബിളിൽ കൈ കുത്തി... *"നീയെന്തൊക്കെ വിഡ്ഢിത്തരാ ആലി വിളിച്ച് കൂവുന്നത്...? ഞാൻ പ്രെഗ്നൻറ് അല്ല... നിനക്ക് തെറ്റ് പറ്റിയതായിരിക്കും... ആ റിപ്പോർട്ട് ചിലപ്പോ എന്റേത് ആയിരിക്കില്ല... അയാം ശുവർ..."* എന്നൊക്കെ നമ്മള് കുറച്ച് ഉച്ചത്തിൽ തന്നെ അവളോട് പറഞ്ഞതും അവള് കാത് പൊത്തി പിടിച്ചിട്ട് അല്പം രൂക്ഷമായി അപ്പുവിലേക്ക് നോട്ടമെറിഞ്ഞ് വീണ്ടും നമ്മളെ നോക്കി ഓള് അവിടന്ന് എണീറ്റു... "ടെസ്റ്റ് റിപ്പോർട്ട് ഒന്നും തെറ്റിയിട്ടില്ല... നീ നൂറ് ശതമാനവും പ്രെഗ്നൻറ് ആണ്... നിന്റെ യൂറിൻ ടെസ്റ്റ് ചെയ്തപ്പോഴാണ് ഈ കാര്യം അറിഞ്ഞത് തന്നെ... നീ രണ്ട് മാസം പ്രെഗ്നൻറ് ആണ് ദിലു... ഇക്കാര്യം നീയെന്താ നേരത്തെ അറിയാതെ പോയതെന്ന ഞാൻ ചിന്തിക്കുന്നത്... ഇനിയും നിനക്ക് എന്നെ വിശ്വാസം ആയില്ലെങ്കിൽ ദാ നോക്ക് നിന്റെ റിപ്പോർട്ട്..." എന്ന് പറഞ്ഞ് ആലി നമ്മളെ നേർക്ക് ആ ഫയൽ നീട്ടിയതും നമ്മളെ നെഞ്ചിടിപ്പിന്റെ വേഗത കൂടി വന്ന് ശ്വാസം ഒക്കെ നിയന്ത്രണമില്ലാതെ ഞാൻ വലിച്ച് വിട്ടോണ്ടിരുന്നു... ആലി പറ്റിച്ചതാകും ഞാൻ പ്രെഗ്നനൻറ്റല്ല എന്ന് മനസ്സിനെ പറഞ്ഞ് പഠിപ്പിച്ചോണ്ട് നമ്മള് മെല്ലെ ആ ഫയൽ വാങ്ങി തുറന്ന് നോക്കി... അപ്പൊ തന്നെ നല്ല വെണ്ടക്ക അക്ഷരത്തിൽ എഴുതി അടയാളപ്പെടുത്തി വെച്ചേക്കുന്ന പോയെന്റിലേക്ക് നമ്മളെ കണ്ണ് പാഞ്ഞ് ചെന്നതും നമ്മളെ കയ്യും കാലുമൊക്കെ തളർന്ന് പോകുന്ന പോലെ നമ്മക്ക് ഒരു നിമിഷം തോന്നി പോയി... "ഇപ്പോ നിനക്ക് വിശ്വാസം ആയോ..? ഇനിയും നിനക്ക് സംശയം ആണെങ്കിൽ വേറെ വല്ല ഡോക്ടർസിനെയും പോയി കണ്ട് ചെക്ക് ചെയ്യ്... എന്നിട്ട് അവര് പറയട്ടെ നീ പ്രെഗ്നൻറ് അല്ലെന്ന്... എന്നാ പിന്നെ ആ നിമിഷം ഞാൻ ഈ ജോലി വേണ്ടെന്ന് വെച്ച് എന്റെ ഇക്കാൻറെ കൂടെ കടല് കടക്കും..." എന്നൊക്കെ വളരെ കോണ്ഫിഡന്റോടെ ആലി പറയുന്നത് കേട്ടപ്പോ തന്നെ എനിക്ക് അത് വലിയൊരു അടി കിട്ടിയ ഫീലായിരുന്നു... 'എന്നാലും ഇതെങ്ങനെ സംഭവിച്ചെന്ന് എനിക്ക് തന്നെ പിടി കിട്ടുന്നില്ല... ഈ വിവരം അറിഞ്ഞിട്ടാണേൽ ഈ പൊറിഞ്ചുവിന് യാതൊരു വിധ ടെൻഷനോ ഞെട്ടലോ ഒന്നും ഉണ്ടായിട്ടില്ല... അപ്പൊ അതിനർത്ഥം ഞാൻ പ്രെഗ്നൻറ് ആണെന്ന് അവൻ വിശ്വസിക്കുന്നുണ്ടെന്നല്ലേ...? അതോ ഇനി ഇവനും ഇവളും കൂടി ചേർന്ന് എനിക്ക് മുന്നിൽ ഡ്രാമ കളിക്കാണോ...? ഉറപ്പായും ഇത് ഇവരുടെ കളി തന്നെയാകും അല്ലാതെ ഞാൻ പ്രെഗ്നൻറ് ആകാൻ ഒരു ചാൻസുമില്ല...' "എടാ അപ്പു ഇവള് ഇതെന്താ ഈയൊരു സന്തോഷ വാർത്ത കേട്ടിട്ട് തുള്ളി ചാടാതെ എന്നോട് കുരച്ച് ചാടുന്നത്...? സത്യം പറഞ്ഞോ ഇവള് ഇനി പ്രെഗ്നൻറ് ആയത് ഇവളെ അറിവോടെ അല്ലെ...?" അപ്പുവിന്റെ നേരെ വിരല് ചൂണ്ടി കൊണ്ടുള്ള ആലിന്റെ ചോദ്യം കേട്ട് നമ്മള് അപ്പോ തന്നെ ആ പൊറിഞ്ചുവിലേക്ക് നോട്ടം തെറ്റിച്ചതും ഓൻ നമ്മളിലേക്ക് ചേർന്ന് നിന്നിട്ട് നമ്മളെ തോളിലൂടെ കയ്യിട്ടു... "ഏ...യ്... നീയെന്താ ആലി ഈ പറയുന്നേ... ഇവള് അറിയാതെ ഇവള് പ്രെഗ്നൻറ് ആകോ...? പിന്നെ ഈ ഞെട്ടലും ചാട്ടവും ഒക്കെ പെട്ടെന്ന് ഇതൊക്കെ അറിഞ്ഞതിലുള്ള ഷോക്ക് കൊണ്ട് സംഭവിച്ചതാ... അല്ലെ ദിലു...?" എന്ന് ചോദിച്ചോണ്ട് ഓൻ നമ്മളെ ഒന്നൂടെ ഓന്റെ അടുത്തേക്ക് ചേർത്ത് നിർത്തി കൊണ്ട് നമ്മളെ നോക്കി സൈറ്റടിച്ചതും നമ്മള് ഓനിൽ നിന്ന് ഒന്ന് കുതറി കൊണ്ട് വിട്ട് നിന്ന് ഓനെ തുറിച്ച് നോക്കി... "പിന്നെ നിനക്ക് അറിയാലോ.... ഞങ്ങള് കല്ല്യാണം കഴിഞ്ഞ് പുതുക്കത്തിൽ നിൽക്കുന്നവർ അല്ലെ...? ഞങ്ങളെ ഹണിമൂൺ ട്രിപ്പ് പോലും ശരിക്ക് നടന്നിട്ടില്ല അപ്പോ ഇങ്ങനെ ഒരു ന്യൂസ് പെട്ടെന്ന് കേട്ടാൽ ആരായാലും ഒന്ന് ഞെട്ടി പോകും... അതേ ഇവിടെയും സംഭവിച്ചിട്ടുള്ളൂ... അല്ലാതെ നീ കരുതുന്ന പോലെ ഒന്നും ഇല്ല..." "ഹ്മ്......... എന്തായാലും ഇവളെ കുറിച്ച് ഞാൻ ഇങ്ങനെയൊന്നുമല്ല കരുതിയത്... കല്യാണം പോലും അവളെ ഡിക്ഷ്ണറിയിൽ നിന്ന് അപ്പാടെ വെട്ടി കളഞ്ഞ മഹതി ഇന്ന് രണ്ട് മാസം പ്രെഗ്നൻറ്... ഹ്മ്.......... അതല്ല എനിക്കൊരു സംശയം... നിങ്ങളെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ട് ഒരു മാസം പോലും കഴിഞ്ഞിട്ടില്ലല്ലോ പിന്നെ എങ്ങനെയാ ഇവള് രണ്ട് മാസം പ്രെഗ്നൻറ് ആയെ...?" എന്ന് ആലി ചോദിക്കുന്നത് കേട്ട് നമ്മള് തൊള്ളേം തുറന്ന് പൊറിഞ്ചുവിനെ നോക്കിയപ്പോ ഓൻ ഒരു വളിച്ച ഇളി പാസാക്കി കൊണ്ട് ഒന്ന് തല ചൊറിഞ്ഞിട്ട് 'അത്.....' എന്ന് നീട്ടി പറയുന്നത് കേട്ട് ആലി 'മനസ്സിലായി മോനെ.... അധികം വിശദീകരിക്കണ്ട' എന്നൊക്കെ പറയുന്നത് കേട്ട് ഞാൻ ഇപ്പോ നിന്ന നിൽപ്പിൽ ഇല്ലാതെ ആകുമെന്ന് നമ്മക്ക് തോന്നി പോയി... "ഹ്മ്... വെറുതെയല്ല ആരെയും ഒന്നും അറിയിക്കാതെ വലിയ ആർഭാടമൊന്നുമില്ലാതെ നിങ്ങളെ കല്യാണം പെട്ടെന്ന് നടത്തിയത്... അപ്പോ ഇതാണല്ലേ കാരണം...? ഹ്മ്... എന്തായാലും ഈ സന്തോഷ വാർത്ത നിങ്ങള് തന്നെ വീട്ടിൽ പറഞ്ഞേക്ക്... അത് നിങ്ങള് പറയുമ്പോ കിട്ടുന്ന സന്തോഷം അതൊന്ന് വേറെയാ... പിന്നെ വൈകിട്ട് ഞങ്ങൾ അങ്ങോട്ട് വരുന്നുണ്ട്... ഉപ്പയും ഉമ്മയും കൂടി ഒരു പാർട്ടി ഒക്കെ ഒരുക്കി വെച്ചേക്ക്..." "പിന്നെ പറയാനുണ്ടോ... നീ എല്ലാവരെയും വിളിച്ചോണ്ട് വാടി... നമുക്ക് ഇന്ന് പൊളിക്കാം... അല്ലെ ദിലു...?" എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞോണ്ട് ഓൻ വീണ്ടും നമ്മളെ നോക്കിയപ്പോ നമ്മള് ദേഷ്യം കൊണ്ട് ഉറഞ്ഞ് തുള്ളിയിട്ട് ഓനെ തുറിച്ച് നോക്കി അടുത്തേക്ക് ചെല്ലാൻ നിന്നതും ഓൻ നമ്മളെ രണ്ട് കയ്യും പിടിച്ച് വെച്ച് ആലിയോട് ബൈ പറഞ്ഞ് നമ്മളെ പിടിച്ചോണ്ട് ഓൻ അവിടന്ന് നമ്മളെ കൊണ്ട് പോയ്‌... "ഡാ അപ്പു... ഇവളെ സ്കാനിങ് റിപ്പോർട്ട് കിട്ടിയിട്ടില്ല... അത് കയ്യിൽ കിട്ടിയാലേ ഇപ്പോഴത്തെ കുഞ്ഞിന്റെ അവസ്ഥ എന്താന്ന് പറയാൻ കഴിയൂ... ഇവള് രണ്ട് മാസം ആയിട്ടും ഈ വിവരം അറിയാത്ത സ്ഥിതിക്ക് സംഭവം കുറച്ച് കോംപ്ലിക്കേറ്റഡ് ആകാൻ ചാൻസുണ്ട്... എന്തായാലും നിങ്ങള് പേടിക്കണ്ടടാ... ധൈര്യമായിട്ട് വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ച് പൊയ്ക്കോ... ഇവളെ റിപ്പോർട്ട് വാങ്ങാൻ നാളെ വന്നാൽ മതി രണ്ട് പേരും... പിന്നെ ഈ മരുന്ന് കൃത്യ സമയത്ത് കൊടുക്കണം... മറക്കരുത്..." ഓള് പറഞ്ഞതിനൊക്കെ ഡബിൾ ഓകെ പറഞ്ഞിട്ട് നമ്മളെ ഒരു നിമിഷം പോലും പിന്നെ അവിടെ നിർത്തിക്കാതെ നമ്മളെയും കൊണ്ട് ഓൻ ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി... അപ്പോഴൊക്കെ നമ്മള് ഓന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് നമ്മളെ പിടി വിടുവിക്കാൻ ആവുന്ന വിധം ശ്രമിച്ചെങ്കിലും നമ്മളെ കൊണ്ട് അത് പറ്റുന്നില്ലായിരുന്നു... അപ്പോഴും ഇട്ട് മൂടാൻ മാത്രമുള്ള ഒരു ലോഡ് കണക്കിന് ചോദ്യങ്ങൾ നമ്മളെ മുന്നിൽ കിടന്ന് വട്ടം കളിക്കുന്നുണ്ടായത് കൊണ്ട് നമ്മള് അതൊക്കെ ആലോചിച്ചോണ്ട് ഓന്റെ കൂടെ വണ്ടിയിൽ കേറിയതും ഓൻ നമ്മളെയും കൊണ്ട് മാൻഷൻ ലക്ഷ്യമാക്കി വണ്ടി കുതിച്ചു... അപ്പോഴും നമ്മള് ശ്രദ്ധിച്ചത് അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് ആയിരുന്നു... ഇതുവരെ അവന്റെ മുഖത്ത് ഞാൻ കാണാതിരുന്ന ഒരു പ്രത്യേക തെളിച്ചം തന്നെ ഓന്റെ മുഖത്തുണ്ട്... ഓന്റെ ആ പുഞ്ചിരിയും സന്തോഷവും ഒക്കെ കണ്ടിട്ടാണേൽ നമ്മക്ക് തലക്ക് ഭ്രാന്തും പിടിക്കുന്നുണ്ട്.... എന്നാലും ഞാൻ എങ്ങനെ പ്രെഗ്നന്റ് ആയെന്ന് നമ്മള് തല പുകഞ്ഞ് ആലോചിച്ചോണ്ട് ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് ഓൻ ഫോണെടുത്ത് ഗ്രുപ്പിൽ ഒരു വോയ്സ് വിടുന്നത് നമ്മള് ശ്രദ്ധിച്ചത്... "ഡാ അർഷി... യാസി... ഡെവി... കൃഷ്‌... സിദു... ഇജൂ... എല്ലാവരും കേൾക്കുന്നുണ്ടല്ലോ അല്ലെ...? എത്രെയും പെട്ടെന്ന് നിങ്ങൾ എല്ലാവരും ഫാമിലിയെയും കൂട്ടി മാൻഷനിലേക്ക് എത്തണം... ഒരു ഹാപ്പി ന്യൂസും കൊണ്ടാണ് ഞങ്ങളെ വരവ്... അത് കേട്ടാൽ നിങ്ങൾ ആകെ സർപ്രൈസ് ആകും... വൈകിട്ട് ഒരു പാർട്ടി ഒക്കെ മാൻഷനിൽ വെച്ചുണ്ടാകും... അപ്പൊ എല്ലാവരും അവിടെ വൈകാതെ എത്തിക്കോണം...." എന്നൊക്കെ ഓൻ പറയുന്നത് കേട്ട് നമ്മള് ഓനെ തുറിച്ച് നോക്കി കൊണ്ടിരുന്നതും ഓൻ പെട്ടെന്ന് നമ്മളെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞ് നോക്കി... "സത്യം പറഞ്ഞോ... എന്താ ഇവിടെ നടക്കുന്നത്...? ഞാൻ എങ്ങനെയാ പ്രെഗ്നൻറ് ആയത്...? ഇതൊക്കെ നീയും ആലിയും കൂടി ചേർന്ന് നടത്തുന്ന ഡ്രാമയല്ലേ...? അതേ അത് തന്നെയാ... എനിക്കുറപ്പാ... അല്ലാതെ ഞാൻ ഒരിക്കലും പ്രെഗ്നൻറ് ആകില്ല... പറയെടാ..." എന്നൊക്കെ നമ്മള് ഓനോട് ചോദിച്ചതും അതൊന്നും കേട്ടഭാവം പോലും കാണിക്കാതെ ഓൻ ഇളിച്ചോണ്ട് ഡ്രൈവ് ചെയ്യുന്നത് കണ്ട് നമ്മക്ക് അടിമുടി ദേഷ്യം നുരഞ്ഞ് പൊന്തി വന്നു... ഓന്റെ കഴുത്ത് പിടിച്ച് ഞെരിക്കാൻ ആയി നമ്മള് കൈ കൊണ്ട് ചെന്നപ്പോഴേക്കും ഓൻ മാൻഷന്റെ കോമ്പോണ്ടിലേക്ക് വണ്ടി കയറ്റി ഇട്ട് ബ്രേക്ക് ചവിട്ടിയിരുന്നു... ★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★ 【അപ്പു】 മാൻഷനിൽ എത്തിയതും നമ്മള് വണ്ടിയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി ഓൾക്ക് വേണ്ടി ഡോർ തുറന്ന് കൊടുത്തപ്പോ തന്നെ പെണ്ണ് അതിൽ നിന്ന് ചാടി ഇറങ്ങി നമ്മളെ കോളറിൽ പിടിച്ച് കുലുക്കി... "പറയെടാ... എന്താ ഇതൊക്കെ...? ഞാൻ എങ്ങനെ പ്രെഗ്നൻറ് ആയെന്ന് പറ..." എന്ന് നമ്മളോട് ഓള് അട്ടഹസിക്കുന്ന നേരത്ത് ആയിരുന്നു മാൻഷനിൽ നിന്ന് അർഷിയും ആഷുവും ഉപ്പയും ഐഷുമ്മയും ഗ്രാൻഡ്‌മയും രണ്ട് അങ്കിൾസും ആന്റീസും കൂടെ അല്ലുവും സച്ചുവും ഒക്കെ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി വന്നത്... അവരെ കണ്ടപ്പോ തന്നെ ദിലു പെട്ടെന്ന് നമ്മളെ കോളറിൽ നിന്ന് പിടി വിട്ടിട്ട് അവരെ നോക്കി വേണോ വേണ്ടയോ എന്ന മട്ടിൽ ഒന്ന് ചിരിച്ച് കൊടുത്തതും നമ്മള് ഓളെ തോളിലൂടെ കയ്യിട്ട് ഓളെ നമ്മളെ അടുത്തേക്ക് ചേർത്ത് നിർത്തി... അത് കണ്ട് ദിലു നമ്മളെ ഒന്ന് മിഴിച്ച് നോക്കിയതും നമ്മള് ഓളെ നോക്കി സൈറ്റടിച്ചോണ്ട് ഓളെയും കൊണ്ട് അവരെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു... "എന്താടാ അപ്പു... എന്താ കാര്യം...? നീയെന്തോ ഹാപ്പി ന്യൂസ് ഒക്കെയുണ്ട് അവന്മാരോടൊക്കെ ഇങ്ങോട്ട് വരാൻ ഒക്കെ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നല്ലോ എന്താടാ...?" എന്നൊക്കെ ഞങ്ങളെ അടുത്തേക്ക് വന്ന് അർഷി ചോദിച്ചതും നമ്മള് ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരി തൂകി കൊണ്ട് ദിലുവിനെ നോക്കി പറയട്ടെ എന്ന് ആംഗ്യം കാണിച്ചു... അപ്പോ ഓള് പല്ലിറുമ്മി നമ്മളെ രൂക്ഷമായി നോക്കുന്നത് കണ്ട് നമ്മള് വീണ്ടും ഒന്ന് ചിരിച്ചിട്ട് അവരെ നേരെ തിരിഞ്ഞു... "ഹാപ്പി ന്യൂസ് ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞത് നേരാ.... ദിലു...... ദിലു പ്രെഗ്നൻറ് ആണ്..." എന്ന് നമ്മളെ വായിൽ നിന്ന് കേട്ടതും എല്ലാവരും ഒരു നിമിഷം പകച്ച് പണ്ടാറടങ്ങി നിൽക്കുന്നത് കണ്ട് നമ്മക്ക് ചിരി വന്ന് ഇങ്ങെത്തിയിട്ടുണ്ട്... അപ്പോ തന്നെ ഐഷുമ്മ ഓടി വന്നിട്ട് ദിലുവിനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഓളെ നെറ്റിയിലും കവിളിലുമൊക്കെ മാറി മാറി ചുംബിച്ച് ഓളെ വീണ്ടും കെട്ടിപ്പിടിച്ചു... പിന്നെ അങ്ങോട്ട് എല്ലാവരും കൂടി ചേർന്ന് ചക്കരമേൽ ഈച്ച പൊതിയുന്ന പോലെ ദിലുവിനെ പൊതിഞ്ഞിട്ട് ആനന്ദ കണ്ണീർ പൊഴിക്കലായിരുന്നു പണി... അതിന്റെ കൂടെ അവരുടെ സന്തോഷ പ്രകടനങ്ങളും... എല്ലാവരും ചേർന്ന് ഓളെ അകത്തേക്ക് കൊണ്ട് പോകുന്നത് കണ്ടിട്ട് ദിലു നമ്മളെ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞ് നോക്കിയപ്പോ നമ്മള് ഓളെ നോക്കി കയ്യും കെട്ടി അവിടെ നിന്നു... അപ്പോഴാണ് നമ്മളെ തന്നെ മിഴിച്ച് നോക്കി തൊള്ളേം തുറന്ന് നിൽക്കുന്ന അർഷിയെയും ആഷുവിനെയും അല്ലുവിനെയും സച്ചുവിനെയും നമ്മള് കണ്ടത്... അവറ്റകളെ നിൽപ് കണ്ടാൽ തോന്നും നിന്ന നിൽപ്പിൽ വടിയായി പോയെന്ന്... അമ്മാതിരി നിർത്തമാണ് നാലിനും... അക്കൂട്ടത്തിൽ ആഷുവും അർഷിയും ആണെങ്കിൽ പിന്നെ പറയെ വേണ്ട കണ്ണ് രണ്ടും ബുൾസൈ പോലെ പുറത്തേക്ക് തള്ളി വന്നിട്ടുണ്ട്... അവരെ നോക്കി നമ്മളൊരു അവിഞ്ഞ ചിരി പാസാക്കി കുറച്ച് നാണമൊക്കെ വരുത്തി നിന്നതും നാലും കൂടി നമ്മളെ അടുത്തേക്ക് പാഞ്ഞ് വന്നിട്ട് എന്തൊക്കെയോ ചോദിക്കാൻ വേണ്ടി നിന്നപ്പോഴാണ് ബേബി വന്ന് നമ്മളെ കയ്യും പിടിച്ച് ഹാളിലേക്ക് നടന്നത്... നമ്മള് അപ്പോ തന്നെ പിന്നിലേക്ക് തിരിഞ്ഞ് നോക്കി കൊണ്ട് അവറ്റകളെ നോക്കി സൈറ്റടിച്ച് ചിരിച്ചതും അവര് തല ചൊറിഞ്ഞോണ്ട് പരസ്പരം മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കി നിന്നിട്ട് ഞങ്ങളെ പിന്നാലെ ഹാളിലേക്ക് വന്നു... അവിടെ എത്തിയപ്പോ നമ്മളെ പെണ്ണിനെ സോഫയിൽ പിടിച്ച് ഇരുത്തിയിട്ട് ഓൾക്ക് ഒരു സ്വസ്ഥതയും കൊടുക്കാതെ എല്ലാരും കൂടി എന്തൊക്കെയോ ചോദിച്ചോണ്ട് ഓളെ സ്വസ്ഥത കെടുത്തുന്നുണ്ട്... ഓള് ആണെങ്കിൽ അവരോട് എന്തൊക്കെയോ പറയാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും ആരും അതൊന്നും കേൾക്കാൻ കൂട്ടാക്കാതെ ഓളെ സ്നേഹം കൊണ്ട് മൂടായിരുന്നു... അപ്പോ തന്നെ ദിലുവിന്റെ നോട്ടം നമ്മളിൽ വന്ന് പതിഞ്ഞതും നമ്മള് കയ്യും കെട്ടി ഓളെ നോക്കി പുഞ്ചിരിക്കുന്നത് കണ്ട് ഓള് പല്ലിറുമ്മി നമ്മളെ തുറിച്ച് നോക്കി കൊണ്ടിരുന്നു... അത് കണ്ട് നമ്മള് നെറ്റി ചൊറിയുന്ന പോലെ കൈ കൊണ്ട് പോയിട്ട് ഓളെ നോക്കി ഒന്ന് സൈറ്റടിച്ചതും ഐഷുമ്മ നമ്മളെ കൊണ്ട് പോയി ഓളെ അടുത്ത് ഇരുത്തി... അപ്പോഴും ഓളെ നോട്ടത്തിന് യാതൊരു വിധ മയവും ഇല്ലെന്നു... നമ്മളെ നോക്കി കൊല്ലുന്ന മട്ടാണ് പെണ്ണിന്... പിന്നെ നമ്മളെ നോക്കിയിട്ടും കാര്യമില്ലെന്ന് തോന്നിയത് കൊണ്ടാകും ഓള് പെട്ടെന്ന് നമ്മളിൽ നിന്ന് മുഖം തിരിച്ചിട്ട് അവരെയൊക്കെ ഒന്ന് നോക്കി... "ഐഷുമ്മ... ഞാൻ പറയുന്നത് ഒന്ന് കേൾക്കി... ഞാൻ പ്രെഗ്നൻറ്..." "നീയൊന്നും പറയണ്ട... ഈ വാർത്ത ഞങ്ങൾക്ക് എന്ത് മാത്രം സന്തോഷം ഉണ്ടാക്കിയെന്ന് നിങ്ങൾക്ക് അറിയോ... ഇപ്പോഴാ ഞങ്ങൾക്ക് സമാധാനം ആയത് തന്നെ... നിങ്ങള് ഇവിടെ ഇരിക്ക് ഞാൻ പോയി സ്വീറ്റ്സ് കൊണ്ട് വരാം..." "ഐഷുമ്മ... ഐഷുമ്മ..." ഓള് പറയുന്നതൊന്നും ഒന്ന് കേൾക്കാൻ പോലും കൂട്ടാക്കാതെ ഐഷുമ്മ അവിടുന്ന് എണീറ്റ് പോകുന്നത് കണ്ട് നമ്മളൊന്ന് അടക്കി പിടിച്ച് ചിരിച്ചപ്പോ കുരിപ്പ് നമ്മളെ കാലിൽ ഒരു ചവിട്ട് തന്നു... അപ്പോ തന്നെ നമ്മള് ഓളെ കാലിൽ കേറി പിടിച്ചതും ഓള് നമ്മളെ കാലിൽ നിന്ന് ഞെട്ടി കാലെടുത്തെങ്കിലും നമ്മളെ കൈ ഓളെ കാലിൽ തന്നെയായിരുന്നു... അത് ശ്രദ്ധിച്ചെന്ന വണ്ണം ഓള് പെട്ടെന്ന് നമ്മളെ കൈ തട്ടി മാറ്റിയിട്ട് ഓളെ കൂടെ ഇരിക്കുന്ന ഗ്രാൻഡ്മാന്റെ നേരെ ഓള് തിരിഞ്ഞ് ഇരുന്ന് മൂപ്പത്തിന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു... "ഗ്രാൻഡ്‌മാ... ഗ്രാൻഡ്‌മ എങ്കിലും ഞാൻ പറയുന്നത് ഒന്ന് കേൾക്ക്..." "എന്റെ കുട്ടി ഒരുമ്മയാകാൻ പോകാണ് അതല്ലേ കാര്യം... ഇത് നമ്മളോട് മറച്ച് വെച്ചിട്ടാണോ നീ ഇങ്ങനെ നടന്നത്...?" "ഹോ... ഗ്രാൻഡ്‌മാ... അത്..." "വേണ്ട... ഇനി ഒന്നും പറയണ്ട... ഞാൻ കണ്ണടക്കുന്നതിന് മുൻപ് ഇന്റെ പേരക്കുട്ടിന്റെ കുഞ്ഞിനെ എനിക്ക് താലോലിക്കാൻ കിട്ടിയാൽ മതി... ഇക്കാര്യം നിങ്ങളോട് എങ്ങനെ തുറന്ന് പറയുമെന്ന് കരുതി നിൽക്കെന്നു ഞാൻ... അപ്പോഴേക്കും എന്റെ മനസ് കണ്ടറിഞ്ഞ പോലെ ഈ സന്തോഷ വാർത്ത എന്നെ അറിയിച്ചല്ലോ നിങ്ങള് രണ്ട് പേരും... എനിക്ക് സന്തോഷമായി..." എന്നൊക്കെ ഗ്രാൻഡ്മാ പറയുന്നത് കേട്ടിട്ട് നമ്മളെ പെണ്ണിന് ഭ്രാന്ത് പിടിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു... ഓൾക്ക് ചിരിക്കണോ കരയണോ എന്ന് അറിയാൻ പാടില്ലാത്ത അവസ്ഥയാണ് ഇപ്പോ ഉള്ളതെന്ന് ഓളെ മുഖം കണ്ടാൽ തന്നെ അറിയാം... ഗ്രാൻഡ്‌മായോട് ഇനി പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ലെന്ന് തോന്നിയത് കൊണ്ടാകും ഓള് വേഗം ആന്റീസിന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞ് ഓൾക്ക് പറയാനുള്ളത് ഓള് പറയാൻ ശ്രമിച്ചത്... അപ്പോ അവരും ഓള് പറയുന്നത് കേൾക്കാൻ കൂട്ടാക്കാതെ ഓരോന്ന് പറയുന്നത് കേട്ടിട്ട് ഓളെ കണ്ണ് ചെറുതായിട്ട് നിറയുന്നത് നമ്മള് ശ്രദ്ധിച്ചു... അപ്പൊ തന്നെ ഐഷുമ്മ ഞങ്ങളെ അടുത്തേക്ക് വന്നിട്ട് ലഡു എടുത്ത് ദിലുവിന്റെ വായിൽ വെച്ച് കൊടുത്തതും ഓള് അത് കഴിക്കുന്നതിനിടയിലും ഓരോന്ന് പറയാൻ ശ്രമിച്ചോണ്ടിരുന്നു... പക്ഷെ അപ്പോഴും ആരും അത് കേൾക്കാൻ കൂട്ടാക്കാതെ ഓരോരുത്തരായി ഓളെയും എന്നെയും മധുരം തീറ്റിപ്പിക്കായിരുന്നു... അപ്പോഴാണ് നമ്മള് വീണ്ടും ബാക്കി നാലിനെയും ഒന്ന് നോക്കിയത്... അപ്പോഴും കേട്ടത് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയാതെ നാലും നമ്മളെ തന്നെ ഫോക്കസ് ചെയ്ത് നോക്കി ഇരിപ്പുണ്ട്... അവരെ നോട്ടം ശ്രദ്ധിച്ച് ദിലുവും അവരെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയിട്ട് നമ്മളെയൊന്ന് ഇടങ്കണ്ണിട്ട് തുറിച്ച് നോക്കി... അപ്പൊ തന്നെ നമ്മള് ഒരു ലഡു എടുത്ത് ഓളെ നേരെ നീട്ടിയതും ഓള് നമ്മളെ കൈ തട്ടി മാറ്റിയിട്ട് നമ്മളെ മറ്റേ കയ്യിൽ പിടിച്ചോണ്ട് അവിടന്ന് പെട്ടെന്ന് എണീറ്റു... അത് കണ്ട് എല്ലാവരും ഒരു അന്താളിപ്പോടെ ഞങ്ങളെ നോക്കിയതും ദിലു അവരെയൊന്നും വക വെക്കാതെ നമ്മളെയും വലിച്ചോണ്ട് മോളിലേക്ക് കയറി പോയപ്പോ നമ്മള് കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ലഡു വായിലേക്ക് ഇട്ടിട്ട് പിന്നിലേക്ക് തിരിഞ്ഞ് നോക്കി അവരോട് ഒന്നുമില്ലെന്ന് കണ്ണിറുക്കി കാണിച്ചു... ദിലു നമ്മളെ കൊണ്ട് പോകുന്നത് ഒക്കെ കണ്ടിട്ട് എല്ലാവരും ഒരടക്കി പിടിച്ച ഇളി ഒക്കെ പാസാക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു... അതിനാണ് നമ്മള് കണ്ണിറുക്കി കാണിച്ചത്... അപ്പോഴേക്കും ദിലു നമ്മളെ വലിച്ചോണ്ട് ഓളെ റൂമിലേക്ക് കൊണ്ട് പോയിട്ട് പെട്ടെന്ന് വാതില് കൊട്ടിയടച്ച് ലോക്കിട്ട് നമ്മളെ നേരെ ഭദ്രകാളിയെ പോലെ ഉറഞ്ഞ് തുള്ളി കൊണ്ട് ഓള് തിരിഞ്ഞ് നോക്കി... എന്നിട്ട് നമ്മളെ നേർക്ക് പാഞ്ഞ് വന്നിട്ട് ഇളിച്ചോണ്ട് നിന്ന നമ്മളെ കവിള് നോക്കി ഒരു തല്ല് തന്നിട്ട് ഓള് നമ്മളെ കോളറിൽ കേറി പിടിച്ചു... "സത്യം പറഞ്ഞോ ഞാൻ എങ്ങനെയാ പ്രെഗ്നൻറ് ആയത്...? നീയും ആലിയും കൂടി ചേർന്ന് കളിക്കുന്ന ഡ്രാമയല്ലേ ഇതൊക്കെ...? അല്ലാതെ ഒരു കിസ് ചെയ്തെന്ന് കരുതി ആരും പ്രഗ്നൻറ് ഒന്നും ആകില്ല... പറയെടാ... എന്താ സത്യം...? ഞാൻ എങ്ങനെ പ്രെഗ്നൻറ് ആയി...?" എന്ന ഓളെ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോ തന്നെ നമ്മക്ക് പൊട്ടിച്ചിരിക്കാനാണ് തോന്നിയത്... അതോണ്ട് തന്നെ അവളെ നോക്കി കൊണ്ട് നമ്മള് ഒന്ന് ചിരിച്ചിട്ട് ഓളെ കൈ നമ്മളെ കോളറിൽ നിന്ന് വിടുവിച്ചു... "അത് നീ പറഞ്ഞത് സത്യാ... ഒരു കിസ് ചെയ്തെന്ന് കരുതി ആരും പ്രെഗ്നൻറ് ഒന്നും ആകില്ല... സാധാരണ എല്ലാവരും എങ്ങനെയാണോ പ്രെഗ്നൻറ് ആകാ അതുപോലെ തന്നെയാ നീ പ്രെഗ്നൻറ് ആയത്...?" *"what...?"* നമ്മളോട് കുരച്ച് ചാടി ഓള് അങ്ങനെ ചോദിച്ചതും നമ്മള് ഓളെ മുഖത്തേക്ക് കണ്ണിമ വെട്ടാതെ നോക്കിയിട്ട് ഓളെ രണ്ട് കവിളിലും നമ്മളെ കൈ വെച്ചു... "നമ്മളെ കുഞ്ഞാ ദിലു നിന്റെ വയറ്റിൽ വളരുന്നത്..." എന്ന് നമ്മള് പറഞ്ഞതും ഓള് നമ്മളെ കൈ തട്ടി മാറ്റി കൊണ്ട് *നോ* എന്ന് പറഞ്ഞ് അലറി നമ്മളിൽ നിന്ന് പിറകിലേക്ക് നീങ്ങി പോയി... "ഇല്ല... ഞാൻ ഇത് വിശ്വസിക്കില്ല... നീ കള്ളം പറയാ... ഞാൻ നിന്നിൽ നിന്ന് അകലാതിരിക്കാൻ നീ മനപൂർവം ഓരോന്ന് പറഞ്ഞ് ഉണ്ടാക്കിയതാ..." "ദിലു... നീ ആദ്യം ഞാൻ പറയുന്നതൊന്ന് കേൾക്ക്..." എന്ന് പറഞ്ഞ് നമ്മള് ഓളെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നതും ഓള് പാഞ്ഞ് നമ്മളെ അടുത്തേക്ക് വന്നിട്ട് നമ്മളെ കോളറിൽ വീണ്ടും കേറി പിടിച്ച് കരയാൻ തുടങ്ങി.... "പറയെടാ... എന്തിനാ എന്നോട് ഈ ചതി ചെയ്തത്...? എന്നെ ഈ ഗതിയിൽ ആക്കിയത് എന്തിനാടാ...?" "അത് ശരി... എല്ലാം എന്നെ കൊണ്ട് ചെയ്യിപ്പിച്ചിട്ട് ഇപ്പോ കുറ്റം മുഴുവൻ എനിക്കായല്ലേ...? ഇപ്പോ ഈ ഗർഭത്തിന് ഉത്തരവാദി ഞാൻ മാത്രമായി... നിന്റെ പറച്ചില് കേട്ടാൽ തോന്നും ഞാൻ നിന്നെ റേപ്പ് ചെയ്തത് ആണെന്ന്... നീയല്ലെടി എന്നെ കൊണ്ട് ഇതൊക്കെ ചെയ്യിപ്പിച്ചത്... എന്നിട്ട് അതിന്റെ റിസൾട്ട് വന്നപ്പോ അതിന് കാരണക്കാരൻ ഞാൻ മാത്രമല്ലേ...." എന്നൊക്കെ നമ്മള് പറയുന്നത് കേട്ടിട്ട് സ്വിച്ചിട്ട പോലെ ഓളെ കരച്ചില് നിന്നു... എന്നിട്ട് നമ്മളെ തന്നെ മിഴിച്ച് നോക്കിയിട്ട് ഓള് പതിയെ കോളറിൽ നിന്ന് കൈ അയച്ച് നമ്മളെ നെറ്റി ചുളിച്ച് ഒന്ന് നോക്കി... "എന്താ... എന്താ നീ പറഞ്ഞേ...? ഞാൻ... ഞാൻ നിന്നെ കൊണ്ട് ചെയ്യിപ്പിച്ചതാണെന്നോ...?" "അതെ... നീ തന്നെ... നിനക്ക് ഓർമ്മയുണ്ടാകാൻ വഴിയില്ല... അന്ന് പബ്ബിൽ വെച്ച് നീയും സാന്ദ്രയുമായി തല്ല് നടന്നപ്പോ ബോധം കെട്ട് കിടന്ന നിന്നെ ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ട് വന്നത് ഞാൻ ആണെന്ന് നിനക്ക് അറിയാലോ... അന്ന് നടന്നതൊക്കെ അപ്പോഴേക്കും നീ മറന്നോ...?" എന്നൊക്കെ നമ്മള് ഓളോട് ചോദിക്കുന്നത് കേട്ടിട്ട് ഓള് നമ്മളിൽ നിന്ന് വേറെ എങ്ങോട്ടോ നോട്ടം തെറ്റിച്ചിട്ട് തലയിൽ കൈ വെച്ച് ഓളെ മുടി പിച്ചി കൊണ്ടിരുന്നു... അവൾക്ക് അത് ഓർമ്മയില്ലെന്ന് നമ്മക്ക് നന്നായിട്ട് അറിയാം... ഓർമ്മ ഉണ്ടായിരുന്നേൽ ഇങ്ങനെ ഒരു സീറ്റുവേഷൻ ഒന്നും ഉണ്ടാകില്ലയിരുന്നു... അതോണ്ട് തന്നെ അന്ന് സംഭവിച്ചതൊക്കെ നമ്മള് ഓൾക്ക് ഒന്നൂടെ പറഞ്ഞ് കൊടുക്കാൻ തീരുമാനിച്ച് കൊണ്ട് അത് പറഞ്ഞ് തുടങ്ങിയതും ഓള് നമ്മളെ മുഖത്തേക്ക് ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി... _____________________________________________ [ഫ്ലാഷ്ബാക്ക്] അന്ന് ദിലുവിനെ കാണാനുള്ള കൊതി കൊണ്ട് ഓളെ മാൻഷന്റെ മതില് ചാടി അകത്തേക്ക് കയറാൻ നിന്നപ്പോഴാണ് ദിലു കാറും കൊണ്ട് അവിടന്ന് പുറത്തേക്ക് പോകുന്നത് നമ്മള് ശ്രദ്ധിച്ചത്... നാളെ എക്സാം ആയത് കൊണ്ട് തന്നെ പെണ്ണ് ഇനി ക്യുഎസ്റ്റിൻ പേപ്പർ മോഷ്ടിക്കാൻ വല്ലതും പോകാണോ എന്ന് സംശയിച്ച് നമ്മളും ഓളെ പിന്നാലെ വണ്ടി വിട്ടു... അപ്പോഴാണ് ഓള് പബ്ബിലേക്ക് കേറി ചെന്നിട്ട് ആ കെൻസയുമായി വഴക്ക് കൂടി അവളുമാര് വോഡ്ക മിക്സ് ചെയ്ത ബിയർ അവൾക്ക് കൊടുത്ത് അവളെ കൊണ്ട് കുടിപ്പിച്ചത്... അത് കുടിച്ചിട്ട് ഓള് ആ സാന്ദ്രയുമായി ഫൈറ്റ് ചെയ്ത് ബോധം കെട്ട് വീണപ്പോ തന്നെ നമ്മള് ഓടി ചെന്ന് ഓളെ എടുത്തോണ്ട് അവിടന്ന് ഓളെ കാറിന്റെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി... നമ്മളെ മുഖത്ത് അപ്പോ മാസ്‌ക് വെച്ചത് കൊണ്ട് തന്നെ ആർക്കും നമ്മള് ആരാ എന്ന് മനസ്സിലായിട്ടില്ലായിരുന്നു... അങ്ങനെ ദിലുവിനെ അവളെ കാറിൽ കയറ്റിയിട്ട് നമ്മളെ കാർ അവിടെ നിർത്തി നമ്മള് ഓളെ കാറും കൊണ്ട് മാൻഷൻ ലക്ഷ്യമാക്കി കുതിച്ചു... മാൻഷനിൽ എത്തിയതും ഓളെ കാറിൽ നിന്ന് പിടിച്ച് ഇറക്കിയപ്പോ പെണ്ണ് കണ്ണ് തുറക്കാതെ തന്നെ ഓരോ പിച്ചും പേയും പറയാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു... "ഹേയ്... Don't touch me... Don't touch me... Don't... Touch me... Okay...?" എന്നൊക്കെ നാക്ക് കുഴഞ്ഞ് ആകെ ആടിയുലഞ്ഞോണ്ട് ഓള് നമ്മളോട് പറഞ്ഞിട്ട് നമ്മളെ കയ്യൊക്കെ ഓള് തട്ടി മാറ്റി കാറിനെ ചാരി നിന്ന് കാർ പിടിച്ചോണ്ട് മുന്നോട്ടേക്ക് നടന്നു... "എനി..ക്ക് അറിയാ.... എങ്ങനെയാ നടക്കേണ്ടതെന്ന്... ഒരു പട്ടിയുടെ സഹായവും എനിക്ക് വേണ്ട..." എന്ന് പറഞ്ഞ് പെണ്ണ് അപ്പോ തന്നെ അവിടെ നിലത്തേക്ക് മറിഞ്ഞ് വീണിട്ട് കാറിനെ പിടിച്ചോണ്ട് അവിടെ ഇരുന്നപ്പോ നമ്മള് വീണ്ടും ഓളെ പിടിച്ചതും പെണ്ണ് വീണ്ടും സ്ഥിരം പല്ലവി പാടിയെങ്കിലും ഞാൻ അതൊന്നും മൈൻഡ് ചെയ്യാതെ ഓളെ കൊല്ലാനുള്ള ദേഷ്യത്തിൽ ഓളെ അവിടന്ന് പിടിച്ചെണീപ്പിച്ചു... "തന്നോട് അല്ലെടോ ഞാൻ പറഞ്ഞത് എന്നെ തൊടരുതെന്ന്... dont touch me... who are you man...? താൻ ഏതാ...?" പാതിയടഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ നമ്മളിലേക്ക് നോക്കി കൊണ്ട് ഓള് അത് പറഞ്ഞപ്പോ നമ്മള് ഓളെ നോക്കി ഒന്ന് പല്ലിറുമ്മി... "നിന്റെ കുഞ്ഞമ്മേടെ നായര്... എന്തെടി...?" "എന്ന് പറഞ്ഞാൽ ആരാ...? ചോദിച്ചത് കേട്ടില്ലേ... *അങ്ങനെ പറഞ്ഞാൽ ആരാന്ന്...?* " എന്ന് പറഞ്ഞ് പെണ്ണ് ഒച്ച വെച്ചതും നമ്മള് അപ്പോ തന്നെ ചുണ്ടിൽ വിരല് വെച്ചോണ്ട് ഓളോട് ശൂ... ശൂ... എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോ ഓളും ഒന്ന് ശാന്തമായി നമ്മളെ പോലെ ചുണ്ടിൽ വിരല് വെച്ച് ശൂ... ശൂ എന്ന് പറഞ്ഞ് പെട്ടെന്ന് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു... ഓളെ കൊലച്ചിരി കേട്ടിട്ട് അവിടന്ന് ഇവിടന്നും ഒക്കെ പട്ടി ഓരിയിടുന്ന ശബ്ദവും അതിന്റെ കൂടെ നമ്മളെ നേരെ വിരല് ചൂണ്ടി കൊണ്ട് എന്തൊക്കെയോ പിച്ചും പേയും കൂടി പറഞ്ഞപ്പോഴേക്കും ബേബിന്റെയും ഐഷുമ്മാന്റെയും റൂമിൽ ലൈറ്റ് തെളിയുന്നത് നമ്മള് കണ്ടു... അപ്പൊ തന്നെ ഓളെ വാ പൊത്തി പിടിച്ചോണ്ട് നമ്മള് ഓളെയും കൊണ്ട് മരത്തിന്റെ പിറകിലേക്ക് ഒളിച്ചിട്ട് അവിടന്ന് തലയിട്ട് മാൻഷനിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോ ബേബി ജനല് തുറന്ന് ചുറ്റുമൊന്ന് നോക്കി ആരുമില്ലെന്ന് കണ്ടതും ജനല് അടച്ച് ലൈറ്റ് ഓഫ് ചെയ്ത് കിടന്നു... അത് കണ്ടപ്പോ തന്നെ നമ്മളൊരു നീട്ടി ശ്വാസം വലിച്ച് വിട്ടിട്ട് നമ്മളെ കൂടെയുള്ള കുരിപ്പിനെ നോക്കിയപ്പോ പെണ്ണ് നമ്മളെ നെഞ്ചിൽ തല ചായിച്ച് കിടന്നുറങ്ങായിരുന്നു... അത് കണ്ടപ്പോ ഇതുവരെ ഓളോട് തോന്നിയ ദേഷ്യമൊക്കെ ഒരൊറ്റ സെക്കന്റ് കൊണ്ട് നമ്മളെ മനസ്സിൽ നിന്ന് മാഞ്ഞ് പോയി... നമ്മള് അപ്പോ തന്നെ ഓളെ കൈ നമ്മളെ തോളിലേക്ക് ഇട്ടിട്ട് ഓളെയും എടുത്തോണ്ട് നമ്മള് അകത്തേക്ക് നടന്നതും ഈ കുരിപ്പിന്റെ മോന്തന്റെ ചേലും നോക്കി നടന്നതിൽ താഴെ ഉണ്ടായിരുന്ന പൈപ്പ് ശ്രദ്ധിക്കാതെ മുന്നോട്ട് പോയ നമ്മള് പൈപ്പ് തടഞ്ഞ് ഓളെയും കൊണ്ട് അടുത്തുള്ള പൂളിലേക്ക് വീണു... അപ്പൊ തന്നെ ഉറങ്ങി കിടന്ന ഓള് ഞെട്ടി വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് പൊന്തി വന്നിട്ട് നമ്മളെ മിഴിച്ച് നോക്കി... സത്യം പറഞ്ഞാൽ അവളെയും കൊണ്ട് ഇങ്ങനെ വീണതിൽ ഈ ശബ്ദം കേട്ട് ആരേലും ഇറങ്ങി വരോ എന്ന് നമ്മള് ഭയന്നെങ്കിലും അതുണ്ടായില്ല... അതോണ്ട് തന്നെ നമ്മള് വേഗം കരയിലേക്ക് കയറിയിട്ട് ദിലുവിന്റെ നേരെ കൈ നീട്ടിയപ്പോ ഓള് നമ്മളെ കൈ പിടിച്ച് വലിച്ച് നമ്മളെ വീണ്ടും പൂളിലേക്ക് തള്ളിയിട്ടു... അത് കണ്ട് കുരിപ്പ് കൈ കൊട്ടി ചിരിച്ചതും ഇപ്രാവശ്യം വീണ്ടും ബേബിന്റെ റൂമിൽ വെളിച്ചം പടർന്നു... ഇന്നത്തോടെ എല്ലാം തീർന്നു ഞങ്ങളെ കാര്യത്തിൽ ഒരു തീരുമാനം ആയെന്ന് നമ്മള് മനസ്സിൽ മൊഴിഞ്ഞോണ്ട് നമ്മളെ നോക്കി ഇളിക്കുന്ന ജലപിശാചിന്റെ വാ പൊത്തി പിടിച്ചോണ്ട് നമ്മള് ഓളെയും കൊണ്ട് വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങി... ഒന്നെങ്കിൽ ഞങ്ങള് രണ്ട് പേരും ഇതിന്റെ അകത്ത് കിടന്ന് ശ്വാസം മുട്ടി ചാകും അല്ലെങ്കിൽ പിന്നെ ബേബി ഞങ്ങളെ ഇട്ട് പൊരിക്കും എന്നൊക്കെ മനസിൽ ചിന്തിച്ചോണ്ട് നമ്മള് ദിലുവിനെ നോക്കിയപ്പോ ഓള് പതിയെ കണ്ണടക്കുന്നതാണ് നമ്മള് കണ്ടത്... അത് കണ്ടതും നമ്മള് ഞെട്ടി ഓളെയും കൊണ്ട് വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് പൊന്തി വന്ന് ഒന്ന് നീട്ടി ശ്വാസം വലിച്ച് വിട്ടതും ദിലു കണ്ണ് തുറക്കുന്നത് കാണുന്നില്ല... അപ്പോ തന്നെ നമ്മള് ഓളെ കവിളിലൊക്കെ ഒന്ന് തട്ടി കൊണ്ട് ഓളെ എണീപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു... എന്നിട്ടും ഓള് കണ്ണ് തുറക്കാഞ്ഞത് ശ്രദ്ധിച്ച് നമ്മള് ഓളെയും കൊണ്ട് കരയിലേക്ക് കയറിയിട്ട് ഓളെ അവിടെ കിടത്തി നമ്മള് ചുറ്റുമൊന്ന് കണ്ണോടിച്ചു... അപ്പോ ബേബിന്റെ റൂമിൽ ഇരുട്ട് വീണത് ശ്രദ്ധിച്ച് നമ്മള് വീണ്ടും ദിലുവിലേക്ക് നോട്ടം തെറ്റിച്ചോണ്ട് ഓളെ നെഞ്ചിൽ തല വെച്ച് ഹാർട്ട് ബീറ്റ് ശ്രദ്ധിച്ചപ്പോ ഓൾക്ക് ഹാർട്ട് ബീറ്റോക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നു... കുരിപ്പ് ബോധം കെട്ടതാണെന്ന് മനസ്സിലായപ്പോ തന്നെ നമ്മള് ഒന്ന് ആശ്വസിച്ചിട്ട് ഓളെയും കൊണ്ട് ഓളെ റൂമിലേക്ക് ചെന്നു... എന്നിട്ട് ഓളെ റൂം ലോക്കാക്കി ഓളെ ബെഡിലേക്ക് കിടത്തിയിട്ട് ഓളെ ഒന്ന് തട്ടി വിളിച്ചതും പെണ്ണ് ഉറക്കത്തിൽ എന്ന പോലെ എന്തൊക്കയോ പിച്ചും പേയും പറഞ്ഞിട്ട് പതിയെ കണ്ണ് തുറന്ന് നമ്മളെ നോക്കി ബെഡിൽ നിന്ന് എണീറ്റ് ഇരുന്നു... "നോക്ക്... ഈ കോലത്തിൽ കിടക്കാൻ നിൽക്കണ്ട... മര്യാദക്ക് ഈ ഡ്രെസ്സൊക്കെ പോയി ചേഞ്ച്‌ ചെയ്തിട്ട് നീ വന്ന് കിടന്നാൽ മതി... ഞാൻ പോകാ... ബൈ..." എന്ന് പറഞ്ഞ് നമ്മള് ബാൽക്കണിന്റെ നേർക്ക് പോകാൻ നിന്നതും ഓള് നമ്മളെ കയ്യിൽ കേറി പിടിച്ചോണ്ട് നമ്മളെ അവിടെ തന്നെ പിടിച്ചിരുത്തി... എന്നിട്ട് നമ്മളെ മുഖത്തേക്ക് ഉറ്റു നോക്കി കൊണ്ട് ഓള് കണ്ണ് തിരുമ്മി വീണ്ടും നമ്മളെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കുന്നത് കണ്ട് നമ്മക്ക് ചിരി പൊട്ടി വന്നു... "എന്താടി നീയെന്നെ ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നെ..?" "ആരാ നീ...? എനിക്ക് ഇപ്പോ അറിയണം... ആരാ... നീ.... ആരോട് ചോദിച്ചിട്ടാ നീയെന്റെ റൂമിൽ കയറിയത്...? മര്യാദക്ക് പറഞ്ഞോ ഇല്ലേൽ ഞാൻ ഇപ്പോ ഒച്ച വെച്ച് ആളെ കൂട്ടും... ആ..... ബേബി... ഐഷുമ്മ...." എന്ന് നാക്കൊക്കെ കുഴഞ്ഞോണ്ട് പെണ്ണ് ഇരുന്ന് അലറിയതും നമ്മള് ഓളെ വാ പൊത്തി പിടിച്ചോണ്ട് മിണ്ടല്ലേ എന്ന് കെഞ്ചി... അപ്പോ ഓള് നമ്മളോട് എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞോണ്ട് നമ്മളെ മുഖത്തെ മാസ്‌ക് പിടിച്ച് താഴ്ത്തിയതും നമ്മളെ മുഖം കണ്ട് ഓള് ഒന്ന് അന്തം വിട്ടു... അപ്പോ തന്നെ നമ്മള് കൈ കൊണ്ട് മുഖം പൊത്തി പിടിച്ച് മാസ്‌ക് വീണ്ടും ഇടാൻ നിന്നപ്പോ ദിലു പെട്ടെന്ന് നമ്മളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു... "അപ്പൂ... മൈ ഡാർലിംഗ് മൈ സ്വീറ്റ് ഹാർട്ട്..." എന്നൊക്കെ ഓള് പറയുന്നത് കേട്ട് നമ്മളാകെ ഷോക്കടിച്ച് നിന്ന് ഓളെ നോക്കിയപ്പോ ഓള് നമ്മളിൽ നിന്ന് അകന്ന് ഇരുന്നിട്ട് നമ്മളെ പാതിയടഞ്ഞ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് മുഖത്തേക്ക് നോക്കി... "എവിടെ ആയിരുന്നെടാ നീ... എനിക്ക് ഒരു ഫോൺ പോലും ചെയ്യാതെ നീ എവിടെ പോയി കിടക്കായിരുന്നു... യൂ know ഐ മിസ് യൂ സോ മച്... നീ ഇല്ലാതെ ഒരു നിമിഷം പോലും എനിക്ക് ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ലെടാ... ബികോസ് ഐ ലവ് യൂ..." എന്ന് ദിലു പറയുന്നത് കേട്ടിട്ട് ഇടി വെട്ടിയവനെ പാമ്പ് കടിച്ചു എന്ന അവസ്ഥയിൽ നമ്മള് ഞെട്ടി തരിച്ച് അങ്ങനെ ഇരുന്നിട്ട് പെട്ടെന്ന് ബോധോദയം ഉണ്ടായ പോലെ നമ്മള് ഓളെ കവിളിൽ പിടിച്ചോണ്ട് ഓളെ മുഖത്ത് തട്ടി... "ദിലു... ദിലു... നീ... നീയെന്താ ഇപ്പോ പറഞ്ഞേ...?" "നിനക്ക് എന്താടാ ചെവി കേൾക്കില്ലേ...? ഐ ലവ് യൂ എന്ന്... എനിക്ക് നിന്നെ ഭയങ്കര ഇഷ്ടാ... എനിക്ക് നീയില്ലാതെ പറ്റില്ല..." എന്നൊക്കെ ഓള് പറയുന്നത് കേട്ടതും എനിക്ക് എന്താ ചെയ്യേണ്ടതെന്ന് ഒരു എത്തും പിടിയും കിട്ടുന്നില്ലയിരുന്നു... നമ്മക്ക് അപ്പോ തന്നെ അവിടെ നിന്ന് അലറി നമ്മളെ സന്തോഷം പ്രകടിപ്പിക്കണം എന്നൊക്കെ തോന്നിയത് ആയിരുന്നു... പക്ഷെ അതിന് പറ്റിയ സന്ദർഭം അല്ലാത്തത് ആയോണ്ട് നമ്മള് ഓളെ നേരെ തിരിഞ്ഞിട്ട് നമ്മളെ ഫോണെടുത്ത് അതിൽ വീഡിയോ റെക്കോർഡ് ആക്കി ഓളെ നേർക്ക് പിടിച്ചു... "ദിലു... നീ എന്താ ഇപ്പോ പറഞ്ഞതെന്ന് ഒരു തവണ കൂടി പറ...." "എന്റെ വീഡിയോ എടുക്കാണോ... ചോദിച്ചിട്ടൊക്കെ എടുക്കണ്ടേ... ഇങ്ങ് താ ഞാൻ എടുത്ത് തരാം..." എന്ന് പറഞ്ഞ് ഓള് അത് നമ്മളെ കയ്യിൽ നിന്ന് വാങ്ങിയിട്ട് അതിലെ സെൽഫി ക്യാം എടുത്ത് വീഡിയോ റെക്കോർഡ് ആക്കാൻ തുടങ്ങി... "എനിക്ക് നിന്നെ ഭയങ്കര ഇഷ്ടാണ് അപ്പൂ... ഒരുപാട് ഒരുപാട് ഒരുപാട് ഒരുപാട്... ഇത്രെയും ഇഷ്ടാ..." എന്നൊക്കെ വെളിവില്ലാതെ പറഞ്ഞോണ്ട്  ഓള് കയ്യ് രണ്ടും നീട്ടി പറയുന്നതൊക്കെ കേട്ടിട്ട് സന്തോഷം കൊണ്ട് നമ്മളെ കണ്ണ് വരെ നിറഞ്ഞ് പോയി... "പിന്നെ എന്താടി നീ ഇതെന്നോട് തുറന്ന് പറയാതത്...?" "ഞാൻ എങ്ങനെ പറയും... നീ എന്നെ അതുപോലെയല്ലല്ലോ കണ്ടിരിക്കുന്നത്... ഞാൻ എങ്ങാനും നിന്നോട് ഇഷ്ടണെന്ന് പറഞ്ഞാൽ നീയെന്നെ അവോയ്ഡ് ചെയ്താലോ... എന്നെ നീ കാണുന്നത് അതുപോലെ അല്ലെന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാലോ... എനിക്ക് അത് താങ്ങാൻ പറ്റൂല..." എന്ന് പറഞ്ഞ് ഓള് കൊച്ചു കുട്ടികളെ പോലെ കരഞ്ഞതും നമ്മള് ചിരിച്ചോണ്ട് ഓളെ നമ്മളോട് ചേർത്ത് വെച്ചു... "എനിക്ക് നിന്നെ ഒരുപാട് ഇഷ്ടാ അപ്പൂ... എന്നെ വിട്ട് നീ ഒരിക്കലും പോകരുത്... എനിക്കത് സഹിക്കാൻ പറ്റില്ല... ഞാൻ ചത്ത് കളയും..." "ഞാൻ എന്റെ ദിലൂനെ വിട്ട് എങ്ങോട്ടും പോകില്ല... എന്റെ മരണം വരെ ഞാൻ നിന്റെ കൂടെ തന്നെയുണ്ടാകും... എന്നും..." "സത്യമാണോ...?" പെട്ടെന്ന് നമ്മളെ നെഞ്ചിൽ നിന്ന് മുഖമുയർത്തി ഓള് അത് ചോദിച്ചതും നമ്മള് അതേയെന്ന് തലയാട്ടിയപ്പോ ഓള് നമ്മളെ നേർക്ക് കൈ നീട്ടി... "പ്രോമിസ്...?" "പ്രോമിസ്..." എന്ന് ഓളെ കയ്യിലടിച്ച് സത്യം ചെയ്തതും നമ്മളെ ഫോൺ ഓള് ബെഡിലേക്ക് ഇട്ടിട്ട് നമ്മളെ നേർക്ക് വന്ന് നമ്മളെ അധരങ്ങളോട് ഓളെ ചുണ്ടുകൾ ചേർത്ത് വെച്ചു.... ഓർക്കാ പുറത്ത് കിട്ടിയ തിരിച്ചടി ആയോണ്ട് തന്നെ നമ്മള് ഒരു നിമിഷം ഓളെ പ്രകടനം കണ്ട് പകച്ച് പോയെങ്കിലും പതിയെ നമ്മളെ കൈകളും ഓളെ വരിഞ്ഞ് മുറുകി... പിന്നെ അങ്ങോട്ട് സംഭവിച്ചതൊക്കെ അവള് മുൻകൈ എടുത്തോണ്ട് ചെയ്തപ്പോ ഏതോ ഒരു ലോകത്തെന്ന പോലെ അറിയാതെ നമ്മളെ കണ്ട്രോളും വിട്ട് പോയി... എല്ലാം കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ് നമ്മക്ക് തന്നെ ബോധം വന്ന് കാണിച്ച് കൂട്ടിയതൊക്കെ ഓർമ്മ വന്നത്... നമ്മള് അപ്പൊ തന്നെ അവിടന്ന് എണീറ്റ് പോകാൻ വേണ്ടി ഒരുങ്ങി കൊണ്ട് ദിലുവിനെ വിളിക്കാൻ തുനിഞ്ഞെങ്കിലും നമ്മളെ നെഞ്ചിൽ തല ചായ്ച്ച് ഉറങ്ങുന്ന ഓളെ വിളിച്ചുണർത്താൻ നമ്മളെ മനസ് അനുവദിച്ചില്ല... അതോണ്ട് തന്നെ നമ്മള് അവിടന്ന് എണീറ്റ് ഷെൽഫിൽ നിന്ന് ദിലുവിന്റെ ഡ്രസ് എടുത്ത് അവൾക്ക് ഇട്ട് കൊടുത്തിട്ട് നമ്മളും റെഡിയായി... എന്നിട്ട് നമ്മള് അവിടന്ന് തിരിച്ച് പോകാൻ വേണ്ടി നിന്നപ്പോഴാണ് ഇന്നലെ രാത്രി സംഭവിച്ചതൊക്കെ ദിലുവിന് ഓർമ്മയുണ്ടാകോ എന്ന് നമ്മള് സ്വയം ചോദിച്ചത്... അത് തെളിയിക്കാൻ വേണ്ടി നമ്മള് ഓളെ റൂമിലെ കണ്ണാടിയിൽ നാസിഫ് ആണെന്ന നിലയിൽ ഒന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്ത മട്ടിൽ എഴുതി ഒട്ടിച്ചു... ഞാൻ ആണ് നാസിഫ് എന്നും ഇന്നലെ സംഭവിച്ചതൊക്കെ അവൾക്ക് ഓർമ്മയുമുണ്ടെങ്കിൽ ഉറപ്പായും ഞാൻ നാസിഫെന്ന പേരിൽ ഓളെ വിളിക്കുമ്പോ ഓള് പറയുമെന്നും ഞാൻ കണക്ക് കൂട്ടി കൊണ്ട് നമ്മളെ ഫോണും എടുത്ത് ദിലുവിന് ഒരുമ്മയും കൊടുത്ത് നമ്മള് ബാൽക്കണി വഴി താഴോട്ടിറങ്ങി പോയി... _____________________________________________ "......പിന്നെ ഞാൻ സെലക്ഷന് വേണ്ടി ഡൽഹിയിലേക്ക് തിരിച്ച് ചെന്നിട്ട് നാസിഫിനെ പോലെ നിനക്ക് വിളിച്ചപ്പോ നിന്റെ സംസാരം കേട്ടപ്പോ തന്നെ ഞാൻ ഉറപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞതൊന്നും നിനക്ക് ഓർമ്മയില്ലെന്ന്... അതോണ്ട് തന്നെ എന്റെ ശരീരത്തിൽ കാക്കി വീണിട്ട് നിന്നോട് എന്റെ ഇഷ്ടം തുറന്ന് പറഞ്ഞ് നടന്നതൊക്കെ നിന്നോട് പറയാൻ ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു... നീ ഒരിക്കലും എന്നെ റീജിക്റ്റ് ചെയ്യില്ലെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു... കാരണം നീ വെളിവില്ലാതെ എന്നോട് വിളിച്ച് കൂവിയ കാര്യങ്ങൾ അങ്ങനെ ഉള്ളത് ആണല്ലോ... അതോണ്ട് നാട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തിയപ്പോ നിന്റെ പിണക്കമൊക്കെ മാറ്റി നടന്നതും സ്റ്റേഷനിൽ കയറി ഇറങ്ങി നിന്നെ ഒന്ന് ഫ്രീ ആയി എനിക്ക് കിട്ടിയില്ല... അങ്ങനെ ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് നിന്നോട് ഒന്ന് മനസ് വിട്ട് എല്ലാം സംസാരിക്കാൻ വേണ്ടി നിന്നെയും കൊണ്ട് ഞാൻ പുറത്തേക്ക് പോയത്... അപ്പൊ നീ എന്നെയും കൊണ്ട് പബ്ബിലേക്ക് ചെന്നിട്ട് എനിക്ക് പറയാനുള്ളത് കേൾക്കാൻ കൂട്ടാക്കാതെ ദേ ഇതുവരെ കാര്യങ്ങൾ കൊണ്ട് എത്തിച്ചു... ഇനി നീ പറ... ഇതിനൊക്കെ കാരണക്കാരൻ ഞാൻ മാത്രമാണോ...?" എന്ന് നമ്മള് ഓളോട് ചോദിച്ചതും ഓള് പിറകിലേക്ക് നടന്ന് ചെന്ന് ടേബിളിൽ മുട്ടി നിന്നോണ്ട് കേട്ടത് ഒന്നും വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയാതെ ഇല്ലെന്ന് തലയാട്ടി... ★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★ 【ദിലു】 അപ്പു പറയുന്നതൊക്കെ കേട്ട് ഞാൻ ആകെ ഞെട്ടി നിൽക്കാണ്... ഇല്ല... അങ്ങനെ ഒന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ല എന്ന് മനസ്സിനോട് സ്വയം പുലമ്പി കൊണ്ട് നമ്മള് ഓന്റെ നേർക്ക് ചെന്നു... "ഞാൻ ഇത് വിശ്വസിക്കില്ല... നീ കള്ളം പറയുന്നതാ..." "ഓകെ... നീ വിശ്വസിക്കണ്ട... തെളിവ് കാണിച്ചാൽ നീ വിശ്വസിക്കോ..." എന്ന് നമ്മളോട് ചോദിച്ചിട്ട് ഓൻ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഫോൺ എടുത്ത് നമ്മക്ക് നേരെ അത് നീട്ടിയതും അതിലെ വീഡിയോ കണ്ട് നമ്മള് ഞെട്ടി പണ്ടാറടങ്ങി... അവൻ പറഞ്ഞതൊക്കെ സത്യമാണ്... നമ്മള് ഓന്റെ ഫോണിൽ വീഡിയോ എടുത്ത് ഓനോട് സംസാരിച്ചതും ഓനെ പിടിച്ച് കിസ്സിയതുമൊക്കെ ആ വീഡിയോയിൽ ഉണ്ട്... അതൊക്കെ കണ്ട് ആകെ കിളി പോയ മട്ടിൽ നമ്മള് അങ്ങനെ നിന്നിട്ട് കണ്ണ് നിറച്ചതും അപ്പു നമ്മളെ കയ്യിൽ നിന്ന് ഫോൺ വാങ്ങി പോക്കറ്റിലിട്ടു... "ഇതിന് ശേഷം നടന്നതും ഇതിൽ റെക്കോർഡ് ആയിരുന്നു... ഞാൻ അതൊക്കെ ഡിലീറ്റ് ചെയ്തതാ..." എന്ന് ഓൻ പറഞ്ഞ് തീർന്നില്ല അപ്പോഴേക്കും നമ്മള് ഓന്റെ കോളറിൽ കേറി പിടിച്ചു... "എന്തിനായിരുന്നു നീയിത് ചെയ്തത്...? നിഴല് പോലെ കൂടെ കൊണ്ട് നടന്ന എന്നെ നീ ചതിച്ചില്ലെടാ..." നമ്മള് ഓനെ നോക്കി പൊട്ടിക്കരഞ്ഞോണ്ട് അത് ചോദിച്ചതും ഓൻ പറയുന്നത് കേട്ട് നമ്മളെ കൈ താനെ അവനിലുള്ള പിടുത്തം വിട്ടു... "നിന്നെ ചതിക്കാനാണ് എന്റെ ഉദ്ദേശം എങ്കിൽ എനിക്ക് അത് പണ്ടേ ആകാമായിരുന്നു... അങ്ങനെ ഒരു ഉദ്ദേശം എനിക്കുണ്ടായിരുന്നേൽ എന്റെ പേര് പതിച്ച മഹർ നിന്റെ കഴുത്തിൽ വീഴില്ലായിരുന്നു..." ഓന്റെ ആ പറച്ചിലിന് മറുപടി നൽകാൻ ആകാതെ നമ്മള് കണ്ണും നിറച്ച് അങ്ങനെ നിന്നപ്പോ ഓൻ നമ്മളെ അടുത്തേക്ക് കുറച്ചൂടെ നീങ്ങി വന്നു... "നീ ജയിലിൽ കിടന്ന സമയത്ത് അവിടെ വെച്ചുണ്ടായ തല്ലിൽ തലക്ക് പരിക്ക് പറ്റി നീ ബോധം കെട്ട് വീണപ്പോ നിന്നെ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് കൊണ്ട് പോയപ്പോഴാണ് ഈ വാർത്ത ഞാൻ ആദ്യമായിട്ട് അറിയുന്നത്... നീ എന്റെ കുഞ്ഞിനെ നിന്റെ ഉദരത്തിൽ ചുമക്കുന്നുണ്ടെന്ന സത്യം..." എന്ന് ഓൻ പറയുന്നത് കേട്ട് നമ്മള് ഞെട്ടി തരിച്ച് ഓനെ നോക്കി നിന്നു... "പിന്നീട് ഒരു നിമിഷം പോലും നിന്നെ ഇനി ജയിലിൽ കഴിയാൻ ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ലെന്ന് തീരുമാനിച്ച് ഉറപ്പിച്ചതായിരുന്നു... അതോണ്ടാ നിന്നെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ രണ്ട് ദിവസം അഡ്മിറ്റ് ചെയ്തത്... അത്രക്ക് നിന്റെ ബോഡി വീക്ക് ആയിരുന്നു... പിന്നെ നീ ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയ ദിവസം നിന്റെ ബേബിന്റെ കാല് പിടിച്ച് സമ്മതിപ്പിച്ചിട്ടാണ് നിന്നെ എനിക്ക് നിക്കാഹ് ചെയ്ത് തന്നതും നിന്നെ ഞാൻ കെട്ടിയതും... നീ പ്രെഗ്നൻറ് ആണെന്ന വിവരം എനിക്ക് നേരത്തെ അറിയിക്കായിരുന്നു പക്ഷെ അത് അറിഞ്ഞാലുണ്ടാകുന്ന പുകില് ആലോജിച്ചപ്പോ നിന്നെ എൻെറ മഹറിന്റെ അവകാശി ആക്കി മാറ്റിയിട്ട് പതിയെ നിന്നെ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞ് മനസ്സിലാക്കിപ്പിക്കാമെന്ന് ഞാൻ കരുതി... പക്ഷെ വിചാരിച്ചതിനൊക്കെ വിപരീതമായിട്ടാണ് എല്ലാം നടന്നത്... ഞാൻ പറയുന്നതൊന്നും നീ ഒരിക്കൽ പോലും കേൾക്കാൻ കൂട്ടാക്കിയില്ല... ഒരു നൂറ് തവണ എങ്കിലും നിന്റെ പിന്നാലെ ഞാൻ നടന്നിട്ടുണ്ടാകും ഇതൊന്ന് പറയാൻ... അതുവരെ നിന്നെ എന്നെ കൊണ്ട് കഴിയുന്ന വിധത്തിൽ കെയർ ചെയ്യാൻ ഞാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും നീ അതൊന്നും മൈൻഡ് പോലും ചെയ്തില്ല... ചിലപ്പോ ഇങ്ങനെ ഒക്കെ സംഭവിക്കാൻ വേണ്ടിയാകും നീ അത് അറിയാതെ പോയത്... ഇനിയെങ്കിലും നീയെന്നെ ഒന്ന് മനസ്സിലാക്ക് ദിലു... ഇട്ട് മൂടാൻ മാത്രം സ്നേഹം മനസ്സിൽ കൊണ്ട് നടന്നിട്ടും നീയെന്താ അത് പുറമെ കാണിക്കാതെ എന്നോട് ഇങ്ങനെ വെറുപ്പ് കാണിക്കുന്നത്...? ഞങ്ങളെ ഒക്കെ വിട്ട് പോകാൻ എങ്ങനെ നിനക്ക് മനസ് വന്നത്...? ഇപ്പോഴും നിനക്ക് എന്നോട് വെറുപ്പാണെങ്കിൽ ഞാൻ നിന്റെ കണ്മുന്നിലേക്ക് വരുന്നത് പോലും നിനക്ക് ഇഷ്ടമല്ലെങ്കിൽ എനിക്ക് ഇനിയൊന്നും പറയാനില്ല... എന്നാലും നീയെന്നെ എത്ര അകറ്റി നിർത്തിയാലും ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിച്ച് കൊണ്ട് നിന്റെ കൂടെ തന്നെ കാണും ദിലു... നീ എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നിടത്തോളം കാലം ഞാൻ എപ്പോഴും നിന്റെ കൂടെ തന്നെ കാണും... എന്നോ പൊട്ടിച്ചെറിയാവുന്ന ഈ ചെയിൻ ഇതുപോലെ നിന്റെ ടീഷർട്ടിനുള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ച് നടക്കുന്ന നിനക്ക് എന്നെ ഒരിക്കലും വെറുക്കാനോ മറക്കാനോ കഴിയില്ലെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പാണ്‌... ആ ഒരു വിശ്വാസത്തിൽ ഞാൻ ഇവിടന്ന് പോകാണ് ദിലു... നിന്റെ മനസ് മാറുന്ന വരെ നിന്നെ ഇനി ശല്യം ചെയ്യാൻ ഞാൻ വരില്ല... ബൈ... നമ്മുടെ കുഞ്ഞിനെ നോക്കിക്കോണം..." എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞോണ്ട് അപ്പു നമ്മളെ മറികടന്ന് പോകാൻ നിന്നാപ്പോഴേക്കും നമ്മള് ഓന്റെ കയ്യിൽ കേറി പിടിച്ച് ഓനെ അവിടെ നിർത്തി... അപ്പൊ അപ്പു നമ്മളെ തിരിഞ്ഞ് നോക്കിയതും കരഞ്ഞ് കലങ്ങിയ മിഴികളോടെ നമ്മള് പതിയെ മുഖമുയർത്തി ഓനെ നോക്കി... "സോറി.... സോറി അപ്പു... നിന്നെ ഹെർട്ട് ചെയ്തതിന് അയാം റിയലി സോറി...." എന്ന് പറഞ്ഞ് നമ്മള് ഓനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചതും അപ്പുവും കരഞ്ഞോണ്ട് നമ്മളെ വാരിപുണർന്നപ്പോ നമ്മള് മനസ് വിട്ട് കരഞ്ഞോണ്ട് എത്ര നേരം അങ്ങനെ നിന്നെന്ന് നമ്മക്ക് തന്നെ അറിയൂല... "നീ പറഞ്ഞതൊക്കെ എനിക്ക് ഒരു സ്വപ്നം പോലെ ഓർമ്മയുണ്ട് അപ്പൂ... പക്ഷെ അതൊക്കെ എനിക്ക് നിന്നോട് ഉണ്ടായിരുന്ന ഇഷ്ടം കൊണ്ട് തോന്നിയത് കൊണ്ടാകുമെന്ന് കരുതി അതൊരു സ്വപ്നമായെ ഞാൻ കണ്ടിട്ടുള്ളു... അന്ന് ഞാൻ അത് വെളിവില്ലാതെ പറഞ്ഞത് ആണെങ്കിലും അത് തന്നെയാണ് സത്യം... *I love you... I love you appu...* എനിക്ക് നീയല്ലാതെ ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ല..." എന്ന് പറഞ്ഞ് നമ്മള് ഓനിൽ നിന്ന് അകന്നിട്ട് ഓന്റെ കവിളിലും നെറ്റിയിലും ഒക്കെ നമ്മള് മാറി മാറി ഉമ്മ വെച്ച് ഓന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോ ഓൻ മിഴികൾ നിറച്ചോണ്ട് പുഞ്ചിരിക്കുന്നത് കണ്ട് നമ്മളെ ചുണ്ടിലും ഒരു പുഞ്ചിരി വിടർന്നു... അപ്പൊ അപ്പു നമ്മളെ നെറ്റിയിൽ ഓന്റെ നെറ്റി കൊണ്ട് വന്ന് മുട്ടിച്ചിട്ട് ലവ് യൂ ടൂ എന്ന് പറഞ്ഞതും നമ്മള് വീണ്ടും അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് അങ്ങനെ നിന്നപ്പോ നമ്മളെ മനസ്സിലേക്ക് മറ്റു പല കാഴ്ചകളും മിന്നി മറഞ്ഞ് പോയി കൊണ്ടിരുന്നു... 'നമ്മുടെ ഈ സന്തോഷങ്ങൾക്കൊന്നും അധികം ആയുസ്സില്ല അപ്പു... എന്നെ വിട്ട് നീ ഒരിക്കലും പിരിഞ്ഞ് പോകില്ലെന്ന് പറഞ്ഞ നീ തന്നെ ഒരിക്കൽ എന്നെ ആട്ടിയോടിക്കും... എല്ലാവർക്കും പ്രിയങ്കരിയായ എന്നെ നിങ്ങൾ എല്ലാവരും വെറുക്കും... എനിക്ക് നിന്റെ ഈ സ്നേഹത്തിന് പോലും അർഹതയില്ല അപ്പൂ... ഞാൻ നിങ്ങളെ ഒക്കെ വിട്ട് അകലുന്ന ദിനം വിദൂരത്ത് അല്ല... അതുവരെ എനിക്ക് നിന്റെ സ്നേഹം വേണം...'                          (തുടരും) *********************************************** ഈ പാർട്ട് പോസ്റ്റാൻ വൈകിയതിന് സോറി... മിസ്റ്റെക്ക് ഒക്കെ കാണും എല്ലാവരും ക്ഷമിക്കണം.. അടുത്ത പാർട്ട് നാളെ രാത്രി 10 മണിക്ക്...
#

📙 നോവൽ

📙 നോവൽ - ဤစာ၏အ ၉၁၈ဝ % 86 Mubashira MSKH - ShareChat
92.1k കണ്ടവര്‍
11 ദിവസം
*💘നീയില്ലാ ജീവിതം💘2⃣*          _ഭാഗം.85_ ✍ Mubashira MSKH അപ്പൊ തന്നെ നമ്മളെ മുന്നിലേക്ക് ഒരു കാർ കുറുകെ വന്ന് നിന്ന് വഴി തടഞ്ഞതും നമ്മള് നെറ്റി ചുളിച്ചോണ്ട് ആ കാറിനെ നോക്കിയിട്ട് അവിടന്ന് പോകാൻ നിന്നപ്പോ പെട്ടെന്ന് ആ കാറിൽ നിന്നും ഒരാള് ഇറങ്ങി വന്ന് നമ്മളെ കയ്യിൽ കേറി പിടിച്ചു... നമ്മള് കയ്യിലേക്ക് നോക്കി കൊണ്ട് അയാളെ മുഖത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞ് നോക്കിയതും ആ ആളെ കണ്ട് നമ്മള് ഞെട്ടി പോയി... "പൊറിഞ്ചു....." എന്ന് നമ്മള് പതിയെ ഉരുവിട്ട് കൊണ്ട് ഓനെ ഒരു അന്താളിപ്പോടെ നോക്കി നിന്നപ്പോ ഓൻ നമ്മളെ കയ്യിലെ പിടി ഒന്നൂടെ മുറുക്കിയിട്ട് അവന്റെ മറ്റേ കയ്യിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന വിലങ്ങിന്റെ കീ നമ്മളെ മുന്നിലേക്ക് നീട്ടി കാണിച്ചു... അത് കണ്ട് നമ്മള് തൊള്ളേം തുറന്ന് ആ കീയിലേക്കും പിന്നെ അവനിലേക്കും നോട്ടം തെറ്റിച്ചപ്പോ ഇത് എങ്ങനെ എന്ന ഒരു ലോഡ് ചോദ്യങ്ങൾ നമ്മളെ മനസ്സിൽ പാഞ്ഞ് പോയിരുന്നു... "എപ്പോഴെങ്കിലും ഒക്കെ ആവശ്യം വരുമെന്ന് തോന്നിയത് കൊണ്ട് ഒരു സേഫ്റ്റിക്ക് ഞാൻ രണ്ട് കീ കൊണ്ടാണ് നടക്കാർ... അതിലെ ഒന്നാ നീ എറിഞ്ഞത്... ഇതാണ് മറ്റൊരു കീ... അപ്പോ ഇനി എങ്ങനെയാ കാര്യങ്ങൾ...? മാച്ച് ഇന്ന് ഇല്ലാത്ത സ്ഥിതിക്ക് നമുക്ക് അങ്ങ് പോയാലോ...?" എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞോണ്ട് ഓൻ നമ്മളെ നോക്കി ചിരിച്ചപ്പോ തന്നെ നമ്മള് ഓന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് നമ്മളെ കൈ വിടുവിച്ചിട്ട് ഓനെ തുറിച്ച് നോക്കി... "എങ്ങോട്ട് പോകുന്ന കാര്യാ നീ പറയുന്നത്...? ഏത് നരകത്തിലേക്ക് ആയാലും ശരി നിന്റെ കൂടെ ഞാൻ എങ്ങോട്ടും വരാൻ പോണില്ല... എന്നെ എന്റെ വഴിക്ക് വിടുന്നതാണ് നിനക്ക് നല്ലത്... എന്റെ പിന്നാലെ ഇനി വരരുത്... ഗുഡ് ബൈ..." എന്ന് പറഞ്ഞ് ഓനെ നോക്കി കൈ ആട്ടിയിട്ട് നമ്മള് തിരിഞ്ഞ് നടക്കാൻ ഒരുങ്ങിയതും ഓൻ നമ്മളെ തോളിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ബാഗിൽ പിടിച്ചോണ്ട് നമ്മളെ പിന്നിലേക്ക് വലിച്ചിട്ട് ഓന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് നിർത്തി നമ്മളെ കഴുത്തിലൂടെ കയ്യിട്ട് നമ്മളെ കാതോരം ഓന്റെ മുഖം അടുപ്പിച്ച് കൊണ്ട് വന്നു... "ഞാൻ ഇങ്ങോട്ട് വന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ ഇവിടന്ന് നിന്നെയും കൊണ്ടല്ലാതെ നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി പോകില്ല... നീ എത്രയൊക്കെ എന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് വഴുതി പോകാൻ ശ്രമിച്ചാലും ഞാൻ നിന്നെയും കൊണ്ടേ പോകൂ ഇഷൂട്ടി..." എന്ന് പറഞ്ഞ് ഓൻ നമ്മളെ കാതിൽ ഒരു കടി തന്നിട്ട് നമ്മളെ പൊക്കിയെടുത്ത് കാറിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു... അപ്പോഴൊക്കെ നമ്മള് ഓന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ നമ്മളെ കൊണ്ട് ആവുന്ന വിധത്തിൽ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ഒന്നും ഫലം കണ്ടില്ല... പൊറിഞ്ചു നമ്മളെ കാറിലേക്ക് ഇരുത്തിയിട്ട് നമ്മളെ മേലിലൂടെ തന്നെ പാസ് ചെയ്ത് ഓൻ ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലേക്ക് കേറി ഇരിക്കുന്നത് കണ്ട് നമ്മള് തൊള്ളേം തുറന്ന് ഓനെ നോക്കി ഇരുന്ന് ഡോർ തുറന്ന് ഇറങ്ങാൻ നിന്നു... അപ്പോ തന്നെ പൊറിഞ്ചു നമ്മളെ കൈ ബലമായി പിടിച്ച് വെച്ചിട്ട് നമ്മക്ക് സീറ്റ് ബെൽറ്റ് ഇട്ട് തന്ന് ഒറ്റ കൈ കൊണ്ട് തന്നെ കാർ സ്റ്റാർട്ട് ആക്കിയതും നമ്മള് കിട്ടിയ തക്കത്തിന് ഓന്റെ കയ്യിന് നോക്കി നല്ല അഡാർ കടി കൊടുത്തു... കടി കിട്ടിയിട്ട് ഓൻ അലറുന്നുണ്ടങ്കിലും നമ്മളെ കയ്യിൽ കൂടുതൽ പിടി മുറുക്കി കൊണ്ടിരുന്നു എന്നല്ലാതെ നമ്മളെ കയ്യിൽ നിന്ന് അവൻ വിടുന്നില്ലായിരുന്നു... ഒടുക്കം അവനെ നോവിക്കുന്നത് നമ്മളെ മനസ്സിനെ തന്നെ മുറിവേല്പിക്കുന്നതിന് സമമാണെന്ന് നമ്മക്ക് തോന്നിയതും നമ്മള് ഓനെ അധികം കടിച്ച് മുറിവാക്കാതെ വിട്ടു... അപ്പോ തന്നെ ഓനൊന്ന് നീട്ടി ശ്വാസം വലിച്ച് വിട്ടിട്ട് നമ്മളെ തുറിച്ച് നോക്കുന്നത് കണ്ട് നമ്മളും ഓനെ തിരിച്ച് തുറിച്ച് നോക്കി... അപ്പോ ഓൻ നമ്മളെ കയ്യിൽ കുറച്ചൂടെ ബലത്തിൽ പിടി മുറുക്കിയതും അവന്റെ നഖം നമ്മളെ കയ്യിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങി നമ്മള് വേദന കൊണ്ട് അലറി... അപ്പോ തന്നെ ഓൻ പേടിച്ച് കാർ ബ്രേക്കിട്ട് നിർത്തിയിട്ട് നമ്മളെ കയ്യിൽ നിന്ന് പിടി വിട്ടതും നമ്മള് കയ്യിലേക്ക് നോക്കി എരിവ് വലിച്ചോണ്ട് ഓന്റെ നഖം കൊണ്ട പാടിലേക്ക് ഊതി... അപ്പൊ ഓൻ ദിലു സോറി എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് നമ്മളെ തോളിലൂടെ കയ്യിട്ട് നമ്മളെ കയ്യിൽ പിടിക്കാൻ നിന്നതും നമ്മള് ഓനെ തടഞ്ഞോണ്ട് മുഖം തിരിച്ചു... നമ്മളോടുള്ള ദേഷ്യം കൊണ്ട് എപ്പോഴോ അവന്റെ കൈ അറിയാതെ പിടി മുറുക്കിയത് ആണെന്നൊക്കെ നമ്മളോട് പുലമ്പിയിട്ട് സ്റ്റിയറിങ്ങിൽ ഒരു തല്ല് കൊടുത്ത് ഓൻ കാർ വീണ്ടും സ്റ്റാർട്ടാക്കി എയർപോട്ട് ലക്ഷ്യമാക്കി വണ്ടി കുതിച്ചുയർന്നു... നിമിഷനേരം കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ എയർപൊട്ടിൽ ലാന്റ് ആയതും നമ്മള് കാറിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി ഓടാൻ നോക്കിയപ്പോ ഓൻ അതിന് മുമ്പ് തന്നെ നമ്മക്ക് മുന്നിൽ വിലങ്ങ് തടിയായി വന്ന് നിന്നോണ്ട് വീണ്ടും നമ്മളെ കയ്യിൽ കേറി പിടിച്ച് നമ്മളെയും കൊണ്ട് എയർപൊട്ടിന്റെ അകത്തേക്ക് നടന്നു... അപ്പോ നമ്മള് വീണ്ടും വേദന കൊണ്ട് എരിവ് വലിച്ചിട്ട് ഓനെ തുറിച്ച് നോക്കിയപ്പോ ഓൻ നമ്മളെ ആ കയ്യിലുള്ള പിടി വിട്ട് മറ്റെ കയ്യും പിടിച്ചായി പിന്നെയുള്ള നടത്തം... ഞങ്ങൾ അവിടെ എത്തിയപ്പോ തന്നെ ഏതോ ഒരുത്തൻ വന്ന് ഓന്റെ കയ്യിൽ ടിക്കറ്റ് കൊടുക്കുന്നത് കണ്ട് നമ്മള് ഓനെ ഒന്ന് തുറിച്ച് നോക്കി... 'കള്ള ഹംക്ക് എല്ലാം പ്ലാൻ ചെയ്ത് തന്നെയാ ഇങ്ങോട്ട് വന്നിട്ടുള്ളത്... വീണ്ടും എന്റെ പ്ലാൻ മൊത്തം കുളമായി പോയല്ലോ... ഞാൻ ഇനി എന്ത് ചെയ്യും...? ഇനി ഇവന്റെ കൂടെ തിരിച്ച് പോകാതെ എനിക്ക് മുന്നിൽ മറ്റു മാർഗമില്ല...' എന്നൊക്കെ നമ്മള് ചിന്തിച്ചോണ്ട് തലയുയർത്തി മുന്നോട്ട് നോക്കിയതും ഞങ്ങള് എയർപോട്ടിലേക്ക് കയറിയ ഉടനെ തന്നെ നമ്മളെ അടുത്തോടെ ദേവ് അവിടന്ന് ഇറങ്ങി വരുന്നതാണ് നമ്മള് കണ്ടത്... നമ്മളെ കണ്ടതും ദേവ് ഒന്ന് ഞെട്ടിയിട്ട് കൂടെയുള്ള അപ്പുവിലേക്ക് നോക്കി പെട്ടെന്ന് അവന്റെ മാസ്‌ക് എടുത്തിട്ട് പുറത്തേക്ക് പോയി... നമ്മള് അപ്പോ തന്നെ അപ്പുവിന്റെ കണ്ണ് വെട്ടിച്ച് പിറകിലേക്ക് തിരിഞ്ഞ് ദേവിനെ നോക്കി കൊണ്ട് ഞാൻ പോകാണെന്ന് ആംഗ്യം കാണിച്ചു... അത് ദേവിനെ ചില്ലറയൊന്നുമല്ല ദേഷ്യം പിടിപ്പിച്ചതെന്ന് അവന്റെ കണ്ണ് കണ്ടപ്പോ തന്നെ നമ്മക്ക് മനസ്സിലായത് ആയിരുന്നു... നമ്മള് ഓനോട് വിളിക്കാം എന്ന് ആംഗ്യം കാണിച്ച് തീർന്നില്ല അപ്പോഴേക്കും പൊറിഞ്ചു നമ്മളെ അവിടന്ന് വലിച്ചോണ്ട് പോയിരുന്നു... നമ്മള് ദേവിനെ കുറിച്ചും RKയെ കുറിച്ചും നമ്മളെ ലക്ഷ്യത്തെ കുറിച്ചുമൊക്കെ ആലോചിച്ചോണ്ട് ഓന്റെ കൂടെ പോയതിൽ നമ്മള് ഫ്ളൈറ്റിൽ കേറി ഇരുന്നതൊന്നും നമ്മള് അറിഞ്ഞതേയില്ല... പിന്നെ എല്ലാം വളരെ പെട്ടെന്നായിരുന്നു... കണ്ണടച്ച് തുറന്നപ്പോഴേക്കും ഞങ്ങൾ നാട്ടിൽ ലാന്റായിരുന്നു... ഫ്ളൈറ്റിൽ വെച്ച് നമ്മക്ക് ഫുഡ് തന്നിരുന്നെങ്കിലും നമ്മക്ക് എന്തോ വിശപ്പ് ഒന്നും ഇല്ലാഞ്ഞിട്ട് അത് പാടെ നിരസിച്ചിരുന്നു... പക്ഷെ ആ പൊറിഞ്ചു കോപ്പ്... എന്നെ നിർബന്ധിപ്പിച്ച് ബലം പ്രയോഗിച്ചോണ്ട് നമ്മളെ ഫുഡ് മുഴുവൻ തീറ്റിച്ചു... അതിന്റെ ഫലമാകും നമ്മക്ക് എന്തൊക്കെയോ അസ്വസ്ഥതകൾ ഒക്കെ ഇപ്പോ തോന്നുന്നുണ്ട്... വയറ് പണി തന്നെന്ന് പറഞ്ഞാൽ മതിയല്ലോ... എയർപോട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തിയപ്പോ തന്നെ നമ്മള് വാഷ് റൂമിലേക്ക് ഓടി ചെന്നിട്ട് ഫ്ളൈറ്റിൽ വെച്ച് കഴിച്ചതൊക്കെ ഒമിറ്റ് ചെയ്ത് കളഞ്ഞു... അപ്പോഴേക്കും നമ്മള് ആകെ ക്ഷീണിച്ച് ഒരു പരുവമായിട്ടുണ്ട്... ഉറക്കം വരുന്ന പോലെയും തല കറങ്ങുന്ന പോലെയും ഒക്കെ തോന്നി പോകാ... നമ്മള് ഫേസ് ഒന്ന് വാഷ് ചെയ്തിട്ട് കണ്ണാടിയിലേക്ക് നോക്കിയതും നമ്മളെ നേർക്ക് ഒരു ബോട്ടിൽ മിനറൽ വാട്ടർ നീണ്ട് വന്നു... നമ്മള് അപ്പോ തന്നെ ആ ബോട്ടിലിലേക്ക് നോക്കി കൊണ്ട് അത് നമ്മളെ നേരെ നീട്ടിയ ആ പൊറിഞ്ചുവിനെ തുറിച്ച് നോക്കി അത് ഓന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് തട്ടി പറിച്ച് വാങ്ങി മടക്ക് മടക്കെന്ന് മുഴുവൻ കുടിച്ച് തീർത്തു... "ദിലു എനിക്കെന്തോ ഇത് അത്ര നല്ലത് ആയിട്ട് തോന്നുന്നില്ല... വാ നമുക്ക് ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോകാം..." "വേണ്ട... എല്ലാം ചെയ്ത് വെച്ചിട്ട് ഇപ്പോ നീ തന്നെ പരിഹാരം കാണുന്ന പോലെ ഓരോന്ന് ചെയ്ത് കൂട്ടണ്ട... ഞാൻ എങ്ങോട്ടും വരുന്നില്ല..." എന്ന് നമ്മള് പറഞ്ഞെങ്കിലും ഈയിടയായി നമ്മളെ ഉള്ളിൽ ഉണ്ടാകുന്ന ഓരോ മാറ്റവും ഓരോ അസുഖവും ഒക്കെ കൂട്ടി വായിക്കുമ്പോ നമ്മക്ക് എന്തോ കാര്യമായിട്ട് കുഴപ്പമുണ്ടെന്ന് നമ്മളെ മനസ് നമ്മളോട് പറഞ്ഞു... അങ്ങനെ വല്ലതും ഉണ്ടെങ്കിൽ അത് ബേധപ്പെടുത്തണം... അതൊരിക്കലും എന്റെ ലക്ഷ്യത്തിന് തടയിടാൻ പാടില്ല... എന്നൊക്കെ നമ്മളെ മനസ്സിലേക്ക് വന്നപ്പോ തന്നെ അപ്പു വീണ്ടും വീണ്ടും നമ്മളോട് ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് പോകാമെന്ന് പറഞ്ഞ് വാശി പിടിച്ചതും നമ്മള് പിന്നെയൊന്നും മറുത്ത് പറയാതെ അവന്റെ കൂടെ എയർപൊട്ടിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങി... അപ്പോ അവിടെ പാർക്കിങ്ങിൽ ഓന്റെ താർ പാർക്ക് ചെയ്ത് നിർത്തിയിട്ടിരിക്കുന്നത് കണ്ട് നമ്മള് ഒരു അന്താളിപ്പോടെ ആ പൊറിഞ്ചുവിനെ നോക്കിയപ്പോ പാക്കരൻ നമ്മളെ നോക്കി സൈറ്റടിച്ചു... അത് കണ്ടപ്പോ തന്നെ ഓനെ മനസ്സിൽ പ്രാകി കൊന്നോണ്ട് നമ്മള് ഓനിൽ നിന്നും മുഖം തിരിച്ച് ചെന്ന് വണ്ടിയിൽ ഇരുന്നു... അത് കണ്ട് ഓൻ ഇളിക്കുന്നതൊക്കെ നമ്മള് അറിഞ്ഞിട്ടും അറിയാത്ത ഭാവത്തിൽ ഇരുന്നിട്ട് പുറത്തേക്ക് കണ്ണ് പായിച്ചതും ഹോസ്പിറ്റൽ ലക്ഷ്യമാക്കി വണ്ടി നീങ്ങിയതിൽ നമ്മള് എപ്പോഴോ ഒന്ന് മയക്കത്തിലേക്ക് വീണ് പോയി... പെട്ടെന്ന് ഓൻ വണ്ടി സഡൻ ബ്രേക്കിട്ട് നിർത്തിയപ്പോഴാണ് നമ്മള് കണ്ണ് തുറന്നത്... നോക്കുമ്പോ നമ്മള് ഓന്റെ തോളിൽ തല ചായ്ച്ച് ഇരിക്കാണ്... "ഇറങ്ങ് ഹോസ്പിറ്റൽ എത്തി..." എന്ന് നമ്മളോട് പറയുന്നത് കേട്ടപ്പോ തന്നെ സ്വിടിച്ചിട്ട പോലെ നമ്മള് പെട്ടെന്ന് ഓന്റെ തോളിൽ നിന്ന് എണീറ്റിട്ട് വണ്ടിയിൽ നിന്നും പുറത്തേക്കിറങ്ങി... എന്നിട്ട് നമ്മളെ ഹോസ്പിറ്റലിനെയൊന്ന് നന്നായി വീക്ഷിച്ച് നമ്മള് അകത്തേക്ക് കയറാൻ നിന്നപ്പോ നമ്മളെ തോളിലൂടെ കയ്യിട്ട് പൊറിഞ്ചുവും കൂടെ വന്നു... ഓൻ നമ്മളെ തോളിൽ കയ്യിട്ടത് കണ്ടപ്പോ തന്നെ നമ്മള് ഓന്റെ കയ്യിലേക്ക് ഒന്ന് തുറിച്ച് നോക്കിയിട്ട് ഓന്റെ കയ്യിനൊരു തട്ട് കൊടുത്ത് വലിയ താൽപ്പര്യം ഒന്നും ഇല്ലാത്ത മട്ടിൽ കയ്യും കെട്ടി ഓനിൽ നിന്ന് മുഖം തിരിച്ച് നടന്നു... അത് കണ്ടിട്ട് പൊറിഞ്ചു ചിരിച്ചോണ്ട് റിസപ്‌ഷനിലേക്ക് ചെന്നിട്ട് ആലിയ എവിടെയെന്ന് അന്വേഷിച്ചപ്പോ ഓള് ഓളെ ക്യാബിനിൽ ഉണ്ടെന്ന് അവര് മറുപടി നൽകി... അപ്പോ തന്നെ അപ്പു നമ്മളെ തിരിഞ്ഞ് നോക്കി കൊണ്ട് വാ എന്ന് പറഞ്ഞ് നമ്മളെ മുന്നിൽ നടന്നതും നമ്മള് തറയിലേക്ക് നോക്കി ഓന്റെ പിന്നാലെ നടന്നു... പെട്ടെന്ന് നമ്മളെ എതിരെ ഒരു പെണ്കുട്ടി ഓടി വന്ന് നമ്മളെ തോളിൽ തട്ടിയതും നമ്മളെ കൈ തട്ടി ആ കുട്ടിയുടെ കയ്യിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന മരുന്ന് നിലത്തേക്ക് വീണു... നമ്മള് ഓളെ നോക്കി സോറി പറഞ്ഞോണ്ട് നിലത്ത് നിന്ന് അവൾക്ക് മരുന്ന് എടുത്ത് കൊടുത്തിട്ട് ഓളെ കവിളിൽ ഒന്ന് തലോടി നമ്മള് പൊറിഞ്ചുവിന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞതും ഓൻ സംസാരിച്ച് നിൽക്കുന്ന ആളെ കണ്ട് നമ്മളെ ഉള്ളം കാൽ മുതൽ വിറക്കാൻ തുടങ്ങി... അവര് അപ്പുവിനോട് വളരെ ഫ്രണ്ട്ലിയോടെ ചിരിച്ച് കളിച്ച് സംസാരിക്കുന്നത് കണ്ട് നമ്മളൊന്ന് പകച്ച് നിന്നിട്ട് അവരെ കണ്ണിൽ പെടാതെ പെട്ടെന്ന് അടുത്ത് കണ്ട റൂമിലേക്ക് കയറി അവിടെ ചുമരിനോട് ചാരി നിന്ന് നിയന്ത്രണമില്ലാതെ ശ്വാസം വലിച്ച് വിട്ടോണ്ടിരുന്നു... 'ഡോക്ടർ തനൂജ... അവര് എങ്ങനെ ഇവിടെ എത്തി...? എന്നെ കണ്ടാൽ അവർക്ക് ഉറപ്പായും ഞാൻ ആരാണെന്ന് മനസ്സിലാകും... അവര് അത്ര പെട്ടെന്നൊന്നും എന്റെ മുഖം മറക്കില്ല... അവർക്ക് എങ്ങനെയാ അപ്പുവിനെ പരിചയം...? എന്നെ കുറിച്ചുള്ള സത്യങ്ങൾ എല്ലാം അപ്പു മനസ്സിലാക്കി കാണോ...?' എന്നൊക്കെ അല്പം ഭീതിയോടെ നമ്മള് സ്വയം നമ്മളെ മനസ്സിനോട് ചോദിച്ചിട്ട് നമ്മള് മെല്ലെ തലയിട്ട് പുറത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോ അവര് രണ്ട് പേരും കൂടി അവിടെ മൊത്തം ഒന്ന് കണ്ണോടിച്ച് നോക്കുന്നുണ്ട്... അത് കണ്ടപ്പോ തന്നെ നമ്മളെ തിരയാകും എന്ന് നമ്മക്ക് തോന്നിയതോണ്ട് നമ്മള് വേഗം അകത്തേക്ക് ഉൾവലിഞ്ഞു... ★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★ 【അപ്പു】 ആലിന്റെ ക്യാബിൻ ലക്ഷ്യമാക്കി ദിലുവിനെയും കൊണ്ട് പോകുമ്പോഴായിരുന്നു നമ്മക്ക് സ്റ്റേഷനിൽ നിന്ന് ഒരു കോൾ വന്നത്... നമ്മള് അത് അറ്റൻഡ് ചെയ്‌തോണ്ട് അവരോട് സംസാരിച്ച് നിൽക്കുമ്പോഴാണ് നമ്മക്ക് എതിരെയായി ഡോക്ടർ തനൂജ വരുന്നത് കണ്ടത്.... ഡോക്ടർ തനൂജ എന്റെ കൂടെ IPS ട്രൈനിങ്ങിന് ഉണ്ടായിരുന്ന വിമലിന്റെ ചേച്ചിയാണ്... അവരുടെ വീട്ടിലേക്ക് ഞാൻ ഒന്ന് രണ്ട് തവണ പോയിട്ടുള്ളത് കൊണ്ട് തന്നെ എനിക്ക് അവരെയൊക്കെ നല്ല പരിചയമായിരുന്നു... നമ്മള് അപ്പോ തന്നെ കോൾ കട്ടാക്കി കൊണ്ട് ചേച്ചിന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നതും നമ്മളെ അപ്രതീക്ഷിതമായി കണ്ട ഷോക്കിൽ നമ്മളെയൊന്ന് ഉറ്റുനോക്കിയിട്ട് ചേച്ചി പെട്ടെന്ന് ചിരിച്ചോണ്ട് നമ്മളെ തോളിലൊന്ന് തട്ടി... "അഫ്‌സി.... എത്ര നാളായെടാ നിന്നെ കണ്ടിട്ട്... ദേഹത്ത് കാക്കി വീണതിൽ പിന്നെ നിന്നെ വീടിന്റെ പരിസരത്തേക്ക് ഒന്നും കണ്ടിട്ട് കൂടിയില്ല..." "എന്ത് ചെയ്യാനാ ചേച്ചി ഓരോ തിരക്കുകളിൽ പെട്ട് ബിസിയായി പോയി... ചേച്ചി എന്താ ഇവിടെ...?" "ബെസ്റ്റ്... ഡോക്ടറിന് എന്താടാ സാധാരണ ഹോസ്പിറ്റലിൽ പണി...?" "ഷോ... ഞാൻ അതല്ല ഉദ്ദേശിച്ചത്... ഈ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് എന്നാ വന്നതെന്നാ... ഇത് എന്റെ വൈഫിന്റെ ഫാദറിന്റെ ഹോസ്പിറ്റലാണ്..." "ഓ... അപ്പോ നീ ആദിൽ സാഹിബിന്റെ മരുമോൻ ആണല്ലേ...? അല്ലാ അതൊക്കെ ഇരിക്കട്ടെ നീയെന്താ ഇവിടെ...? ആരെങ്കിലും ഇവിടെ കിടപ്പുണ്ടോ...?" "ഏയ്... ഞാൻ എന്റെ വൈഫിനെ ഒന്ന് ഫാമിലി ഡോക്ടറെ കാണിക്കാൻ വേണ്ടി വന്നതാ..." "ആഹാ എന്നിട്ട് എവിടെ കക്ഷി...? ഞാനൊന്ന് കാണട്ടെ നിന്റെ ബീവിയെ...?" എന്നൊക്കെ ചേച്ചി പറയുന്നത് കേട്ട് നമ്മള് ചിരിച്ചോണ്ട് പിറകിലേക്ക് തിരിഞ്ഞ് നോക്കിയപ്പോ അവിടെയൊന്നും ദിലുവിനെ കാണാൻ ഇല്ലായിരുന്നു... "ദിലു... ഇവളിത് എവിടെ പോയി...? ഇത്രെയും നേരം എന്റെ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നതാ... ചിലപ്പോ വാഷ്റൂം എങ്ങാനും പോയതാകും..." എന്നൊക്കെ ചേച്ചിയോട് പറഞ്ഞെങ്കിലും ഇവളിത് എവിടെയാ പോയതെന്ന ചിന്തയായിരുന്നു നമ്മക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നത്... ഒരു ദിവസം അവളെയും കൂട്ടി വീട്ടിലേക്ക് വരണമെന്ന് പറഞ്ഞ് ചേച്ചി അവിടന്ന് ഒരു നേഴ്‌സ് വിളിച്ചപ്പോ പോയതും നമ്മള് അപ്പോ തന്നെ ദിലുവിനെ തിരഞ്ഞ് തിരിച്ച് നടന്ന് ചെന്നു... അവളെ അവിടെയൊന്നും കാണാത്തത് കണ്ട് ആകെ എന്തോ നമ്മളെ മനസ്സിന് ഒരു അസ്വസ്ഥത തോന്നിയതും പെട്ടെന്ന് നമ്മളൊന്ന് തിരിഞ്ഞ് നോക്കിയപ്പോ നമ്മളെ നോക്കി കൊണ്ട് പെണ്ണ് നമ്മളെ പിറകിൽ തന്നെ നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു... അപ്പോ തന്നെ നമ്മള് ഓളെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നിട്ട് ഓളെ കൈ പിടിച്ച് വലിച്ച് നമ്മളെ അടുത്തേക്ക് നിർത്തിച്ചിട്ട് എവിടെ പോയതാണെന്ന് ചോദിച്ചപ്പോ കുരിപ്പിന് ഒടുക്കത്തെ ജാഡ... അതൊന്നും നീയറിയണ്ട എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് നമ്മളെ കൈ വിടുവിച്ചിട്ട് ഓള് ആലിന്റെ ക്യാബിൻ ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു... ഓളെ ഈ പെരുമാറ്റം കണ്ടിട്ട് ഉള്ളം കാൽ മുതലങ്ങ് എരിഞ്ഞ് കേറിയെങ്കിലും നമ്മളെ ദേഷ്യമൊക്കെ കണ്ട്രോൾ ചെയ്ത് വെച്ചോണ്ട് നമ്മള് ഓളെ കൂടെ ആലിന്റെ കാബിനിലേക്ക് ചെന്നു... "May I coming doctor...." എന്ന് കുറച്ച് ഫോർമൽ ആയിട്ട് നമ്മള് ഓളെ ഡോറിൽ മുട്ടി കൊണ്ട് ചോദിച്ചതും ഓള് അകത്തേക്ക് കയറാൻ പറയുന്നത് കേട്ട് ദിലു നമ്മളെയൊന്ന് തുറിച്ച് നോക്കിയിട്ട് നമ്മളെ തള്ളി മാറ്റി അകത്തേക്ക് കയറി ചെന്നു... ഞങ്ങളെ കണ്ടതും ആലി ഒന്ന് ഞെട്ടിയിട്ട് ഞങ്ങളെ നോക്കി ചിരിച്ചോണ്ട് ഇരിക്കാൻ പറഞ്ഞു.... "ഇത് കൊള്ളാലോ... നവമിഥുനങ്ങൾ ഹണിമൂൺ ട്രിപ്പ് ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ് എപ്പോഴാ ലാന്റ് ആയത്...? ഇത്ര പെട്ടെന്ന് ട്രിപ്പ് കഴിഞ്ഞോ...?" "അവന്മാരൊക്കെ നിന്നോട് അപ്പപ്പോ എല്ലാം വിളമ്പി തരുന്നുണ്ടല്ലേ...? ആ ട്രിപ്പോക്കെ ഞങ്ങള് പാതിയിൽ ഉപേക്ഷിച്ചു... ദേ ഇവള് കാരണം..." എന്ന് നമ്മള് പറഞ്ഞതും ദിലു നമ്മളെയൊന്ന് തുറിച്ച് നോക്കി പേടിപ്പിച്ചിട്ട് ആലിന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു... "ഇവള് കാരണോ...? മനസ്സിലായില്ല... എന്താപ്പോ നിങ്ങള് ഇങ്ങോട്ട് വന്നതിന്റെ ഉദ്ദേശം... അത് ആദ്യം പറ എന്റെ മക്കള്..." "ഹൊ... ഒന്നും പറയണ്ട എന്റെ ആലി... ഇവൾക്ക് ഈയിടെയായി ഇല്ലാത്ത അസുഖമില്ല... നിൽക്കുമ്പോ തല കറങ്ങും ഇരിക്കുമ്പോ കുഴഞ്ഞ് വീഴും നടക്കുമ്പോ ഒമിറ്റ് ചെയ്യും ഇങ്ങനെ കണ്ണിക്കണ്ട എല്ലാ വിധ രോഗവും ഇവൾക്കുണ്ട്... അതോണ്ട് നീ എന്ത് ചെയ്യുമെന്നൊന്നും എനിക്ക് അറിയണ്ട ഇവൾക്ക് ഒരു ഡീറ്റൈൽ മെഡിക്കൽ ചെക്കപ്പ് തന്നെ നടത്തണം... ECG, സ്കാനിങ്, എക്സറേ അത് ഇത് ഇങ്ങനെ സകല ടെസ്റ്റും ചെയ്ത് നോക്ക്... എന്നിട്ട് എന്താ ഇവളെ പ്രോബ്ലെം എന്നൊന്ന് നീ പറഞ്ഞ് താ..." എന്നൊക്കെ നമ്മള് ഒരൊറ്റ ശ്വാസത്തിൽ ആലിയോട് പറഞ്ഞ് തീർത്തതും ആലി നമ്മളെയും ദിലുവിനെയും തൊള്ളേം തുറന്ന് ഒരു അന്താളിപ്പോടെ നോക്കി ഇരുന്നിട്ട് ഒന്ന് തലയാട്ടി... അപ്പോ തന്നെ നമ്മള് ഓൾക്ക് ഒരു ചിരി പാസാക്കി കൊണ്ട് നമ്മളെ കെട്ട്യോളെ നോക്കിയപ്പോ പെണ്ണ് നമ്മളെ തുറിച്ച് നോക്കി കൊണ്ട് പല്ലിറുമ്മി ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു... അത് കണ്ടപ്പോ തന്നെ നമ്മള് ചിരി കണ്ട്രോൾ ചെയ്യാൻ കഴിയാതെ മുഖം തിരിച്ചിട്ട് ഒന്ന് ചിരിച്ചോണ്ട് വീണ്ടും ആലിന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞ് ഇരുന്നു... ★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★ 【അർഷി】 ഇന്ന് രാവിലെ എണീറ്റപ്പോ തന്നെ നമ്മളെ തേടിയെത്തിയ ഗുഡ് ന്യൂസ് അപ്പു ദിലുവിനെ കണ്ടെത്തി അവളെ കയ്യോടെ ഇങ്ങോട്ട് കൂട്ടി കൊണ്ട് വരാണ് എന്നായിരുന്നു... അത് കേട്ടപ്പോ തന്നെ മനസ്സിന് വല്ലാത്ത ഒരു ആശ്വാസം തോന്നി... ഇനി അവള് ഇങ്ങോട്ട് വന്നിട്ട് വേണം അവള് ഈ ചെയ്ത് കൂട്ടിയത്തിനൊക്കെ എണ്ണിയെണ്ണി അവളെ കൊണ്ട് സമാധാനം പറയിപ്പിക്കാൻ... ഇങ്ങ് വരട്ടെ നമ്മളെ പുന്നാര പെങ്ങള്... നമ്മള് വേഗം എണീറ്റ് ഫ്രഷായി ജോഗിങ് പോകാൻ വേണ്ടി താഴേക്ക് ഇറങ്ങി ചെന്നപ്പോ ആഷു നമ്മക്ക് കുടിക്കാനുള്ള കോഫി കൊണ്ട് തന്നു... നമ്മള് അത് ഓളെ കയ്യിൽ വാങ്ങിയിട്ട് ബേബിയും ഐഷുമ്മയും ഒന്നും കാണാതെ ഓളെ കാതിൽ ദിലുവിനെയും കൊണ്ട് അപ്പു ഇങ്ങോട്ട് വരുന്നുണ്ടെന്ന വിവരം പറഞ്ഞതും ഓള് നീട്ടിയൊരു ശ്വാസം വലിച്ച് വിട്ടു... നമ്മള് അത് കണ്ട് ഒരു ചിരി പാസാക്കി കൊണ്ട് ബേബിന്റെയും അങ്കിൾസിന്റെയും കൂടെ ജോഗിങ് ഒക്കെ പോയി മടങ്ങി വന്നപ്പോ ആഷു ഓളെ ഫ്രണ്ട്സിനോട് ഫോണിൽ കത്തിയടിച്ചോണ്ട് ഇരിക്കായിരുന്നു... നമ്മള് ഓളെ പിറകിൽ വന്ന് നിന്നതൊന്നും അറിയാതെ അവരോട് ഓള് തള്ളി മറിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ ഒക്കെ കേട്ടിട്ട് നമ്മള് തന്നെ ഞെട്ടി പോയി... ഞങ്ങളെ ഫസ്റ്റ് നൈറ്റൊക്കെ കഴിഞ്ഞെന്നും അവളേക്കാൾ നാണം എനിക്കായിരുന്നു എന്നൊക്കെ ഓള് അവരോട് പറഞ്ഞോണ്ട് നമ്മളെയങ്ങ് നാറ്റിച്ചു... അതിന് നിനക്ക് ഞാൻ ഒരു പണി തന്നിരിക്കും മോളെ എന്നൊക്കെ കണക്ക് കൂട്ടി കൊണ്ട് ഓള് കാണാതെ നമ്മള് വേഗം ബാത്റൂമിലേക്ക് കയറി... എന്നിട്ട് ഫ്രഷായി ഇറങ്ങി വന്നപ്പോ അവിടെയെങ്ങും ഉണ്ടക്കണ്ണിയെ കാണാൻ ഇല്ലായിരുന്നു... വരട്ടെ ഇന്നത്തെ രാത്രി ഞാൻ അവളെ കാള രാത്രി ആക്കുന്നുണ്ട്... എന്നൊക്കെ മനസിൽ ചിലത് തീരുമാനിച്ച് ഉറപ്പിച്ചോണ്ട് നമ്മള് താഴേക്ക് ഇറങ്ങി ചെന്നു... അപ്പോ എല്ലാവരും ഫുഡ് കഴിക്കാൻ വേണ്ടി ടേബിളിന് ചുറ്റും കൂടി ഇരുന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു... നമ്മള് അപ്പൊ തന്നെ ചെന്ന് ഉണ്ടക്കണ്ണിന്റെ അടുത്ത് ഇരുന്നിട്ട് ഓളെ ഇടങ്കണ്ണിട്ട് നോക്കിയതും നമ്മക്ക് ഫുഡ് വിളമ്പി തരുന്ന നേരത്ത് നമ്മളെ നോട്ടം കണ്ടിട്ട് ഓള് എന്താ എന്ന മട്ടിൽ നമ്മളെ നോക്കി പുരികം ചുളിച്ചു... അതിന് അവൾക്ക് ഒരു മറുപടി ഒന്നും നൽകാതെ ദിലുവും അപ്പുവും ട്രിപ്പ് കഴിഞ്ഞ് ഇന്ന് മടങ്ങിയെത്തുമെന്ന് അവരോട് പറഞ്ഞു... എന്താ അവര് ഇത്ര പെട്ടെന്ന് നിങ്ങളെ പോലെ പോന്നത് അത് ഇതെന്ന് പറഞ്ഞ് കുറെ ചോദ്യങ്ങൾ വന്നെങ്കിലും നമ്മള് അറിയില്ലെന്ന മട്ടിൽ തോള് പൊന്തിച്ചു... അപ്പൊ ബേബി പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു ദിലുവിന്റെ സ്വഭാവം കൊണ്ട് തന്നെയാകും ട്രിപ്പ് പെട്ടെന്ന് ക്യാൻസൽ ചെയ്‌തത് എന്നൊക്കെ... അത് കേട്ടിട്ട് ഞാനും ഉണ്ടക്കണ്ണിയും ഒന്ന് പരസ്പരം മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കി ഇരുന്നിട്ട് ഒന്ന് പുച്ഛിച്ച് ചിരിച്ചോണ്ട് ഫുഡ് കഴിച്ചു... അങ്ങനെ ഫുഡിനോടുള്ള മൽപിടുത്തമൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് നമ്മള് അവിടന്ന് എണീറ്റ് പോകാൻ നിന്നതും പെട്ടെന്ന് ഉണ്ടക്കണ്ണി നമ്മളെ കയ്യിൽ കേറി പിടിച്ചോണ്ട് അവിടെ ഇരുത്തിയിട്ട് ഓളെ ഷാളിന്റെ അറ്റം കൊണ്ട് നമ്മളെ താടിയിൽ പറ്റി പിടിച്ച ഫുഡ് തട്ടി കളഞ്ഞു... അപ്പോ ഓളെ മുഖത്തേക്ക് ഒരു പ്രതിമ കണക്കെ നമ്മള് നോക്കി ഇരുന്നിട്ട് ഓളെ ആ സൗന്ദര്യം മൊത്തം മനസ്സിലേക്ക് ആവാഹിച്ചെടുക്കുമ്പോഴായിരുന്നു ഓരോ സൈഡിൽ നിന്നും അപശകുനം പോലെ ചുമക്കുന്നത് കേട്ടത്... നമ്മള് അപ്പോ തന്നെ തല ചെരിച്ച് ഒന്ന് ചുറ്റും നോക്കിയപ്പോ എല്ലാവരും ഞങ്ങളെ നോക്കി കൊണ്ട് ഒരു ആക്കിയ മട്ടിൽ ഇളിക്കുന്നുണ്ട്... സത്യം പറയാലോ എല്ലാരെ മുന്നിൽ വെച്ചും ചമ്മി നാറി... അതോണ്ട് അവിടെ അധിക നേരം ഇരുപ്പ് ഉറപ്പിക്കാതെ നമ്മള് അപ്പോ തന്നെ അവിടന്ന് എണീറ്റ് പോയി... ഇന്ന് അവന്മാരെ കൂടെ ഒന്ന് രണ്ട് സ്ഥലത്തേക്ക് പോകാനുണ്ട്... ദിലുവും അപ്പുവും വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തുമ്പോഴേക്കും മടങ്ങി വരണമെന്ന് കണക്ക് കൂട്ടി കൊണ്ട് നമ്മള് മാൻഷനിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി.... ★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★ 【ദിലു】 ഈ പൊറിഞ്ചു കോപ്പിന്റെ നിർബന്ധ പ്രകാരം ഇങ്ങോട്ട് വന്നത് ഒരു അബദ്ധമായെന്ന് പറഞ്ഞാൽ മതിയല്ലോ... എന്നെ കൊണ്ട് ഇനി ഇവിടത്തെ ഒരു ടെസ്റ്റും ചെയ്യിക്കാൻ ബാക്കിയില്ല... ഓന്റെ വാക്കൊക്കെ അക്ഷരം പ്രതി കേട്ടനുസരിച്ചോണ്ട് കൂട്ടായിട്ട് ആലി കൂടി ചേർന്നപ്പോ ഞാൻ ഒരു വഴിക്കായി... അങ്ങനെ കണ്ണിക്കണ്ട സകല ടെസ്റ്റുകളും ചെയ്ത് നമ്മള് ടയേഡ് ആയി തിരിച്ച് ആലിന്റെ കാബിനിൽ വന്നിരുന്നപ്പോ ആ പൊറിഞ്ചു തെണ്ടി സീലിങിന്റെ ഭംഗിയും ആസ്വദിച്ച് ടേബിളിൽ കാല് കയറ്റി വെച്ച് മൂളി പാട്ടും പാടി ഇരിക്കാണ്... അത് കണ്ടപ്പോ നമ്മക്ക് വന്നൊരു ദേഷ്യം... എന്റമ്മോ കയ്യും കണക്കുമില്ല... നമ്മള് അപ്പോ തന്നെ ഓന്റെ അടുത്തുള്ള ചെയറിൽ ചെന്നിരുന്നിട്ട് ഓൻ ടേബിളിൽ കയറ്റി വെച്ച അവന്റെ കാലിനിട്ട് ഒരു ചവിട്ട് കൊടുത്തോണ്ട് കാല് നിലത്തേക്ക് തള്ളി... അപ്പോ ഓൻ നമ്മളെ നേരെ തിരിഞ്ഞ് ഇരുന്നിട്ട് ഓന്റെ സ്പെക്‌സ് ഊരി പോക്കറ്റിലിട്ട് ഒരു ഇളി പാസാക്കി കൊണ്ട് നമ്മളെ അടുത്തേക്ക് ചേർന്ന് ഇരുന്നു... "എല്ലാ ടെസ്റ്റുകളും ചെയ്‌തോ ഇഷൂട്ടി...? നിനക്ക് കുഴപ്പമൊന്നും ഇല്ലല്ലോ...?" എന്ന് ഓൻ നമ്മളെ കയ്യിൽ പിടിച്ചോണ്ട് ചോദിക്കുന്നത് കേട്ട് അപ്പോ തന്നെ നമ്മള് ഓന്റെ കയ്യിനൊരു തട്ട് കൊടുത്ത് ഓനെ തുറിച്ച് നോക്കിയതും ആലി കാബിനിലേക്ക് ഒരു ഫയലും പിടിച്ച് വന്നിട്ട് ഓളെ സീറ്റിൽ ഇരുന്നു... ഓള് തക്ക സമയത്തിന് വന്നത് നന്നായി... ഇല്ലേൽ ഈ കോപ്പിനെ ഞാൻ ഇന്ന് ശരിയാക്കിയേനെ... എന്നൊക്കെ മനസിൽ പറഞ്ഞോണ്ട് നമ്മള് ഓനെ പുച്ഛിച്ചോണ്ട് മുഖം തിരിച്ച് കയ്യും കെട്ടി ഇരുന്നു... "ആലി... എല്ലാം ഓക്കേ അല്ലെ...? ഇവൾക്ക് കുഴപ്പമൊന്നും ഇല്ലല്ലോ...?" ഇതുവരെ ഇല്ലാതിരുന്ന പേടിയോടെയും ടെൻഷനോടെയും പൊറിഞ്ചു ഓളോട് ചോദിക്കുന്നത് കേട്ടിട്ട് നമ്മള് പുരികം ചുളുക്കി ഓനെയൊന്ന് നോക്കിയിട്ട് നേരെ ആലിയിലേക്ക് നോട്ടം തെറ്റിച്ചു... അപ്പൊ ഓള് നമ്മളെയും അപ്പുവിനെയും മാറി മാറി നോക്കി കൊണ്ട് മുന്നിൽ തുറന്ന് വെച്ച ഫയല് മടക്കി വെച്ചിട്ട് ഓളെ കണ്ണട അഴിച്ച് വെച്ച് ഓള് ഒന്ന് നെടുവീർപ്പിട്ടു... ഓളെ ആ കോപ്രായം ഒക്കെ കണ്ടിട്ട് നമ്മളെ ഉൾമനസ്സിൽ ഇരുന്ന് ആരോ നമ്മക്ക് എന്തൊക്കെയോ കുഴപ്പമുണ്ടെന്ന് പറയുന്ന പോലെയൊക്കെ തോന്നി പോകാണ്... "ആലി നീയെന്താ ഒന്നും മിണ്ടാത്തെ...? It's every thing okay...?" എന്ന് ഓൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചപ്പോ എന്തോ നമ്മക്കും ഒരു ടെൻഷൻ കൂടി നമ്മക്ക് എന്താണെന്ന് അറിയാഞ്ഞിട്ട്... "നിനക്ക് ഈ അസുഖമൊക്കെ തുടങ്ങിയിട്ട് എത്ര നാളായെന്നാ പറഞ്ഞേ...?" ആലി. "അത്...." "അത് ഒരു രണ്ട് മാസം ആയി കാണും... അല്ലെ ദിലു...?" നമ്മള് ഓൾക്ക് മറുപടി കൊടുക്കാൻ നേരത്ത് ഇടക്ക് കേറി ഓൻ അങ്ങനെ പറഞ്ഞതും നമ്മള് പല്ലിറുമ്മി ഓനെ തുറിച്ച് നോക്കിയിട്ട് അതേയെന്ന മട്ടിൽ ആലിയെ നോക്കി... അത് കേട്ടപ്പോ തന്നെ ആലി ടേബിളിലേക്ക് ഒരു നിമിഷം നോക്കി ഇരുന്നിട്ട് പതിയെ തലയുയർത്തി ഞങ്ങളെ രണ്ട് പേരെയും നോക്കി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു... *"Congrats dear... You are pregnant... നീ ഒരു ഉമ്മയാകാൻ പോകാടി..."* എന്ന് പറഞ്ഞ് തുള്ളിചാടിയതും കേട്ടത് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയാതെ നമ്മള് ഞെട്ടി തരിച്ച് ഷോക്കായി കൊണ്ട് ചെയറിൽ നിന്ന് ചാടി എണീറ്റ് അലറി.... *"വാട്ട്.....?"* (തുടരും) *********************************************** ഈ പാർട്ട് ലെങ്ത് കുറവായിരിക്കും... നമ്മക്ക് ഇന്ന് എഴുതാൻ ടൈം കിട്ടിയിട്ടില്ലെന്നു... പിന്നെ എല്ലാവരും ചോദിക്കുന്നത് കേട്ടു ഇത്രക്ക് മാച്ചിങ് ആയിട്ടുള്ള പിക് എങ്ങനെയാണ് നമ്മക്ക് കിട്ടുന്നതെന്ന്... എങ്ങനെ ആണെന്നൊന്നും അറിയില്ല ഒരു ലക്കിന് നമ്മള് ഗൂഗിളിൽ സെർച്ച് ചെയ്തപ്പോ കിട്ടിയതാണ് ഈ പിക്സ്... പിന്നെ ഇന്നത്തെ പാർട്ടിൽ വല്ല മിസ്റ്റെക്കും ഉണ്ടെങ്കിൽ ക്ഷമിക്കിട്ടൊ... എന്നിട്ട് നിങ്ങളെ അഭിപ്രായങ്ങൾ കമന്റ്‌ അടിക്കാനും മറക്കരുത്... അടുത്ത പാർട്ട് ഇനി ഞായറാഴ്ച രാത്രി 8 മണിക്ക് പോസ്റ്റാട്ടോ... നാളെ സ്റ്റോറി ഇല്ല....
#

📙 നോവൽ

📙 നോവൽ - നിനീയില്ലാജീവിതം ഭാഗം 5 Mubashira MSKH - ShareChat
95.7k കണ്ടവര്‍
13 ദിവസം
*💘നീയില്ലാ ജീവിതം💘2⃣*          _ഭാഗം.84_ ✍ Mubashira MSKH അതിന് പിന്നാലെ അപ്പുവും അർഷിയും അതുപോലെ തലയിൽ കൈ വെച്ചോണ്ട് പതിയെ മയക്കത്തിലേക്ക് വഴുതി വീണതും നമ്മളെ കണ്ണിൽ നിന്ന് ഊർന്ന് വീണ കണ്ണീരിനെ തുടച്ച് നീക്കി നമ്മള് അവിടന്ന് പതിയെ എണീറ്റപ്പോ പെട്ടെന്ന് നമ്മളെ കാലിൽ അപ്പുവിന്റെ കൈകൾ പിടി മുറുക്കി... നമ്മള് അപ്പോ തന്നെ ഞെട്ടി പിണഞ്ഞ് കാലിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോ അപ്പു തലയിൽ കൈ വെച്ചോണ്ട് അവിടെ ഇരുന്ന് തല ഒന്ന് കുലുക്കി നമ്മളെ മുഖത്തേക്ക് തല ഉയർത്തി നോക്കി... "എ...ങ്ങോട്ടാ ...ന്റെ ഇഷൂട്ടി.... പോ...കുന്നേ...?" എന്നൊക്കെ ആകെ നാക്ക് കുഴഞ്ഞ മട്ടിൽ അപ്പു പറയുന്നത് കേട്ട് നമ്മള് ഒന്നും മിണ്ടാൻ കഴിയാതെ ഓനെ തന്നെ മിഴിച്ച് നോക്കിയതും ഓൻ നമ്മളെ കാലിൽ നിന്ന് പിടിവിട്ട് രണ്ട് കയ്യും തലയിൽ വെച്ച് ഇരുന്നു... അപ്പോ തന്നെ നമ്മള് വീണ്ടും അവിടന്ന് പോകാൻ തുനിഞ്ഞതും അപ്പു എന്റെ കയ്യിൽ കേറി പിടിച്ചോണ്ട് നമ്മളെ മുഖത്തേക്ക് ഉറ്റു നോക്കി... "എങ്ങോട്ട് പോകാ... ഇവിടെ വാ... ഇവിടെ ഇരിക്ക്... എനിക്ക് നിന്നോട് സംസാരിക്കണം..." എന്ന് പറഞ്ഞ് ഓൻ നമ്മളെ വലിച്ച് ഓന്റെ അടുത്ത് ഇരുത്തിച്ചു... എന്നിട്ട് നമ്മളെ മുഖത്തേക്ക് ഒരു പുഞ്ചിരി തൂകി പാതിയടഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ നോക്കി നമ്മളെ രണ്ട് കവിളിലും പിച്ചി ഓന്റെ വിരലുകളിൽ ഓൻ ഉമ്മ വെച്ചു... "എനിക്ക് നിന്നോട് ഒരുപാട് സംസാരിക്കാനുണ്ട് ഇഷൂട്ടി... ഒരുപാട്... പക്ഷെ എനിക്ക് ഇപ്പോ നല്ലോണം ഉറക്കം വരുന്നു... തലയൊക്കെ ആകെ ഒരു തരം മരവിപ്പ്... എന്നാലും എനിക്ക് നിന്നോട് പറയാനുള്ളത് ഞാൻ പറയും... ഐ ലവ് യൂ ഇഷൂട്ടി... ലവ് യൂ സോ മച്..." എന്ന് നാക്ക് കുഴഞ്ഞ മട്ടിൽ ഓൻ പറഞ്ഞോണ്ട് നമ്മളെ തോളിലേക്ക് തല വെച്ച് അപ്പു വീണ്ടും മയക്കത്തിലേക്ക് വീണതും നമ്മള് ഓന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി കൊണ്ട് എന്തിനെന്നില്ലാതെ മിഴികൾ നിറച്ചു... എന്നിട്ട് ഓന്റെ കവിളിൽ ഒന്ന് തലോടി കൊണ്ട് ഓന്റെ നെറ്റിയിൽ ഒരുമ്മ വെച്ച് ഓനെ പതിയെ അവിടെ നിലത്ത് കിടത്തി നമ്മള് എണീറ്റു... "എന്നോട് ക്ഷമിക്ക് അപ്പു... ഇനി ഞാൻ ഒരിക്കലും നിങ്ങളെ കണ്മുന്നിലേക്ക് വരില്ല... നമ്മൾ ഇനി ഒരിക്കലും കാണാൻ പോകുന്നില്ല... ഒരിക്കലും..." എന്ന് പറഞ്ഞ് നമ്മള് കണ്ണ് തുടച്ചോണ്ട് ഷിപ്പിന്റെ അറ്റത്തേക്ക് ചെന്നിട്ട് നമ്മക്ക് വേണ്ടി ബോട്ടുമായിട്ട് കാത്തിരിക്കുന്ന ദേവിനെ നോക്കി... എന്നിട്ട് ഒരു തവണ കൂടി പിറകിലേക്ക് തിരിഞ്ഞ് നോക്കിയിട്ട് നമ്മള് മെല്ലെ ഷിപ്പിൽ നിന്ന് ബോട്ടിലേക്ക് ദേവിന്റെ സഹായത്തോടെ ഇറങ്ങി ചെന്നു... "ദിലു... അവരൊക്കെ നല്ല ഉറക്കമല്ലേ...? എല്ലാം നമ്മൾ പ്ലാൻ ചെയ്ത പോലെ തന്നെ നടന്നല്ലോല്ലേ...?" എന്ന് ദേവ് ചോദിച്ചപ്പോ നമ്മള് മറ്റെങ്ങോട്ടോ നോക്കി കൊണ്ട് അവനൊന്ന് തലയാട്ടി കൊടുത്തു... "താങ്ക് ഗോഡ്... വാ നമുക്ക് ഇപ്പോ തന്നെ ഇവിടന്ന് പോകാം... ഒരുപാട് നാളായിട്ട് നമ്മൾ രണ്ട് പേരും കാത്തിരുന്നത് ഇതുപോലെ ഒരു അവസരം കിട്ടാൻ വേണ്ടിയല്ലേ... ഇനി അധികം വൈകിപ്പിച്ചൂടാ..." "ദേവ്.... ഞാൻ പറയുന്നത് കേൾക്ക്... ഇപ്പോ തൽക്കാലം ഇവിടന്ന് പോകുന്നത് ഞാൻ മാത്രമാണ്... നാളെ രാവിലെ എണീക്കുമ്പോ എന്നെ കാണാത്ത വിവരം അറിഞ്ഞ് അവര് എന്നെ അന്വേഷിക്കും... ആ നേരത്ത് നീ ഇവിടെ ഇല്ലെങ്കിൽ നിന്നിലേക്ക് സംശയം നീളും... അത് നമ്മളെ പ്ലാൻ പോലും തകർക്കും... ഞാൻ പറയാതെ തന്നെ നിനക്ക് അറിയാലോ അപ്പുവിനെ കുറിച്ച്... ഒരു ചെറിയ ക്ലൂ കിട്ടിയാൽ മതി പിന്നെ അതിൽ പിടിച്ച് കയറി അവൻ നമ്മളെ അടുത്ത് എത്തിയിരിക്കും... അതോണ്ട് ഇപ്പോ ഞാൻ മാത്രേ ഇവിടന്ന് പോകുന്നുള്ളൂ... നാളെ ഇവിടെ നടക്കുന്നതൊക്കെ നീയെന്നെ വിളിച്ച് അറിയിക്കണം... ഇവര് ഇവിടന്ന് തിരിച്ച് നാട്ടിലേക്ക് പോയിട്ടേ നീ ഇനി എന്റെ അടുത്തേക്ക് വരാൻ പാടുള്ളൂ..." "ബട്ട് ദിലു... അതുവരെ നീ എവിടെ ചെന്ന് നിൽക്കും...?" "ഞാൻ ഇവിടന്ന് പോകുന്നത് ബാംഗ്ളൂരിലേക്കാ... അവിടെ തൽക്കാലത്തേക്ക് ജെനിയുടെ കൂടെ നിന്നോളാം... പിന്നെ മറ്റന്നാൾ അവിടെ വെച്ച് ഒരു ബോക്സിങ് മാച്ച് നടക്കുന്നുണ്ട് പറ്റിയാൽ എന്റെ അവസാനത്തെ മാച്ച് എന്നോണം എനിക്ക് അതിൽ പങ്കെടുത്തെ പറ്റൂ..." "ദിലു നീയെന്താ ഇങ്ങനെ ഒക്കെ പറയുന്നത്...? എനിക്ക് നിന്റെ ഈ സംസാരമാണ് തീരെ പിടിക്കാത്തത്... എന്ത് പറഞ്ഞാലും ഒടുക്കം നീയെന്താ നിന്റെ അവസാനത്തിന്റെ കാര്യം പറയുന്നത്...? അതിന് വേണ്ടിയാണോ നമ്മൾ ഇത്രക്ക് കഷ്ടപ്പെട്ടത്...?" ദേവ് പറയുന്നത് കേട്ട് നമ്മളൊന്ന് കോട്ടി ചിരിച്ചിട്ട് ബോട്ട് സ്റ്റർട്ടാക്കി കൊണ്ട് കരയെ ലക്ഷ്യമാക്കി കുതിച്ചുയർന്നു... അപ്പോഴും ദേവ് എന്നെ തുറിച്ച് നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു... ഇത്രെയും കാലം എന്നെ RKയുടെ അടുത്തേക്ക് എത്തിക്കാൻ വേണ്ടി സഹായിച്ചിരുന്നത് ഇവനാണ്... ഇവൻ കൂടി എന്റെ കൂടെ ഇല്ലായിരുന്നേൽ അയാൾ എവിടെയാണെന്ന് എനിക്ക് കണ്ടെത്താൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു... കരയിലേക്ക് ബോട്ട് അടുപ്പിച്ചതും ദേവ് ആരും കാണാതെ നമ്മളെയും കൊണ്ട് എയർപോട്ടിലേക്ക് ചെന്നു... എന്നിട്ട് അവിടന്ന് നമ്മളെ ബാംഗ്ളൂരിലേക്ക് യാത്രയാക്കി കൊണ്ട് ദേവ് തിരിച്ച് റിസോർട്ടിലേക്ക് തന്നെ മടങ്ങി... ★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★ 【അപ്പു】 കണ്ണിലേക്ക് തുളച്ച് കയറിയ സൂര്യ പ്രകാശം കൊണ്ട് നമ്മള് പതിയെ കണ്ണ് തുറന്ന് മുഖത്തിന് നേരെ കൈ വെച്ചോണ്ട് അവിടന്ന് എണീറ്റ് ഇരുന്നു... എന്നിട്ട് ചുറ്റുമൊന്ന് കണ്ണോടിച്ച് നോക്കിയിട്ട് വാച്ചിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോ സമയം രാവിലെ പത്ത് മണി... അത് കണ്ട് നമ്മളൊന്ന് ഷോക്കായി കൊണ്ട് നമ്മളെ കൂടെ കിടക്കുന്ന ബാക്കി രണ്ട് കുരിപ്പിനെയും കണ്ട് ഒന്ന് ഞെട്ടി പോയി... 'ആഷുവും അർഷിയും ഇന്നലെ ഇവിടെയാണോ കിടന്നത്...? ഞാൻ എപ്പോഴാ ഉറങ്ങിയത്...? ഇത്ര നേരമായിട്ടും ഇവരെന്താ എണീക്കാത്തെ...?' എന്നൊക്കെ ചിന്തിച്ചോണ്ട് നമ്മള് അർഷിയെയും അവന്റെ കാലിൽ തല വെച്ചുറങ്ങുന്ന ആഷുവിനെയും തട്ടി വിളിച്ചു... രണ്ട് പേരും പോത്ത് പോലെ കിടന്നുറങ്ങി എന്നല്ലാതെ എണീക്കുന്നത് കാണാഞ്ഞിട്ട് നമ്മള് അപ്പൊ തന്നെ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന വെള്ളമെടുത്ത് അവരെ മുഖത്തേക്ക് ഒഴിച്ചു... അപ്പോ തന്നെ രണ്ടും കൂടി ഞെട്ടി പിണഞ്ഞ് എണീറ്റ് ഇരുന്നിട്ട് ആകാശത്തേക്ക് നോക്കുന്നത് കണ്ട് നമ്മക്ക് ചിരി വന്നതായിരുന്നു... പിന്നെ അവറ്റകൾ തലയിൽ വെച്ചോണ്ട് നമ്മള് എങ്ങനെ ഇവിടെ എത്തി...? ഇവിടെയാണോ ഇന്നലെ കിടന്നെ എന്നൊക്കെ ചോദിക്കുന്നത് കേട്ടപ്പോഴാണ് നമ്മക്ക് തന്നെ അതിനെ കുറിച്ച് ഓർമ്മ വന്നത്... നമ്മള് ഇന്നലെ സംഭവിച്ചതൊക്കെ ഒന്ന് ഓർത്തെടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചോണ്ട് കണ്ണടച്ച് പിടിച്ചതും എവിടുന്നോ വെളിവ്‌ വന്ന പോലെ പെട്ടെന്ന് ദിലുവിന്റെ മുഖം മനസിലേക്ക് മിന്നി മറഞ്ഞപ്പോ നമ്മള് കണ്ണ് തുറന്ന് ചുറ്റുമൊന്ന് നോക്കി... "ഡാ അപ്പു... ഇന്നലെ രാത്രി എന്താടാ സംഭവിച്ചേ...? നമ്മള് ഇന്നലെ ഇവിടെയാണോ കിടന്നത്...? എടാ നീയെന്താ ഞാൻ ചോദിക്കുന്നതിന് ഒന്നും മറുപടി പറയാത്തത്...? ഡാ...." എന്ന് പറഞ്ഞ് അർഷി നമ്മളെ തോളിൽ കൈ വെച്ചതും നമ്മള് ഓനെ നോക്കി കൊണ്ട് ദിലു എന്ന് പറഞ്ഞ് നമ്മള് അവിടെ മുഴുവൻ അവളെ തിരഞ്ഞ് നോക്കി... നമ്മളെ പ്രവർത്തി കണ്ട് ആഷുവും അർഷിയും ഒരു നിമിഷം പകച്ച് നിന്നിട്ട് ദിലുവിനെ തേടി ആ ഷിപ് മുഴുവൻ അരിച്ച് പെറുക്കിയെങ്കിലും അവളെ അവിടെ കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല... "ഡാ അപ്പു ദിലു എവിടെ...? അവള് എങ്ങോട്ടാ പോയേ...?" എന്നൊക്കെ അർഷി ചോദിക്കുന്നത് കേട്ട് നമ്മളൊരു നിമിഷം സ്റ്റക്കായി നിന്നോണ്ട് ഇന്നലെ ഒരു മിന്നായം പോലെ ദിലുവിനെ നമ്മള് കണ്ടതും ഓള് എങ്ങോട്ടോ പോകാൻ ഒരുങ്ങിയപ്പോ ഓളെ പിടിച്ച് നമ്മളെ കൂടെ ഇരുത്തിയതുമൊക്കെ നമ്മളെ മൈന്റിലേക്ക് വന്നു... അപ്പൊ തന്നെ നമ്മള് ഫോണെടുത്ത് ദിലുവിനെ വിളിക്കാൻ വേണ്ടി നോക്കിയപ്പോ ഫോണിൽ അവന്മാരെ മിസ് കോൾസ്‌ ഒരുപാട് വന്ന് കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു... നമ്മള് അതൊന്നും മൈൻഡ് ചെയ്യാതെ ദിലുവിന്റെ നമ്പറിലേക്ക് ഡയൽ ചെയ്തപ്പോ ഓളെ ഫോൺ സ്വിച്ച് ഓഫ് ആണ്... അപ്പോഴേക്കും അർഷി ക്യാപ്റ്റനോട് പറഞ്ഞ് ഷിപ് കരയിലേക്ക് അടുപ്പിച്ച് നിർത്തിയിരുന്നു... കരയിലെത്തിയതും ഇതുവരെ ഫോൺ എടുക്കാഞ്ഞതിന് അവന്മാരൊക്കെ കൂടി നമ്മളെ പൊങ്കാല ഇട്ടപ്പോ ദിലുവിനെ കാണാൻ ഇല്ലെന്ന് പറഞ്ഞ് ഞങ്ങൾ അവിടെയൊക്കെ അവളെ തേടി നടന്നു... അവിടെയൊക്കെ അവളെ തേടി നടന്നെന്നല്ലാതെ അവളെ കുറിച്ച് ഒരു വിവരവും ഞങ്ങൾക്ക് ലഭിച്ചില്ല... റിസോർട്ടിലുള്ളവരോടും കാണുന്നവരോടുമൊക്കെ അവളെ കുറിച്ച് ചോദിച്ച് നോക്കിയെങ്കിലും ആർക്കും അവളെ കുറിച്ച് ഒരു അറിവും ഇല്ലായിരുന്നു... അപ്പൊ തന്നെ അവന്മാരൊക്കെ കൂടി ചേർന്ന് നമ്മളോട് പോലീസിൽ പരാതി കൊടുക്കാൻ പറയുന്നത് കേട്ട് നമ്മള് അവന്മാരെയൊന്ന് തുറിച്ച് നോക്കി... നമ്മള് ഇവിടെ ഉണ്ടായിട്ട് നമ്മളെ കണ്ണിൽ പൊടി ഇട്ടോണ്ടാ അവള് ഇവിടന്ന് പോയത്... എന്നിട്ട് ഞാൻ തന്നെ പോയി കംപ്ലൈന്റ് കൊടുക്കണമല്ലേ... നടന്നത് തന്നെ... 'എനിക്ക് ഉറപ്പാണ് ദിലുവിനെ ആരും തട്ടി കൊണ്ട് പോയതൊന്നും ആകില്ല... അതിന് മാത്രം മറ്റൊരുത്തനും വളർന്നിട്ടുമില്ല... ഇന്നലെ സംഭവിച്ചതൊക്കെ ആലോചിച്ച് നോക്കുമ്പോ ഉറപ്പായും അവള് ഇവിടന്ന് പോയത് ആകാൻ തന്നെയാണ് ചാൻസ്... പക്ഷെ എങ്ങോട്ട്...? അതും എന്തിന്...? നീ എവിടെ ചെന്ന് ഒളിച്ചാലും ഞാൻ നിന്നെ കണ്ടെത്തിയിരിക്കും ഇഷൂട്ടി... നിന്റെ കാര്യത്തിൽ കുറച്ചൂടി ഞാൻ ശ്രദ്ധ ചെലുത്തണമായിരുന്നു... എന്റെ ഇന്നലത്തെ ഒരു അശ്രദ്ധ മൂലം നീ ഇപ്പോ ഇവിടന്ന് പോയി... പക്ഷെ അധിക കാലമൊന്നും എന്റെ കണ്മുന്നിൽ നിന്ന് മറഞ്ഞിരിക്കാൻ നിന്നെ കൊണ്ട് കഴിയില്ല... with in 24 hrs... അതിനുള്ളിൽ നിന്നെ ഞാൻ കണ്ടു പിടിച്ചിരിക്കും...' ★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★ 【ദിലു】 നമ്മള് പുലർച്ചെ തന്നെ ബാംഗ്ലൂരിൽ ചെന്ന് ലാന്റായതും പണ്ട് ജെനി എന്നെ ജയിലിൽ വെച്ച് കാണാൻ വന്നപ്പോ അവളെനിക്ക് തന്ന അഡ്രെസ്സിലേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി കൊണ്ട് നമ്മള് അവിടന്ന് ഒരു ടാക്സി വിളിച്ചു... എന്നിട്ട് അവളെ ഫ്ലാറ്റിന്റെ മുന്നിൽ വണ്ടി നിർത്തിയതും അയാൾക്ക് ക്യാഷ് കൊടുത്ത് ഫ്ലാറ്റ് ആകെ മൊത്തം ഒന്ന് കണ്ണോടിച്ചോണ്ട് നമ്മള് ഓളെ ഫ്ലാറ്റ് നമ്പറിന് മുന്നിൽ ചെന്ന് കാളിങ് ബെൽ അമർത്തി... അപ്പോ തന്നെ ഹാഫ് സ്ലീവ് ബനിയനും ഷോർട്ട്സും ഇട്ടോണ്ട് ജെനി കതക് തുറന്നതും നമ്മളെ കണ്ട് ഷോക്കായി ഓള് കണ്ണും മിഴിച്ച് തൊള്ളേം തുറന്ന് ആ നിൽപ് നിന്നു... "ഹലോ... ഡി... ജെനി... കാറ്റ് പോയോ..? ഇറ്റ്സ് മീ ദിലു... ഇത്ര വേഗം മറന്നോ...?" നമ്മള് ഓളെ കണ്ണിന് നേരെ കൈ ആട്ടി കൊണ്ട് അങ്ങനെ പറഞ്ഞതും ഓള് പെട്ടെന്ന് ഒന്ന് ഞെട്ടി നമ്മളെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയിട്ട് നമ്മളെ അടിമുടിയൊന്ന് വീക്ഷിച്ചു... "ദിലു... I can't believe... ഞാൻ ഇപ്പോ നിന്നെ കുറിച്ച് വിചാരിച്ചതെയുള്ളൂ... അപ്പോഴേക്കും നീയെന്റെ മുന്നിൽ വന്ന് നിന്നാൽ പിന്നെ ആരായാലും ഇങ്ങനെ ഷോക്കായല്ലേ നിൽക്കൂ... കം... കം... അകത്തേക്ക് വാ..." നമ്മളെ കെട്ടി പിടിച്ചോണ്ട് നമ്മളെ കയ്യിലെ ബാഗ് വാങ്ങി നമ്മളെയും കൊണ്ട് ഓള് അകത്തേക്ക് കയറിയപ്പോ ഓളെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചിട്ട് നമ്മള് ആ ഫ്ലാറ്റ് മുഴുവൻ ഒന്ന് കണ്ണോടിച്ചു... "അല്ലാ നീയെന്തിനാ എന്നെ കുറിച്ച് വിചാരിച്ചേ...? കാര്യമില്ലാതെ നീ എന്നെ കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാൻ വഴിയില്ലല്ലോ..." "അത് നീ പറഞ്ഞത് ശരിയാ... കാര്യമില്ലാതെ നിന്നെ കുറിച്ച് ഞാൻ ചിന്തിക്കില്ല... ഇന്ന് രാവിലെ എണീറ്റപ്പോ തന്നെ എനിക്ക് വന്ന മെസേജ് എന്നെ വീണ്ടും എന്റെ ലണ്ടനിലുള്ള കമ്പനിയിലേക്ക് തിരിച്ച് വിളിച്ചു എന്നതാണ്... അതിന് പിന്നിൽ നീയാകുമെന്ന് മറ്റാരേക്കാളും നന്നായിട്ട് എനിക്ക് അറിഞ്ഞൂടെ... താങ്ക്യൂ സോ മച് ഡാ..." എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് ഓള് നമ്മളെ കയ്യിൽ പിടിച്ചപ്പോ നമ്മള് ഒന്ന് ചിരിച്ച് കൊടുത്തു... "അല്ലാ എന്താ ഒരു മുന്നറിയിപ്പും ഇല്ലാതെ പെട്ടെന്ന് ഇങ്ങോട്ടൊക്കെ...? എന്തേലും പ്രോബ്ലെം ഉണ്ടോടാ...?" "ഓഹോ അപ്പോ നിന്റെ അടുത്തേക്ക് വരണമെങ്കിൽ വല്ല പ്രോബ്ലെം ഉണ്ടാവണമല്ലേ...?" "ഓ... ഞാൻ അത് ഉദ്ദേശിച്ച് പറഞ്ഞതല്ല... ഇപ്പോ നീ ഇങ്ങോട്ട് വരണമെങ്കിൽ അത് വെറുതെ ഒന്നും ആയിരിക്കില്ലെന്ന് എനിക്ക് അറിഞ്ഞൂടെ... എന്താ കാര്യമെന്നാ ഞാൻ ചോദിച്ചത്..." "നീ പറഞ്ഞത് ശരിയാ... ഒരു കാര്യത്തിന് വേണ്ടി തന്നെയാ ഞാൻ ഇങ്ങോട്ട് വന്നത്... അത് ചെയ്ത് തീർത്താൽ ഞാൻ ഇവിടന്ന് മടങ്ങി പൊയ്ക്കോളാം..." "എന്താടി ആരെയെങ്കിലും കൊല്ലനാണോ നീ വന്നത്...? നിന്റെ സംസാരം കേട്ടിട്ട് എനിക്ക് അതാ തോന്നുന്നത്..." ജെനി അല്പം പേടി കലർന്ന മട്ടിൽ അത് പറഞ്ഞപ്പോ നമ്മളൊന്ന് ചിരിച്ച് കൊടുത്തിട്ട് ഫ്രിഡ്ജിൽ നിന്ന് വെള്ളമെടുത്ത് കുടിച്ചു... "നാളെ എനിക്ക് ഇവിടെ വെച്ച് ഒരു ബോക്സിങ് മാച്ചുണ്ട്... അതിൽ പങ്കെടുക്കാൻ വേണ്ടി വന്നതാ... ഇവിടെ വന്നപ്പോ പിന്നെ നിന്നെയൊന്ന് കാണാമെന്ന് കരുതി... നിനക്ക് ഞാൻ ഒരു ബുദ്ധിമുട്ട് ആയില്ലെങ്കിൽ ഒരു രണ്ട് ദിവസം ഞാൻ ഇവിടെ നിന്നോട്ടെ..." "എന്ത് ചോദ്യാ ദിലു ഇത്...? നിനക്ക് എപ്പോ വേണേലും ഇങ്ങോട്ട് കയറി വരാനും എത്ര നാൾ വേണേലും തങ്ങാനും ആരുടെയും സമ്മതം ഒന്നും ചോദിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല... ഈ ജെനിയുടെ ഫ്ലാറ്റ് എപ്പോഴും നിനക്ക് വേണ്ടി കവാടങ്ങൾ തുറന്ന് ഇട്ടിട്ടുണ്ടാകും..." എന്ന് ഓള് പറയുന്നത് കേട്ട് നമ്മളൊന്ന് ചിരിച്ചിട്ട് അവളോട് നമ്മക്കുള്ള റൂം എവിടെയെന്ന് ചോദിച്ചപ്പോ ഓള് ഓളെ റൂം കാണിച്ച് തന്നിട്ട് നമ്മളോട് പോയി ഫ്രഷായി വരാൻ പറഞ്ഞു... നമ്മള് ചെന്ന് ഫ്രഷായി ഡൈനിങ് ഹാളിലേക്ക് ചെന്ന് നോക്കിയപ്പോ ഓള് സ്വിഗിയിൽ നിന്ന് ഫുഡ് ഓഡർ ചെയ്തത് നമ്മക്ക് വേണ്ടി സെർവ് ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു... "ഓഹോ അപ്പോ ഡെയിലി പുറത്ത് നിന്നാണല്ലേ ഫുഡ്... നിനക്ക് ഒന്നും വെച്ചുണ്ടാക്കാൻ അറിയില്ലേ...?" "എന്റെ ദിലു എനിക്ക് ഫുഡ് ഉണ്ടാക്കാൻ അറിയാത്ത കേടൊന്നുമില്ല പക്ഷെ ഞാൻ ഉണ്ടാക്കുന്ന ഫുഡ് നിനക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ലെങ്കിലോ എന്ന് കരുതിയാ ഞാൻ ഫുഡ് പുറത്ത് നിന്ന് ഓഡർ ചെയ്തത്..." "ഓഹോ... അങ്ങനെ... കൊള്ളാലോ... എല്ലാം എന്റെ ഫേവറിറ്റ് ഫുഡ്‌സ്... ഇതൊക്കെ എങ്ങനെ നിനക്ക് അറിയാം..." "അന്ന് ജയിലിൽ കിടക്കുമ്പോ നിനക്ക് വേണ്ടി ആ കോണ്സറ്റബിൾ കൊണ്ട് വന്നത് ഇതൊക്കെയല്ലേ... ആ ഓർമ്മയിൽ വാങ്ങിച്ചതാ..." എന്നൊക്കെ ഓള് പറഞ്ഞപ്പോ നമ്മളെ മൈന്റിലേക്ക് വന്നത് അപ്പുവിനെ ആയിരുന്നു... പിന്നെ പെട്ടെന്ന് ജെനി നമ്മളോട് കഴിക്കാൻ ഇരിക്കാൻ പറഞ്ഞപ്പോ നമ്മള് അപ്പോ തന്നെ അവനെ മൈൻഡിൽ നിന്ന് കളഞ്ഞിട്ട് അവളെ കൂടെ ഫുഡ് കഴിക്കാൻ ഇരുന്നു... "അല്ല ദിലു... നീ ഒറ്റക്കാണോ നാട്ടിൽ നിന്ന് ഇങ്ങോട്ട് വന്നത്..? നിന്റെ അമീഗോസ് ഒക്കെ എവിടെ...? എസ്‌പെഷ്യലി നിന്റെ ഹസ്ബന്റ് ACP അഫ്‌സിയാൻ അഹമ്മദ്... സുഖമല്ലേ മൂപ്പർക്ക്...?" "നീയെങ്ങനെ അതൊക്കെ അറിഞ്ഞു...?" "ബെസ്റ്റ്... നല്ല ചോദ്യം... കുറച്ച് നാളത്തേക്ക് നിങ്ങള് രണ്ട് പേരും അല്ലായിരുന്നോ ന്യൂസിൽ ഒക്കെ നിറഞ്ഞ് നിന്നിരുന്നത്... പിന്നെ എങ്ങനെയാ ഞാൻ അറിയാതെ ഇരിക്കുന്നത്...?" എന്ന് പറഞ്ഞ് ജെനി ചിരിച്ചപ്പോ ഞാനും ഒന്ന് ചിരിച്ചെന്ന് വരുത്തി... "ദിലു സത്യം പറ... നീ അവരാരും അറിയാതെ അവിടന്ന് മുങ്ങിയതാണോ...?" ജെനി അത് ചോദിച്ചപ്പോ നമ്മള് ഓളെ നോക്കി ഇളിച്ചോണ്ട് അതേയെന്ന് തലയാട്ടി കൊടുത്തു... "അത് പറ... നിന്റെ വരവ് കണ്ടപ്പോ തന്നെ ഞാൻ അത് പ്രതീക്ഷിച്ചു... അല്ലാതെ നിന്നെ തനിച്ച് അവര് എങ്ങോട്ടും വിടില്ലെന്ന് എനിക്ക് അറിഞ്ഞൂടെ... അല്ലാ ഇനി എന്നാ തിരിച്ച് നാട്ടിലേക്ക്...? അങ്ങോട്ട് പോകുന്നുണ്ടോ അതോ ഇവിടെ തന്നെ കൂടാൻ ആണോ നിന്റെ പരിപാടി...?" "എന്താ ഞാൻ ഇവിടെ നിൽക്കുന്നതിൽ നിനക്ക് വല്ല ബുദ്ധിമുട്ടും ഉണ്ടോ... ഉണ്ടെങ്കിൽ പറഞ്ഞാൽ മതി ഞാൻ വേറെ വല്ല പ്ളേസും നോക്കികോളാം..." "എന്റമ്മോ ഇങ്ങനെ കലിപ്പ് ആകല്ലെടോ... ഞാൻ ആ അർത്ഥത്തിൽ അല്ല അത് പറഞ്ഞത്... നീ ബോക്സിങ് മാത്രം മനസ്സിൽ കണ്ടൊണ്ട് വന്നതാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നിയില്ല.. അതോണ്ട് ചുമ്മാ ചോദിച്ചെന്നെയുള്ളൂ.. നിനക്ക് പറയാൻ പറ്റുമെങ്കിൽ പറ..." "പറയാം... എല്ലാം... പക്ഷെ ഇപ്പോഴല്ല... സമയം ആകട്ടെ..." എന്ന് പറഞ്ഞ് നമ്മള് ഓളെ നോക്കി സൈറ്റടിച്ച് ഫുഡ് കഴിച്ചു... ★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★ 【അർഷി】 ദിലുവിനെ മാലിയിൽ വെച്ച് കാണാതായ വിവരം ഞങ്ങൾ ആരും വീട്ടിൽ വിളിച്ച് പറഞ്ഞിട്ടില്ല... ഞങ്ങളെ കൂടെ അവരും ടെൻഷൻ അടിക്കേണ്ട എന്ന് കരുതി... പക്ഷെ അപ്പോഴും ഒരു ചോദ്യം മാത്രം ബാക്കിയാണ് ദിലു എങ്ങോട്ടാണ് പോയതെന്ന്... അതിന് മാത്രം എന്താ അവളെ പ്രശ്നം..? അവളെ തപ്പി ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും മാലി മുഴുവൻ നടന്നെങ്കിലും ഒരു തുമ്പും ഞങ്ങൾക്ക് ലഭിച്ചില്ല... ഇടക്കിടക്ക് ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും ചേർന്ന് അവളെ ഫോണിലേക്ക് വിളിച്ച് നോക്കിയെങ്കിലും ഫോൺ സ്വിച്ച് ഓഫിൽ തന്നെ ആയിരുന്നു... ദിലുവിന് ഒരാപത്തും സംഭവിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് തന്നെയാണ് ഞങ്ങളെ വിശ്വാസം... പക്ഷെ അവളെവിടെ...? ഇവിടെ ഒരുത്തി ആണെങ്കിൽ ദിലുവിനെ കാണാഞ്ഞിട്ട് കരഞ്ഞ് അലമുറയിടുന്നുണ്ട്... അവളെ കാണാത്ത ടെന്ഷനിൽ ഇവളെ ഈ കരച്ചില് കൂടി ആയിട്ട് തലക്ക് പ്രാന്ത് പിടിക്കാണ്... അപ്പോഴാണ് അപ്പു അവളെ ഫോണിലേക്ക് വീണ്ടും വിളിച്ച് നോക്കിയിട്ട് എന്തോ ഒന്ന് ഓർത്ത പോലെ നെറ്റിയിൽ കൈ കൊണ്ട് പോയത്... ഓന്റെ പ്രവർത്തി കണ്ട് അവനോട് കാര്യം അന്വേഷിച്ചപ്പോ ഓൻ ഞങ്ങളോട് പറഞ്ഞത് കേട്ടപ്പോ തന്നെ എനിക്ക് മനസ്സിലായി ദിലു എവിടെയാണെന്ന് അവൻ കണ്ടെത്തിയെന്ന്... "അർഷി... നിങ്ങൾ തിരിച്ച് നാട്ടിലേക്ക് പൊയ്ക്കോ... എന്നെ കുറിച്ചോ ദിലുവിനെ കുറിച്ചോ ആരെങ്കിലും ചോദിച്ചാൽ ഞങ്ങൾ രണ്ടു പേരും വേറെ എങ്ങോട്ടെങ്കിലും ട്രിപ്പടിക്കാൻ പോയെന്ന് പറഞ്ഞാൽ മതി... വെറുതെ അവരെ കൂടി ഓരോന്ന് പറഞ്ഞ് ടെൻഷൻ അടിപ്പിക്കണ്ട... നാളെ നേരം വെളുക്കുമ്പോ ദിലു മാൻഷനിൽ എത്തിയിട്ടുണ്ടാകും... നിങ്ങള് ഇനി അധികം വൈകിക്കണ്ട വേഗം നാട്ടിലേക്ക് ചെല്ലാൻ നോക്ക്..." അപ്പു ഒന്നും കാണാതെ അത് പറയില്ലെന്ന് ഉറപ്പുണ്ടായത് കൊണ്ട് തന്നെ ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും തിരിച്ച് നാട്ടിലേക്ക് പോകാൻ റെഡിയായി... രാവിലെ മുതൽ അവളെ തേടി നടന്ന അലച്ചിലിൽ ഒരു തുള്ളി വെള്ളം പോലും ആരും കുടിച്ചിട്ടില്ല... ഇപ്പോ തന്നെ നേരം ഇരുട്ടി തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്... ദിലു ഇവിടെ ആകും...? നമ്മള് ബാഗിലേക്ക് തിങ്‌സ് പാക്ക് ചെയ്ത് വെച്ചിട്ട് അവന്മാരെ കാത്ത് റിസോർട്ടിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് നമ്മള് അത് ഓർത്തത്... അപ്പോ തന്നെ ആഷു നമ്മളെ മുന്നിൽ വന്ന് ചിണുങ്ങുന്നത് കണ്ട് നമ്മള് ഓളെ തലയുയർത്തി നോക്കി നെറ്റി ചുളിച്ചു... "എന്താടി ഉണ്ടക്കണ്ണി വെറുതെ നിന്ന് മോങ്ങുന്നത്...? ദിലു ഒക്കെ സേഫാണ്... അവളെ ഓർത്ത് കരയൊന്നും വേണ്ട... ഓള് എവിടെയാണെന്ന് അപ്പുവിന് അറിയാം..." "ഞാൻ അതിനൊന്നുമല്ല കരഞ്ഞത്... ഓളെ കാണാതായതിൽ എനിക്ക് വിഷമൊക്കെയുണ്ട്‌... പക്ഷെ നമ്മളെ ട്രിപ്പ് ഇത്ര പെട്ടെന്ന് തീർന്ന് പോയില്ലേ.... അത് ആലോജിക്കുമ്പോ സങ്കടം വരുന്നു..." കുരിപ്പ് അണ്ണാച്ചി... ഇവിടെ ഒരുത്തിയെ കാണാതായിട്ട് ഞങ്ങളൊക്കെ ടെൻഷൻ അടിക്കുമ്പോ ഉണ്ടക്കണ്ണിക്ക് വിഷമം ട്രിപ്പ് കഴിഞ്ഞ് ഞങ്ങള് തിരിച്ച് പോകുന്നത് ആലോചിച്ചിട്ടാ... ഇവളെയൊക്കെ ഞാൻ എന്താ വേണ്ടതെന്റെ പടച്ചോനെ... അങ്ങ് തട്ടി കളഞ്ഞാലോ... നമ്മള് ഓളെ പറച്ചില് കേട്ട് തുറിച്ച് നോക്കി കൊണ്ട് അവിടന്ന് എണീക്കാൻ നിന്നപ്പോ ഓള് നമ്മളെ തോളിൽ പിടിച്ച് എന്നെ അവിടെ തന്നെ ഇരുത്തി... "സോറി... ഞാൻ ചുമ്മാ ഒരു തമാശ പറഞ്ഞതാ... അതും ഓർത്ത് എന്നോട് ഇനി പിണങ്ങല്ലേ... പിന്നെ ഇങ്ങള് പറഞ്ഞ പോലെ അഫ്‌സിക്കാക്ക് അറിയാലോ ദിലു എവിടെയുണ്ടെന്ന് പിന്നെ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ ടെൻഷൻ അടിക്കുന്നെ...? പോരാത്തതിന് ദിലു ആരാ എന്താ എന്നൊക്കെ ഞാൻ പറഞ്ഞ് തന്നിട്ട് വേണ്ടല്ലോ എന്റെ റൗഡി ബേബിക്ക് അറിയാൻ... അവളെ അങ്ങനെ ആർക്കും തട്ടി കൊണ്ട് പോകാൻ ഒന്നും പറ്റില്ലെന്ന് അറിഞ്ഞൂടെ...? ഇത് മിക്കവാറും അഫ്‌സിക്കയുമായി വഴക്കിട്ടതിന് അവള് പിണങ്ങി പോയതാകും എനിക്ക് അത് ഉറപ്പാ... അതോണ്ട് മൂപ്പര് തന്നെ അവളെ തിരിച്ച് കൊണ്ട് വരുമെന്നതിൽ എനിക്ക് യാതൊരു വിധ സംശയവുമില്ല... പിന്നെ എന്തിനാ എന്റെ റൗഡി ബേബി ഇങ്ങനെ സാഡ് ആയിട്ട് ഇരിക്കുന്നെ... ഒന്ന് ചിരിക്ക് പ്ലീസ്... ഇങ്ങളെ മോന്ത ഇങ്ങനെ കാണാൻ തീരെ രസല്യ... സത്യം..." എന്നൊക്കെ ഓള് നിന്ന് പറയുന്നത് കേട്ട് അറിയാതെ തന്നെ നമ്മളെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിടർന്നു... അത് കണ്ട് ഓളും ഒന്ന് ചിരിച്ചപ്പോ നമ്മള് ഓളെയൊന്ന് തുറിച്ച് നോക്കി... "റൗഡി ബേബി... ഒരു ഹെല്പ് ചെയ്യോ..? എന്റെ കയ്യ് ഭയങ്കര വേദന... എനിക്ക് എന്റെ മുടി വാർന്ന് കെട്ടാൻ ഒന്നും പറ്റുന്നില്ല... ഒന്ന് ഹെല്പ് ചെയ്യോ... പ്ലീസ്..." എന്ന് പറഞ്ഞ് കെഞ്ചി കൊണ്ട് ആഷു കണ്ണുകൾ തുടരെ തുടരെ ചിമ്മി നമ്മളെ മുന്നിൽ നിന്നപ്പോ ഓളെ മോന്തക്ക് ഒന്ന് കൊടുക്കാൻ ആയിരുന്നു തോന്നിയത്... പിന്നെ ഓള് ചീർപ്പും മുടി കെട്ടാൻ വേണ്ടിയുള്ള ഒരു ബണ്ണും ബാന്റും പിടിച്ച് നമ്മളെ മുന്നിൽ നിന്നപ്പോ നമ്മള് പാവല്ലേ എന്ന് കരുതി അവിടന്ന് എണീറ്റ് അവളെയും കൊണ്ട് കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ ചെന്ന് നിന്നു... എന്നിട്ട് ഓളെ ഇടതൂർന്ന നീണ്ട മുടി ചീർപ്പ് കൊണ്ട് വാരിയൊതുക്കി ബന്ന് വെച്ച് കെട്ടി കൊടുത്തു... അപ്പോ ഓള് ചിരിച്ചോണ്ട് കണ്ണാടിയിലൂടെ നമ്മളെ നോക്കുന്നത് കണ്ട് നമ്മള് ഓളെ മുടിയിൽ പിടിച്ച് ഒരു വലിയങ്ങ് വലിച്ചു... അപ്പോ തന്നെ ഓള് നമ്മളെ തുറിച്ച് നോക്കി കൊണ്ട് നമ്മളെ കയ്യിനൊരു കിഴുക്ക് വെച്ച് തന്നിട്ട് ഓള് ഷാൾ സ്‌കാഫ് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി... നമ്മള് ഓളെ നോക്കി അങ്ങനെ ചിരിച്ചോണ്ട് നിൽക്കുമ്പോ തന്നെ അവന്മാര് നമ്മളെ വിളിച്ചിട്ട് റിസോർട്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങാൻ പറഞ്ഞതും ആശുവിനോട് ചൂടായി കൊണ്ട് നമ്മള് വേഗം റിസോർട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങി... നമ്മളെ പിന്നാലെ ഓള് ബാഗും വലിച്ചോണ്ട് വരുന്നത് കണ്ടപ്പോ നമ്മള് തിരിച്ച് അങ്ങോട്ട് തന്നെ ചെന്ന് ബാഗ് അവളെ കയ്യിൽ നിന്ന് വാങ്ങിയിട്ട് കാറിലേക്ക് കയറി... അപ്പൊ ഞങ്ങളെ കൂടെ അപ്പുവും എയർപോട്ട് വരെ ഉണ്ടായിരുന്നു... ഞങ്ങളോട് ജെറ്റിൽ പോകാൻ പറഞ്ഞിട്ട് അപ്പു ബാംഗ്ളൂരിലേക്കുള്ള ടിക്കറ്റും കൊണ്ട് ഫ്ളൈറ്റിലേക്ക് പോകുന്നത് കണ്ട് ഞങ്ങളൊക്കെ ഒന്ന് നെറ്റി ചുളിച്ച് അവനെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു... ★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★ 【ആഷു】 അഫ്‌സിക്ക ബാംഗ്ളൂരിലേക്കുള്ള ഫ്‌ളൈറ്റ് ടിക്കറ്റ് കൊണ്ട് പോകുന്നത് കണ്ടപ്പോ തന്നെ നമ്മക്ക് മനസ്സിലായി ദിലു ബാംഗ്ലൂരിൽ ആകും ഉണ്ടാവുകയെന്ന്... പക്ഷെ അതെങ്ങനെ മൂപ്പർക്ക് മനസ്സിലായെന്ന് മാത്രം മനസ്സിലാകുന്നില്ല... ഞങ്ങള് തിരിച്ച് വീട്ടിൽ എത്തിയപ്പോ സമയം രാത്രി പന്ത്രണ്ട് മണിയോട് അടുത്തിരുന്നു... ഞങ്ങള് തിരിച്ച് വരുന്ന വിവരം ആരോടും പറഞ്ഞിട്ടില്ലാത്തത് കൊണ്ട് ഇത്ര പെട്ടെന്ന് ഞങ്ങള് തിരിച്ച് വന്നത് അറിഞ്ഞ് ആകെ ഷോക്കായാണ് മാൻഷനിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരും നിന്നത്... ട്രിപ്പ് ക്യാൻസൽ ചെയ്ത് പെട്ടെന്ന് വന്നതിന് നമ്മളെ റൗഡി ബേബി അവരോട് എന്തൊക്കെയോ മുടന്തൻ ന്യായങ്ങൾ ഒക്കെ പറഞ്ഞിട്ട് അപ്പുവും ദിലുവും വേറെ ട്രിപ്പിൽ ആണെന്ന് കൂടി കൂട്ടി ചേർത്തോണ്ട് മൂപ്പര് വേഗം റൂമിലേക്ക് തടി തപ്പി... ഇനി നമ്മക്ക് ഇവടെ നിന്നിട്ട് വേറെ എന്താ പണി...? അതോണ്ട് നമ്മളും ഓൻ പറഞ്ഞതൊക്കെ സത്യാ എന്ന മട്ടിൽ അവരെയൊക്കെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ച് കൊടുത്തിട്ട് റൂമിലേക്ക് കയറി ചെന്നു... അപ്പോ നമ്മളെ റൗഡി ബേബി ഫ്രഷാകാൻ വേണ്ടി ബാത്റൂമിലേക്ക് കയറി പോകുന്നത് കണ്ട് നമ്മളൊന്ന് നെടുവീർപ്പിട്ട് ബെഡിൽ ഇരുന്നിട്ട് ഫോണെടുത്ത് അഫ്‌സിക്കാന്റെ നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്തു... മൂപ്പര് ബാംഗ്ലൂരിൽ എത്തിയോ അവളെ കണ്ടോ എന്നൊക്കെ അറിയണ്ടേ... നമ്മള് വിളിച്ച് നോക്കിയപ്പോ മൂപ്പരെ ഫോൺ സ്വിച്ച് ഓഫാണെന്ന് കേട്ടതും ചിലപ്പോ ഇപ്പോഴും ഫ്ളൈറ്റിൽ ആകുമെന്ന് പിറുപിറുതോണ്ട് നമ്മള് കുറച്ച് നേരം അങ്ങനെ ബെഡിൽ മലർന്ന് കിടന്നു.... എന്നിട്ട് ദിലു ഇന്നലെ രാത്രി ഞങ്ങളെ കൂടെ ചെലവിട്ട നിമിഷങ്ങൾ ഒക്കെ ഒന്ന് ആലോജിച്ച് നോക്കിയപ്പോ തന്നെ നമ്മള് സ്വിച്ചിട്ട പോലെ എണീറ്റ് ഇരുന്നു... "ഇന്നലെ ദിലുവിനെ ഞങ്ങള് അവസാനമായി കണ്ടത് അവിടെ ഇരുന്ന് ജ്യൂസ് കുടിക്കുമ്പോഴാണ്... അതുമല്ല ഞങ്ങള് മൂന്ന് പേരും അത് കുടിച്ചെങ്കിലും ദിലു ഒരു സിപ് പോലും അപ്പോ കുടിച്ചിട്ടില്ല... അപ്പോ അതിനർഥം ജ്യൂസിൽ എന്തോ കലർത്തി കുടിപ്പിച്ചിട്ട് ഞങ്ങളെ ഉറക്കി കെടുത്തി അവള് അവിടന്ന് മുങ്ങി കളഞ്ഞെന്ന് അല്ലെ..? പക്ഷെ എന്തിന്...? ശരിക്കും അഫ്‌സിക്കാനോടുള്ള പിണക്കം കൊണ്ട് തന്നെയാകോ അവള് പോയത്...? അതോ ഈ പോക്കിന് പിറകിൽ മറ്റു വല്ല ഉദ്ദേശവും ഉണ്ടാകോ...? ഏയ്... എന്തുണ്ടാകാൻ...? ഒന്നും ഉണ്ടാകില്ല... ദിലു അഫ്‌സിക്കാനോട് പിണങ്ങിയിട്ട് തന്നെയാ പോയത്... ബാംഗ്ലൂരിൽ ചെന്നിട്ട് അവള് എവിടെയാകും ഉണ്ടാകാ...? എവിടെ ആയാലും ഓള് പോകാൻ കാരണക്കാരനായ മൂപ്പര് തന്നെ കൊണ്ട് വന്നാൽ മതി..." എന്നൊക്കെ നമ്മള് സ്വയം പറഞ്ഞോണ്ട് ഇരുന്നപ്പോ തന്നെ നമ്മളെ റൗഡി ഫ്രഷായി ഇറങ്ങി വന്നിട്ട് നേരെ വന്ന് ബെഡിലേക്ക് മറിഞ്ഞു... ഇന്ന് ഓളെ തിരഞ്ഞ് അലച്ചിലോട് അലച്ചിൽ ആയോണ്ട് ക്ഷീണം കാണുമെന്ന് അറിയുന്നോണ്ട് തന്നെ മൂപ്പരെ ശല്യം ചെയ്യാതെ നമ്മളും ചെന്ന് ഫ്രഷായി വന്ന് കിടന്നു... ★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★ 【ദിലു】 ഇന്നലെ ജെനിയോട് സംസാരിച്ചിരുന്ന് സമയം പോയത് അറിഞ്ഞിട്ടില്ല... ഇടക്ക് ജെനിന്റെ ഫോണിൽ നിന്ന് നമ്മള് ദേവിന് വിളിച്ച് നോക്കിയപ്പോ അറിയാൻ കഴിഞ്ഞത് അവരൊക്കെ തിരിച്ച് നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി പോയെന്നാണ്... അതോണ്ട് തന്നെ വൈകാതെ ദേവും എവിടെയെത്തും... പിന്നെ ഇവിടന്ന് ഞങ്ങളെ ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക്... ജെനി അവളെ റൂം എനിക്ക് യൂസ് ചെയ്യാൻ തന്നിട്ട് ഓള് ഫ്ളാറ്റിലെ മറ്റൊരു റൂമിലായിരുന്നു കിടന്നിരുന്നത്... നല്ലോണം ക്ഷീണം ഉണ്ടായത് കൊണ്ട് തന്നെ ഒന്ന് കണ്ണടച്ചപ്പോഴേക്കും ഞാൻ ഉറങ്ങിയിരുന്നു... ബെഡിനോട് ചാരിയുള്ള ടേബിളിൽ വെച്ച ടൈം പീസ് കിടന്ന് കാറുന്ന ശബ്ദം കേട്ടാണ് പിന്നെ നമ്മള് ഉറക്കിൽ നിന്നും ഉണരുന്നത്... നമ്മള് കണ്ണ് തുറന്ന് ടൈം പീസിലേക്ക് നോക്കി 9 മണിയോ എന്ന് സ്വയം പുലമ്പി കൊണ്ട് കണ്ണ് മുന്നോട്ട് പായിച്ചതും നമ്മളെ നോക്കി താടിക്ക് കയ്യും കൊടുത്ത് ചെയറിൽ ഇരിക്കുന്ന രൂപം കണ്ട് നമ്മള് ഞെട്ടി കണ്ണും മിഴിച്ച് ബെഡിൽ നിന്ന് എണീറ്റ് ഇരുന്നു... "ഗുഡ് മോർണിംഗ് ഇഷൂട്ടി..." എന്ന് നമ്മളെ നോക്കി ഇളിച്ചോണ്ട് പറയുന്ന മൊതലിനെ കണ്ടിട്ട് നമ്മക്ക് ചിരിക്കണോ കരയണോ എന്ന് അറിയാൻ പാടില്ലാത്ത അവസ്ഥയായിരുന്നു... "ഞങ്ങളെയൊക്കെ ഉറക്കി കെടുത്തിയിട്ട് എങ്ങോട്ടേലും നാട് വിട്ട് പോകാമെന്ന് കരുതിയോ...? ഞാൻ ജീവനോടെ ഉള്ളിടത്തോളം കാലം നീ എവിടെ പോയാലും നിന്റെ നിഴല് പോലെ ഞാൻ നിന്റെ കൂടെ തന്നെ കാണും എന്റെ പൊന്ന് ഇഷൂട്ടി...." എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൻ എന്റെ കവിളിൽ പിച്ചിയതും നമ്മള് ഓന്റെ കൈ തട്ടി മാറ്റി ബെഡിൽ നിന്ന് ചാടി എണീറ്റു... അപ്പോഴാണ് നമ്മള് നമ്മളെ കയ്യിലേക്ക് ശരിക്കും ശ്രദ്ധിച്ചത്... നമ്മളെ കൈ രണ്ടും വിലങ്ങ് വെച്ച് ലോക്ക് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്... അത് കണ്ട് നമ്മളൊന്ന് ഞെട്ടി ആ പൊറിഞ്ചുവിനെ നോക്കിയപ്പോ ഓൻ അതിന്റെ കീ കയ്യിലിട്ട് അമ്മാനമാടി കൊണ്ട് അവിടന്ന് എണീറ്റ് നമ്മളെ അടുത്തേക്ക് വന്നു... *"ഡാ മര്യാദക്ക് ലോക്ക് റിലീസ് ചെയ്‌തോ... ഇല്ലെങ്കിൽ നിന്നെ ഞാൻ..."* "കൂൾ ഇഷൂട്ടി കൂൾ... എന്തിനാ ഇങ്ങനെ ഹോട് ആകുന്നേ...? നീ ഇനിയും എന്റെ കൈ വിട്ട് പോകാതിരിക്കാൻ വേണ്ടിയല്ലേ ഞാൻ നിന്നെ ലോക്ക് ആക്കിയത്... നിന്നെ കയ്യോടെ കൂട്ടി കൊണ്ട് ചെല്ലാമെന്ന് ഞാൻ എന്റെ അളിയന് വാക്ക് കൊടുത്തതാ... അപ്പോ എനിക്ക് ആ വാക്ക് പാലിച്ചല്ലേ പറ്റൂ... അതിന് നീയൊരിക്കലും സമ്മതിക്കില്ലെന്ന് നമ്മക്ക് ഉറപ്പല്ലേ... അതോണ്ടാ ആദ്യമേ നിന്നെ ലോക്ക് ആക്കിയത്... ഇനി നമുക്ക് പോകാം...?" എന്ന് ഓൻ നമ്മളെ നോക്കി ഇളിച്ചോണ്ട് നമ്മളെ അടുത്തേക്ക് വന്ന് പറഞ്ഞതും നമ്മള് ഓനെ പിറകിലേക്ക് തള്ളി മാറ്റി ചുവരിനോട് ചേർന്ന് നിന്നു... അപ്പോ തന്നെ ഒരു കൊടുങ്കാറ്റ് പോലെ ഓൻ പാഞ്ഞ് നമ്മളെ നേർക്ക് വന്നിട്ട് നമ്മളെ രണ്ട് സൈഡിലുമായി ഓന്റെ കൈ കുത്തി നിർത്തിയത് കണ്ട് നമ്മള് കണ്ണും തള്ളി ഓനെ നോക്കി... "എന്റെ ഇഷൂട്ടി പേടിച്ച് പോയോ..? ഞാൻ ചുമ്മാ ഒരു നമ്പർ ഇറക്കിയതല്ലേ...?" "നീ... നീയെങ്ങനെ ഇവിടെ എത്തി..? ഞാൻ ഇവിടെയുണ്ടെന്ന് ആരാ നിന്നോട് പറഞ്ഞേ...?" "വേറെ ആരാ... നിന്റെ ഫോൺ തന്നെ..." "What...?" ഓൻ പറയുന്നത് കേട്ട് ഒന്നും മനസ്സിലാകാതെ നെറ്റി ചുളിച്ച് ഓനെ നോക്കിയതും ഓൻ അതേയെന്ന മട്ടിൽ തലയാട്ടി കൊണ്ട് പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഓന്റെ ഫോൺ എടുത്ത് നമ്മളെ ഫോണിലേക്ക് ഡയൽ ചെയ്തു... എന്നിട്ട് അത് സ്പീക്കറിൽ ഇട്ടതും നമ്മളെ ഫോൺ സ്വിച്ച് ഓഫ് ആണെന്ന് ആദ്യം ഇംഗ്ലീഷിലും പിന്നെ കന്നടയിലും പറയുന്നത് കേട്ട് നമ്മള് കണ്ണിറുക്കെ അടച്ച് ഛെ എന്ന് പറഞ്ഞ് മുഖം തിരിച്ചു... "ഇത് കേട്ടപ്പോ തന്നെ ഞാൻ ഊഹിച്ചു നീ ഇവിടെ എവിടെയോ ആണെന്ന്... കർണ്ണാടകയിൽ നിനക്ക് പരിചയമുള്ള ഒരേയൊരിടം അത് ബാംഗ്ളൂർ ആണ്... എന്നാലും നിനക്ക് ഇവിടെ പരിചയക്കാരായി അധികം പേരൊന്നുമില്ല താനും... അപ്പോഴാണ് എനിക്ക് ജെനിഫെറിനെ ഓർമ്മ വന്നത്... പല തവണ ഞാനും ബേബിയും ഐഷുമ്മയും ഒക്കെ നിന്നെ കാണാൻ വേണ്ടി ജയിലിലേക്ക് വന്നിട്ടും ഞങ്ങളെ ഒന്നും കാണാൻ കൂട്ടാക്കാതെ ഇരുന്ന നീ ഇവള് കാണാൻ വന്നപ്പോ മാത്രം അതിന് സമ്മതിച്ചു... അന്ന് ജെനിഫെർ നിന്നെ കണ്ട് ജയിലിൽ നിന്ന് മടങ്ങുമ്പോ അവളെ കൊണ്ട് വല്ല ആവശ്യവും ഭാവിയിൽ ഉണ്ടായേക്കാം എന്ന് തോന്നിയത് കൊണ്ട് ഞാൻ അവളെ അഡ്രസ്സ് ഓളെ കയ്യിൽ നിന്ന് വാങ്ങിയിരുന്നു... ബാംഗ്ളൂരിലേക്ക് നീ വന്നിട്ടുണ്ടെൽ ഉറപ്പായും നീ അവളെ കൂടെ ആയിരിക്കുമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി... അതോണ്ട് ഒരു ഊഹം വെച്ച് ഇങ്ങോട്ട് ലാന്റായതാ... ഇങ്ങോട്ട് വന്നപ്പോഴാണെങ്കിലോ ഡോർ തുറന്ന് എന്നെ കണ്ടയുടനെ തന്നെ ജെനി ഒരു ചോദ്യം 'ആഹാ വന്നല്ലോ ACP സർ, അവള് ഇവിടെ ഉണ്ടെന്ന് അറിഞ്ഞ് വന്നതാകുമല്ലേ' എന്ന്... അതോണ്ട് എനിക്ക് കൂടുതൽ ഒന്നും അവളോട് ചോദിക്കേണ്ടി വന്നില്ല... ഓള് നീ കിടക്കുന്ന റൂം എനിക്ക് കാണിച്ച് തന്നിട്ട് ഒന്ന് പുറത്ത് പോയിട്ട് വരാമെന്ന് പറഞ്ഞ് ഓള് ഫ്ലാറ്റിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി പോയി... ഇവിടെ വന്നപ്പോ നമ്മളെ കെട്ട്യോള് നല്ല സുഖമായിട്ട് ഒന്നും അറിയാതെ കിടന്നുറങ്ങാ... നിന്നെ വിളിച്ചുണർത്തി നിന്റെ ഉറക്കം ഞാനായിട്ട് കളയണ്ടല്ലോ എന്ന് കരുതിയാ ഇതുവരെ കാത്തിരുന്നത്..." എന്നൊക്കെ ഓൻ പറയുന്നത് കേട്ടിട്ട് ആദ്യം തന്നെ ജെനിയെ മനസിൽ ഒരായിരം വട്ടം പ്രാകി കൊന്ന് ഈ കോപ്പ് പൊറിഞ്ചുവിനെ തുറിച്ച് നോക്കി കൊണ്ട് നമ്മളെ കൈ വിലങ്ങിൽ നിന്ന് അഴിക്കാൻ നമ്മള് പെടാപ്പാട് പെട്ടോണ്ടിരുന്നു... "ഇത് അഴിക്കാൻ വേണ്ടി നീ ഇങ്ങനെ നിന്ന് പരാക്രമം കാണിക്കാൻ നിന്നാലെ നിനക്ക് അതിനേ നേരം കാണൂ... ഈ കീ വെച്ചല്ലാതെ ഇത് അഴിക്കാൻ പറ്റില്ല എന്റെ ഇഷൂട്ടി..." *"എന്ന പിന്നെ നിന്ന് വാചകമടിക്കാതെ ഈ ലോക്ക് റിലീസ് ചെയ്യ്... എനിക്ക് പോണം..."* "പോണമെന്നോ...? എങ്ങോട്ട്...?" *"അത് നീ അറിയണമെന്നില്ല..."* "ഓഹോ... എന്നാപ്പിന്നെ എനിക്ക് അറിയണ്ട... എന്നിട്ട് നീ ഇവിടന്ന് എങ്ങനെയാ പോകുന്നതെന്ന് എനിക്ക് ഒന്ന് കാണണം..." എന്ന് ഓൻ പറയുന്നത് കേട്ടിട്ട് നമ്മക്ക് കരച്ചിലൊക്കെ വരുന്ന പോലെ തോന്നി നമ്മള് ഒന്ന് ചിണുങ്ങിയിട്ട് ഓനോടുള്ള ദേഷ്യം ഒക്കെ കടിച്ച് പിടിച്ച് ഓന്റെ മുഖത്തേക്ക് ഒരു ദയയോടെ നോക്കി... "പ്ലീസ്... ഈ ലോക്ക് റിലീസ് ചെയ്യ്... ഇന്ന് പത്ത് മണിക്ക് എനിക്ക് ഒരു മാച്ചുണ്ട്... എനിക്ക് അതിന് പോയേ പറ്റൂ... പ്ലീസ് പൊറിഞ്ചു ഈ ലോക്ക് റിലീസ് ചെയ്യ്..." എന്ന് നമ്മള് പല്ലിറുമ്മി കൊണ്ട് എങ്ങനെയൊക്കെയോ ഓനോട് പറഞ്ഞ് തീർത്തതും ഓൻ നെറ്റി ചുളിച്ചോണ്ട് നമ്മളെ ഉറ്റു നോക്കി ആണോ എന്ന് തലയാട്ടി... നമ്മള് അപ്പോ തന്നെ അതേയെന്ന് തിരിച്ച് തലയാട്ടിയതും ഓൻ ഒരു കള്ളച്ചിരി പാസാക്കി കൊണ്ട് ഓന്റെ സ്പെക്‌സ് എടുത്ത് വെച്ചിട്ട് ഏതോ ഒരു സൈഡിലേക്ക് തല ചെരിച്ച് നിന്നു... "കിസ് മീ..." *"ന്ത്....?"* ആ പൊറിഞ്ചു കോപ്പ് പറയുന്നത് കേട്ട് നമ്മള് ഉറഞ്ഞ് തുള്ളി കൊണ്ട് ഓനോട് അത് ചോദിച്ചതും ഓൻ സ്പെക്‌സ് വിരല് കൊണ്ട് താഴേക്ക് നീക്കിയിട്ട് നമ്മളെ നോക്കി ഒന്ന് സൈറ്റടിച്ചു... "പറഞ്ഞത് കേട്ടില്ലേ എന്റെ ഇഷൂട്ടി...? എനിക്ക് ഒരു കിസ് താ നിന്നെ ഞാൻ റിലീസ് ചെയ്തോളം..." "ആ പൂതിയങ്ങ് മനസ്സിൽ വെച്ചാൽ മതി... നിന്നെ കിസ് ചെയ്തിട്ട് എനിക്കിപ്പോ മാച്ചിന് പോകണ്ട..." എന്ന് പറഞ്ഞ് നമ്മള് ഓനെ തുറിച്ച് നോക്കി മുഖം തിരിച്ചതും ഓൻ സ്പെക്‌സ് ഊരിയിട്ട് ഓകെ എന്ന് പറഞ്ഞു... "ഓകെ... പോകണ്ട... എനിക്കെന്താ നഷ്ടം...? നിനക്ക് അല്ലെ നഷ്ടം... പേരൊക്കെ കൊടുത്ത് മാച്ചിന് വേണ്ടി ഇത്രെയും ദൂരം വന്നിട്ട് അതിൽ പങ്കെടുക്കാതെ മടങ്ങി പോകാ എന്നൊക്കെ പറയുമ്പോ നാണക്കേട് നിനക്ക് തന്നെയാ... എനിക്കെന്താ...? നന്നായിട്ട് ആലോജിച്ച് നോക്കിക്കോ... മാച്ച് തുടങ്ങാൻ ഇനി അധികം സമയമൊന്നുമില്ല... ഇപ്പോ നീ ഇവിടന്ന് ഇറങ്ങിയാലെ അവിടെ സമയത്ത് എത്തൂ... എന്ത് വേണമെന്ന് നീ തീരുമാനിക്ക്..." എന്നൊക്കെ ഓൻ പറയുന്നത് കേട്ടിട്ട് നമ്മള് കണ്ണടച്ച് പിടിച്ചോണ്ട് അവിടെ നിന്ന് അലറി... അത് കേട്ടിട്ട് ആ കോപ്പ് നിന്ന് ചിരിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ട് നമ്മക്ക് ദേഷ്യവും സങ്കടവും ഒക്കെ വരുന്നുണ്ട്... പണ്ടാറടങ്ങാൻ ഈ കോപ്പ് എവിടെ ചെന്നാലും നമ്മക്ക് ഒരു സ്വസ്ഥത തരുന്നില്ലല്ലോ പടച്ചോനെ... "എന്ത് തീരുമാനിച്ചു മൈ ഇഷൂട്ടി... കിസ് തരുന്നോ അതോ എന്റെ കൂടെ നാട്ടിലേക്ക് പോരുന്നോ...? കിസ് തരാൻ ആണ് നിന്റെ തീരുമാനം എങ്കിൽ ദാ ഇവിടെ തന്നാൽ മതി..." എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞോണ്ട് ഓന്റെ കവിള് നമ്മളെ നേർക്ക് കൊണ്ട് വന്നതും നമ്മളൊന്ന് പിറകോട്ട് ചാഞ്ഞിട്ട് മുഖം ചെരിച്ചു... 'ദിലു... ഒരു കിസ് അല്ലെ അവൻ ചോദിച്ചുള്ളൂ അതും കവിളില്... നീ അവന് എത്ര തവണ ഇതൊക്കെ കൊടുത്തിട്ടുണ്ടാകും പിന്നെ ഇപ്പോ ഒരെണ്ണം കൊടുത്താൽ എന്താ നിനക്ക്...? അവൻ പറഞ്ഞ പോലെ മാച്ചിന് ഇനി അധികം സമയമൊന്നുമില്ല എവിടെയും തോറ്റ് ശീലമില്ലാത്ത നീ ഇവന്റെ മുന്നിലെ എപ്പോഴും തോറ്റിട്ടുള്ളൂ... പക്ഷെ ഇവിടെ നിനക്ക് ജയിക്കണമെങ്കിൽ ഇപ്പോ നീ അവനെ കിസ് ചെയ്യല്ലാതെ വേറെ മാർഗമില്ല... ഒരു കിസ് അല്ലെ അങ്ങ് കൊടുത്തേക്ക്...' എന്നൊക്കെ നമ്മളെ മനസ് നമ്മളോട് മന്ത്രിച്ചപ്പോ നമ്മള് കണ്ണടച്ചോണ്ട് ഓകെ പറഞ്ഞു... അപ്പോ തന്നെ ഓൻ നമ്മളെ നോക്കി ഒരു ഇളി ഇളിച്ചോണ്ട് അടുത്തേക്ക് വന്നിട്ട് നമ്മളെ രണ്ട് കയ്യിലും പിടിച്ച് ഓന്റെ കഴുത്തിലൂടെ ഒരു മാല പോലെ കയ്യിട്ടു... അത് കണ്ട് നമ്മള് ഇതെന്തിനാ എന്ന മട്ടിൽ ഓനെ നോക്കിയതും ഓൻ നമ്മളെ അരയിലൂടെ കയ്യിട്ട് നമ്മളെ ഓനിലേക്ക് ചേർത്ത് നിർത്തി... അപ്പോ തന്നെ നമ്മളെ മേനിയാകെ ഒരു തരം കുളിര് കേറിയതും നമ്മളൊരു ചാട്ടം ചാടി കൊണ്ട് ഓന്റെ കയ്യിലങ്ങനെ നിന്ന് ശ്വാസം പോലും സൂക്ഷിച്ച് വിട്ടോണ്ട് ഓന്റെ മുഖത്തേക്ക് ഉറ്റു നോക്കി... അപ്പോ ഓൻ ഓന്റെ കവിള് നമ്മളെ നേരെ കാണിക്കുന്നത് കണ്ട് നമ്മള് കണ്ണടച്ച് പിടിച്ച് ഓന് കിസ് കൊടുത്തതും ആ കിസ് ചെന്ന് പതിഞ്ഞത് ഓന്റെ ചുണ്ടിൽ ആണെന്ന സത്യം മനസ്സിലാക്കി നമ്മള് അപ്പോ തന്നെ കണ്ണ് തുറന്ന് ഓന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് കുതറാൻ ശ്രമിച്ചു... ആദ്യം തന്നെ നമ്മളെ ലോക്കാക്കി ഓൻ നിർത്തിയത് ഇതിനായിരുന്നെന്ന് പൊറിഞ്ചു തെണ്ടി നമ്മളെ അധരങ്ങൾ കീഴ്പ്പെടുത്തിയപ്പോഴാണ് നമ്മക്ക് മനസ്സിലായത്... അതോണ്ട് തന്നെ ഒന്ന് അനങ്ങാൻ പോലും നമ്മളെ കൊണ്ട് പറ്റുന്നില്ലായിരുന്നു... കുതറുന്നതിന് അനുസരിച്ച് അവൻ കൂടുതൽ എന്നെ അവനിലേക്ക് അടുപ്പിച്ച് നിർത്താണ്... കുറച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോ പതിയെ അവൻ നമ്മളിൽ നിന്നും അകന്ന് നിന്നിട്ട് നമ്മളെ മുഖത്തേക്ക് ഉറ്റു നോക്കി കൊണ്ടിരുന്നു... ഇപ്പോ നമ്മളെങ്ങാനും കണ്ണ് തുറന്ന് ഈ കോപ്പിനെ നോക്കിയാൽ ഓനെ ചിലപ്പോ കഴുത്ത് ഞെരിച്ച് നമ്മള് കൊന്നെന്ന് വരും... അതോണ്ട് തന്നെ നമ്മള് ആ നിർത്തം അങ്ങനെ നിന്നതും ഓൻ നമ്മളെ കൈ ഓന്റെ കഴുത്തിൽ നിന്ന് എടുത്തിട്ട് പോക്കറ്റിൽ നിന്നും കീയെടുത്ത് നമ്മളെ കയ്യിലെ ലോക്ക് റിലീസ് ചെയ്തു... അപ്പോ തന്നെ നമ്മള് കണ്ണ് തുറന്ന് ഓന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും ആ വിലങ്ങ് തട്ടി പറിച്ച് വാങ്ങിയിട്ട് ഓന്റെ ഒരു കൈ ലോക്ക് ചെയ്ത് ഓനെ ബെഡിലേക്ക് തള്ളിയിട്ടു... എന്നിട്ട് ഓന്റെ നോക്കി ഒരു പുച്ഛത്തോടെ ചിരിച്ചോണ്ട് നമ്മള് ഓന്റെ മേലിൽ കേറി ഇരുന്ന് ഓന്റെ മറ്റേ കൈ ബലമായി പിടിച്ച് വെച്ചോണ്ട് കട്ടിലിന്റെ കാലിൽ മറ്റേ ലോക്കിന്റെ ഭാഗം ലോക്കാക്കി... എല്ലാം ഒരൊറ്റ നിമിഷത്തിൽ സംഭവിച്ച് തീർന്നത് കൊണ്ട് എന്താപ്പോ ഇവിടെ ഉണ്ടായേ എന്ന മട്ടിൽ പൊറിഞ്ചു നമ്മളെ കണ്ണും തള്ളി നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു... ഓന്റെ നോട്ടത്തിന് ബദിൽ എന്നോണം ഓനെ നോക്കി ഒന്ന് കോട്ടി ചിരിച്ചിട്ട് നമ്മള് ആ കീ കയ്യിലിട്ട് അമ്മാനമാടി ഓന്റെ മേലിൽ നിന്ന് എണീറ്റു... "നീയെന്താ നേരത്തെ പറഞ്ഞേ...? ഞാൻ ഇവിടന്ന് പോകണമെങ്കിൽ നീ വിചാരിക്കണമെന്നോ...? എന്നാലേ ഇപ്പോ നീ ഇവിടന്ന് ഒന്ന് എണീക്കണെങ്കിൽ അതിന് ഞാൻ വിചാരിക്കണം... പക്ഷെ ഞാൻ അത് വിചാരിക്കുന്നില്ല... കാരണം നീ എന്നെ അത്രക്ക് ടോർച്ചർ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്... അതോണ്ട് ACP സർ ഇവിടെ കിടക്ക്... ഞാൻ പോകാ... ബൈ...." എന്ന് പറഞ്ഞ് ആ കീ എടുത്ത് നമ്മള് ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് എറിഞ്ഞു... അത് കണ്ട് പൊറിഞ്ചു മറ്റേ കൈ കൊണ്ട് സ്വയം തലക്കടിക്കുന്നത് കണ്ട് നമ്മള് ഓനെ നോക്കി പുച്ഛിച്ചോണ്ട് വേഗം റെഡിയായി നമ്മളെ ബാഗൊക്കെ പാക്ക് ചെയ്ത് ഓനെ ആ റൂമിലിട്ട് പൂട്ടി നമ്മള് താഴേക്കിറങ്ങി... അപ്പൊ തന്നെ ജെനി അങ്ങോട്ട് വരുന്നത് കണ്ടതും ഓൾക്കിട്ട് കൊടുക്കാനുള്ള ഡോസ് കൊടുത്തിട്ട് ഞാൻ പോകാണെന്ന് പറഞ്ഞ് അവിടന്ന് ഒരു ടാക്സിയും വിളിച്ച് മാച്ച് നടക്കുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് ചെന്നു... അവിടെ എത്തിയപ്പോ ഗേറ്റ് ക്ലോസ് ആയത് കണ്ട് നമ്മള് സെക്യൂരിറ്റിയോട് കാര്യം അന്വേഷിച്ചപ്പോ മാച്ചിന്റെ ഡേറ്റ് മാറ്റിയെന്ന് അയാള് പറയുന്നത് കേട്ട് നമ്മള് ഛെ എന്ന് പറഞ്ഞോണ്ട് അവിടന്ന് എങ്ങോട്ടെന്നില്ലാതെ ആ സ്ട്രീറ്റിലൂടെ നടന്നു... അപ്പൊ തന്നെ നമ്മളെ മുന്നിലേക്ക് ഒരു കാർ കുറുകെ വന്ന് നിന്ന് വഴി തടഞ്ഞതും നമ്മള് നെറ്റി ചുളിച്ചോണ്ട് ആ കാറിനെ നോക്കിയിട്ട് അവിടന്ന് പോകാൻ നിന്നപ്പോ പെട്ടെന്ന് ആ കാറിൽ നിന്നും ഒരാള് ഇറങ്ങി വന്ന് നമ്മളെ കയ്യിൽ കേറി പിടിച്ചു... നമ്മള് കയ്യിലേക്ക് നോക്കി കൊണ്ട് അയാളെ മുഖത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞ് നോക്കിയതും ആ ആളെ കണ്ട് നമ്മള് ഞെട്ടി പോയി... "പൊറിഞ്ചു....." (തുടരും) *********************************************** ഹായ് ഫ്രണ്ട്സ്, ഈ പാർട്ട് എത്രത്തോളം നന്നായിട്ടുണ്ടെന്ന് അറിയില്ല... വല്ല തെറ്റുകളും ഉണ്ടെങ്കിൽ ക്ഷമിക്കണം... പിന്നെ അടുത്ത പാർട്ട് മുതൽ കഥ മറ്റൊരു വഴി തിരിവിലേക്ക് ചെല്ലാണ്... ഇനി വരുന്ന പാർട്ട് ഒക്കെ വായിച്ചിട്ട് ആരും നമ്മളെ പൊങ്കാല ഇടാൻ ഒന്നും വരരുത്... അടുത്ത ഒരു കിടിലൻ ട്വിസ്റ്റുമായിട്ട് ഇൻഷാ അല്ലാഹ് നാളെ രാത്രി 10 മണിക്ക് നമ്മള് വരാട്ടോ...
#

📙 നോവൽ

📙 നോവൽ - നീയില്ലാജീവിതം ഭാഗം 84 Mubashira MSKH - ShareChat
90.5k കണ്ടവര്‍
14 ദിവസം
മറ്റു ആപ്പുകളില്‍ ഷെയറാം
Facebook
WhatsApp
ലിങ്ക് കോപ്പി ചെയ്യാം
ഡിലീറ്റ് ചെയ്യാം
Embed
ഞാന്‍ ഈ പോസ്റ്റ്‌ റിപ്പോര്‍ട്ട് ചെയ്യാന്‍ കാരണം.....
Embed Post
മറ്റു ആപ്പുകളില്‍ ഷെയറാം
Facebook
WhatsApp
അണ്‍ഫോളോ
ലിങ്ക് കോപ്പി ചെയ്യാം
റിപ്പോര്‍ട്ട്
ബ്ലോക്ക്
റിപ്പോര്‍ട്ട്‌ ചെയ്യാനുള്ള കാരണം