#🌹प्रेमरंग🌹# गोष्ट आहे 'रोहन' आणि 'प्रिया' ची. मुंबईच्या एका चाळीत राहणारा रोहन आणि त्याच चाळीतली प्रिया. दोघेही लहानपणापासूनचे मित्र आणि एकमेकांचे पहिले प्रेम.
रोहनचं शिक्षण जेमतेम झालं होतं. तो दिवसभर स्विगी-झोमॅटोवर डिलिव्हरी बॉयचं (Delivery Boy) काम करायचा आणि रात्री एका गॅरेजमध्ये पार्ट-टाइम काम करायचा. त्याचे स्वप्न एकच होते - प्रियाला कधीच कशाची कमी पडू द्यायची नाही.
प्रिया दिसायला खूप सुंदर होती आणि तिचे स्वप्न मोठे होते. तिला 'एअर होस्टेस' (Air Hostess) व्हायचे होते. पण तिच्या घरची परिस्थिती बेताची होती. त्या कोर्सची फी तब्बल दोन लाख रुपये होती.
जेव्हा प्रियाने हे रोहनला सांगितले, तेव्हा रोहनने क्षणभरही विचार केला नाही. त्याने आपली दोन वर्षांची जमापुंजी काढली, पण ती कमी पडत होती. शेवटी, रोहनने आपल्या आईचे शेवटचे 'सोन्याचे कंगन' गुपचूप विकले आणि प्रियाची फी भरली.
तो प्रियाला म्हणाला, "तुझं स्वप्न पूर्ण कर, पैशांची काळजी तू करू नकोस."
प्रिया ट्रेनिंगला गेली. हळूहळू ती बदलू लागली. तिचे राहणीमान बदलले, तिची बोलण्याची पद्धत बदलली. आता तिला रोहनचा 'घामट वास' आणि त्याचे 'मळलेले कपडे' नकोसे वाटू लागले. ती आता इंग्लिशमध्ये बोलायची आणि रोहनला फक्त मराठी यायचं.
सहा महिन्यांनंतर प्रियाला एका मोठ्या एअरलाईन्समध्ये नोकरी लागली. तिचं पोस्टिंग मुंबईतच झालं.
रोहन खूप खुश होता. त्याने तिला भेटायला 'मरिन ड्राईव्ह' (Marine Drive) वर बोलावले. त्याने तिच्यासाठी एक साधं गुलाबाचं फूल आणि तिची आवडती कॅडबरी आणली होती.
प्रिया आली, पण ती आता लोकलने नाही, तर एका महागड्या टॅक्सीने आली होती. तिने काळा गॉगल लावला होता.
रोहन धावत तिच्याकडे गेला, "अभिनंदन प्रिया! मला तुझा खूप अभिमान वाटतोय."
प्रियाने रोहनचा हात झटकला. ती थंडपणे म्हणाली,
"रोहन, मला प्रॅक्टिकल बोलायचं आहे. बघ, आता माझं 'स्टँडर्ड' वाढलंय. मी आता हाय-प्रोफाईल लोकांना भेटते. तू अजूनही तिथेच आहेस... त्या चाळीत आणि त्या डिलिव्हरीच्या नोकरीत. आपले 'क्लास' आता मॅच होत नाहीत. लोक मला हसतील. त्यामुळे आपण इथेच थांबलेलं बरं."
रोहनच्या हातातलं गुलाबाचं फूल खाली पडलं. ज्या मुलीच्या स्वप्नांसाठी त्याने स्वतःची स्वप्नं जाळली होती, ती आज त्यालाच त्याची 'लायकी' दाखवत होती.
रोहनच्या डोळ्यात पाणी आलं, पण तो हसला. त्याने खिशातून एक पाकीट काढलं आणि तिच्या हातात दिलं.
प्रियाला वाटलं, यात एखादं स्वस्त गिफ्ट असेल.
तिने ते उघडलं. आत 'गहाण ठेवलेल्या बांगड्यांची पावती' होती.
रोहन शांतपणे म्हणाला,
"प्रिया, तुला आकाशात उडताना बघायचं होतं, म्हणून मी जमिनीवर रात्रंदिवस राबलो. हे घे, तुझ्या कोर्ससाठी आईच्या बांगड्या गहाण होत्या, त्या आता सोडवून आणल्या आहेत. तुला पुढच्या प्रवासासाठी शुभेच्छा. फक्त एक लक्षात ठेव... विमान कितीही उंचावर उडालं, तरी इंधन भरायला त्याला जमिनीवरच यावं लागतं."
एवढं बोलून रोहन तिथून निघून गेला आणि त्याच पावसाळ्याच्या संधिय प्रकाशात, मरिन ड्राईव्हच्या गर्दीत हरवून गेला.
प्रिया तिथेच उभी होती... आता ती श्रीमंत झाली होती, पण एका क्षणात ती जगातली सर्वात 'गरीब' मुलगी झाली होती, जिने काचेच्या तुकड्यांसाठी हिरा गमावला होता.
कोणाच्या तरी खांद्यावर उभे राहून जेव्हा तुम्ही भिंतीच्या पलीकडे बघू लागता, तेव्हा त्या खांद्याला लाथाडू नका. कारण तो खांदा बाजूला झाला, तर तुम्ही थेट जमिनीवर आदळाल. यश पचवता आलं पाहिजे, नाती विसरून नाही.
