"दो दिल एक जान... 'आर्यन, तू स्वतःच तर हा मार्ग निवडला आहेस... मग आता दुःख करून काही बदलणार आहे का...???' प्रचंड अस्वस्थ होऊन तो बाल्कनीत फेऱ्या मारत होता... 'आर्यन... आर्वीने स्वतः सोबत माझं आणि ओवीच नातं पुढे जावं त्यासाठी मनापासुन अगदी प्रामाणिक प्रयत्न केले... खरच आर्वी तू खुप ग्रेट आहेस यार तुझ्या जागी दुसरी कोणी असती तर इतका विचार केलाच नसता... तस तर ओवीने सुद्धा मला आत्ता पर्यंत समजून घेतलं... कॉलेज मध्ये असल्या पासून तिच माझ्यावर प्रेम होत... तिला जेव्हा समजलं माझं प्रेम आर्वीवर आहे तेव्हा देखील तिने मला समजूनच घेतलं....  आजवर खुप संयम ठेवला तिने ही... ती सुद्धा तिच्या जागेवर बरोबर आहे, सगळेच ज्याच्या त्याच्या जागी योग्य आहेत.... आर्वीने तर विराजचा काया पलटच करून टाकला... तस पहायला गेलं तर आम्ही दोघे भाऊ खरच खुप लकी आहोत... कारण आर्वी आमच्या लाईफ मध्ये आली... पण आमचं दुर्दैव दोघांचा ही जीव तिच्यावरच जडावा... पहायला गेलं तर किती विचित्र परिस्थिती आहे ही सर्व.... पण त्यातून ही तिने शांत डोक्याने मार्ग काढला..... आय एम प्राऊड ऑफ यू आरु, किती ही काहीही झालं तरी माझ्या हृदयात असलेलं तुझं स्थान कोणीच नाही घेऊ शकत.... माझ्यासाठी तू खुप खुप स्पेशल आहेस.... आणि कायम स्पेशलच असशील... माझ्या प्रत्येक श्वासात कायम तुच राहशील.' त्याने एक दीर्घ श्वास सोडला... 'आणि तूच तर म्हणाली होतीस ना आरु... की प्रेम कधीच संपत नसतं... ते तर वाहतं राहणारं पाणी आहे... आज तुझ्या त्या शब्दांचा अर्थ मला उमजतोय... प्रेमाचा अर्थ फक्त कुणाला तरी मिळवणं किंवा बांधून ठेवणं नसतो, तर आपल्या भावनांमुळे समोरच्याच्या डोळ्यात पाणी येणार नाही याची काळजी घेणं म्हणजे खरं प्रेम... आरु, माझ्या मनातल्या तुझ्याबद्दलच्या या निर्मळ भावनांना मी कधीच माझ्या कर्तव्यावर हावी होऊ देणार नाही..... पण म्हणून त्या भावना कमीही होणार नाहीत.... ओवीप्रती  माझी जी जबाबदारी आहे ती मी पूर्ण निष्ठेने पार पाडीन, पण माझ्या मनाच्या एका कोपऱ्यात तुझ्यावरच्या त्या पहिल्या प्रेमाच्या आठवणी कायम जपून ठेवीन.... ​कारण तूच तर म्हणाली होतीस ना... प्रेम कधीच संपत नसतं... ते माझ्या मनात एका शांत प्रवाहासारखं वाहत राहील.... जगासाठी मी ओवीचा जबाबदार पती असेन, पण माझ्या अंतर्मनात तुझ्या त्या गोड भावना कायम असतील... तुला मिळवणं नशिबात नसेल कदाचित.. पण तुला मनात जपण माझ्या हातात आहे... 'आर्वी शेवटच्या श्वासा पर्यंत तुझं माझ्या हृदयातलं स्थान कोणीच हिराऊन घेऊ शकत नाही..!' त्याने एक खोल श्वास भरून घेतला.... सूर्याच्या पहिल्या तेजस्वी किरणा सोबत त्याच्या मनातला विचार ठाम झाला.... तस त्याने आत वळून पाहिलं ओवी अजून ही गाढ झोपली होती.... झोपेत ही तिच्या चेहऱ्यावर असलेलं समाधान पाहून आर्यन मनातून शांत झाला.... आणि मग खिशातून मोबाईल काढून आर्वीला कॉल लावला... तिकडे आर्वी उठून तिच आवरत होती.. विराज वर्क आउट करायला गेला होता... काल रात्री ओवीने उशिरा का होईना कॉल करून सर्व ठीक असल्याच सांगितल होत त्यामुळे आत्ता तिच्या मनावर अजिबात दडपण नव्हतं... इतक्यात साईड टेबल वर असलेला तिचा मोबाईल वाजला.. स्क्रीनवर आर्यनच नाव पाहून आता त्याने का कॉल केला असेल... एक क्षण विचार मग्न झाली अन् पुढच्या क्षणी तिने मोबाईल घेऊन पटकन कॉल रिसिव्ह केला.... "हॅल्लो... गुडमॉर्निंग आर्यन....!" ती नॉर्मल टोन मध्ये म्हणाली... आर्यन - "व्हेरी गुडमॉर्निंग डिअर....!" आर्यनचा उत्साही स्वर कानावर पडला आणि इकडे आर्वीचा जीव भांड्यात पडला... ​काँग्रट्स मॅडम.... तुमचा प्लॅन सक्सेस झाला..!!" त्याच हे वाक्य ऐकून तिने सुटकेचा निश्वास सोडला... पुढच्या क्षणी स्वतःला नॉर्मल ठेवत म्हणाली..."मग प्लॅन बनवला होता कोणी... सक्सेस तर होणारच ना.... आर्यन आय एम सो हॅप्पी फॉर यू.... अखेर तू सत्य स्वीकारलंस...!" आर्वी मनापासुन खुश होऊन म्हणाली... आर्यन - "तुझ्यासारखी मेन्टोअर आणि प्लॅनर असेल तर सत्य स्वीकारण्या वाचुन दुसरा मार्ग होता का...??" आर्वी - "आर्यन तू खुश आहेस ना...?" तिचा किंचित हळवा स्वर त्याच्या कानात घुमला... शेवटी तिच्या ही मनात त्या भावना गडद होत्याच की कधीतरी..... पण तीने लवकर सत्य स्वीकारून स्वतःला सावरलं होत... आर्यन - "आरु तू सांगितलेली प्रेमाची परिभाषा मला आज उमजली... दोन प्रेमी एकत्र येण्यानेच प्रेम पूर्ण होतं असं नाही... तर दूर राहूनही एकमेकांच्या आनंदाचा विचार करणं हेच खरं प्रेम आहे....!" आर्वी - "नशीब माझं लवकर समजलं तुला... आणि तू मनापासुन ओवीचा स्वीकार केलास...!" आत्ता आर्यन सोबत बोलताना कोणतंच दडपण येत नव्हतं तिच्या मनावर.. त्याने लाईफ मध्ये सत्य स्वीकारून पाऊल पुढे टाकलं यातच तिचा आनंद होता... आर्यन - "आर्वी, तुला माहित नाही... मी तुझ्या आनंदासाठी जीव द्यायला ही मागे-पुढे पाहणार नाही, मग ओवीचा स्वीकार करणं तर खूप छोटी गोष्ट आहे!" त्याच हे वाक्य कानात घुमल तस तिच मन भरून आलं... तशी एकाच डोळ्यातून उष्ण अश्रूधार ओघळून गालावर आली... आता तो पलीकडून बोलत होता आणि ती फक्त ऐकत होती.. ​"आर्वी तुला आणि मला... आपल्या दोघांनाही माहित आहे की आपलं एकमेकांवर किती प्रेम होतं.... आपण एकत्र येऊ शकलो नाही हे आपल दुर्दैव , पण मनातली भावना कधीच मरत नाही....  आज तुझ्याच प्रेमापोटी मी ओवीला स्वीकारलंय.... एक जबाबदार पती म्हणून मी तिला जगातील सर्व सुख देईन, ती माझी पत्नी आहे आणि मी कुठेच कमी पडणार नाही... हे सत्य मनापासुन स्वीकारलंय मी.... पण....." ​ शेवटी तो अत्यंत भावूक होऊन म्हणाला... "आणखी एक सत्य कधीच बदलणार नाही... विराजचं आणि माझं सुद्धा तुझ्यावर तितकंच प्रेम आहे... आम्ही दोघे भाऊ वेगवेगळे असलो तरी... आमच्या दोघांची हृदय वेगळी आहेत तरी ही... आमच्या दोघांच्या हृदयाची धडकन मात्र फक्त तूच आहेस... दो दिल एक जान.....!" पलीकडून ​फोन कट झाला...... दोघेही आपापल्या जागी शांत उभे होते.... एकाने प्रेमासाठी त्याग केला होता... तर दुसऱ्याने प्रेमासाठी कर्तव्य स्वीकारल होत..... आर्यनने फोन ठेवला आणि तिकडे आर्वी सुन्न होऊन उभी राहिली.... तिच्या एका डोळ्यात सुखाश्रू होते, तर दुसऱ्या डोळ्यात एका नात्याच्या अंताची हळवी झालर.... आर्यनने आज तिला मुक्त केलं होतं... पण त्याच वेळी स्वतःच्या हृदयात कायमचं कैदही केलं होतं.... ​"आरु......!!! भाईचा कॉल आहे का....??" विराजचा आवाज कानात घुमला तशी ती भानावर आली... समोर विराज उभा होता.... वर्कआउट करून आलेला, विस्कटलेले केस, कपाळावर घामाचे थेंब आणि डोळ्यांत तिच्यासाठी असलेलं अथांग प्रेम... तो अत्यंत तेजस्वी दिसत होता...त्याच्या गडद चॉकलेटी ओठांवर असलेलं खोडकर हसू पाहून आर्वीला आर्यनचं शेवटचं वाक्य आठवलं... "आमच्या दोघांच्या हृदयाची धडकन मात्र फक्त तूच आहेस... दो दिल एक जान.....!" ​ती ओठातच हसली...  तिला जाणवलं की, एका स्त्रीसाठी यापेक्षा मोठं भाग्य दुसरं काय असू शकतं? आज त्या दोघांच्या सुखी संसाराचा आधारस्तंभ बनली होती ती.... 'आर्यन, तू कर्तव्य स्वीकारून प्रेम जपलंस आणि विराजने प्रेमासाठी स्वतःला बदलून प्रेम सिद्ध केलं.... तुम्ही दोघं दोन शरीरं असलात तरी, माझ्यावरच्या निस्सीम प्रेमाच्या धाग्याने जोडलेले तुम्ही दोघे....'दो दिल एक जान' आहात....!' ​ही कथा आहे दोन भावांची, ज्यांच्यात रक्ताच्या नात्यापेक्षाही घट्ट मैत्री आणि प्रेम आहे. पण नियती जेव्हा एकाच वळणावर त्यांना उभी करते, तेव्हा सुरू होतो एक असा प्रवास जो केवळ प्रेमाचा नाही, तर त्यागाचाही आहे. ​कथेचे दोन्ही नायक स्वभावाने आणि कर्तृत्वाने एकमेकांपासून पूर्णपणे वेगळे आहेत. मोठा भाऊ बिझनेस जगतातला बादशहा शांत, संयमी आणि शिस्तप्रिय. त्याच्यासाठी साम्राज्य उभं करणं हे ध्येय असलं तरी त्याचं विश्व त्याच्या लहान भावाभोवती फिरतं. दुसरीकडे, लहान भाऊ क्रिकेट मध्ये अव्वल जोशपूर्ण, जिद्दी आणि मैदानाचा राजा. दोघांच्या आवडीनिवडी वेगळ्या असल्या तरी दोघांच्या हृदयाची धडकन मात्र एकच... नकळतपणे, दोघांचीही हृदयं एकाच व्यक्तीसाठी धडधडू लागतात. तिला मात्र हे माहीत नसतं की ज्याच्या प्रेमात ती पडली आहे, त्याच्याच भावाच्या मनातही तिच्यासाठी तीच जागा आहे. ​तिचं हृदय कोणासाठी धडधडतंय? एकाच्या कर्तृत्वासाठी की दुसऱ्याच्या जिद्दीसाठी? हे सत्य तिला कधी आणि कसं कळेल.? ​ही कथा केवळ लव्ह ॲट फर्स्ट साईट नाही, परिस्थितीवश झालेल्या एका लग्नानंतर निर्माण होणारा ओढा, जबाबदारी आणि जुन्या प्रेमाची साद यांचा हा एक अनोखा संगम आहे. लग्नाचे वचन पाळायचे की मनाची साद ऐकायची? यात अडकलेली ती आणि तिचं अस्तित्व शोधणारे ते दोन भाऊ, रक्ताचं नातं की प्रेम? ​प्रेमापेक्षा श्रेष्ठ ठरेल का रक्ताचं नातं? एका भावासाठी आपलं प्रेम कुर्बान करणं सोपं नसतं, पण दुसऱ्याच्या डोळ्यांतील पाणी पाहणंही अशक्य असतं. या संघर्षात कोण हारणार आणि कोण जिंकणार, की प्रेमाचा विजय होऊन रक्ताचं नातं अधिक घट्ट होणार? कथेची वैशिष्ट्य- ​मनाला भिडणारे आणि डोळ्यांत पाणी आणणारे भावस्पर्शी संवाद.. ​ कॉर्पोरेट जग आणि स्पोर्ट्सच्या मैदानाचा थरार... ​सस्पेन्स शेवटपर्यंत टिकून राहणारा प्रश्न अखेर कोणाची होईल ती? वर दिलेल्या लिंक वरून तुम्ही ही कथा, प्रतिलिपीवर रोज एक पार्ट ओपन करून वाचू शकता ! जर तुम्हाला या कथेचे सगळेच भाग वाचायचे असतील तर तुम्ही 25 रुपयाचे सबस्क्रिप्शन घेऊन फक्त तीच नाही तर माझ्या सर्वच कथा वाचू शकता ! पण यासाठी तुम्हाला कोणतीच जबरदस्ती नाही !! पूर्ण कथा वाचण्यासाठी लिंक या 👇क्लिक करा https://pratilipi.app.link/M06finzwE1b भारतीय भाषेतील अमर्याद साहित्य वाचा, लिहा आणि ऐका अगदी विनाशुल्क! #✍मराठी साहित्य #📚मराठी रोमांचक कथा🧐 #✍🏽 माझ्या लेखणीतून #☺️प्रेरक विचार #🌹प्रेमरंग

"गोष्ट लग्ना नंतरची..", वाचा प्रतिलिपि वर :, https://pratilipi.app.link/3ZnlVIWth1b भारतीय भाषेतील अमर्याद साहित्य वाचा, लिहा आणि ऐका अगदी विनाशुल्क! #🌹प्रेमरंग #☺️प्रेरक विचार #✍🏽 माझ्या लेखणीतून #📚मराठी रोमांचक कथा🧐 #✍मराठी साहित्य

"उलझन ❤️", वाचा प्रतिलिपि वर धावत पळत ती तळमजल्याच्या लिफ्टजवळ आली. फोर्थ फ्लोअर... अपेक्स ह्या नावावरून तिने हलकेच हात फिरवला, एक स्मित हास्य तिच्या चेहऱ्यावर पसरलं अन् मग तीने लिफ्टच बटन प्रेस केल... पुढच्या काही क्षणात लिप्ट तिच्या समोर येऊन थांबली... तशी ती आत आली लिप्ट मधे शिरल्यावर मग तिने जरा केस एकसारखे केले, लिफ्ट चौथ्या मजल्यावर आल्यावर ती घाईघाईने शोकेस मिडियाच्या ऑफिसमध्ये आली अन् रिसेप्शनला ऑफर लेटर दाखवून तिने जुजबी माहिती घेतली. रिसेप्शनिस्ट उजव्या बाजूला हात दाखवत एका बोर्डकडे इशारा करत म्हणाली "मॅम तुम्हाला ऑलरेडी उशीर झालाय, ह्या बाजूला कॉन्फरन्स रूम आहे आणि इन्ट्राक्शन लेक्चर ऑलरेडी सुरु झालंय, युअर सिनियर मिस्टर हर्ष श्रीवास्तव इज व्हेरी स्ट्रिक्ट अबाऊट द टाईमिंग, सो गो फास्ट...!" "ओके थँक्स.." म्हणत तिने तिचं डेस्कवरचं ट्रेनी-कार्ड घेतलं आणि रूमकडे धावली. कॉन्फरन्स रूमचा दरवाजा थोडा ढकलत तिने विचारल... "मे आय कम इन सर?" कॉन्फरन्स रूम पूर्ण भरली होती, प्रेझेंटेशन सुरु असल्याने थोडा अंधार होता... प्रेझेन्टेशन देत असलेल्या हर्षने कपाळावर आठ्या आणतच दरवाज्याकडे बघितले पण क्षणात त्याच्या चेहऱ्यावरचे त्रासिक भाव जरा मावळले. एका हाताने दरवाज्याचा हॅन्डल पकडून ती उभी होती. उंचपुरी,दुधाळ रंग, टवटवीत चेहऱ्यावर निरागस भाव अन् हलकस स्माईल... पाठीवर रुळणारे सॉफ्ट कर्ल केलेले मोकळे केस, इनशर्ट, वेल फिटेड ग्रे ट्राउझर, शूज, खांद्याला स्टायलिश पर्स, हलकासा मेक अप, बोल्ड काजळाने अधोरेखित केलेले चॉकलेटी डोळे... "मे आय कम इन सर?" तिने पुन्हा एकदा विचारल... " एस... कम इन....." तो भानावर येत पुढे म्हणाला "बट धिस इज फस्ट  अन्ड लास्ट टाइम.. लेट येणारे लोक मला आवडत नाहीत... माईंड इट...मिस्स??" "विदिशा घाडगे...." तिने जरा मान झुकवून उत्तर दिले. "ठीक आहे... मिस विदिशा टेक युअर सीट.." पहिल्या नजर भेटीनेच तो थोडा अन्कॉन्शस् झालेला.. एव्हाना सेशन मधल्या सगळ्यांची नजर विदिशा वर खिळली होती. तिने संपूर्ण हॉलभर नजर फिरवली आणि मागे असणारया खुर्चीकडे ती निघाली. ती बसेपर्यंत दबक्या आवाजातील कुजबुज सुरु होती... हर्ष ने सर्वांना शांत करत पुन्हा एकदा सेशनचा ताबा घेतला. उंच, जेल लाऊन सेट केलेले दाट केस, स्लिम फिट शर्ट, ट्राउझर, टाय... ग्रेसफुल बॉडी लँग्वेज.. ट्रेनी मुली तर हर्ष ला पाहताच फिदा झाल्या होत्या आत्ता प्रत्येक जन आपापली ओळख करून देत होता... पण त्याची नजर मात्र राहून राहून तिच्याकडे वळत होती... तीन दिवस त्यांचा ट्रेनिंग पिरियड असणार होता त्यानंतर मग टीम वाईज त्यांना प्रोजेक्ट देण्यात येणार होता... त्याने सर्वांना व्यवस्थित समजावलं अन् मग मिटिंग संपल्याच जाहीर करून जायला निघाला... जाता जाता आपोआपच त्याची नजर विदिशा कडे वळली... "ए हाय मी अन्वी...!" "आणि मी...." ती पुढे काय बोलणार त्या आधीच अन्वी म्हणाली... "विदिशा घाडगे..." 'विदिशा...... नाईस नेम... नॅचरल ब्युटी.....' हर्ष तिच्याकडे बघत मनात विचार करत होता आणि विचारा सरशी त्याच्या ओठांवर हलकस स्माईल आल... आणि नेमकी त्याच वेळी तिची नजर त्याच्याकडे वळली... तसा तो गडबडला अन् पटकन कोट व्यवस्थित करत दरवाजा तून बाहेर निघुन गेला... "हॅलो ईशान वेअर आर यू....??" केबिन मध्ये आल्या बरोबर त्याने ईशानला कॉल लावला... "येस्स सर... आय एम जस्ट कमिंग देअर...!" हर्ष - "ईशान, मला मिटिंग साठी बाहेर जायचंय... लवकर ये...!" ईशान - "येस्स.... येस्स सर....!" म्हणुन ईशानने कॉल कट केला अन् घाईत त्याने त्याची कार पार्किंग मध्ये पार्क केली अन् लिप्टच्या दिशेला गेला... इकडे हर्ष च्या नजरे समोर विदिशाचा चेहरा राहून राहून तरळत होता... खास करून तिचे चॉकलेटी डोळे पुन्हा पुन्हा आठवत होते... आज ऑफिस चा पहिलाच दिवस होता... त्यामुळे थोडीशी घाबरलेली बावरलेली पण नजरेत  काहीतरी शिकण्याची उर्मी... "में आय कम इन सर....!" ईशानचा आवाज कानावर आला तसा हर्ष त्याच्या विचारातून बाहेर आला.. "ईशान अरे यार तुला परमिशन घ्यायची गरज आहे का... ऑफिस तुझंच आहे... कम... कम इन साईड...!" हर्ष आज खुप जास्त खुश आहे हे त्याच्या वागण्यातून ईशानच्या लक्षात आलेल.. "क्या बात है सर.....? आज कुछ मौसम अलग ही है..." त्याच्या चेहऱ्यावरची खुशी पाहून ईशान अंदाज लावत मस्करीच्या मूड मध्ये बोलत आत आला अन् त्याच्या समोरच्या खुर्चीत बसला... "बात तो है..! लेकिन बन जाये.. तो बात है...!" त्याने हलक स्मित करत म्हंटल... त्याच वेळी बाहेर नवीन जॉईन झालेल्या मुलींमध्ये कुजबुज सुरु होती... सर्वांची एकमेकांशी ओळख झालेली.. विदिशा आणि आणखी दोन मुलींचा तर ग्रुप पण झालेला अजून त्यांना काही काम दिल नव्हत... पाच मिनिटापूर्वी ईशान आपली मोठ मोठी पाऊल टाकत हर्ष च्या केबिन मध्ये शिरला तशी मागे मुलींमध्ये हळू आवाजात कुजबुज सुरु झाली... "ए विदिशा बास ना आता.. तो आत गेला... अजून किती वेळ ताडणारेयस त्याला...!" अन्वी तिला चिडवत म्हणाली.. "यार कोण असेल तो गुड लुकिंग हॅन्डसम हिरो... यार कसले चिकणे मुडे आहेत इकडे तर......!" विदिशा अन्वी कडे पाहून डोळे मिचकावत बोलली... "अग मघाशी तर तुला हर्ष आवडला होता ना...? लगेच चॉईस बदलली...??" अन्वीने डोळे विस्फारुन बघत म्हंटल... तस विदिशाने तिला फ्लटी स्माईल दिल... https://pratilipi.app.link/qUfaX1uDh2b भारतीय भाषेतील अमर्याद साहित्य वाचा, लिहा आणि ऐका अगदी विनाशुल्क! #✍मराठी साहित्य #📚मराठी रोमांचक कथा🧐 #✍🏽 माझ्या लेखणीतून #☺️प्रेरक विचार #🌹प्रेमरंग

"सुडाग्नी❤️‍🔥A passionate love story (Season two) "सूर्या तुम्ही कारखान्यात निघाला आहात का...?" सूर्या त्याच आवरून बाहेर निघाला होता ते पाहून आबासाहेबांनी विचारल.. "नाही आबा... ते आनंदाच्या घरी जाऊन त्याच्या घरच्यांना भेटून यायचा विचार करतोय..." सूर्या शर्टच्या बाह्या फोल्ड करत म्हणाला... "तुम्ही आत्ता तिकडे नाही गेलात तर बर होईल... सकाळी पोलीस घरी येऊन गेल्याची खबर आत्ता पर्यंत गावभर पसरली असेल.. लोकांना सत्य माहित नसत त्यामुळे गैरसमज होतात.. आणि अशा वेळी तुम्ही तिकडे गेलात तर काही विपरीत होण्याची दाट शक्यता आहे... खरा गुन्हेगार सापडेल लवकरच तोवर तुम्ही सांभाळून रहा... वातावरण थोड निवळल की मग जा हव तर..." आबासाहेब त्याला समजवण्याच्या स्वरात म्हणाले.. तस मग त्याने तिकडे जान कॅन्सल केल अन् मनातच विचार करत जिन्याच्या दिशेला गेला.. त्याच वेळी सई तीच बँकेत जायला आवरत होती.. आत्ता तीने वॉर्डारोब समोरच्या खुर्चीत बसून एकवेळ स्वतःला मिरर मध्ये पाहील तशी पटकन बाजूच्या पॉकेट मधली लाल रंगाची टिकली घेऊन अलगदच कपाळावर लावली अन् स्वतःला पाहून गालातच हसली.. अंगावर सिफॉनची स्काय ब्लु कलरची प्लेन साडी मॅचिंग इअरिंग गळ्यात नाजूक पेंडन असलेल मंगळसूत्र कपाळावर आत्ताच लावलेली लाल रंगाची उठून दिसेल अशी टिकली... ओठांवर लीप बाम लावला अन् मग बाजूच्या टेबल वर असलेल नाजूक पण ब्रँडेड वॉच तिने मनगटात घातल.. खुर्चीतून उठून पुन्हा एकदा स्वतःला आरशात पाहील अन् मग बेडवर ठेवलेल्या पर्स कडे वळली.. आज तस बँकेत महत्वाच काम नव्हत.. एक फाईल मॅनेजर कडे द्यायची होती.. ती काय कोणी ही दिली असती पण ती स्वतःच जायला निघाली होती... कारण तेवढाच बँक कर्मचाऱ्यांवर वचक राहतो... तिने फाईल पर्स मध्ये ठेवली अन् जायला निघाली तितक्यात तिचा मोबाईल वाजला... स्क्रीनवर बचत गटातल्या एका महिलेच नाव दिसत होत.. ते पाहून तिने पटकन कॉल रिसिव्ह केला... "हा बोला ताई...?" सई अदबीने म्हणाली.. "मॅडम तुम्हास्नी बोलायला यळ हाय का...?" समोरच्या महिलेने विचारल.. "हो, हो आहे बोला तुम्ही..." सई म्हणाली.. "मॅडम आव ते आज माझ्या पोरीच आडमिशन करायच हुत... पण कॉलेजात ले सर म्हणले फी भरल्या शिवाय आडमिशन न्हाय हुनार... पोरीच्या कॉलेज ची फी भरायला मला आपल्या गटातन पैस मिळत्याल का?" समोरची महिला सर्व एकाच दमात बोलली अन् मग सईच्या उत्तराची वाट पाहू लागली.. "ताई तुम्ही काळजी करु नका... तुमच्या मुलीच्या ऍडमिशन साठी तुम्हांला पैसे मिळतील... पण त्या आधी आपण कॉलेजच्या मुख्यध्यापकांना भेटून तीच ऍडमिशन करून घेऊयात.." सई बोलतच होती की त्याच वेळी दरवाजातून आत आलेल्या सूर्यावर तिची नजर स्थिर झाली ग्रे कलरचा शर्ट ब्लॅक पॅन्ट शर्टच्या बाह्या फोल्ड केल्या होत्या त्यामुळे त्याच्या हातावरच्या फुगीर नसा उठून दिसत होत्या.. त्याची भारदस्त पर्सनॅलिटी पाहून सईने एक आवंढा गिळाला.. "आव पण ते म्हणले फी आधी भरावी लागलं तवाच आडमिशन हुईल..." फोन मधून पलीकडच्या महिलेचा आवाज कानात घुमला तशी सई भानावर आली अन् त्याच्या वरून पटकन नजर हटवली... तिची अवस्था पाहून तो ओठातच हसला.. त्याची नजर तिला वरून खाल पर्यंत निहाळत येऊन तिच्या नाजूक कमरेवर स्थिर झाली  त्याच्या त्या नजरेनच तिच्या सर्वांगावर जणू मोरपीस फिरल.. "ताई.... तुम्ही काळजी करु नका मी बोलेन सरांशी..." सईने समोर उभ्या सूर्या कडे पाहून आवंढा गिळाला अन् मग त्या बाईंना समजवण्याच्या सुरात म्हणाली... "आस व्हय  मंग कधी जायच?" त्या बाईंनी पलीकडून प्रश्न केला... पण सईचा प्रतिसाद शून्य..."आगबया फोन कट झाला का काय.... मॅडम मला तुमचा आवाज न्हाय यत..." पलीकडून त्या बाई मोठया आवाजात म्हणाल्या तसा सईने आवंढा गिळत हुंकार भरला.. "हा, हा बोला ताई, मी मी ऐकतेय... काय म्हणाला तुम्ही?" सूर्याच्या रोखलेल्या नजरेन इकडे सईच पाणी पाणी झालेल.. आणि त्यामुळे आत्ता तिला कॉलवर बोलायचं पण सुचत नव्हत.. तशी ती पटकन त्याला पाठमोरी वळली... "हा ताई बोला क..." सई पुढे बोलतच होती की त्याच वेळी याने पाठीमागून येऊन तिला मिठी घातली... तशी तिच्या हृदयाची धडधड प्रचंड वाढली... "ताई... मी मी तुम्हाला थोडया... थोडया वेळाने कॉल करते..." हे बोलून तिने कॉल कट केला... त्याच वेळी तिच्या उघड्या पोटावर त्याची लांब सडक बोटे फिरली तसे तिने डोळे गच्च मिटून घेत खोल श्वास भरून घेतला.. सईला अचानक पोलीस आले तेव्हाच सूर्याच बोलण आठवल... त्याचा सुभानरावावर संशय असून पण तो आत्ता तिच्याशी नॉर्मल वागतोय ते पाहून ती मनोमन सुखावली.. "आहो तुम्ही कारखान्यावर जाणार होतात ना....? गेला नाहीत का...?" ती स्वतःला सावरून त्याला दूर करत म्हणाली.. "नाही गेलो..." त्याने झटकन तिचा हात पकडून तिला पुन्हा जवळ खेचल अन् घट्ट मिठीत आवळल.. "आहो.... स्स सोडा ना मला... आणि तुम्ही कारखान्यावर का नाही गेलात....?" ती त्याच्या मजबूत हातांच्या विळख्यातून सुटण्याची धडपड करत म्हणाली.. "कॅन्सल केल.... तु कुठे निघालीयेस....?" त्याने बेडवर असलेल्या तिच्या पर्सकडे बघत विचारल... "ते... ते बँकेत निघाले होते पण आता.... आता कॅन्सल कराव लागेल..." "गुड मी पण तेच म्हणतोय... नको जाऊस...." तो तिच्या कानाच्या पाळीला ओठांनी स्पर्श करत म्हणाला.. तसा इकडे हिच्या काळजाचा ठोका चुकला.. "आहो ते ते म्हणजे मला... दुसर काम होत....?" घशात दाटून आलेला आवंढा गिळत म्हणाली.. त्या सोबत त्याच्या पासून स्वतःला सोडवण्याची धडपड ही सुरूच होती.. आणि तो मात्र तिच्या पाठीवर ओठ फिरवत तिच्या भोवतीची मिठी अधिक घट्ट करत होता... त्याच्या स्पर्षाने तिच्या पोटात गोळा दाटून येत होता... त्यात आता तो बँकेत जाऊ नको म्हणतोय ते ऐकून हृदयाची धडधड शतपटीने वाढली... तिने अंग आकसून घेत आवंढा गिळाला.. त्या क्षणी त्याने तिचा चेहरा पूर्ण मागे करून तिच्या गळ्यावर कॉलर बोनस वर पॅशेनेटली किस करु लागला.. इकडे त्याच्या स्पर्षाने तीच पाणी पाणी झालेल... "अजून तुझ्या मनातली भीती गेली नाही का.....? बट डोन्ट वरी आपण तुझ्या मनातली पूर्ण भीती नाहीशी करूयात.." तिच्या शरीराची वाढलेली थरथर पाहून तो तिच्या कानात कुजबुजला.. तसा इकडे हिचा घसा कोरडा पडला... आत्ता तिने डोळे गच्च मिटून घेतले होते अन् एका हातात साडीचा पदर घट्ट पकडलेला दुसऱ्या हाताची मुठ्ठी घट्ट आवळली होती.. त्याच वेळी त्याने तिला स्वतःकडे वळवलं... "आहोsssss....." ती पुढे काही बोलायला तोंड उघडणार इतक्यात त्याने तिच्या ओठांवर बोट टेकवल.. तिच्या चेहऱ्यावर उमटणारे एक्सप्रेशन पाहून तो ओठातच हसला अन् तसच पुढे होऊन तिच्या कपाळावर ओठ रब केले अन् पुन्हा तिचा चेहरा न्याहाळू लागला.. तिने हलकेच पापण्यांची उघडझाप करत त्याच्या नजरेत पाहील... तिच्यावर रोखलेली त्याची नशिली नजर पाहून तिच्या पोटात गोळा दाटून आला.. तसे पुन्हा एकदा तिने डोळे गच्च मिटून घेतले... त्याच वेळी त्याच्या ऊबदार ओठांचा स्पर्श तिला मिटलेल्या पापण्यानवर जाणवला.. तशी तिच्या हातांची त्याच्या शर्ट वरची पकड अधिकच घट्ट झाली.. आत्ता त्याचे ओठ तिच्या चेहऱ्यावरून फिरत होते अन् हाताची बोटे उघड्या कमरेवरून... इकडे तिच्या सर्वांगावर सरसरून काटा आला. "आहो........ प्लिज अ आत्ता..... न..." ती पुढे काही बोलणार त्या आधीच त्याने तिचे नाजूक ओठ आपल्या ओठांमध्ये कैद केले.. तसे तिचे हात त्याच्या पाटीवर आले... त्याचा किस जस जसा खोल होत गेला... तशी त्याच्या पाटीवर असलेल्या तिच्या हतांची पकड अधिक अधिक घट्ट होत गेली... इकडे त्याचे हात तिच्या कमरेवरून फिरत पोटावर आले... अन् पुढच्या क्षणी त्याने तिच्या साडीच्या निऱ्या खेचल्या... तस तीच सर्वांग थरथरल ती बाजूला होणार इतक्यात तिचा पाय खाली पायात गळून पडलेल्या साडीत अडकला... ती खाली पडणार इतक्यात त्याने तिच्या कमरेत हात घालून तिला पकडल अन् सरळ उभ केल.. तिने लाजून नजर झुकवली त्याच वेळी त्याने तिचा चेहरा ओंजळीत घेत तिच्या ओठांना आपल्या ओठांमध्ये बंधिस्त केल.. अन् पुढच्या क्षणी तिच्या कमरेत घट्ट पकडून तसच तिला वर उचलल... तशी ती भानावर आली पण पडण्याच्या भीतीने पटकन तिने आपल्या पायांनी त्याच्या कमरेभोवती विळखा घातला..अन् आपले नाजूक हात त्याच्या गळ्या भोवती गुंफले.. अजूनही त्याने तिचे ओठ सोडले नव्हते... तिच्या ओठांवर उत्कटतेने किस करत तो तिला तसच बेड जवळ घेऊन आला... तिला बेडवर ठेवत मग त्याने तिचे ओठ सोडले... तशी आत्ता ती मोठ मोठे श्वास घेऊन फुफुसात ऑक्सीजन भरून घेत होती... याची नजर मात्र तिच्या लाल चुटुक ओठांवर स्थिर होती पुन्हा एकदा त्यांना आपल्या ओठांमध्ये घेण्याची जबरदस्त इच्छा झाली त्याची... तसा तो पुन्हा तिच्यावर झुकला... तशी ती पटकन मागे सरकली... तसा तो अजून पुढे आला... पुन्हा ती मागे गेली.. तसा तो हसत अजून पुढे आला.. शेवटी ती मागे बेडला टेकली.. "आहो...... प्लिज सोडा मला...... जाऊद्यात ना.....अ आत्ता या वेळी हे हे सर्व प्लिज नको ना..." त्याच्या डोळ्यात उतरलेली प्रेमाची नशा पाहून ती अडखळत म्हणाली... दोन्ही हात बाजूला बेडवर टेकून पूर्ण हातांच्या आणि कमरेच्या भारावर बसलेल्या तिच्या धपापणाऱ्या उरोजावर त्याची नजर स्थिर झालेली... ते पाहून तिच्या काळजाच पाणी पाणी झाल... त्याच वेळी तिला तिच्या मनगटावर त्याच्या हातांची पकड घट्ट झालेली जाणवल.. पुढच्या क्षणी त्याने तिचे हात तसेच बेडवर दाबून लॉक केले... "आहो.... हात सोडा ना जाऊद्यात मला.." ती विनंतीच्या स्वरात म्हणाली.. "प्लिज गब्बू........ नको ना जाऊस....." तिच्या नजरेत बघत त्याने आवंढा गिळला.. "आहो पण ही ही वेळ आहे का?? म म मला कसतरी वाटतय प्लिज आत्ता नको..." ती समजवण्याच्या स्वरात म्हणाली... "प्लिज... म म मला तु तु.. आत्ता हवीयस... मला बाकी काही माहित नाही.... आय आय वॉन्ट यू नाउ.... प्लिज ऐक ना माझ... आत्ता नको ना अडऊस....." तो मोठ मोठे श्वास घेत म्हणाला.. त्याचा तो किंचित कापरा स्वर तिच्या हृदयाला स्पर्श करून गेला... पुढच्या क्षणी तो तसाच तिच्यावर झुकला अन् आता त्याचे ओठ तिच्या चेहऱ्यावरुन फिरू लागले तसे आपोआपच तिचे डोळे मिटले.. त्याचे वाढलेले उष्ण श्वास अन् चेहऱ्यावरून फिरणारे त्याचे ऊबदार ओठ या सगळ्यामुळे तिचा विरोध गळून पडला.. इतका वेळ नकार घंटा वाजवणार तीच मन त्याच्या स्पर्षाने विरघळून गेल होत.. तसे तिने त्याच्या गळ्यात हात गुंफले... त्याच वेळी त्याने तिच्या गळ्यावर ओठ टेकवले... तशी पुन्हा एकदा ती त्याच्या स्पर्षात वाहू लागली... त्याचे राकट हात तिच्या शरीरावरील कपड्यांचा भार हलका करत सर्वांगावरून फिरू लागले... तशी इकडे ती बेभान झाली दोघांच्या ही तनामनाची उत्कंठा आत्ता शिगेला पोहचली होती... त्याचे ऊबदार ओठ तिच्या गळ्यावरून खाली सरकत तिच्या शरीराचा वेद घेत सर्वांगावर फिरत होते... तस तसे तिच्या मुखातून मादक उसासे बाहेर पडत होते... आणि ते ऐकून त्याचा स्पर्श अधिकच अग्रेसीव्ह होत गेला... प्रचंड उत्तेजित झालेली ती उत्कंठेच्या उंच शिखरावर पोहचलेली असतानाच त्याने तिच्या ओठांना आपल्या ओठात कैद करत आज पुन्हा एकदा तिच्यात प्रवेश केला... तश्या असंख्य वीजा तिच्या शरीरात चमकून जणू प्रवाहित होत होत्या... तीच तन आणि मन त्याच्या स्पर्षाला साथ देत होत आत्ता तिची नख त्याच्या पाटीवर नक्षी करत होती अन् बेभान झालेला तो तिच्यावर प्रेमाचा वर्षाव करत होता.. दिवसा ढवळ्या जगाच भान विसरलेले दोघे शेवटी प्रणयरत होऊन एकमेकांमध्ये एकरूप होऊन गेले... बऱ्याच वेळाने तिच्या धपाणाऱ्या उरोजवर डोक टेकऊन मोठ मोठे श्वास घेत हळू हळू तो शांत झाला... त्याच वेळी तिच्या मुखातून संतोषाचा एक दीर्घ सुस्कारा बाहेर पडला.... पूर्ण कथा प्रतिलिपी अँपवर वाचा.. https://pratilipi.app.link/QgalaSpO51b भारतीय भाषेतील अमर्याद साहित्य वाचा, लिहा आणि ऐका अगदी विनाशुल्क! #🌹प्रेमरंग #☺️प्रेरक विचार #✍🏽 माझ्या लेखणीतून #📚मराठी रोमांचक कथा🧐 #✍मराठी साहित्य

"गोष्ट लग्ना नंतरची 💝 नवे पर्व", वाचा प्रतिलिपि वर :, https://pratilipi.app.link/bdvXABtP81b भारतीय भाषेतील अमर्याद साहित्य वाचा, लिहा आणि ऐका अगदी विनाशुल्क! #🌹प्रेमरंग #☺️प्रेरक विचार #✍🏽 माझ्या लेखणीतून #📚मराठी रोमांचक कथा🧐 #✍मराठी साहित्य

"तो एक सुपर स्टार....", वाचा प्रतिलिपि वर :, https://pratilipi.app.link/8SyV3bln61b भारतीय भाषेतील अमर्याद साहित्य वाचा, लिहा आणि ऐका अगदी विनाशुल्क! #✍मराठी साहित्य #📚मराठी रोमांचक कथा🧐 #✍🏽 माझ्या लेखणीतून #☺️प्रेरक विचार #🌹प्रेमरंग

"उलझन ❤️", वाचा प्रतिलिपि वर :, https://pratilipi.app.link/qUfaX1uDh2b भारतीय भाषेतील अमर्याद साहित्य वाचा, लिहा आणि ऐका अगदी विनाशुल्क! #🌹प्रेमरंग #☺️प्रेरक विचार #✍🏽 माझ्या लेखणीतून #📚मराठी रोमांचक कथा🧐 #✍मराठी साहित्य