രുദ്രദൃഷ്ടി ഭാഗം 32 മൃതദ്വീപിലേക്കുള്ള യാത്ര കേവലം ഒരു കടൽയാത്രയായിരുന്നില്ല അത് മരണത്തിന്റെ നിഴലുകളിലൂടെയുള്ള ഒരു പ്രയാണമോയിരുന്നു. ധനുഷും സംഘവും ഒരു പുരാതനമായ കപ്പലിൽ ദക്ഷിണ സമുദ്രത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് നീങ്ങി…. കപ്പൽ നീങ്ങുന്തോറും സമുദ്രത്തിലെ ജലം കറുത്ത നിറമായി മാറി. കാറ്റ് നിലച്ചു. പക്ഷേ കപ്പൽ അദൃശ്യമായ ഏതോ ശക്തിയാൽ മുന്നോട്ട് വലിക്കപ്പെട്ടു. മൈഥിലി കപ്പലിന്റെ ഒരു കോണിൽ ചങ്ങലയ്ക്കൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. അവളുടെ ഉള്ളിലെ കാലനേമിയുടെ അംശം ഇടയ്ക്കിടെ അട്ടഹസിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു… "ധനൂ.. അവൾക്ക് ശ്വാസം മുട്ടുന്നു" വേദ മൈഥിലിയുടെ നെറ്റിയിൽ ഔഷധജലം തളിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു….. "സൂക്ഷിക്കൂ വേദാ അത് മൈഥിലിയല്ല" ധനുഷ് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി….. അവന്റെ വജ്രദൃഷ്ടി മൈഥിലിയുടെ ശരീരത്തിന് ചുറ്റും കറുത്ത പാമ്പുകൾ പിണഞ്ഞു കിടക്കുന്നത് കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു…. അർദ്ധരാത്രിയായപ്പോൾ കപ്പലിന് ചുറ്റും വിചിത്രമായ ശബ്ദങ്ങൾ കേട്ടുതുടങ്ങി. വെള്ളത്തിനടിയിൽ നിന്ന് നീളമുള്ള വിളറിയ കൈകൾ കപ്പലിന്റെ വശങ്ങളിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ചു. ജലപ്പിശാചുക്കൾ നൂറുകണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ഈ കടലിൽ മുങ്ങിമരിച്ച കപ്പൽയാത്രികരുടെ ആത്മാക്കളായിരുന്നു അവ….. നകുലൻ തന്റെ വില്ല് കുലച്ചു. "ഈ ശബ്ദങ്ങൾ... ഇവ ജീവനുള്ളവയല്ല. ഇവ വായുവിൽ അലിഞ്ഞുചേർന്ന നിലവിളികളാണ്".. അങ്ങനെ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവൻ ശബ്ദവേധി അസ്ത്രങ്ങൾ ജലത്തിന് താഴേക്ക് തൊടുത്തുവിട്ടു. ഓരോ അമ്പും തറയ്ക്കുമ്പോൾ കടലിനടിയിൽ നിന്ന് കറുത്ത രക്തം പുറത്തുവന്നു…. സ്മശാന കാവൽക്കാരൻ കപ്പലിന്റെ അറ്റത്ത് നിന്ന് തന്റെ മന്ത്രം ജപിച്ചു. "മരിച്ചവർ മരിച്ചവരോട് ചേരട്ടെ" അവൻ തന്റെ കൈയ്യിലുള്ള ഭസ്മം കടലിലേക്ക് എറിഞ്ഞു. ആ ഭസ്മം തട്ടിയ പിശാചുക്കൾ ചാരമായി മാറി….. പെട്ടെന്ന് മൈഥിലിയുടെ ചങ്ങലകൾ തനിയെ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ ചുവന്ന കനലുകൾ പോലെ ജ്വലിച്ചു. അവൾ താരയ്ക്ക് നേരെ ഒരു അഗ്നിഗോളം തൊടുത്തുവിട്ടു. താര മിന്നൽ വേഗത്തിൽ അത് തടഞ്ഞെങ്കിലും മൈഥിലിയുടെ ശക്തി ഇപ്പോൾ പത്തിരട്ടിയായിരുന്നു….. "താക്കോൽ എന്റേതാണ്" മൈഥിലി അലറി. അവൾ കപ്പലിന്റെ പായയ്ക്ക് തീയിട്ടു… ധനുഷ് തന്റെ വജ്രദൃഷ്ടി കൊണ്ട് മൈഥിലിയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നേരിട്ട് നോക്കി. "കാലനേമീ എന്റെ സുഹൃത്തിന്റെ ശരീരം വിട്ടുപോവുക"... ആ കപ്പൽ ഒരു തീരത്തേക്ക് അതിവേഗം ഇടിച്ചു കയറി… ആ കൂട്ടിയിടിയിൽ കപ്പൽ രണ്ടായി പിളരാൻ തുടങ്ങി. ഈ സമയം ഇരുട്ടിൽ ഒരു വലിയ ദ്വീപ് തെളിഞ്ഞുവന്നു. മൃതദ്വീപ്.. ആ ദ്വീപിൽ നിന്ന് ആയിരം ആത്മാക്കളുടെ വിലാപം കേൾക്കാമായിരുന്നു….. കപ്പൽ തകർന്ന് എല്ലാവരും ദ്വീപിന്റെ തീരത്തേക്ക് തെറിച്ചുവീണു. മൈഥിലി ആ ഇരുട്ടിൽ എവിടേക്കോ ഓടിമറഞ്ഞു. ദ്വീപിന്റെ മധ്യത്തിൽ ഒരു വലിയ ഗർത്തം കാണാമായിരുന്നു. അതിൽ നിന്ന് ചോരയുടെ ഗന്ധമുള്ള പുക ഉയരുന്നു…. "നമ്മൾ വൈകിപ്പോയി.. അവൾ താക്കോലുമായി ഗർത്തത്തിനടുത്തേക്ക് പോയിരിക്കുന്നു."...താര തളർച്ചയോടെ പറഞ്ഞു. വേദ തന്റെ കൈകൾ മണ്ണിൽ അമർത്തി. "ഈ ദ്വീപിൽ ഒരു ചെടി പോലും വളരുന്നില്ല. ഇവിടെ പ്രാണനില്ല മരണം മാത്രമേയുള്ളൂ. പക്ഷേ ദൂരെ ഒരു ഗുഹയ്ക്കുള്ളിൽ ഒരു വെളിച്ചം ഞാൻ കാണുന്നു.".... വേദ പറഞ്ഞു…. അവർ ഗുഹയിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ അവിടെ ജടപിടിച്ച മുടിയുള്ള ശരീരം മുഴുവൻ അസ്ഥികൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച ഒരു സന്യാസി ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടു. അയാൾക്ക് മൂന്ന് കണ്ണുകളുണ്ടായിരുന്നു… അവ രക്തവർണ്ണമായിരുന്നു…. "സ്വാഗതം രുദ്രരക്ഷകരേ...താക്കോൽ ഗർത്തത്തിൽ വീണുകഴിഞ്ഞു. ഇനി രക്തഗർത്തം തുറക്കും. നിങ്ങൾക്ക് മൈഥിലിയെ വേണോ അതോ ലോകത്തെ വേണോ"... അയാൾ അട്ടഹസിക്കാൻ തുടങ്ങി….. തുടരും… ✍️സന്തോഷ്‌ ശശി…. #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #കഥ,ത്രില്ലെർ,ഹൊറർ #✍ തുടർക്കഥ #📔 കഥ

ഭദ്രകാളീപഥം ഭാഗം 15 കൈലാസത്തിലേക്കുള്ള ആ യാത്ര ദുർഘടമായിരുന്നു. തക്ഷകൻ നൽകിയ മുന്നറിയിപ്പ് പോലെ, പാതാളലോകത്തെ സകല തിന്മകളും ഒത്തുചേർന്ന് ഒരുക്കിയ രക്തമണ്ഡലം അവർക്ക് മുന്നിൽ ഒരു വന്മതിൽ പോലെ ഉയർന്നു….. യാത്രയ്ക്കിടയിൽ അവർ ഒരു വിചിത്രമായ കാട്ടിലെത്തി. അവിടെ മരങ്ങൾ സംസാരിക്കുകയും കാറ്റ് നിലവിളിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതുപോലെ തോന്നി. ഇത് അഘോരലക്ഷ്മണന്റെ പിൻഗാമികൾ തീർത്ത മായാരണ്യം ആയിരുന്നു…. ഇവിടെ വെച്ച് ഓരോരുത്തർക്കും തങ്ങളുടെ ഏറ്റവും വലിയ ഭയത്തെ നേരിടേണ്ടി വരുമായിരുന്നു….. ശിശുപാലന്റെ മുന്നിൽ തന്റെ വില്ല് ഒടിഞ്ഞുപോകുന്നതായും, ഭദ്രയുടെ മുന്നിൽ തന്റെ ഉടവാൾ തുരുമ്പെടുത്ത് നശിക്കുന്നതായും തോന്നിപ്പിച്ചു. എന്നാൽ അമൃതവർഷൻ ശാന്തനായിരുന്നു. അവൻ ഭദ്രയുടെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചു. അവന്റെ ഉള്ളിലെ വിശുദ്ധി ആ മായക്കാഴ്ചകളെ പതുക്കെ മായ്ച്ചു കളഞ്ഞു…. കാട് പിന്നിട്ട് മലയടിവാരത്തിലെത്തിയപ്പോൾ, രക്തമണ്ഡലത്തിന്റെ കാവൽക്കാരനായ ലോഹഗ്രീവൻ അവരെ തടഞ്ഞു…. പത്തടിയോളം ഉയരമുള്ള, ശരീരം മുഴുവൻ ലോഹം കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച ഒരു അസുരനായിരുന്നു അവൻ. അവൻ തന്റെ ഉലക്ക വീശിയപ്പോൾ ഭൂമി നെടുകെ പിളർന്നു…. "ഈ ബാലൻ ഇവിടുന്ന് അപ്പുറത്തേക്ക് പോകില്ല" ലോഹഗ്രീവൻ അലറി….. ശിശുപാലൻ തന്റെ ബാണങ്ങൾ കൊണ്ട് അവനെ നേരിട്ടെങ്കിലും ലോഹശരീരത്തിൽ ബാണങ്ങൾ തട്ടിത്തെറിച്ചു. ഭദ്ര തന്റെ ഉടവാളുമായി മുന്നോട്ട് പാഞ്ഞു. ഓരോ വെട്ടിലും തീപ്പൊരികൾ ചിതറി…. ലോഹഗ്രീവന്റെ ശക്തിക്ക് മുന്നിൽ അവർ പതറാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, രുദ്രന്റെ പഴയ ഉപദേശം ഭദ്രയുടെ ഓർമ്മയിൽ വന്നു… "ശക്തിയല്ല, ഭക്തിയാണ് ആയുധം."... ഭദ്രയും ശിശുപാലനും ലോഹഗ്രീവനെ തടയാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, അമൃതവർഷൻ പതുക്കെ ഒരു മന്ത്രം പാടാൻ തുടങ്ങി. അത് മനുഷ്യഭാഷയായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് പ്രകൃതിയുടെ സംഗീതമായിരുന്നു… ആ സംഗീതം കേട്ടതും ലോഹഗ്രീവന്റെ കടുപ്പമേറിയ ശരീരം പതുക്കെ ഉരുകാൻ തുടങ്ങി. അവന്റെ ഉള്ളിലെ വെറുപ്പും ക്രോധവും അലിഞ്ഞുപോയി. ലോഹസത്വം ഒരു പാവപ്പെട്ട മനുഷ്യനായി മാറി അവരെ വണങ്ങി വഴിമാറി കൊടുത്തു….. കൈലാസത്തിന്റെ വാതിൽക്കൽ അവസാനം അവർ കൈലാസത്തിന്റെ മഞ്ഞുമൂടിയ പാതയിലെത്തി. അവിടെ വെച്ച് ആകാശത്ത് നിന്ന് ഒരു ദിവ്യപ്രകാശം താഴേക്ക് ഇറങ്ങിവന്നു. ആ പ്രകാശത്തിൽ നിന്ന് രുദ്രൻ തന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപമായ മഹാദേവ രൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു….. "ഭദ്രേ.. ശിശുപാലാ... നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ പരീക്ഷ വിജയിച്ചിരിക്കുന്നു. ഈ ബാലൻ, അമൃതവർഷൻ, വരാനിരിക്കുന്ന യുഗത്തിൽ ലോകത്തിന് ശാന്തി നൽകാൻ ജനിച്ചവനാണ്. അവനെ ഹിമവാന്റെ മടിത്തട്ടിൽ ഏൽപ്പിക്കുക."... അമൃതവർഷൻ പ്രകാശത്തിൽ ലയിച്ച് കൈലാസത്തിന്റെ ഭാഗമായി മാറി. അവൻ പോകുന്നതിന് മുൻപ് ഭദ്രയുടെ നെറ്റിയിൽ സ്പർശിച്ചു. ആ നിമിഷം ഭദ്രയുടെ പക്കലുണ്ടായിരുന്ന ഉടവാൾ ഒരു സ്വർണ്ണദണ്ഡായി മാറി. ഇനി ഈ ആയുധം ആരെയും കൊല്ലാനല്ല, മറിച്ച് ദുർബ്ബലരെ സംരക്ഷിക്കാനുള്ളതാണെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി….. "നിങ്ങൾ ഭൂമിയിലേക്ക് മടങ്ങുക. അവിടെ നീതിയും ധർമ്മവും സംരക്ഷിക്കാൻ നിങ്ങൾ ഇനിയും ആവശ്യമാണ്.".... ഭദ്രയും ശിശുപാലനും കൈകോർത്ത് പിടിച്ച് തങ്ങളുടെ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. അവർ ഇപ്പോൾ വെറുമൊരു ദമ്പതികളല്ല, ലോകത്തിന്റെ ധർമ്മസംരക്ഷകരാണ്. പാവപ്പെട്ട ആ പെൺകുട്ടിയിൽ നിന്ന് തുടങ്ങിയ യാത്ര ഇന്ന് പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ കാവലായി മാറിയിരിക്കുന്നു….. തുടരും… ✍️സന്തോഷ്‌ ശശി… #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ #കഥ,ത്രില്ലെർ,ഹൊറർ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ

ഭദ്രകാളീപഥം ഭാഗം 14 ആ ബാലന്റെ വരവോടെ ഭദ്രയുടെയും ശിശുപാലന്റെയും ജീവിതം മറ്റൊരു തലത്തിലേക്ക് മാറി. ആ കുട്ടിയിൽ നിന്ന് പുറപ്പെടുന്ന ദിവ്യമായ പ്രകാശം കണ്ടപ്പോൾ, അവനെ തകർക്കാൻ ഇരുണ്ട ശക്തികൾ കൂടുതൽ ആവേശത്തോടെ വരുമെന്ന് അവർക്ക് മനസ്സിലായി….. ആ ബാലന്റെ പേര് അമൃതവർഷൻ എന്നായിരുന്നു. അവൻ ചിരിക്കുമ്പോൾ വാടിയ പൂക്കൾ വിരിയുകയും അവൻ കരയുമ്പോൾ ആകാശം കറുത്തിരുണ്ട് മഴ പെയ്യുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു. അവനെ സംരക്ഷിക്കാനായി ഭദ്രയും ശിശുപാലനും കാടിന്റെ ഉൾഭാഗത്തുള്ള ഒരു രഹസ്യ ഗുഹയിലേക്ക് താമസം മാറി…. എന്നാൽ തമസ്വിനിയുടെ പതനത്തിന് ശേഷം, പാതാളത്തിലെ സർപ്പരാജാവായ തക്ഷകൻ അമൃതവർഷനെ ലക്ഷ്യമിട്ടു. അമൃതവർഷന്റെ ശരീരത്തിലുള്ള ദിവ്യമുദ്രകൾ സ്വന്തമാക്കിയാൽ പ്രപഞ്ചത്തിലെ സകല വിഷങ്ങളെയും നിയന്ത്രിക്കാമെന്ന് തക്ഷകൻ കരുതി….. ഒരു രാത്രിയിൽ, ആയിരക്കണക്കിന് വിഷസർപ്പങ്ങൾ ഗുഹയെ വളഞ്ഞു. സർപ്പങ്ങളുടെ ശ്വാസത്തിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ട വിഷപ്പുക ഗുഹയ്ക്കുള്ളിൽ നിറഞ്ഞു. ശിശുപാലൻ തന്റെ ധനുസ്സെടുത്ത് സർപ്പങ്ങളെ തുരത്താൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, തക്ഷകൻ തന്റെ മായാശക്തിയാൽ ഗുഹയുടെ കവാടം ഒരു വലിയ പാറ കൊണ്ട് അടച്ചു….. ഭദ്ര തന്റെ ഉടവാൾ കൈയ്യിലെടുത്തു. പക്ഷേ ഇത്തവണ അവൾ പോരാടുന്നത് വെറുമൊരു അസുരനോടല്ല, മറിച്ച് പ്രകൃതിയുടെ തന്നെ ഒരു ഭാഗമായ സർപ്പങ്ങളോടാണ്….. "അമ്മേ, രക്ഷിക്കണം!" അമൃതവർഷന്റെ കരച്ചിൽ കേട്ടതും ഭദ്രയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് അഗ്നി പുറപ്പെട്ടു. അവൾ തന്റെ വാൾ നിലത്ത് കുത്തി. പെട്ടെന്ന് ഗുഹയ്ക്കുള്ളിൽ നിന്ന് ഒരു വലിയ ഗരുഡരൂപം പ്രകാശമായി ഉയർന്നു വന്നു. ആ പ്രകാശമേറ്റതോടെ സർപ്പങ്ങൾ ഭയന്നോടി…. സർപ്പങ്ങൾ പരാജയപ്പെട്ടപ്പോൾ തക്ഷകൻ നേരിട്ട് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. പകുതി മനുഷ്യനും പകുതി സർപ്പവുമായ അവന്റെ രൂപം ഭയാനകമായിരുന്നു. അവൻ ശിശുപാലനെ തന്റെ വാലുകൊണ്ട് ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു…. "ഭദ്രേ! നിന്റെ ഭർത്താവിന്റെ ജീവൻ വേണോ അതോ ഈ ബാലനെ വേണോ?" തക്ഷകൻ പരിഹസിച്ചു….. ഭദ്ര ഒരു നിമിഷം തകർന്നുപോയി. ഒരു വശത്ത് തന്റെ ജീവന്റെ പകുതിയായ ശിശുപാലൻ, മറുവശത്ത് ലോകത്തിന്റെ നന്മയ്ക്കായി താൻ സംരക്ഷിക്കേണ്ട ബാലൻ. അവൾ തന്റെ ഉടവാൾ താഴെ വെച്ചു….. ഭദ്ര ആയുധം ഉപേക്ഷിക്കുന്നത് കണ്ട അമൃതവർഷൻ പതുക്കെ തക്ഷകന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. അവന്റെ കുഞ്ഞു കൈകൾ തക്ഷകന്റെ പത്തിയിൽ തൊട്ടു. ആ സ്പർശനത്തിൽ തക്ഷകന്റെ ഉള്ളിലെ സർവ്വ വിഷവും സ്നേഹമായി മാറി. തക്ഷകൻ പതുക്കെ ശിശുപാലനെ മോചിപ്പിച്ചു….. അവന്റെ ക്രൂരമായ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണീർ ഒഴുകി. അവൻ ഒരു ചെറിയ പാമ്പായി മാറി അമൃതവർഷന്റെ കാൽക്കൽ വണങ്ങി….. "ഇവൻ വെറുമൊരു ബാലനല്ല ഭദ്രേ," തക്ഷകൻ ശാന്തനായി പറഞ്ഞു. "ഇവൻ ലോകത്തിലെ സർവ്വ വിഷങ്ങളെയും അമൃതാക്കാൻ വന്നവനാണ്. പക്ഷേ ഇവന്റെ ഈ ശക്തി പൂർണ്ണമാകണമെങ്കിൽ ഹിമവാനിലെ കൈലാസശിഖരത്തിൽ ഇവനെ എത്തിക്കണം. അവിടെ വെച്ചാണ് ഇവന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വരൂപം ഉണരുക."... ഭദ്രയും ശിശുപാലനും ആ വലിയ യാത്രയ്ക്ക് തയ്യാറെടുത്തു. പക്ഷേ വഴിയിൽ അവരെ കാത്തിരുന്നത് അമൃതവർഷനെ കൊല്ലാൻ പാതാളലോകം മുഴുവൻ ചേർന്ന് ഒരുക്കിയ രക്തമണ്ഡലം എന്ന വലിയ കെണിയായിരുന്നു….. തുടരും…. ✍️സന്തോഷ്‌ ശശി… #💞 പ്രണയകഥകൾ #കഥ,ത്രില്ലെർ,ഹൊറർ #✍ തുടർക്കഥ #📔 കഥ

രുദ്രദൃഷ്ടി ഭാഗം 31 ഇന്ദ്രജിത്തിന്റെ ത്യാഗത്തിലൂടെയും ധനുഷിന്റെ വീര്യത്തിലൂടെയും ഒരു യുഗസന്ധി പിന്നിട്ടിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ തിന്മയുടെ വിത്തുകൾ ഒരിക്കലും പൂർണ്ണമായി നശിക്കുന്നില്ല, അവ പുതിയ രൂപഭാവങ്ങൾ കൈക്കൊള്ളുന്നു….. കാശിയിലെ മണികർണ്ണികാ ഘാട്ടിൽ അർദ്ധരാത്രിയിൽ ഒരു വിചിത്രമായ ചിത കത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവിടെ തപസ്സിരുന്ന പ്രായം ചെന്ന ഒരു അഘോരി പെട്ടെന്ന് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു… ആ ചിരിയിൽ ഗംഗയിലെ ഓളങ്ങൾ പോലും ഭയന്നു. അദ്ദേഹം മണലിൽ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ കൊണ്ട് ഒരു ചിഹ്നം വരച്ചു.. ഒരു പാമ്പ് സ്വന്തം വാലിനെ വിഴുങ്ങുന്ന ചിത്രം… "സമയത്തിന്റെ ചക്രം തിരിയുന്നു... പണ്ട് പൂട്ടപ്പെട്ട വാതിലുകൾ വീണ്ടും തുറക്കുന്നു" അദ്ദേഹം അലറി…. ഇന്ദ്രജിത്ത് ഇപ്പോൾ കാശി മഠത്തിലെ മഹാശ്രേഷ്ഠൻ ആണ്. ശാരീരികമായി കാഴ്ചയില്ലെങ്കിലും, പ്രപഞ്ചത്തിലെ ഓരോ ചലനവും അദ്ദേഹം അറിയുന്നു. ധനുഷും വേദയും മഠത്തിന്റെ പ്രധാന ചുമതലകൾ ഏറ്റെടുത്തു. നകുലൻ മൈഥിലി താര കാലൻ എന്നിവർ മഠത്തിന്റെ നാല് ദിശകളിലെ കാവൽക്കാരായി മാറി…. എന്നാൽ ഈ ശാന്തി അധികനാൾ നീണ്ടുനിന്നില്ല. ഒരു പുലർച്ചെ മഠത്തിന്റെ പടിവാതിൽക്കൽ ഒരു തടിപ്പെട്ടി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അതിൽ രക്തം പുരണ്ട ഒരു പഴയ താക്കോലും ഒരു കത്തും ഉണ്ടായിരുന്നു… "ഇന്ദ്രജിത്ത്... നിന്റെ മകൻ വജ്രദൃഷ്ടിയാൽ ഹിമാലയത്തെ രക്ഷിച്ചു കാണും. പക്ഷേ ഭൂമിയുടെ ആഴങ്ങളിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന രക്തഗർത്തം തുറക്കാൻ സമയമായി. ഈ താക്കോൽ അതിന്റെ അടയാളമാണ്."... ആ താക്കോൽ കൈയ്യിലെടുത്ത നിമിഷം ധനുഷിന്റെ വജ്രദൃഷ്ടി ചുവന്ന നിറമായി മാറി. അവന് ചുറ്റുമുള്ള ലോകം രക്തത്തിൽ മുങ്ങിയതുപോലെ തോന്നി. മഠത്തിലെ ചുവരുകളിൽ നിന്ന് ശവങ്ങളുടെ ഗന്ധം ഉയർന്നു….. "ധനൂ അത് താഴെ വയ്ക്കൂ" മൈഥിലി ഓടിവന്ന് അവന്റെ കൈ തട്ടിമാറ്റി… പക്ഷേ വൈകിപ്പോയിരുന്നു. ആ താക്കോലിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ട ഒരു കറുത്ത നിഴൽ മൈഥിലിയുടെ ഉള്ളിലേക്ക് മിന്നൽ വേഗത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. മൈഥിലിയുടെ കണ്ണുകൾ നിമിഷനേരം കൊണ്ട് വെളുത്ത നിറമായി. അവൾ വായുവിൽ ഉയർന്നു പൊങ്ങി…. "ഞാൻ വരുന്നു... രുദ്രഭക്ഷകൻ വരുന്നു" മൈഥിലിയുടെ ശബ്ദം മാറിപ്പോയിരുന്നു. അവൾ തന്റെ അഗ്നിശക്തി ഉപയോഗിച്ച് മഠത്തിന് തീയിടാൻ ശ്രമിച്ചു…. നകുലൻ തന്റെ ശബ്ദവേധി അസ്ത്രങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് മൈഥിലിക്ക് ചുറ്റും ഒരു വായു കവചം തീർത്തു. കാലൻ തന്റെ സ്മശാന മന്ത്രങ്ങളാൽ ആ കറുത്ത നിഴലിനെ പുറത്തെടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു….. "ഇതൊരു സാധാരണ പ്രേതബാധയല്ല" ഇന്ദ്രജിത്ത് ശാന്തമായ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. "ഇത് ശൂന്യകന്റെ ഗുരുവായ കാലനേമിയുടെ ആത്മാവാണ്. അവൻ മൈഥിലിയെ ഒരു പാവയെപ്പോലെ ഉപയോഗിക്കുകയാണ്.".... താര തന്റെ മിന്നൽ പിണരുകൾ കൊണ്ട് മൈഥിലിയുടെ ബോധം തളർത്തി താഴെയിട്ടു. മൈഥിലി ബോധരഹിതയായി പക്ഷേ ആ കറുത്ത താക്കോൽ അന്തരീക്ഷത്തിൽ അപ്രത്യക്ഷമായി…. "നമുക്ക് ദക്ഷിണ സമുദ്രത്തിന്റെ അങ്ങേ അറ്റത്തുള്ള മൃതദ്വീപിലേക്ക് പോകേണ്ടി വരും" ഇന്ദ്രജിത്ത് പ്രഖ്യാപിച്ചു….. "അവിടെയാണ് രക്തഗർത്തം സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. ആ താക്കോൽ അവിടെ എത്തിയാൽ ലോകം അവസാനിക്കും.".... ധനുഷ് തന്റെ ശൂലം മുറുകെ പിടിച്ചു. വേദയും നകുലനും കാലനും താരയും യാത്രയ്ക്ക് തയ്യാറായി. മൈഥിലിയെ സുഖപ്പെടുത്താനും ശത്രുവിനെ നേരിടാനും അവർക്ക് ആ ദ്വീപിലെ രഹസ്യങ്ങൾ കണ്ടെത്തണം….. തുടരുക…. ✍️സന്തോഷ്‌ ശശി…. #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ #കഥ,ത്രില്ലെർ,ഹൊറർ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ

ഭദ്രകാളീപഥം ഭാഗം 13 ഭദ്രയുടെയും ശിശുപാലന്റെയും വിവാഹശേഷം ഗ്രാമം ശാന്തമായിരുന്നു. എന്നാൽ, ഈ ശാന്തത ഒരു വലിയ കൊടുങ്കാറ്റിന് മുൻപുള്ളതായിരുന്നു. ഭദ്രയുടെ ശക്തിയെ ഭയന്ന പാതാളലോകത്തെ അവശേഷിക്കുന്ന ദുഷ്ടശക്തികൾ ഒത്തുചേർന്ന് ഒരു പുതിയ കെണിയൊരുക്കി…. ഭാരതവർഷത്തിന്റെ തെക്കേ അതിർത്തിയിലുള്ള കടൽത്തീര ഗ്രാമങ്ങളിൽ നിന്ന് സങ്കടവാർത്തകൾ എത്തിത്തുടങ്ങി. തമസ്വിനി എന്ന മന്ത്രവാദിനിയുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള ഒരു സംഘം ഗ്രാമങ്ങൾ കൊള്ളയടിക്കുകയും സ്ത്രീകളെയും കുട്ടികളെയും തടവിലാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു… തമസ്വിനി വെറുമൊരു മന്ത്രവാദിനിയല്ല, നിഴലുകളെ ആയുധമാക്കാൻ കഴിവുള്ളവളാണ്….. ഭദ്രയും ശിശുപാലനും ആ ഗ്രാമങ്ങളെ രക്ഷിക്കാൻ യാത്ര തിരിച്ചു. കടൽത്തീരത്ത് എത്തിയ അവർ കണ്ടത് കത്തിയമരുന്ന കുടിലുകളും കണ്ണീർ വാർക്കുന്ന ഗ്രാമവാസികളെയുമാണ്….. തമസ്വിനിയുടെ കപ്പലുകൾ കടലിന്റെ നടുവിൽ നിലയുറപ്പിച്ചിരുന്നു. ഭദ്ര തന്റെ ഉടവാൾ ഉയർത്തി കടൽജലത്തിന് മുകളിലൂടെ നടക്കാൻ തുടങ്ങി. അവളുടെ പാദങ്ങൾ ജലത്തിൽ സ്പർശിക്കുമ്പോൾ അവിടെ താമരപ്പൂക്കൾ വിരിയുന്നതുപോലെ പ്രകാശം പടർന്നു… ശിശുപാലൻ തന്റെ വില്ലുമായി ഭദ്രയ്ക്ക് കാവലായി നിന്നു…. കപ്പലിൽ വെച്ച് ഭദ്രയും തമസ്വിനിയും നേർക്കുനേർ വന്നു. തമസ്വിനി തന്റെ മാന്ത്രികദണ്ഡ് വീശിയപ്പോൾ കടലിലെ തിരമാലകൾ ഭീമാകാരമായ രൂപം കൈക്കൊണ്ട് ഭദ്രയെ വിഴുങ്ങാൻ അടുത്തു…. "നീ മണ്ണിലെ പോരാളിയാണ് ഭദ്രേ, കടലിൽ നിന്റെ ശക്തി അപ്രസക്തമാണ്" തമസ്വിനി അട്ടഹസിച്ചു…. തമസ്വിനി ഭദ്രയുടെ തന്നെ നിഴലിനെ ജീവനുള്ളതാക്കി മാറ്റി. ഭദ്ര തന്റെ സ്വന്തം നിഴലിനോട് പോരാടേണ്ടി വന്നു. താൻ ചെയ്യുന്ന ഓരോ ചലനവും നിഴൽ കൃത്യമായി പ്രതിരോധിച്ചു. ഭദ്ര പതറുന്നത് കണ്ട് ശിശുപാലൻ കടൽത്തീരത്തുനിന്ന് ഒരു അഗ്നിബാണത്തെ തൊടുത്തു. ആ അഗ്നിബാണം ആകാശത്ത് സൂര്യനെപ്പോലെ ജ്വലിച്ചു. വെളിച്ചം വർദ്ധിച്ചപ്പോൾ നിഴലുകൾക്ക് നിലനിൽപ്പില്ലാതായി… ആ അവസരം മുതലെടുത്ത് ഭദ്ര തമസ്വിനിയുടെ മാന്ത്രികദണ്ഡ് വെട്ടിമുറിച്ചു… യുദ്ധം അവസാനിക്കാറായപ്പോൾ, തമസ്വിനിയുടെ തടവറയിൽ നിന്ന് ഭദ്ര ഒരു ബാലനെ രക്ഷിച്ചു. ആ ബാലന്റെ കൈകളിൽ അപൂർവ്വമായ ചില ചിഹ്നങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവനെ കണ്ടതും ശിശുപാലൻ സ്തംഭിച്ചുനിന്നു…. "ഭദ്രേ... ഇവൻ വെറുമൊരു കുട്ടിയല്ല. വരാനിരിക്കുന്ന വലിയൊരു യുഗമാറ്റത്തിന്റെ കാവൽക്കാരനാണ് ഇവൻ. ഇവനെ സംരക്ഷിക്കുക എന്നതാണ് നമ്മുടെ അടുത്ത നിയോഗം.".... തുടരും… ✍️സന്തോഷ്‌ ശശി… #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #കഥ,ത്രില്ലെർ,ഹൊറർ #✍ തുടർക്കഥ #📔 കഥ

രുദ്രദൃഷ്ടി ഭാഗം 30 ഹിമാലയത്തിന്റെ മുകൾത്തട്ടിൽ അന്ധകാസുരൻ ഒരു കറുത്ത പർവ്വതം പോലെ വളർന്നു നിന്നു. ഇന്ദ്രജിത്ത് തന്റെ ജ്ഞാനദൃഷ്ടി ബലിനൽകി അയച്ച ആ പ്രകാശ ഗോപുരം ധനുഷിന്റെ സിരകളിൽ അഗ്നിയായി പടർന്നു…. അന്ധകാസുരന്റെ ആയിരം കറുത്ത സൂര്യന്മാർ ഹിമാലയത്തിലെ പകലിനെ ഇരുട്ടിലാക്കി. ആ ഇരുട്ടിൽ യോദ്ധാക്കൾക്ക് പരസ്പരം കാണാൻ പോലും കഴിയാതായി. എന്നാൽ ധനുഷ് ഇപ്പോൾ വെറുമൊരു യോദ്ധാവല്ല അവൻ അച്ഛന്റെ ജ്ഞാനവും സ്വന്തം വജ്രവീര്യവും ചേർന്ന മഹാകാലന്റെ പ്രതിരൂപമായിരുന്നു…. "ധനൂ നീ അസുരനെ നേരിടൂ.. ഞങ്ങൾ താരയെ കണ്ടെത്താം" മൈഥിലി വിളിച്ചു പറഞ്ഞു….. മൈഥിലിയും നകുലനും മഞ്ഞുമലയുടെ ആഴത്തിലുള്ള ഒരു ഗുഹയിലേക്ക് കുതിച്ചു. അവിടെ യഥാർത്ഥ താരയെ ചങ്ങലയ്ക്കൽ ബന്ധിച്ചിരുന്നു. ഗുഹയ്ക്ക് കാവൽ നിന്നത് ശബ്ദരഹിതരായ പന്ത്രണ്ട് അസുരന്മാരായിരുന്നു…. നകുലൻ തന്റെ വില്ല് താഴെ വെച്ചു. "ഇവിടെ ശബ്ദമില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ എന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് കൊണ്ട് ഇവരെ വീഴ്ത്തും".. അവൻ തന്റെ നാഡിമിടിപ്പിന്റെ താളത്തിൽ അമ്പുകൾ തൊടുത്തുവിട്ടു. മൈഥിലി തന്റെ അഗ്നി കൊണ്ട് ചങ്ങലകൾ ഉരുക്കി താരയെ മോചിപ്പിച്ചു….. മലമുകളിൽ അന്ധകാസുരൻ ധനുഷിനു നേരെ തന്റെ കറുത്ത കൈകൾ നീട്ടി. ആ കൈകൾ തൊടുന്നിടമെല്ലാം ശൂന്യതയായി മാറി….. ധനുഷിന്റെ വജ്രദൃഷ്ടി ആ ഇരുട്ടിനെ കീറാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അസുരൻ ചിരിച്ചു…. "നീ വെളിച്ചം ഉപയോഗിക്കുന്നു പക്ഷേ ഞാൻ വെളിച്ചമില്ലായ്മയാണ്.. നിന്റെ അച്ഛൻ ഇപ്പോൾ ഒരു അന്ധനായ ശവം മാത്രമാണ്"... ഈ വാക്കുകൾ കാശിയിലെ മഠത്തിലിരുന്ന രുദ്രാവതിയുടെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങി. തന്റെ പ്രിയതമൻ രക്തം വാർന്ന് കാഴ്ചയില്ലാതെ വീണത് കണ്ടപ്പോൾ അവളിലെ കരുണ രൗദ്രമായി മാറി. അവൾ ഗംഗാതീരത്തേക്ക് ഓടി….. "ഹേ ഗംഗേ.. നിന്റെ ശാന്തത മതിയാക്കൂ... ഇന്ന് നീ ശത്രുവിനെ വിഴുങ്ങുന്ന സംഹാരരുദ്രയാകുക".... രുദ്രാവതിയുടെ തലമുടി അഴിഞ്ഞുലഞ്ഞു. ഗംഗയിലെ ജലം ആകാശത്തോളം ഉയർന്നു. അവൾ ആ ജലപ്രവാഹത്തെ ഹിമാലയത്തിന്റെ മുകളിലേക്ക് ഒരു അദൃശ്യ പാതയിലൂടെ തിരിച്ചുവിട്ടു…. ഹിമാലയത്തിൽ അന്ധകാസുരൻ ജയിക്കുമെന്ന് കരുതിയ നിമിഷം, ആകാശത്തുനിന്ന് ഗംഗാ പ്രവാഹം ഒരു വജ്രായുധം പോലെ താഴേക്ക് പതിച്ചു. ആ ജലം അസുരന്റെ കറുത്ത സൂര്യന്മാരെ കെടുത്തിക്കളഞ്ഞു….. "ഇതാണ് പ്രകൃതിയുടെ മറുപടി" വേദ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. വേദ തന്റെ വനശക്തിയാൽ ആ ജലത്തെ മരവിപ്പിച്ച് ലക്ഷക്കണക്കിന് മഞ്ഞുവാളുകളാക്കി മാറ്റി. ധനുഷ് തന്റെ ശൂലം ഉയർത്തി. ഇന്ദ്രജിത്ത് നൽകിയ ജ്ഞാനവും രുദ്രാവതി നൽകിയ ജലശക്തിയും വേദയുടെ പ്രകൃതിബലവും ആ ശൂലത്തിന്റെ മുനയിൽ ഒന്നിച്ചു. അവൻ അസുരന്റെ നെഞ്ചിന്റെ മധ്യത്തിലേക്ക് ആഞ്ഞുതറച്ചു…. "ഓം ഹ്രീം മഹാകാലായ നമ:" ഒരു വലിയ സ്ഫോടനത്തോടെ അന്ധകാസുരൻ തകർന്നു. അവന്റെ ശരീരം കരിങ്കല്ലുകളായി മാറി ഹിമാലയത്തിൽ ചിതറി. ഇരുട്ട് മാറി സൂര്യൻ ഉദിച്ചു. പക്ഷേ കാശിയിൽ ഇന്ദ്രജിത്ത് അബോധാവസ്ഥയിലായിരുന്നു. ധനുഷും വേദയും യോദ്ധാക്കളും കാശിയിൽ തിരിച്ചെത്തി. രുദ്രാവതി ഇന്ദ്രജിത്തിന്റെ തല തന്റെ മടിയിൽ വെച്ച് കരയുകയായിരുന്നു. ധനുഷ് ഇന്ദ്രജിത്തിന്റെ പാദങ്ങളിൽ വീണു…. "അച്ഛാ... അങ്ങ് നൽകിയ വെളിച്ചം ലോകത്തെ രക്ഷിച്ചു.".... ഇന്ദ്രജിത്ത് പതുക്കെ കണ്ണ് തുറന്നു. കാഴ്ചയില്ലെങ്കിലും അവൻ മകന്റെ മുഖം തന്റെ കൈകൾ കൊണ്ട് തപ്പി നോക്കി…. "എനിക്ക് കാണാം ധനൂ... നിന്റെ വിജയത്തിലൂടെ ഞാൻ എല്ലാം കാണുന്നു." കാലഭൈരവൻ വീണ്ടും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ഇത്തവണ കാലഭൈരവന്റെ കൂടെ മഹാദേവന്റെ നിഴലുമുണ്ടായിരുന്നു…. "ഇന്ദ്രജിത്ത് നിന്റെ വംശം ഇനി രുദ്രരക്ഷകർ എന്നറിയപ്പെടും. നകുലനും മൈഥിലിയും താരയും കാലനും നിന്റെ വംശത്തിന്റെ തൂണുകളായി നിലകൊള്ളും. കലിയുഗത്തിന്റെ അന്ത്യം വരെ കാശി ഈ യോദ്ധാക്കളാൽ സംരക്ഷിക്കപ്പെടും."... ഇന്ദ്രജിത്ത് ഇപ്പോൾ ഒരു പുരാതന ഋഷിയെപ്പോലെ മഠത്തിൽ ഇരിക്കുന്നു. ധനുഷും വേദയും ലോകത്തിന്റെ നാനാഭാഗത്തുമുള്ള തിന്മകളെ നേരിടാൻ തയ്യാറെടുക്കുന്നു. നകുലൻ വായുവിനെയും മൈഥിലി അഗ്നിയെയും താര മിന്നലിനെയും കാലൻ മരണത്തെയും കാവൽ നിൽക്കുന്നു….. തുടരും…. ✍️സന്തോഷ്‌ ശശി….. #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ #കഥ,ത്രില്ലെർ,ഹൊറർ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ

രുദ്രദൃഷ്ടി ഭാഗം 29 ഹിമാലയത്തിന്റെ മഞ്ഞുമൂടിയ കൊടുമുടികളിൽ അന്ധകാരത്തിന്റെ നിഴൽ വീണിരിക്കുന്നു. കാശിയിൽ നിന്ന് തുടങ്ങിയ ഈ യുദ്ധം ഇപ്പോൾ കൈലാസത്തിന്റെ താഴ്വരകളിലേക്ക് പടരുകയാണ്…. ധനുഷ് വേദ മൈഥിലി നകുലൻ കാലൻ പിന്നെ പുതുതായി വന്ന താര. അവർ ആറുപേരും ഹിമാലയത്തിന്റെ ഉന്നതങ്ങളിൽ എത്തി. അവിടെ വായുവിന് പോലും രക്തത്തിന്റെ ഗന്ധമായിരുന്നു…. അന്ധകാസുരൻ തന്റെ കിരീടം സ്ഥാപിക്കാൻ തിരഞ്ഞെടുത്തത് മൃതസഞ്ജീവനി വളരുന്ന പവിത്രമായ കുന്നുകളായിരുന്നു….. യാത്രയ്ക്കിടയിൽ മൈഥിലിയും താരയും തമ്മിലുള്ള അകൽച്ച ധനുഷ് ശ്രദ്ധിച്ചു. മൈഥിലി അഗ്നിയാണെങ്കിൽ താര മിന്നലാണ്…. "നീ എന്തിനാണ് വന്നത് താര.. അച്ഛൻ നിന്നോട് ആകാശം കാക്കാൻ അല്ലേ പറഞ്ഞത്" മൈഥിലി രോഷത്തോടെ ചോദിച്ചു…… താര പരിഹാസത്തോടെ ചിരിച്ചു. "ഭൂമി കത്തുമ്പോൾ ആകാശം മാത്രം എങ്ങനെ ശാന്തമാകും സഹോദരീ.. നിന്റെ അഗ്നി കൊണ്ട് ഈ അസുരനെ തോൽപ്പിക്കാനാവില്ലെന്ന് നിനക്കും അറിയാം.".... അവരുടെ തർക്കം തടഞ്ഞത് നകുലനാണ്. അവൻ തന്റെ വില്ല് താഴ്ത്തി നിലത്ത് ചെവി ഓത്തു. "ശബ്ദം നിർത്തൂ... മഞ്ഞിനടിയിൽ എന്തോ ഒന്ന് ശ്വസിക്കുന്നുണ്ട്".... പെട്ടെന്ന് അവർക്ക് ചുറ്റുമുള്ള മഞ്ഞ് മലകൾ ഇടിഞ്ഞു വീണു. മഞ്ഞിനുള്ളിൽ നിന്ന് മരവിച്ച നീലനിറമുള്ള കൈകൾ പുറത്തുവന്നു. നൂറുകണക്കിന് ഹിമപ്രേതങ്ങൾ അവരെ വളഞ്ഞു… അവയുടെ കണ്ണുകൾക്ക് പകരം വെളുത്ത കുഴികളായിരുന്നു. അവ ഓരോ തവണ സ്പർശിക്കുമ്പോഴും യോദ്ധാക്കളുടെ ശരീരത്തിലെ ചൂട് കുറഞ്ഞുവന്നു…. കാലൻ സ്മശാന കാവൽക്കാരൻ തന്റെ തലയോട്ടി മന്ത്രം ചൊല്ലിയെങ്കിലും ഹിമപ്രേതങ്ങൾക്ക് ആത്മാവില്ലാത്തതിനാൽ അവയെ നിയന്ത്രിക്കാൻ അവനായില്ല. നകുലന്റെ അസ്ത്രങ്ങൾ മഞ്ഞിൽ തറഞ്ഞു നിന്നു…. "വേദാ നിന്റെ ഹരിതചൈതന്യം ഉണർത്തൂ".. ധനുഷ് അലറി….. വേദ തന്റെ കൈകൾ മഞ്ഞിൽ പൂഴ്ത്തി. മഞ്ഞിനടിയിലെ മരവിച്ച വേരുകളെ അവൾ ഉണർത്തി. ആ വേരുകൾ മഞ്ഞ് തുളച്ച് പുറത്തുവന്ന് ഹിമപ്രേതങ്ങളെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കി. ധനുഷ് തന്റെ വജ്രദൃഷ്ടി കൊണ്ട് ആ വേരുകളിലേക്ക് ഊർജ്ജം നൽകി അവയെ വജ്രം പോലെ കടുപ്പമുള്ളതാക്കി…. യുദ്ധം മുറുകുന്നതിനിടയിൽ താര ഒരു മിന്നൽപ്പിണർ തൊടുത്തുവിട്ടത് ശത്രുവിന് നേരെയല്ല മറിച്ച് മൈഥിലിക്ക് നേരെയായിരുന്നു.. മൈഥിലി തെറിച്ചുവീണു… "താര.. നീ എന്താണ് ചെയ്തത്" ധനുഷ് ഞെട്ടിപ്പോയി….. താരയുടെ രൂപം മാറാൻ തുടങ്ങി. അവൾ യഥാർത്ഥ താരയായിരുന്നില്ല. അന്ധകാസുരന്റെ മായയാൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട ഒരു ചാരയായിരുന്നു അവൾ. യഥാർത്ഥ താരയെ അവർ തടവിലാക്കിയിരിക്കുകയാണ്… "ഇന്ദ്രജിത്തിന്റെ വംശം ഇന്ന് ഈ ഹിമാലയത്തിൽ അവസാനിക്കും" താരയുടെ രൂപത്തിൽ ഉള്ളവൾ അട്ടഹസിച്ചു…. കാശിയിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് ഇന്ദ്രജിത്ത് ഇതെല്ലാം തന്റെ ജ്ഞാനദൃഷ്ടിയാൽ കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തന്റെ മകനും കൂട്ടരും അപകടത്തിലാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ അവൻ ഒരു കഠിനമായ തീരുമാനമെടുത്തു… "രുദ്രാവതീ എന്റെ ഈ ജ്ഞാനദൃഷ്ടി ഇപ്പോൾ എനിക്ക് വേണ്ട. ഇത് പ്രപഞ്ചത്തിലെ എല്ലാ വെളിച്ചത്തെയും ഹിമാലയത്തിലേക്ക് എത്തിക്കാനുള്ള ഒരു മാധ്യമമായി ഞാൻ മാറുന്നു."... ഇന്ദ്രജിത്ത് ധ്യാനത്തിലിരുന്നു. അവന്റെ നെറ്റിയിലെ ജ്ഞാനദൃഷ്ടിയിൽ നിന്ന് ഒരു പ്രകാശഗോപുരം ആകാശത്തേക്ക് ഉയർന്നു. കാശിയിൽ നിന്ന് ഹിമാലയത്തിലേക്ക് ആ പ്രകാശം ഒരു പാലം പോലെ നീണ്ടു. ആ പ്രകാശത്തിലൂടെ ഇന്ദ്രജിത്ത് തന്റെ ആയുസ്സിന്റെ പകുതി ശക്തിയായി ധനുഷിനു കൈമാറി…. അച്ഛന്റെ ശക്തി തന്നിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നത് ധനുഷ് അറിഞ്ഞു. അവന്റെ വജ്രദൃഷ്ടി ഇപ്പോൾ സൂര്യനെക്കാൾ തിളക്കമുള്ളതായി. അവൻ ആ താരയുടെ രൂപത്തിൽ ഉള്ളവളെ ഒരു നോട്ടം കൊണ്ട് ഭസ്മമാക്കി. ഹിമപ്രേതങ്ങൾ ഉരുകിത്തീർന്നു….. പക്ഷേ, മലമുകളിൽ അന്ധകാസുരൻ തന്റെ പൂർണ്ണരൂപം പ്രാപിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അവന്റെ തലയ്ക്ക് ചുറ്റും ആയിരം കറുത്ത സൂര്യന്മാർ ഉദിച്ചു…. "ഇന്ദ്രജിത്ത് തന്റെ കണ്ണുകൾ തന്നു, ഇനി നിനക്ക് എന്ത് തരാനുണ്ട് ധനുഷ്".. അസുരൻ ഗർജ്ജിച്ചു….. തുടരും…. ✍️സന്തോഷ്‌ ശശി…. #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #കഥ,ത്രില്ലെർ,ഹൊറർ #✍ തുടർക്കഥ #📔 കഥ

ഭദ്രകാളീപഥം ഭാഗം 12 ഭദ്രയുടെ വിവാഹം ഒരു സാധാരണ വിവാഹമായിരുന്നില്ല; അത് ഭക്തിയുടെയും കർമ്മത്തിന്റെയും പുതിയൊരു ഘട്ടത്തിലേക്കുള്ള പ്രവേശനമായിരുന്നു. കാലനേമിയുടെ വധത്തിന് ശേഷം ഗ്രാമത്തിൽ സമാധാനം തിരിച്ചുവന്നെങ്കിലും, ഭദ്രയുടെ മാതാപിതാക്കൾക്കും ഗ്രാമവാസികൾക്കും ഒരു ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു ഭദ്രയ്ക്ക് ഒരു ജീവിതപങ്കാളി വേണം…… ഭദ്രയുടെ വിവാഹവാർത്ത കേട്ടപ്പോൾ പല ദേശങ്ങളിൽ നിന്നും വീരന്മാരായ യോദ്ധാക്കളും രാജകുമാരന്മാരും എത്തിച്ചേർന്നു. എന്നാൽ ഭദ്രയ്ക്ക് ഒരു നിബന്ധനയുണ്ടായിരുന്നു. തന്റെ ഉള്ളിലെ കാളീചൈതന്യത്തെയും തന്റെ പോരാട്ടവീര്യത്തെയും ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിയുന്ന ഒരാളെ മാത്രമേ അവൾ വിവാഹം കഴിക്കൂ…… ഒരു വലിയ സ്വയംവര പന്തൽ ഒരുങ്ങി. ഓരോരുത്തരായി വന്ന് തങ്ങളുടെ കരുത്ത് തെളിയിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ ക്ഷേത്രമുറ്റത്തെ വലിയൊരു ശിവചാപം ഉയർത്താൻ ആർക്കും കഴിഞ്ഞില്ല….. സ്വയംവരം അവസാനിക്കാറായപ്പോൾ, ഒരു സാധാരണ വനവാസിയുടെ വേഷത്തിൽ ഒരു യുവാവ് അവിടേക്ക് കടന്നുവന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ രുദ്രന്റെ അതേ തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ ശാന്തനായി നടന്നുചെന്ന് ആ വില്ല് കൈയിലെടുത്തു. തൂവൽ പോലെ ലഘുവായി അവൻ അത് ഉയർത്തിയപ്പോൾ ഗ്രാമവാസികൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടു…… അവൻ ആ വില്ലിൽ നാൺ തൊടുത്തു. ആ ശബ്ദം ഒരു ഇടിമുഴക്കം പോലെ ഗ്രാമത്തിലാകെ മുഴങ്ങി. ഭദ്ര പുഞ്ചിരിയോടെ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. അവൾക്ക് മനസ്സിലായി, തന്റെ ലക്ഷ്യങ്ങളിൽ കൂട്ടിരിക്കാൻ മഹാദേവൻ അയച്ച തുണയാണ് ഇതെന്ന്. അവന്റെ പേര് ശിശുപാലൻ എന്നായിരുന്നു…. കാളീക്ഷേത്രത്തിന് മുന്നിൽ വെച്ചായിരുന്നു വിവാഹം. സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങൾക്ക് പകരം ഭദ്ര അണിഞ്ഞത് രുദ്രാക്ഷമാലകളും കാട്ടുപൂക്കളുമായിരുന്നു. വിവാഹസമയത്ത് ആകാശത്തുനിന്ന് പൂമഴ പെയ്തു…. വിവാഹശേഷം ശിശുപാലൻ ഭദ്രയുടെ കാതുകളിൽ മന്ത്രിച്ചു… "നീ ഒരു വീട്ടമ്മയായി മാത്രം ഒതുങ്ങേണ്ടവളല്ല ഭദ്രേ. നമ്മൾ ഒന്നിച്ചു ചേർന്ന് അധർമ്മത്തിനെതിരെ ഇനിയും പോരാടേണ്ടതുണ്ട്.".... ഭദ്രയും ശിശുപാലനും ആ ഗ്രാമത്തിൽ തന്നെ താമസിപ്പിച്ചു. അവർ ചേർന്ന് യുവാക്കൾക്കായി ഒരു ധർമ്മ പാഠശാല തുടങ്ങി. അവിടെ ആയോധനകലയും ആത്മീയതയും ഒന്നിച്ചു പഠിപ്പിച്ചു. ഭദ്ര ഗ്രാമത്തിലെ സ്ത്രീകൾക്ക് സ്വയം പ്രതിരോധിക്കാനുള്ള വിദ്യകൾ പകർന്നുനൽകി….. ഭദ്രയുടെ കുടുംബം പട്ടിണിയിൽ നിന്ന് കരകയറി. അവൾ ഒരു പാവപ്പെട്ട പെൺകുട്ടിയിൽ നിന്ന് ഒരു നാടിന്റെ മാതാവായും ആചാര്യയായും ഉയർന്നു….. ഭദ്രയുടെ വിവാഹത്തോടെ അവളുടെ ജീവിതം കൂടുതൽ അർത്ഥവത്തായി. അവൾക്ക് സ്നേഹിക്കാൻ ഒരു പങ്കാളിയും, പോരാടാൻ ഒരു കൂട്ടാളിയും ലഭിച്ചു. തുടരും… ✍️സന്തോഷ്‌ ശശി…. #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ #കഥ,ത്രില്ലെർ,ഹൊറർ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ

രുദ്രദൃഷ്ടി ഭാഗം 28 മഠത്തിന്റെ ഭൂഗർഭ അറകളിൽ നിന്ന് ഉയർന്നുവന്ന ആ തണുത്ത കാറ്റ് ഇന്ദ്രജിത്തിന്റെ രക്തത്തെപ്പോലും മരവിപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു. മൈഥിലിയുടെ മുന്നറിയിപ്പ് കേട്ടതും ധനുഷ് തന്റെ വജ്രദൃഷ്ടിയാൽ മഠത്തിന്റെ തറയിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ കണ്ട കാഴ്ച അവനെ നടുക്കി. മഠത്തിന്റെ അടിത്തട്ടിൽ, കാലങ്ങളായി ആരും തുറക്കാത്ത ഒരു രഹസ്യ അറയുണ്ടായിരുന്നു. അവിടെ അന്ധകാസുരന്റെ ശ്വാസം ഒരു കറുത്ത ഗോളമായി വളരുകയാണ്. കർണ്ണപിശാച് വെറുമൊരു ശ്രദ്ധതിരിക്കൽ മാത്രമായിരുന്നു. യഥാർത്ഥ ശത്രു മഠത്തിന്റെ അടിത്തറ തുരന്ന് കാശിയുടെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് വിഷം പടർത്തുകയായിരുന്നു…. "ധനുഷ്, വേദ, മൈഥിലി... നിങ്ങൾ താഴേക്ക് പോകുക. നകുലനും കാലനും എന്റെ കൂടെ മുകളിൽ കാവൽ നിൽക്കട്ടെ" ഇന്ദ്രജിത്ത് ആജ്ഞാപിച്ചു… ഭൂഗർഭ അറയിലേക്ക് ഇറങ്ങിയവർ കണ്ടത് ഭയാനകമായ കാഴ്ചകളായിരുന്നു. ചുവരുകളിൽ നിന്ന് ചോര ഒലിക്കുന്നു. അവിടെ മാംസഭുക്കുകളായ ആയിരക്കണക്കിന് പ്രാണികൾ ധനുഷിനെ വളഞ്ഞു. മൈഥിലി തന്റെ കൈകളിൽ നിന്ന് അഗ്നിവർഷം നടത്തി ആ പ്രാണികളെ ഭസ്മമാക്കി….. "സൂക്ഷിക്കൂ ഈ പ്രാണികൾ വെറും പ്രാണികളല്ല അവ അന്ധകാസുരന്റെ കണ്ണുകളാണ്" മൈഥിലി മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി.. പെട്ടെന്ന് വേദ നിലവിളിച്ചു. അവൾ നിൽക്കുന്ന മണ്ണ് ഒരു ദ്രാവകം പോലെ ഉരുകാൻ തുടങ്ങി. അത് അവളെ താഴേക്ക് വലിച്ചെടുത്തു. വേദയെ രക്ഷിക്കാൻ ധനുഷ് കൈ നീട്ടിയെങ്കിലും മണ്ണിൽ നിന്ന് ഉയർന്നുവന്ന അസ്ഥികൂടങ്ങൾ അവന്റെ കാലുകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു….. "ധനൂ.. വജ്രദൃഷ്ടി ഉപയോഗിക്കൂ" വേദ മണ്ണിൽ താഴ്ന്നുപോകുന്നതിനിടയിൽ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു….. ധനുഷ് തന്റെ നെറ്റിയിലെ കണ്ണിൽ നിന്ന് പുറപ്പെടുവിച്ച പ്രകാശം ആ ഭൂഗർഭ അറയെ മുഴുവൻ വെളുപ്പിച്ചു. ആ വെളിച്ചത്തിൽ മണ്ണ് വീണ്ടും കടുപ്പമുള്ളതായി മാറി. വേദയെ അവൻ വലിച്ചുയർത്തി. പക്ഷേ അപ്പോഴേക്കും അറയുടെ മധ്യത്തിൽ അന്ധകാസുരന്റെ പകുതി ഉണർന്ന രൂപം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അതിന് മുഖമില്ലായിരുന്നു, പകരം ആയിരം കൈകളായിരുന്നു…. ശത്രു ശക്തനാണെന്ന് കണ്ട വേദ തന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന പവിത്രമായ ഒരു വനമൂലിക ധനുഷിന്റെ ശൂലത്തിൽ തേച്ചു.. "ധനൂ.. നിന്റെ വജ്രശോഭ ഇതിലേക്ക് ആവാഹിക്കൂ. പ്രകൃതിയും ദൈവീക നീതിയും ഒന്നാകട്ടെ"..... വേദ പറഞ്ഞു… ധനുഷ് തന്റെ സർവ്വശക്തിയും ആ ശൂലത്തിലേക്ക് പകർന്നു. അത് ഒരു പച്ചനിറത്തിലുള്ള മിന്നലായി മാറി. ആ ശൂലം അന്ധകാസുരന്റെ രൂപത്തിന് നേരെ തൊടുത്തുവിട്ടപ്പോൾ, അറ തകർന്നുപോകുന്ന തരത്തിൽ ഒരു സ്ഫോടനമുണ്ടായി. ആ രൂപം താൽക്കാലികമായി ചിതറിപ്പോയെങ്കിലും ഒരു അശരീരി മുഴങ്ങി… "ഇന്ദ്രജിത്ത്... നീ നിന്റെ കുടുംബത്തെ രക്ഷിച്ചേക്കാം.. പക്ഷേ കാശിയുടെ പുറത്തുള്ള സ്മശാനങ്ങളിൽ ഞാൻ എന്റെ സൈന്യത്തെ ഉണർത്തിക്കഴിഞ്ഞു".... ഇതേ സമയം നകുലന്റെ അസ്ത്രങ്ങൾ തീർന്നുതുടങ്ങിയിരുന്നു. കർണ്ണപിശാചിന്റെ സൈന്യം വർദ്ധിച്ചുവന്നു. ഈ സമയം ഭസ്മം പൂശിയ സ്മശാന കാവൽക്കാരൻ മുന്നോട്ട് വന്നു. അവൻ തന്റെ കയ്യിലുള്ള തലയോട്ടി നിലത്ത് അടിച്ചു…. "മരിച്ചവർ മടങ്ങിവരട്ടെ"... പെട്ടെന്ന് കാശിയിലെ സ്മശാനങ്ങളിൽ നിന്ന് പുരാതന യോദ്ധാക്കളുടെ ആത്മാക്കൾ എഴുന്നേറ്റു വന്നു. അവർ കർണ്ണപിശാചിന്റെ സൈന്യത്തെ നേരിട്ടു…. നകുലൻ തന്റെ വില്ല് മാറ്റി വെച്ച് ശബ്ദതരംഗങ്ങൾ കൊണ്ട് പിശാചിന്റെ മസ്തിഷ്കം തകർക്കാൻ തുടങ്ങി….. യുദ്ധം മുറുകുന്നതിനിടയിൽ, ആകാശത്തുനിന്ന് ഒരു പെൺകുട്ടി താഴേക്ക് പതിച്ചു. കയ്യിൽ മിന്നൽപ്പിണരുകൾ ഏന്തിയ അവൾ താനൊരു ആകാശവാണി ആണെന്ന് സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തി. അവൾ മൈഥിലിയുടെ സഹോദരിയായിരുന്നു….. അവളുടെ പേര് താര എന്നായിരുന്നു…. "യുദ്ധം ഇവിടെയല്ല അവസാനിക്കുന്നത്, ഹിമാലയത്തിന്റെ മുകളിൽ അന്ധകാസുരന്റെ കിരീടം സ്ഥാപിക്കപ്പെടാൻ പോകുന്നു" അവൾ പുതിയ രഹസ്യം വെളിപ്പെടുത്തി….. തുടരും…. ✍️സന്തോഷ്‌ ശശി…. #📙 നോവൽ #കഥ,ത്രില്ലെർ,ഹൊറർ #💞 പ്രണയകഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📔 കഥ

ഭദ്രകാളീപഥം ഭാഗം 11 കാലനേമിയുടെ ഹൃദയത്തിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന കാലബിന്ദുവാണ് അവന്റെ അമരത്വത്തിന്റെ രഹസ്യമെന്ന് ഭദ്ര തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ മുഴുവൻ കറുപ്പും ആവാഹിച്ച ആ ബിന്ദു തകർക്കാതെ അവനെ തോൽപ്പിക്കാനാവില്ല….. മഹാകാളി രൂപം പൂണ്ട ഭദ്രയുടെ എട്ടു കൈകളിലും ആയുധങ്ങൾ മിന്നിത്തിളങ്ങി. അവൾ ഓരോ തവണ കാലനേമിയെ ആഞ്ഞുവെട്ടുമ്പോഴും അവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് കറുത്ത പുക ഉയർന്നു കൊണ്ടിരുന്നു. കാലനേമി തന്റെ നഖങ്ങൾ കൊണ്ട് വായുവിൽ വരഞ്ഞപ്പോൾ അവിടെ വിഷലിപ്തമായ കറുത്ത ശരങ്ങൾ രൂപപ്പെട്ടു. അവ ഭദ്രയുടെ ദേഹത്ത് തട്ടി ചിതറി…. "രുദ്രാ നിന്റെ അംശം എന്റെ മുൻപിൽ വീണുകഴിഞ്ഞു. ഇനി ഈ പെണ്ണിനെ ഞാൻ കാലത്തിന്റെ ചങ്ങലയിൽ തളയ്ക്കും".... കാലനേമി ഗർജ്ജിച്ചു. നിലത്തു വീണു കിടന്ന രുദ്രൻ തന്റെ കൈകൾ മണ്ണിൽ അമർത്തി. അവൻ മന്ത്രിച്ചു… "ശരീരമല്ല ആത്മാവാണ് ആയുധം."... അവന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് ഒരു സുവർണ്ണ നൂൽ പോലെ ഒരു പ്രകാശരശ്മി പുറപ്പെട്ട് ഭദ്രയുടെ ഉടവാളിൽ ചെന്ന് തറച്ചു. ആ പ്രകാശം ഭദ്രയ്ക്ക് ഒരു ഉൾക്കാഴ്ച നൽകി. കാലനേമിയുടെ നെഞ്ചിന്റെ മധ്യഭാഗത്ത് ചലിക്കുന്ന ഒരു കറുത്ത ഗോളം അവൾ കണ്ടു. അതായിരുന്നു കാലബിന്ദു. അത് ഓരോ നിമിഷവും അതിന്റെ സ്ഥാനം മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു….. ഭദ്ര തന്റെ വേഗത വർദ്ധിപ്പിച്ചു. അവൾ ഒരു മിന്നൽ പിണർ പോലെ കാലനേമിക്ക് ചുറ്റും കറങ്ങി. അവൻ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലായി. ആ സമയം നോക്കി ഭദ്ര തന്റെ വാൾ വായുവിൽ എറിഞ്ഞു. വാൾ വായുവിൽ വെച്ച് പലതായി പിളർന്ന് കാലനേമിയെ നാലുഭാഗത്തുനിന്നും വളഞ്ഞു….. ഭദ്ര തന്റെ യഥാർത്ഥ വാളുമായി നേരെ കാലനേമിയുടെ നേർക്ക് കുതിച്ചു. അവൻ അവളെ തടയാൻ തന്റെ ഇരുമ്പു കൈകൾ നീട്ടിയെങ്കിലും, ഭദ്ര വഴുതിമാറി അവന്റെ നെഞ്ചിന് നേരെ വാൾ ആഴ്ത്തി….. "ഇത് ധർമ്മത്തിന്റെ വാളാണ്, ഇതിനെ തടയാൻ നിന്റെ അന്ധകാരത്തിന് കഴിയില്ല"... വാളിന്റെ അഗ്രം കാലബിന്ദുവിൽ സ്പർശിച്ചതും, കാലനേമിയുടെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് ഒരു മഹാസ്ഫോടനം ഉണ്ടായി. പ്രപഞ്ചം മുഴുവൻ വിറയ്ക്കുന്നതുപോലെ ഒരു ശബ്ദം. കാലബിന്ദു ചിന്നിച്ചിതറിയതോടെ കാലനേമിയുടെ ശരീരം പുകയായി അന്തരീക്ഷത്തിൽ അലിഞ്ഞു ചേർന്നു…. അന്ധകാരം നീങ്ങി. പ്രഭാത സൂര്യന്റെ ആദ്യ കിരണങ്ങൾ ധർമ്മപുരിയിൽ പതിച്ചു…. മഹാകാളി രൂപത്തിൽ നിന്ന് ഭദ്ര പതുക്കെ പഴയ പെൺകുട്ടിയായി മാറി. അവൾ ഓടിച്ചെന്ന് രുദ്രനെ താങ്ങിപ്പിടിച്ചു…. രുദ്രന്റെ ശരീരത്തിലെ മുറിവുകൾ പതുക്കെ ഉണങ്ങാൻ തുടങ്ങി… അവൻ പുഞ്ചിരിയോടെ അവളെ നോക്കി…. "നീ നിന്റെ ദൗത്യം പൂർത്തിയാക്കി ഭദ്രേ. അധർമ്മത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ നിഴൽ നീ നീക്കം ചെയ്തിരിക്കുന്നു.".... യുദ്ധം ജയിച്ചെങ്കിലും രുദ്രന്റെ സമയം അവസാനിക്കാറായെന്ന് ഭദ്രയ്ക്ക് തോന്നി…. "നീ പോവുകയാണോ" അവൾ ചോദിച്ചു….. "ഞാൻ എങ്ങും പോകുന്നില്ല ഭദ്രേ" രുദ്രൻ പറഞ്ഞു. "നീ അനീതിക്കെതിരെ വാളെടുക്കുമ്പോഴെല്ലാം നിന്റെ കൈക്കരുത്തായി ഞാൻ ഉണ്ടാകും. നിന്റെ ഉള്ളിലെ ഭക്തിയാണ് എന്റെ വിലാസം." രുദ്രൻ സാവധാനം പ്രകാശത്തിൽ അലിഞ്ഞു ചേർന്നു. ഭദ്ര തന്റെ ഉടവാളുമായി ഗ്രാമത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. അവൾ ഇപ്പോൾ വെറുമൊരു പെൺകുട്ടിയല്ല ഒരു നാടിന്റെ കാവൽമാലാഖയാണ്….. തുടരും…. ✍️സന്തോഷ്‌ ശശി…. #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #കഥ,ത്രില്ലെർ,ഹൊറർ #📙 നോവൽ