#ഇന്ന് ദുഃഖവെള്ളിയാഴ്ച...... #✝️ദുഃഖ വെള്ളി Special #good friday

രുദ്രദൃഷ്ടി ഭാഗം 34 രക്തപുഷ്പത്തിനുള്ളിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്ന കാലനേമിയുടെ രൂപം കണ്ട യോദ്ധാക്കൾ ഒരു നിമിഷം തറഞ്ഞുനിന്നു. ചർമ്മമില്ലാത്ത ആ ചുവന്ന രൂപത്തിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ട ചൂട് രക്തനദിയെപ്പോലും തിളപ്പിച്ചു. കാലനേമി തന്റെ പുതിയ കൈകൾ നോക്കി ഭീകരമായി ചിരിച്ചു….. "ആയിരം വർഷത്തെ കാത്തിരിപ്പ്".. കാലനേമിയുടെ ശബ്ദം ഗുഹയുടെ ഭിത്തികളെ വിറപ്പിച്ചു. അവൻ തന്റെ കൈ വീശിയപ്പോൾ മൈഥിലി ദൂരേക്ക് തെറിച്ചുവീണു. അവളുടെ ശരീരത്തിലെ അഗ്നി ചൈതന്യം കാലനേമി പൂർണ്ണമായി വലിച്ചെടുത്തിരുന്നു… മൈഥിലി തളർന്നു കിടന്നു. "ധനൂ... എന്റെ ഉള്ളിലെ അഗ്നി... അവൻ കൊണ്ടുപോയി..." അവൾ വിക്കി പറഞ്ഞു…. അസ്ഥിഭൈരവൻ പതുക്കെ കാലനേമിക്ക് മുന്നിൽ മുട്ടുകുത്തി… "പ്രഭു രുദ്രരക്ഷകരുടെ രക്തം ഇപ്പോൾ അങ്ങേയ്ക്ക് മുന്നിലുണ്ട്. അവരെ ബലികൊടുത്ത് അങ്ങയുടെ ചർമ്മം വീണ്ടെടുക്കൂ"... അസ്ഥിഭൈരവൻ തന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന അസ്ഥിമാല വായുവിൽ എറിഞ്ഞു. അവ വായുവിൽ വെച്ച് കൂർത്ത അമ്പുകളായി മാറി ധനുഷിനെ വളഞ്ഞു. ആ അമ്പുകൾ ശരീരത്തിൽ തറച്ചാൽ അത് ആത്മാവിനെ മരവിപ്പിക്കും…. താര തന്റെ മിന്നൽപ്പിണരുകൾ കൊണ്ട് ആ അമ്പുകളെ തകർക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. നകുലൻ തന്റെ വില്ല് കുലച്ച് അസ്ഥിഭൈരവന്റെ തല ലക്ഷ്യമാക്കി അമ്പ് വിട്ടു. പക്ഷേ അസ്ഥിഭൈരവന്റെ ശരീരം വെറും അസ്ഥികൾ മാത്രമായതുകൊണ്ട് അമ്പുകൾ അവന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ തുളച്ചുപോയി ഒരു പരിക്കും ഏല്പിച്ചില്ല. വേദ മൈഥിലിയുടെ അരികിലേക്ക് ഇഴഞ്ഞുചെന്നു… "മൈഥിലീ നിന്റെ അഗ്നി അവൻ കൊണ്ടുപോയിരിക്കാം പക്ഷേ നിന്റെ രക്തത്തിൽ ഇന്നും അഗ്നിയുണ്ട്. ഞാൻ എന്റെ പ്രാണശക്തി നൽകി നിന്റെ ഉള്ളിലെ ആ കനലിനെ വീണ്ടും ജ്വലിപ്പിക്കാം."... വേദ തന്റെ കൈകൾ മൈഥിലിയുടെ ഹൃദയത്തിന് മുകളിൽ വെച്ചു. വേദയുടെ പച്ചപ്പും മൈഥിലിയുടെ അവശേഷിച്ച ചൂടും തമ്മിൽ കലർന്നപ്പോൾ ഒരു അപൂർവ്വമായ നീല അഗ്നി രൂപപ്പെട്ടു…. കാലനേമി ധനുഷിനെ കഴുത്തിന് പിടിച്ചുയർത്തി…. "നിന്റെ അച്ഛന്റെ ജ്ഞാനദൃഷ്ടി എനിക്ക് വേണം.. അത് നൽകിയാൽ നിന്നെ ഞാൻ എന്റെ സേവകനാക്കാം.".... ധനുഷിന്റെ വജ്രദൃഷ്ടി ഇപ്പോൾ കറുത്ത പുകയാൽ മൂടപ്പെട്ടിരുന്നു. അവൻ ശ്വസിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടി. പക്ഷേ കാശിയിലെ മഠത്തിൽ ഇരുന്ന ഇന്ദ്രജിത്ത് തന്റെ മുന്നിലെ മണലിൽ ഒരു മന്ത്രം വരച്ചു…. "ധനൂ നീ വെളിച്ചമല്ല നീ ആ വെളിച്ചത്തെ താങ്ങുന്ന ആകാശമാണ്.. നിന്റെ വജ്രദൃഷ്ടിയെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് കേന്ദ്രീകരിക്കൂ" ഇന്ദ്രജിത്തിന്റെ ശബ്ദം ധനുഷിന്റെ മനസ്സിനുള്ളിൽ മുഴങ്ങി….. ധനുഷ് തന്റെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. അവൻ തന്റെ വജ്രശോഭ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് മാറ്റി തന്റെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു. അവന്റെ ശരീരം മുഴുവൻ നീലക്കല്ല് പോലെ തിളങ്ങാൻ തുടങ്ങി. അവൻ കാലനേമിയുടെ കൈകളിൽ നിന്ന് കുതറിമാറി…. മൈഥിലി എഴുന്നേറ്റു. അവളുടെ കയ്യിൽ ഇപ്പോൾ ആ പഴയ ചുവന്ന അഗ്നിയല്ല പകരം വേദ നൽകിയ പച്ചപ്പും പ്രാണനും ചേർന്ന പ്രാണാഗ്നി ആയിരുന്നു. അവൾ ആ അഗ്നി കാലനേമിക്ക് നേരെ എറിഞ്ഞു. അസുരന്റെ ചുവന്ന മാംസത്തിൽ ആ പച്ചത്തീ പടർന്നപ്പോൾ അവൻ വേദനകൊണ്ട് അലറി… "ഇതെന്ത് മായയാണ്.. പ്രകൃതിക്ക് എന്നെ പൊള്ളിക്കാൻ കഴിയില്ല".... കാലൻ സ്മശാന കാവൽക്കാരൻ ഈ അവസരം ഉപയോഗിച്ച് തന്റെ അസ്ഥിദണ്ഡുകൊണ്ട് അസ്ഥിഭൈരവനെ തകർത്തു. അസ്ഥിഭൈരവൻ വെറും വെണ്ണീറായി മാറി… കാലനേമി തന്റെ പരാജയം മണത്തു. അവൻ ഗർത്തത്തിന്റെ ഭിത്തികൾ തകർക്കാൻ തുടങ്ങി… "നിങ്ങൾ എന്നെ ഇവിടെ തടഞ്ഞേക്കാം, പക്ഷേ കാശിയിൽ നിങ്ങളുടെ അച്ഛന്റെ അരികിൽ ഞാൻ എന്റെ ഛായാ സൈന്യത്തെ അയച്ചു കഴിഞ്ഞു. ഈ നിമിഷം കാശി കത്തിയമരുകയാണ്" ധനുഷും കൂട്ടരും ഞെട്ടിപ്പോയി. തങ്ങൾ ഇവിടെ യുദ്ധം ചെയ്യുമ്പോൾ കാശി അപകടത്തിലാണ്... തുടരും…. ✍️സന്തോഷ്‌ ശശി…. #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ #കഥ,ത്രില്ലെർ,ഹൊറർ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ

ഋതുഭേദങ്ങൾ ഭാഗം 3 വിവാഹനിശ്ചയത്തിനുള്ള ഒരുക്കങ്ങൾ തറവാട്ടിൽ തകൃതിയായി നടക്കുകയാണ്. വിശ്വന്റെ മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞ ആ ചിരി താൽക്കാലികമായിരുന്നു എന്ന് തോന്നിപ്പിക്കും വിധം അദ്ദേഹം വീണ്ടും ഗൗരവത്തിലായി…. അതിനിടയിലാണ് മുറ്റത്തേക്ക് ഒരു ടാക്സി വന്നു നിന്നത്. അതിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയത് മധ്യവയസ്‌കനായ ഒരാളായിരുന്നു. അയാളെ കണ്ടതും വിശ്വന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ചായ ഗ്ലാസ് നിലത്തു വീണു ഉടഞ്ഞു… "വിശ്വേട്ടാ... എന്തുപറ്റി.. ആരാ വന്നത്".. സാവിത്രി ചോദിച്ചു… സാവിത്രി ഉമ്മറത്തേക്ക് വന്നതും തറഞ്ഞു നിന്നുപോയി. വന്നത് വിശ്വന്റെ അനിയൻ ഭാസ്കരൻ ആയിരുന്നു. പത്തു വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് സ്വത്തുതർക്കത്തെ തുടർന്ന് നാടുവിട്ടുപോയ ആളാണ് ഭാസ്കരൻ…. "എന്താ ഏട്ടാ... എന്നെ കണ്ടിട്ട് ഒരു സന്തോഷമില്ലേ? മോന്റെ കല്യാണം ഉറപ്പിച്ചു എന്ന് അറിഞ്ഞു. അപ്പൊ ഓടി വന്നതാണ്.".. ഭാസ്കരൻ ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു.. "നീ എന്തിനാ ഇങ്ങോട്ട് വന്നത്.. നിനക്ക് ഈ തറവാടുമായി ഒരു ബന്ധവുമില്ലെന്ന് അന്ന് പറഞ്ഞതല്ലേ"... വിശ്വൻ ദേഷ്യത്തോടെ മുഷ്ടി ചുരുട്ടി… "അതൊക്കെ പഴയ കാര്യം. എനിക്ക് എന്റെ വിഹിതം വേണം ഏട്ടാ. ദേവന്റെ കല്യാണം നടക്കണമെങ്കിൽ എനിക്ക് തരാനുള്ളത് തരണം."... ഭാസ്കരൻ ദേഷ്യത്തോടെ പറഞ്ഞു.. ഈ സംഭാഷണം കേട്ടുകൊണ്ട് പല്ലവിയും ശങ്കറും അങ്ങോട്ട് വന്നു. അന്തരീക്ഷം ആകെ വലിഞ്ഞുമുറുകി.. ഭാസ്കരന്റെ വരവ് സന്തോഷത്തിലായിരുന്ന ആ വീടിനെ പെട്ടെന്ന് നിശബ്ദമാക്കി. ദേവൻ മുന്നോട്ട് വന്ന് ഭാസ്കരനെ തടഞ്ഞു. "ചെറിയച്ഛാ... ഇത് അതിനുള്ള സമയമല്ല. വീട്ടിൽ വിരുന്നുകാർ ഉള്ളപ്പോഴാണോ ഇതൊക്കെ പറയുന്നത്"... "നീ മിണ്ടണ്ട ദേവാ.. നിന്നെ വളർത്താൻ എന്റെ അച്ഛന്റെ സമ്പാദ്യവും കൂടി എടുത്തിട്ടുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് എനിക്ക് അവകാശമുണ്ട്."... ഭാസ്കരൻ പുച്ഛത്തോടെ ദേവനെ നോക്കി…. "വിശ്വനാഥാ... ഞങ്ങൾ ഇറങ്ങുകയാണ്. ബാക്കി നമുക്ക് സാവകാശം സംസാരിക്കാം.".. വിശ്വനോട് യാത്ര പറഞ്ഞു ശങ്കറും കുടുംബവും അസ്വസ്ഥതയോടെ അവിടെ നിന്നും പോയി. പല്ലവിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു. ദേവൻ്റെ വീട്ടിലെ പ്രശ്നങ്ങൾ കാരണം തങ്ങളുടെ വിവാഹം മുടങ്ങുമോ എന്ന് അവൾ ഭയപ്പെട്ടു… എല്ലാവരും പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വിശ്വൻ ഭാസ്കരന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു… "നിനക്ക് പണമല്ലേ വേണ്ടത്.. തരാം. പക്ഷേ ഈ കല്യാണം കഴിയുന്നത് വരെ നീ ഇവിടെ ഉണ്ടാവരുത്. ഇത് എന്റെ അവസാനത്തെ വാക്കാണ്."... "ശരി ഏട്ടാ.. പണം കിട്ടിയാൽ എനിക്ക് സന്തോഷം. പക്ഷേ ഒന്ന് ഓർമ്മിച്ചോ ഈ കല്യാണം അത്ര സുഗമമായി നടക്കില്ല." ഭാസ്കരൻ പുച്ഛത്തോടെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവിടെ നിന്നും പോയി… എന്നാൽ അയാൾ പോയത് ഒരു വലിയ കൊടുങ്കാറ്റിന് തിരികൊളുത്തിയിട്ടാണ്. അന്ന് രാത്രി പല്ലവിക്ക് ഉറക്കം വന്നില്ല. അവൾ ദേവനെ ഫോണിൽ വിളിച്ചു. "ദേവേട്ടാ... എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു. നമ്മുടെ വിവാഹം കാരണം ആ വീട്ടിൽ എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടാകുമോ.. ആ വന്ന വ്യക്തി പറഞ്ഞത് ശരിയാണോ".. "പവി... നീ ഇതൊന്നും ഓർത്ത് വിഷമിക്കണ്ട. അച്ഛനും ചെറിയച്ഛനും തമ്മിൽ പണ്ടേ പ്രശ്നങ്ങളുണ്ട്. അത് കല്യാണത്തെ ബാധിക്കില്ല. ഞാൻ അച്ഛനോട് സംസാരിച്ചിട്ടുണ്ട്."... "പക്ഷേ അങ്കിളിന്റെ മുഖത്തെ ആ വിഷമം കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് സഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അദ്ദേഹം എന്നെ സ്വീകരിക്കുമോ".... "അച്ഛൻ നിന്നെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. നീ നാളെ ഒന്ന് ഇങ്ങോട്ട് വാ. നമുക്ക് എല്ലാവർക്കും കൂടി അമ്പലത്തിൽ പോകാം.".. അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ ദേവനും പല്ലവിയും അരുണും കൂടി അടുത്തുള്ള ക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് പോയി. അവിടെ വെച്ച് അവർ അപ്രതീക്ഷിതമായി ഒരാളെ കണ്ടുമുട്ടി. അത് പല്ലവിയുടെ പഴയൊരു സുഹൃത്തായ വിനോദ് ആയിരുന്നു. .. വിനോദിനെ കണ്ടപ്പോൾ പല്ലവിയുടെ മുഖം വിളറി… "ഹായ് പവി… എത്ര കാലമായി കണ്ടിട്ട് നീ ഇപ്പൊ എവിടെയാ.. കല്യാണം ഉറപ്പിച്ചു എന്ന് കേട്ടല്ലോ..".. വിനോദിന്റെ സംസാരരീതിയിൽ എന്തോ ഒരു പന്തികേട് അരുണിന് തോന്നി. ദേവൻ സംശയത്തോടെ പല്ലവിയെ നോക്കി… തുടരും.. ✍️സന്തോഷ് ശശി. #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #കഥ,ത്രില്ലെർ,ഹൊറർ #✍ തുടർക്കഥ #📔 കഥ

രുദ്രദൃഷ്ടി ഭാഗം 33 ആ രക്തവർണ്ണമായ കണ്ണുകളുള്ള സന്യാസിയുടെ ചിരി ഗുഹയ്ക്കുള്ളിൽ ഭയാനകമായി പ്രതിധ്വനിച്ചു. മൈഥിലി അപ്രത്യക്ഷയായതും രക്തഗർത്തം തുറക്കാൻ തുടങ്ങുന്നതും ധനുഷിനെ കഠിനമായ സമ്മർദ്ദത്തിലാക്കി… സന്യാസി പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. അയാളുടെ ഓരോ ചലനത്തിലും അസ്ഥികൾ കൂട്ടിയിടിക്കുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കാമായിരുന്നു…. "ഞാൻ അസ്ഥിഭൈരവൻ.. ഈ ദ്വീപിന്റെ കാവൽക്കാരൻ. കാലനേമിയുടെ ആത്മാവ് മൈഥിലിയെയും കൊണ്ട് രക്തഗർത്തത്തിന്റെ താഴത്തെ തട്ടിലെത്തിക്കഴിഞ്ഞു. അവിടെയുള്ള രക്തപുഷ്പം വിരിഞ്ഞാൽ കാലനേമിക്ക് പുനർജന്മം ലഭിക്കും. പിന്നെ മൈഥിലി എന്ന പെൺകുട്ടി ഈ ലോകത്തുണ്ടാവില്ല."... അയാൾ ഉച്ചത്തിൽ അലറി…. ധനുഷും സംഘവും ഗർത്തത്തിന് താഴേക്ക് ഇറങ്ങാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഗർത്തത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് നീളുന്ന പടവുകൾ വഴുതുന്നതായിരുന്നു. ചുവരുകളിൽ നിന്ന് ചുവന്ന ദ്രാവകം ഒലിച്ചിറങ്ങുന്നു. താഴെ എത്തിയപ്പോൾ അവർ കണ്ടത് ഒരു രക്തനദിയാണ്. ആ നദിയിൽ നിന്ന് പാതി വെന്ത രൂപങ്ങൾ തല പുറത്തേക്കിട്ട് അവരെ നോക്കി കരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു…. "ധനൂ നോക്കൂ" താര വിരൽ ചൂണ്ടി… നദിയുടെ മധ്യത്തിൽ ഒരു പീഠത്തിൽ മൈഥിലി ബോധരഹിതയായി കിടക്കുന്നു. അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ആ കറുത്ത താക്കോൽ തറഞ്ഞുനിൽക്കുകയാണ്. താക്കോലിലൂടെ മൈഥിലിയുടെ ജീവരക്തം താഴെയുള്ള ഒരു കറുത്ത മൊട്ടിലേക്ക് ഒഴുകുന്നു. ആ മൊട്ടാണ് രക്തപുഷ്പം.. പെട്ടെന്ന് രക്തനദിയിൽ നിന്ന് ആയിരം കൈകളുള്ള ഒരു രാക്ഷസൻ ഉയർന്നു വന്നു… രുദ്രഭക്ഷകൻ.. അവൻ തന്റെ കൈകൾ കൊണ്ട് നകുലനെയും കാലനെയും വായുവിൽ ഉയർത്തി…. "നകുലാ ശബ്ദം നോക്കണ്ട അവന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ താളം മുറിക്കൂ" ധനുഷ് അലറി…. നകുലൻ വായുവിൽ കിടന്നുതന്നെ തന്റെ വില്ല് കുലച്ചു. അവൻ അയച്ച ശബ്ദവേധി അസ്ത്രങ്ങൾ രാക്ഷസന്റെ ചെവികളിൽ തറച്ചു. രാക്ഷസൻ നിലവിളിയോടെ അവരെ താഴെയിട്ടു. താര തന്റെ മിന്നൽ പിണരുകൾ കൊണ്ട് രാക്ഷസന്റെ കണ്ണുകൾ തളർത്തി. കാലൻ തന്റെ ശവമന്ത്രങ്ങൾ ചൊല്ലി രക്തനദിയിലെ ആത്മാക്കളെ രാക്ഷസനെതിരെ തിരിച്ചു….. ധനുഷ് തന്റെ വജ്രദൃഷ്ടി ഉണർത്തി മൈഥിലിയുടെ അടുത്തേക്ക് കുതിച്ചു. പക്ഷേ അസ്ഥിഭൈരവൻ അവന്റെ വഴി തടഞ്ഞു…. "നിനക്ക് മൈഥിലിയെ വേണോ അതോ ലോകത്തെയോ.. അവളെ രക്ഷിച്ചാൽ രക്തപുഷ്പം വിരിയും ലോകം നശിക്കും. അവളെ അവിടെ ഉപേക്ഷിച്ചാൽ ലോകം രക്ഷപ്പെടും.".... അസ്ഥിഭൈരവൻ അലറി.. വേദ മുന്നോട്ട് വന്നു. "പ്രകൃതിയിൽ ഒരു ജീവനെ ബലികൊടുത്ത് ലോകത്തെ രക്ഷിക്കാൻ കഴിയില്ല.. ധനൂ നീ മൈഥിലിയെ രക്ഷിക്കൂ... രക്തപുഷ്പത്തെ ഞാൻ നേരിടാം".... വേദ തന്റെ ഔഷധശക്തിയാൽ രക്തനദിക്ക് മുകളിൽ പച്ചപ്പിന്റെ ഒരു പാലം തീർത്തു. ധനുഷ് ആ പാലത്തിലൂടെ ഓടി മൈഥിലിയുടെ അരികിലെത്തി. അവൻ ആ കറുത്ത താക്കോലിൽ പിടിച്ചു. അത് തീ പോലെ പൊള്ളുന്നതായിരുന്നു….. ധനുഷ് തന്റെ വജ്രദൃഷ്ടിയിലെ ഊർജ്ജം മുഴുവൻ കൈകളിലേക്ക് ആവാഹിച്ചു. താക്കോൽ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. മൈഥിലി പതുക്കെ കണ്ണ് തുറന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ആ കറുത്ത നിഴൽ ഒഴിഞ്ഞുപോയി….. പക്ഷേ ആ താക്കോൽ പൊട്ടിയപ്പോൾ ഉണ്ടായ ഊർജ്ജം രക്തപുഷ്പത്തിലേക്ക് പടർന്നു. പുഷ്പം വിരിയാൻ തുടങ്ങി.. ഗർത്തം മുഴുവൻ കുലുങ്ങി. കാശിയിലെ മഠത്തിലിരുന്ന ഇന്ദ്രജിത്തിന് ആ കുലുക്കം അനുഭവപ്പെട്ടു… "അവൻ ഉണരുന്നു..." ഇന്ദ്രജിത്ത് മന്ത്രിച്ചു. രക്തപുഷ്പത്തിനുള്ളിൽ നിന്ന് ചർമ്മമില്ലാത്ത ചുവന്ന മാംസപേശികൾ മാത്രമുള്ള ഒരു രൂപം പതുക്കെ പുറത്തുവന്നു. കാലനേമി പുനർജനിച്ചിരിക്കുന്നു.. അവന് മൈഥിലിയുടെ അഗ്നിശക്തിയും ഇന്ദ്രജിത്തിന്റെ വംശത്തിന്റെ രക്തവീര്യവുമുണ്ടായിരുന്നു… തുടരും…. ✍️സന്തോഷ്‌ ശശി…. #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ #കഥ,ത്രില്ലെർ,ഹൊറർ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ

ഭദ്രകാളീപഥം ഭാഗം 16 കൈലാസയാത്രയ്ക്ക് ശേഷം മടങ്ങിയെത്തിയ അവർക്ക് ഗ്രാമത്തിൽ ലഭിച്ചത് ഊഷ്മളമായ സ്വീകരണമായിരുന്നു. എന്നാൽ അവരുടെ പോരാട്ടം അവസാനിച്ചിരുന്നില്ല. ഇത്തവണ ശത്രു പുറത്തല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യരുടെ ഉള്ളിലെ സ്വാർത്ഥതയിലും അഹങ്കാരത്തിലുമായിരുന്നു…. ഗ്രാമത്തിലേക്ക് മടങ്ങിയെത്തിയ ഭദ്ര കണ്ടത് ദാരുണമായ ഒരു കാഴ്ചയാണ്. ഗ്രാമവാസികൾക്കിടയിൽ പെട്ടെന്നുണ്ടായ ഒരു തർക്കം വലിയൊരു കലാപമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. അയൽഗ്രാമങ്ങൾ തമ്മിൽ വെള്ളത്തിനും ഭൂമിക്കും വേണ്ടി പരസ്പരം പോരടിക്കുന്നു. ഈ വിദ്വേഷത്തിന് പിന്നിൽ കലി എന്ന അതിശക്തമായ ഒരു അദൃശ്യ ശക്തിയുടെ സാന്നിധ്യം ഭദ്ര തിരിച്ചറിഞ്ഞു…. മനുഷ്യരുടെ മനസ്സിൽ വിഷം നിറച്ച് അവരെക്കൊണ്ട് തന്നെ ലോകത്തെ നശിപ്പിക്കാനായിരുന്നു കലിയുടെ നീക്കം. വാളെടുത്ത് പോരാടാൻ കഴിയാത്ത ശത്രുവായതുകൊണ്ട് ഭദ്രയും ശിശുപാലനും ആകെ കുഴങ്ങി…. ശിശുപാലൻ തന്റെ വില്ല് താഴെ വെച്ചു… "ഭദ്രേ ആയുധം കൊണ്ട് ഈ യുദ്ധം ജയിക്കാനാവില്ല. സ്നേഹം കൊണ്ടും അറിവ് കൊണ്ടും മാത്രമേ മനുഷ്യരുടെ ഉള്ളിലെ ഇരുട്ടിനെ മാറ്റാൻ കഴിയൂ.".... ഭദ്ര തന്റെ സ്വർണ്ണദണ്ഡ് ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചു. അതിൽ നിന്ന് പ്രവഹിച്ച ദിവ്യപ്രകാശം ഗ്രാമത്തിലാകെ പടർന്നു. അവൾ ഒരു വലിയ സഭ വിളിച്ചുകൂട്ടി. അവിടെ വെച്ച് അവൾ തന്റെ പോരാട്ടങ്ങളുടെ കഥകൾ പറഞ്ഞു… ദാരിദ്ര്യത്തിൽ നിന്ന് ദേവി ചൈതന്യത്തിലേക്കുള്ള തന്റെ യാത്ര. ഓരോ മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലും ഒരു ദൈവമുണ്ടെന്നും, അത് തിരിച്ചറിയുമ്പോഴാണ് ലോകത്ത് സമാധാനം ഉണ്ടാവുകയെന്നും അവൾ അവരെ ബോധ്യപ്പെടുത്തി….. മനുഷ്യർ പരസ്പരം കെട്ടിപ്പിടിക്കുകയും മാപ്പ് ചോദിക്കുകയും ചെയ്തതോടെ കലിയുടെ ശക്തി ക്ഷയിച്ചു. ഭൗതികമായ ആയുധങ്ങളേക്കാൾ വലിയ ആയുധം വാക്കുകളും സത്യവുമാണെന്ന് ഭദ്ര തെളിയിച്ചു…. പെട്ടെന്ന്, ആകാശത്ത് നിന്ന് പുഷ്പവൃഷ്ടിയുണ്ടായി. രുദ്രൻ വീണ്ടും ദൃശ്യമായി. "ഭദ്രേ.. നീ ഇന്ന് പൂർണ്ണത നേടിയിരിക്കുന്നു. യുദ്ധത്തിലൂടെ മാത്രമല്ല, ബോധത്തിലൂടെയും ലോകത്തെ മാറ്റാം എന്ന് നീ തെളിയിച്ചു. ഇനി നീ ഈ ഗ്രാമത്തിന്റെ രാജ്ഞിയല്ല, മറിച്ച് പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ധർമ്മപാലികആണ്.".... വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി. ഭദ്രയും ശിശുപാലനും പ്രായമായെങ്കിലും അവരുടെ ചൈതന്യം ഒട്ടും കുറഞ്ഞില്ല. അവർക്ക് ചുറ്റും ഒരു പുതിയ തലമുറ വളർന്നുവന്നു. ഭദ്രയുടെ ഉടവാൾ ഇന്നും ആ കാളിക്ഷേത്രത്തിൽ ജ്വലിച്ചു നിൽക്കുന്നു… അനീതിയുടെ കാലത്ത് അത് വീണ്ടും ഉയരുമെന്ന വിശ്വാസത്തിൽ. ഭദ്രയുടെ കഥ ഒരു നാടൻ പാട്ടായി, കവിതയായി, പുരാണമായി തലമുറകളിലേക്ക് പടർന്നു. ഒരു സാധാരണ പെൺകുട്ടിക്ക് തന്റെ നിശ്ചയദാർഢ്യം കൊണ്ട് എന്ത് നേടാമെന്നതിന് ഉദാഹരണമായി അവൾ ചരിത്രത്തിൽ ഇടംപിടിച്ചു….. ശുഭം….. ഒരു പാവപ്പെട്ട കുടുംബത്തിലെ പെൺകുട്ടിയിൽ നിന്ന് തുടങ്ങി, ദേവീ ചൈതന്യത്തിലൂടെയും പോരാട്ടങ്ങളിലൂടെയും കടന്ന്, സ്നേഹത്തിന്റെ വിജയത്തിൽ അവസാനിച്ച ഈ തുടർക്കഥ നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു….. സ്നേഹത്തോടെ.. ✍️സന്തോഷ്‌ ശശി… #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #കഥ,ത്രില്ലെർ,ഹൊറർ #✍ തുടർക്കഥ #📔 കഥ

രുദ്രദൃഷ്ടി ഭാഗം 32 മൃതദ്വീപിലേക്കുള്ള യാത്ര കേവലം ഒരു കടൽയാത്രയായിരുന്നില്ല അത് മരണത്തിന്റെ നിഴലുകളിലൂടെയുള്ള ഒരു പ്രയാണമോയിരുന്നു. ധനുഷും സംഘവും ഒരു പുരാതനമായ കപ്പലിൽ ദക്ഷിണ സമുദ്രത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് നീങ്ങി…. കപ്പൽ നീങ്ങുന്തോറും സമുദ്രത്തിലെ ജലം കറുത്ത നിറമായി മാറി. കാറ്റ് നിലച്ചു. പക്ഷേ കപ്പൽ അദൃശ്യമായ ഏതോ ശക്തിയാൽ മുന്നോട്ട് വലിക്കപ്പെട്ടു. മൈഥിലി കപ്പലിന്റെ ഒരു കോണിൽ ചങ്ങലയ്ക്കൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. അവളുടെ ഉള്ളിലെ കാലനേമിയുടെ അംശം ഇടയ്ക്കിടെ അട്ടഹസിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു… "ധനൂ.. അവൾക്ക് ശ്വാസം മുട്ടുന്നു" വേദ മൈഥിലിയുടെ നെറ്റിയിൽ ഔഷധജലം തളിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു….. "സൂക്ഷിക്കൂ വേദാ അത് മൈഥിലിയല്ല" ധനുഷ് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി….. അവന്റെ വജ്രദൃഷ്ടി മൈഥിലിയുടെ ശരീരത്തിന് ചുറ്റും കറുത്ത പാമ്പുകൾ പിണഞ്ഞു കിടക്കുന്നത് കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു…. അർദ്ധരാത്രിയായപ്പോൾ കപ്പലിന് ചുറ്റും വിചിത്രമായ ശബ്ദങ്ങൾ കേട്ടുതുടങ്ങി. വെള്ളത്തിനടിയിൽ നിന്ന് നീളമുള്ള വിളറിയ കൈകൾ കപ്പലിന്റെ വശങ്ങളിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ചു. ജലപ്പിശാചുക്കൾ നൂറുകണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ഈ കടലിൽ മുങ്ങിമരിച്ച കപ്പൽയാത്രികരുടെ ആത്മാക്കളായിരുന്നു അവ….. നകുലൻ തന്റെ വില്ല് കുലച്ചു. "ഈ ശബ്ദങ്ങൾ... ഇവ ജീവനുള്ളവയല്ല. ഇവ വായുവിൽ അലിഞ്ഞുചേർന്ന നിലവിളികളാണ്".. അങ്ങനെ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവൻ ശബ്ദവേധി അസ്ത്രങ്ങൾ ജലത്തിന് താഴേക്ക് തൊടുത്തുവിട്ടു. ഓരോ അമ്പും തറയ്ക്കുമ്പോൾ കടലിനടിയിൽ നിന്ന് കറുത്ത രക്തം പുറത്തുവന്നു…. സ്മശാന കാവൽക്കാരൻ കപ്പലിന്റെ അറ്റത്ത് നിന്ന് തന്റെ മന്ത്രം ജപിച്ചു. "മരിച്ചവർ മരിച്ചവരോട് ചേരട്ടെ" അവൻ തന്റെ കൈയ്യിലുള്ള ഭസ്മം കടലിലേക്ക് എറിഞ്ഞു. ആ ഭസ്മം തട്ടിയ പിശാചുക്കൾ ചാരമായി മാറി….. പെട്ടെന്ന് മൈഥിലിയുടെ ചങ്ങലകൾ തനിയെ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ ചുവന്ന കനലുകൾ പോലെ ജ്വലിച്ചു. അവൾ താരയ്ക്ക് നേരെ ഒരു അഗ്നിഗോളം തൊടുത്തുവിട്ടു. താര മിന്നൽ വേഗത്തിൽ അത് തടഞ്ഞെങ്കിലും മൈഥിലിയുടെ ശക്തി ഇപ്പോൾ പത്തിരട്ടിയായിരുന്നു….. "താക്കോൽ എന്റേതാണ്" മൈഥിലി അലറി. അവൾ കപ്പലിന്റെ പായയ്ക്ക് തീയിട്ടു… ധനുഷ് തന്റെ വജ്രദൃഷ്ടി കൊണ്ട് മൈഥിലിയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നേരിട്ട് നോക്കി. "കാലനേമീ എന്റെ സുഹൃത്തിന്റെ ശരീരം വിട്ടുപോവുക"... ആ കപ്പൽ ഒരു തീരത്തേക്ക് അതിവേഗം ഇടിച്ചു കയറി… ആ കൂട്ടിയിടിയിൽ കപ്പൽ രണ്ടായി പിളരാൻ തുടങ്ങി. ഈ സമയം ഇരുട്ടിൽ ഒരു വലിയ ദ്വീപ് തെളിഞ്ഞുവന്നു. മൃതദ്വീപ്.. ആ ദ്വീപിൽ നിന്ന് ആയിരം ആത്മാക്കളുടെ വിലാപം കേൾക്കാമായിരുന്നു….. കപ്പൽ തകർന്ന് എല്ലാവരും ദ്വീപിന്റെ തീരത്തേക്ക് തെറിച്ചുവീണു. മൈഥിലി ആ ഇരുട്ടിൽ എവിടേക്കോ ഓടിമറഞ്ഞു. ദ്വീപിന്റെ മധ്യത്തിൽ ഒരു വലിയ ഗർത്തം കാണാമായിരുന്നു. അതിൽ നിന്ന് ചോരയുടെ ഗന്ധമുള്ള പുക ഉയരുന്നു…. "നമ്മൾ വൈകിപ്പോയി.. അവൾ താക്കോലുമായി ഗർത്തത്തിനടുത്തേക്ക് പോയിരിക്കുന്നു."...താര തളർച്ചയോടെ പറഞ്ഞു. വേദ തന്റെ കൈകൾ മണ്ണിൽ അമർത്തി. "ഈ ദ്വീപിൽ ഒരു ചെടി പോലും വളരുന്നില്ല. ഇവിടെ പ്രാണനില്ല മരണം മാത്രമേയുള്ളൂ. പക്ഷേ ദൂരെ ഒരു ഗുഹയ്ക്കുള്ളിൽ ഒരു വെളിച്ചം ഞാൻ കാണുന്നു.".... വേദ പറഞ്ഞു…. അവർ ഗുഹയിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ അവിടെ ജടപിടിച്ച മുടിയുള്ള ശരീരം മുഴുവൻ അസ്ഥികൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച ഒരു സന്യാസി ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടു. അയാൾക്ക് മൂന്ന് കണ്ണുകളുണ്ടായിരുന്നു… അവ രക്തവർണ്ണമായിരുന്നു…. "സ്വാഗതം രുദ്രരക്ഷകരേ...താക്കോൽ ഗർത്തത്തിൽ വീണുകഴിഞ്ഞു. ഇനി രക്തഗർത്തം തുറക്കും. നിങ്ങൾക്ക് മൈഥിലിയെ വേണോ അതോ ലോകത്തെ വേണോ"... അയാൾ അട്ടഹസിക്കാൻ തുടങ്ങി….. തുടരും… ✍️സന്തോഷ്‌ ശശി…. #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #കഥ,ത്രില്ലെർ,ഹൊറർ #✍ തുടർക്കഥ #📔 കഥ

ഭദ്രകാളീപഥം ഭാഗം 15 കൈലാസത്തിലേക്കുള്ള ആ യാത്ര ദുർഘടമായിരുന്നു. തക്ഷകൻ നൽകിയ മുന്നറിയിപ്പ് പോലെ, പാതാളലോകത്തെ സകല തിന്മകളും ഒത്തുചേർന്ന് ഒരുക്കിയ രക്തമണ്ഡലം അവർക്ക് മുന്നിൽ ഒരു വന്മതിൽ പോലെ ഉയർന്നു….. യാത്രയ്ക്കിടയിൽ അവർ ഒരു വിചിത്രമായ കാട്ടിലെത്തി. അവിടെ മരങ്ങൾ സംസാരിക്കുകയും കാറ്റ് നിലവിളിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതുപോലെ തോന്നി. ഇത് അഘോരലക്ഷ്മണന്റെ പിൻഗാമികൾ തീർത്ത മായാരണ്യം ആയിരുന്നു…. ഇവിടെ വെച്ച് ഓരോരുത്തർക്കും തങ്ങളുടെ ഏറ്റവും വലിയ ഭയത്തെ നേരിടേണ്ടി വരുമായിരുന്നു….. ശിശുപാലന്റെ മുന്നിൽ തന്റെ വില്ല് ഒടിഞ്ഞുപോകുന്നതായും, ഭദ്രയുടെ മുന്നിൽ തന്റെ ഉടവാൾ തുരുമ്പെടുത്ത് നശിക്കുന്നതായും തോന്നിപ്പിച്ചു. എന്നാൽ അമൃതവർഷൻ ശാന്തനായിരുന്നു. അവൻ ഭദ്രയുടെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചു. അവന്റെ ഉള്ളിലെ വിശുദ്ധി ആ മായക്കാഴ്ചകളെ പതുക്കെ മായ്ച്ചു കളഞ്ഞു…. കാട് പിന്നിട്ട് മലയടിവാരത്തിലെത്തിയപ്പോൾ, രക്തമണ്ഡലത്തിന്റെ കാവൽക്കാരനായ ലോഹഗ്രീവൻ അവരെ തടഞ്ഞു…. പത്തടിയോളം ഉയരമുള്ള, ശരീരം മുഴുവൻ ലോഹം കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച ഒരു അസുരനായിരുന്നു അവൻ. അവൻ തന്റെ ഉലക്ക വീശിയപ്പോൾ ഭൂമി നെടുകെ പിളർന്നു…. "ഈ ബാലൻ ഇവിടുന്ന് അപ്പുറത്തേക്ക് പോകില്ല" ലോഹഗ്രീവൻ അലറി….. ശിശുപാലൻ തന്റെ ബാണങ്ങൾ കൊണ്ട് അവനെ നേരിട്ടെങ്കിലും ലോഹശരീരത്തിൽ ബാണങ്ങൾ തട്ടിത്തെറിച്ചു. ഭദ്ര തന്റെ ഉടവാളുമായി മുന്നോട്ട് പാഞ്ഞു. ഓരോ വെട്ടിലും തീപ്പൊരികൾ ചിതറി…. ലോഹഗ്രീവന്റെ ശക്തിക്ക് മുന്നിൽ അവർ പതറാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, രുദ്രന്റെ പഴയ ഉപദേശം ഭദ്രയുടെ ഓർമ്മയിൽ വന്നു… "ശക്തിയല്ല, ഭക്തിയാണ് ആയുധം."... ഭദ്രയും ശിശുപാലനും ലോഹഗ്രീവനെ തടയാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, അമൃതവർഷൻ പതുക്കെ ഒരു മന്ത്രം പാടാൻ തുടങ്ങി. അത് മനുഷ്യഭാഷയായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് പ്രകൃതിയുടെ സംഗീതമായിരുന്നു… ആ സംഗീതം കേട്ടതും ലോഹഗ്രീവന്റെ കടുപ്പമേറിയ ശരീരം പതുക്കെ ഉരുകാൻ തുടങ്ങി. അവന്റെ ഉള്ളിലെ വെറുപ്പും ക്രോധവും അലിഞ്ഞുപോയി. ലോഹസത്വം ഒരു പാവപ്പെട്ട മനുഷ്യനായി മാറി അവരെ വണങ്ങി വഴിമാറി കൊടുത്തു….. കൈലാസത്തിന്റെ വാതിൽക്കൽ അവസാനം അവർ കൈലാസത്തിന്റെ മഞ്ഞുമൂടിയ പാതയിലെത്തി. അവിടെ വെച്ച് ആകാശത്ത് നിന്ന് ഒരു ദിവ്യപ്രകാശം താഴേക്ക് ഇറങ്ങിവന്നു. ആ പ്രകാശത്തിൽ നിന്ന് രുദ്രൻ തന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപമായ മഹാദേവ രൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു….. "ഭദ്രേ.. ശിശുപാലാ... നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ പരീക്ഷ വിജയിച്ചിരിക്കുന്നു. ഈ ബാലൻ, അമൃതവർഷൻ, വരാനിരിക്കുന്ന യുഗത്തിൽ ലോകത്തിന് ശാന്തി നൽകാൻ ജനിച്ചവനാണ്. അവനെ ഹിമവാന്റെ മടിത്തട്ടിൽ ഏൽപ്പിക്കുക."... അമൃതവർഷൻ പ്രകാശത്തിൽ ലയിച്ച് കൈലാസത്തിന്റെ ഭാഗമായി മാറി. അവൻ പോകുന്നതിന് മുൻപ് ഭദ്രയുടെ നെറ്റിയിൽ സ്പർശിച്ചു. ആ നിമിഷം ഭദ്രയുടെ പക്കലുണ്ടായിരുന്ന ഉടവാൾ ഒരു സ്വർണ്ണദണ്ഡായി മാറി. ഇനി ഈ ആയുധം ആരെയും കൊല്ലാനല്ല, മറിച്ച് ദുർബ്ബലരെ സംരക്ഷിക്കാനുള്ളതാണെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി….. "നിങ്ങൾ ഭൂമിയിലേക്ക് മടങ്ങുക. അവിടെ നീതിയും ധർമ്മവും സംരക്ഷിക്കാൻ നിങ്ങൾ ഇനിയും ആവശ്യമാണ്.".... ഭദ്രയും ശിശുപാലനും കൈകോർത്ത് പിടിച്ച് തങ്ങളുടെ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. അവർ ഇപ്പോൾ വെറുമൊരു ദമ്പതികളല്ല, ലോകത്തിന്റെ ധർമ്മസംരക്ഷകരാണ്. പാവപ്പെട്ട ആ പെൺകുട്ടിയിൽ നിന്ന് തുടങ്ങിയ യാത്ര ഇന്ന് പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ കാവലായി മാറിയിരിക്കുന്നു….. തുടരും… ✍️സന്തോഷ്‌ ശശി… #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ #കഥ,ത്രില്ലെർ,ഹൊറർ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ

ഭദ്രകാളീപഥം ഭാഗം 14 ആ ബാലന്റെ വരവോടെ ഭദ്രയുടെയും ശിശുപാലന്റെയും ജീവിതം മറ്റൊരു തലത്തിലേക്ക് മാറി. ആ കുട്ടിയിൽ നിന്ന് പുറപ്പെടുന്ന ദിവ്യമായ പ്രകാശം കണ്ടപ്പോൾ, അവനെ തകർക്കാൻ ഇരുണ്ട ശക്തികൾ കൂടുതൽ ആവേശത്തോടെ വരുമെന്ന് അവർക്ക് മനസ്സിലായി….. ആ ബാലന്റെ പേര് അമൃതവർഷൻ എന്നായിരുന്നു. അവൻ ചിരിക്കുമ്പോൾ വാടിയ പൂക്കൾ വിരിയുകയും അവൻ കരയുമ്പോൾ ആകാശം കറുത്തിരുണ്ട് മഴ പെയ്യുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു. അവനെ സംരക്ഷിക്കാനായി ഭദ്രയും ശിശുപാലനും കാടിന്റെ ഉൾഭാഗത്തുള്ള ഒരു രഹസ്യ ഗുഹയിലേക്ക് താമസം മാറി…. എന്നാൽ തമസ്വിനിയുടെ പതനത്തിന് ശേഷം, പാതാളത്തിലെ സർപ്പരാജാവായ തക്ഷകൻ അമൃതവർഷനെ ലക്ഷ്യമിട്ടു. അമൃതവർഷന്റെ ശരീരത്തിലുള്ള ദിവ്യമുദ്രകൾ സ്വന്തമാക്കിയാൽ പ്രപഞ്ചത്തിലെ സകല വിഷങ്ങളെയും നിയന്ത്രിക്കാമെന്ന് തക്ഷകൻ കരുതി….. ഒരു രാത്രിയിൽ, ആയിരക്കണക്കിന് വിഷസർപ്പങ്ങൾ ഗുഹയെ വളഞ്ഞു. സർപ്പങ്ങളുടെ ശ്വാസത്തിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ട വിഷപ്പുക ഗുഹയ്ക്കുള്ളിൽ നിറഞ്ഞു. ശിശുപാലൻ തന്റെ ധനുസ്സെടുത്ത് സർപ്പങ്ങളെ തുരത്താൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, തക്ഷകൻ തന്റെ മായാശക്തിയാൽ ഗുഹയുടെ കവാടം ഒരു വലിയ പാറ കൊണ്ട് അടച്ചു….. ഭദ്ര തന്റെ ഉടവാൾ കൈയ്യിലെടുത്തു. പക്ഷേ ഇത്തവണ അവൾ പോരാടുന്നത് വെറുമൊരു അസുരനോടല്ല, മറിച്ച് പ്രകൃതിയുടെ തന്നെ ഒരു ഭാഗമായ സർപ്പങ്ങളോടാണ്….. "അമ്മേ, രക്ഷിക്കണം!" അമൃതവർഷന്റെ കരച്ചിൽ കേട്ടതും ഭദ്രയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് അഗ്നി പുറപ്പെട്ടു. അവൾ തന്റെ വാൾ നിലത്ത് കുത്തി. പെട്ടെന്ന് ഗുഹയ്ക്കുള്ളിൽ നിന്ന് ഒരു വലിയ ഗരുഡരൂപം പ്രകാശമായി ഉയർന്നു വന്നു. ആ പ്രകാശമേറ്റതോടെ സർപ്പങ്ങൾ ഭയന്നോടി…. സർപ്പങ്ങൾ പരാജയപ്പെട്ടപ്പോൾ തക്ഷകൻ നേരിട്ട് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. പകുതി മനുഷ്യനും പകുതി സർപ്പവുമായ അവന്റെ രൂപം ഭയാനകമായിരുന്നു. അവൻ ശിശുപാലനെ തന്റെ വാലുകൊണ്ട് ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു…. "ഭദ്രേ! നിന്റെ ഭർത്താവിന്റെ ജീവൻ വേണോ അതോ ഈ ബാലനെ വേണോ?" തക്ഷകൻ പരിഹസിച്ചു….. ഭദ്ര ഒരു നിമിഷം തകർന്നുപോയി. ഒരു വശത്ത് തന്റെ ജീവന്റെ പകുതിയായ ശിശുപാലൻ, മറുവശത്ത് ലോകത്തിന്റെ നന്മയ്ക്കായി താൻ സംരക്ഷിക്കേണ്ട ബാലൻ. അവൾ തന്റെ ഉടവാൾ താഴെ വെച്ചു….. ഭദ്ര ആയുധം ഉപേക്ഷിക്കുന്നത് കണ്ട അമൃതവർഷൻ പതുക്കെ തക്ഷകന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. അവന്റെ കുഞ്ഞു കൈകൾ തക്ഷകന്റെ പത്തിയിൽ തൊട്ടു. ആ സ്പർശനത്തിൽ തക്ഷകന്റെ ഉള്ളിലെ സർവ്വ വിഷവും സ്നേഹമായി മാറി. തക്ഷകൻ പതുക്കെ ശിശുപാലനെ മോചിപ്പിച്ചു….. അവന്റെ ക്രൂരമായ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണീർ ഒഴുകി. അവൻ ഒരു ചെറിയ പാമ്പായി മാറി അമൃതവർഷന്റെ കാൽക്കൽ വണങ്ങി….. "ഇവൻ വെറുമൊരു ബാലനല്ല ഭദ്രേ," തക്ഷകൻ ശാന്തനായി പറഞ്ഞു. "ഇവൻ ലോകത്തിലെ സർവ്വ വിഷങ്ങളെയും അമൃതാക്കാൻ വന്നവനാണ്. പക്ഷേ ഇവന്റെ ഈ ശക്തി പൂർണ്ണമാകണമെങ്കിൽ ഹിമവാനിലെ കൈലാസശിഖരത്തിൽ ഇവനെ എത്തിക്കണം. അവിടെ വെച്ചാണ് ഇവന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വരൂപം ഉണരുക."... ഭദ്രയും ശിശുപാലനും ആ വലിയ യാത്രയ്ക്ക് തയ്യാറെടുത്തു. പക്ഷേ വഴിയിൽ അവരെ കാത്തിരുന്നത് അമൃതവർഷനെ കൊല്ലാൻ പാതാളലോകം മുഴുവൻ ചേർന്ന് ഒരുക്കിയ രക്തമണ്ഡലം എന്ന വലിയ കെണിയായിരുന്നു….. തുടരും…. ✍️സന്തോഷ്‌ ശശി… #💞 പ്രണയകഥകൾ #കഥ,ത്രില്ലെർ,ഹൊറർ #✍ തുടർക്കഥ #📔 കഥ

രുദ്രദൃഷ്ടി ഭാഗം 31 ഇന്ദ്രജിത്തിന്റെ ത്യാഗത്തിലൂടെയും ധനുഷിന്റെ വീര്യത്തിലൂടെയും ഒരു യുഗസന്ധി പിന്നിട്ടിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ തിന്മയുടെ വിത്തുകൾ ഒരിക്കലും പൂർണ്ണമായി നശിക്കുന്നില്ല, അവ പുതിയ രൂപഭാവങ്ങൾ കൈക്കൊള്ളുന്നു….. കാശിയിലെ മണികർണ്ണികാ ഘാട്ടിൽ അർദ്ധരാത്രിയിൽ ഒരു വിചിത്രമായ ചിത കത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവിടെ തപസ്സിരുന്ന പ്രായം ചെന്ന ഒരു അഘോരി പെട്ടെന്ന് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു… ആ ചിരിയിൽ ഗംഗയിലെ ഓളങ്ങൾ പോലും ഭയന്നു. അദ്ദേഹം മണലിൽ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ കൊണ്ട് ഒരു ചിഹ്നം വരച്ചു.. ഒരു പാമ്പ് സ്വന്തം വാലിനെ വിഴുങ്ങുന്ന ചിത്രം… "സമയത്തിന്റെ ചക്രം തിരിയുന്നു... പണ്ട് പൂട്ടപ്പെട്ട വാതിലുകൾ വീണ്ടും തുറക്കുന്നു" അദ്ദേഹം അലറി…. ഇന്ദ്രജിത്ത് ഇപ്പോൾ കാശി മഠത്തിലെ മഹാശ്രേഷ്ഠൻ ആണ്. ശാരീരികമായി കാഴ്ചയില്ലെങ്കിലും, പ്രപഞ്ചത്തിലെ ഓരോ ചലനവും അദ്ദേഹം അറിയുന്നു. ധനുഷും വേദയും മഠത്തിന്റെ പ്രധാന ചുമതലകൾ ഏറ്റെടുത്തു. നകുലൻ മൈഥിലി താര കാലൻ എന്നിവർ മഠത്തിന്റെ നാല് ദിശകളിലെ കാവൽക്കാരായി മാറി…. എന്നാൽ ഈ ശാന്തി അധികനാൾ നീണ്ടുനിന്നില്ല. ഒരു പുലർച്ചെ മഠത്തിന്റെ പടിവാതിൽക്കൽ ഒരു തടിപ്പെട്ടി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അതിൽ രക്തം പുരണ്ട ഒരു പഴയ താക്കോലും ഒരു കത്തും ഉണ്ടായിരുന്നു… "ഇന്ദ്രജിത്ത്... നിന്റെ മകൻ വജ്രദൃഷ്ടിയാൽ ഹിമാലയത്തെ രക്ഷിച്ചു കാണും. പക്ഷേ ഭൂമിയുടെ ആഴങ്ങളിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന രക്തഗർത്തം തുറക്കാൻ സമയമായി. ഈ താക്കോൽ അതിന്റെ അടയാളമാണ്."... ആ താക്കോൽ കൈയ്യിലെടുത്ത നിമിഷം ധനുഷിന്റെ വജ്രദൃഷ്ടി ചുവന്ന നിറമായി മാറി. അവന് ചുറ്റുമുള്ള ലോകം രക്തത്തിൽ മുങ്ങിയതുപോലെ തോന്നി. മഠത്തിലെ ചുവരുകളിൽ നിന്ന് ശവങ്ങളുടെ ഗന്ധം ഉയർന്നു….. "ധനൂ അത് താഴെ വയ്ക്കൂ" മൈഥിലി ഓടിവന്ന് അവന്റെ കൈ തട്ടിമാറ്റി… പക്ഷേ വൈകിപ്പോയിരുന്നു. ആ താക്കോലിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ട ഒരു കറുത്ത നിഴൽ മൈഥിലിയുടെ ഉള്ളിലേക്ക് മിന്നൽ വേഗത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. മൈഥിലിയുടെ കണ്ണുകൾ നിമിഷനേരം കൊണ്ട് വെളുത്ത നിറമായി. അവൾ വായുവിൽ ഉയർന്നു പൊങ്ങി…. "ഞാൻ വരുന്നു... രുദ്രഭക്ഷകൻ വരുന്നു" മൈഥിലിയുടെ ശബ്ദം മാറിപ്പോയിരുന്നു. അവൾ തന്റെ അഗ്നിശക്തി ഉപയോഗിച്ച് മഠത്തിന് തീയിടാൻ ശ്രമിച്ചു…. നകുലൻ തന്റെ ശബ്ദവേധി അസ്ത്രങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് മൈഥിലിക്ക് ചുറ്റും ഒരു വായു കവചം തീർത്തു. കാലൻ തന്റെ സ്മശാന മന്ത്രങ്ങളാൽ ആ കറുത്ത നിഴലിനെ പുറത്തെടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു….. "ഇതൊരു സാധാരണ പ്രേതബാധയല്ല" ഇന്ദ്രജിത്ത് ശാന്തമായ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. "ഇത് ശൂന്യകന്റെ ഗുരുവായ കാലനേമിയുടെ ആത്മാവാണ്. അവൻ മൈഥിലിയെ ഒരു പാവയെപ്പോലെ ഉപയോഗിക്കുകയാണ്.".... താര തന്റെ മിന്നൽ പിണരുകൾ കൊണ്ട് മൈഥിലിയുടെ ബോധം തളർത്തി താഴെയിട്ടു. മൈഥിലി ബോധരഹിതയായി പക്ഷേ ആ കറുത്ത താക്കോൽ അന്തരീക്ഷത്തിൽ അപ്രത്യക്ഷമായി…. "നമുക്ക് ദക്ഷിണ സമുദ്രത്തിന്റെ അങ്ങേ അറ്റത്തുള്ള മൃതദ്വീപിലേക്ക് പോകേണ്ടി വരും" ഇന്ദ്രജിത്ത് പ്രഖ്യാപിച്ചു….. "അവിടെയാണ് രക്തഗർത്തം സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. ആ താക്കോൽ അവിടെ എത്തിയാൽ ലോകം അവസാനിക്കും.".... ധനുഷ് തന്റെ ശൂലം മുറുകെ പിടിച്ചു. വേദയും നകുലനും കാലനും താരയും യാത്രയ്ക്ക് തയ്യാറായി. മൈഥിലിയെ സുഖപ്പെടുത്താനും ശത്രുവിനെ നേരിടാനും അവർക്ക് ആ ദ്വീപിലെ രഹസ്യങ്ങൾ കണ്ടെത്തണം….. തുടരുക…. ✍️സന്തോഷ്‌ ശശി…. #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ #കഥ,ത്രില്ലെർ,ഹൊറർ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ

ഭദ്രകാളീപഥം ഭാഗം 13 ഭദ്രയുടെയും ശിശുപാലന്റെയും വിവാഹശേഷം ഗ്രാമം ശാന്തമായിരുന്നു. എന്നാൽ, ഈ ശാന്തത ഒരു വലിയ കൊടുങ്കാറ്റിന് മുൻപുള്ളതായിരുന്നു. ഭദ്രയുടെ ശക്തിയെ ഭയന്ന പാതാളലോകത്തെ അവശേഷിക്കുന്ന ദുഷ്ടശക്തികൾ ഒത്തുചേർന്ന് ഒരു പുതിയ കെണിയൊരുക്കി…. ഭാരതവർഷത്തിന്റെ തെക്കേ അതിർത്തിയിലുള്ള കടൽത്തീര ഗ്രാമങ്ങളിൽ നിന്ന് സങ്കടവാർത്തകൾ എത്തിത്തുടങ്ങി. തമസ്വിനി എന്ന മന്ത്രവാദിനിയുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള ഒരു സംഘം ഗ്രാമങ്ങൾ കൊള്ളയടിക്കുകയും സ്ത്രീകളെയും കുട്ടികളെയും തടവിലാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു… തമസ്വിനി വെറുമൊരു മന്ത്രവാദിനിയല്ല, നിഴലുകളെ ആയുധമാക്കാൻ കഴിവുള്ളവളാണ്….. ഭദ്രയും ശിശുപാലനും ആ ഗ്രാമങ്ങളെ രക്ഷിക്കാൻ യാത്ര തിരിച്ചു. കടൽത്തീരത്ത് എത്തിയ അവർ കണ്ടത് കത്തിയമരുന്ന കുടിലുകളും കണ്ണീർ വാർക്കുന്ന ഗ്രാമവാസികളെയുമാണ്….. തമസ്വിനിയുടെ കപ്പലുകൾ കടലിന്റെ നടുവിൽ നിലയുറപ്പിച്ചിരുന്നു. ഭദ്ര തന്റെ ഉടവാൾ ഉയർത്തി കടൽജലത്തിന് മുകളിലൂടെ നടക്കാൻ തുടങ്ങി. അവളുടെ പാദങ്ങൾ ജലത്തിൽ സ്പർശിക്കുമ്പോൾ അവിടെ താമരപ്പൂക്കൾ വിരിയുന്നതുപോലെ പ്രകാശം പടർന്നു… ശിശുപാലൻ തന്റെ വില്ലുമായി ഭദ്രയ്ക്ക് കാവലായി നിന്നു…. കപ്പലിൽ വെച്ച് ഭദ്രയും തമസ്വിനിയും നേർക്കുനേർ വന്നു. തമസ്വിനി തന്റെ മാന്ത്രികദണ്ഡ് വീശിയപ്പോൾ കടലിലെ തിരമാലകൾ ഭീമാകാരമായ രൂപം കൈക്കൊണ്ട് ഭദ്രയെ വിഴുങ്ങാൻ അടുത്തു…. "നീ മണ്ണിലെ പോരാളിയാണ് ഭദ്രേ, കടലിൽ നിന്റെ ശക്തി അപ്രസക്തമാണ്" തമസ്വിനി അട്ടഹസിച്ചു…. തമസ്വിനി ഭദ്രയുടെ തന്നെ നിഴലിനെ ജീവനുള്ളതാക്കി മാറ്റി. ഭദ്ര തന്റെ സ്വന്തം നിഴലിനോട് പോരാടേണ്ടി വന്നു. താൻ ചെയ്യുന്ന ഓരോ ചലനവും നിഴൽ കൃത്യമായി പ്രതിരോധിച്ചു. ഭദ്ര പതറുന്നത് കണ്ട് ശിശുപാലൻ കടൽത്തീരത്തുനിന്ന് ഒരു അഗ്നിബാണത്തെ തൊടുത്തു. ആ അഗ്നിബാണം ആകാശത്ത് സൂര്യനെപ്പോലെ ജ്വലിച്ചു. വെളിച്ചം വർദ്ധിച്ചപ്പോൾ നിഴലുകൾക്ക് നിലനിൽപ്പില്ലാതായി… ആ അവസരം മുതലെടുത്ത് ഭദ്ര തമസ്വിനിയുടെ മാന്ത്രികദണ്ഡ് വെട്ടിമുറിച്ചു… യുദ്ധം അവസാനിക്കാറായപ്പോൾ, തമസ്വിനിയുടെ തടവറയിൽ നിന്ന് ഭദ്ര ഒരു ബാലനെ രക്ഷിച്ചു. ആ ബാലന്റെ കൈകളിൽ അപൂർവ്വമായ ചില ചിഹ്നങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവനെ കണ്ടതും ശിശുപാലൻ സ്തംഭിച്ചുനിന്നു…. "ഭദ്രേ... ഇവൻ വെറുമൊരു കുട്ടിയല്ല. വരാനിരിക്കുന്ന വലിയൊരു യുഗമാറ്റത്തിന്റെ കാവൽക്കാരനാണ് ഇവൻ. ഇവനെ സംരക്ഷിക്കുക എന്നതാണ് നമ്മുടെ അടുത്ത നിയോഗം.".... തുടരും… ✍️സന്തോഷ്‌ ശശി… #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #കഥ,ത്രില്ലെർ,ഹൊറർ #✍ തുടർക്കഥ #📔 കഥ