खासदार सुप्रिया सुळे यांची कन्या रेवती सुळे आणि उद्योगपती सारंग लखानी यांचा विवाहसोहळा मुंबईत दिग्गज राजकीय नेते, अभिनेते आणि उद्योगपतींच्या उपस्थितीत पार पडला. या सोहळ्यात उपमुख्यमंत्री सुनेत्रा पवार आणि खासदार पार्थ पवार यांच्यासोबत प्रवेश केलेल्या कायनात धार यांच्या उपस्थितीने सर्वांचे लक्ष वेधून घेतले. कायनात धार यांच्याबद्दल थोडक्यात: ओळख: त्या मूळच्या काश्मीरच्या असून दिल्लीत राहतात. पवार कुटुंबाशी संबंध: पवार कुटुंबाशी त्यांचे कौटुंबिक आणि जवळचे संबंध आहेत. त्या पार्थ पवार यांच्यासोबत अनेकदा दिसल्या आहेत. काही महिन्यांपूर्वी दोघांचे महाकाल मंदिरातील पूजेचे फोटोही व्हायरल झाले होते. सुख-दुःखात सोबत: त्या केवळ चांगल्या प्रसंगीच नव्हे, तर अजित पवार यांच्या निधनानंतर सांत्वनासाठी बारामती आणि मुंबईतील शोक सभेलाही उपस्थित राहिल्या होत्या. या विवाहसोहळ्यातील त्यांच्या उपस्थितीमुळे पुन्हा एकदा पवार कुटुंब आणि कायनात धार यांच्यातील जिव्हाळ्याच्या संबंधांची चर्चा सोशल मीडियावर रंगली आहे. #😏मतलबी दुनिया #🔴आजचे ताजे अपडेट्स📰 #😎आपला स्टेट्स #🏛️राजकारण #1️⃣महाराष्ट्र अपडेट्स

उत्क्रांतीने माणसाला दगडी हत्यारांपासून कृत्रिम बुद्धिमत्तेपर्यंत आणले; पण विचार करण्याचे कामही जर त्याने एआय कडे सोपवले, तर बुद्धीने तो पुन्हा अश्मयुगाकडे प्रवास करू शकतो का ? एआय च्या अतीवापरामुळे माणूस आपली काही बौद्धिक कौशल्ये गमावू शकतो आणि त्याची स्वतंत्र विचार करण्याची प्रक्रिया मंदावू शकते, ही भीती पूर्णपणे निराधार नाही. इतिहासाकडे पाहिले तर, जेव्हा लेखनकलेचा प्रसार झाला तेव्हा ग्रीक तत्त्वज्ञ यानेही अशीच चिंता व्यक्त केली होती. त्याच्या मते, लेखनामुळे लोकांची स्मरणशक्ती कमी होईल आणि ते ज्ञान मनात साठवण्याऐवजी बाह्य साधनांवर अवलंबून राहतील. मानवाच्या उत्क्रांतीचा आणि समाजाच्या विकासाचा इतिहास पाहिला तर असे दिसते की प्रत्येक प्रभावी तंत्रज्ञानामुळे मानवी सवयी बदलल्या आहेत. उदा. कॅल्क्युलेटरमुळे अनेकांची तोंडी गणिते सोडवण्याची क्षमता कमी झाली, GPS मुळे दिशांचे भान कमी झाले आणि इंटरनेटमुळे माहिती लक्षात ठेवण्याऐवजी ती शोधण्याची सवय वाढली. साहजिकच एआय मुळे ही प्रवृत्ती आणखी तीव्र होण्याची शक्यता आहे. कारण इंटरनेट आणि एआयमुळे आज कोणत्याही प्रश्नाचे उत्तर एका सेकंदात मिळते. पण या प्रक्रियेत 'प्रयत्न आणि चूक' यातून मिळणारा जो खरा अनुभव असतो, तो नष्ट होत आहे. जेव्हा एखादी गोष्ट मिळवण्यासाठी संघर्ष करावा लागत नाही, तेव्हा मेंदू ती गोष्ट दीर्घकाळ लक्षात ठेवत नाही. यामुळे माणसाची स्मरणशक्ती केवळ 'माहिती कुठे शोधायची' इथपर्यंतच मर्यादित राहत आहे, याला मानसशास्त्रामध्ये 'गुगल इफेक्ट' किंवा 'डिजिटल अ‍ॅम्नेशिया' म्हणतात. तसेच समाजशास्त्रीय दृष्टिकोनातून एक नवा धोका निर्माण होईल, ज्याला आपण 'बौद्धिक सरंजामशाही' म्हणू शकतो. ​यात काय होईल की, संपूर्ण जगातील लोकसंख्या दोन गटांत विभागली जाईल: जगभरातील मोजकेच वैज्ञानिक, विचारवंत आणि कोडिंग करणारे लोक, जे एआयच्या मूळ रचनेवर नियंत्रण ठेवतील आणि स्वतःच्या बुद्धीचा कस लावत राहतील. उर्वरित बहुसंख्य जनता, जी स्वतः विचार न करता एआय सांगेल त्याप्रमाणे निर्णय घेईल. हा मोठा गट एका अर्थाने 'वैचारिक अश्मयुगात' जगू लागेल, जिथे स्वतःची विवेकबुद्धी गहाण ठेवलेली असेल. याशिवाय भविष्यात समाजात 'सर्जनशीलता' (Creativity) आणि 'मौलिक विचार' (Original Thinking) कमी होण्याची शक्यता आहे. कारण एआय हे आधीच उपलब्ध असलेल्या डेटावर काम करते, ते नवीन 'अनुभव' किंवा 'भावना' निर्माण करू शकत नाही. जर माणसाने विचार करणेच थांबवले, तर नवीन आणि क्रांतिकारी विचारांची निर्मिती कशी होणार, हा मोठा प्रश्न आहे. अन् महत्वाचे म्हणजे 'न्यूरोप्लास्टिसिटी' नामक मेंदूचा गुणधर्म, एक दुधारी तलवार आहे. आपण जेव्हा स्वतः विचार करतो, गणितं सोडवतो किंवा एखादी नवी भाषा, कला शिकतो, तेव्हा मेंदूमध्ये नवीन न्यूरॉन्सची जाळी तयार होतात. पण जेव्हा आपण ही सर्व बौद्धिक कसरत एआय किंवा इतर तंत्रज्ञानावर सोपवतो, तेव्हा मेंदूला ती मेहनत करावी लागत नाही. विज्ञानाच्या भाषेत याला 'सायनेप्टिक प्रूनिंग' म्हणतात, म्हणजेच ज्या क्षमतेचा वापर होत नाही, ती क्षमता मेंदू निरुपयोगी समजून हळूहळू कमकुवत करत जातो. यास्तव जर माणसाने एआय चा वापर केवळ स्वतःचे काम सोपे करण्यासाठी आणि उरलेला वेळ नवीन संशोधनासाठी, तत्त्वज्ञानासाठी किंवा विज्ञानाचे नवे नियम शोधण्यासाठी केला, तर मानवी बुद्धी अधिक प्रगल्भ होईल. ​पण, जर माणसाने स्वतःचे निर्णय घेण्याचे, भावना समजून घेण्याचे आणि नैतिक विचार करण्याचे कामही मशीनकडे सोपवले, तर मात्र आपण तंत्रज्ञानाच्या अथांग साम्राज्यात राहूनही वैचारिकदृष्ट्या 'अश्मयुगीन आदिम मानव' बनू, यात शंका नाही ! #🔴आजचे ताजे अपडेट्स📰 #😎आपला स्टेट्स #1️⃣महाराष्ट्र अपडेट्स #😏मतलबी दुनिया #🏛️राजकारण

#😍Marathi Status King #😎आपला स्टेट्स #1️⃣महाराष्ट्र अपडेट्स #🔴आजचे ताजे अपडेट्स📰 #😏मतलबी दुनिया Crime branch office- पुणे पाषाण रोड..पुणे ग्रामीण.. पोलिस अधीक्षक कार्यालय, पुणे ग्रामीण..Head office..

Nasarapur..crime branch office..भोर-पुणे..महाराष्ट्र.. #1️⃣महाराष्ट्र अपडेट्स #🔴आजचे ताजे अपडेट्स📰 #😎आपला स्टेट्स #😏मतलबी दुनिया #😍Marathi Status King

"ॐ नमो भगवते वासुदेवाय" शरपंजरी पडलेल्या भीष्माने कृष्ण कृष्ण असा जप चालवला होता... त्याच्या डोळ्यासमोरून युद्धामधले अनेक प्रसंग तरळून जात होते... आणि त्याचं मन पुन्हा पुन्हा युद्धातल्या त्या सर्वात सुंदर क्षणाची उजळणी करत होतं... जेव्हा कृष्ण माझ्यावर रथाचं चाक घेऊन धावून आला तो क्षण... माझी प्रतिज्ञा पूर्ण करण्यासाठी त्याने त्याची प्रतिज्ञा मोडली तो क्षण... आणि तत्क्षणी मी माझ्या हातातील धनुष्य खाली टाकून त्याच्यासमोर गुडघ्यावर बसलो तो क्षण.... "मी शस्त्र उचलणार नाही" ही कृष्णाची प्रतिज्ञा आणि "कृष्णाला मी शस्त्र उचलायला भाग पाडेन" ही भीष्माची. कृष्ण दोघांचा संबंधी होता. कौरवांचा आणि पांडवांचा. दुर्योधनाची मुलगी त्याची सून होती आणि त्याची बहीण अर्जुनाची बायको... दोन्ही बाजूने त्याची ओढाताण. सगळ्यांनाच तो हवाहवासा. "माझ्याकडे दोन गोष्टी आहेत. एक... माझी सुसज्ज नारायणी सेना आणि दुसरी... 'मी स्वतः' यापैकी तुला काय हव अर्जुना?" कृष्णाने अर्जुनाला विचारलं. अर्जुनाने कृष्ण निवडला. दुर्योधन खुश झाला. त्याला नारायणी सेनाच हवी होती. पण शकुनीने त्याला वेड्यात काढलं. "तू त्याला तिकडे सोडून दिलं??? तो माणूस युद्ध जिंकायला काहीही करू शकतो. आता एक काम कर. त्याला अट घाल. त्याने कुठलंही अस्त्र किंवा शस्त्र वापरायचं नाही." ही अटसुद्धा कृष्णाने मान्य केली तेव्हा अर्जुन अवाक् झाला. युद्धभूमीवर शस्त्राशिवाय कधी कुणी येतं का? काहीही झालं तरी तिथे मला तू हवास बरोबर. माधव मंद स्मित करत म्हणाला... "येईन मी. तुझा सारथी होऊन. ऐक फक्त माझं" आणि आजचा हा युद्धाचा दहावा दिवस. पहिल्याच दिवशी अर्जुन खचला तेव्हाही कृष्णानेच त्याला उभं केलं होतं. परंतु आजही अर्जुनाला त्याचं पूर्ण सामर्थ्य वापरुन भीष्माशी लढता येईना. हे युद्ध संपता संपत नव्हतं. पहिला सेनापती पडला की विजय जवळ येणार होता. सोपा होणार होता. भीष्मावर प्राणघातक हल्ला करण्याची शारीरिक ताकद अर्जुनाकडे असली तरीही मानसिक ताकद कमीच पडत होती. आणि कृष्णाचा प्रचंड संताप झाला, "तुझ्याकडून कुठलीही अपेक्षा करणं व्यर्थ आहे. मी माझं वचन मोडून या माणसाला आज संपवतो" असं म्हणुन तो त्याच्या सारथ्याच्या जागेवरून उठला... हा तोच क्षण... युद्धातील सर्वात सुंदर क्षण... कृष्णाने रथामधून जमिनीवरती उडी मारली आणि जमिनीवर धुरळा उडाला. त्याचे उत्तरीय हवेत तरंगले. त्याचे पितांबर सूर्याच्या तेजासारखे लखलखले... कृष्णाचे डोळे लाल झाले होते. त्याने पांढर्‍या घोड्यांचा लगाम सोडून दिला. ते गोंधळले. अर्जुन हे पाहून थिजून गेला. कृष्ण युद्धात उतरला हे बघून भलेभले योद्धेसुद्धा स्तब्ध झाले. सुदर्शन चालले तर हे युद्ध या क्षणी संपेल... अर्जुनाच्या थांबविण्याला न जुमानता तो भीष्माच्या दिशेने धावत निघाला...त्याने वाटेत पडलेलं रथाचं तुटलेलं चाक उचललं आणि फक्त एका हातावर ते हवेत गरगर फिरवलं... जणू सुदर्शन... सिंह जसा हत्तीवर झडप घालण्यासाठी येतो त्या वेगाने तो भीष्मावर चाल करून आला तेव्हा धरणी कंपित झाली.. तरीही त्याच्या डोळ्यात भीष्माला त्याच्यासाठी फक्त प्रेम दिसत होतं... आणि त्याच क्षणी... भीष्माने त्याचं शरीर, अंतःकरण आणि आत्मा कृष्णाला समर्पित केला... त्रिभुवनकमनं तमालवर्णं, रविकरगौरवराम्बरं दधने। वपुरलककुलावृतानाथब्जं, विजयसखे रतिरस्तु मेऽनवद्या॥ तिन्ही लोकांवर राज्य करणार्‍या काळ्या निळ्या वर्णाचा, ज्याच्या आत्ताच उमललेल्या कमळासारख्या चेहऱ्यावरती कुरळ्या केसांची सुंदर महिरप आहे असा कृष्ण... भीष्माने त्याचं धनुष्य आणि बाणांचा भाता खाली टाकला आणि युद्धभूमीवर उतरून त्याने श्रीकृष्णाला साष्टांग नमस्कार केला. "तू मला मारावंस हीच इच्छा होती कृष्णा..." ती आपली संपूर्ण शरणागती आज पुन्हा पुन्हा त्याच्या डोळ्यासमोर तरळत होती... बाणांच्या शय्येवर त्याच्या शरीरातील रक्ताचा एक एक थेंब थेंब हळूहळू खाली झिरपत होता. ज्ञान आणि बुद्धी यांचा अतुलनीय संगम असलेला गंगापुत्र भीष्म... परंतु द्रौपदीने जेव्हा न्यायासाठी टाहो फोडला तेव्हा 'धर्माचे अर्थ लावण्याची ही वेळ नव्हे' हे समजू शकला नाही... तिला विवस्त्र करण्याची इच्छा व्यक्त करणार्‍या दुर्योधनाचा शिरच्छेद करण्याचा विवेक तो दाखवू शकला नाही... कारण...त्याच्या बुद्धी आणि आत्म्यावरती काजळी धरली होती... दुर्योधनासारख्या अधर्मी माणसाचे अन्न खाल्ल्याने विकारी झालेलं हे शरीर ज्याला धर्म अधर्माची चाड राहिली नव्हती ते आता त्यातील रक्ताचा एक एक थेंब जमिनीवर सांडून पावित्र होत होतं. प्रायश्चित्त केल्याने कर्मातून मुक्तता नाही पण त्याची दाहकता कमी होते हे मात्र खरं... त्याच्या जवळ येऊन थांबलेल्या चतुर्भुज रूपातील कृष्णाला त्याने हात जोडले. आता त्याचं शरीर या जगनियंत्याच्या चरणी अर्पण करण्यायोग्य झालं होतं. धर्मासाठी प्रचंड नरसंहार घडवून आणलेला युधिष्ठिरसुद्धा मनात असंख्य प्रश्न घेऊन त्याला भेटायला आला होता. त्या सगळ्या प्रश्नांचे एकमेव उत्तर युधिष्ठिराच्या बाजूलाच साक्षात उभे होते. परंतु त्याच्या गुणांची, रूपाची आपल्याला झालेली सुंदर ओळख युधिष्ठिराला करून देणं हे आपलं अंतिम कर्तव्य आहे हे समजून भीष्माने मंद स्मित केलं आणि त्याच्या मुखातून विष्णुसहस्त्रनामाने जन्म घेतला... विश्वं विष्णुर्वषट्कारो भूतभव्यभवत्प्रभुः । भूतकृद्भूतभृद्भावो भूतात्मा भूतभावनः... - श्रेया कुलकर्णी *श्रीकृष्णार्पणमस्तु🙏* #🙏भक्तीमय सकाळ🎬 #🌹देवी देवता🙏 #📹Video स्टेट्स #😎आपला स्टेट्स #🙏प्रेरणादायक / सुविचार

1) सावरकर - 28 मे 1883 मृत्यू वयाच्या 82 व्या वर्षी 26 फेब्रु 1966 ला... इंग्रज अधिकाऱ्याच्या खुनात शस्त्र पुरविल्याचा आरोप त्यातून इंग्लंड मध्ये अटक झाली... ही सावरकरांची अखंड सावधानता नाही बेफिकिरी दिसते.. 1) पाटील - नाना पाटील यांचा जन्म 3 ऑगस्ट 1900 मृत्यू - 6 डिसेंबर 1976.. 1930 ते 15 ऑगस्ट 1947 या 30 वर्षाच्या कालावधी मध्ये तलाठ्याची सरकारी नोकरी सोडून दिली आणि इंग्रजांच्या विरोधात टोकाचा संघर्ष करून कर्तृत्व सिद्ध केले... 2)सावरकर - अटक झाल्यानंतर थोड्याच दिवसात इंग्रजांच्याकडे सुटका व्हावी म्हणून माफीनामा त्याचवेळी त्याठिकाणी शिक्षा भोगत असलेल्या कुठल्याच देशभक्त कैद्याने माफी पत्र इंग्रजांना पाठवलेले नाही पण सावरकर यांनी माफी नामा पाठवला तो एकदा नव्हे दोनदा नव्हे तर दहा वेळा माफीनामा इंग्रजांच्या कडे पाठून पत्रात तुमचा म्हणजे इंग्रजांचा आज्ञा धारक सेवक नोकर म्हणून सही केली आहे.... 2)पाटील - आठ वेळा तुरुंगवास आणि प्रत्येक वेळी पाचशे सातशे हजार रुपये दंड झाला होता पण नाना पाटील यांनी दंड कधी भरला नाही त्याबदल्यात त्यांनी वाढीव दिवसाची कैद भोगली... त्यानंतर सलग चार वर्ष भूमिगत राहून सशस्त्र क्रांती चा लढा उभा करून इंग्रजांना सळो की पळो करून सोडले केले... इंग्रजांनी दिसेल तिथे गोळी घालण्याचे आदेश दिले होते आणि नाना पाटील यांना पकडून देणाऱ्यांना किंवा ठार मारणाऱ्यांना 5 हजार रुपयाचे बक्षीस जाहीर केले होते तरीही इथल्या कोणालाही पकडून देण्याचा मोह झाला नाही. तरीही जीवाची पर्वा न करता इंग्रजांच्या विरोधात लढा देत होते... पत्नी आजारी असताना औषध उपचार करता आला नाही पत्नीचे निधन झाले जाता आले नाही आईचे निधन झाले जाता आले नाही.. आई व पत्नी चे निधन झाल्यावर अंत्यदर्शनास ही जाता आले नाही. असे वाईट दुःखद प्रसंग घडले असताना शत्रू इंग्रजांची माफी मागावी असे कधी नाना पाटील यांना वाटले सुधा नाही... 3) सावरकर - इंग्रजांनी माफीनामा मंजूर केल्या नंतर जातीयवाद सुरू केला इंग्रज शत्रू होते हे विसरून गेले आणि मराठा समाजाच्या विरोधात अश्लाघ्य शब्द असलेले उशाप नावाचे नाटक लिहून मराठ्यांची बदनामी करण्याचा प्रयत्न त्यातून कोल्हापूर बेळगांव भागातील मराठा समाजातील लोकांनी नाटक उधळून लावले... अस्पृश्य निवारणाचे नाटक केले अस्पृश्य दीन दलीत लोकांचा जर कळवळा असता त्याच वेळी महाडला चवदार तळ्याचा सत्याग्रह व डॉ आंबेडकर त्याच नंतर नाशिक येथे काळाराम मंदिरात प्रवेश मिळावा म्हणून आंदोलन करत होते त्याला सावरकर यांनी जाहीर पाठिंबा देऊन सनातनी कर्मठ ब्राह्मण लोकांच्यावर टीका करून ताशेरे ओढायला हवे होते तरच अस्पृश्य निवारण कार्य सावरकर यांचे सत्य वाटले असते अशावेळी सावरकर यांनी बोटचेबी भूमिका आहे त्यामुळे त्यांचे अस्पृश्य निवारणाचे नाटक होते हे सिद्ध होत... इथला गोर गरीब वर्ग शिक्षणा पासून वंचितहे हे माहिती असूनही शैक्षणिक दृष्ट्या कोणतेच कार्य नाही... 3) पाटील - इंग्रजांच्या बरोबर लढत असतानाही सामाजिक प्रबोधन अस्पृश्यता निवारण स्त्री शिक्षण.. जातीभेद... गुंडांना शासन... शेतकऱ्यांना लुटणाऱ्या सावकारांना धडा शिकवत होते... विधवा विवाह.. सामुदायिक विवाह संकल्पना राबवली.. बिळाशी च्या गाजलेल्या जंगल सत्याग्रह मध्येही सक्रीय सहभाग घेतला.. समाजातल्या प्रत्येक घटकासाठी झटत होते... कर्मवीर भाऊराव पाटील यांच्या शैक्षणिक कार्याला मोलाचे सहकार्य केले.... 4) सावरकर - यांनी हिंदू मुस्लिम शत्रू आहेत यावर टोकाची मांडणी केली आणि सत्ता भोगायला मिळते म्हटल की मोहम्मद अली जिना बरोबर युती करून हिंदू मुस्लिम या त्यांच्याच तत्वाला हरताळ फासून भूमिका बदलली... खऱ्या अर्थाने पहिले तर याच वेळी देशाच्या फाळणीची बीजे पेरली गेली याला सावरकर च कारणीभूत आहेत असे म्हटले तरी वावगे ठरणार नाही उदा आजच्या काळातील उदा बघुया फडणवीसांनी ओवेशी बरोबर युती झाली तर ओवेशी प्रबळ होणार आणि त्याच्या दृष्टीने फायद्याच्या महत्वाच्या मागण्या तो परत मान्य करून घेणार... या उदा नुसार मोहम्मद अली जिना प्रबळ झाला पुढे त्याने फाळणीची मागणी करून मुस्लिमांच्यासाठी स्वतंत्र देशाची मागणी केली... 4) पाटील - अठरा पगड जातींमधल्या लोकांना सोबत घेऊन इंग्रजांच्याविरोधात लढत होते जातीयवादाचा डाग त्यांनी स्वतःच्या व्यक्तिमत्वाला लागू ही दिला नाही इंग्रजच आपला शत्रू आहे अशी ठाम भूमिका देश स्वतंत्र होईपर्यंत होती... 5) सावरकर - यांनी भारतीय तरुणांना नेताजी सुभाष चंद्र बोस यांच्या आझाद हिंद सेने मध्ये सामील व्हा असे आव्हान केले नाही उलट इंग्रजांच्या फौज मध्ये सामील व्हावे म्हणून आव्हान केले...? 5) पाटील - इंग्रजांच्या विरोधात टोकाचा संघर्ष करत असताना ही 500 शे गावात प्रति सरकार (पत्री सरकार ) ची स्थापना करून संघटन कौशल्य दाखवून दिले.. तसेच तुफान सेनेची स्थापना करून देशासाठी इंग्रजांच्या विरोधात लढणारी तरुणाची फौज उभी केली... 6) सावरकर - घर संपत्ती इंग्रजांनी जप्त केल्यामुळे इंग्रजांच्याकडून उर्दनिर्वाहासाठी 60 रुपये आर्थिक मदत म्हणून पेन्शन स्वीकारली इथे कष्ट करून स्वतःच्या हिमतीवर जगण्याचा स्वाभिमान सावरकर यांच्यात दिसत नाही त्यानंतर लेखनास सुरुवात केली सावरकर त्यांच्या पुस्तकात श्री राजा शिवछत्रपती यांनी कर्तृत्व पराक्रम त्याग याच्या जोरावर जे हिंदवी स्वराज्य उभ केले त्या त्यांच्या हिंदवी स्वराज्यास काकतालीय योग असे म्हणतात.. म्हणजे कावळा बसायला आणि फांदी तुटायला असे म्हणून ते प्रचंड अशी अवहेलना करत आहेत हे करुन झाल्यावर सावरकर श्री राजाशंभूछत्रपती यांना नाकर्ता पुत्र असे ही म्हणतात... इतके म्हणून सावरकर लेखन करत आपला मोर्चा गायी च्याकडे वळतात ते त्यांच्या क्ष किरणे या पुस्तकात.. गायीला गो माता म्हणणे म्हणजे निव्वळ गाढवपणा आहे, गाय हा फक्त उपयुक्त पशु आहे,गोमांस का खाऊ नये असे ही विचारतात, ब्रह्मश्रृष्टी मधील गाय आणि गाढव हे दोन प्राणी समान आहेत असे ही म्हणतात... गायीला गो माता म्हणणाऱ्या भक्तांना ते पुस्तकात चांगलेच लाथडतात फटकारतात... विषय पुस्तकात गाय आणि गो माता आहे त्यावरच भाष्य करत करत त्यांची विकृत मानसिकता अचानक उफाळून येते आणि या विषयात मध्ये काहीच श्री राजा शिव छत्रपती यांचा संबंध नसताना एक उदा देतात.. ते म्हणतात.. "शिवाजीस रायगडाचा कुत्रा म्हणणे किंवा दराच्या तिखट कुत्र्यास शिवाजी म्हणणे हा श्लोक नसून शिमगा आहे... अशाप्रकारे चुकीची उदा देऊन सावरकर यांनी विकृत लेखन केलेले दिसते... 6) पाटील - दिसताच क्षणी गोळ्या घालण्याचे आदेश असतानाही जीवाची पर्वा न करता लढले त्यावेळी त्यांच्या मनाला माफी आणि पेन्शन असे शब्द मनात ही आले नाहीत.. भूमिगत व्हायच्या अगोदर 8 वेळा तुरुंगवास आणि दंड झाला सुटल्यावर पोटासाठी हमाली केली चणे फुटाणे खाऊन दिवस काढले पण इंग्रजांच्याकडून पेन्शन भत्ता घेणे असे शब्द त्यांच्या मनात ही कधी आले नाही.. त्यांनी असंख्य भाषणे केली पण कधीही जातीयवाद धार्मिक वाद मांडला नाही उलट इंग्रज शत्रू समजून सर्व देशवासी आपले मानले... 7) सावरकर - यांनी स्वातंत्र्यवीर पदवी स्वतः स्वतःला लावून घेतली... सावरकर यांच्याशी चर्चा करताना इंग्रजांच्या बद्दल आपुलकी प्रेम जिव्हाळा दिसला त्या रागातून प्र के अत्रे यांनी स्वातंत्र्यवीर नव्हे स्वातंत्र्य शत्रू म्हटले... तसेच यशवंतराव चव्हाण बाबुराव काळे ही मंडळी सावरकर यांना पाहायला कराड वरून रत्नागिरीला चालत गेली तेव्हा सावरकर पत्या खेळत असताना दिसले त्याचवेळी भगतसिंह यांना फाशी झाल्याची बातमी आली तेव्हा सावरकर यांनी भगतसिंह यांना दूषणे देऊन कमी लेखले आणि स्वतःला गर्वाने मीच खरा स्वातंत्र्यवीर म्हणून स्वतःचीच प्रशंसा स्वतः करून स्वतःला मोठ्ठे दाखवण्याचा प्रयत्न केला आहे... इथे सावरकर यांच्यात अहंकाराचा दर्प दिसतो... 7) पाटील - हजारो लोकांच्या साक्षीने नाना पाटील यांना क्रांतिसिंह ही पदवी प्र के अत्रे यांनी दिली.. पू ल देशपांडे यांनी अन्याय झुंजणारा लढवय्या पुरुष असे नाना पाटील यांना म्हटले... " मी सिंह पहिला होता नव्हे या सिंहाला मी उराउरी कडकुनभेटलो होतो.." असे नाना पाटील यांच्याबाबतीत ग दि माडगूळकर यांनी म्हटले... वि वा शिरवाडकर म्हणजे कुसुमाग्रज यांचा नाना पाटील भाषण करताना चे रूप प्रत्यक्ष पाहिल्यावर महाभारतातील भीमाचा वंशज वाटला... फुले यांच्या नंतर चा थोर पुढारी नाना पाटील यांना म्हटले... लोकांचा क्रांतिसिंह असे नाना पाटील यांना कासेगांवकर वैध यांनी म्हटले.. अखंड पेटलेली क्रांतीची मशाल असे नाना पाटील यांना इंदुमती पाटणकर यांनी म्हटले... नाना पाटील यांना रा न चव्हाण यांनी रणगाजी म्हटले.. श्रमिकांचा कीर्तनकारांचा नेता असे नाना पाटील यांना कमल भागवत यांनी म्हटले... 8) सावरकर - देश इंग्रजांच्या ताब्यातून स्वातंत्र्य झाल्यावर कोणतीही प्रतिक्रिया नाही फक्त आनंद झाल्याचे म्हटल आहे उलट देशाची फाळणी दुःख च होत असेही म्हटल आहे पण देशाची फाळणी बीजे मोहम्मद अली जिना बरोबर युती झाली तेव्हाच पेरली गेली होती हे दिसते... 8) पाटील - सन 1818 ला इंग्रजांचा विजय झाल्यावर शनिवारवाड्यावर बाळाजी पंत याने इंग्रजांचा झेंडा युनियन जॅक फडकवला होता त्याच ठिकाणी क्रांतिसिंह नाना पाटील यांनी 15 ऑगस्ट 1947 ला देश स्वतंत्र झाल्यावर तिरंगा फडकवला... 9) सावरकर - 1937 साली इंग्रजांनी स्थानबद्धतेतून सुटका केल्यानंतर सावरकर यांचे सर्व कार्य थांबले होते पण पुढे गांधी हत्या मध्ये आरोपी म्हणून अटक त्यानंतर निर्दोष सुटका... देश स्वतंत्र झाल्यावर वल्लभ भाई पटेल संस्थानिकांना सामील करून एक देश उभा करत होते त्यावेळी सावरकर यांनी संस्थानिकांना पत्र पाठवून सामील नका होऊ म्हणून सांगत होते आणि रझाकांराच्या विरोधातील लढ्यावेळी व संयुक्त महाराष्ट्र लढ्यावेळी सावरकर मूग गिळून शांत बसले.. 9) पाटील - संयुक्त महाराष्ट्राच्या लढ्यात ही सहभाग घेऊन महाराष्ट्रासाठी लढत होते... गोवा मुक्ती लढ्यात ही त्यानि सहभाग घेतला.. त्यांच्या तुफान सेनेचे मराठवाड्यातील कार्यकर्ते रझाकारांच्या विरोधात ही लढताना दिसत होते.. गिरणी कामगारांच्या लढ्यात ही सक्रिय सहभाग घेतला चीन आक्रमण तेव्हा सीमेवर इंग्रजांच्या विरोधात कसा लढा दिला तसा चीनच्या विरोधात लढण्याचा मानस व्यक्त केला होता... वरील सावरकर व नाना पाटील यांच्या बाबतीमधील गोष्टीचा विचार केला तर सावरकर हे त्यांच्या जातीच्या लोकांनी गांधी व इतर स्वातंत्र्यसैनिक क्रांतिकारक यांच्या विरोधात जात श्रेष्ठत्वासाठी फुगवलेल फुगा आहे असे वाटते.. सावरकर यांच्यापेक्षा नाना पाटील यांची देशभक्ती व कार्य किती तरी पटीने श्रेष्ठ वाटत आहे... एवढाच बापासाठी कळवळा होता तर २०१९ मध्ये राष्ट्रवादीसोबत युती झाली तेव्हाच पक्ष सोडला असता. तेव्हा तर लय निष्ठेच्या गप्पा मारत होते बापाच्याच खुनीच्या खुर्चीला खुर्ची लावून बसून हे बापाला न्याय देणार व्हय😆 ओमराजेंला धाराशिव जिल्हात राणा पाटील खूप जड चाललेला होता सत्तेत असल्याने बक्कळ निधी येत आहे आतातर पाटलाची आत्याच उपमुख्यमंत्री आहे येणार काळ ओमराजेंना अजून अवघड होणार होता, हा निर्णय तसा त्यांच्या राजकीय भविष्यासाठी योग्य आहे आता कळलं का पक्ष का बदलला.. Friends 𝑭𝒐𝒍𝒍𝒐𝒘𝒆𝒓𝒔. #🏛️राजकारण #👌हृदयस्पर्शी फोटो #👌प्रेरणादायी स्टेट्स #🔴आजचे ताजे अपडेट्स📰 #1️⃣महाराष्ट्र अपडेट्स

अक्कलकोटच्या श्री स्वामी समर्थ यांच्या लीलांमध्ये एक कथा आढळते. मुंगीपैठणची विठाबाई नावाची भाविक स्त्री दर्शनासाठी आली असताना, स्वामी तिला म्हणाले, “विठोबाचा लंड धरायला अजून गेली नाहीस का?” या वाक्यातील ‘लंड’ शब्दामुळे आजच्या वाचकांना धक्का बसतो. पण या शब्दाचा अर्थ समजून घेताना इतिहास, भाषा आणि संदर्भ या तिन्ही गोष्टी लक्षात घेणे आवश्यक आहे. सदरची कथा श्री स्वामी समर्थांच्या लीलांचे वर्णन करणाऱ्या जुन्या बखरींमध्ये (उदा. गोपाळबुवा केळकर लिखित 'श्री स्वामी समर्थांची बखर') आढळते. त्यानुसार मुंगीपैठणची विठाबाई नावाची एक भाविक स्त्री अक्कलकोटला दर्शनासाठी आली होती. तसेच ही ऐतिहासिक नोंद अनेक चरित्रग्रंथांतही आहे.. परंतु त्त्यात 'लंड' हा शब्द आजच्या काळातील शिवी किंवा अश्लील अर्थाने आलेला नाही. जुन्या मराठीत, विशेषतः वारकरी संप्रदायात आणि ग्रामीण बोलीभाषेत 'लंड' या शब्दाचे अर्थ ​हट्टी किंवा हूड असा असून सदर कथेत, विठाबाईच्या मनात पंढरपूरला जाण्याची इच्छा होती, पण बाहेरून ती स्वामींची सेवा करत असल्याचा देखावा करत होती. तिची ही दुटप्पी वृत्ती उघडी पाडण्यासाठी स्वामींनी तिला त्या भाषेत विचारले असावे की, "तू अजून विठ्ठल दर्शनाचा हट्ट पुरा करायला गेली नाहीस का ?" ज्ञानेश्वरीच्या शब्दकोशात (राजवाडे किंवा इतर व्याकरणकार) 'लंड' या शब्दाची उत्पत्ती 'लंड' या प्राकृत धातूशी जोडली आहे, ज्याचा अर्थ 'तुटलेला' किंवा 'मर्यादा सोडलेला' असा होतो.. अन् महत्वाचे म्हणजे 'लंड' हा शब्द 'लांडा' (आखूड/कापलेला) या शब्दाचे एक अपभ्रंशित किंवा जुने रूप आहे. काळाच्या ओघात शब्दाचे मूळ अर्थ मागे पडून त्यांना नवीन, अनेकदा अश्लील अर्थ प्राप्त होतात, ज्याला भाषाशास्त्रात 'अर्थापकर्ष' (Pejoration) म्हणतात.. मराठीत "लांड्या मागे सहावा" ही म्हण प्रसिद्ध आहे. येथे 'लांडा' म्हणजे शेपूट कापलेला प्राणी, ज्याच्या मागे इतर लोक लागतात. याचा अर्थ संकटात सापडलेल्या माणसाला अधिक त्रास देणे असा होतो. ​'लंड' या शब्दाचा वापर जुन्या मराठी साहित्यात, विशेषतः संत वाङ्मयात आणि महानुभाव पंथाच्या ग्रंथांत अशाच अर्थाने वापरलेला आडळून येतो. उदा. ​ज्ञानेश्वरीतील संदर्भ (अध्याय २, ओवी ३१७) ​ज्ञानेश्वरीच्या अनेक प्रमाणित प्रतिंमध्ये (उदा. साखरे महाराज प्रत किंवा शासकीय मुद्रित प्रत) पुढील ओवी आढळते.. त्यानुसार ज्ञानेश्वरीत 'लंड' हा शब्द 'उद्दाम', 'हट्टी' किंवा 'मर्यादा सोडून वागणारा' या अर्थाने वापरला आहे. इंद्रियांच्या अनिर्बंध पणावर भाष्य करताना माऊली म्हणतात, ​"तैसीं इंद्रियें हीं लंडें । विषयमार्गीं वाढे कोडें ।" ​अर्थ: ज्याप्रमाणे मोकाट सुटलेली जनावरे कोठेही शिरतात, तशीच ही 'लंड' (उद्दाम/हट्टी) इंद्रिये विषयांच्या मार्गाला लागतात. येथे हा शब्द अश्लील अर्थाने नसून नियंत्रणाबाहेर असलेल्या प्रवृत्तीसाठी वापरला आहे. संत तुकाराम महाराज गाथा ( हा अभंग अनेक जुन्या गाथांमध्ये आहे.) अभंग क्र. ३१७२ तुकोबा एका अभंगात दुर्जनांचे वर्णन करताना म्हणतात, ​"लंडावरी काही न चले उपाय। धरितांही पाय न ये हातां ॥" ​संदर्भ: येथे 'लंड' म्हणजे 'खोडकर' किंवा 'दुष्ट प्रवृत्तीचा' माणूस. अशा माणसाला कितीही समजावून सांगितले किंवा त्याचे पाय धरले, तरी तो आपली खोड सोडत नाही, असा याचा अर्थ होतो. ​संत तुकाराम महाराज (आणखी एक संदर्भ) ​एका ठिकाणी दांभिक भक्तीवर प्रहार करताना तुकोबा म्हणतात, ​"काय तें न कळे लंडपणाचे जिणे। नागवे नाचणे लोकांपुढे ॥" ​संदर्भ: येथे 'लंडपणा' म्हणजे 'निर्लज्जपणा'. जो माणूस देवाची खरी भक्ती न करता केवळ लोकांपुढे प्रदर्शन करतो, त्याच्या वृत्तीला त्यांनी 'लंडपणा' (निर्लज्जता) म्हटले आहे. ​महानुभाव पंथीय 'लीळाचरित्र' (एकांक) ​चक्रधर स्वामींच्या लीळांमध्ये 'लंड' हा शब्द 'मूर्ख' किंवा 'अविचारी' या अर्थाने येतो. ​"हा गा लंडा, तू काय जाणसी?" ​संदर्भ: एखादा शिष्य जेव्हा अज्ञानाने काही बोलतो, तेव्हा त्याला 'लंडा' (अरे मूर्खा/ कमी अक्कलेचा) असे संबोधून स्वामींनी उपदेश केल्याच्या नोंदी आहेत. ​तसेच ​मोल्सवर्थ यांच्या शब्दकोशात आणि 'महाराष्ट्र शब्दकोशात' 'लंड' या शब्दाचा ​हूड किंवा खोडकर ( विशेषतःलहान मुले किंवा प्राणी जे ऐकत नाहीत.) असाच अर्थ सांगितला आहे. #👌प्रेरणादायी स्टेट्स #1️⃣महाराष्ट्र अपडेट्स #👌हृदयस्पर्शी फोटो #🔴आजचे ताजे अपडेट्स📰 #😊Feeling happy

धर्म, इतिहास आणि राजकारण हे विषय स्वभावतः संवेदनशील असल्याने त्यावर व्यक्त होताना बहुतांश वाचकांच्या भावना तीव्र असतात. यामुळे झापडबंद लोकं, लेखकाला लगेच दोनपैकी एका छावणीत ढकलून मोकळे होतात. म्हणजेच, ज्यांना लेखात दुसर्‍यांची जिरवण्याचा कंटेट अथवा स्वतः च्या विचारांना पूरक विचार दिसतात, ते अफाट कौतुक करत, लेखकाला निर्भीड','रोखठोक' वगैरे म्हणतात. याउलट, ज्या झापडबंदांची लेखामुळे जिरून लेख जिव्हारी लागलेला असतो, ते शिव्याशाप देत,'पक्षपाती', 'विखारी' वगैरे म्हणतात. साहजिकच या भावनिक गदारोळात अनेकदा ऐतिहासिक वास्तविकता, संदर्भ, पुरावे आणि तर्क कवडीमोल होतात. खरंतर इतिहास संबंधित लेखनाचा उद्देश असतो, इतिहासाची पाने उलटताना त्यातून निघणारा प्रकाश हा वर्तमान अंधारावर पडावा. पण बहुतांश वाचकांना ऎतिहासिक लेखन हे जगाच्या नाहीतर स्वतःच्या वैचारीक उन्नतीसाठी असते, याची जाणीवच नसते. त्याच बरोबर आजच्या ध्रुवीकरण झालेल्या जगात 'निष्पक्षता' हा बहुतेकांना एक भ्रम वाटत असतो. यास्तव सोशल मिडियाचे हे कटू वास्तव स्वीकारून लेखकाने मार्गक्रमण करणे गरजेचे बनले आहे. पण एखादा लेखक निष्पक्ष आहे की नाही, हे ओळखणे अवघड नसते. कारण आजच्या सोशल मीडियाच्या युगात, जिथे बहुतांश लोक फक्त आपल्या बाजूचे' ऐकण्यास उत्सुक असतात, तिथे तटस्थपणे ऎतिहासिक वास्तविकता मांडणे, ही सर्वात मोठी जोखीम आहे. यास्तव जर एखादा लेखक दोन्ही बाजूंच्या चांगल्या - वाईट गोष्टींवर बोट ठेवत असेल, तर तो दोन्ही छावण्यांसाठी एकाचवेळी मित्र व शत्रू' ठरतो. पण हीच एका निष्पक्ष अभ्यासकाची खरी ओळख आहे. यामुळेच आजतागायत मला सगळ्याच जाती- धर्मातील लोकांनी कधी चांगले तर कधी वाईट म्हटले आहे. कारण बहुतांश लोकांना वास्तविक इतिहास पचवणे जमत नाही. उदा. छ. शिवाजी महाराज हे एक आदर्श राज्यकर्ते होते. परंतु ते इतिहासातील सर्वात जास्त शेतसारा (कर) घेणारे शासक होते, ब्राह्मणी पध्दतीने त्यांची मुंज सुध्दा झालेली होते. अन् त्यांचे पूर्वज अमराठी (शिसोदिया) होते. सत्याची चाड, सामाजिक जाणीव असलेल्या लेखकाने, त्या सर्वच बाबी अभिव्यक्त केल्या पाहिजेत. ज्या कटू असल्या तरी त्यात सत्यांश आहे, सामाजिक हित आहे. म्हणजेच माझ्या सारख्या अभ्यासकांनी ऐतिहासिक, धार्मिक वास्तविकता दाखवून देत असताना वर्तमान वास्तविकतेकडे, सामाजिक विषयाकडे पूर्णतः दुर्लक्ष करणे योग्य नाही. कारण समाजात चुकीची माहिती, गोष्टी पसरत असतानाही गप्प बसणे म्हणजे मूक संमती देण्यासारखेच असते. तसेच आजचा वर्तमान हा उद्याचा इतिहास असतो. यास्तव एक लेखक आणि अभ्यासक म्हणून माझी जबाबदारी वाढते. यास्तव माझे चुकीच्या गोष्टींना वेळीच विरोध करणे किंवा वास्तवाकडे दुर्लक्ष न करणे हे भविष्यातील पिढ्यांसाठी एक स्वच्छ आणि स्पष्ट इतिहास लिहिण्यासारखेच असते. अन् महत्वाचे म्हणजे एखाद्या मूळ ग्रंथावर, विषयावर ग्रथ लिहणार्‍याचे/ समीक्षा करणार्‍यांचे लेखन, एकांगी, दूषित मानसिकता, जात्यांधता, धर्मांधता, कमी आकलन क्षमतेतून आलेले अथवा पूर्णत: /अशंतः चूक/ बरोबर, चूकीच्या /अर्धवट माहितीवर आधारीत असू शकतात. अन् यात नवल काहीच नाही. कारण एकाच धर्माच्या एकाच ग्रंथातही परस्परविरोधी विचार असतात. तेथे इतिहासकाराना दोष देण्यात फारसा अर्थ नसतो. यास्तव याची जाण ठेवून, जबाबदार लेखकाने ऎतिहासिक / धार्मिक विषयावर लिखाण करताना मूळग्रंथ तत्पश्चात एकापेक्षा अधिक इतिहासकारांचे संदर्भ ग्रंथ, पुरात्ववीय पुरावे पाहून मग केलेले लिखाण सत्याच्या अधिक जवळ जाणारे अथवा योग्य ठरते. अन् आजतागायत मी तेच करत आले आहे. तसेच आपण लिहीत असलेल्या प्रत्येक लेखागणिक लेखकांने आपल्या लेखनाच्या चाहत्यांपैकी काहींना गमावलेच पाहिजे. तसे होत नसल्यास त्याने समजून जावे की, तो हातचे राखून लेखन करणारी स्वार्थी अथवा भ्याड व्यक्ती आहे... एखाद्या विषयातील उचित/ अनुचित गोष्टी दाखवून न देता, सतत एकाच विशिष्ट गटासाठी गोड-गोड लिखाण करणारी भाट अथवा द्वेषभावनेने सतत विरोधात लिखाण करणारी मनोविकृत आहे.. अन् सर्वात महत्वाचे म्हणजे आपल्या लिखाणामुळे निदान लोकांचे विचारचक्र चालू होईल, असेच लेखन लेखकाने जास्तीत जास्त करणे व वाचकांनेही त्याच दृष्टीने लेखनाकडे पाहणे, हे इतर सर्व गोष्टींपेक्षा जास्त महत्त्वाचे आहे ! #🏛️राजकारण #👌प्रेरणादायी स्टेट्स #🔴आजचे ताजे अपडेट्स📰 #1️⃣महाराष्ट्र अपडेट्स #👌हृदयस्पर्शी फोटो

#😜भन्नाट जोक्स🤣 #🤣मीम्स लव्हर😍 #🤪राजकीय टोलेबाजी😜 #🏛️महाराष्ट्राचे राजकारण😎 #🏛️राजकारण

#📲व्हायरल व्हिडिओ #🏛️महाराष्ट्राचे राजकारण😎 #⚡️लेटेस्ट व्हिडीओ #1️⃣महाराष्ट्र अपडेट्स #🏛️राजकारण