@shammol88
@shammol88

🥀 SHAMMOL ASKER 🥀

മിഖായേലിന്റെ മാലാഖ (ന്യൂ സ്റ്റോറി )

എല്ലാർക്കും... 😘😘😘 #ഈദ് മുബാറക് 🌙
ഇത്രമേൽ എന്നിൽ വേരൂന്നിയിറങ്ങിയ സ്നേഹ വൃക്ഷമേ.... നിന്റെ ശിഖരത്തിലൊരു കുഞ്ഞു കൂട് കൂട്ടി ഞാൻ മണ്ണിലും വിണ്ണിലും തൊടാതെ..... ഓരോ ചില്ലകളിലും മാറി മാറി വസിക്കാൻ.... നിന്റെ മാറോട് ചേർന്നിരിക്കാൻ......അത്രമേൽ സ്നേഹിക്കയാണു ഞാൻ..... ഹൃദയധമനികൾക്കൊരു ശബ്ദമുണ്ടെങ്കിൽ എത്ര നന്നായേനെയല്ലേ...??  അത്രയും വട്ടം ഒഴുകിയിറങ്ങിയിരുന്നത്  നീയായിരുന്നില്ലേ...?? അറിഞ്ഞിട്ടില്ലാത്ത ഒരു പ്രണയം എന്നെ അറിയിച്ചതിന്... ഇത്രമേൽ മോഹിപ്പിച്ചതിന്.... ഒരുപാട് സ്നേഹിച്ചതിന്.... ഒത്തിരി കൊഞ്ചിച്ചതിന്..... അകലാനാവാത്ത വിധം അടുപ്പിച്ചതിന്...... തിരികെയെന്ത്‌ നൽകണം ഞാൻ..... !!!! ഒന്ന് മാത്രമേയുള്ളൂ..... ഓരോ ശ്വാസത്തിലും.... നീ.... നീ.... നീ.... ഓരോ അണുവിലും.... നീ.. നീ... നീ.... നിനക്ക് മുൻപേ കൊഴിഞ്ഞു പോയെങ്കിൽ ഒരിക്കൽ കൂടെ നിനക്കായ് വീണ്ടും പുനർജനിക്കണമെനിക്ക്.... എന്തിനെന്നാൽ നിന്റെ ജീവനാകുന്ന ഹൃദയം അതെന്നിലാണ്... ഞാനില്ലാത്ത പക്ഷം നീയെങ്ങനെ തുടിക്കും.... !!!!                            സ്നേഹപൂർവ്വം                                                                   ഞ്യാൻ..... (പ്രിയ ഭർത്തുവിന് വിവാഹദിനാശംസകൾ) 👇 👇 👇 👇 (വായിച്ചു കിളി പോയവരോട് വെരി സോറി മക്കളെ..... ഒരൊറ്റ കിളികളെയും പൊറുപ്പിക്കില്ല ഞാൻ... 😁😁) #💌 പ്രണയം #💑 സ്നേഹം #❤️ഇക്ക ഇസ്‌തം
ഇപ്പഴും അച്ചേട്ടനെയും വൈശാലിയെയും മറന്നിട്ടില്ല എന്നറിഞ്ഞതിൽ ഒത്തിരി സന്തോഷം ഖൽബെ.... നിങ്ങളുടെ ഒക്കെ ഈ സപ്പോർട്ട് കൊണ്ടാണ് വീണ്ടും വീണ്ടും എഴുതാൻ തോന്നുന്നേ.... ഒത്തിരി സന്തോഷം ആയി എനിക്ക്..... പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ പറ്റാത്ത ഒരു ഫീൽ..... താങ്ക്‌സ് ഡിയർ....( ഇന്ദുചൂഢൻ എപ്പോഴും നമ്മുടെ ചിയാൻ വിക്രം തന്നെയാണല്ലേ 😉😉) #📙 നോവൽ
"ഇര " ©✍️shammol asker "ഡോക്ടർ..... ഞങ്ങൾക്ക് പരാതി ഇല്ല്യാ... ദയവു ചെയ്തു 'ഇപ്പൊ ' പൊലീസിലോ  മീഡിയയിലോ അറിയിക്കരുത്.... എന്റെ മകളുടെ ജീവിതം ഇനിയും നശിക്കുന്നത് കാണാൻ ആവില്ല.... ആത്മഹത്യചെയ്യേണ്ടി വരും ഞങ്ങൾ... " ഇടറികൊണ്ടിരിക്കുന്ന അച്ഛന്റെ വാക്കുകളും അടക്കി പിടിച്ച അമ്മയുടെ ഏങ്ങലടിയും കേട്ടപ്പോൾ അതുവരെ സംഭരിച്ചു വച്ചിരുന്ന ധൈര്യമെല്ലാം ചോർന്നു പോയത്പോലെ തോന്നി എനിക്ക്..... ആശുപത്രികിടക്ക വിടുമ്പോളും അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ തോർന്നിട്ടില്ലായിരുന്നു..... എനിക്കെന്തോ മാറാരോഗം പിടിപെട്ടപോലെ.... !! "എന്താണമ്മാ.... അവരെന്നെ കൊന്നു കളഞ്ഞിട്ടില്ല ല്ലോ.... അമ്മയുടെ മോളിപ്പോഴും ജീവനോടെ ഇല്ലേ....?? ഇനി അതിനാണോ ഇങ്ങനെ നിലവിളിക്കുന്നത്....!!!!!!! ? " ഏതു നേരവുമുള്ള അമ്മയുടെ ഏങ്ങലടി കേട്ടപ്പോൾ നിയന്ത്രണം കൈ വിട്ടു പോയി എനിക്ക്..... അടക്കി പിടിച്ച അമ്മയുടെ കണ്ണ് നീര് സാരിതുമ്പാൽ തുടച്ചു ഒന്നും പറയാതെ എന്റെ മുറിവിട്ടിറങ്ങുന്ന അമ്മയെ കണ്ടപ്പോഴാണ് എന്താണ് പറഞ്ഞെതെന്ന ബോധ്യം ഉണ്ടായത്...... പുറകിലൂടെ ചെന്നു ചുറ്റി പിടിച്ചു ആ തോളിൽ മുഖം അമർത്തി ഞാൻ.... "എന്റെ കുട്ടിയ്ക്ക് ഇങ്ങനെ ഒന്നു ദൈവം വിധിച്ചല്ലോ.... സഹിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല അമ്മയ്ക്ക്....." അടക്കിപ്പിടിച്ച സങ്കടം പുറത്തോട്ട് വന്നത് പെട്ടന്നായിരുന്നു..... "ഒന്നൂല്ല്യ അമ്മാ.... ഞാൻ ഒകെ  ആണ്.... എന്നെ നോക്കിയേ.... എനിക്കൊന്നും ഇല്ലാ.... !!!" കുനിഞ്ഞിരുന്ന അമ്മയുടെ മുഖം തനിക്കു നേരെ ഉയർത്തി അവൾ.... "വീട്ടിലേക്ക് വരുന്ന  റോഡിൽ പലപ്പോഴും നായകളെ കണ്ടിട്ടില്ലേ അമ്മാ.... അവയിൽ ചിലതെന്നേ  കടിച്ചു പറിച്ചു..... അത്രയേ ഞാൻ കാണുന്നുള്ളൂ...... അത്ര കണ്ടാൽ മതി അമ്മയും.... !!!" പക്വത എത്തിയ ഒരു പെണ്ണിനെപ്പോലെ തന്റെ മകൾ പെരുമാറുന്നത് കണ്ടു ആ അമ്മ കണ്ണ് മിഴിച്ചുഅവളെ നോക്കി നിന്നു ...... പിന്നെ..... കണ്ണ് തുടച്ചു..... "ഇനി അമ്മ കരയില്ല... എന്റെ കുട്ടി ധൈര്യമായി ഇരിക്ക് " എന്നും പറഞ്ഞു മുറി വിട്ടു ഇറങ്ങിപ്പോയി... "അവളൊന്ന് കരഞ്ഞിരുന്നേൽ ഒന്നു കണ്ണ് നിറഞ്ഞിരുന്നേൽ ഒരിത്തിരി സമാധാനം കിട്ടിയേനെ ഏട്ടാ.... അന്നാ ദിവസം തൊട്ട് അവളുടെ കണ്ണൊന്നു കലങ്ങിപ്പോലും  കണ്ടിട്ടില്ല ഞാൻ..... എത്ര വേവുണ്ടാകും ന്റെ കുട്ടിയ്ക്ക്..... " ആ അമ്മ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് തന്റെ ഭർത്താവിന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാഞ്ഞു.... "അവള് കരയില്ല ഡോ..... ഞാനാ പറഞ്ഞത്.... കരയരുതെന്ന്...... !!! അതിനുമാത്രം ഒന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ലെന്ന്....... !!!! അല്ലെങ്കിലും കരയാനും മാത്രം അവളെന്തു തെറ്റ് ചെയ്തു..... ചെയ്തത് അവരാ .... ഒറ്റയ്ക്ക് കിട്ടിയ നേരത്ത് എന്റെ കുഞ്ഞിനോട് അക്രമം കാണിച്ചവർ..... !!!! കരയേണ്ടത് അവരെപ്പോലെ ഉള്ളവരാണ്....... അതിനായി.... അവളുടെ സമ്മതത്തിനായി കാത്തിരുന്നതാണ്‌ ഞാൻ...... കിട്ടി അതെനിക്ക്...... ഇന്നലെ അവളെന്നോട് പറഞ്ഞു.... അവരെ കരയിക്കണം എന്ന്...... അവള് കരയാതെ ഇരിക്കുന്നത് അതിനാണെന്ന്...... " ഭർത്താവിന്റെ മറുപടി ആ അമ്മയിൽ  ആശ്ചര്യവും ആശങ്കയും ഒരുപോലെ ഉണർത്തി.... തന്റെ മകളുടെ ഭാവിയെകുറിച്ച് ഓർക്കുന്ന ഏതൊരു അമ്മയുടെയും ഉള്ളിലുള്ള ഭീതി, അത് തന്നെയായിരുന്നു അവർക്കും  ഉണ്ടായിരുന്നത്.... തന്റെ മകൾ ഒരു റേപ്പ് വിക്‌ടിം ആണെന്ന് അറിഞ്ഞാലുള്ള നാട്ടുകാരുടെ പരിഹാസം.... ഒറ്റപ്പെടുത്തൽ..... കളിയാക്കലുകൾ....അവളായിരിക്കും  അടുത്ത ഒരു ചൂടുള്ള വാർത്ത കിട്ടുന്നത് വരെ അവരുടെ എല്ലാം നേരമ്പോക്ക്..... "അത് വേണോ ഏട്ടാ....? നമ്മളെ മോളുടെ ജീവിതം ഇല്ലാതാവും.... !!!" എന്ന ചോദ്യത്തിന് "അത് വേണം അമ്മാ...." എന്നായിരുന്നു എന്റെ  മറുപടി...... !!!! "ഒരു പട്ടി കടിക്കാൻ വന്നാൽ പോലും നമ്മള് ഒരു കല്ലെടുത്തു ഏറിയാറില്ലേ...?? ഇതെന്നെ ഒത്തിരി വേദനിപ്പിച്ച ഒരാളെ.... എന്നെ അപമാനിച്ച ഒരാളെ വെറുതെ വിടാൻ എനിക്ക് പറ്റില്ല അമ്മാ.... എല്ലാം നശിച്ചെന്നുപറഞ്ഞു കരഞ്ഞു ഒരു മൂലയ്ക്ക് ഇടാൻ ഉള്ളതല്ല എന്റെ ജീവിതം.... എന്റെ ജീവിതം വച്ചു ആരും പന്താടണ്ടാ...... തലകുനിയ്ക്കേണ്ടതും പരിഹസിക്കപ്പെടേണ്ടതും അയാളാണ്... ഞാനല്ല..... !!! ഞാൻ ഇറങ്ങുവാ  അമ്മാ.....എനിയ്ക്ക് നീതി വേണം ...... അറിയുന്നവർ അറിഞ്ഞോട്ടെ..... തല കുനിയ്ക്കാൻ ഉള്ള തെറ്റ് ഞാൻ ചെയ്തിട്ടില്ല..... !!!!" തന്റെ മകളുടെ ആ ഒരു തീരുമാനം, ഉറച്ച വിശ്വാസം അതിനായിട്ടായിരുന്നു    അയാളും കാത്തിരുന്നത്.... മകളുടെ തീരുമാനം എന്ത് തന്നെയായാലും അതിനൊപ്പം നിൽക്കാൻ ആയിരുന്നു അയാൾ ആഗ്രഹിച്ചത്.... നിയമത്തിന്റെ വഴി ആണെങ്കിലും... അല്ലാ എല്ലാം ഒളിച്ചു ഒന്നും സംഭവിക്കാത്ത വിധം ജീവിക്കാൻ ആണെങ്കിലും.....   നിയമപാലകരിൽ നിന്നും ദയാപ്പൂർവ്വമുള്ള ഒരു നോട്ടം... ചിലർ പരിഹാസചുവയുള്ള സംസാരങ്ങൾ...... അതിലേറെ അവർ ആവശ്യപ്പെട്ടത് തെളിവുകൾ..... !!!! നിരത്താൻ തന്റെ കയ്യിൽ തെളിവില്ല എന്നതൊന്നും അവളെ കുഴക്കിയില്ല..... !!! പോരാടാൻ ഇറങ്ങി തിരിച്ചവൾ.... അവള് ഇരയല്ല.... പെണ്ണാണ് നേടാനുള്ളത് നേടുക തന്നെ ചെയ്യും.... പ്രപഞ്ചത്തിലെ എറ്റവും വലിയ പോരാളി,  അത് പെണ്ണ് തന്നെയാണ്..... !!!!! അവളുടെ ഭാവഭേദമാണ് അമ്മയും ഭാര്യയും അനിയത്തിയുമെല്ലാം.... !!!!! നിയമപാലകർക്കിടയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി നടന്നു ആ അച്ഛനും മകളും.... !!!! പക്ഷെ.... അവളുടെ പോരാട്ടത്തിന് വീര്യം കൂടുതൽ തന്നെയായിരുന്നു..... അതുകൊണ്ടാവും വീര്യം കൂടുതൽ ഉള്ള സമൂഹ മാധ്യമങ്ങളിലേക്ക് അവളിറങ്ങിചെന്നതും...... ഒറ്റ ക്ലിക്കിൽ ലോകം മുഴുവനും കാണാൻ പാകത്തിൽ ഉള്ള ഒരു പോരാട്ടത്തിന്  അവളൊരുങ്ങി.... "ഞാൻ.....അനുപമ.....  സ്വദേശം...വില്ല്വാതിരിയ്ക്ക് താഴെ തന്നെയാണ്..... ഇവിടുള്ള നീതിയും നിയമവും കൈവിട്ടുകളഞ്ഞ ഒരു പെണ്ണ്..... "ഇര"എന്ന് മാധ്യമങ്ങൾ ഒക്കെ കൊട്ടിഘോഷിക്കാറുള്ള പേര് സ്വായത്തമാക്കിയവൾ..... എനിക്ക് നീതി വേണം..... നീതി കേട് കാട്ടുന്നവർ അത് പരിപാലിക്കേണ്ടവർ തന്നെയാണ്...... തെളിവ് ചോദിക്കുന്നു ബഹുമാനപ്പെട്ട നീതിമാൻമാർ.... തെളിവ് ഉണ്ടാക്കേണ്ടത് ഞാനല്ല..... നിങ്ങളാണ്..... അന്വേഷിക്കേണ്ടതും കണ്ടെത്തേണ്ടതും ഞാനല്ല.... നിങ്ങളാണ്..... ഞാൻ തന്നെ തെളിവ് തരണമെങ്കിൽ ശിക്ഷ നടപ്പാക്കാൻ മാത്രമായി എന്തിന് നിങ്ങൾക്കരികിൽ വരണം....???? എനിക്ക് തന്നെ ശിക്ഷയും വിധിക്കാം..... !!!! എനിക്ക് നീതി കിട്ടണം..... എന്നെ ഞാനല്ലാതെയാക്കി മാറ്റിയവരെ ശിക്ഷിക്കണം...... " അതൊരു നിലപാട് തന്നെയായിരുന്നു.... തന്നെ അവഹേളിച്ചവർക്ക് മുന്നിലും പരിഹസിച്ചവർക്ക് മുന്നിലും അവള് ജ്വലിക്കുന്ന  തീക്കനലായി മാറി..... മാധ്യമങ്ങൾക്ക്  കൊട്ടിഘോഷിക്കാൻ മറ്റൊരു "ഇര"യെ കൂടി കിട്ടി.... പക്ഷെ... മുഖം മറച്ചു അകത്തളത്തിൽ  ഒളിക്കാൻ അവൾ തയ്യാറായില്ല.... സമൂഹത്തെ നേരിടാൻ തന്നെ ഒരുങ്ങി.... ഒരുപാട് പോരാട്ടങ്ങൾക്കൊടുവിൽ നിയമം അവൾക്ക് മുന്നിൽ തലകുനിച്ചു..... തന്നെ ഉപദ്രവിച്ചവരെ അവൾ നീതി ദേവതക്ക് തന്നെ  വിട്ടുകൊടുത്തു..... ഒട്ടൊരു നാളുകൾക്ക് ശേഷം കോളജിന്റെ പടിചവിട്ടാൻ വീട്ടിൽ നിന്നും പുറപ്പെട്ടപ്പോൾ എന്നും കൂടെ കാണുന്നവൾ വഴിയരികിൽ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു.... തന്നെ കണ്ടതും നിറഞ കണ്ണുകളാൽ ഓടി അരികിലണഞ്ഞു ചേർത്ത് പിടിച്ചു നടന്നപ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു ആത്മവിശ്വാസവും ആശ്വാസവുമായിരുന്നു..... അവൾക്ക്ഞാൻ അവളുടെ ആ പഴയ  കൂട്ടുകാരിതന്നെയാണല്ലോ എന്നോർത്തു.... പക്ഷെ... ആൾക്കൂട്ടത്തിലെത്തിയപ്പോ കൈ വിട്ടു അകലെ നടന്നവൾ കൂടെ കൊണ്ടുപോയത് എന്റെ ധൈര്യവും വിശ്വാസവും കൂടെയായിരുന്നു.... അരികിലണഞ്ഞു ധൈര്യം തന്നവൾ കൈവിട്ട് ദൂരെ മാറിയപ്പോൾ ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് ഒരു അന്താളിപ്പ് ആയിരുന്നു ഉള്ളു നിറയെ..... 'മാനം നശിച്ചവളുടെ തോഴി' എന്ന ലേബലിൽ  അറിയപ്പെടാൻ അവൾക്കും ആഗ്രഹം ഇല്ലായിരിക്കാം..... ആളുകൾ എല്ലാം ജാതുവിനെ കണ്ടകണക്കെ എന്നെ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്നു.... ചിലർ അടക്കം പറയുന്നു... പരിഹാസത്തോടെയും സഹതാപത്തോടെയുമുള്ള നോട്ടങ്ങൾ.... ആൾ കൂട്ടത്തിൽ വിവസ്ത്രയാക്കപ്പെട്ടവളേപ്പോലെ തനിച്ചായിപ്പോയി ഞാൻ...... മനസ്സ് കൈവിടാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.... പതറിതുടങ്ങിയ നിമിഷം  തണുത്തുറഞ്ഞു  പോയ കൈവിരലുകളിൽ  ചൂടുള്ള ഒരു സ്പർശം അറിഞ്ഞു ഞാൻ...... അച്ഛൻ..... !!!!! കുഞ്ഞിക്കൈവിരൽ പിടിച്ചു പിച്ച വച്ചു നടത്തിയ, ഒരു ജന്മം മുഴുവനും തനിക്ക് വേണ്ടി കഷ്ട്ടപ്പെടുന്ന, ഏതു ആൾക്കൂട്ടത്തിലും നീ തനിച്ചാവില്ലെന്ന് പറയാതെ പറഞ്ഞു ധൈര്യം നൽകുന്ന എന്റെ അച്ഛൻ...... അവൾ വിട്ടിട്ടുപോയ  കൈകളിൽ കരുതലോടെ.... ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ.... സ്നേഹത്തോടെ..... ലാളനയോടെ... താങ്ങായി പിടിച്ചു വീണ്ടും നടത്തിച്ചു അദ്ദേഹം...... ഏത് ഇരുട്ടിലും നിനക്കൊപ്പം ഞാനുണ്ട് മകളെ.... നീ തനിച്ചല്ല ഒരിക്കലും എന്ന് പറയാതെ പറഞ്ഞ എന്റെ അച്ഛൻ...... നിർത്തിവച്ച നടത്തം ഞാൻ തുടർന്നു..... ഇടറാതെ.... കൈ പിടിക്കാൻ കൂട്ടായി നിന്ന, തണലായി നിന്ന അച്ഛനൊപ്പം.... !!!! ആ കൈ പിന്നീട് വിട്ടതു തന്നെപ്പോലെ മകളെ സംരക്ഷിക്കുമെന്ന് ഉറപ്പുള്ള ഒരാളെ അദ്ദേഹത്തിന് കണ്ടുകിട്ടിയപ്പോളായിരുന്നു.... സ്കൂളിലും കോളജിലും എല്ലാം കൂടെ നടന്ന ഒരു ആൺ സുഹൃത്തിനെ..... പേടി എപ്പോഴും പെണ്ണിനാണ്..... അതില്ലാതെയാക്കേണ്ടവൻ  പുരുഷനും..... !!! അവന് എന്നെ കൂടെ നിർത്തിക്കാൻ ഭയം ഇല്ലായിരുന്നു..... സമൂഹം എന്ത് പറയുമെന്ന ചിന്തയില്ലായിരുന്നു.... കോളജ് ഗേറ്റിൽ എന്നെ കാത്തു നിന്ന് അച്ഛന്റെ ഇടത് കയ്യിൽ നിന്നെന്റ വലതു  കരം വാങ്ങി തന്റെ കൈപ്പിടിയിൽ ഒതുക്കി അവൻ.... ഞങ്ങളെ നോക്കി നിൽക്കുന്ന കോളജ് അങ്കണത്തിലൂടെ എപ്പഴത്തെയും പോലെ വിശേഷങ്ങൾ പറഞ്ഞു,  എന്നെയും പിടിച്ചു നെഞ്ചും വിരിച്ചവൻ നടന്നപ്പോൾ ഞാൻ ആ പഴയ ഞാനായതു പോലെ..... !!!! അല്ലാ.... ഞാനയതല്ല.... അവനാക്കിയതായൊരുന്നു.... എന്നിലെ ആ പഴയ പെണ്ണിനെ..... !!!! തനിക്ക് പിണഞ്ഞ വിപത്തിനെ, സ്വയം പഴിച്ചു വീട്ടിലിരിക്കാതെ. അവർക്ക് ശിക്ഷ വാങ്ങിക്കൊടുക്കാൻ കാണിച്ച ധൈര്യത്തോട്,  ആരാധനയുള്ള മുഖങ്ങളെ കണ്ടു തുടങ്ങി ഞാൻ..... എനിക്കൊന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് എന്നേക്കാൾ അധികം വിശ്വസിച്ചു കൂടെ ക്കൂട്ടിയവരാണ് എന്നെ ഞാനാക്കിയത്...... !!!!! ഞാൻ ഇന്നീ വേദിയിൽ നിൽക്കാൻ കാരണക്കാർ അവരൊക്കെയാണ്.... !!!! നിയമങ്ങൾ മാറാത്തിടത്തോളം ഇരകൾ ഇനിയും ഉണ്ടായിരിക്കും.... തടയാൻ ഒരുപക്ഷെ എനിക്കോ നിങ്ങൾക്കോ കഴിഞ്ഞില്ലെന്ന് വരാം.... !!! പക്ഷെ... ഒന്ന് ചെയ്യാം..... !!!! ഒന്നുമില്ലെന്ന് പറഞ്ഞവരെ ചേർത്തു പിടിക്കാം..... !!! ഞാനില്ലേ....? ഞങ്ങളില്ലേ കൂടെ? എന്ന് പറഞ്ഞു ആശ്വസിപ്പിക്കാം.... അതുമതിയാകും അവർക്ക്.... !!!! "ഇര "  യാവുന്നതിനേക്കാൾ എത്രയോ വേദനാജനകമാണ് ആ ലേബലിൽ അറിയപ്പെടുന്നത്..... ഇനി ഒന്നിനും ആവില്ലെന്ന് പറഞ്ഞു അവളെ തഴയാതെ ഇരുട്ടുമുറിക്കുള്ളിൽ അടയ്ക്കാതെ..... തനിച്ചിരിക്കാൻ സമ്മതിക്കാതെ കൈ കോർത്തു പിടിച്ചു നടക്കണം...... !!!! നീ.... നീ തന്നെയാണെന്ന് ഓർമപെടുത്തണം.... നീയാവണം എന്ന ശക്തിയാർജ്ജിച്ചു കൊടുക്കണം..... എങ്കിൽ എല്ലാം മറന്നു അവർ ജീവിക്കാൻ തുടങ്ങും.... പുതു നാമ്പുകളാണിയാൻ തുടങ്ങും.... പുതിയ പുലരിയെ വരവേൽക്കും...... !!!!!!"""""""" പ്രസംഗം കഴിഞ്ഞതും നിറഞ്ഞ കയ്യടികളോടെ ആ സദസ്സിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിവരുമ്പോൾ അനുപമയുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞിരുന്നു...... അനുപമ ചന്ദ്രശേഖർ എന്ന തന്റെ പേരിനൊപ്പം IPSഎന്ന പദം വന്നു ചേർന്നത് ഈ പറഞ്ഞ പോലൊക്കെ ആയിരുന്നു..... കാലിടറാതെ കൂടെ നടത്തിച്ചവർ ആത്മ മിത്രങ്ങളായിരുന്നു..... താങ്ങായി മാറിയത് ജന്മം നൽകിയവർ ആയിരുന്നു...... തകർന്ന കിനാവുകൾക്ക് വെള്ളമൊഴിച്ചു വളമേകി വീണ്ടും  അവയിൽ പുതുനാമ്പിടാൻ തുടക്കം കുറിച്ച്, ഒരു ജന്മം മുഴുവൻ കിനാവ് കാണാൻ പഠിപ്പിച്ചത് അവനായിരുന്നു.....റാം..  ഇനിയുമിനിയും ഉയരെ ഉയരെ എന്ന് പറഞ്ഞു എന്നെ കൂടെ ക്കൂട്ടിയവൻ....... !!! കാലിടറാതെന്റെ കൈ പിടിച്ചവൻ..... !!! ആ പിടി ഇപ്പോഴും വിട്ടിട്ടില്ല... കയ്യിലല്ല... കഴുത്തിൽ.... ഒരു താലിയുടെ രൂപത്തിൽ പിടി ശ്കതമാക്കിയിരിക്കുന്നു...... "അനൂ.... വാട്ട്‌ ഹാപ്പെൻഡ്...?? എന്താ ഇങ്ങനെ ഗ്ലൂമി ആയിരിക്കുന്നെ...?? " "ഏയ്‌... ഒന്നുമില്ല റാം..... ഞാൻ ചിലത് ഓർക്കുകയായിരുന്നു.... " " ഒന്നുമില്ലേലും നീ ഒരു IPS കാരി അല്ലേടി.... അവിടെ സിങ്കപെണ്ണായി നിന്ന് പ്രസംഗിച്ചു ഇവിടെ പൂച്ചപെണ്ണായി കണ്ണ് നിറച്ചു  നിക്കുന്നോ......... ചിറപ്പ് അനൂ..... എല്ലാം കഴിഞ്ഞു പോയതല്ലേ...... ആ വഴിയും കടന്നു എത്രയോ ദൂരം  പിന്നിട്ടിരിക്കുന്നു നമ്മള്.... ഇപ്പഴും അതൊക്കെ ഓർക്കുവാണോ താൻ.... !!!!" ഗിയറിൽ ഇരുന്ന തന്റെ ഇടതു കൈ എടുത്തു കാറിന്റെ സീറ്റിലേക്ക് ചാരി കണ്ണുമടച്ചു കിടക്കുന്ന അനുപമയുടെ നെറുകയിൽ ഒന്ന് തലോടി അവൻ..... "ഐ ആം ഒകെ റാം.... പഴയതൊക്കെ ഓർമയിൽ വന്നപ്പോൾ... എന്തോ... ഒരു സഫോക്കേഷൻ...... " "മ്മ്... മതി... മതി.... ഇനി അതും പറഞ്ഞു ഇന്നത്തെ ദിവസം അലമ്പാക്കല്ലേ മോളെ ... നീനുമോള് കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടാവും..... അവളുടെ ബർത്ത് ഡേ കേക്കും പ്രതീക്ഷിച്ചു...... അവൾക്കറിയില്ല ല്ലോ IPS കാരി അമ്മയുടെ തിരക്ക്........ ഇന്നവളെ പിണക്കിയാൽ ശെരിയാവത്തില്ല മോളെ...... അതോണ്ട് മേഡം കണ്ണൊക്കെ തുടച്ചു വേഗം ഇറങ്ങിക്കെ..... ദേ കേക്ക് റെഡി ആക്കി വച്ചിട്ടുണ്ട് ഷോപ്പിൽ..... പോയി വാങ്ങിയിട്ട് വാ... " എന്നും പറഞ്ഞു റാം കേക്ക്ഹൗസ്ന് മുന്നിൽ വണ്ടി ഒതുക്കി..... ഡോർ തുറന്നു അനുപമ പുറത്തിറങ്ങിനേരെ ഷോപ്പിലേക്ക് കയറിപ്പോയി..... അവളെ നോക്കി ഇരിക്കെ അവന്റെ മനസ്സും കുറച്ചു വർഷങ്ങൾക്ക് പുറകിലേക്ക് പോയി........   ഒരുറേപ്പ് വിക്ടിമിനെ വിവാഹം കഴിക്കുന്നത് എന്തിനെന്നു തന്നോട് ചോദിച്ചവർക്കൊക്കെയും തക്കതായ മറുപടിയും താൻ നൽകിയിരുന്നു..... "ഒരു പെണ്ണും "ഇര"യായി ജനിക്കുന്നില്ല.... ആ പേര് അവർക്ക് നൽകുന്നത് നമ്മള് പുരുഷന്മാർ തന്നെയാണ്...... ബലമായി തന്റെ മേൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കുന്ന പാപങ്ങൾക്ക് അവരെന്തു പിഴച്ചു..... തെറ്റ് ചെയ്യാതെ നമ്മളെ ആരെയെങ്കിലും ക്രൂശിക്കുന്നത് നമുക്ക് സഹിക്കുമോ...??ഇല്ലല്ലോ.... അപ്പൊ പിന്നെ ഏതൊക്കെയോ ചിലർ തന്തയില്ലായ്കത്തരം കാണിച്ചതിന്റെ പേരിൽ അവരെ ക്രൂശിക്കുന്നതിൽ എന്ത് ന്യായം.... !!!!! പിഴച്ചവർ എന്ന് മുദ്ര കുത്തുന്നതിൽ എന്താണർത്ഥം..... !!!!! എന്റെ പെണ്ണിന് എന്നോ ഒരിക്കൽ അവളുടെ ദേഹത്തിന്റെ വിശുദ്ധി നഷ്ട്ടമായിരിക്കാം..... പക്ഷെ.... അവളുടെ മനസ്സിന്റെ വിശുദ്ധി എന്നോളം അറിയുന്ന മറ്റാരും ഉണ്ടാകില്ല..... !!!! ശരീരത്തെക്കാൾ ഏറെ മനസ്സിനാണ് ശുദ്ധിയുണ്ടാകേണ്ടത്.... ദേഹത്തേൽക്കുന്ന മുറിവുകളെ കാലം മായ്ക്കും..... എന്നാൽ ചിലരുടെ ഒക്കെ മനസ്സിലുള്ള  വൈകൃതങ്ങൾ   ചിതയിലേക്ക് ചേരും വരെ കാണും..... അതുകൊണ്ട് അവളെ ക്രൂശിക്കാൻ ഒരുങ്ങുന്നതിന് മുൻപ് ആദ്യം അവരവരുടെ മനസ്സ് ശെരിയാക്കാൻ നോക്ക്.... എന്നിട്ടാവാം ദേഹം..... !!!!!" ആ മറുപടി എല്ലാവരുടെയും വാ അടപ്പിച്ചു..... കൈ പിടിച്ചു കൂടെ കൂട്ടിയത് നല്ലൊരു ജീവിതം നൽകാൻ ആയിരുന്നു..... എന്നെക്കൊണ്ട് ആവും വിധം ഞാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്നാണ് എന്റെ വിശ്വാസം...!!!! കഴിഞ്ഞു പോയദിനങ്ങളെ ഓർത്തു കൊണ്ട് അവനൊന്നു നിശ്വസിച്ചു..... വിൻഡോഗ്ലാസിൽ കൈ മുട്ടുന്ന അനുപമയെ കണ്ടപ്പോളാണ് റാം  ചിന്തയിൽ നിന്നുമുണർന്നത്..... "പോകാം റാം.. ... ഇപ്പൊത്തന്നെ വൈകി....ഇനിയും വൈകിയാൽ ബർത്ത്ഡേകാരി ആ വീട് ഇന്ന് കീഴ്മേൽ മറിച്ചുവയ്ക്കും..... " ന്നും പറഞ്ഞു ചിരിയോടെ അനുപമ വണ്ടിക്കകത്തേക്ക് കയറി... അവരിരുവരും വീണ്ടും യാത്ര തുടങ്ങി... തങ്ങളെ കാത്തിരിക്കുന്ന കുഞ്ഞു കുഞ്ഞു  സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് നിറം പകരാൻ.... Copyright work - This work is protected in accordance with section 45 of the copyright act 1957 ( 14 of 1957 )and should't be used full or  part without the creator shammol asker's prior permission ഈ സൃഷ്ടിയിൻമേൽ പകർത്തുവാനും മാറ്റം വരുത്തുവാനും പുനർ നിർമ്മിക്കുവാനുമുള്ള അവകാശം എഴുത്തുകാരിയായ SHAMMOL ASKER എന്ന എനിക്ക്  മാത്രമാണ്.എന്റെ അനുവാദം കൂടാതെ മുകളിൽ പറഞ്ഞ ഏതെങ്കിലും പ്രവർത്തി ഈ സൃഷ്ടിയിന്മേൽ ചെയ്യുന്നത് നിയമവിരുദ്ധമാണ്... (അവസാനിച്ചു ) ആദ്യമായിട്ടാണ് കുഞ്ഞു കഥ എഴുതുന്നെ... അതിന്റെതായ എല്ലാ പോരായ്മകളും കാണും... പ്രിയ വായനക്കാർ ക്ഷമിക്കുമല്ലോ...🙏 (ഡ്രാഫ്റ്റ്ൽ ഇരുന്നിരുന്ന കഥയാണ്... ഒരുപാട് നാളായി എഴുതി വച്ചിട്ട്... പോസ്റ്റ്‌ ചെയ്യാൻ വല്ലാത്തൊരു മടി... മടിയല്ല....ഒരു കോൺഫിഡൻസ് കുറവ്.... പിന്നെ ഇന്ന് രണ്ടും കല്പ്പിച്ചു പോസ്റ്റ്‌ ചെയ്യാമെന്ന് വച്ചു.... വായിച്ചിട്ട് അഭിപ്രായം പറയണം ട്ടോ എല്ലാവരും.... പിന്നെ കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്ക് മുന്നേ എന്റെ ഫോളോ നോട്ടിഫിക്കേഷൻ കിട്ടിയവർ ഒന്നും ഞെട്ടണ്ട.... അതിന് പിറകിൽ ഇമ്മിണി ബല്യേ ഒരു കഥയുണ്ട്... സമയം കിട്ടുമ്പോൾ പറഞ്ഞു തരാം ട്ടോ..... 🤩🤩🤩) #📙 നോവൽ
🌹എന്നെന്നും അച്ചേട്ടന്റെ... 🌹            ( ക്ലൈമാക്സ് പാർട്ട്‌ ) Part=40 (3) ✍️Shammol asker© "ഏയ്‌ മിസ്റ്റർ.... നിങ്ങൾക്ക് എന്താ ഭ്രാന്ത് ഉണ്ടോ....?? എന്താ ഈ കാണിക്കുന്നേ....?? " "അടങ്ങി നിക്ക് ഡോക്ടറെ...... വെറുതെ എന്റെ മെക്കിട്ട് കയറിയാൽ ശരിക്കുള്ള ഭ്രാന്ത്‌ എന്തെന്ന് നീ അറിയും.... നിനക്കെന്നെ ശേരിക്കറിയില്ല...... !!!" തന്റെ കയ്യിലുള്ള റിവോൾവർ കറക്കികൊണ്ട് ഇന്ദുചൂഢൻ ദേഷ്യത്തിൽ ഹേമയ്ക്ക് നേരെ നടന്നടുത്തു...... "എന്താ.... എന്താ നിങ്ങൾക്ക് വേണ്ടേ...?? നിങ്ങള് ആരാ.... !!" തന്റെ നേരെ കോപത്താൽ ജ്വലിച്ചു നിൽക്കുന്ന ഇന്ദുചൂഢനെ കണ്ടതും ഹേമയുടെ ദേഹത്തൂടെ അടിമുടി ഒരു വിറയൽ പാഞ്ഞു കയറി.... വൈഫിനെ പരിശോധിക്കാൻ എന്ന വ്യാജേന ഹേമയെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്നും കൂട്ടി ഗുപ്‌ത ബംഗ്ലാവിൽ എത്തിച്ചു ഒരു മുറിയ്ക്കകത്തെക്ക് വലിച്ചു കയറ്റിയിരിക്കുകയായിരുന്നു ഇന്ദുചൂഢൻ...... ഗുപ്‌ത ബംഗ്ലാവിലേക്കുള്ള വഴിയിലേക്ക് ഇന്ദുചൂഢന്റെ വണ്ടി  തിരിഞ്ഞതും,  എന്തോ അപകടം മനസ്സിലാക്കിയ ഹേമ ഒച്ച വയ്ക്കാൻ ഒരുങ്ങിയപ്പോൾ  അവളെ ഗൺ പോയിന്റ്ൽ നിർത്തി അകത്തെത്തിക്കുവായിരുന്നു ഇന്ദുചൂഢൻ.......  "ഇനി നിന്റെ ശബ്ദം പുറത്തു കേട്ടാൽ ഈ റിവോൾവറിൽ ഇരിക്കുന്ന ഓരോ ബുള്ളറ്റും തുളഞ്ഞു കയറുന്നത് നിന്റെ ഈ തലയിലോട്ട് ആയിരിക്കും..... അത് വേണ്ടെങ്കിൽ മിണ്ടാതെ പറയുന്നത് അനുസരിക്കാൻ നോക്ക്.... !!!" എന്നും പറഞ്ഞു തന്റെ കയ്യിലിരിക്കുന്ന ഗൺ അവളുടെ തലയ്ക്ക് നേരെ നീട്ടി ഉന്നം വച്ചു ഇന്ദുചൂഢൻ..... "മഹേ....ശ്വർ... എവിടെ....? " വിക്കി കൊണ്ട് ആണെങ്കിലും തന്റെ മനസ്സിൽ വന്ന സംശയം  ചോദിച്ചു അവൾ ഇന്ദുചൂഡനോട്..... "അതിനു മുൻപ് നിനക്ക് ഞാൻ ആരാന്ന് അറിയണ്ടേ....?? " ഇന്ദുചൂഢൻ ചോദിച്ചതും വേണമെന്ന് തലയാട്ടി അവൾ.... "ഞാൻ... ഇന്ദുചൂഢൻ.... അങ്ങനെ പറഞ്ഞാൽ അറിയാൻ വഴിയില്ല..... ഇത്ര നാളും ഈ കഥയിലെ ഹീറോ ആയിരുന്നു.... ഇപ്പോ നിന്റെയും മഹേശ്വറിന്റെയും വില്ലൻ.... വൈശാലിയുടെ അച്ചേട്ടൻ.... അവളുടെ ഭർത്താവ്..... !!!" ഒറ്റ ശ്വാസത്തിൽ അവൻ പറഞ്ഞു നിർത്തിയതും അവൾക്കുള്ളിൽ ഭയം നിറഞ്ഞു...... 'അച്ചേട്ടൻ.... 'മഹേശ്വർ പലപ്പോഴും പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുള്ള പേര്.... സ്വപ്നങ്ങളിൽ പോലും അവനെ ഭ്രാന്ത്‌ പിടിപ്പിക്കുന്ന വെക്തി.... വൈശാലിയുടെ ഭർത്താവ്..... അവളുടെ പ്രാണൻ.... !!!! ഇന്ദുചൂഢനെ കുറിച്ച് അവൾക്കറിയാവുന്നതെല്ലാം അവളുടെ ഓർമയിൽ തെളിഞ്ഞു വന്നു.... "ഇനി എന്തെങ്കിലും അറിയണോ നിനക്ക്... ഏ...? " ഇന്ദുചൂഢൻ ദേഷ്യത്തോടെ അവളെ നോക്കിയതും ഒന്നും പറയാനാവാതെ തല കുനിച്ചു നിന്നു അവൾ... "നീയൊക്കെ ഒരു പെണ്ണാണോടി പുല്ലേ.......??? നിന്നെപ്പോലെ ഒരു പെണ്ണായിരുന്നില്ലേ അവളും.... മഹേശ്വർ എന്ന രാക്ഷസന് ഒപ്പം അവന്റെ ഭ്രാന്ത്‌കൾക്കൊക്കെ കൂട്ട് നിന്ന നിന്നെ ഒക്കെ ഏതു ഗണത്തിലാടി പെടുത്തണ്ടേ..... മുഖം അടച്ചു ഒരെണ്ണം തരാൻ എനിക്കറിയാൻ പാടില്ലാഞ്ഞിട്ടല്ല.... സ്ത്രീകളെ കൈ വയ്ക്കുന്നതിൽ വലിയ ആണത്തം ഒന്നും ഇല്ലെന്ന് ധരിക്കുന്നവനാ ഞാൻ...... എത്ര പ്രാവശ്യം നിന്റെ അബോർഷൻ ടേബിളിൽ കിടന്ന് പിടഞ്ഞിട്ടുണ്ട് എന്റെ പെണ്ണ്.... ഒരുവട്ടം....., ഒരിക്കലെങ്കിലും അവളോട് കരുണകാണിക്കാമായിരുന്നില്ലേ നിനക്ക്....?? അവളെ രക്ഷപ്പെടുത്തിക്കൂടായിരുന്നില്ലേ...??? അതൊന്നും ചെയ്യാതെ വീണ്ടും വീണ്ടും അവനു മുന്നിലേക്ക് തന്നെ അവളെ ഇട്ടുകൊടുക്കാൻ എങ്ങനെ മനസ്സ് വന്നെടി നിനക്ക്.... ഈ നീയാണോ ഡോക്ടർ....??? നിന്നെ ഒന്നും മനുഷ്യന്റെ ഗണത്തിൽ പെടുത്താൻ പോലും കഴിയില്ല.... അത്രയ്ക്ക് വിഷം ആണ്  നിന്റെയൊക്കെ ഉള്ളിൽ....  " അവൻ ദേഷ്യത്തോടെ പറഞ്ഞു നിർത്തിയതും ഹേമയെ അടിമുടി  വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു...... "നിന്റെ സുഹൃത്ത് ആ രാക്ഷസനു ഉള്ളത് ഞാൻ കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്.... ഇതിനെല്ലാം കൂട്ട് നിന്ന നിനക്കും വേണ്ടേ എന്തെങ്കിലും ഒരു പാരിതോഷികം...??? " ന്നു ചോദിച്ചുകൊണ്ട് ഇന്ദുചൂഢൻ അവൾക്ക് ചുറ്റും നടക്കാൻ തുടങ്ങി.... അവന് മുന്നിൽ ഒരക്ഷരം ഉരിയാടാനാകാതെ പേടിയോടെ വേണ്ടെന്നു തലയാട്ടി കൊണ്ടിരുന്നു അവൾ.... "വേണം.... !!!" അവളുടെ നിൽപ്പും ഭാവവും കണ്ടപ്പോൾ ഇന്ദുചൂഢൻ ഒരു അലർച്ചയായിരുന്നു.... "നിനക്ക് വേണം ശിക്ഷ.....!!!!" അതെന്താണെന്ന് ഞാൻ പറയാം.... " ന്നും പറഞ്ഞു ഇന്ദുചൂഢൻ അവൾക്ക് മുന്നിലൂടെ  നടന്നു ചെന്നു മുറിയിലെ മേശ പുറത്തു കയറി ഇരുന്നു..... പിന്നീട് ഇന്ദുചൂഢൻ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ കേട്ടതും ഞെട്ടിതരിച്ചു ഇരുന്നു പോയി ഹേമ.... !!! അത് കണ്ടതും ഗൂഢമായ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു ഇന്ദുചൂഢനുള്ളിൽ.... "ഞാൻ വിളിക്കാം... അപ്പൊ മേഡം അങ്ങ് വന്നേക്കണം... ഇല്ലേൽ ഞാൻ ഒരു വരവ് ഇങ്ങു വരും.... അത് നീ താങ്ങില്ല.... !!!" ന്നും പറഞ്ഞു അവളുടെ തോളിൽ റിവോൾവർ വച്ചു തട്ടികൊണ്ട് ഒരു ചിരിയോടെ ഇന്ദുചൂഢൻ ആ മുറിവിട്ടിറങ്ങി..... ശേഷം താഴെ നിലവറയിലേക്കുള്ള പടികൾ ഇറങ്ങി ചെന്നു ഇന്ദുചൂഢൻ..... "എന്നെ ഒന്നു കൊന്നു താ ഇന്ദുചൂഢൻ.....??? നിന്റെ ദേഷ്യവും പകയും തീരുമെങ്കിൽ....." ഇന്ദുചൂഢനെ  കണ്ടതും  മഹേശ്വർ ഞരങ്ങി കൊണ്ട് എഴുനേറ്റിരുന്നു.... "ശ്ശോ... ഇത്ര പെട്ടന്ന് ജീവിതം മടുത്തോ ജഗൻ....?? അവളുമാര് ശെരിക്ക് തന്നിട്ടുണ്ടല്ലേ ...?? " ന്നും പറഞ്ഞു അവനെ നോക്കി പരിഹസിച്ചു ഇന്ദുചൂഢൻ.... "ഇപ്പോ എവിടെ പോയി നിന്റെ വീറും വാശിയും ഒക്കെ ജഗൻ...?? ചാകാൻ തോന്നുന്നുണ്ടല്ലേ നിനക്ക്....?? ഇത് തന്നെയാ ഓരോ പെണ്ണിന്റെയും അവസ്ഥ...... മറ്റൊരാൾ തന്നെ കശക്കിഎറിയുന്ന നിമിഷം പ്രാണൻ പിടഞ്ഞുപോകും അവരുടെ...... ജീവിതം മടുത്തു പോകും... ചത്തു കളയാനേ തോന്നു..... കണ്ടിട്ടുണ്ടോ ആ അവസ്ഥ നീ എപ്പോഴെങ്കിലും.....??? ഒരുപാട് പെൺകുട്ടികളെ കണ്ണീരുകുടിപ്പിച്ചവനല്ലേ നീ.... അതിലെത്രയെണ്ണം ഇപ്പോ ഉയിരോടെ ഉണ്ടെന്ന് അറിയുവോ നിനക്ക്....??? അതെങ്ങനെ... കാമം കൊണ്ട് അന്ധനായ നിന്റെ കണ്ണും കാതുമൊന്നും അത് കാണുകയും കേൾക്കുകയുമില്ല.... !!! പക്ഷെ ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട്..... അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്..... !!! ആദ്യമായി നീ അവളെ ഉപദ്രവിച്ചപ്പോൾ ചങ്ക് പൊട്ടുമാറുച്ചത്തിൽ അലറി വിളിച്ചു കരഞ്ഞിട്ടുണ്ട് അവൾ എനിക്ക് മുന്നിൽ.... എന്നെ ഇനി തൊടല്ലേ അച്ചേട്ടാ....., എന്നെ ഇനി ഒന്നിനും കൊള്ളില്ലെന്ന് പറഞ്ഞു..... അവളെക്കാൾ അധികം ആ കാഴ്ച കണ്ടു നിന്ന എന്റെ നെഞ്ചായിരുന്നു പിടഞ്ഞു പോയത്....... ആണായി പിറന്നതിൽ അപമാനം തോന്നുന്ന  നിമിഷമാണ് അത്..... തന്നെപ്പോലെ ബലവാനായ ഒരുത്തൻ തനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവളെ ഉപദ്രവിച്ചു എന്നറിയുന്ന നിമിഷം ഓരോ ആണിനും തോന്നുന്ന വികാരം എന്തെന്ന് പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ ആവില്ല മഹേശ്വർ..... ആ വേദന നീ അറിയണം.... ആണായി പിറന്നതിൽ അപമാനിതനാകണം...... അതിനൊരു അവസരം കൂടെ നിനക്ക് തന്നെങ്കിലെ എന്റെ കോപമടങ്ങു.... " ഇന്ദുചൂഢന്റെ കൺകോണിൽ നനവ് പടർന്നിരുന്നു..... അവന്റെ ഉള്ളിൽ അന്നത്തെ ആ രാത്രി നിറഞ്ഞു നിന്നു..... "ഹേമാ.... " ഓർമകളിൽ നിന്നും മുക്തനായികൊണ്ട് പുറത്തേക്ക് നോക്കി വിളിച്ചു ഇന്ദുചൂഢൻ..... അത് കേൾക്കാൻ കാത്തിട്ടെന്നപോലെ വാതിൽക്കൽ നിന്നും ആ മുറിയിലേക്ക് കയറി വന്നു dr.ഹേമ ശ്രീധർ.... "നിനക്ക് അവശ്യമുള്ളതെല്ലാം ആ ടേബിളിന്റെ ഡ്രോയറിൽ ഉണ്ട്.... സർജിക്കൽ കിറ്റ് അടക്കം എല്ലാം.... " ആ മുറിയിലെ ടേബിളിലേക്ക് ചൂണ്ടികൊണ്ട് പറഞ്ഞു ഇന്ദുചൂഢൻ... എന്നാൽ അവരിരുവരും തമ്മിൽ പറഞ്ഞതെല്ലാം മനസ്സിലാകാതെ ഹേമയെ നോക്കി ഇരിക്കുവായിരുന്നു മഹേശ്വർ.... "നീ അവളെ നോക്കണ്ടാ മഹേശ്വർ.... നിന്നെ ഇവിടെ നിന്നും രക്ഷപെടുത്താൻ അവൾക്കാകില്ല..... !!! അവളിപ്പോ ഞാൻ പറയുന്നത് മാത്രമേ അനുസരിക്കു......" "ഹേമാ.... നിനക്ക്  സമയം വളരെ കുറവാണ്.... സൊ... ടൂ ഇറ്റ് ഫാസ്റ്റ്.... " അവൻ പറഞ്ഞതും  ഹേമ ആ ടേബിളിലേക്ക് ചെന്നു മെഡിക്കൽ കിറ്റ് കയ്യിലെടുത്തു.... തന്റെ ഇരു കൈകളിലും ഗ്ലൗസ് എടുത്തു അണിഞ്ഞു അതിൽ നിന്നും ഒരു ഇൻജെക്ഷൻ ബോട്ടിലും ഒരു സിറിഞ്ചും കയ്യിലെടുത്തു ബോട്ടിലിൽ നിന്നും അതിനകത്തെ മരുന്ന് സിറിഞ്ചിലേക്ക് കയറ്റികൊണ്ട് ഇരുന്നു..... ഈ സമയം കൊണ്ട് ഇന്ദുചൂഡൻ മഹേശ്വറുടെ കൈ രണ്ടും കട്ടിലോട് ചേർത്ത് കെട്ടി വച്ചു..... ഹേമ എന്താണ് ചെയ്യാൻ പോകുന്നതെന്നറിയാതെ മഹേശ്വർ ഭയപ്പാടോടെ ഇന്ദുചൂഢനെയും ഹേമയെയും മാറി മാറി നോക്കി.... ഇനി എന്ത്‌ പറഞ്ഞിട്ടും കാര്യമില്ല... ഇന്ദുചൂഢൻ തന്നെ വെറുതെ വിടില്ലെന്ന് അവന് അറിയാമായിരുന്നു...... "നീ നോക്കണ്ട.... ഇതവളുടെ സ്ഫേറ്റിയ്ക്ക് വേണ്ടിയാ.... !!!ബോധം മായുന്നതിന് മുൻപ് ഒന്നൂടെ പറഞ്ഞു തരാം നിനക്ക്.... നിന്റെ ദേഹത്ത് ഹേമ ഒരു സർജറി നടത്താൻ പോകുവാ......അവളിതുവരെ ചെയ്യാത്ത ഒരു ഐറ്റം.... മുൻപ് ചെയ്തു എക്സ്പീരിയൻസ് ഇല്ലാ അവൾക്ക്...!!!! അതുകൊണ്ട് അതിൽ വരുന്ന അപാകതകളൊക്കെ നീ ഒന്നു ക്ഷമിച്ചു കൊട്... ഒന്നുമില്ലേലും ഈ കാലം മുഴുവനും നിനക്കൊപ്പം എല്ലാത്തിനും കൂട്ട് നിന്ന നിന്റെ സുഹൃത്ത് അല്ലെ അവള്..... !!! ഇനി അവളെന്താ ചെയ്യാൻ പോണേ ന്ന് അറിയണ്ടേ നിനക്ക്..... നീ എപ്പോഴും ശൗര്യം കാണിച്ചു നടക്കുന്നണ്ടല്ലോ...?  ആണാണെന്നും പറഞ്ഞു നടക്കുന്നുണ്ടല്ലോ...? ഇനി അത് വേണ്ടാ..... !!! നിന്റെ മെയിൽ ഓർഗൻ അവളിന്ന് എടുത്തു മാറ്റും..... ഇനി ഒരു പെണ്ണിന്റെയും ജീവിതം ഇല്ലാണ്ടാക്കാൻ അത് നിന്റെ ദേഹത്ത് വേണ്ടാ..... !!!!" ന്നും പറഞ്ഞു ഇന്ദുചൂഢൻ മഹേശ്വർക്കരികിൽ നിന്നും എഴുനേറ്റതും "നോ..... !!!!!!!!" ന്നും പറഞ്ഞു അലറാൻ തുടങ്ങി മഹേശ്വർ....... "നോ... ഹേമാ.... ഡോണ്ട് ടു ഇറ്റ്.... ഇന്ദുചൂഢൻ വേണ്ടാ..... ഇനി ഞാൻ ഒന്നും ചെയ്യില്ലാ...... നിന്റെ കാലു പിടിക്കാം ഞാൻ.... വേണ്ടാ... ഇന്ദുചൂഢൻ പ്ലീസ്....  നീ ചോദിക്കുന്നതെന്തും തരാം ഞാൻ.... എന്നെ വെറുതെ വിട്.... ശിക്ഷിച്ചു മതിയായില്ലേ നിനക്കെന്നെ...?? പ്ലീസ് ഇന്ദുചൂഢൻ..... ഇനി ഒരിക്കലും നിങ്ങൾക്ക് മുന്നിലേക്ക് വരില്ലാ ഞാൻ..... ഹേമ.... പ്ലീസ് ഇത് ചെയ്യരുത്.... " അതുവരെയും മൗനം പാലിച്ചിരുന്ന മഹേശ്വർ വെപ്രാളപ്പെട്ടു പലതും പറയാൻ തുടങ്ങി..... പക്ഷെ ഇന്ദുചൂഢന്റെ ചെവിയിൽ അതൊന്നും വിലപ്പോയില്ല..... മഹേശ്വറുടെ ദേഹത്ത് ഇൻജെക്ട് ചെയ്യാനുള്ള മരുന്നുമായി ഹേമ അവനരികിലേക്ക് നടന്നു...... ഇന്ദുചൂഢൻ ആ മുറിക്ക് വെളിയിലേക്കും..... !!! പതിയെ മഹേശ്വറുടെ നിലവിളി നിലച്ചു... ഒരു മണിക്കൂറിനു ശേഷം ഹേമ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി വന്നു..... പൂമുഖത്തു ഊഞ്ഞാലിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു ഇന്ദുചൂഢൻ..... "നിങ്ങള് പറഞ്ഞത് പോലെയെല്ലാം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്..... ഇനി എന്നെ വെറുതെ വിടണം......" "വിടാല്ലോ.... അല്ലാതെ തന്നെ കൊണ്ട് എനിക്ക് വേറെ ഉദ്ദേശം ഒന്നുമില്ല..... ഇനി ഇവിടുന്നു പുറത്തിറങ്ങി ഇതെല്ലാം പോലീസിൽ അറിയിക്കാൻ വല്ല ഭാവവും ഉണ്ടോ dr.ഹേമ ശ്രീധർ നു.....???  " ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാതെയുള്ള ഇന്ദുചൂഢന്റ് ചോദ്യം കേട്ടതും അവളെ ഒന്നാകെ വെട്ടിവിയർക്കാൻ തുടങ്ങി.... "ഇ.... ഇല്ലാ.... ഞാൻ.... അങ്ങ....നെ ഒന്നും... " അവള് തപ്പി തടഞ്ഞുകൊണ്ട് എന്തൊക്കെയോ പറയാൻ ശ്രമിച്ചു.... " മതി തപ്പിപിടിച്ചത്.... നിനക്ക് അങ്ങനെ വല്ല ഉദ്ദേശവും ഉണ്ടെങ്കിൽ അതിനുള്ള വെള്ളം കൂടി മോള് അങ്ങ് വാങ്ങി വച്ചേരെ..... ഡോക്ടർ സാറു ഇതൊക്കെ ഒന്നു കണ്ടാട്ടെ.... എന്നിട്ട് തീരുമാനിക്ക് സുഹൃത്തിനെ രക്ഷിക്കണോ  വേണ്ടയോ  ന്നൊക്കെ...." ന്നും പറഞ്ഞു ഇന്ദുചൂഢൻ തന്റെ അരികിൽ ഇരുന്ന ലാപ്ടോപ് തുറന്നു അവൾക്ക് നേരെ തിരിച്ചു വച്ചു...... അതിലുള്ള വീഡിയോസും മറ്റും കണ്ടതും തന്റെ കാലുകൾക്കടിയിലെ മണ്ണൊലിച്ചു  പോയി നിലയില്ലാ  കയത്തിലേക്ക് താൻ വീണുപോകുന്നതായി തോന്നി അവൾക്ക് .....  "ഇതൊക്കെ....??? " വിശ്വാസം വരാതെ അവൾ ഇന്ദുചൂഢനെ നോക്കി... "അതെ.... നീ എന്നെങ്കിലും അവനെതിരെ തിരിയാതിരിക്കാൻ, നിനക്കെതിരെ അവൻ എടുത്തു വച്ച  തെളിവുകൾ ആണ് ഈ പെൻഡ്രൈവ് മൊത്തം..... നീയും അവനും ഒരുമിച്ചുള്ളവ..... !!! ഇതെല്ലാം എനിക്ക് ഇവിടെ നിന്നും കിട്ടിയത് തന്നെയാ..... ഇനി പറ... മോൾക്ക് പോലീസിൽ അറിയിക്കാൻ വല്ല ഉദ്ദേശവും ഉണ്ടോ ന്ന്....?? ഇനി ഞാൻ എവിടെയെങ്കിലും തൂങ്ങുന്നുണ്ടേൽ അതിന്റെ മറ്റേ അറ്റത്തു നീയും കാണും.... ഞാൻ സേഫ് ആയിരിക്കുന്നിടത്തോളം നീയും സേഫ് ആയിരിക്കും...... മറ്റൊന്നും കൊണ്ടല്ല..... നിന്നോട് ഇത്രയൊക്കെ കരുണ കാണിക്കുന്നത്, നീ കാരണം ആണ് വൈശാലി ഇപ്പോൾ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നത് എന്നത് കൊണ്ട് മാത്രമാ.... അതുകൊണ്ട് മാത്രം.... !!! സൊ അതിബുദ്ധി കാണിച്ചു സ്വയം നാശം വരുത്തിവയ്ക്കാതെ മേഡം ഇറങ്ങാൻ നോക്ക്.... സിദ്ധു കൊണ്ടുവിടും ഹോസ്പിറ്റലിൽ..... " ന്നും പറഞ്ഞു ലാപ് ഹേമയുടെ കയ്യിൽ നിന്നും വാങ്ങിച്ചു ഇന്ദുചൂഢൻ അകത്തേക്ക് കയറി പ്പോയി..... ഒരു നിമിഷം എന്തോ ആലോചിച്ചിട്ടെന്ന പോലെ ഹേമ അതെ നിൽപ്പ് തുടർന്നു..... സിദ്ധുവിന്റെ നീട്ടിയുള്ള ഹോൺ കേട്ടതും അവൾ ആലോചനയിൽ നിന്നും ഉണർന്നു വണ്ടിയിലേക്ക് ചെന്നു കയറി...... ******* പിറ്റേന്ന് രാവിലെയാണ് ഇന്ദുചൂഢൻ മഹേശ്വർക്ക് അരികിലേക്ക് പോയത്...... മഹേശ്വർ നന്നേ ക്ഷീണിതൻ ആയിരുന്നു..... അവന്റെ കട്ടിലിനു കീഴെ കെട്ടിയിരിക്കുന്ന യൂറിൻ ബാഗിൽ  ഇന്ദുചൂഢന്റ് മിഴികൾ ഒരു നിമിഷം ഉടക്കി നിന്നു.... ട്യൂബിലൂടെ എല്ലാം കിനിഞ്ഞിറങ്ങുന്നത് രക്തം കലർന്ന യൂറിൻ...... യൂറിൻ ബാഗ് പകുതിയും മഞ്ഞയും ചുമപ്പും കലർന്ന നിറത്തിൽ ഉള്ള  ദ്രാവകം...... "മഹേശ്വർ.... " ഇന്ദുചൂഢൻ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ വിളിച്ചു..... അത് കേട്ടതും മഹേശ്വർ ആയാസപ്പെട്ടു കണ്ണുകൾ വലിച്ചു തുറന്നു..... മുന്നിൽ ഇന്ദുചൂഢനെ കണ്ടതും അവന്റെ മുഖത്ത് പൊടുന്നനെ ഭീതി പടർന്നു.... "പേടിക്കണ്ട.... ഇനി നിന്നെ ഒന്നും ചെയ്യില്ല ഞാൻ...... അല്ലെങ്കിലും ഇനി ചെയ്യാൻ ഒന്നും ബാക്കി ഇല്ലെനിക്ക്..... നിന്റെ ജീവൻ എടുക്കുവാൻ എനിക്ക് അവകാശം ഇല്ല.... ജീവൻ എടുക്കുന്നതും തരുന്നതും ദൈവമാണ്...... നിന്റെ ജീവൻ എടുത്തു എന്റെ കൈകളിൽ പാപക്കറ വീഴ്ത്താൻ വയ്യെനിക്ക്.... ഞാൻ ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനാണ്..... എനിക്ക് ജീവിക്കണം എന്റെ പെണ്ണിന്റെ കൂടെ.... ഞങ്ങൾ സ്വപ്നം കണ്ടത് പോലൊക്കെ..... അതിനിടയിലേക്ക് ഇനി ഒരു പേ കിനാവായിപോലും നീ വരരുത്.... വരില്ല.... !!!!! ഇനിയും ജീവിച്ചിരുന്നിട്ട്  പ്രത്യേകിച്ച് കാര്യമൊന്നുമില്ല.... !!! ജീവിക്കണം എന്ന് നിനക്ക് തോന്നുന്നുവെങ്കിൽ ആകാം..... അല്ലാ മറിച്ചാണ് എങ്കിൽ..... " എന്നും പറഞ്ഞു ഇന്ദുചൂഡൻ തന്റെ കൈ വശം ഇരുന്ന മഹേശ്വറുടെ റിവോൾവർ അവന്റെ കയ്യെത്തും ദൂരെ കിടക്കയിലേക്ക് വച്ചു കൊടുത്തു..... "മാപ്പ് ചോദിക്കാൻ പോലും ഉള്ള അർഹത എനിക്കില്ല ഇന്ദുചൂഢൻ..... ഒത്തിരി വേദനിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട് അവളെയും നിന്നെയും നീരജയെയും മറ്റു പലരെയും..... പക്ഷെ... വൈശാലി..... അവളെ സ്നേഹിച്ചത് പോലെ മറ്റാരെയും ഞാൻ സ്നേഹ്ച്ചിട്ടില്ല..... !!!! അതുകൊണ്ടാണ് അങ്ങനെ ഒക്കെ.... !!! അവൾക്കെന്നോട് വെറുപ്പ് മാത്രമായിരുന്നു...... വെറുത്തു വെറുത്തു വെറുപ്പിന്റെ അവസാനം എന്നെങ്കിലും ഒരിക്കൽ അവളെന്നെ സ്നേഹിക്കുമെന്ന് വെറുതെ ആശിച്ചു..... പക്ഷെ ഇല്ലാ..... ഇനി എത്ര ജന്മം എടുത്താലും അവളെന്നെ സ്നേഹിക്കില്ലെന്ന്  ബോധ്യമായി..... !!!! ആർക്കും ഒന്നും പിടിച്ചു വാങ്ങിക്കാൻ കഴിയില്ല അല്ലെ ഇന്ദുചൂഢൻ...?? പിടിച്ചു വാങ്ങുന്നതിന് നിലനില്പില്ല... ആത്മാവില്ല.... ജീവനും..... !!!! അവളും അങ്ങനെയായിരുന്നു... ഈ കാലമത്രയും ആത്മാവില്ലായിരുന്നു അവളിൽ..... ഞാൻ ബലം പിടിച്ചു വാങ്ങിയിരുന്ന ഒരു ദേഹം മാത്രം..... !!!! അവളോട് പറയണം.... ചില ഭ്രാന്ത്‌കൾ സ്നേഹം കൊണ്ട് മാത്രമേ തളയ്ക്കാനാവു..... ചില ഭ്രാന്തൻമാരെയും.... !!!!" മഹേശ്വർ  പറഞ്ഞു നിർത്തിയതും ഇന്ദുചൂഢൻ അവനെ നോക്കി ഒന്നു മന്ദഹസിച്ചു...... "സൊ.... ഗുഡ് ബൈ മഹേശ്വർ.... ഇനി ഒരിക്കലും തമ്മിൽ കാണാതെ ഇരിക്കട്ടെ.... " ഇന്ദുചൂഢൻ മറ്റൊന്നും പറയാതെ ആ മുറിവിട്ടിറങ്ങി മുകളിലേക്കുള്ള പടികൾ കയറി.... "ഠോ.... ഠോ  " പെട്ടന്ന് തന്നെ അവിടമാകെ ഒരു വെടിയൊച്ച മുഴങ്ങി...... പടികൾ കയറികൊണ്ട് ഇരുന്ന ഇന്ദുചൂഢൻ ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലനായി...... ആ മുറിക്കുള്ളിൽ സംഭവിച്ചത് അവനെ തെല്ലും പരിഭ്രമപ്പെടുത്തിയില്ല.... ഇത് പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നു താൻ എന്ന ഭാവത്തോടെ ഇന്ദുചൂഢൻ വീണ്ടും പടികൾ കയറി..... ************* പിറ്റേന്ന് തന്നെ ശിവദാസമേനോനോടും കുടുംബത്തോടും  യാത്ര പറഞ്ഞു ഇന്ദുചൂഢൻ വൈശാലിയെം കൊണ്ട് നാട്ടിലേക്ക് വണ്ടി കയറി...... ഒരു പുതിയ ജീവിതത്തിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു ആ യാത്ര.... !!!! അവിടെ അവരെ കാത്തു ഒരു പടയ്ക്കുള്ള ആളുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു..... !!!! സുഭദ്രാമ്മയും, വൈശാലിയുടെ അച്ഛനും അമ്മയും അനിയത്തിയും, മായയും എന്നുവേണ്ട എല്ലാവരും വന്നെത്തിയിരുന്നു അവളെ കാണാൻ.... ജീവനോടെ ഇനി കാണുമെന്നു ഉറപ്പില്ലാതിരുന്ന തന്റെ മകളെ വീണ്ടും കണ്ടപ്പോൾ അവരിൽ ഉണ്ടായ സന്തോഷം അവിടെ കൂടിയിരുന്നവരുടെ എല്ലാം കണ്ണ് നനയിച്ചു.... അന്നേദിവസം മേലേപ്പാട്ട് ഒരു ഉത്സവത്തിന്റെ പ്രതീതി ആയിരുന്നു..... ആളും ആരവങ്ങളും എല്ലാം ഒതുങ്ങിയപ്പോൾ വൈശാലി തങ്ങളുടെ മുറിയിലേക്ക് ചെന്നു..... ഒരു മാറ്റവും ഇല്ലാ.... എല്ലാം അതുപോലെ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു..... ആ കാഴ്ച അവളുടെ കണ്ണുകളെ ഈറൻ അണിയിച്ചു..... പുറത്തു ചെറുങ്ങനെ മഴ പൊടിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു..... പുറത്തു നിന്നും മുറിയിലേക്ക് കയറി വന്ന ഇന്ദുചൂഢൻ അവളറിയാതെ പിറകിലൂടെ ചെന്നു വട്ടം പിടിച്ചു അവളെ..... തന്റെ മറുകയ്യിൽ കരുതിയിരുന്ന  നനുത്ത ചെമ്പകപൂക്കൾ അവളുടെ ഇടതൂർന്ന മുടിയിഴകളിലേക്ക് ചേർത്ത് വച്ചു തന്റെ മുഖം അവളുടെ മുടിയിഴകളിലേക്ക് പൂഴ്ത്തി വച്ചു ഇന്ദുചൂഢൻ..... അന്നേരം അവളുടെ ദേഹത്തൂടെ ഒരു കുളിരുറഞ്ഞു കയറി..... "അച്ചേട്ടാ.... നമുക്കൊന്ന് മഴ നനഞ്ഞാലോ.....?? " മെല്ലെ അവനിൽ നിന്നും അടർന്നു മാറിക്കൊണ്ട് അവന് അഭിമുഖമായി നിന്നു വൈശാലി..... "നനയണോ....? " അവൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക്  കുസൃതിയോടെ നോക്കി.... ആ ചെമ്പകപൂവിൽ നാണം  കതിരിടാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു..... തന്റെ ചൂണ്ടു വിരലാൽ അവളെ നെറ്റിയിൽ കൂടെ കവിളിലേക്ക് കുസൃതിയോടെ വിരൽ ചലിപ്പിച്ചതും അവള് തന്റെ ഇരുകണ്ണുകളും ചേർത്തടച്ചു.....  പതിയെ ഇന്ദുചൂഢൻ  ചെമ്പക മണമുള്ള തന്റെ ആ തുളസിക്കതിരിനെ  കൈകളിൽ കോരി എടുത്തു നടക്കാൻ തുടങ്ങി.... താഴെക്കുള്ള  പടികൾ ഇറങ്ങി വരാന്തയിലേക്ക് ചെന്നു അവളെ താഴെ ഇറക്കിഅവൻ....... പിന്നെ നടുമുറ്റത്ത് വീഴുന്ന  മഴ വെള്ളത്തിലേക്ക് കാലിട്ടിരുന്നു അവർ രണ്ടുപേരും..... ഒരു നനുത്ത കാറ്റ് അവരെ പുൽകികൊണ്ട് കടന്നു പോയതും വരാന്തയുടെ തൂണിനോട് ചേർന്നിരുന്ന ഇന്ദുചൂഢന്റെ മാറിലേക്ക് ചാഞ്ഞിരുന്നു വൈശാലി...... "അച്ചേട്ടാ...... " "മ്.... " "അച്ചേട്ടന് എന്നോട് എത്ര ഇഷ്ട്ടമുണ്ട്....?? " അവന്റെ നെഞ്ചിൽ തന്റെ വിരല് കൊണ്ട് കളം വരയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി വൈശാലി.... "ഈ... മഴയോളം.... ഈ മഴെയെ തലോടുന്ന കാറ്റിനോളം..... അവ രണ്ടിനെയും ആവാഹിക്കുന്ന ഈ ഭൂമിയോളം..... ഇനിയുമിനിയും എത്രയോ അധികം...... " അവൻ പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നതും വൈശാലി തന്റെ കയ്യാൽ അവന്റെ ചുണ്ടുകളെ പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചു... "ഇനി പറയരുത്.... അതിലും കൂടുതൽ അച്ചേട്ടനെ  സ്നേഹിക്കാൻ എനിക്കാവില്ല...... !!!" അവൾ പറഞ്ഞു നിർത്തിയതും ചിരിയോടെ ഇന്ദുചൂഢൻ വൈശാലിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി... മിന്നലിന്റ വെളിച്ചം അവളുടെ ഒറ്റക്കൽ മൂക്കുത്തിയിൽ തട്ടി പ്രതിഫലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു...... അവളുടെ മുഖത്തിന് പൂർണ്ണചന്ദ്രനേക്കാളും ശോഭയുണ്ടെന്ന് തോന്നി അവന്.... "നിനക്ക് മഴ നനയണ്ടേ....?? " അവൻ കുറുമ്പൊടെ അവളുടെ നാസിക തുമ്പിൽ തട്ടി..... "മ്മ്.. മഴ നനയാൻ ഇഷ്ട്ടമില്ലാത്തത് ആർക്കാണ് അച്ചേട്ടാ... അതൊരു പ്രണയമഴയാണെങ്കിൽ....." "അപ്പൊ അനുഭൂതിയോ....?? " അവൻ അവളുടെ കാതിൽ ചുണ്ടുകൾ ചേർത്ത് പതിയെ ചോദിച്ചു.... "പ്രണയമാണ് അച്ചേട്ടാ നിങ്ങളോടും മഴയോടും പിന്നെയാ  അനുഭൂതിയോടും..... ഇനി വരുന്ന എല്ലാ മഴക്കാലവും എന്നിൽ ഒരുഅനുഭൂതി നിറയ്ക്കുമെങ്കിൽ ആ മഴയ്ക്ക് ഒരു പേരെ ഉള്ളു.... ഇന്ദുചൂഢൻ..... എന്റെ മാത്രം അച്ചേട്ടൻ....... " അവളുടെ വാക്കുകൾ ഇന്ദുചൂഢന്റ് ഹൃദയത്തിൽ അലയടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു..... അവരിരുപേരും ഒരുമിച്ചു പ്രണയിക്കാൻ തുടങ്ങി  ആ മഴയെ....... തന്നിലേക്ക് ആർത്തലച്ചു പെയ്യുന്ന ഒരു നനുത്ത മഴയെ............ ഒരിക്കലും അവസാനിക്കാത്ത ഒരു മഴയെ.....             (അവസാനിച്ചു... ) Copyright work - This work is protected in accordance with section 45 of the copyright act 1957 ( 14 of 1957 )and should't be used full or  part without the creator shammol asker's prior permission ഈ സൃഷ്ടിയിൻമേൽ പകർത്തുവാനും മാറ്റം വരുത്തുവാനും പുനർ നിർമ്മിക്കുവാനുമുള്ള അവകാശം എഴുത്തുകാരിയായ SHAMMOL ASKER എന്ന എനിക്ക്  മാത്രമാണ്.എന്റെ അനുവാദം കൂടാതെ മുകളിൽ പറഞ്ഞ ഏതെങ്കിലും പ്രവർത്തി ഈ സൃഷ്ടിയിന്മേൽ ചെയ്യുന്നത് നിയമവിരുദ്ധമാണ്... **************************************** അൽഹംദുലില്ലാഹ്...എല്ലാം ഭംഗിയായി അവസാനിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നാണ് എന്റെ വിശ്വാസം.... എനിക്കറിയില്ല.... നിങ്ങൾ തന്നെ പറയണം.... !!!!! വായിച്ചു തുടങ്ങിയപ്പോൾ തൊട്ട് ഈ കഥ എല്ലാവരിലും ഒരു നോവുണർത്തിയെന്ന് എനിക്ക് മനസിലായി...... ഈ കഥയുടെ ത്രെഡ് ആലോചിച്ചപ്പോൾ തന്നെ ഇതെഴുതി ഫലിപ്പിക്കാൻ  എനിക്ക് കഴിയുമോ എന്നൊരു സംശയം ഉണ്ടായിരുന്നു..... നിങ്ങളുടെ പ്രോത്സാഹനം ഒന്നുകൊണ്ട് മാത്രമാണ് മുൻപോട്ടു എഴുതിയതും....... എന്റെ കഥാപാത്രങ്ങൾ എപ്പോഴും വായനക്കാരുടെ ഹൃദയത്തിൽ തങ്ങി നിൽക്കണം എന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരാളാണ് ഞാൻ..... അഭിയെയും അവന്റെ കൂറക്കുട്ടിയെയും,  ഷഹീദ്നെയും അവന്റെ രാജകുമാരിയെയും, അൻവറിനെയും അവന്റെ അനാർക്കലിയെയും,  നെഞ്ചിലേറ്റിയ നിങ്ങൾക്ക് അച്ചേട്ടനെയും അവന്റെ തുളസിക്കതിരിനെയും ഇഷ്ട്ടമായിട്ടുണ്ടാകും എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു.... ഇത്രയും നാള് പറഞ്ഞത് പോലെ അല്ല... ഈ കഥയോടു ഇത്തിരി എങ്കിലും ഇഷ്ട്ടം ഉള്ളവർ മനസ്സ് തുറന്നു ഒരു റിവ്യൂ തരണം എനിക്ക്..... നിങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ ഉള്ളത് എന്തുമായിക്കോട്ടെ തുറന്നു എഴുതണം.... വായിക്കാൻ എനിക്ക് തലപര്യമേ ഉള്ളു..... കമന്റ് ഇടുന്ന ഭൂരിഭാഗം ആളുകൾക്കും ഞാൻ റിപ്ലൈ തരാറുണ്ട് എന്നാണ് എന്റെ ഒരു വിശ്വാസം.... ഇനി ആർക്കെങ്കിലും കിട്ടിയില്ലെങ്കിൽ സോറി... ഇന്ന് ആ പരാതി ഞാൻ തീർത്തു തന്നിരിക്കും.... 👍 അപ്പൊ എങ്ങനാ.... കമന്റ് ഇടുവല്ലേ...?? നിങ്ങളുടെ കമന്റ ന് അനുസരിച്ചു ആയിരിക്കും അടുത്ത സ്റ്റോറി...... (പുതിയ ഒരു സ്റ്റോറി മനസ്സിൽ ഉണ്ട്... പേരൊക്കെ ഉറപ്പിച്ചിട്ടു പറയാം ട്ടോ... )       #📙 നോവൽ
🌹എന്നെന്നും അച്ചേട്ടന്റെ... 🌹              Part=40  (2) ✍️shammol asker © "ശ്ശോ എന്നാലും എന്റെ അച്ചുവേട്ടാ.. നിങ്ങളെ സമ്മതിച്ചിരിക്കുന്നു.... ഇതൊരൊന്നൊന്നര ചെയ്ത്തായിപ്പോയി... " ന്നും പറഞ്ഞു സന്തോഷത്തോടെ ഇന്ദുചൂഡനടുത്തേക്ക് ഓടിപ്പാഞ്ഞു വന്നു സിദ്ധാർഥ്...... "അവന് കിട്ടാവുന്നതിൽ വച്ചു ഏറ്റവും നല്ല ശിക്ഷയാ ഇത്.... ഇവന്മാരെ പോലുള്ളവർക്ക് വേണ്ടിയാ ഇതുങ്ങള് ഒക്കെ ഓരോ സ്ഥലത്തു ബോഡും വച്ചു ഇരിക്കുന്നെ..... അപ്പൊ ഇവന്മാർക്ക് ഇവരെ ഒന്നിനേം വേണ്ടാ...... അയ്യോ പാവം പിടിച്ച ഒന്നുമറിയാത്ത കൊച്ചുങ്ങളെ മതി..... !!!! അവരിന്ന് അവന്റെ അടപ്പ് ഊരും....... !!! എനിക്കിന്ന് സന്തോഷമായി..... ഞാൻ ഇതൊന്ന് ആഘോഷിക്കട്ടെ..... " ന്നും പറഞ്ഞു അവൻ ഷെൽഫിൽ ഇരുന്ന ബിയർ ബോട്ടിൽ എടുത്തു പൊട്ടിക്കാൻ തുടങ്ങി..... ഒരു ചെറുചിരിയോടെ എല്ലാം കേട്ടുകൊണ്ട് ഇന്ദുചൂഢനും അവനൊപ്പം ചേർന്നു...... ********** നാല് ദിവസം ഇന്ദുചൂഢൻ നിലവറയുടെ പരിസരത്തു പോലും പോയില്ല..... അവന്റെ അലറൽ ഇങ്ങു കേൾക്കാമായിരുന്നു.... മഹേശ്വർക്കും ആ സ്ത്രീകൾക്കും അവശ്യമുള്ള ഫുഡ്‌ സിദ്ധാർഥ് എത്തിച്ചു കൊടുക്കുമായിരുന്നു...... അഞ്ചാം ദിവസം ആ സ്ത്രീകളെ കൊണ്ടുവന്നപോലെ തന്നെ അവിടെ ചെന്നു കൊണ്ടുവിടുകയും ചെയ്തു ഇന്ദുചൂഢൻ...... "ഒത്തിരി സന്തോഷം ഉണ്ട് സർ..... ഒരാൾക്കെങ്കിലും ശിക്ഷ കൊടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞല്ലോ എന്നോർത്ത്... ഇവനെപ്പോലെ ഉള്ളവരാണ് ഞങ്ങളെ ജീവിതം ഇങ്ങനെ ഒക്കെ ആക്കി തീർത്തത്...... മറക്കില്ല നിങ്ങളെ.... " ഇറങ്ങി പോകും നേരം കണ്ണ് നിറച്ചു കൈ കൂപ്പി അവർ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ഇന്ദുചൂഢന്റെ ഹൃദയത്തെ വല്ലാതെ സ്പർശിച്ചു.... വേശ്യയായി ഒരു സ്ത്രീയും  ജനിക്കുന്നില്ല..... ഓരോ പെണ്ണിനും ആ മുദ്ര ചാർത്തി കൊടുക്കുന്നത് ഓരോ പുരുഷന്മാരാണ്.... അവരെ ആരും വേശ്യകളെന്ന് വിളിക്കുന്നില്ല...... അവരെ ശിക്ഷിക്കാൻ കഴിയാത്തത്കൊണ്ടാണ്   വീണ്ടും വീണ്ടും വേശ്യ എന്ന  പേര് ഉണ്ടായികൊണ്ടിരിക്കുന്നത്..... അവരെ നോക്കി ഇരിക്കെ ഇന്ദുചൂഢന്റ് മനസ്സിൽ ഒരു വേദന നിറഞ്ഞു..... ********** ആയില്യം എന്ന് പേരെഴുതിയ ഒരു ഹോസ്പിറ്റലിനു മുന്നിലാണ് ഇന്ദുചൂഢന്റെ വണ്ടി നിന്നത്......  വണ്ടി പാർക്കിങ്ലേക്ക് മാറ്റി ഇന്ദുചൂഢൻ ഹോസ്പിറ്റലിന്റെ റിസപ്ഷൻ ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു....... "ഡോക്ടർ ഹേമാ ശ്രീധർ....ഗൈനക് ആണ്.... ഒരു അപ്പോയ്ന്റ്മെന്റ് വേണായിരുന്നു.... " റിസപ്ഷനിൽ ഇരുന്ന പെണ്കുട്ടിയോടായി  പറഞ്ഞു ഇന്ദുചൂഢൻ.... "ഡോക്ടർ റൗണ്ട്സിനു പോയിരിക്കുവാ.... ഇപ്പോൾ വരും.... പ്ലീസ് വെയിറ്റ്  ഹിയർ സർ.... " റിസപ്ഷനിസ്റ്റ് മറുപടി നൽകിയതും ഇന്ദുചൂഢൻ ആ ഹോസ്പിറ്റലിന്റെ കൊറിഡോറിലൂടെ നടന്നു ഹേമ ശ്രീധർ എന്ന് എഴുതിയ നെയിം ബോർഡിന്  താഴെ നിരക്കി ഇട്ടിരിക്കുന്ന ചെയറുകളിൽ ഒന്നിൽ ചെന്നു ഇരുന്നു..... കുറച്ചു സമയങ്ങൾക്ക് ശേഷം മെലിഞ്ഞ സുന്ദരിയായ ഒരു സ്ത്രീ, കഴുത്തിൽ സ്റ്റെതു തൂക്കി ആ മുറിയിലേക്ക് വന്നു കയറി..... അപ്പോയ്ന്റ്മെന്റ് അനുസരിച്ചു ഇന്ദുചൂഢന്റെ ഊഴം എത്തിയതും അവൻ അകത്തു കയറി ഡോക്ടർക്ക് മുന്നിലായുള്ള ചെയറിൽ ഇരുന്നു..... "പേഷ്യന്റ് എവിടെ.....? ടോക്കണിൽ പേര് വൈശാലി എന്നാണല്ലോ....?? " തനിക്കു മുൻപിൽ ഒരു പുരുഷൻ മാത്രം വന്നിരിക്കുന്നത് കണ്ട് ഡോക്ടർ അമ്പരപ്പോടെ ഇന്ദുചൂഢനെ നോക്കി... "പേഷ്യന്റ്‌ വീട്ടിലാണ് ഡോക്ടർ.... മുൻപ് ഒന്ന് രണ്ട് തവണ അബോർഷൻ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്.... അതുകൊണ്ട് ബെഡ്റെസ്റ്റിലാ.... ഡോക്ടർക്ക് വിരോധം ഇല്ലെങ്കിൽ ഒന്ന് വീട്ടിൽ വന്നു നോക്കാമോ....?? " "മ്മ്.... എത്ര മന്ത്സ് ആയി വൈഫിന്........?? " "ഏർളിയർ സ്റ്റേജ് ആണ്.... !!" "ഒക്കെ.... ഈവെനിംഗ് ഞാൻ ഫ്രീയാണ്... അപ്പോൾ വരാം..... " "ശരി ഡോക്ടർ... " ഗൂഢമായ ഒരു ചിരിയോടെ ഇന്ദുചൂഢൻ ഡോക്ടറുടെ കാബിൻ വിട്ടു ഇറങ്ങി.... നേരെ തന്റെ വണ്ടിയെടുത്തുസ്റ്റാർട്ട്‌ ചെയ്യാൻ ഒരുങ്ങിയതും ഇന്ദുചൂഢന്റെ ഫോണിലേക്ക് ഒരു കാൾ വന്നു.... വൈശു എന്ന പേര് ഡിസ്പ്ലേയിൽ കാണിച്ചതും ഒരു ചിരിയോടെ ഫോൺ അറ്റൻഡ് ചെയ്തു അവൻ തന്റെ ചെവിയോട് അടുപ്പിച്ചു.... "ഏയ്‌ ഇന്ദുചൂഢൻ....നിങ്ങള് ശ്രീരാമനെ വിട്ടു ഇപ്പോ ശ്രീകൃഷ്ണനെ പിടിച്ചോ...?? എന്നെ വെറുതെ 22fk ആക്കരുത് മോനെ നിങ്ങള് .... " മറുപുറത്തു പരിഭവം നിറഞ്ഞ അവളുടെ ശബ്ദം കേട്ടതും ഇന്ദുചൂഢൻ ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി..... "എന്തുണ്ടായി എന്റെ ശ്യാമളെ.... ആ വട്ട് പെണ്ണ് അമ്മു വല്ലതും പറഞ്ഞു കാണും നിന്നോട് ല്ലേ...? " "അതെ.... അവളുടെ ഹൃദയത്തിലെ പ്രതിഷ്ഠയായിരുന്നു ഈ ശ്രീ കൃഷ്ണൻ എന്നും എന്റെ തസ്തികയിലേക്ക് വരാൻ ആ രാധയ്ക്ക് ആഗ്രഹമുണ്ടെന്നുമൊക്കെ അറിഞ്ഞു ഞാൻ..... സത്യം പറാ... !! ഞാനില്ലാത്തപ്പോ ആ പെണ്ണിന് അമ്പലം പണിഞ്ഞു കൊടുത്തോ നിങ്ങള്....?? " "ഹ ഹ ഹ ഹഹാ... എന്റെ പെണ്ണെ എന്നെ നിനക്കറിഞ്ഞൂടെ.... അവൾക്ക് ഒരു അഞ്ചു പൈസയുടെ കുറവുണ്ട്.... അതാ ലക്കും ലെവലും ഇല്ലാതെ ഓരോന്ന് വിളിച്ചു കൂവുന്നേ....?? എനിക്ക് ഒരു അമ്പലമേ ഉള്ളു.... അവിടൊരു ദേവിയും... തലക്കാലം മറ്റു തസ്തികകളോ നിയമനങ്ങളോ ഒന്നും ഏറ്റെടുക്കാൻ വയ്യെന്റെ ദേവീ...... അവിടുന്ന് എന്നോട് പൊറുക്കണം.... " ഇന്ദുചൂഢൻ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു നിർത്തിയതും മറുപുറത്തു അടക്കിപിടിച്ചു ചിരിക്കുന്ന വൈശാലിയുടെ ശബ്ദം കേട്ടു..... "അച്ചേട്ടാ..... എപ്പഴാ വരാ....?  " പെട്ടന്ന് തന്നെ അവളുടെ സ്വരം മാറി... "എന്താ  ടാ...? " അവന്റെ സ്വരവും ആർദ്രമായി.... "വെറുതെ.... ഒന്ന് കാണാൻ..... വരുന്നോ ഇങ്ങോട്ടേയ്ക്ക്...? " ഒരു നിമിഷം ഇന്ദുചൂഢൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല..... മൗനമായി നിന്നു.... ചെയ്തു തീർക്കാൻ ഉള്ളതൊന്നും പൂർത്തിയായില്ലാ... വരാൻ ആവില്ലെന്ന് പറയാൻ തോന്നിയില്ല അവന്... ആ മൗനത്തിന് ഉത്തരം  വായിച്ചെടുത്തപോലെ അവള് പിന്നെ ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല.... "ശെരി... വെയ്ക്കുവാ അച്ചേട്ടാ ....." ന്നും പറഞ്ഞു അവൾ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു...... ഞാൻ വരാം ദേവീ....ചില കണക്കുകൾ കൂടി ബാക്കിയുണ്ട്..... മനസ്സിൽ പലതും ചിന്തിച്ചു കൊണ്ട് അവൻ ഫോൺ പോക്കറ്റിലേക്ക് ഇട്ടുവണ്ടി സ്റ്റാർട്ട്‌ ചെയ്തു പോയി.... (ബാക്കി പാർട്ട്‌ 3ൽ ) #📙 നോവൽ
എന്നെന്നും അച്ചേട്ടന്റെ...🌹  പാർട്ട്‌ =  40 (1) ✍️shammol asker© അവര് അകത്തേക്ക് കയറാൻ നിന്നതും അമ്മായി ആരതി ഉഴിയാൻ വേണ്ടി അവർക്കും  രണ്ടുപേർക്കും മുൻപിലേക്ക് നീങ്ങി നിന്നു.... ആരതി ഉഴിഞ്ഞു ദ്രിഷ്ടി ദോഷം കളഞ്ഞു നെറ്റിയിൽ കുങ്കുമവും വച്ചു അമ്മായി അവരെ അകത്തേക്ക് കയറ്റി... പിന്നെ പരസ്പരം വിശേഷം ചോദിക്കലും പറച്ചിലും ഒക്കെയായി സമയം അതിന്റെ വഴിക്കങ്ങു പോയി..... ഉച്ചയ്ക്ക് ഭക്ഷണം ഒക്കെ കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞു മുകളിലെ ഇന്ദുചൂഢന്റ് മുറിയിലേക്ക് കയറി രണ്ടുപേരും..... "ഇഷ്ട്ടായോ തനിക്കു ഇവിടം.....?? " ഇന്ദുചൂഢൻ വൈശാലിക്ക് പിറകിലൂടെ ചെന്നു അവളെ കെട്ടിപിടിച്ചു.... "മ്മ്.. ഉവ്വ്..... അല്ലാ... നമ്മളിവിടെ സ്ഥിരതാമസത്തിന് വന്നതൊന്നും അല്ലാ ലോ.... " വൈശാലി തല ചെരിച്ചു ഇന്ദുചൂഢനെ നോക്കി.... "ഏയ് .. അല്ല ടാ.... കുറച്ചു ദിവസം നമ്മളിവിടെ കാണും.... ഏറിയാൽ ഒരാഴ്ച... അത് കഴിഞ്ഞു നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങാം.... എന്താ.... " "അതെന്തിനപ്പാ ഇവിടെ നിക്കണേ...?വേണേൽ രണ്ടുദിവസം നിന്നാൽ പോരെ... നമുക്ക് പൂവാം ന്നേ.... എനിക്ക് എല്ലാരേം കാണാൻ വല്ലാണ്ട് കൊതിയാവുന്നു.... !!!" അവള് ചിണുങ്ങികൊണ്ട് ഇന്ദുചൂഢന് നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു നിന്നു...... "ഇത്രേം നാള് കാത്തിരുന്നില്ലേ.... ഇനി വിരലിൽ എണ്ണാവുന്ന സമയം മാത്രം അല്ലെ ഉള്ളു വൈശു..... !!!" ന്നും പറഞ്ഞുകൊണ്ടു അവൾക്കരികിൽ നിന്നും മാറി ജനാലയ്ക്കരികിലേക്ക് നടന്നു ഇന്ദുചൂഢൻ..... "എനിക്കവനെ ഒന്നൂടെ കാണണം..... ഇനി ഒരിക്കലും അവൻ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരികെ വരില്ലെന്ന് ഉറപ്പാക്കണം..... !!" പെട്ടന്ന് തന്നെ ഇന്ദുചൂഢന്റെ മുഖത്ത് ഉണ്ടായിരുന്ന പുഞ്ചിരി മാഞ്ഞു..... ഏറിയ ഒരു ഗൗരവം പടർന്നു പിടിച്ചു അവനിൽ... "അച്ചേട്ടൻ എന്ത് ചെയ്യാൻ പോകുവാ അയാളെ...?? എനിക്ക് പേടിയാവുന്നു..... വേണ്ട അച്ചേട്ടാ.... ഒന്നും വേണ്ടാ..... നമുക്ക് പോകാം..... " അവന്റെ  കണ്ണുകളിലെ ക്രൗര്യം കണ്ടതും വൈശാലിയിൽ പൊടുന്നനെ ഒരു ഭയം ഉടലെടുത്തു..... "ഇല്ല വൈശു...... നിന്നെ വേദനിപ്പിച്ചവനെ വെറുതെ വിടാൻ കഴിയില്ല.....ഇത്ര പെട്ടന്ന്  മറന്നുവോ നീ എല്ലാം.....??? ഇന്നിപ്പോഴും  ജീവിതം തുടങ്ങിയത് പോലെ തന്നെ നിൽക്കുവാ നമ്മള് രണ്ടുപേരും,  തനിച്ചു....... !!!! നമ്മുടെ കൂടെ ഉണ്ടാകേണ്ടിയിരുന്ന ഒരാൾ എന്തിയെ...?? നമ്മുടെ കുഞ്ഞ് എന്തിയെ....??? " വേഗത്തിൽ അവൾക്ക് നേരെ നടന്നടുത്തു അവളുടെ ചുമലിൽ പിടിച്ചുലച്ചു കൊണ്ട് ഇന്ദുചൂഢൻ വിറ പൂണ്ടു..... തന്റെ ദേഷ്യത്തെ എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും അടക്കി നിർത്താൻ ആകുന്നില്ലായിരുന്നു അവന്..... "നിന്റെ ദേഹത്ത് കാണുന്ന വൈകൃതങ്ങൾ എല്ലാം നിനക്ക് ഒരുപാട് വേദന സമ്മാനിച്ചില്ലേ....??? എന്റെ മാത്രം ആയിരുന്നില്ലേ നീ.... എനിക്ക് മാത്രം സ്വന്തമായിരുന്ന ഉടലും ഉയിരും കൊണ്ട് അവൻ അമ്മാനമാടിയില്ലേ....??? നിന്നിൽ നിന്നും പിഴുതെറിയാൻ നോക്കിയത് ഈ എന്നെയായിരുന്നില്ലെ...??? അത്രയൊക്കെ ക്രൂരതകൾ നമ്മളോട് ചെയ്തവനെ വെറുതെ വിടാണമെന്നോ....??? ഞാൻ ഒരു മനുഷ്യൻ തന്നെയാ വൈശാലി.... വേവും നീറും ഒക്കെ ഉള്ള ഒരു മനുഷ്യൻ.... !!!! സഹിക്കുന്നതിനെല്ലാം ഒരു പരിധി ഉണ്ടായിരുന്നു..... പക്ഷെ... ഇന്നതില്ല....!!!!! നിനക്ക് വേണ്ടിയെന്നല്ല... ആർക്കുവേണ്ടിയും അവനെ ഞാൻ വെറുതെ വിടില്ല.... കൊല്ലാതെ കൊല്ലും ഞാൻ അവനെ..... !!!!" ഇന്ദുചൂഢൻ ദേഷ്യത്തോടെ ചുമരിൽ ആഞ്ഞിടിച്ചു.... ഇതെല്ലാം കണ്ട് എന്ത് പറയണമെന്നറിയാതെ കുഴങ്ങികൊണ്ടു വൈശാലി നിലത്തൂർന്നിരുന്നുപോയി... അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു ഒഴുകികൊണ്ടേ ഇരുന്നു..... ഏറെ നേരം ഇന്ദുചൂഢൻ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി കൊണ്ട് നിന്നു... തന്റെ കോപം ഒന്നയഞ്ഞപ്പോൾ പതിയെ വൈശാലിയെ നോക്കി.... കരഞ്ഞു കരഞ്ഞു കാല്മുട്ടിലെക്ക് മുഖം പൂഴ്ത്തി വച്ചു ഇരിപ്പുണ്ട് ഒരു മൂലയിൽ.... അവൻ പതിയെ അവളെ അടുത്തോട്ടു ചെന്നു..... !!!!! "വൈശു..... " അവളെ മുടിയിഴകളിൽ തഴുകികൊണ്ട് വിളിച്ചു ഇന്ദുചൂഢൻ..... "ഞാൻ..... ഞാൻ... അങ്ങനെ ഒന്നും.... " ഗദ് ഗദം കൊണ്ട് ഒന്നും പറയാൻ കഴിയുന്നില്ലായിരുന്നു അവൾക്ക്..... "സാരല്ല്യ... പോട്ടെ...??? ദേഷ്യം അടക്കാൻ ആയില്ലെനിക്ക്..... സങ്കടപ്പെടണ്ടാ.... " അവൾക്ക് മുന്നിൽ മുട്ടിൽ ഇരുന്നു അവളെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി അവൻ .... "കണ്ട് കൊതി തീർന്നില്ല എനിക്ക് ഈ മുഖം..... പക തീർക്കാൻ ഒരുങ്ങുമ്പോൾ ഇനിയും അച്ചേട്ടനെ നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന് പേടിയാ എനിക്ക്.... അതോണ്ടാ ഞാൻ.... വേണ്ടെന്നു പറഞ്ഞേ.... അല്ലാതെ അയാൾക്ക് മാപ്പ് കൊടുത്തിട്ടല്ലാ..... അങ്ങനെ ഒന്നിന് ഈ ജന്മം കഴിയുകയുമില്ല.... !!! അമ്മയായിരുന്നു ഞാൻ അച്ചേട്ടാ,  അമ്മയാവാൻ ഒരു കുഞ്ഞിനും ജന്മം നൽകണമെന്നില്ല....!!! ജീവന്റെ തുടിപ്പ് തന്റെ ഉദരത്തിൽ നാമ്പിടുന്നതറിയുന്ന നിമിഷം മുതലേ ഓരോ സ്ത്രീയും അമ്മയാണ്....... എന്റെ കുഞ്ഞിനെ കൊന്നു കളഞ്ഞ കാപാലികനാണയാൾ..... ഒരു ദാക്ഷണ്യവുമില്ലാതെ രാത്രിയെന്നോ പകലെന്നോ വെത്യാസമില്ലാതെ എന്റെ ശരീരം കശക്കി എറിഞ്ഞ നിഷ്ട്ടൂരൻ..... എന്നെ വേദനിപ്പിച്ചു രസിച്ചിരുന്ന ആഭാസൻ..... എന്റെ വേദനകളിൽ സന്തോഷം കണ്ടെത്തിയിരുന്ന ഒരു മുഴു ഭ്രാന്തൻ..... !!!! എങ്ങനെയാ ഞാൻ അയാൾക്ക് മാപ്പ് കൊടുക്കേണ്ടത്.....കഴിയില്ലാ എനിക്ക്......ഓർക്കാൻ പോലും ഇഷ്ട്ടം ഇല്ല്യാത്ത നൊമ്പരങ്ങൾ ആണ് എനിക്കതെല്ലാം..... !!!!! അയാൾക്കുള്ള ശിക്ഷയിൽ ഒരു ദാക്ഷണ്യവും വേണ്ടാ.... പക്ഷെ.... ഒന്നും സ്വയം അപകടം വിളിച്ചു വരുത്തികൊണ്ടവരുത് എന്നെ ഉള്ളു എനിക്ക്..... നമ്മുടെ കുഞ്ഞിനെ നഷ്ടമായിട്ട് നാളുകളായി..... ഒരുപാട് നാളായി ഏകാന്തതയുടെ തടവറയിലകപ്പെട്ടവളായിരുന്നു ഞാൻ....!!!! ഇപ്പോഴാണ് വീണ്ടും സ്വപ്നം കണ്ട് തുടങ്ങിയത്.... ഇനിയും ആരെയും നഷ്ടമാകാൻ വയ്യെനിക്ക്.... മരിച്ചു പോകും ഞാൻ അച്ചേട്ടാ..... !!!" ഏങ്ങലടികൾക്കൊടുവിൽ അവൾ പറഞ്ഞു നിർത്തിയ വാക്കുകൾ അവന്റെ കർണപുടത്തെ തഴുകിയതും അവന്റെ കൈകൾ അറിയാതെ തന്നെ അവളുടെ അധരങ്ങളെ പൊതിഞ്ഞിരുന്നു.... അവന്റെ കൺകോണിൽ നനവ് പടർന്നിരുന്നു..... "വേണ്ടാ.... അരുതാത്തതോന്നും ചിന്തിക്കണ്ട......നമുക്ക് ജീവിക്കണ്ടേ സന്തോഷത്തോടെ....??? നമ്മള് സ്വപ്നം കണ്ടിരുന്നപോലെ,  കുടുംബവും കുഞ്ഞുങ്ങളും ഒക്കെയായി.... അതിനു പാതി വഴിയിൽ വച്ചു യാത്ര പറയാൻ പാടില്ല.  നീ ഇല്ലാതെ വയ്യെനിക്ക്.... അതോണ്ടാ തേടി വന്നത്..... !!!!" തന്റെ മാറിലിരുന്ന അവളുടെ കുഞ്ഞു മുഖം തന്റെ കൈകളിൽ കോരി എടുത്തുകൊണ്ടു ചോദിച്ചു അവൻ.... വേണമെന്ന് അവള് തലയാട്ടിയതും നേർത്തൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ അവളുടെ നെറുകയിൽ നനുത്തൊരു ചുംബനം നൽകി അവൻ..... തന്റെ രണ്ട് കണ്ണുകളും ചേർത്തടച്ചു ആ സ്നേഹചുംബനം ഏറ്റുവാങ്ങി വൈശാലി.... പിന്നെ പതിയെ അവളുടെ കവിളുകളെ തഴുകി ഇന്ദുചൂഢന്റെ  അധരങ്ങൾ  അവളുടെ അധരങ്ങളിൽ ചെന്നു വീണു.... നീണ്ട ചില നിമിഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം വൈശാലിയെ  തന്നിൽ നിന്നും വേർപെടുത്തി തന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പിടിച്ചു ഇന്ദുചൂഢൻ..... "ധൈര്യമായിട്ടിരിക്ക് വൈശു..... ഒന്നും വരില്ല... ആർക്കും.... ഇതിനൊരു പരിസമാപ്തി കണ്ടിട്ടേ ഇനി ഞാൻ വരൂ.... നിനക്ക് കൂട്ട് അമ്മുവും അമ്മായിയും ഒക്കെ ഉണ്ടാവും..... " ഇന്ദുചൂഢൻ അവളെയും കൊണ്ട് തറയിൽ നിന്നും  എഴുനേറ്റു..... "പോയി വരാം.... !!!" അവളുടെ സമ്മതത്തിന് കാത്തുനിൽക്കാതെ വീണ്ടുമൊരിക്കൽ കൂടെ അവളുടെ നെറുകയിൽ മുകർന്നുകൊണ്ട്  അവൻ ആ വീടിന്റെ പടികൾ ഇറങ്ങി... ************ സന്ധ്യയോടടുത്ത സമയം... ഇന്ദുചൂഢന്റ്  വണ്ടി ടൗണിലൂടെ കറങ്ങികൊണ്ടിരുന്നു...... പാതകളൊക്കെ വിജനമായികൊണ്ട് ഇരിക്കുന്ന നേരം അവൻ തന്റെ വണ്ടി ടൗണിന് തൊട്ട് കിടക്കുന്ന ഒരു ചേരിയൊട് ചേർത്ത് നിർത്തി.... അവിടുന്നിറങ്ങി   മുന്നിൽ കാണുന്ന വഴിയിലൂടെ മുൻപോട്ടു നടന്നു ഇന്ദുചൂഢൻ.... അവിടെ കാണുന്ന മുഖങ്ങളിൽ എല്ലാം തന്നെ പറഞ്ഞറിയിക്കാനാവാത്ത തരം ഭാവങ്ങൾ.... ഓരോരുത്തരെയും മറികടന്ന് പോകുമ്പോൾ അവരെല്ലാം ഒരു വഷളൻ ചിരിയോടെ അവനെ തൊട്ടും തലോടിയും പോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു... ചിലർ വീടിന്റെ പടിവാതിൽക്കൽ നിന്ന് അകത്തേക്ക് ക്ഷണിക്കുന്നു..... വേറെ ചിലർ പലതരം ഭാവങ്ങളിലൂടെ തന്റെ ഇങ്കിതം അറിയിക്കുന്നു.... ഒരു ചെറു മന്ദഹാസത്തോടെ അവയെല്ലാം നേരിട്ട്കൊണ്ട് ഇന്ദുചൂഢൻ മുന്നോട്ടേക്ക് നടന്നു.... അവസാനം വലിയൊരു വീടിന്റെ വാതിൽക്കൽ എത്തി...... അവിടെ കൂടിയിരുന്ന സ്ത്രീജനങ്ങൾ എല്ലാം മരിയാദയോടെ അവനെ അകത്തേക്ക് ക്ഷണിച്ചു...... കുറച്ചു സമയത്തിനു ശേഷം ഇന്ദുചൂഢൻ വെളിയിലേക്ക് ഇറങ്ങി.... കൂടെ നാല് പെണ്ണുങ്ങളും..... അവരെല്ലാം  സർവ്വാഭരണ വിഭൂഷിതകളായിരുന്നു..... തന്നെ പിന്തുടരാൻ അവരോട് ആവശ്യപ്പെട്ട് കൊണ്ടു ഇന്ദുചൂഢൻ അവർക്ക് മുന്നേ നടന്നു തന്റെ വണ്ടിയിൽ കയറി ഇരുന്നു...... !!!!! ആ നാല് സ്ത്രീകളും വന്നു വണ്ടിയുടെ ബാക്സീറ്റിലേക്ക് കയറിയതും ഇന്ദുചൂഢൻ വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട്‌ ചെയ്തു..... യാത്രക്കിടയിൽ ഇന്ദുചൂഢൻ അവരോട് സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു..... അവന്റെ വാക്കുകൾ കേൾക്കെ അവർ പരസ്പരം നോക്കി...... കേൾക്കുന്ന വാർത്തയിൽ സാധാരണയിൽ കവിഞ്ഞൊരു വിശേഷം കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു..... വിശ്വസിക്കാൻ കുറച്ചു പാട് പെട്ടെങ്കിലും അവര് ഇന്ദുചൂഢൻ പറഞ്ഞത് എല്ലാം സമ്മതിച്ചു കൊടുത്തു...... ഇന്ദുചൂഢന്റെ വണ്ടി നേരെ ചെന്നത് ഗുപ്‌ത ബംഗ്ലാവിലേക്ക് ആയിരുന്നു..... പൂമുഖത്തു ഊഞ്ഞാലിൽ തന്നെ സിദ്ധു ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു..... "സിദ്ധു.... ജീവനുണ്ടോടാ ആ കഴുവേറീടെ മോൻ.... " ഇന്ദുചൂഢൻ കുപ്പയത്തിന്റെ കൈ തെറുത്തു കയറ്റികൊണ്ട് പൂമുഖത്തേക്ക് കയറി വന്നു.... "യ്യോ.... അത് ചിരഞ്ജീവിയാ... അത്രപെട്ടന്നൊന്നും ചാകത്തില്ല അച്ചുവേട്ടാ.... !!! അല്ല... എന്താ അച്ചുവേട്ടന്റ് ഉദ്ദേശം... അയാളെ ഡോക്ടറേ കാണിച്ചു ചികിൽസിപ്പിക്കാൻആണോ...?? എന്തിനാ അവന്റെ മുറിവ് ഒക്കെ കെട്ടിവയ്ക്കാൻ പറഞ്ഞേ....?? " "ഹഹ...ഹ..ഹാ... സിദ്ധുവേ... ഇങ്ങനെ മണ്ടൻ ചോദ്യം ചോദിക്കാതെടാ.... ചോര വാർന്നു ഒഴുകിയാൽ അവൻ ഇന്ന് തന്നെ വടിയാകും.... അതിനല്ലല്ലോ ഞാൻ ഈ കണ്ട റിസ്ക് ഒക്കെ എടുത്തേക്കുന്നെ....??? " "എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല.... എന്തിനാ അച്ചുവേട്ടൻ അയാളെ ഇങ്ങനെ കിടത്തിയേക്കുന്നെ....?? കൊന്നു കളഞ്ഞൂടെ....?? " അവന് ദേഷ്യം വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു... "നീ നിന്ന് സിബിഐ കളിക്കാതെ ആ വണ്ടിയിൽ ഉള്ളവരോട് ഇങ്ങോട്ട് ഇറങ്ങി വരാൻ പറയ്.... നമുക്ക് ഇനി ഗാല്ലറിയിൽ ഇരുന്നു കളികാണാം.... കളി ഇനി അവർ തമ്മിൽ ആയിക്കോളും.... അല്ല നീ ആ കടുവയ്ക്ക് ഫുഡ്‌ ഒക്കെ കൊടുത്തില്ലേ....?? " "പിന്നെ.... അതൊക്കെ എപ്പോഴേ വലിച്ചു കേറ്റി അവൻ.... " ന്നും പറഞ്ഞു സിദ്ധു ഡോർ തുറന്നതും അതിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി വരുന്നവരെ കണ്ട് വായും പൊളിച്ചു നിന്നു... പിന്നെ ഒന്നും നോക്കാതെ വേഗം ഇന്ദുചൂഢന്റ് അടുത്തേക്ക് ചെന്നു... "അച്ചുവേട്ടാ.... എന്തായിത്....?? ഏട്ടത്തി എങ്ങാനും കണ്ടാൽ എന്താ ഉണ്ടാവുക..... ഇന്നത്തോടെ ഡിവോഴ്സ് എടുത്തു കയ്യിൽ തരും... നിങ്ങൾക്ക് വട്ടുണ്ടോ മനുഷ്യാ....?? " അവൻ ഒന്നും പിടികിട്ടാതെ ഇന്ദുചൂഢനെയും അവരെയും മാറി മാറി നോക്കി.... "ടാ പൊട്ടാ.... അവിടെ നിന്ന് തല പുണ്ണാക്കാതെ ഇങ്ങു വാ.... വിശേഷം ഒക്കെ നിനക്ക് ഞാൻ പറഞ്ഞു തരാം... പിന്നെ ഇപ്പൊ കാണുന്നതൊന്നും പൊന്നുമോൻ ഏട്ടത്തിയെ വിളിച്ചു അറിയിക്കാൻ നിക്കണ്ട.....!!!!! ഇനി അറിഞ്ഞെന്നു വച്ചു ഒന്നും സംഭവിക്കാനും പോണില്ല..... മറ്റാർക്ക് അറിയില്ലെങ്കിലും അവൾക്കറിയാം എന്നെ.... !!! ഇന്ദുചൂഢൻ ചെറു മന്ദഹാസത്തോടെ പറഞ്ഞു നിർത്തിയതും തുറന്നു പിടിച്ചിരുന്ന വണ്ടിയുടെ ഡോർ അടച്ചു കൊണ്ടു ചിരിയോടെ സിദ്ധാർഥ് അകത്തേക്കു കയറി വന്നു.... അവർ രണ്ടുപേരും ആ ബംഗ്ലാവിന്റെ നിലവറയിലേക്ക് നടന്നു..... അതിനകത്ത് കയ്യും കാലും  ഒക്കെ ഫ്രാക്ചർ ആയി ഒന്നെഴുന്നേൽക്കാൻ പോലുമാകാതെ ഇന്ദുചൂഢന്റെ വരവും കാത്തു ഒരു രാക്ഷസൻ ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു..... "സുഖം തന്നെയല്ലേ  മിസ്റ്റർ മഹേശ്വർ ഗുപ്‌ത.... എങ്ങനെയുണ്ട് നിലവറയിലെ താമസം ഒക്കെ....?? " നിലവറയുടെ വാതിൽ തള്ളി തുറന്നുകൊണ്ട് ഇന്ദുചൂഢൻ അകത്തേക്ക് കയറി... കൂടെ സിദ്ധാർഥും.... "ടാ..... ഞാൻ ഇവിടെ നിന്നും എഴുന്നേറ്റാൽ നിന്റെ അന്ത്യം എന്റെ കൈ കൊണ്ട് ആയിരിക്കും.... എന്നെ നിനക്ക് ശെരിക്കറിയില്ല..... !!!" ദേഷ്യം കൊണ്ട് വിറപൂണ്ട മഹേശ്വർ അവന് നേരെ നോക്കി അലറി.... "അതിനു നീ ഇനി ഇവിടുന്ന് എഴുനേറ്റു പുറം ലോകം കണ്ടാൽ അല്ലെ.....ആദ്യം നേരെ നിൽക്കാൻ നോക്കെടാ... എന്നിട്ട് വെല്ലുവിളിക്ക് നീ.... അവന്റെ ഒരു ###$$$$$$....." അവനെക്കാൾ പതിന്മടങ്ങ് ശബ്ദത്തിൽ ഇന്ദുചൂഢൻ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങിയതും മഹേശ്വറുടെ ശബ്ദം നിലച്ചു.... "ഞാൻ നിന്നെ ബാക്കി വച്ചിട്ട് വേണ്ടേ നീ ഇനി പകരം വീട്ടാൻ...... നിന്നെകൊണ്ട് ആവുന്നതും നീ നോക്ക് എന്നെ ജയിക്കാൻ...... അതിനു മുൻപ് നിനക്ക് വേണ്ടി ഞാൻ കുറച്ചു ഐറ്റംസ് കൊണ്ടുവന്നിട്ടുണ്ട്.... നമുക്കൊന്ന് കണ്ടാലോ.....? " ന്നും പറഞ്ഞു ഇന്ദുചൂഢൻ സിദ്ധുവിനെ നോക്കിയതും ആ നോട്ടത്തിന്റ അർത്ഥം മനസ്സിലായപോലെ അവനൊന്നു ചിരിച്ചു തലയാട്ടികൊണ്ട് പുറത്തേക്ക് പോയി.... ഒരു മിനുട്ടിൽ തിരികെ വന്നതും അവനൊപ്പം  ആ  നാല് സ്ത്രീകളും  ഉണ്ടായിരുന്നു...... ഒന്നും മനസ്സിലാകാതെ അവരെയും ഇന്ദുചൂഢനെയും മാറി മാറി നോക്കി മഹേശ്വർ.... "എന്തായിത്....?? " മഹേശ്വറുടെ കണ്ണുകൾ രക്തവർണ്ണമാർന്നു..... അന്നേരം ഇന്ദുചൂഢൻ അവരെ നോക്കി ആ മുറിക്ക് പുറത്തു നിൽക്കാൻ ആംഗ്യം കാട്ടി...... അവർ നാലുപേരും പുറത്തേക്ക് പോയി..... "എന്തായിത്....? ഏതായിത്? എന്നൊക്കെ നിനക്ക് ഞാൻ പറഞ്ഞു തരാം...... ഒറ്റയടിക്ക് നിന്നെ തീർക്കാൻ അറിയാഞ്ഞിട്ടല്ല പട്ടിയെ പോലെ തീറ്റയും തന്ന് നിന്നെ ഇവിടെ ഇങ്ങനെ കിടത്തിയേക്കുന്നതു....... എന്റെ പെണ്ണ് അനുഭവിച്ച എല്ലാ വേദനയും നിന്നെ അനുഭവിപ്പിച്ചിട്ടേ ഞാൻ നിന്നെ കൊല്ലു.....അതുവരെ ഇങ്ങനെ കൊല്ലാതെ കൊന്നുകൊണ്ടിരിക്കും...... !!" അതും പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഇന്ദുചൂഢൻ അവിടെ ഇരുന്ന കസേരയിൽ കാലിന്മേൽ കാൽ കയറ്റി വച്ചിരുന്നു..... "നീ എന്താ കരുതി വച്ചേക്കുന്നേ... ഈ റേപ്പ് എന്നത് ആണുങ്ങൾടെ മാത്രം കുത്തകയാണെന്നോ...??? കൈ കരുത്തു കാട്ടി ഏതൊരു പെണ്ണിനേയും കീഴ്പ്പെടുത്തുമ്പോൾ അവൾ നിന്നെപോലുള്ളവർക്ക് മുന്നിൽ കീഴടങ്ങി തരുന്നത് ദൈവം പുരുഷനും സ്ത്രീക്കും ഒരേ ബലം നൽകാത്തത് കൊണ്ടാണ്...... ആണിന് നട്ടെല്ല് തന്നത് പെണ്ണിനെ സംരക്ഷിക്കാനാ... അല്ലാതെ അവളുടെ നടു ഒടിക്കാൻ അല്ല...... നീ തന്നെ ഒന്നു ചിന്തിക്കൂ.... സ്ത്രീകൾക്ക് പുരുഷന്റെ കരുത്തും ബലവും നല്കിയിരുന്നേൽ അവളെ ഏതെങ്കിലും ഒരുത്തൻ തൊടുമോ...?? ഇല്ല.... മുട്ടുവിറയ്ക്കും ഏതൊരു ആണിന്റെയും ....!!!! നിനക്ക് നീരജയെ ഓർമ ഉണ്ടല്ലോ ല്ലേ...?? നിന്നേ വിശ്വസിച്ചു നിന്റെ കൂടെ ഒരു ജീവിതം സ്വപ്നം കണ്ട് നിന്റെ ഭാര്യയായിരുന്ന ഒരു പാവം പെങ്കൊച്ചിനെ..?? എന്റെ കുഞ്ഞനിയത്തിയെ..... !!!!" സ്വന്തം ഭാര്യേ മറ്റൊരുത്തനെ കൊണ്ട് റേപ്പ് ചെയ്യിച്ച നീ ഒക്കെ എവിടുത്തെ ആണാണെടാ....??? ഇന്നും ആ പാവത്തിന് അറിയില്ല നീയാണ് അതിനു പുറകിൽ എന്ന്..... അറിയിച്ചിട്ടില്ല ഞാൻ...... !!! നിന്നോട് എന്ത് സ്നേഹം ആയിരുന്നു അവൾക്ക്.... ആ അവളെ ഒഴിവാക്കാൻ വേണ്ടി മഹിയ്ക്ക് മുന്നിലേക്ക് അവളെ എറിഞ്ഞു കൊടുത്തു നീ പലപ്രാവശ്യം.... നിനക്ക് വേണ്ടെങ്കിൽ അവളെ അവളുടെ പാട്ടിനു വിട്ടേക്കമായിരുന്നില്ലേ...??? സ്വസ്‌ഥമായി ജീവിച്ചേനെ അവള്.... പക്ഷെ നിന്നിലെ രാക്ഷസൻ അവളെ വെറുതെ വിട്ടില്ല...... !!!! ഒരു ഭർത്താവും ചെയ്യാൻ പാടില്ലാത്ത ക്രൂരത അവളോട് ചെയ്തു നീ.... !!! സ്വന്തം ഭാര്യയോട് കരുണ കാണിക്കാത്തവൻ പിന്നെ എങ്ങനെ എന്റെ പെണ്ണിനോട് കരുണകാണിക്കും ല്ലേ...??? പാവമായിരുന്നില്ലേ എന്റെ പെണ്ണ്.... കരഞ്ഞു നിന്റെ കാലുപിടിച്ചിട്ടില്ലേ.. പലപ്രാവശ്യം....?? ഒരിത്തിരി കരുണ കാണിക്കാമായിരുന്നില്ലേ അവളോട്....?? പോട്ടെ... എന്റെ കുഞ്ഞ് എന്ത് പാപം ചെയ്‌തേടാ നിന്നോട്.... അവളെകൊണ്ട് വിഷം തീറ്റിച്ചു ഞങ്ങളുടെ കുഞ്ഞിനെ കൊന്നു കളഞ്ഞില്ലേ നീ.....???? എല്ലാത്തിനും നിനക്ക് ഒരു ന്യായമേ ഉള്ളു.... കാമം.... !!!! അതിന്ന് തീർക്കാൻ പോകുവാ ഞാൻ.... റേപ്പ് ചെയ്യപ്പെടുന്ന പെണ്ണിന് മാത്രം അല്ല... ആണിനും വേദന ഒന്നു തന്നെയെന്ന് ഇന്ന് നീ മനസ്സിലാക്കണം..... നിനക്ക് ആരും തൊടാത്ത നിഷ്കളങ്കയായ പെൺകുട്ടികളെ അല്ലാരുന്നോ പ്രിയം..... ആ പ്രിയം ഇന്നത്തോടെ തീരും...... അങ്ങോട്ട് ഒന്ന് നോക്കിയേ.... ആ വന്നവർ എല്ലാം അതിനുള്ളവരാ....!!! അവര് നിന്നെ ഒന്ന് സ്നേഹിക്കാൻ പോകുവാ.... ഏതായാലും ചാവുന്നതിന് മുന്നേ നിനക്ക് ഞാൻ സമ്മാനം ഒന്നും തന്നില്ലെന്ന് ഇനി പറയരുത്...... !!!!" ന്നും പറഞ്ഞു ഇന്ദുചൂഢൻ ചിരിയോടെ കസേരയിൽ നിന്നും എഴുനേറ്റു.... എല്ലാം കണ്ടും കെട്ടും മഹേശ്വറുടെ തോണ്ട വറ്റി വരണ്ടിരുന്നു..... അവന് നന്നായി ദാഹിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു...... "ഇന്ദുചൂഢൻ...... നോ...... !!! വേണ്ടാ..... നീ എന്നെ കൊന്നു കളഞ്ഞെക്ക്.......നോ ഇന്ദുചൂഢൻ..... " എല്ലാം കേട്ടുകഴിഞ്ഞതും കിടന്നു അലറാൻ തുടങ്ങി മഹേശ്വർ...... അവന്റെ അലറൽ കേട്ട്  ഒരു ചിരിയോടെ ഇന്ദുചൂഢൻ ആ മുറിക്ക് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി...... "നിങ്ങൾ എന്ത് ചെയ്താലും വേണ്ടില്ല.... അവന്റെ അലറൽ എനിക്ക് കേൾക്കണം...... !!! പിന്നെ ദൃതി വേണ്ടാ.... നാല് ദിവസം നിങ്ങൾക്ക് മുൻപിൽ ഉണ്ട്.... അവനെ ഒന്നിനും കൊള്ളാത്ത ഒരു ശവമായി കിട്ടണം എനിക്ക്...... !!!" ആ സ്ത്രീകൾക്ക് നേരെ നോക്കി പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ഇന്ദുചൂഢൻ മുകളിലേക്ക് പടികൾ കയറിപ്പോയി.... ഇന്ദുചൂഢൻ മുകളിലേക്ക് കയറിപ്പോയതും ആ നാല് പേരും ആ മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് കയറി വന്നു..... "ടി..... !!!! ഒറ്റ എണ്ണം തൊട്ട് പോകരുതെന്നേ.... !!! കൊന്നു കളയും ഞാൻ എല്ലാത്തിനെയും.... !!!" മഹേശ്വർ അവർക്ക് നേരെ നോക്കി അലറി...... "വാങ്ങിച്ച കാശിന്റെ ജോലി ചെയ്തേ പറ്റു ഞങ്ങൾക്ക്..... എന്നത്തേതിനേക്കാളും മൂന്നിരട്ടിയ ആ സാറ് തന്ന പ്രതിഫലം....  !!!" "പിന്നെ ആ സാറു പറഞ്ഞതൊക്കെ ഞങ്ങളു കേട്ട്.... ആ സാറിന്റെ ഭാര്യയെയും അനിയത്തിയെയും ഒക്കെ ഉപദ്രവിച്ച നിന്നെ വെറുതെ വിടാൻ തോന്നുന്നില്ല...... " "നിന്നെ  പ്പോലെ ഉള്ളവരാ ഞങ്ങളെ ഒക്കെ ഈ നിലയിൽ ആക്കിയേ.... അതിലൊരുത്തനെങ്കിലും ശിക്ഷ കൊടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞാൽ പുണ്യം കിട്ടും ഞങ്ങൾക്ക്...... " ന്നും പറഞ്ഞു ആ നാലുപേരും അയാൾക്കടുത്തേക്ക് നടന്നടുത്തു......  "നോ........ !!!!" അവരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടതും തോണ്ട പൊട്ടുമാറുച്ചതിൽ അലറിവിളിച്ചു  മഹേശ്വർ..... (ബാക്കി പാർട്ട്‌ 2വിൽ ഉണ്ട് ) #📙 നോവൽ