#💞 പ്രണയകഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📔 കഥ #📙 നോവൽ അനാഥ : ഭാഗം 11 - ഞാൻ തിരികെ റൂമിലേയ്ക്ക് നടന്നു… എവിടെയാണ് കിരൺ സാറിനെ കണ്ടതെന്ന് എത്ര ആലോചിച്ചിട്ടും എനിക്ക് മനസിലായില്ല…. ആലോചനയോടെ തന്നെ ഞാൻ റൂമിൽ എത്തി…. എന്താടോ പോയില്ലേ താൻ? പിന്നേ… മഹിയേട്ടന്റെ കൂട്ടുകാരൻ വന്നിട്ടുണ്ട്… ആര്?? കിരണോ?? അവൻ ഇത്ര വേഗം ഇങ്ങെത്തിയോ?? ആള് ധൃതിയിൽ താഴേയ്ക്ക് പോകാൻ തുടങ്ങി… ഞാൻ മാഹിയേട്ടന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു നിർത്തി… കട്ടൻ എന്താ കുടിക്കാതെ?? അതേ.. കുറച്ചു മുൻപ് തലവേദന മുഴുവൻ മാറി… പിന്നെന്തിനാ കുടിക്കുന്നെ? ആള് ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു… ഞാനും ചിരിച്ചു… കുടിച്ചിട്ട് പോ മഹിയേട്ടാ…. ഹാ.. എന്നാൽ കുടിച്ചേക്കാം… എന്റെ പ്രിയതമ ഉണ്ടാക്കിയതല്ലേ?? അപ്പൊ സ്നേഹമുണ്ട്… നല്ല കുട്ടി…. നിന്നോട് സ്നേഹം മാത്രമല്ലേ ഉള്ളു പെണ്ണേ.. . …. ചിരിയോടെ എന്റെ കവിളിൽ തട്ടി ആളത് പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാനും ചിരിച്ചു പോയി. ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ ഞങ്ങൾ രണ്ടാളും താഴേയ്ക്ക് ചെല്ലുമ്പോൾ കിരൺ സാറ് അച്ഛനുമായി എന്തോ കാര്യമായ ചർച്ചയിലാണ്… നീ ഇത്ര പെട്ടെന്ന് ഇങ്ങു പോന്നോടാ?? ഒന്നും പറയണ്ട അളിയാ… SP വിളിപ്പിച്ചതാ… ആള് നമ്മുടെ അമ്മായിയച്ഛനാ… അമ്മായിയച്ഛനായൊണ്ട് പറയുകയല്ല കേട്ടോ.. തള്ളിന്റെ ഉസ്താദാ….. കുറച്ചു ദിവസമായി കണ്ടിട്ട്. ഫോണിൽ കൂടെയുള്ള തള്ളലേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു… അത് കൊണ്ട് നേരിട്ട് തള്ളാൻ വിളിച്ചതാ.. തള്ളി തള്ളി കടലിൽ കോണ്ടിടുമെന്നായപ്പോ ഞാൻ പതുക്കെ എസ്‌കേപ്പ് ആയി…. അതായിരുന്നു ഫോൺ വന്നപ്പോ നിനക്കിത്ര സന്തോഷം അല്ലേ? ഒന്ന് പോടാപ്പാ… എന്റെ ഭാര്യ വിളിച്ചാൽ പോലും എനിക്ക് സന്തോഷം ഉണ്ടാകില്ല… പിന്നെയാ അമ്മായിയപ്പൻ… പിന്നെ തള്ള് കേട്ട് കുറച്ചു വിശപ്പ് കൂടി…. കിരൺ സാർ എന്നെ നോക്കി. ഇതാണോ നിന്റെ സഹധർമിണി??? പരിചയപ്പെടുത്തിയില്ലല്ലോടെ??? അല്ലെങ്കിൽ വേണ്ട… ഞാൻ തന്നെ പരിചയപ്പെടാം…. Hi നിമിഷ… ഞാൻ കിരൺ.. ഇയാളുടെ മഹിയേട്ടന്റെ ക്ലോസ് ഫ്രണ്ട്… എനിക്ക് നേരെ ഷേക്ക്‌ ഹാൻഡിനായി കൈ നീട്ടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു… ഞാൻ ഒന്ന് പകച്ചു… പിന്നെ ഒരു വിളറിയ ചിരിയോടെ കൈ കൂപ്പി… അദ്ദേഹം ചിരിയോടെ തന്നെ കൈ പിൻവലിച്ചു… എന്റെ നേരെ കൈ കൂപ്പി… നിന്റെ ആള് ഒരു നാണം കുണുങ്ങി ആണെല്ലോടാ…. അതോ പോലീസിനെ പേടിയാണോ? ഞാൻ അല്ല എന്ന് തലയാട്ടി… അതൊക്കെ നമ്മുടെ ആള്.. എന്റമ്മോ ! എന്റെ ഫ്രണ്ട്‌സിനെ കണ്ടാൽ ഇടിച്ചു കേറി തന്നെ മിണ്ടും.. അവസാനം ഞാനാണോ അവളാണോ ശെരിക്കും അവരുടെ ഫ്രണ്ട് എന്ന് എനിക്കും അവർക്കും സംശയം ആകും. അതാണ്‌ സാധനം.. തള്ളിന്റെ കാര്യത്തിൽ അവൾ അച്ഛന്റെ മോള് തന്നെയാ… പിന്നെ നല്ല കുക്ക് ആണ്.. അത് കൊണ്ട് മാത്രം ഞാൻ അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്ത് പോകുന്നു… ഞങ്ങൾ എല്ലാരും ചിരിച്ചു… അവർ പിന്നീട് എന്തൊക്കെയോ സംസാരിച്ചു….. കൂടുതലും പഴയ കാര്യങ്ങൾ ആയിരുന്നു… അമ്മയും അച്ഛനും മുത്തശ്ശിയും ഒപ്പം കൂടി…. ഞാൻ വെറും കേൾവിക്കാരിയായി… ഞാനും അമ്മയും ഒഴികെ മറ്റുള്ളവർ ഉണ്ണാനിരുന്നു… ഞങ്ങൾ വിളമ്പി… നല്ല സൂപ്പർ ഫുഡ്‌ അമ്മേ… അമ്മേടെ കൈപ്പുണ്യം ഓരോ ദിവസം കഴിയുംതോറും കൂടിക്കൂടി വരികയാണല്ലോ? പുഴ മീൻ കറി അസാധ്യ ടേസ്റ്റ്…. അത് നിമ്മീ മോള് ഉണ്ടാക്കിയതാ മോനേ… എന്നേക്കാൾ നല്ല കുക്ക് ആണ് മോള്… ആഹ്.. അത് നന്നായി.. അപ്പൊ ഇനി ഇടയ്ക്കിടെ വരാം… അമ്മേടേം നിമിഷേടേം കൈപ്പുണ്യം അറിയാൻ… വൈകിട്ട് ചായ കൂടി കുടിച്ചു കഴിഞ്ഞാണ് കിരൺ സാർ പോയത്. പോകാൻ നേരം എന്നോട് പറഞ്ഞു… തന്റെ സഹോദരനെ നമുക്ക് കണ്ടെത്താം കേട്ടോ …. ആളുടെ ഒരു ഫോട്ടോ പോലും ഇല്ലേ കയ്യിൽ??? ഇപ്പോഴില്ല. ഒരെണ്ണം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഓർഫനേജിൽ വച്ച് എല്ലാരുമായിട്ടെടുത്തത്… അത് മതി… എന്നാൽ അത് എടുത്ത് കൊടുക്കേടോ… ഇപ്പോഴില്ല മഹിയേട്ടാ… ഓർഫനേജിൽ നിന്നും ടീച്ചറമ്മേടെ അടുത്തേയ്ക്ക് പോരാൻ നേരം നോക്കിയപ്പോൾ അത് കാണാനില്ലായിരുന്നു… റെജി എടുത്തിട്ടുണ്ടാവും.. അതിൽ ഞാനും ഉണ്ടായിരുന്നു… അതിലെ എന്റെ ഫോട്ടോയും റോയി സാറിന്റെ ഫോട്ടോയും കൂടിയാവും അവൻ മോർഫ് ചെയ്‌തിട്ടുണ്ടാവുക… ആരാ ഈ റെജി??? അതൊരു വില്ലൻ കഥാപാത്രം ആണ്… അതിനെക്കുറിച്ചൊക്കെ നിന്നോട് ഞാൻ പിന്നീട് വിശദമായി പറയാം…. എന്നാൽ ശരി.. എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ ഞാൻ അറിയിക്കാം… ശെരിയെടാ… ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ അടുക്കളയിലെ പണികളൊക്കെ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ 4 മണിയോളമായി… അച്ഛനും അമ്മയും കൂടി എന്തൊക്കെയോ സാധനങ്ങൾ വാങ്ങാനായി പോയി… മുത്തശ്ശി ഊണ് കഴിഞ്ഞ് ഉറക്കമാണ്. മഹിയേട്ടൻ ആരെയോ ഫോൺ വിളിക്കുന്നു… ഞാൻ സെറ്റിയിലേക്ക് ഇരുന്നു ന്യൂസ്‌പേപ്പർ കയ്യിലെടുത്തു… മറിച്ചു നോക്കി… വായിക്കാൻ തോന്നിയില്ല… നല്ല ക്ഷീണം തോന്നി… അപ്പോഴാണ് മഹിയേട്ടൻ വന്നത്… എന്റെ അടുത്ത് വന്നിരുന്നു…. ഞാൻ പറഞ്ഞ കാര്യം താൻ ആലോചിച്ചോ?? എന്ത്?? പി ജി ക്ക് ജോയിൻ ചെയ്യുന്ന കാര്യം… അത് പിന്നെ… ഡിസ്റ്റന്റ് ആയിട്ട് ചെയ്യാം മഹിയേട്ടാ… അതെന്താ?? കോളേജിൽ അഡ്മിഷൻ കിട്ടാൻ തനിക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടൊന്നും ഉണ്ടാവില്ലെടോ…. അതല്ല മഹിയേട്ടാ… എല്ലാം ഡിഗ്രി കഴിഞ്ഞു വരുന്ന കുട്ടികളാവും… ഞാൻ മാത്രം … ഛെ… താൻ അങ്ങനെയൊന്നും ചിന്തിക്കണ്ടടൊ….പിന്നെ തനിക്ക് ഡിസ്റ്റന്റ് എഡ്യൂകേഷൻ നോക്കണമെങ്കിൽ ഇഗ്‌നോ അല്ലെങ്കിൽ കേരള യൂണിവേഴ്സിറ്റി നോക്കാം… ഞാൻ ഒന്ന് തിരക്കെട്ടെ… പക്ഷെ ക്ലാസ്സിൽ പോയിരുന്നു പടിക്കുന്നതാണെടോ അതിന്റെ സുഖം… താൻ ഒന്ന് കൂടി ആലോചിക്ക്… മ്മ്… പിന്നെ മഹിയേട്ടാ… ഞാൻ ഒരു കാര്യം പറയട്ടെ? പറഞ്ഞോ … അതിന് മുഖവുരയുടെ ആവശ്യമില്ലല്ലോ? കിരൺ സാറില്ലേ?? സാറിനെ എനിക്കറിയാം… നല്ല പരിചയമുള്ള മുഖം…. അത് പിന്നെ അവൻ ഇടയ്ക്കൊക്കെ ട്രിവാൻഡ്രം വരുന്നതാ… താൻ എവിടേലും വച്ച് കണ്ടിട്ടുണ്ടാവും…. അങ്ങനെയല്ല മഹിയേട്ടാ… ഒന്നോ രണ്ടോ തവണ കണ്ടാലൊന്നും എനിക്ക് ഓര്മയുണ്ടാവില്ല… എല്ലാരും എന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തി പറയുന്ന ഒരു കാര്യം അതാണ്‌…. ഇത് ഞാൻ അടുത്ത് ഇടപഴകിയിട്ടുള്ള പോലുള്ള മുഖ പരിചയം… പക്ഷെ എവിടെയാണെന്ന് ഒരു ഐഡിയയും ഇല്ല…. ഏയ്‌… കിരണിനെ അങ്ങനെ പരിചയം ഉണ്ടാകാൻ ഇടയില്ല… ആ.. ഇനി അത് ആലോചിച്ചു തല പുകയ്ക്കണ്ട…. താൻ വല്ലാതെ tired ആണ്… പോയി കുറച്ചു കിടക്കു… എനിക്ക് കുറച്ചു പണിയുണ്ട്… മ്മ് ഞാൻ റൂമിലേയ്ക്ക് പോയി… നല്ല ക്ഷീണം തോന്നി.. കിടന്നുടനെ മയങ്ങിപ്പോയി… അമ്മ വന്ന് വിളിച്ചപ്പോഴാ എഴുന്നേറ്റത്… എന്താ മോളേ നിനക്ക് സുഖമില്ലേ? മോള് കിടക്കുകയാണെന്ന് മഹി പറഞ്ഞു… ഇത് പതിവില്ലല്ലോ? അതാ അമ്മ നോക്കാൻ വന്നത്… എനിക്ക് കുഴപ്പൊന്നും ഇല്ലമ്മേ… താഴെ ഒറ്റയ്ക്കിരുന്നപ്പോൾ വന്നു കിടന്നു… അറിയാതെ ഉറങ്ങിപ്പോയി… മ്മ്.. എന്നാൽ വാ…നമുക്ക് ചായ കുടിക്കാം… മ്മ്.. ഞാൻ താഴേയ്ക്ക് ചെന്നു… ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ രാത്രിയും നല്ല ക്ഷീണം തോന്നിയതിനാൽ അത്താഴം കഴിച്ചു നേരത്തെ കിടന്നു…. ഒരു വലിയ നായ്ക്കൂട്…. അതിന്റെ മൂലയ്ക്കായി ഒരു ചെറിയ പെൺകുട്ടി നന്നേ പേടിച്ചിരിക്കുന്നു… കീറിപ്പറിഞ്ഞ വസ്ത്രം… ശരീരത്തും മുഖത്തും മുറിപ്പാടുകൾ… കണ്ണും മുഖവുമൊക്കെ നീര് വന്നു വീർത്തിട്ടുണ്ട്… കാവിളിൽക്കൂടി കണ്ണുനീർ ഒലിച്ചിറങ്ങുന്നു.. അവളുടെ മടിയിൽ തല വച്ച് അവളോളം പോന്ന ഒരു നായയും… പേടി കാരണം അവൾ ഇടയ്ക്കിടെ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ട്… പെട്ടെന്ന് കുറച്ചു പേർ അങ്ങോട്ടേയ്ക്ക് വന്നു… മുന്നിലായി ഒരു ചെറിയ ആൺകുട്ടിയും ഒരു സ്ത്രീയും.. അതിന് പിന്നിലായി ഒരു ഫാദർ… ഏറ്റവും പിന്നിലായി കുറച്ചു പോലീസുകാരും…. അതിൽ ഒരാൾ… നല്ല പൊക്കവും അതിനൊത്ത വണ്ണവും, കുറ്റിത്താടിയും കട്ടി മീശയുമായി നന്നേ വെളുത്ത ഒരാൾ… ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ ഒരു തനി പോലീസുകാരൻ…. അയാൾക്ക്… അയാൾക്ക് കിരൺ സാറിന്റെ മുഖം! അതേ… കിരൺ സാറിന്റെ അതേ രൂപം…. ഞാൻ ഞെട്ടി ഉണർന്നു… കണ്ടത് സ്വപ്നമാണെന്നു തിരിച്ചറിയാൻ കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾ വേണ്ടി വന്നു… തുടരും….

#💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ അനാഥ : ഭാഗം 10 ഞാൻ മഹിയേട്ടനെ തന്നെ ശ്രദ്ധിച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു… അരുണിനെക്കുറിച്ചാണ് പറഞ്ഞതെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. നിമ്മീ… തന്റെ പ്രാർത്ഥന ദൈവം കേട്ടു… അരുണിന്റെ നില കുറച്ചു മെച്ചപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെന്നു… ഉള്ളിൽ എവിടെയോ ചെറിയ പ്രതീക്ഷ നാമ്പിടുന്നതറിഞ്ഞു…. ബോഡി മെഡിസിനോട് react ചെയ്തു തുടങ്ങി… അപകട നില തരണം ചെയ്‌തിട്ടില്ല എങ്കിലും അതൊരു good sign ആണെന്നാണ് റാം പറഞ്ഞത്. അവനിലൂടെ മാത്രമേ റോയിയെക്കുറിച്ച അറിയാൻ കഴിയൂ… അദ്ദേഹം എന്റെ അടുത്ത് വന്ന് പറഞ്ഞു… പിന്നെ പ്രതീഷയൊന്നും വേണ്ട കേട്ടോ? റോയിക്ക് ആപത്തൊന്നും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടാകാതിരിക്കാൻ നമുക്ക് പ്രാർത്ഥിക്കാം… അരുണിന്റെ നില അല്പം മെച്ചപ്പെട്ടു എന്നുള്ളത് എനിക്ക് സന്തോഷം തരുന്ന കാര്യം തന്നെ ആയിരുന്നു… പക്ഷെ…. അവൻ തിരികെ വന്നാൽ അത് മഹിയേട്ടന്റെ ജീവന് ആപത്തുണ്ടാക്കും എന്ന ചിന്ത എന്നെ ഭയപ്പെടുത്തി…. അവൻ എന്നെ സമാധാനത്തോടെ ജീവിക്കാൻ അനുവദിക്കില്ല എന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു. 🌷🌷🌷🌷🌷🌷🌷🌷🌷 അമ്മേ… ഞാൻ പോയിട്ട് വരാം… മഹിയേട്ടൻ കിച്ചണിലേയ്ക്ക് നോക്കി വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. അടുക്കളയിൽ എന്തോ പണിയിലായിരുന്ന അമ്മ കൈ തുടച്ചു കൊണ്ട് ഹാളിലേക്ക് വന്നു. കിരണിനെ ഒന്ന് കാണണം അമ്മേ.. .. കിരൺ മോൻ ട്രിവാൻട്രത്ത് ഉണ്ടോ? മ്മ്… ഇവിടെ സെക്രട്ടറിയേറ്റിൽ ഒരു മീറ്റിങ് ഉണ്ട്. അതിന് വരുന്നതാ… പാളയത്ത് വച്ചു കാണാമെന്നാ പറഞ്ഞത്. പിന്നെ എന്നോടായി പറഞ്ഞു , കിരണിനേം റാമിനെയിം ഒക്കെ അമ്മയ്ക്കറിയാം. ഞങ്ങൾ ഡിഗ്രി യ്ക്ക് ഒരുമിച്ച് പഠിച്ചതാ….യൂണിവേഴ്സിറ്റി കോളേജിൽ… ഡിഗ്രിടെ സൗഹൃദങ്ങൾ ഇപ്പോഴും ഒപ്പമുണ്ട്… കിരണിന്റെ വീട് കൊല്ലത്തു ആയതു കൊണ്ട് അവൻ ഇവിടെ നിന്നാ കോഴ്സ് കംപ്ലീറ്റ് ചെയ്‌തത്‌. വേറെയും ഉണ്ടായിരുന്നു മോളെ രണ്ട് മൂന്ന് വാനരന്മാരൂടെ… ഈ വാനരപ്പടകളെല്ലാം കൂടി ശനിയാഴ്ച ഇവിടെയാ കൂടുന്നത്… എന്റമ്മേ… ഈ വീടിനെ തിരിച്ചു വയ്ക്കും…. വൈകുന്നേരം എല്ലാം പോയ്ക്കഴിയുമ്പോൾ വീട് കുരുക്ഷേത്ര യുദ്ധ ഭൂമി പോലെ ആയിരിക്കും. കമ്പയിൻ സ്റ്റഡി എന്നാ പറയുന്നത്.. പക്ഷെ സ്റ്റഡി ഒഴികെ ബാക്കി എല്ലാ തല്ലുകൊള്ളിത്തരോം കാണും…. മോശം ശീലങ്ങളൊന്നും ഇല്ല മോളേ, അതു കൊണ്ട് ഞങ്ങൾക്കും സന്തോഷമാണ്. കൂട്ടത്തിൽ ഏറ്റവും തല്ലു കൊള്ളി… മാത്യു… അല്ലേടാ മോനെ? അവനൊഴികെ ബാക്കി എല്ലാരും നന്നായി പഠിക്കും. ആശാന് ഒരു പേപ്പർ എങ്കിലും കിട്ടിയിട്ടുണ്ടോ ആവോ? അവനിപ്പോ എവിടെ? അതാ തമാശ…. ശെരിക്കും സ്വന്തം പേര് പോലും എഴുതാൻ അറിയാത്തവനായിരുന്നു…ഇപ്പൊ ഗവണ്മെന്റ് മെഡിക്കൽ കോളേജിൽ ലാബ് ടെക്‌നീഷൻ ആണ്… അവിടെ സാമ്പിൾ കൊടുക്കുന്നവരുടെ കാര്യമാ ഞാൻ ആലോചിക്കുന്നത്….. മിക്കവാറും ഡെങ്കിപ്പനി ഉള്ളവർക്ക് HIV പോസിറ്റീവ് ആണെന്ന് റിപ്പോർട്ട്‌ കൊടുക്കും… അതാ ഐറ്റം…. ഇവൻ എങ്ങനെ അവിടെ വരെ എത്തി എന്ന് എനിക്ക് ഇപ്പോഴും മനസിലാവുന്നില്ല….pSC യിലും കോപ്പി അടി തുടങ്ങിയോ ആവോ?? നന്നായി പഠിക്കാറുണ്ടായിരുന്ന നമ്മുടെ ഹരി ഇല്ലേ അമ്മേ?. അവനിപ്പോ ഈസ്റ്റ്ഫോർട്ടിൽ ഒരു ടെസ്റ്റയിൽ ഷോപ്പ് നടത്തുകയാ…. രണ്ട് ദിവസം മുൻപ് കണ്ടിരുന്നു… ഹാ… ഇതാ ലോകം ! IAS കിട്ടുമെന്ന് കരുതിയവൻ തുണികളടയിലും… പെയിന്റ് പണിക്ക് പോകുമെന്ന് കരുതിയവന് ഗവണ്മെന്റ് ജോലിയും ! കാലം പോയ പോക്കേ…. മുത്തശ്ശി തടിക്ക് കയ്യും കൊടുത്തിരുന്നു എന്തോ അന്താരാഷ്ട്ര കാര്യം പറയുന്ന ഭാവത്തിൽ തട്ടി വിടുകയാണ്…. അതൊക്കെ പോട്ടേ… ദേ ഈ നിൽക്കുന്നവന്റെ ക്വാളിഫിക്കേഷൻ എന്താന്ന് മോൾക്കറിയുമോ? ഞാൻ നെറ്റി ചുളിച്ചു എന്താന്നുള്ള ഭാവത്തിൽ മഹിയെട്ടനെ നോക്കി…. ആള് ചുമ്മാ എന്ന് കണ്ണിറുക്കി കാണിച്ചു. Phd യാ…അതും ഫിസിക്സ്‌ ല്… isro യിലെ സയിന്റിസ്റ് ആകുമെന്ന് പറഞ്ഞു നടന്നവനാ ഇപ്പൊ ബാങ്കിൽ പോകുന്നത്…. ഹമ്… പറഞ്ഞിട്ടെന്തിനാ??? വല്ല റോക്കറ്റ് ഉം വിട്ട് മാനം നോക്കി ഇരിക്കേണ്ടവനാ… ഇപ്പൊ കമ്പ്യൂട്ടറിന്റെ ഫ്രണ്ടിൽ ഇരിന്നു നടു ഒടിക്കുന്നത് .. ഞാൻ സയന്റിസ്റ് ആയിരുന്നെങ്കിലേ ഇപ്പോ നിങ്ങളോടൊപ്പം കാണില്ലായിരുന്നു… ഞാനും നിമ്മിയും കൂടി ഇപ്പോൾ വല്ല അമേരിക്കയിലോ ജർമനിയിലോ ഒക്കെ പോയി വല്ലതുമൊക്കെ കണ്ടു പിടിച്ചോണ്ട് നടന്നേനെ… അത് ഞങ്ങൾക്ക് അറിയില്ലെടാ മോനേ… എപ്പോഴും ഞങ്ങളോടൊപ്പം ഉണ്ടാവാൻ വേണ്ടിയാണ് നീ ഇഷ്ടപ്പെട്ട ജോലി പോലും വേണ്ടാന്നു വച്ചതെന്ന്… അത് പറയുമ്പോൾ അച്ഛന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു… അച്ഛൻ കരയുവാനോ? അച്ഛൻ ചിരിക്കുന്നതാ രസം… അച്ഛന്റെ പൊട്ട തമാശകൾ കേൾക്കാനല്ലേ ഞാൻ എങ്ങും പോകാതെ ഇവിടെ തന്നെ നിൽക്കുന്നത്… മഹിയേട്ടൻ അച്ഛനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു… അവരുടെ സ്നേഹം എന്റെയും കണ്ണ് നനയിച്ചു… എന്തിനാ മോനേ നീ ഇപ്പോ കിരണിനെ കാണുന്നത്? അപ്പുനെക്കുറിച്ചു കൂടി സംസാരിക്കാനാണ് അമ്മേ.. …. അവനു എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാൻ കഴിഞ്ഞാലോ? വളരെ നന്നായി മോനെ… എത്രയും പെട്ടെന്ന് അപ്പുനെ കണ്ടെത്തണം… ആ.. പിന്നെ കിരണിനേം കൂട്ടിക്കോ… ഉച്ചയ്ക്ക് ഇവിടെ ആകാം ഊണ്… അവന്റെ ഫേവറിറ്റ് പുഴമീൻ കറിയും ചിക്കൻ ഫ്രയും ഉണ്ടാക്കാം…. ഇതൊക്കെ ആര് പോയി വാങ്ങുമെന്നാ??? അച്ഛൻ മാനത്തു നോക്കി കൈ മലർത്തി… അതേയ്…… പച്ചക്കറിയൊക്കെ തീർന്നു… വാങ്ങണം… അതിനടുത്തല്ലേ മാർക്കറ്റ്… അവിടെ കേശവന്റെ കയ്യിൽ നല്ല പുഴ മീൻ കാണും… പിന്നെ മാർക്കറ്റിനുള്ളിൽ തന്നെ ചിക്കനും കിട്ടുമല്ലോ? തീരുമ്പോ തീരുമ്പോ പണി തരാൻ ഞാൻ എന്താ കുപ്പീന്ന് വന്ന ഭൂതമാണോ? 🎵”ദൈവമേ… ഒരുപിടി ദുരിതവും അതിലൊരു കനവുമിതോ…. “🎵 അച്ഛൻ മുകളിൽ നോക്കി കൈ കൂപ്പി പാട്ടും പാടി റൂമിലേയ്ക്ക് പോയി… ഞങ്ങളെല്ലാം ചിരിച്ചു… അച്ഛൻ എപ്പോഴും ഇങ്ങനെയാ… ഒന്നും സീരിയസ് ആയിട്ട് കാണില്ല… എല്ലാം തമാശയാണ് ആളിന്… ഞാൻ അച്ഛന്റെ കൃഷിയെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞില്ലല്ലോ? അച്ഛൻ ഒരു കർഷക ശ്രീമാൻ… അല്ല ശ്രീ മാമൻ ആണ് …(എന്നാണ് മഹിയേട്ടൻ പറയുന്നത് ) റിട്ടയർ ആയ ശേഷം പുള്ളിക്ക് ഇതാണ് പണി… മഹിയേട്ടൻ ഓഫീസിൽ പോയിക്കഴിഞ്ഞാൽ അച്ഛൻ ഫുൾ ടൈം കൃഷിത്തോട്ടത്തിലും ഞാനും അമ്മേം മുത്തശ്ശിയും ഫുൾ ടൈം ടി വി ടെ മുൻപിലും ആണ്. സിനിമയും സീരിയലും ഒക്കെ തന്നെ.. ചേന, വേണ്ട, വഴുതന, വെള്ളരി, പയറു, പാവൽ, ചീര തുടങ്ങി എല്ലാം അച്ഛൻ കൃഷി ചെയ്യും… വിളവ് മാത്രം 🙈🙉🙊 അച്ഛൻ പറയുന്നത് കീടനാശിനി ഒന്നും ഉപയോഗിക്കാത്തത് കൊണ്ടാണെന്നാണു… എന്നാലും അച്ഛൻ ഫുൾ ടൈം തൊടിയിൽ തന്നെ.. അച്ഛൻ ചെടികളെയല്ല കീടങ്ങളെയാണ് പരിപാലിക്കുന്നത് എന്നാണ് അമ്മ പറയാറ്… കാരണം ചെടികളെക്കാൾ അവയാണല്ലോ പെരുകുന്നത്.. ആകെ ഉണ്ടായത് കുറച്ചു വെള്ളരിയാണ്… അതാണെങ്കിൽ അഴുകിയും പോയി… പിന്നെ കുറച്ചു വാഴ ഉണ്ട്.. എത്തനും കപ്പയും രസകദളിയും ഓക്കേ.. അവ മാത്രം രാജകീയ പ്രൗഢിയോടെ അങ്ങനെ നിൽപ്പുണ്ട്… വാഴ മാത്രേ ഉള്ളു.. ഒരു കുലയും വന്നില്ല… വരുമായിരിക്കും… വാഴ ജീവനോടെ ഉണ്ടെങ്കിൽ… കുല വന്നില്ലെങ്കിൽ തട്ടിക്കളയും എന്ന് ഇന്നലെ അതിനെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തുന്നത് കേട്ടു. …. പാവം വാഴ ! സാരോല്ല അമ്മേ.. നമുക്ക് തൊടിയിൽ നിന്നും പപ്പായ പറിക്കാം.. വെള്ളരിക്കയ്ക്ക് പകരം അതിടാം.. പുറം തോട് ചെത്തി ഇട്ടാൽ മതി നല്ലതാ.. മോൾക്ക് ഇതൊക്കെ എങ്ങനെ അറിയാം? ടീച്ചറമ്മ പറഞ്ഞു തന്നതാ.. ഇത് പോലെ ഒത്തിരി ടിപ്സ് ടീച്ചറമ്മേടെ കയ്യിൽ ഉണ്ട്… എന്നാൽ മോള് വാ.. ഞങ്ങൾ തൊടിയിൽ ഇറങ്ങി പപ്പായ കൊണ്ട് വന്ന് തകൃതിയായി പാചകം തുടങ്ങി… മോൾക്ക് നോൺ വെജ് ഇഷ്ടമാണോ? ഉള്ളി പൊളിക്കുന്നതിനിടയിൽ മുത്തശ്ശി ചോദിച്ചു… അങ്ങനെയൊന്നും ഇല്ല മുത്തശ്ശി… കഴിക്കും… ഒത്തിരി ഇഷ്ടമാണെന്ന് പറയാനൊക്കില്ല… ഇഷ്ടക്കേടുമില്ല… ഓർഫനേജിൽ ആഴ്ചയിൽ ഒരു ദിവസം മുട്ടയും ഫിഷും ഉണ്ടാകും… മാസത്തിൽ ഒരിക്കൽ ചിക്കനോ ബീഫോ മട്ടണോ അങ്ങനെ എന്തെങ്കിലും… ഞാൻ മീനും മുട്ടയും മാത്രേ കഴിക്കു.. ടീച്ചറമ്മേടെ അടുത്ത് വന്നിട്ട് ഇതൊന്നും കഴിച്ചിട്ടില്ല.. അനന്ദുട്ടന് ഇതൊന്നും ഇഷ്ടമല്ല… ഇടയ്ക്ക് മുട്ട ഉണ്ടാക്കും… ടീച്ചറമ്മ വെജിറ്റേറിയൻ ആണ്…. ഇവിടെ എല്ലാർക്കും നോൺ വെജ് ഇഷ്ടമാണ്… ഫിഷ് ആണ് കൂടുതൽ പ്രിയം… മഹിയും മീനും മുട്ടയും മാത്രേ കഴിക്കു… അത് മോൾക്ക് അറിയാല്ലോ? ചിക്കന്റെ ആള് മോളുടെ അച്ഛനാ…. അങ്ങനെ സംസാരവും ജോലിയുമായി സമയം പോയതറിഞ്ഞില്ല… ഞാൻ സമയം നോക്കി.. 12.30 ആകുന്നു…. പണിയൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് ഹാളിൽ എത്തിയപ്പോഴേയ്ക്കും മഹിയേട്ടൻ വന്നു. മഹിയേട്ടന്റെ കൂട്ടുകാരൻ എവിടെ? അവൻ വരാൻ തുടങ്ങിയതാ അപ്പോഴാണ് ആരുടെയോ ഫോൺ വന്നത്. ആരെയോ കാണാനുണ്ടെന്നു… ഉച്ചയ്ക്ക് ഊണിനു ഇങ്ങെത്തും… മ്മ്… മഹിയേട്ടാ… എന്താടോ? അപ്പു? അവനെക്കുറിച്ചു ഞാൻ കിരണിനോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്… അവൻ ഉറപ്പൊന്നും പറഞ്ഞില്ല.. പഴയ അഡ്രസ് പോലും നമുക്ക് ശരിക്കറിയില്ലല്ലോ? അതെങ്കിലും ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എന്തെങ്കിലും വിവരം കിട്ടിയേനെ… നോക്കാമെന്നു പറഞ്ഞു… താൻ വിഷമിക്കണ്ട.. അപ്പുനെ നമുക്ക് എങ്ങനെയും കണ്ടെത്താം…. താൻ പോയി ഒരു കട്ടൻ ഉണ്ടാക്കിക്കൊണ്ട് വാ… ഞാൻ റൂമിൽ കാണും. കാട്ടാനോ? ഇപ്പോഴോ? ഒരു ചെറിയ തലവേദന… ഒരു കട്ടൻ കുടിച്ചാൽ മാറും. അയ്യോ.. തല വേദനയോ? എന്താ മഹിയേട്ടാ പെട്ടെന്ന്?? ഞാൻ പെട്ടെന്ന് കട്ടൻ ഉണ്ടാക്കിക്കൊണ്ട് വരാം. വന്നിട്ട് ബാം ഇട്ടു തരാം…. ഒന്നും ഇല്ലെടോ… ഒരു കുഞ്ഞ് തല വേദന വന്നതിനാണോ ഇങ്ങനെ ടെൻഷൻ ആകുന്നത്? അയ്യേ… ദേ കണ്ണൊക്കെ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു… നാണക്കേട്… ഞാൻ കൊച്ചു കുട്ടിയൊന്നുമല്ല… അത്.. കണ്ണിൽ കരട് പോയതാ… ഞാൻ കണ്ണ് തുടച്ചു… ഉവ്വ്… വിശ്വസിച്ചു… താൻ ഇങ്ങനെ തൊട്ടാവാടി ആയിപ്പോയല്ലോ? മഹിയേട്ടൻ പോയി റെസ്റ് എടുക്കു. ഞാൻ വേഗം വരാം… ഞാൻ വേഗം അടുക്കളയിൽ പോയി കട്ടൻ ഉണ്ടാക്കി മുകളിലേയ്ക്ക് ചെന്നു. ഞാൻ ചെന്നപ്പോ ആള് റൂമിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.. ബാൽക്കെണിയിൽ ആരോടോ ഫോണിൽ സംസാരിക്കുന്നത് കേട്ടു… കട്ടൻ മേശപ്പുറത്തു വയ്ച്ചു തിരിഞ്ഞപ്പോൾ കണ്ണിലുടക്കിയത് ഞങ്ങളുടെ വിവാഹ ഫോട്ടോയാണ്… ഞാൻ ആ ഫോട്ടോ കയ്യിൽ എടുത്ത് അതിലൂടെ പതിയെ വിരലോടിച്ചു… ഓർമയിൽ ആ ദിവസം തെളിഞ്ഞു വന്നു…. പുറകിൽ മാഹിയേട്ടന്റെ കാൽപ്പെരുമാറ്റം കേട്ടാണ് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയത്. ആള് എന്റെ തൊട്ടടുത്തുണ്ട്. ഒരു കൈ പുറകിൽ പിടിച്ചിരിക്കുകയാണ്… അതിൽ എന്തോ ഉണ്ടെന്ന് തോന്നി…. തല വേദന മാറിയോ?? മ്മ് മാറി… താൻ ഒന്ന് കണ്ണടച്ചേ… എന്നിട്ട് ആ കൈ നീട്ടിയേ…. ഞാൻ ഇതെന്തിനാപ്പാ കൈ നീട്ടുന്നെ എന്ന ഭാവത്തിൽ അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി… ഹാ കൈ നീട്ടു പെണ്ണെ…. ഞാൻ നല്ല കുട്ടിയായി രണ്ട് കയ്യും നീട്ടി കണ്ണടച്ച് നിന്നു… ആള് എന്റെ കയ്യിൽ എന്തോ വയ്ച്ചു തന്നു… ഒരു ചെറിയ ബോക്സ്‌ ആണെന്ന് മനസിലായി… എന്താ മഹിയേട്ടാ?? കണ്ണ് തുറന്ന് നോക്കു… ഞാൻ കണ്ണ് തുറന്ന്… കയ്യിലിരിക്കുന്ന സാധനം കണ്ടു എന്റെ കണ്ണ് രണ്ടും തള്ളി പുറത്തേയ്ക്ക് വന്നു… എന്റെ കയ്യിൽ ഒരു ഫോണിന്റെ കവർ… ഒരു സ്മാർട്ട്‌ ഫോൺ… samsung galaxy A30…. ഞാൻ കണ്ണ് മിഴിച്ചു അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി എന്റെ നല്ല പാതിയ്ക്ക് എന്റെ ആദ്യത്തെ സമ്മാനം… ആള് ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. എന്നാലും മഹിയേട്ടാ… എനിയ്ക്കിപ്പോ എന്തിനാ ഫോണ്??? എനിക്ക് തന്നെ വിളിക്കാൻ… ഓഫീസിൽ വയ്ച്ചു ഇടയ്ക്ക് തന്നെ വിളിക്കാൻ തോന്നും… ലാൻഡ് ഫോണിൽ അല്ലേ വിളിക്കാൻ പറ്റുള്ളൂ… ഇനിയിപ്പോ ഈ ഫോണിലേക്ക് വിളിക്കാല്ലോ? സിം ഇട്ടിട്ടുണ്ട്… തനിക്ക് തന്റെ ടീച്ചറമ്മയെയും വിളിക്കാം…. അതിന് സാധാരണ ഫോൺ മതിയല്ലോ മഹിയേട്ടാ.. ഈ സ്മാർട്ട്‌ ഫോൺ എന്തിനാ? അതിന്റെ ആവശ്യം എനിക്കില്ലല്ലോ? എനിക്ക് ഇത് ഉപയോഗിക്കാനും അറിയില്ല.. വെറുതെ കാശ് കളയാൻ… ഇത് കൊള്ളാം.. എല്ലാരും വില കുറഞ്ഞു പോയീന്നാ പറയുന്നേ… ഇതിപ്പൊ നല്ലത് വാങ്ങിയതാണോ കുറ്റം? തനിക്ക് ഫേസ്ബുക്കും വാട്സ്ആപ്പ് ഉം ഒക്കെ ഉപയോഗിക്കാഡോ… എനിക്കതൊന്നും ഇല്ല… ഫ്രണ്ട്‌സ് ഒന്നും ഇല്ലാത്ത എനിക്ക് എന്ത് ഫേസ്ബുക്??? ഏതിനാണെന്നു തീരുമാനിക്ക്… അഡ്മിഷന്റെ കാര്യങ്ങൾ ഞാൻ തിരക്കി നോക്കാം…. എന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾ പൂവണിയാൻ പോകുന്നു… ഞാൻ പറയാതെ തന്നെ അദ്ദേഹം എന്നെ മനസിലാക്കുന്നു.. എനിക്ക് വേണ്ടി എല്ലാം ചെയ്യുന്നു… ഒരിക്കലും ഞാൻ ഇതൊന്നും പ്രതീക്ഷിച്ചതല്ല… ഇതിനൊക്കെ എനിക്ക് അർഹതയുണ്ടോ? മനസ്സിൽ പറഞ്ഞറിയിക്കാനാകാത്ത സന്തോഷം… അപ്രതീക്ഷിതമായി കിട്ടുമ്പോഴാണല്ലോ എന്തിനും മധുരം കൂടുന്നത്…. വേഗം റെഡി ആയി ഇരുന്നോ … കോളേജിൽ പോകാൻ… ഈ നാണോം പാവത്താനോം ഒക്കെ മാറ്റി വച്ചിട്ട് പോണം കേട്ടോ… മഹിയേട്ടൻ ചെറിയ ചിരിയോടെ എന്റെ കവിളിൽ തട്ടി … സന്തോഷം കൊണ്ട് വീർപ്പുമുട്ടിയ അവസ്ഥയായിരുന്നു എനിക്കപ്പോൾ…. കേട്ടതൊക്കെ അമ്മയെ അറിയിക്കാനും ഫോൺ അമ്മയെ കാണിക്കാനുമുള്ള ആവേശത്തിൽ താഴേയ്ക്ക് ഓടി… സ്റ്റെയറിനു അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ പോലീസ് വേഷം ധരിച്ച ഒരാൾ സിറ്റൗട്ടിൽ നിന്നും ഹാളിലേക്ക് കയറുന്നത് കണ്ട് ഞാൻ പെട്ടന്ന് നിന്നു…നല്ല മുഖ പരിചയം.. എവിടെയോ കണ്ടുമറന്ന മുഖം… ഇതാണോ മാഹിയേട്ടന്റെ കൂട്ടുകാരൻ ips ഓഫീസർ കിരൺ??? എന്നാലും ആളിനെ ഞാൻ എവിടെയാണ് കണ്ടിട്ടുള്ളത്?? ഒന്നു രണ്ട് തവണയൊന്നും ആരെയും കണ്ടാൽ ഓർമയിരിക്കാത്തയാളാണ് ഞാൻ…. അപ്പൊ പിന്നെ ഈ മുഖം എനിക്കെങ്ങനെ പരിചിതമാകും??? തുടരും….

#✍ തുടർക്കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #📔 കഥ അനാഥ : ഭാഗം 9 - ഇക്കാലത്തു കുറച്ചു കൂടി ബോൾഡ് ആകണം… എന്തും നേരിടാനുള്ള കരുത്തു വേണം. കുഴപ്പമില്ല… ഞാൻ ശെരിയാക്കിയെടുത്തോളാം. അദ്ദേഹം എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു… എന്നാൽ പിന്നെ നിനക്ക് കീർത്തിയെ കെട്ടിയാ പോരായിരുന്നോ? അവളാകുമ്പോ നല്ല ബോൾഡല്ലേ???… മുത്തശ്ശി ചിരിച്ചുകൊണ്ടാണ് പറഞ്ഞതെങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് നല്ല ദേഷ്യം…. ദേ മുത്തശ്ശി.. എനിക്ക് ദേഷ്യം വരുന്നുണ്ട് കേട്ടോ ? ഞാൻ കീർത്തി ആരാണെന്നുള്ള അർത്ഥത്തിൽ മുത്തശ്ശിയെ നോക്കി… കീർത്തി ആരാന്നാവും മോള് ചിന്തിക്കുന്നതല്ലേ? കീർത്തി ഇവന്റെ മുറപ്പെണ്ണാണ്… അന്നിവിടെ വന്നില്ലേ? എന്നെ കൊണ്ട് വിടാൻ… എന്റെ മകൻ, ശ്രീ രാമൻ.. എന്റെ മോനായോണ്ട് പറയുകയല്ല കേട്ടോ ? അത്യാഗ്രഹത്തിനു കയ്യും കാലും വച്ച സാധനമാ… അവന്റെ മകളാണ് കീർത്തി .. രണ്ട് മക്കളാ അവനു. കീർത്തിയും കാർത്തിക്കും.. കീർത്തി എഞ്ചിനീയറിംഗ് കഴിഞ്ഞ് ടെക്നോപാർക്കിൽ വർക്ക്‌ ചെയ്യുന്നു. കാർത്തികിനും മഹിയെ പോലെ ബാങ്കിലാണ് ജോലി… കീർത്തിയെ ഇവനെക്കൊണ്ട്‌ കെട്ടിക്കണം എന്നായിരുന്നു രാമന്… പക്ഷെ ഇവന് അതിഷ്ടമല്ലായിരുന്നു… ഭയങ്കര മോഡേൺ ആണ്.. മുടി തോളറ്റം വെട്ടി, മുട്ടോളം എത്തുന്ന ഒരു കുഴലും ഇട്ടോണ്ട് നടക്കും…..എനിക്ക് കാണുമ്പഴേ ഓക്കാനം വരും. ഇവന് ഇഷ്ടമല്ലന്നു പറഞ്ഞതിന്റെ വാശിയില് അവൾക്ക് ഒരു ഡോക്ടർ ചെറുക്കനെ രാമൻ കണ്ടുപിടിച്ചു. ഇവനോടുള്ള വാശി ! അവര് ചോദിച്ച 101 പവനും കാറും പൈസേം ഒന്നും കൊടുക്കാൻ രാമന്റെ കയ്യിൽ ഇല്ലായിരുന്നു. അതിനും അവൻ വഴി കണ്ടെത്തിയിരുന്നു. കാർത്തിടേ ബാങ്കിലെ മാനേജർക്ക് അവനെ വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. മോൾക്ക് വേണ്ടി അവനെ ചോദിക്കുകേം ചെയ്തു. അവരാണെങ്കിൽ വലിയ പണച്ചാക്കുകൾ… പണം കണ്ടാൽ അല്ലെങ്കിലും മാമൻ മൂക്കും കുത്തി വീഴും…. മഹിയേട്ടൻ ചിരിച്ചു ഞാനാണെങ്കിൽ ഒരു കഥ കേൾക്കുന്ന സുഖത്തിൽ കേട്ടിരിക്കുകയാണ്. വേണിന്നാ ആ കുട്ടീടെ പേര്. കാർത്തികിന് കിട്ടുന്ന സ്ത്രീധനം കൊണ്ട് മകളുടെ കല്യാണം നടത്താം എന്നായിരുന്നു രാമന്റെ പ്ലാൻ. കീർത്തിടേ കല്യാണത്തിന് 2 മാസം മുന്നേ കാർത്തി മോന്റെ കല്യാണം നടത്തി. അതിന് താങ്ങാൻ വയ്യാത്ത അത്ര ആഭരണങ്ങളും കൊണ്ടാണ് ആ കുട്ടി വന്നത്. വന്നു കയറി 1മാസം ആകുന്നേനു മുന്നേ അവളുടെ കുറേ ആഭരണങ്ങളും കാശും ഒക്കെ വാങ്ങി… കീർത്തിടേ കല്യാണത്തിന് വേണ്ടിയാണെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോ അത് സന്തോഷത്തോടെ കൊടുത്തു.. കീർത്തിടേ കല്യാണത്തിന്റെ മുഴുവൻ ചിലവും ആ കുട്ടിടെന്നു പിടിച്ചു വാങ്ങാൻ നോക്കിയപ്പോ അതിന് മനസിലായിട്ടുണ്ടാവും കാശായിരുന്നു , പെണ്ണല്ല ഇവർക്ക് വേണ്ടിയിരുന്നതെന്ന്…..എന്നിട്ടും ആ കുട്ടി ക്ഷമിച്ചു. പിന്നേം പിന്നേം പലതും പറഞ്ഞു കാശ് വാങ്ങാൻ തുടങ്ങി… ചോദിച്ചു കാശ് കിട്ടാതാകുമ്പോ ദേഷ്യപ്പെടാൻ തുടങ്ങി. എല്ലാത്തിനും കാർത്തിക്കും മൗന സമ്മതം കൊടുത്തപ്പോൾ ആ കൊച്ചു തകർന്നു പോയിക്കാണും….അവനെങ്കിലും കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ ആ കുട്ടി പോകില്ലായിരുന്നു…. അവനാണെങ്കിൽ അച്ഛൻ പറഞ്ഞാൽ അതിനപ്പുറമില്ല… അത് നല്ലതാ. മാതാപിതാക്കൾ പറയുന്നത് മക്കൾ അനുസരിക്കണം. പക്ഷെ, പറയുന്ന കാര്യം നല്ലതാണോ എന്ന് കൂടി നോക്കണ്ടേ? 1 1/2 മാസം തികയും മുൻപേ ആ കുട്ടി അതിന്റെ വീട്ടിൽ പോയി ഡിവോഴ്സ് ആവശ്യപ്പെട്ടു. ഇതൊക്കെ എങ്ങനെയോ അറിഞ്ഞു കീർത്തിയുടെ കല്യാണോം മുടങ്ങി… അതിനെ കാണുന്നതേ എനിക്ക് കാലിയാ.. മുഖം കണ്ടാൽ വീടിനു വെള്ള അടിച്ചത് പോലിരിക്കും. (അതെന്തൊന്നു? എന്ന ഭാവത്തിൽ നിൽക്കുന്ന എന്നോട് മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞു.. ) മേക്കപ്പിന്റെ കാര്യമാ മോളെ…. ഓഹ്… ഞാൻ ചിരിച്ചു. ഡാ… മുത്തശ്ശിടെ പൊട്ട കഥേം കേട്ടോണ്ടിക്കാതെ പോയി കുളിക്ക്.. വാ മോളെ.. അമ്മ എന്നെ വിളിച്ചു. ഇന്ന് പോകണ്ടാന്നു വിചാരിക്കയാണമ്മേ… അതെന്താ? എന്തായാലും ലേറ്റ് ആയി. എനിക്ക് ഒരാളിനെ കാണാനുണ്ടായിരുന്നു. ഈ സാറ്റർഡേ ബാങ്ക് അവധി അല്ലേ? അന്ന് പോകാമെന്നാ കരുതിയെ… ഇനിയിപ്പോ ഇന്ന് പോകാം… ബ്രേക്ഫാസ്റ് കഴിച്ചിട്ട് ഇറങ്ങാം…. അദ്ദേഹം മുകളിലേയ്ക്ക് പോയി.. ഞങ്ങൾ അടുക്കളയിലേയ്ക്കും… ബ്രേക്ഫാസ്റ് കഴിഞ്ഞ്, പാത്രങ്ങൾ ഒക്കെ കഴുകി വയ്ച്ചു കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ വാഷ് ചെയ്യാനുള്ള ഡ്രസ്സ്‌ എടുക്കാൻ റൂമിലേയ്ക്ക് പോയി… മഹിയേട്ടൻ പുറത്തു പോകാനായി ഡ്രസ്സ്‌ ചേഞ്ച്‌ ചെയ്തു നിൽക്കുകയായിരുന്നു. ഞാൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു. മഹിയേട്ടാ…. മ്മ്… എന്താടോ? റോയി സാറിനെക്കുറിച്ച് ഇനി ഒന്നും അറിയാൻ കഴിയില്ല അല്ലേ? അദ്ദേഹം കുറച്ചു സമയത്തേക്ക് ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല . പിന്നെ എന്നെ കട്ടിലിൽ പിടിച്ചിരുത്തി. എന്റെ കൈ ആ കൈക്കുള്ളിൽ വയ്ച്ചു മുറുകെ പിടിച്ചു… നിമ്മീ… ഞാൻ പറയുന്നത് താൻ ക്ഷമയോടെ കേൾക്കണം. റോയി ജീവനോടെയുണ്ടെന്നു ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നില്ല…. റോയിയെ ജീവനോടെ നിർത്തേണ്ട എന്താവശ്യമാണ് അരുണിനുള്ളത്? അവന്റെ ലക്ഷ്യം തന്റെ കണ്ണീരായിരുന്നു… അതിനു ഏറ്റവും നല്ല മാർഗം റോയിയുടെ ജീവനെടുക്കുക എന്നുള്ളതാണ്. റോയിയുടെ ബോഡി, അത് മാത്രമായിരുന്നു എന്റെ സംശയം… പിന്നെ ആലോചിച്ചു അത് പുറത്തു കാണിക്കാതിരിക്കുന്നതല്ലേ അവനു സേഫ്? അത് അവൻ നശിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടാവും… മിസ്സിംഗ്‌ കേസ് വരെ അവൻ ഒതുക്കിയതല്ലേ? തന്നോട് ഇതൊക്കെ പറയാൻ ഞാൻ പല തവണ ആലോചിച്ചതാണ്… തന്റെ പ്രതീക്ഷ കണ്ടപ്പോ പറയാനായില്ല. അരുണിൽ നിന്നും താൻ എല്ലാം നേരിട്ട് കേൾക്കട്ടെന്നു കരുതി. അതിനും കഴിഞ്ഞില്ല. ഇപ്പൊ ഞാൻ ഇത് പറയുന്നത് താൻ ഇനിയും പ്രതീക്ഷ വച്ചു പുലർത്താതിരിക്കാനാണ്. സത്യം താൻ ഉൾക്കൊണ്ടേ മതിയാകൂ…. മഹിയേട്ടന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് മരവിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു ഞാൻ…. താൻ കാരണമാണ് റോയിക്ക് ആപത്തുണ്ടായതെന്ന ചിന്തയാണ് തന്നെ വിഷമിപ്പിക്കുന്നത്.. അങ്ങനെ ചിന്തിക്കേണ്ടടോ… എല്ലാം ഈശ്വര നിശ്ചയമാണ്… റോയിയുടെ വിധി അതായൊരുന്നു… അയാൾക്ക് അത്രേ ആയുസ്സുള്ളൂ…..അങ്ങനെ ആശ്വസിക്കു… താൻ അറിഞ്ഞു കൊണ്ട് ഒരു തെറ്റും ചെയ്‌തിട്ടില്ല… എന്നാലും മഹിയേട്ടാ???? ഞാൻ കരഞ്ഞു പോയി…. മഹിയേട്ടൻ എന്നെ ചേർത്തു പിടിച്ചു … മുടിയിൽ പതിയെ തടവി…. കരയല്ലേ നിമ്മീ… സത്യം പലപ്പോഴും ക്രൂരമാണ്…. പക്ഷെ നമ്മൾ അത് ഉൾക്കൊണ്ടല്ലേ പറ്റുള്ളൂ…. ഇനിയും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നതിൽ അർഥമില്ല അതാ ഞാൻ ഇത്രയും തന്നോട് പറഞ്ഞത്… (ശരിയാണ് മഹിയേട്ടൻ പറഞ്ഞത്… പക്ഷെ, റോയി സർ… എനിക്കത് ഓർക്കാനേ കഴിയുന്നില്ല. അദ്ദേഹം ജീവനോടെയില്ല എന്നുള്ള തിരിച്ചറിവ് തെല്ലൊന്നുമല്ല എന്നെ വേദനിപ്പിച്ചത്… ഞാൻ കാരണം ആ നല്ല മനുഷ്യൻ ജീവിതം പകുതിവഴിയിൽ ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടി വന്നില്ലേ? എന്തൊരു പാപിയാണ് ഞാൻ…??? ഞാൻ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കി അടച്ചു. ) മഹിയേട്ടന്റെ നെഞ്ചിൽ പറ്റിച്ചേർന്നു കരയുമ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിൽ റോയി സാറിന്റെ രൂപം തെളിഞ്ഞു വന്നു… അതിന് ക്രിസ്തു ദേവന്റെ മുഖമായിരുന്നു… ക്രൂശിലേറ്റപ്പെടുമ്പോഴും മറ്റുള്ളവർക്കായി പ്രാർത്ഥിച്ച ആ വിശുദ്ധന്റെ മുഖം ! ഇല്ല… റോയി സാർ മരിച്ചിട്ടില്ല…. അദ്ദേഹം തിരികെ വരും… അപ്പോഴും അങ്ങനെ വിശ്വസിക്കാനായിരുന്നു എനിക്കിഷ്ടം… എത്ര നേരം അങ്ങനെ ഇരുന്നു എന്നറിയില്ല… മഹിയേട്ടൻ എന്റെ മുടിയിൽ തഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു. എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞ് എന്നെ ആശ്വസിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്… അതൊന്നും എന്റെ മനസിന്‌ ആശ്വാസം തന്നില്ല എന്ന് മാത്രം. കരയുകയായിരുന്നു ഞാൻ…. നിശബ്ദമായി…. നിമ്മീ….. ഈറൻ മിഴികളോടെ ഞാൻ അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി… കരയരുത്…. ഇനി ഈ കണ്ണുകൾ നിറയരുത്… ഞാൻ അതിന് അനുവദിക്കില്ല…. മഹിയേട്ടൻ എന്റെ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു. താൻ എന്താ എന്നെ കുറിച്ച് ആലോചിക്കാത്തത്? താൻ കരയുമ്പോൾ ഞാൻ എത്ര വിഷമിക്കുന്നുന്നു തനിക്ക് അറിയാമോ? അതോ ഞാൻ സന്തോഷിക്കുന്നുണ്ടെന്നു കരുതുന്നുണ്ടോ? ഞാൻ തല കുനിച്ചിരുന്നു… റോയിയും അപ്പുവും തനിക്ക് തീരാ വേദന തന്നെയാണെന്ന് എനിക്കറിയാം… എനിക്കും അങ്ങനെ തന്നെയാണ്…. തന്റെ വിഷമങ്ങൾ എന്റേത് കൂടിയല്ലേ? അത് കൊണ്ടാണ് എങ്ങനെയും അവരെ കണ്ടെത്താൻ നോക്കുന്നത്… റോയിയെ കണ്ടെത്താനാകും എന്നെനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല… പക്ഷെ അപ്പു, അവനെ ഞാൻ കണ്ടെത്തും… എങ്ങനെയും…. അദ്ദേഹം എന്റെ കൈ പിടിച്ചു എനിക്ക് വാക്ക് തരും പോലെ പറഞ്ഞു. താൻ അവരെക്കുറിച്ച് മാത്രം ചിന്തിച്ചാൽ പോരാ… തന്റെ ചുറ്റുമുള്ള ഞങ്ങളെക്കുറിച്ചു കൂടി ചിന്തിക്കണം. താൻ കരയുമ്പോൾ ഞങ്ങളൊക്കെ എത്ര വിഷമിക്കുന്നുന്നു തനിക്കറിയുമോ? മഹിയേട്ടൻ എന്റെ മുഖം പിടിച്ചുയർത്തി… തന്റെ ഈ കണ്ണുനീര് എന്റെ ഹൃദയത്തിലാണ് കൊള്ളുന്നത്… അതെന്നെ വല്ലാതെ പൊള്ളിക്കുന്നുണ്ട്….. ആ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു വന്നു…. ഞാൻ ആ കണ്ണുകളിലേയ്ക്ക് നോക്കി. കണ്ണുനീരിനിടയിൽ ആ കണ്ണുകളിൽ ഞാൻ കണ്ടത് എന്നെ തന്നെ ആയിരുന്നു… ആ ഹൃദയം മുഴുവൻ ഞാനാണെന്ന് തോന്നി… എന്റെ എല്ലാ വിഷമങ്ങളെയും ഇല്ലാതാക്കാൻ ശക്തിയുണ്ടായിരുന്നു ആ തോന്നലിനു…….. ഞാൻ അദ്ദേഹത്തിനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു…. അദ്ദേഹം എന്നെ ചേർത്ത പിടിച്ചു… എന്നും ഈ ചിരി ഉണ്ടാകണം… അതാണെനിക്കിഷ്ടം…. ഞാൻ ഒരു നിമിഷം കണ്ണുകളടച്ചു ദൈവത്തിനു നന്ദി പറഞ്ഞു… എന്നെ ഇത്രയധികം മനസിലാക്കുന്ന മഹിയെട്ടനെ എനിക്ക് തന്നതിന്….. ഞാൻ ഇന്നൊരു ഭാര്യയാണ്… മരുമകളാണ്… ഒരു നിമിഷം പോലും അത് മറന്നു പോകരുത്… എന്റെ വിഷമങ്ങൾ ചുറ്റുമുള്ളവരെ വേദനിപ്പിക്കരുത്… ഞാൻ എന്റെ മനസിനെ പറഞ്ഞു പഠിപ്പിച്ചു…. ഡോ…. മ്മ്… താൻ എന്തിനാ ഇങ്ങോട്ട് വന്നത്..??? വാഷ് ചെയ്യാൻ ഡ്രസ്സ്‌ എടുക്കാൻ.. എന്നിട്ട് എടുത്തോ??? ഞാൻ ചമ്മിയ ചിരിയോടെ അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി ഇല്ല എന്ന് തലയാട്ടി…. മിടുക്കി… അതിന് കരച്ചില് തീർന്നിട്ട് വേണ്ടേ? അല്ലേ? എന്നാലേ എന്റെ നിമ്മീ മോള് വേഗം തുണികളൊക്കെ അലക്കു… വൈകിട്ട് നമുക്ക് പുറത്തു പോകാനുള്ളതാ… അതിന് മുൻപ് പണിയൊക്കെ തീർക്കണം കേട്ടോ? ഞാൻ ചിരിയോടെ തലയാട്ടി… പോകാനായി എഴുന്നേറ്റു… ഡോ… തന്നോട് കുറച്ചു കാര്യങ്ങൾ ചോദിക്കാനുണ്ട്…. ഇപ്പോഴാണ് ഓർത്തത്… എന്താ മഹിയേട്ടാ.? എന്റെ ഒരു സുഹൃത്ത് ips ആണെന്ന് പറഞ്ഞില്ലേ? അവനെ കാണാനാ ഞാൻ പോകുന്നത്. സാറ്റർഡേ പോകാമെന്നാ കരുതിയെ. പിന്നെ ഇന്നാകാമെന്നു തോന്നി…. ശുഭസ്യ ശീഘ്രം എന്നാണല്ലോ?? ഒന്ന് നിർത്തി വീണ്ടും പറഞ്ഞു.. ഞാൻ അവനെ കാണാൻ പോകുന്നത് അപ്പുനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാനാ…. ഞാൻ കണ്ണ് മിഴിച്ചു അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി…. അപ്പുനെക്കുറിച്ച് എന്തെങ്കിലും വിവരം കിട്ടിയോ? ഇല്ല.. അത് സംസാരിക്കാനാ പോകുന്നത്. തന്റെ അച്ഛനോടൊപ്പമാണ് അപ്പു പോയതെന്നല്ലേ പറഞ്ഞത്? അതേ… അങ്ങനെയാണ് ഫാദർ പറഞ്ഞത്… മ്മ്… തന്റെ നാട്ടിലേക്കാവും… അല്ലേ? അറിയില്ല മഹിയേട്ടാ… അച്ഛനെ എനിക്ക് ഇപ്പോഴും വിശ്വാസമില്ല… മ്മ്… ശരിക്കും നിങ്ങളുടെ നാടെവിടെയാ? തൃപ്പൂണിത്തുറ… അവിടെ? കൃത്യമായി പറയാൻ എനിക്കറിയില്ല… അവിടെ പൂർണത്രയേശന്റെ അമ്പലമുണ്ട്. ഇടയ്ക്ക് ഞങ്ങൾ അവിടെ തൊഴാൻ പോകുന്നത് ഓർമ്മയുണ്ട്.അത്രേ അറിയൂ മഹിയേട്ടാ… ഞാൻ കുഞ്ഞായിരുന്നില്ലേ? ഇപ്പൊ ഒന്നും ഓർമ്മയില്ല. അമ്പലത്തിനു വളരെ അടുത്താണോ? അല്ല, ബസ്സിലാണ് സാധാരണ പോകാറ്. കുറച്ചു ദൂരെയാണെന്നാണ് ജാനമ്മ പറഞ്ഞത്. എത്ര ദൂരമാണെന്ന് അറിയില്ല… ജാനമ്മ? ഞാൻ ആദ്യം ജോലിക്ക് നിന്നിരുന്ന വീട്ടിലെ ജോലിക്കാരി… മ്മ് ….അത് മനസിലായി. അവർക്കെങ്ങനെ തന്റെ വീടറിയാം? ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ മുത്തിയമ്മ? മുത്തിയമ്മേടെ മകളെ കല്യാണം കഴിച്ചത് ജാനമ്മേടെ മകനാണ്.. ഒരിക്കൽ ഓർഫനേജിൽ എന്നെ കാണാൻ വന്നപ്പോ ആ ചേച്ചിയെയും കൊണ്ട് വന്നു.. അങ്ങനെയാ അറിയാൻ കഴിഞ്ഞത്… ആ ചേച്ചിയാണ് എന്റെ കാര്യങ്ങൾ മുഴുവൻ ജാനമ്മേ അറിയിച്ചത്. ആഹാ… അവരിപ്പോ എവിടെയുണ്ട്? അവരോടു ചോദിചാൽ തന്റെ പഴയ അഡ്രസ് കറക്റ്റ് ആയി അറിയാൻ കഴിയും അല്ലേ?? അവരിപ്പോ നാട്ടിൽ ഇല്ല മഹിയേട്ടാ… ജാനമ്മേടെ മകന് കുവൈറ്റിൽ ജോലി കിട്ടി.. ചേച്ചിക്കും കൂടെ പോയെ തീരു.. അവരാണെങ്കിൽ പ്രെഗ്നന്റും…. ഒറ്റയ്ക്ക് വിടാൻ പറ്റാത്തൊണ്ട് ജാനമ്മേം കൂടെ പോയി… ഇടയ്ക്ക് നാട്ടിൽ വരുമ്പോ വരാമെന്ന പറഞ്ഞിരുന്നേ.. അപ്പോഴല്ലേ അരുണിന്റെ പ്രശ്നം ഉണ്ടായേ. ഞാൻ ടീച്ചറമ്മേടെ അടുത്ത് വന്നേ… പിന്നെ കാണാൻ പറ്റീല്ല. ഒഹ് ! അപ്പൊ ആ പ്രതീക്ഷേം പോയി…. മഹിയേട്ടൻ നിരാശയോടെ താടിക്ക് കയ്യും കൊടുത്തിരുന്നു. പഴയ കാര്യങ്ങൾ ഓർക്കാൻ തന്നെ എനിക്ക് പേടിയായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് കൂടുതലൊന്നും ഞാനും അന്വേഷിച്ചില്ല… അന്ന് ആ ചേച്ചി എന്തൊക്കെയോ പറയാൻ തുടങ്ങിയതാ ഞാനാണ് വിലക്കിയത്… വേണ്ടായിരുന്നു എന്ന് തോന്നുവാ ഇപ്പൊ.. അതൊക്കെ അന്ന് അറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ ഇന്ന് എന്റെ അപ്പുനെ കണ്ടെത്താൻ ഉപകാരപ്പെട്ടേനെ…. എനിക്ക് വല്ലാത്ത നിരാശ തോന്നി… നിങ്ങൾ തൃപ്പുണിത്തുറ വന്നു താമസിച്ചതാണോ? അതോ അച്ഛന്റെയോ അമ്മയുടേയോ തറവാട് അവിടെ ആയിരുന്നോ?? അങ്ങനെ എന്തെങ്കിലും തനിക്ക് അറിയുയോ? അച്ഛന്റേം അമ്മേടേം വീട് തിരുവനന്തപുരത്തു ആയിരുന്നു.. എവിടെയാണ് എന്ന് അറിയില്ല. അമ്മേടെ തറവാട്ടുകാര് പഴയ ജന്മിമാരായിരുന്നു അത്രേ… അമ്മേടെ തറവാട്ടിൽ മുത്തച്ഛന്റെ ഡ്രൈവർ ആയിട്ട് വന്നതാ അച്ഛൻ…..അമ്മയും മുത്തശ്ശിയും സ്ഥിരമായി കാറിൽ ആണ് അമ്പലത്തിൽ പോകുമായിരുന്നത്. അങ്ങനെ അമ്മേം അച്ഛനും ഇഷ്ടത്തിലായി…… മുത്തച്ഛൻ എങ്ങനെയോ കാര്യങ്ങൾ അറിഞ്ഞു.. അച്ഛനെ പറഞ്ഞു വിട്ടു… ആയിടയ്ക്കാണ് മുത്തച്ഛൻ അറ്റാക്ക് വന്നു മരിക്കുന്നത്. അതോടെ തറവാടിന്റെ ഭരണം ചിറ്റപ്പനായി…. സ്വത്തുക്കൾ സ്വന്തമാക്കുകയായി ചിറ്റപ്പന്റെ ലക്ഷ്യം. അമ്മയും അച്ഛനും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം ചിറ്റപ്പൻ അറിഞ്ഞു.. അമ്മയെ പറഞ്ഞു തെറ്റിദ്ധരിപ്പിച്ച് അച്ഛനോടൊപ്പം വിട്ടു. അമ്മ ഒറ്റ മകളായിരുന്നു. അമ്മ പോയാൽ സ്വത്തുക്കൾ മുഴുവൻ ചിറ്റപ്പന് കിട്ടുമല്ലോ? ആദ്യം അച്ഛനോടൊപ്പം വീട്ടുകാരെ വിഷമിപ്പിച്ചു പോകാൻ അമ്മ വിസമ്മതിച്ചൂന്നും ചിറ്റപ്പൻ എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു കൊടുത്തു മനസ്സ് മാറ്റിയാണ് അമ്മയെ പറഞ്ഞു വിട്ടതെന്നും ഒക്കെ മുത്തിയമ്മ പറഞ്ഞു…. ഈ കഥകളൊക്കെ മുത്തിയമ്മയാ എന്നോട് പറഞ്ഞത്…. എനിക്ക് 6-7വയസുള്ളപ്പോൾ…. പിന്നെ അമ്മ അച്ഛനോടൊപ്പമായിരുന്നു. അച്ഛന് സ്വന്തമായി കുറച്ചു സ്ഥലം ഉണ്ടായിരുന്നുന്നും അച്ഛൻ അവിടെ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു എന്നും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. കൂടുതലൊന്നും അച്ഛനെക്കുറിച്ച് അറിയില്ല. പിന്നെ എന്തൊക്കെയോ കേസിൽ പെട്ട് ആ സ്ഥലം വിറ്റു. അച്ഛന്റെ ഒരകന്ന ബന്ധു തൃപ്പുണിത്തുറ ഉണ്ടായിരുന്നോണ്ട് അവിടെ പോയി കുറച്ചു സ്ഥലം വാങ്ങി. വീടും വയ്ച്ചു. അവിടെ ഡ്രൈവർ പണി ഒന്നും കിട്ടിയില്ല .അങ്ങനെ ആണ് റബ്ബർ ടാപ്പിങ് തുടങ്ങിയത് . ഒഹ് അപ്പൊ അങ്ങനെയാണ്… കൂടുതൽ ഒന്നും അറിയാൻ ഒരു മാർഗ്ഗവും ഇല്ല അല്ലേ? ഇതൊക്കെത്തന്നെ എനിക്ക് മുത്തിയമ്മയും മകളും പറഞ്ഞുള്ള അറിവാണ്. എത്രത്തോളം സത്യമുണ്ടെന്നറിയില്ല. മുത്തിയമ്മ പറഞ്ഞത് കുറെയൊക്കെ എനിക്ക് ഓർമയുമില്ല…. മ്മ്… ഇതൊക്കെ വച്ചു വീട് കണ്ടെത്താനാകുമെന്നു എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല… പിന്നെ കിരൺ പോലീസ് അല്ലേ? അവനോട് പറയാം… അവന്റെ പോലീസ് ബുദ്ധി നമ്മൾ ചിന്തിക്കുമ്പോലെ അല്ലല്ലോ ചിന്തിക്കുക… എന്തായാലും ഞാൻ ഇറങ്ങുവാണ്… താൻ നന്നായി പ്രാർത്ഥിക്കു…. എപ്പോഴും എന്റെ പ്രാർത്ഥന അതല്ലേ ഉള്ളു മഹിയേട്ടാ…. എനിക്കറിയാടോ… എന്നാലും പറഞ്ഞുന്നെ ഉള്ളു… ഞാൻ വാഷ് ചെയ്യാനുള്ള ഡ്രെസ്സും എടുത്ത് പോകാൻ തുടങ്ങിയതും മാഹിയേട്ടന്റെ ഫോൺ ശബ്ദിച്ചു… ഡിസ്പ്ലേ യിലെ നമ്പർ നോക്കി അദ്ദേഹം എന്നോട് നിൽക്കാൻ ആംഗ്യം കാണിച്ചു കൊണ്ട് കാൾ എടുത്തു… റാമേ.. പറയെടാ… ………… ആണോ? അപ്പോൾ പ്രതീക്ഷയ്ക്ക് വകയുണ്ട്?? ……….. അവനെ എങ്ങനെയും രക്ഷിക്കണമെടാ…..റോയി ജീവനോടെ ഉണ്ടോ എന്നറിയില്ല.. എന്നാലും അവനെക്കുറിച്ചു അറിയാനുള്ള ഒരേ ഒരു വഴി അരുൺ മാത്രമാണ്… അത് കൊണ്ട് അവൻ മരിക്കാൻ പാടില്ല… ………. അതൊക്കെ ശരിയാടാ… മരിക്കണമെന്നു തന്നെയാണ് എന്റെയും ആഗ്രഹം.. പക്ഷെ റോയി… ………. ആഹ്… ok. ടാ…. ഞാൻ മഹിയേട്ടനെ തന്നെ ശ്രദ്ധിച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു… അരുണിനെക്കുറിച്ചാണ് പറഞ്ഞതെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. എന്റെ ഹൃദയം പെരുമ്പറ കൊട്ടാൻ തുടങ്ങി …. മഹിയേട്ടൻ കാൾ അവസാനിപ്പിച്ചു അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു . അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്തെ ഭാവം എനിക്ക് തെല്ലും മനസിലായില്ല ….. തുടരും….

#✍ തുടർക്കഥ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ അനാഥ : ഭാഗം 8 എഴുത്തുകാരി: നീലിമ വിറയ്ക്കുന്ന കാലുകളോടെയാണ് ഞാൻ ഐ സി യൂ വിലയ്ക്ക് കയറിയത്. ‘ഇപ്പൊ വിസിറ്റിംഗ് ടൈം അല്ല. അത് കൊണ്ട് ആരും ഉണ്ടാകില്ല… പിന്നെ ഉള്ളിലുള്ള രണ്ട് പേർ, നഴ്സ്മാരാണ്… എന്റെ സുഹൃത്തുക്കൾ.. … അതു കൊണ്ട് പേടിക്കേണ്ട… അതാ ഇപ്പൊ തന്നെ ഞാൻ നിന്നോട് വരാൻ പറഞ്ഞത്… ‘ ഡോക്ടർ മാഹിയെട്ടനോട് സംസാരിക്കുന്നത് കേട്ടപ്പോൾ തന്നെ എന്തോ പ്രശ്നമുള്ളതു പോലെ എനിക്ക് തോന്നി… ആരെ കാണാനാവും പോകുന്നത്?? ആരാണെങ്കിലും കാണാൻ പോകുന്ന ആള് വളരെ മോശം അവസ്ഥയിലാണുള്ളതെന്നു എനിക്ക് ഡോക്ടറിന്റെ സംസാരത്തിൽ നിന്നും മനസിലായി. തല കുനിച്ചാണ് മഹിയെട്ടനോടൊപ്പം നടന്നത്. നിമ്മീ.. ഇതാ ആള്.. നോക്ക്… തല ഉയർത്തി നോക്കിയ ഞാൻ ഞെട്ടിപ്പോയി.. ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ആളിനെയാണ് ഞാൻ അവിടെ കണ്ടത്… അരുൺ.. അരുൺ മോഹൻ ! കണ്ണുകൾ അടച്ചു കിടക്കുകയാണ്.. എന്തൊക്കെയോ യന്ത്രങ്ങൾ ശരീരം മുഴുവൻ ഘടിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്…. ‘ഇത് വരെ ഒന്നും പറയാറായിട്ടില്ല… ഇടതു കാൽ മുട്ടിനു താഴെ മുറിച്ചു മാറ്റേണ്ടി വന്നു… ബ്രെയിൻ ഫങ്ങ്ഷനിങ് നോർമൽ ആണ്… ഓരർമയ്ക്കൊന്നും ഒരു കുഴപ്പവുമില്ല. ഹാർട്ട്‌ ബീറ്റ്സിൽ ഇടയ്ക്ക് ചെറിയ വേരിയേഷൻ ഉണ്ട്… ലിവറിനും കിഡ്‌നിയ്ക്കും ഒക്കെ ഡാമേജ് ഉണ്ട്… സംസാരിക്കാൻ കഴിയും.. പക്ഷെ അധികം സംസാരിപ്പിക്കരുത്… ഞാൻ പുറത്തു നിൽക്കാം… ‘ ഡോക്ടർ പുറത്തേയ്ക്ക് പോകാൻ തുടങ്ങി… ‘നീ പോകണ്ട… നീ കേൾക്കാൻ പാടില്ലാത്തതൊന്നും ഇല്ലെടാ… നീ ഇവിടെ വേണം…. സംസാരിക്കുന്നെനിടയിൽ ഇവന് വല്ലോം വന്നാലേ അടുത്ത് ഒരു ഡോക്ടർ ഉള്ളത് നല്ലതാ… ‘ ഞങ്ങളുടെ സംസാരം കേട്ടാവും അവൻ ഉണർന്നു… ആദ്യം നോക്കിയത് എന്റെ മുഖത്തേയ്ക്കാണ്… ആ കണ്ണുകളിൽ ഒരു ഞെട്ടൽ ഞാൻ കണ്ടു. ആ ഞെട്ടൽ പതിയെ ദേഷ്യത്തിന് വഴിമാറുന്നത് ഞാൻ അറിഞ്ഞു… ‘നീ…നീ ഇവിടെ??? നിന്നെ എന്റെ ഈ അവസ്ഥയിൽ കാണണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചവനാണ് ഞാൻ…. എന്നിട്ടിപ്പോ??? ഛെ… ‘ ‘എന്നിട്ടിപ്പോ എന്തായി? കിട്ടാനുള്ളത് കിട്ടിയിട്ടും നായ കുര നിർത്തിയില്ലല്ലോ??? ‘ അവനോടുള്ള ദേഷ്യം മഹിയേട്ടന്റെ സ്വരത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. ‘ഓഹോ ഇതാണോ നിന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ രക്ഷകൻ??? നിന്റെ കെട്ടിയോൻ… നീ ഇങ്ങനെ ജീവനോടെ എന്റെ മുന്നിൽ??? നിന്റെ ഡെഡ് ബോഡി ഇവൾക്ക് കാട്ടിക്കൊടുക്കാനാണ് ഞാൻ കൊതിച്ചത്.. ‘ ‘അതേടാ… ഞാൻ ഇനി മുതൽ അവളുടെ രക്ഷകൻ തന്നെയാ… ‘ അവൻ ഒന്ന് പുച്ഛിച്ചു ചിരിച്ചു…. ‘അത് നമുക്ക് കാണാം… ഞാൻ ഇവിടുന്ന് ഒന്ന് എഴുന്നേറ്റോട്ടെ…. രക്ഷകൻ പരലോകത്തു പോകുന്നത് ഞാൻ ഇവൾക്ക് കാട്ടിക്കൊടുക്കാം ‘ ഇത്ര വലിയ അപകടം പറ്റിയിട്ടും അവന്റെ മനസ്സ് മാറിയില്ലല്ലോ എന്നത് എനിക്ക് അദ്‌ഭുതമായിരുന്നു…. അവന്റെ പക കൂട്ടിയിട്ടേയുള്ളൂ… ആപത്ത് സംഭവിക്കിമ്പോൾ ദുഷിച്ച മനസ്സുള്ളവർ പെട്ടെന്ന് നല്ലവരാകുന്നത് സിനിമയിൽ മാത്രമേ കാണാൻ കഴിയുള്ളു എന്ന് തോന്നുന്നു… ജീവിതത്തിൽ ദുഷ്ടന്മാർ എന്നും അങ്ങനെ തന്നെയാകും… ‘അല്ല, ഇത്ര നാളും നിനക്ക് ഇവളെ ഒരു ചുക്കും ചെയ്യാൻ കഴിഞ്ഞില്ലല്ലോ? ഇനിയും കഴിയില്ല…. ‘ ‘അതിന് ഇവളുടെ പുന്നാര ഗ്രാൻഡ്‌ഫാദർ ഇവളെ രഹസ്യ സങ്കേതത്തിൽ ആക്കിയിട്ടല്ലേ പോയത്….?? ഞാൻ ഇവളെ കണ്ടെത്തിയപ്പോ നിങ്ങളുടെ വിവാഹം നിശ്ചയിച്ചിരുന്നു…. ഇവളെയല്ല, നിന്നെ തീർക്കാൻ ആയിരുന്നു എന്റെ തീരുമാനം.. എന്നാലല്ലേ ഇവള് വിഷമിക്കു… പക്ഷെ, അവിടെയും ഇവള് രക്ഷപ്പെട്ടു… എന്റെ അച്ഛന് ഒരു മേജർ അറ്റാക്ക്… എന്റെ അച്ഛനായിരുന്നു എനിക്കെല്ലാം…. ‘ അച്ഛനെക്കുറിച്ചു പറയുമ്പോൾ അവന്റെ മുഖത്തെ ദേഷ്യം മാറി വിഷമം നിറഞ്ഞു… മാതാ പിതാക്കൾ എല്ലാവർക്കും പ്രിയപ്പെട്ടവർ തന്നെയാണല്ലോ? കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾ അവൻ നിശബ്ദനായി… സങ്കടം കടിച്ചമർത്തുന്നത് പോലെ… എന്തോ ചിന്ദിച്ച പോലെ വീണ്ടും അവന്റ മുഖത്ത് ദേഷ്യം നിറഞ്ഞു… ‘ഇവളെ തകർക്കാനുള്ള വഴികൾ ചിന്തിക്കാൻ പറ്റുന്ന മാനസികാവസ്ഥയിൽ ആയിരുന്നില്ല ഞാനപ്പോൾ…. അതാണ്‌ നിങ്ങളുടെ വിവാഹം മുടക്കാനുള്ള ദൗത്യം ഞാൻ റെജിയെ ഏൽപ്പിച്ചത്… പക്ഷെ അവനൊരു മണ്ടനായിപ്പോയി… അവന്റെ ഐഡിയാസ്‌ ഒട്ടും ഇഫക്ടീവ് ആയിരുന്നില്ല… അവൻ എന്നോട് ആലോചിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ ഈ ഐഡിയ സമ്മതിക്കില്ലായിരുന്നു… അവന്റെ ഒരു മോർഫിങ്ങും കല്യാണം മുടക്കലും… ‘ അരുൺ പല്ല് ഞെരിച്ചു റെജിയോടുള്ള ദേഷ്യം തീർത്തു. ‘നിങ്ങൾ ഇവളെ കല്യാണം കഴിച്ചുന്നു ഞാൻ അറിഞ്ഞു നിങ്ങളെ ഇല്ലാതാക്കിക്കാനുള്ള പദ്ധതി ഞാൻ മനസ്സിൽ ആസൂത്രണം ചെയ്ത് തുടങ്ങിയതായിരുന്നു… വിവാഹ ശേഷം നിങ്ങൾ ഇല്ലാതായാലാണല്ലോ ഇവൾ കൂടുതൽ വേദനിക്കുക. പക്ഷെ… അപ്പോഴാണ് എന്റെ… എന്റെ അച്ഛൻ….. ‘ ബാക്കി പറയാതെ അവന്റെ നിർത്തി…. അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു… അവൻ കരയുന്നത് ഞാൻ ആദ്യമായാണ് കാണുന്നത്. അച്ഛന്റെ വിയോഗം അവനെ അത്ര മേൽ വിഷമിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടാകും.. ‘പിന്നെ എനിക്കൊന്നിനും കഴിയുമായിരുന്നില്ല… ഒരാഴ്ച കൊണ്ട് ഞാൻ മെന്റലി ഓക്കേ ആയി…. പിന്നീട് ഇവളെ എങ്ങനെ ഇല്ലാതാക്കാം എന്നുള്ള ചിന്തയായിരുന്നു… ഊണിലും ഉറക്കത്തിലും…. അപ്പോൾ തോന്നി, എന്തായാലും വിവാഹം കഴിഞ്ഞു.. ഇനി കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ് നിന്റെ ഭർത്താവിനെ ഭൂമിയിൽ നിന്നു തന്നെ പറഞ്ഞു വിട്ടാൽ… അതാവുമല്ലോ നിനക്ക് ഏറ്റവും വേദന എന്ന്… അപ്പോഴാണ് ഇയാള് റെജിയെ തിരക്കി ചെല്ലുന്നത്… ഞങ്ങൾക്ക് വീണ്ടും പ്രതീക്ഷയായി… അവൻ മോർഫ് ചെയ്ത ഇവളുടെയും റോയിയുടെയും ഫോട്ടോസ് കണ്ടു നിങ്ങൾ തെറ്റിദ്ധരിച്ച് ഇവളെ തെരുവിലിറക്കും എന്ന് കരുതി…. അതും നടന്നില്ല… അവിടെയും ഇവൾ രക്ഷപ്പെട്ടു…. അതാണ്‌ ഞാൻ നേരിട്ട് ഇറങ്ങാമെന്നു കരുതിയത്… ‘ അവൻ കിതയ്ക്കുകയായിരുന്നു…. ശ്വാസ തടസം വന്നിട്ടെന്ന പോലെ…. ‘നിങ്ങളെ തീർക്കാൻ ക്വൊട്ടേഷൻ ടീമിനെ കാണാൻ ഇറങ്ങിയതാ അന്ന് ഞാനും തുഷാറും…. പക്ഷെ അവിടെയും ദൈവം ഇവളുടെ രക്ഷകനായി…. ഡോക്ടർ ഇവൻ ഇതെന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നത് എന്നുള്ള ഭാവത്തിൽ നിൽക്കുകയാണ്. മഹിയേട്ടൻ ഡോക്ടറിനെ നോക്കി ചിരിച്ചു. ഒന്ന് കണ്ണിറുക്കി കാണിച്ചു…. ‘എനിക്ക് നിന്നിൽ നിന്നും ഒരു കാര്യം അറിയാനുണ്ട്… നീ മരിക്കണോ ജീവിക്കണോ എന്ന് തീരുമാനിക്കുന്നത് നിന്റെ മറുപടിയാണ്…. ‘ അരുൺ ചെറുതായി വിറയ്ക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു…. ജീവനിൽ കൊതിയില്ലാത്തവരായി ആരുണ്ട്??? ‘റോയിയെ മാറ്റിയത് നീയാണെന്ന് അറിയാം… എനിക്ക് അറിയേണ്ടതും അവനെക്കുറിച്ചാണ്… പറ… റോയി എവിടെ???? ‘ എനിക്കും അവനിൽ നിന്നും അറിയേണ്ടത് അത് തന്നെയായിരുന്നു… അവന്റെ മറുപടിക്കായി ഞാനും ആകാംക്ഷയോടെ അവനെ ഉറ്റു നോക്കി…. ഞാൻ അരുണിനെ നോക്കുമ്പോ അവൻ വല്ലാതെ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു…. വിറയൽ പെട്ടന്ന് ശരീരമാകെ പടർന്നു…. കണ്ണുകൾ മുകളിലേക്കുയർന്നു… വായിൽ നിന്നും കൊഴുത്ത എന്തോ ദ്രാവകം പുറത്തേയ്ക്കു വന്നു…. ഞാൻ മഹി ഏട്ടന്റെ കയ്യിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു…. ഡോക്ടർ വല്ലാതെ പരിഭ്രാന്തനായി…. ഓഹ് ഗോഡ് ! വീണ്ടും ഫിറ്റസ് വന്നുല്ലോ….. മഹി നിങ്ങൾ വേഗം പുറത്തേയ്ക്ക് പോ… വേഗം…. അദ്ദേഹം നഴ്‌സിന് എന്തൊക്കെയോ നിർദേശങ്ങൾ കൊടുത്തു… മഹിയേട്ടൻ എന്നെയും കൂട്ടി വേഗം പുറത്തിറങ്ങി. പുറത്തു ഇറങ്ങും മുൻപ് ഞാൻ ഒരിക്കൽ കൂടി അവനെ നോക്കി…. അവന്റെ മൂക്കിൽ നിന്നും കുറേശ്ശേ രക്തം വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു…. ഞാൻ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കി അടച്ചു…. വല്ലാത്ത ഭയം തോന്നി… മഹിയെട്ടനെ മുറുകെ പിടിച്ചു… കൈ കാലുകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ട്…. ചലിക്കാനാകാത്ത പോലെ.. കണ്ണുനീർ ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു …. ഡോ… താൻ എന്തിനാ കരയുന്നത്? മഹിയേട്ടാ… അവൻ… അവനു ആപത്തെന്തെങ്കിലും???? ദേ നിമ്മീ… എനിക്ക് ദേഷ്യം വരുന്നുണ്ട് കേട്ടോ? അവനു ആപത്തുണ്ടായാൽ നിനക്കെന്താ? അവൻ ഇപ്പൊ പറഞ്ഞത് കേട്ടിട്ടും നിനക്ക് മതിയായില്ലേ? നീ മാലാഖ കുട്ടിയൊന്നുമല്ലല്ലോ? ശരിയാണ്… എനിക്ക് അവനോട് ഇപ്പൊ ദേഷ്യമുണ്ട്… അത് എന്നെ ഉപദ്രവിക്കാൻ നോക്കിയത് കൊണ്ടല്ല.. എന്റെ മഹിയെട്ടനെ അപായപ്പെടുത്താൻ അവൻ പ്ലാൻ ഇട്ടു… ആദ്യം റോയ് സർ….ഫാദർ… .. ഇപ്പൊ എന്റെ മഹിയേട്ടൻ…. അവൻ എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നവരെയൊക്കെ നശിപ്പിക്കും… എനിക്കതറിയാം…. പക്ഷെ ആർക്കും ആപത്തുണ്ടാകണം എന്ന് ചിന്തിക്കാൻ പോലും എനിക്ക് കഴിയുന്നില്ല… ഇപ്പോഴും അവൻ രക്ഷപ്പെടണം എന്നാണ് ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്.. …. അവനോട് എനിക്ക് ദേഷ്യമുണ്ട് മഹിയേട്ടാ… പക്ഷെ ആർക്കും ആപത്തു വരാനായി പ്രാർത്ഥിക്കാൻ എനിക്കാവില്ല…. റോയിയെക്കുറിച്ച് എന്തെകിലും വിവരം കിട്ടും എന്ന് കരുതിയാ ഞാൻ തന്നേം കൂട്ടി അവനെ കാണാൻ പോയത്. പക്ഷെ….. ഇനിയിപ്പോ എന്തു ചെയ്യുമെന്നറിയില്ല…. എങ്ങനെ റോയിയെ കണ്ടെത്തുമെന്ന് ഒരു രൂപവുമില്ല… അയാൾ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടോ എന്നുതന്നെ അറിയില്ല…. അരുൺ ഇനി രക്ഷപെടാനുള്ള ചാൻസും കുറവാണ്…. മഹിയേട്ടന്റെ ശബ്ദത്തിൽ നിരാശ കലർന്നിരുന്നു. ഞാൻ നിശ്ശബ്ദയായിരുന്നു എല്ലാം കേട്ടതേ ഉള്ളു… ♥️♥️♥️♥️♥️♥️ രണ്ട് ദിവസങ്ങൾക്കു ശേഷം… മഹിയേട്ടനുള്ള ചായയുമായി ഞാൻ റൂമിലേയ്ക്ക് പോയി… ആളിന് ബെഡ് കോഫി നിർബന്ധമാണ്… ഞാൻ ചെന്നപ്പോൾ എഴുന്നേറ്റിട്ടുണ്ടതായിരുന്നില്ല… നല്ല ഉറക്കം… ചായ ടേബിളിൽ വയ്ച്ചു, കുറച്ചു സമയം അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി നിന്നു…. എനിക്ക് ഒരു കൊച്ചു കുഞ്ഞു കിടന്നുറങ്ങുന്ന പോലെ തോന്നി…..എന്റെ ചുണ്ടിൽ ഞാൻ അറിയാതെ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു… ഒരു കുഞ്ഞുണ്ടാകുന്നത് വരെ ഭാര്യമാരുടെ കുഞ്ഞുങ്ങൾ ഭർത്താക്കന്മാർ തന്നല്ലേ?? ഞാൻ പതിയെ തട്ടി വിളിച്ചു… മഹിയേട്ടാ…. എഴുന്നേൽക്ക്… നേരം എത്രയായീന്നോ? കുറച്ചു കൂടി ഉറങ്ങട്ടെ നിമ്മീ…. എഴുന്നേൽക്ക് മഹിയെട്ടാ… 6.30 ആയി… ഇപ്പൊ ജോഗിങ്ങും ഇല്ല.. എക്സർസൈസും ഇല്ല… ഭയങ്കര മടിയാ… താൻ വന്ന ശേഷമാണ് ഞാൻ മടിയനായത്… താൻ എന്നെ സമയത്തിന് വിളിക്കാറില്ലല്ലോ? ചിരിയോടെ എന്നെ നോക്കി പറഞ്ഞു…. അപ്പോഴാണ് ഫോൺ റിങ് ചെയ്‌തത്‌… താൻ ആ ഫോണിൽ ഇങ്ങെടുക്ക്… ഞാൻ ടേബിളിൽ ഇരുന്ന ഫോൺ എടുത്തു… ജയറാം കാളിങ്… ഞാൻ ഫോൺ മഹിയേട്ടന് കൊടുത്തു റാമാണ്… അദ്ദേഹം എന്നോട് പറഞ്ഞിട്ട് ഫോണുമായി ബാൽക്കെണിയിലേയ്ക്ക് പോയി… എന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് വല്ലാതെ കൂടി… അതിപ്പോ പൊട്ടിപ്പോകും എന്ന് തോന്നി. എന്തിനാകും ഡോക്ടർ വിളിച്ചത്?? ഇനി അരുണിനെന്തെങ്കിലും?? മാഹിയേട്ടന്റെ സംസാരം എനിക്ക് കേൾക്കാമായിരുന്നു… റാമേ… പറയെടാ… …………… ആണോ?? എന്നിട്ട്?? ഇമ്പ്രോവെമെന്റ്സ് ഒന്നും ഇല്ലല്ലേ? …………… ഓഹോ… അപ്പൊ രക്ഷപെടുന്ന കാര്യം സംശയമാണല്ലേ? …………. മ്മ്… ശെരിയെടാ… എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ വിളിക്ക്…. കാൾ അവസാനിപ്പിച്ചു മഹിയേട്ടൻ റൂമിലേയ്ക്ക് വന്നു.. മുഖത്ത് നല്ല തെളിച്ചം.. ഇപ്പോൾ അതെന്നെ ഭയപ്പെടുത്തുണ്ട്…. താൻ പോയില്ലേ? ഇല്ല. ഡോക്ടറിന്റെ കാൾ ആയോണ്ട് അരുണിനെക്കുറിച്ച് എന്തെങ്കിലും പറയാനാണോന്നു കരുതിയാ ഞാൻ…. അതിനു തന്നെയാ വിളിച്ചത്… അവന്റെ അവസ്ഥ കുറച്ചു ക്രിട്ടിക്കൽ ആണെന്ന് പറയാൻ… മരുന്നിനോടൊന്നും ബോഡി react ചെയ്യുന്നില്ല എന്ന്… 48 മണിക്കൂർ കഴിയാതെ ഒന്നും പറയാനാകില്ല എന്ന്…. ഞാൻ ഞെട്ടി… അരുൺ??? എന്റെ ശബ്ദം ഇടറി… അവനു സുഖമാകില്ലേ മഹിയേട്ടാ??? scope ഒന്നും ഇല്ലെന്നാ അവൻ പറഞ്ഞത്. … ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളിൽ എവിടെയോ ചെറിയ നീറ്റൽ….കോളേജ് ലൈഫിലേ ആദ്യ നാളുകളിൽ അവൻ എനിക്ക് നല്ലൊരു സുഹൃത്തായിരുന്നു…. സഹോദര തുല്യനായി ഞാൻ കരുതി…. അവൻ അത് പ്രണയമായി കണ്ടപ്പോഴാണ് ഞാൻ അകന്നത്…. എന്നിട്ടും അവനെ വെറുക്കാൻ എനിക്കായില്ല… അവൻ റോയ് സർനെ ഉപദ്രവിക്കുന്നത് വരെ… ഫാദറിനെ ഉപദ്രവിക്കുന്നത് വരെ എന്റെ സഹോദരൻ തന്നെയായി കരുതി… പിന്നീടെപ്പോഴോ അവനോടുള്ള എന്റെ ആ സ്നേഹം ദേഷ്യത്തിന് വഴി മാറി…. ഇന്ന് അവനോടെനിക്ക് ദേഷ്യമാണ്… പക്ഷെ അവന് ഇത്ര വലിയ ഒരാപത്തു ഉണ്ടായെന്നു പറയുമ്പോൾ സന്തോഷിക്കാനാവുന്നില്ല…. സങ്കടവും ഇല്ല…. നിർവികാരമായ ഒരവസ്ഥ…. എന്നെ ഇല്ലാതാക്കാൻ നോക്കിയവനാണവൻ… അവൻ ഇന്ന് മരണത്തോട് മല്ലിടുന്നു… ജീവന് വേണ്ടി…. എല്ലാം ആ വലിയവന്റെ കളികൾ…. തനിക്കെന്താടോ ഒരു വിഷമം പോലെ? സന്തോഷിക്കുകയല്ലേ വേണ്ടത്??? മ്മ്… സന്തോഷം ഉണ്ട് മഹിയേട്ടാ… ഞാൻ ഒരു നുണ പറഞ്ഞു… അത് മുഖം കണ്ടാലും പറയും… പക്ഷെ അവൻ ഇപ്പോൾ മരിക്കണ്ട… അവൻ ജീവിക്കണം… .. അതെന്താ ??? ഞാൻ അദ്‌ഭുതത്തിൽ മഹി ഏട്ടനെ നോക്കി. റോയിയെക്കുറിച്ച് ഇനി എങ്ങനെ അറിയും? ജീവനോടെ ഉണ്ടാവുമൊന്നു അറിയില്ല… അഥവാ ഉണ്ടെങ്കിൽ തന്നെ അത് അറിയാനുള്ള മാർഗമാണ് അരുൺ മരിക്കുന്നതോടെ ഇല്ലാതാകുന്നത് …. മഹിയേട്ടന്റെ വാക്കുകൾ എന്നെ വല്ലാതെ വിഷമിപ്പിച്ചു. താൻ വിഷമിക്കാതെ… നമുക്ക് നോക്കാം… വാ… ആദ്യം ഈ സന്തോഷ വാർത്ത എല്ലാപേരെയും അറിയിക്കാം…. ചായ? അതൂടെ എടുക്കാം. താഴെ കൊണ്ട് പോയി കുടിക്കാല്ലൊ.? ഞങ്ങൾ താഴെ എത്തിയപ്പോ അച്ഛൻ ഹാളിൽ ഉണ്ട്… പത്ര വായനയിലാണ്…. ആഹാ… മഹീ ഇന്നെന്താ കുളിക്കുന്നൊന്നും ഇല്ലേ? നിനക്ക് പോകണ്ടേ?? പോകണം അച്ഛാ… റാം വിളിച്ചു.. ഒരു വാർത്ത പറയാൻ…. എന്താ മോനെ?? അവൻ ചത്തോ??? മുത്തശ്ശിയാണ്… അമ്മയും മുത്തശ്ശിയും അടുക്കളയിൽ നിന്നു വരികയായിരുന്നു…. ചത്തില്ല.. പക്ഷെ ഉടനെ പ്രതീക്ഷിക്കാം… സത്യം??? അമ്മയ്ക്ക് വിശ്വാസമാകാത്ത പോലെ…. പിന്നല്ലാതെ?? ഇതൊക്കെ ആരേലും വെറുതെ പറയുമോ? ഹൊ… പെട്ടെന്ന് അവൻ പോയാ മടിയായിരുന്നു. അമ്മേടെ മോള് വിഷമിക്കണ്ട.. അവന് ഇങ്ങനെയൊക്കെ സംഭവിച്ചത് മോളുടെ നല്ലതിന് വേണ്ടിയാ… ദൈവമായിട്ടാ അവനു അങ്ങെനെ ഒരു ആക്‌സിഡന്റ് ഉണ്ടാക്കിയത്… അമ്മ അങ്ങനെയാ വിശ്വസിക്കുന്നത്…. നിനക്ക് ഇത് വരെ മോളെ മനസിലായില്ലേ? ഇവൾക്ക് ആരുടെ വിഷമത്തിലും സന്തോഷിക്കാൻ കഴിയില്ല… ഒരുപാട് വിഷമങ്ങൾ കണ്ടും സഹിച്ചും വളർന്നോണ്ടാ… പാവം എന്റെ കുട്ടി… മുത്തശ്ശി എന്നെ ചേർത്ത് നിർത്തി മുടിയിൽ തഴുകി… എനിക്ക് ഒത്തിരി സന്തോഷം തോന്നി… മുത്തശ്ശി എന്നെ മനസിലാക്കുന്നുണ്ടല്ലോ… അതൊക്കെ ഞങ്ങൾക്കും അറിയാം മുത്തശ്ശി… പക്ഷെ, ഇക്കാലത്തു കുറച്ചു കൂടി ബോൾഡ് ആകണം… എന്തും നേരിടാനുള്ള കരുത്തു വേണം. കുഴപ്പമില്ല… ഞാൻ ശെരിയാക്കിയെടുത്തോളാം. അദ്ദേഹം എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു… എല്ലാവർക്കും സന്തോഷം… എന്റെ നന്മയാണ് എല്ലാപേരുടെയും ലക്ഷ്യം… പക്ഷെ ഞാനോ? എനിക്ക് അവരെപ്പോലെ സന്തോഷിക്കാൻ കഴിയാത്തതെന്താ??? എന്റെ മനസ്സ് മാത്രമെന്താ ഇങ്ങനെ??? അതവൾക്ക് ഉത്തരം കിട്ടാത്ത ചോദ്യമായിരുന്നു…. എന്റെ മനസ്സ് മുഴുവൻ അവൻ ആയിരുന്നു അരുൺ…. അവൻ മരിച്ചാൽ റോയി സാറിനെക്കുറിച്ചു അറിയാനുള്ള മാർഗമാണ് ഇല്ലാതാകുന്നത്. അവൻ ജീവിതത്തിലേയ്ക്ക് തിരികെ വരണം… അതിനായി ഞാൻ മനസ്സുരുകി ദൈവത്തിനോട് പ്രാർത്ഥിച്ചു. തുടരും….

#✍ തുടർക്കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #📔 കഥ എന്ന് സ്വന്തം മിത്ര... : ഭാഗം 38 - അവസാനിച്ചു എഴുത്തുകാരി: പാർവതി പാറു അഞ്ചു വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം…. “ഈ വർഷത്തെ കേരള സാഹിത്യഅക്കാദമി പുരസ്‌കാരങ്ങൾ പ്രഘ്യപിച്ചു.. രണ്ടാം തവണയും പ്രശസ്ത സാമൂഹിക പ്രവർത്തകയും വുമൺ ആക്ടിവിസ്റ്റും ആയ മിത്ര കിരൺ പുരസ്‌കാരത്തിന് അർഹയായി.. “എന്റെ രാത്രിയുടെ നക്ഷത്രങ്ങൾ ” എന്ന പുസ്തകത്തിന് ആണ് പുരസ്‌കാരം ലഭിച്ചത്.. കഴിഞ്ഞ നാലു വർഷം ആയി കേരളത്തിലെ വിവിധ സ്ഥലങ്ങളിൽ കഷ്ടത അനുഭവിച്ചു ഒറ്റക്ക് കഴിയുന്നവരെ സഹായിച്ചും പുനരധിജീവിച്ചും സമൂഹത്തിന് മാതൃക ആയി കൊണ്ടിരിക്കുന്ന മിത്ര ഇപ്പോൾ സുഹൃത്തും വനിതാകമീഷൻ അംഗവും ആയ നീലാംബരിക്കൊപ്പം സ്വർഗം എന്നൊരു ചാരിറ്റി സ്ഥാപനം നടത്തി വരികയാണ്… മിത്രയുടെ ഭർത്താവ് കിരൺ വാസുദേവും നീലാംബരിയും ചേർന്ന് ആരംഭിച്ച സ്വർഗം എന്ന സ്ഥാപനം കിരണിന്റെ മരണശേഷം മിത്ര ഏറ്റെടുക്കുക ആയിരുന്നു… ഇന്ന് കേളത്തിന്റെ എല്ലാ ജില്ലകളിലും ഈ സ്ഥാപനം പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ട്… ചുരുങ്ങിയ കാലയളവിൽ തന്നെ നിരവധി പുരസ്കാരങ്ങൾ ചാരിറ്റിയുടെ പേരിലും സാഹിത്യത്തിലും നേടാൻ മിത്രക്ക് സാധിച്ചു… തന്റെ ജീവിതം മകൾക്കും സമൂഹത്തിൽ ഒറ്റക്കായി പോയവർക്കും വേണ്ടി ഉള്ളതാണെന്നും ചെയ്തു തീർക്കാൻ ഇനിയും ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ ഉണ്ട് എന്നും പുരസ്‌കാരം ലഭിച്ചതിൽ അതിയായ സന്തോഷം ഉണ്ട് എന്നും.. ഈ പുരസ്‌കാരം തന്നെ വിട്ട് പോയ തന്റെ എല്ലാം എല്ലാം ആയ ഭർത്താവിനും തളരാതെ തന്നെ ചേർത്ത് പിടിച്ച സുഹൃത്തുക്കൾക്കും സമർപ്പിക്കുന്നു എന്ന് മിത്ര ഏഷ്യാനെറ്റ്‌ ന്യൂസിന് നൽകിയ അഭിമുഖത്തിൽ പറഞ്ഞു..അഞ്ചു വയസുകാരി ഭൂമിക ആണ് മകൾ.. ” അമ്മേ.. ടീവി ൽ അമ്മേന്റെ പടം… ന്യൂസ്‌ ചാനലിൽ മിത്രയുടെ ഫോട്ടോ കണ്ട് കുഞ്ഞുഭാമി ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു… മിത്ര എഴുതി കൊണ്ടിരുന്ന പുസ്തകം അടച്ചു വെച്ച് അവൾക്കരികിൽ വന്നിരുന്നു.. അവളെ മടിയിലേക്ക് വെച്ചു… അമ്മേ അമ്മേ… എന്റെ ടീച്ചർ പറയാ.. അമ്മ വലിയ ആളാണെന്ന്.. അമ്മേടെ മോളായി ജനിച്ചതിൽ എനിക്ക് അഭിമാനം തോന്നണം എന്നു.. ടീച്ചർ എന്താ അമ്മേ അങ്ങനെ പറഞ്ഞേ … അങ്ങനെ ഒന്നും ഇല്ല… അമ്മ വലിയ ആളൊന്നും അല്ല..ടീച്ചർ വെറുതെ പറഞ്ഞതാ… അമ്മേം നീലു ആന്റിയും ഒക്കെ കുറേ പാവപ്പെട്ടവരെ സഹായിക്കുക ആണ് ചെയ്യുന്നത്… അതെന്തിനാ അമ്മേ നമ്മൾ അവരെ സഹായിക്കുന്നേ… അതോ.. അവരൊക്കെ ഒറ്റക്കല്ലേ… അവർക്ക് ഭക്ഷണം വാങ്ങി കൊടുക്കാനും ഡ്രസ്സ്‌ വാങ്ങികൊടുക്കാനും ആരെങ്കിലും ഒക്കെ വേണ്ടേ… പിന്നേ അവരൊക്കെ ഇങ്ങോട്ട് വന്നാൽ എന്റെ ഭാമി മോൾക്ക് കളിക്കാൻ ഒത്തിരി പേര് ഉണ്ടാവില്ലേ… ഭാമി മോള് ഒറ്റക്കാവില്ലല്ലോ… അത് ശെരിയാ അമ്മേ.. എന്റെ ക്ലാസിൽ എല്ലാരുടേം വീട്ടിൽ ത്രീ, ഫൗർ ആൾക്കാരെ ഉള്ളൂ… ഞാൻ പറഞ്ഞു എന്റെ വീട്ടിൽ ഹൺഡ്രഡ് ആൾക്കാർ ഉണ്ടെന്ന്… എല്ലാവരും വായും പൊളിച്ചു നിന്നു അമ്മേ.. അവൾ വായപൊത്തി ചിരുച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു… ഭാമി അവളുടെ മുടിയിൽ തലോടി നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു.. ഫോണിൽ മെസേജ് വരുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് മിത്ര ഫോൺ എടുത്തു.. ഭാമി മടിയിൽ നിന്ന് ഊർന്നിറങ്ങി ചാനൽ മാറ്റി അവളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട കാർട്ടൂൺ വെച്ചു.. നിരവധി മെസേജുകൾ വന്ന് കിടക്കുന്നുണ്ട്.. അവൾ താഴേക്ക് നീക്കി കൊണ്ടിരുന്നു.. സുദർശൻ ആ പേര് കണ്ടപ്പോൾ അവൾ നിർത്തി മെസ്സേജ് ഓപ്പൺ ചെയ്തു.. അതൊരു വോയിസ്‌ ക്ലിപ്പ് ആയിരുന്നു അവൾ അത് പ്ലേ ചെയ്തു.. “ഒത്തിരി സന്തോഷം ആയി മിത്തൂ.. നീ അർഹിക്കുന്ന പുരസ്‌കാരം തന്നെ ആണത്… കഥയിൽ ഞങ്ങളെ എല്ലാം ഉൾക്കൊള്ളിച്ചപ്പോൾ വല്ലാത്ത സന്തോഷം തോന്നി…. ഞങ്ങൾക്കുള്ളിൽ നീ എന്നും ഉണ്ട്…. ഭാമിക്ക് സുഖം അല്ലേ.. തിരക്കുകൾ എല്ലാം ഒഴിയുമ്പോൾ ഭാമിയെ കൂട്ടി ഇങ്ങോട്ട് വരണം… അവളെ കാണാൻ കൊതിച്ചിരിക്കുകയാണ് ആരവും അല്ലിയും .. ഞാൻ മൂന്നു മാസം ഗർഭിണി ആണ്… അത്രയും ദൂരം യാത്ര ചെയ്യാൻ വയ്യാഞ്ഞിട്ടാ.. അല്ലെങ്കിൽ ഞങ്ങൾ അങ്ങോട്ട്‌ വന്നേനെ… നിന്റെ തിരക്കുകൾ എനിക്ക് അറിയാഞ്ഞിട്ടല്ല… കൊതി തോനുന്നു നിന്നെ കാണാൻ വല്ലാതെ… മിഥിലയുടെ ശബ്ദം അവളുടെ കാതുകളിൽ പതിച്ചപ്പോൾ അറിയാതെ ഒരു ചിരി വിരിഞ്ഞു.. ഞാൻ വരും ഭാമിയെ കൂട്ടി… അവൾ മറുപടി അയച്ചു.. അപ്പോഴേക്കും അടുത്ത കാൾ വന്നു.. സ്ക്രീനിൽ “ഭാമി കാളിങ്. ” അവൾ സന്തോഷത്തോടെ ഫോൺ എടുത്തു… കോൺഗ്രാറ്റ്ലേഷൻസ് … മലയാളത്തിന്റെ പ്രിയ എഴുത്തുകാരിക്ക്.. എന്റെയും.. ഭാമി സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു… താങ്ക്യൂ സൊ മച്… മിത്ര മറുപടി നൽകി… മിത്തൂ കണ്ണേട്ടൻ പറയാ.. ഈ കഥക്ക് അവാർഡ് കിട്ടാൻ കാരണം ആ കഥയിൽ ഞങ്ങളൊക്കെ ഉള്ളത് കൊണ്ടാണെന്ന്.. അവൾ കളിയോടെ പറഞ്ഞു… ആണല്ലോ.. അത് തന്നെയാ സത്യം… നിങ്ങളെ കുറിച്ചല്ലാതെ എനിക്ക് വേറെ എന്താണ് എഴുതാൻ ഉള്ളത്… അത് പോട്ടേ മോളെവിടെ ഉറങ്ങിയോ.. ഇല്ല.. ഇവിടെ അച്ഛനും മോളും കൂടി ഗുസ്തി ആണ്… ഭാമി മോളോ.. അവളിവിടെ കാർട്ടൂണിൽ മുഴുകി ഇരിക്കാ.. മിത്തൂ.. പിന്നേ.. പിന്നേ… ഭാമി വാക്കുകൾ പുറത്ത് വരാതെ തപ്പി കളിച്ചു.. കണ്ണേട്ടനോട് പറഞ്ഞോളൂ ഭാമി മിടുക്കി ആയി ഇരിക്കുന്നു.. അവൾക്ക് കുഴപ്പം ഒന്നും ഇല്ല…. ഭാമിയുടെ മനസ് അറിഞ്ഞു മിത്ര പറഞ്ഞു… മ്മ്…. നിനക്ക് സുഖം അല്ലേ… എന്തിനാ ഭാമി എപ്പോൾ വിളിക്കുമ്പോളും നീ ഈ ചോദ്യം ആവർത്തിക്കുന്നത്… എനിക്ക് സുഖം ആണ്.. ഞാൻ സന്തോഷവതി ആണ്… ഞാനിന്ന് ഈ ലോകത്ത് തനിച്ചല്ലല്ലോ.. എനിക്ക് എന്റെ മകൾ ഇല്ലേ.. എനിക്ക് ചെയ്ത് തീർക്കാൻ എത്രയോ കാര്യങ്ങൾ ഇല്ലേ… പഴയത് ഒന്നും ആലോചിക്കാൻ പോലും സമയം കിട്ടാറില്ല. ഇനി ആലോചിക്കുക ആണെങ്കിൽ തന്നെ അതിൽ ഒരു വേദനയും ഇല്ല… നിന്റെയും കണ്ണേട്ടന്റെയും സന്തോഷം അതാണ് എന്റെയും സന്തോഷം… കണ്ണേട്ടൻ എന്റെ ഉള്ളിൽ എന്നും ഉണ്ട്.. ആ മുഖം ഓർക്കുമ്പോൾ ആദ്യം മനസ്സിൽ തെളിയുന്നത് നിന്റെ മുഖം ആണ്… നിങ്ങളെ ഒന്നിച്ചല്ലാതെ എനിക്ക് ഓർക്കാൻ ആവില്ല ഭാമി… ഭാമി മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.. സന്തോഷം കൊണ്ട് അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.. അവൾ യാത്ര പറഞ്ഞു ഫോൺ വെച്ചു.. മിഥുൻ ഭാമിയെ തന്നെ നോക്കി ഇരിക്കുക ആയിരുന്നു… ഭാമി അവനരികിൽ ചെന്നിരുന്നു… അവൻ അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു… അത് മിത്ര ആണ് ഭാമി… ജീവിതത്തിൽ നഷ്ടങ്ങളുടെ ഘോഷയാത്രകൾ ഉണ്ടായിട്ടും തളരാതെ പിടിച്ചു നിന്നവൾ… ഓർമ്മ വെച്ച കാലം തൊട്ട് പ്രണയിച്ച കിരണിനെ നഷ്ട്ടപ്പെട്ട അവൾ ഇന്നലെ കണ്ട എന്നെ ഓർത്ത് വേദനിക്കും എന്ന് നിനക്ക് തോന്നുന്നുണ്ടോ… അവൾ തളർന്നു പോവുന്നു എന്ന് തോന്നിയ നിമിഷം അവളെ ഞാൻ ചേർത്ത് പിടിച്ചു.. അവൾ ആരെ ഓർത്ത് വേദനിക്കുന്നോ അവരൊക്കെ ആവാൻ ശ്രമിച്ചു… ആ വേദനക്കെല്ലാം ഒരു മരുന്നെന്ന പോലെ അവൾക്ക് ഒരു മകളെ കൊടുത്തപ്പോൾ എന്റെ ജോലി കഴിഞ്ഞു… ഒരു തരം ഉടമ്പടി ആയിരുന്നു അത്… സ്നേഹത്തിന്റെ മനോഹരമായ ഒരു എഗ്രിമെന്റ്… എന്റെ ലോകം നീ ആണെന്ന് അവൾക്ക് അറിയുന്നിടത്തോളം കാലം അവൾ നമ്മളെ ഓർക്കില്ല ഭാമി… ഭാമി അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം അടുപ്പിച്ചു അവൻ അവളെ മുറുകെ കെട്ടിപിടിച്ചു… നിലത്ത് എന്തോ കുത്തിവരക്കുന്ന തിരക്കിൽ ആയിരുന്നു അവരുടെ മകൾ ഭൂമിത്ര… മിഥുൻ അവളെ നോക്കി…. മിത്രക്കൊപ്പം കുഞ്ഞു ഭാമി ഉള്ളത് പോലെ ഭാമിക്കൊപ്പം കുഞ്ഞു മിത്രയും ഉണ്ട്…. ചില ബന്ധങ്ങൾ അങ്ങനെ ആണ്.. കണ്ണുകളാൽ ഒരിക്കലും കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ചില്ലെങ്കിലും ഹൃദയങ്ങളാൽ ഒരിക്കലും പിരിയാൻ കഴിയാത്തവ..a …. കുഞ്ഞുഭാമിയെ ഉറക്കി കിടത്തി അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ചുബിച്ചു മിത്ര മുകളിലെ വരാന്തയിലേക്ക് ഇറങ്ങി.. എവിടെ നിന്നോ വീശുന്ന കാറ്റിൽ അവൾ സ്വയം മറന്ന് നിന്നു… മിത്തൂ… നീലുവിന്റെ വിളിയിൽ അവൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കി… ഞാൻ ഒരു കാര്യം ചോദിക്കട്ടെ… നിനക്ക് ഈ അവാർഡ് കിട്ടിയ പുസ്തകത്തിൽ നീ നിന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവരേ കുറിച്ചെല്ലാം പറയുന്നുണ്ട്.. അതിൽ മിഥിലയും സുദർശനും ഇങ്ങോട്ട് വരാറുണ്ട്.. ഭാമിയും മിഥുനും വിളിക്കാറും ഉണ്ട്.. പക്ഷെ ഈ കഥയിൽ നീ ഏറ്റവും കൂടുതൽ പറഞ്ഞത് ഒരാളെ കുറിച്ചാണ്…. ഒരു പക്ഷെ നിന്നെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ സ്വധാനിച്ചത്.. നിന്റെ വേദന ഏറ്റവും കൂടുതൽ അറിഞ്ഞത്.. നിന്റെ കൂടെ എപ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്നത് എല്ലാം അവൻ ആയിരുന്നു അമർ… അമർ ആനിയിലേക്ക് മടങ്ങി പോയി എന്ന് നീ പറഞ്ഞു… പിന്നേ അവനെ കുറിച്ചൊന്നും പറഞ്ഞില്ല… ഇത്രയും അടുത്ത സുഹൃത്ത് ആയിട്ട് എന്താണവൻ നിന്നെ കാണാൻ ഒരിക്കൽ പോലും വരാഞ്ഞത്.. ഒരിക്കൽ പോലും വിളിക്കാഞ്ഞത്… ആര് പറഞ്ഞു…. അവൻ എപ്പോഴും എന്റെ കൂടെ ഉണ്ട്.. അനിയും.. അവരെന്നോട് സംസാരിക്കുന്നുണ്ട്… ഞാൻ അവരോടും.. അവൾ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു… അവളുടെ നോട്ടം കണ്ട് നീലു ഒരു നിമിഷം മൗനം ആയി… മിത്തൂ അവർ അവർ മരിച്ചുപോയോ…. മ്മ്.. മിത്ര മൂളി.. എങ്ങനെ…. അറിയില്ല…. ഞാൻ അന്വേഷിച്ചില്ല എന്ന് പറയുന്നതാണ് സത്യം പിന്നേ എങ്ങനെ അവർ മരിച്ചെന്നു ഉറപ്പിച്ചു… മിത്ര ചിരിച്ചു.. എന്റെ അമർ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു എങ്കിൽ അവന് ഇത്രയും നാൾ എന്നെ കാണാതിരിക്കാൻ സാധിക്കില്ല.. എന്നോട് സംസാരിക്കാതിരിക്കാൻ സാധിക്കില്ല… നീലു മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.. നിനക്ക് തോന്നുന്നുണ്ടോ നീലു ഒരാളിൽ സൗഹൃദവും പ്രണയവും ഒരേപോലെ ശക്തം ആയി തന്നെ ഉണ്ടാവുമ്പോൾ യാതൊരു കാരണങ്ങളും ഇല്ലാതെ അയാൾ തന്റെ സുഹൃത്തിന് വേദനിക്കുമ്പോൾ ചേർത്ത് പിടിക്കുകയും പ്രണയത്തെ തള്ളിപ്പറയുകയും ചെയ്യും എന്ന്.. ഇല്ല…. അവൾ പറഞ്ഞു.. എന്തായിരുന്നു.. എന്തിനായിരുന്നു പിന്നേ അമർ അവളെ ഒഴിവാക്കാൻ ശ്രമിച്ചത്… അത് നീ അറിയണ്ട നീലു.. നീ എന്നല്ല ആരും അറിയണ്ട.. അതെനിക്കും അവനും ഇടയിൽ മാത്രം ഉള്ള ഒരു രഹസ്യം ആണ്… ഞാൻ മരിക്കുന്നതോടെ മണ്ണിൽ ലയിക്കുന്ന രഹസ്യം… അപ്പോൾ ആനിക്കും അറിയില്ല.. അവളോട് അവൻ പിന്നീട് പറഞ്ഞില്ലേ… ഇല്ല.. അവൾ ചോദിച്ചതും ഇല്ല.. അത്രയും അധികം അവൾ അവനെ പ്രണയിച്ചിരുന്നു… അവൻ അവളെയും.. അത് കൊണ്ട് ഒരിക്കലും അവനത് അവളോട്‌ പറയാൻ കഴിയില്ല..അവളെ സന്തോഷത്തോടെ ആവും അവൻ യാത്രയാക്കിയത്… അവൾ പോലും അറിയാതെ അവൻ അവളെയും കൊണ്ട് പോയിക്കാണും.. മിത്ര ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി പരസ്പരം ഒട്ടി ചേർന്ന് നിൽക്കുന്ന രണ്ടു നക്ഷത്രങ്ങൾ അവളെ നോക്കി കൺ ചിമ്മി.. അവൾ മേശക്ക് മുകളിൽ ഇരുന്ന പുസ്തകം എടുത്തു.. “എന്റെ രാത്രിയിലെ നക്ഷത്രങ്ങൾ ” അവൾ എഴുതിയ പുസ്തകം.. അവൾ അതിനടിയിൽ നിന്ന് ഒരു കത്ത് എടുത്തു.. ഏഴു വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് അവൾക്ക് വന്നൊരു കത്ത്.. അവൾ അതെടുത്തു വായിച്ചു… എന്റെ മിത്രക്ക്… ഞങ്ങൾ ഇപ്പോൾ ഖജുരാഹോ യിൽ ആണ്.. ചന്ദ്രദേവനെ പ്രണയിച്ച ഹേമവതിയുടെ നാട്ടിൽ… ആനിയുടെ വലിയ മോഹം ആയിരുന്നു ഒരിക്കൽ ഇവിടം വന്ന് കാണണം എന്ന്.. അത് സാധിച്ചു.. ഇന്നലെ ഞാൻ അവളോട്‌ ചോദിച്ചു നിനക്ക് ഇനിയും വല്ല മോഹങ്ങളും ഉണ്ടോ എന്ന്.. എന്റെ നെഞ്ചിൽ തലവെച്ചു കിടന്നവൾ പറഞ്ഞു.. എന്നും ഇങ്ങനെ കിടന്നാൽ മാത്രം മതി എന്ന്… അവളിപ്പോൾ ഒത്തിരി സന്തോഷത്തിൽ ആണ്… ഒരു പക്ഷെ ഈ ലോകത്തിൽ തന്നെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ സന്തോഷിക്കുന്നവൾ… ഏതൊരു പ്രണയിനിയും കാത്തിരുന്ന അവളുടെ പ്രണയസാക്ഷത്കാരം ആസ്വദിക്കുന്ന തിരക്കിൽ ആണവൾ.. ഈ സന്തോഷത്തോടെ ഞാനും അവളും യാത്രയാവുകയാണ്… അവൾ വേദനിക്കുന്നത് ഇനി എനിക്ക് കാണാൻ വയ്യ… അവൾ ഒറ്റക്കാവുന്നത് താങ്ങാൻ എനിക്ക് ആവില്ല… ഒടുവിലെ നിശ്വാസത്തിലും സ്നേഹം നൽകി ഞാൻ അവളെ കൊണ്ട് പോവുകയാണ്… നീ പറയുന്നത് പോലെ നാളെ മുതൽ നിന്റെ ആകാശത്ത് ഞങ്ങളും ഉണ്ടാവും… യാത്ര പറയുന്നില്ല.. ഈ യാത്ര കൂടുതൽ നിന്നിലേക്ക് അടുക്കാൻ ആയിട്ടുള്ളതാണ് എന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു … എന്റെ ആനിക്കൊപ്പം… ഇനിയും എനിക്ക് അവളെ പ്രണയിക്കണം.. ശരീരത്തിന്റെ കെട്ടുപാടുകൾ ഇല്ലാതെ സ്വാതന്ത്രം ആയ ആത്മാക്കളായി ഞങ്ങൾ പ്രണയിക്കട്ടെ… . രാത്രികളിൽ നിനക്കരികിൽ എത്താൻ… നിന്നോട് കളി പറയാൻ… നിന്റെ വിജയങ്ങൾ കണ്ട് സന്തോഷിക്കാൻ… അഭിമാനിക്കാൻ.. ഞങ്ങളും ഉണ്ടാവും നിന്റെ രാത്രിയിലെ നക്ഷത്രങ്ങൾ ആയി… സ്നേഹത്തോടെ അമർ.. അവനിപ്പോഴും സന്തോഷത്തിൽ ആണ് അവന്റെ ആനിക്കൊപ്പം അങ്ങ് ദൂരെ മറ്റൊരു ലോകത്ത്.. മിത്ര കത്ത് മടക്കി പുസ്തകത്തിന് ഇടയിലേക്ക് വെച്ചു… … ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി… അവിടം നിറയെ നക്ഷത്രങ്ങൾ ആണ്.. എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവർ… എന്നെ പോലെ മറ്റുപലർക്കും പ്രിയപ്പെട്ടവർ…. പ്രിയപ്പെട്ടവരെ കാണാൻ ആ നക്ഷത്രങ്ങൾക്കും ആഗ്രഹം ഉണ്ടാവും അതുകൊണ്ടല്ലേ എല്ലാ രാത്രികളും പ്രകാശം പരത്തി അവർ വരുന്നത്.. ആ ഓരോ നക്ഷത്രങ്ങൾക്കും നമ്മളോട് ഓരോ കഥകൾ പറയാൻ ഉണ്ട്.. പ്രണയത്തിന്റെ.. വിരഹത്തിന്റെ… സ്നേഹത്തിന്റെ.. സൗഹൃദത്തിന്റെ കുറേ ഏറെ കഥകൾ… അവൾ ആ വരാന്തയുടെ അരികിലെ അവളുടെ മേശക്ക് മുന്നിൽ ഇരുന്നു.. അവളുടെ ഡയറി തുറന്നു… കിരണേട്ടൻ അവളെ ഏൽപ്പിച്ച ആ പഴയ ഡയറി.. അവനോട് പറയാൻ ഉള്ളതെല്ലാം എഴുതാൻ ഏൽപ്പിച്ച അവളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട ഡയറി… കിരണേട്ടാ…. ഇന്നത്തെ രാത്രിക്ക് പതിവിലേറെ ഒരു ഭംഗി തോന്നുന്നില്ലേ… ഒരു പക്ഷെ എന്റെ വിജയം അറിഞ്ഞു അങ്ങുദൂരെ നിങ്ങൾ എല്ലാവരും സന്തോഷിക്കുന്നത് കൊണ്ടാവാം… നിങ്ങളിൽ എന്നത്തേക്കാളും ഒരു തെളിച്ചം…. ഈ സമ്മാനം എന്റെ കിരണേട്ടന് ഉള്ളതാണ്.. എന്നെ ഞാൻ ആക്കിയ എന്റെ കിരണേട്ടന്… ഈ ലോകത്ത് ഒരു പെണ്ണിന് ജീവിക്കാൻ ഒരു ആണിന്റെ കൂട്ട് വേണമോ… വേണം… ആ കൂട്ട് നമുക്ക് നൽകുന്ന ഒരു സംരക്ഷണം ഉണ്ട്.. ഒരു ഊർജം ഉണ്ട്.. ഒരു ധൈര്യം ഉണ്ട്..ഒരു പെണ്ണിനെ സംബധിച്ചിടത്തോളം വളരെ വലുതാണ് അത്… പക്ഷെ ആ കൂട്ട് പ്രത്യക്ഷത്തിൽ വേണം എന്ന് നിർബന്ധം ഇല്ലാലോ… മനസ്സിൽ.. മനസ്സിൽ ആയാലും പോരെ.. എന്റെ ഉള്ളിൽ എന്റെ കിരണേട്ടൻ ഉള്ളത് പോലെ… ദേഹമല്ലേ പോയിട്ടുള്ളൂ.. ദേഹിയെന്നും എനിക്കൊപ്പം ഉണ്ടല്ലോ… ആ ഒരൊറ്റ ശക്തി ആണ് ഞാൻ ഇന്ന് ഇത്രയും ഉയർന്നു പൊങ്ങിയതിന് പിന്നിൽ… ഞാൻ ഒറ്റക്കല്ല.. എനിക്കൊപ്പം എന്നും എന്റെ പ്രണയം ഉണ്ട്.. മരിച്ചത് കിരൺ എന്ന വ്യക്തി മാത്രം ആണ്.. പക്ഷെ അവനിലെ ആത്മാവും പ്രണയവും എന്നും ഈ മിത്രക്കൊപ്പം ഉണ്ട്.. കാലിടറുമ്പോൾ മുറുകെ പിടിച്ചുകൊണ്ട് ഉയരങ്ങളിലേക്ക് ഏന്തി വലിയുമ്പോൾ കൈകൾ നൽകി.. മനസ് പിടി വിട്ട് പോവുമ്പോൾ ചേർത്ത് പിടിച്.. എന്നും എനിക്കൊപ്പം.. എന്റെ പ്രണയം ഉണ്ട്.. ആ പ്രണയം ആണ് എന്നെ ഞാൻ ആക്കുന്നത്… എന്റെ ഹൃദയത്തിലെ ആ മുഖം ആണ് എന്നെ ഇന്നും ഒരു പ്രണയിനി ആക്കുന്നത്… ” ജീവിക്കുന്ന ഓരോ നിമിഷവും ഞാൻ നിന്നെ കുറിച്ച് ഓർക്കുന്നു..l അല്ലെങ്കിൽ നിന്നെ കുറിച്ച് ഓർക്കുന്ന നിമിഷങ്ങളിൽ മാത്രം ആണ് ഞാൻ ജീവിക്കുന്നത്… ” എന്ന് കിരണേട്ടന്റെ സ്വന്തം മിത്ര…. അവസാനിച്ചു … ആദ്യം തന്നെ ഈ കണ്ണീർ കഥ ക്ഷമയോടെ വായിച്ച എല്ലാവർക്കും നന്ദി 🙏🙏 മാപ്പ് ചോദിക്കുന്നു.. വേദനിപ്പിച്ചതിന്.. ഹൃദയം തകർത്തതിന്.. ദേഷ്യം പിടിപ്പിച്ചതിന്… ഈ കഥ മുഴുവൻ വേദന ആണല്ലോ എന്ന് ചോദിച്ചവരോട് ജീവിതം അങ്ങനെ ഒക്കെ അല്ലേ എന്നൊരു മറുപടി മാത്രമേ ഉള്ളൂ… ഈ കഥ തികച്ചും സാങ്കൽപ്പികം ആണ്.. പക്ഷെ കിരൺ മാത്രം എന്റെ ജീവിതത്തിൽ നിന്നും ഉള്ള വ്യക്തി ആണ്..ഇന്ന് കിരണിന്റെ അഞ്ചാം ചരമ വാർഷികം ആണ്.. കഥയിലേത് പോലെ തന്നെ കിരൺ ചെയ്തു തീർക്കാൻ പലതും ബാക്കി വെച്ച് പോയവൻ ആണ്… അവന്റെ ഭാര്യയുടെ മടിയിൽ കിടന്ന്.. മിഥുനും ഭാമിയും സ്വാർഥത ഇല്ലാതെ പ്രണയിച്ചവർ ആണ്.. മറ്റുള്ളവർക്ക് വേണ്ടി സ്വന്തം പ്രണയം വേണ്ടെന്ന് വെച്ചവർ… സ്വന്തമാക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നവയെ സ്വാതന്ത്ര്യം ആയി വിടുക.. തിരിച്ചു വന്നാൽ അത് നിങ്ങളുടേതാണ് അല്ലെങ്കിൽ മറ്റാരുടെയോ. .. രണ്ടുപേരും തിരിച്ചു വന്നു.. അവരുടെ പ്രണയത്തിലേക്ക്… നിസ്വാർത്ഥമായ പ്രണയം… ♥️♥️ സുദർശനും മിഥിലയും പ്രണയത്തിന് m ശരീരത്തെക്കാൾ ആവശ്യം മനസ് ആണ് എന്ന് കാണിച്ചു തന്നവർ ആണ്… പ്രണയത്തിന്റെ ശുദ്ധി എന്നും മനസ്സിൽ ആണ്…ശരീരത്തിനേറ്റ കളങ്കത്തിന് പ്രസക്തി ഇല്ലെന്ന് അവർ തെളിയിച്ചു.. നിഷ്കളങ്കമായ പ്രണയം.. ♥️♥️ അമറും ആനിയും… എത്രയൊക്കെ പിണങ്ങിയാലും ആട്ടിയോടിച്ചാലും ഉള്ളിലെ പ്രണയത്തിന്റെ തിരി കേട്ട് പോവില്ലെന്ന് തെളിയിച്ചവൾ ആണ് ആനി.. പ്രണയം പ്രകടിപ്പിക്കാൻ കഴിയാതെ ഉള്ളിൽ കുഴിച്ചു മൂടിയവൻ ആണ് അമർ… അവനെന്നും അവളുടെ നന്മ ആയിരുന്നു ആഗ്രഹിച്ചത്… ഒടുവിൽ അവൾക്ക് നൽകാൻ ഉള്ള സന്തോഷങ്ങൾ എല്ലാം നൽകി അവൻ അവളെ ഇല്ലാതാക്കി സ്വയം മരിച്ചതാണ്.. അതെന്തിനാണെന്ന് ഞാൻ പറയുന്നില്ല. എനിക്ക് നൽകാൻ കൃത്യമായ ഒരു ഉത്തരം ഉണ്ട്.. പക്ഷെ അത് എഴുതാൻ തോന്നിയില്ല.. അവരുടെ പ്രണയം ഒരു ഉത്തരമില്ലാത്ത കടംകഥ ആയി ഇരിക്കട്ടെ.. അവരിന്നും മറ്റൊരു ലോകത്ത് അവരുടെ പ്രണയം പങ്കുവെക്കുന്നുണ്ട്… അനശ്വരമായ പ്രണയം… ♥️♥️ മിത്രയും മിഥുനും, മിത്രയും അമറും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം നിർവചിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല.. കാരണം” സ്നേഹം ഒരു നദി പോലെ ആണ്.. ഇത്ര ഭാഗം സൗഹൃദം.. ഇത്ര ഭാഗം പ്രണയം.. ഇത്ര ഭാഗം വാത്സല്യം എന്നു വേർത്തിരിക്കാൻ പറ്റില്ല.. അതുകൊണ്ടല്ലേ സ്നേഹത്തിന് ഇത്ര ഭംഗി “.♥️♥️ ഈ കഥ നിങ്ങൾ എല്ലാവർക്കും ഒരു പോലെ ഉൾക്കൊള്ളാൻ ആവില്ല.. സ്നേഹം ഓരോ ഹൃദയങ്ങളിലും ഓരോ രൂപത്തിലും ഭാവത്തിലും ആണല്ലോ.. എങ്കിലും നിങ്ങൾ സ്വന്തം അഭിപ്രായം പറയും എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു… എന്ന് സ്വന്തം പാറു… 🙏🙏

#✍ തുടർക്കഥ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ ❣️പ്രാണസഖി❣️: ഭാഗം 10 - റിയിൽ എത്തിയ കാശി കണ്ടത് നിലത്തു ചുരുണ്ടു കൂടി കിടക്കുന്ന പാർവതിയെ ആണ്.. ആ കാഴ്ച അവനിൽ നോവ് പടർത്തി… താൻ എത്ര വലിയ തെറ്റാണ് ചെയ്തെത് എന്ന കുറ്റബോധം അവനിൽ ഉണ്ടായി… മുറിയിൽ കയറി അവൻ പാറുവിനെ കോരി എടുത്തു ബെഡിൽ കിടത്തി… കരഞ്ഞു തളർന്നു പോയ പാറു അവന്റെ പ്രവർത്തി കണ്ടു പെട്ടന്ന് പേടിച്ചു… അവനെ ദേഷ്യത്തിൽ നോക്കി പാറു വേഗം തന്നെ എഴുന്നേറ്റു… മുറിയിൽ നിന്നും വെളിയിൽ പോകാൻ നിന്ന അവളെ അവൻ തടഞ്ഞു നിർത്തി… ഋഷി ഉറങ്ങിയിട്ടില്ല… നിന്നെ കാത്തു ഇരിപ്പുണ്ട്… അവളെ ദേഷ്യം പിടിപ്പിക്കാൻ അവൻ മനഃപൂർവം പറഞ്ഞു… അത് കേട്ടതും ദേഷ്യം സഹിക്കാതെ പാറു കാശിയുടെ ഷർട്ടിന്റെ കോളറിൽ കേറി പിടിച്ചു… അവളുടെ കണ്ണിലെ ചുവപ്പ് ഒന്ന് കൂടെ ദേഷ്യം കൊണ്ട് ചുവന്നു…. പക്ഷെ കാശിക്ക് ദേഷ്യം വന്നില്ല… അവൻ അത് ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു… എനിക്ക് അവനെ കാണണമെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ അനുവാദം ഒന്നും വേണ്ട… ഇത്രയും നാൾ ഞങ്ങൾ കണ്ടത് ഒന്നും നിങ്ങളുടെ അറിവോടെ അല്ലല്ലോ… ഓഹ് ആയിക്കോട്ടെ… ഞാൻ കട്ടുറുമ്പ് ആവുന്നില്ല… എന്തായാലും എനിക്ക് കിട്ടേണ്ടത് കിട്ടി… ഇനി നീ ആരുടെ കൂടെ വേണമെങ്കിലും പൊയ്ക്കോ… കാശിയുടെ വാക്കുകൾ അവളിൽ അരോചകം ഉണ്ടാക്കി… അവനോടു സംസാരിച്ചാൽ പലതും പറഞ്ഞു പോകേണ്ടി വരും എന്നുള്ളത് കൊണ്ട് പാറു പിന്നെ ഒന്നും പറയാൻ നിന്നില്ല…. അവനിൽ നിന്നും കൈകൾ പിൻവലിച്ചതും കാശി അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു… നീ…നീ എനിക്ക് വേണ്ടി ആണോ പാറു ഇങ്ങോട്ട് വന്നത്… ആ ചോദ്യം കേട്ടതും പാറു ഞെട്ടി അവനെ നോക്കി… അവളുടെ മുഖത്തെ ഭാവത്തിൽ നിന്ന് തന്നെ അതിനുള്ള ഉത്തരം കാശിക്ക് കിട്ടിയിരുന്നു… അവളിൽ നിന്നും പിടി വിട്ട് കൊണ്ട് കാശി ബെഡിൽ പോയി കിടന്നു…അപ്പോളും പാറു അതെ നിൽപ്പ് തുടർന്നു… അതെ…ഇയാൾക്കു വേണ്ടി ആണ് എന്റെ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും വരെ പറ്റിച്ചു ഇങ്ങോട്ട് വന്നത്..മനസ്സിൽ പതിഞ്ഞ ആ പഴയ കാശിയെ തേടി… എവിടെ ആണെന്നോ ഇപ്പൊ എങ്ങനെ ആണെന്നോ ഒന്നും അറിയാതെ തേടി നടന്നു… അവസാനം ഈ നാട്ടിൽ ഉണ്ടെന്നു അറിഞ്ഞു… പിന്നെ ഒന്നും നോക്കിയില്ല… പക്ഷെ തന്നെ ഒരു തരി പോലും സ്നേഹിക്കാത്ത വിശ്വസിക്കാത്ത ആൾക്ക് വേണ്ടി… ഒന്നും വേണ്ടായിരുന്നു… മനസ്സിൽ ഓരോന്ന് ഓർത്തു കട്ടിലിൽ തല ചാരി വച്ചു പാറു ഇരുന്നു.. ഇടയ്ക്ക് നോക്കുമ്പോൾ കമിഴ്ന്നു കിടന്നു ഉറങ്ങുന്ന കാശിയെ അവൾ സ്നേഹത്തോടെ നോക്കി.. നെറ്റിയിലേക്ക് വഴുതി വീണ മുടികൾ വകഞ്ഞു മാറ്റി അവൾ അവന്റെ തലയിൽ പതിയെ തലോടി… ഈ ജന്മം ഞാൻ കാത്തിരുന്നത് നിങ്ങൾക് വേണ്ടി ആണ് മനുഷ്യ… എന്നിട്ടും എന്തെ എന്നെ മനസ്സിലാക്കിയില്ല… പെട്ടന്ന് ആയിരുന്നു എങ്കിൽ കൂടി നിങ്ങളുടെ ഭാര്യ ആയതിന്റെ സന്തോഷം എനിക്ക് പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ പറ്റില്ല… പക്ഷെ എന്നോട് വെറുപ്പോടെ അല്ലാതെ നിങ്ങൾ പെരുമാറിയിട്ടില്ല.. ഇപ്പൊ എന്റെ ശരീരം കവർന്നത് പോലും ആ വെറുപ്പ് കൊണ്ട് ആണ്… എന്ന ഇനി എന്റെ സ്നേഹം സത്യം ആണെന്ന് തിരിച്ചറിയാ… മിഴികൾ നിറഞ്ഞു വന്നത് തുടച്ചു കൊണ്ട് പാറു അങ്ങനെ കിടന്നു ഉറങ്ങി…രണ്ടു പേരുടെ ഉള്ളിലും പ്രണയം നിറയുമ്പോളും അത് പുറത്തു കാണിക്കാൻ കഴിയാതെ അവർ…. രാവിലെ കാശി ഉണരുമ്പോൾ പാറു മുറിയിൽ ഇല്ലായിരുന്നു… പതിയെ എഴുന്നേറ്റു അവൻ സിഗരറ്റ് പുകച്ചു… പക്ഷെ എന്തോ അത് വേണ്ടെന്ന് തോന്നി അത് ജനലിലൂടെ പുറത്തു ഇട്ടു…ആ സമയം അവന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി നിറഞ്ഞു വന്നു… കുളിക്കാൻ വേണ്ടി തോർത്ത്‌ എടുത്തു അവൻ പതിയെ പുറത്തു ഇറങ്ങി… അടുക്കളയിൽ കൂടെ പോകുമ്പോൾ പാറുവിനെ ഒന്ന് പാളി നോക്കി എങ്കിലും കണ്ടില്ല… എന്തോ അവന്റെ ചുണ്ടിലെ പുഞ്ചിരി ആ നിമിഷം എങ്ങോ പോയി… കുളി കഴിഞ്ഞു വന്നിട്ടും അവളെ കാണാതായപ്പോൾ ക്ഷമ കേട്ട് സുമിത്രയോട് ചോദിച്ചു… അവൾ അമ്പലത്തിൽ പോയി മോനെ… ഋഷിയും കൂടെ പോയിരിക്കുന്നു… എന്തോ ആ സമയം ദേഷ്യം തോന്നിയത് ഋഷിയോട് ആയിരുന്നില്ല…അവനു സ്വയം ആയിരുന്നു…എങ്കിലും അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു നോവായ് പാറു മാറുന്നത് അവൻ അറിഞ്ഞു… ഇത്രയും ദിവസം ദേഷ്യം കൊണ്ട് മറച്ചു വെച്ച പ്രണയം മുഴുവൻ ഒഴുകി പോകാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു… അവളുടെ വരവും നോക്കി ജനലിന്റെ അവിടെ സ്ഥാനം ഉറപ്പിച്ചു… എന്തോ തീരെ ക്ഷമ കിട്ടിയില്ല… മുറിയിൽ ലക്ഷ്യം ഇല്ലാതെ നടന്നിട്ടും അവനു സമയം പോയില്ല… ഒരു ബൈക്ക് വരുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് നോക്കുമ്പോൾ ഋഷിയുടെ പുറകിൽ ഇരിക്കുന്ന പാറുവിൽ തന്നെ അവന്റെ ദൃഷ്ട്ടി പതിഞ്ഞു… സെറ്റ് മുണ്ട് ഉടുത്ത് തലയിൽ മുല്ല പൂ ചൂടി നെറ്റിയിൽ ചന്ദനക്കുറി തൊട്ട് അവൾ നടന്നു വരുന്നത് കണ്ടു അവന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചു പോകുന്നത് പോലെ തോന്നി… പ്രാതൽ കഴിക്കുമ്പോൾ അവൾ മനഃപൂർവം അവനു മുന്നിൽ വന്നില്ല… കാശിക്ക് എന്തോ മനസ്സിൽ ഒരു ചെറിയ നോവ് ഉണ്ടാക്കി… എന്നാൽ ഋഷി കൂടുതൽ സന്തോഷവാൻ ആയിരുന്നു… അവനോടു കൂടുതൽ അകലുന്ന പാർവതി തന്നോട് കൂടുതൽ അടുക്കും എന്ന് അവൻ വിശ്വസിച്ചു… കാശി ഋഷിയെ നോക്കാനേ പോയില്ല… അവന്റെ മനസ്സിൽ മുഴുവൻ പാറുവിന്റെ അവഗണന ആയിരുന്നു… അടുക്കളയിൽ നിന്നും കാശിയെ നോക്കി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു പാർവതി… അവൻ ചുറ്റും കണ്ണോടിക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ ചിരി വരുമെങ്കിലും അവനോട് ഉള്ള ദേഷ്യം കുറഞ്ഞതെ ഇല്ല…. കാശി പോകാൻ റെഡി ആയി ഉമ്മറത്തു വന്നു…പാറുവിനെ കാണാത്തതു കൊണ്ട് വിളിച്ചു… അവന്റെ വിളി എന്തിനാണെന്ന് മനസ്സിലായി പാറു പതിയെ അവന്റെ അടുത്ത് ചെന്നു തല താഴ്ത്തി നിന്നു… റെഡി ആയില്ലേ… പോകാൻ സമയം ആയി…. ഞാൻ വരുന്നില്ല… താഴെ നോക്കി പറയുന്ന പാർവതിയുടെ താടിയിൽ പിടിച്ചു മുഖം ഉയർത്തി അവൻ ദേഷ്യത്തിൽ പറഞ്ഞു… നീ വരും… നിന്നെ കൊണ്ട് പോകാൻ എനിക്ക് അറിയാം… ഇത് വരെ ഡീസന്റ് ആയി പെരുമാറിയത് മുഴുവൻ വെറുതെ ആവണ്ടേങ്കിൽ വേഗം പോരാൻ നോക്ക്… അവളെ ദേഷ്യത്തിൽ നോക്കി കൊണ്ട് കാശി ഇറങ്ങി നടന്നു… ജീപ്പിൽ കയറാൻ നിന്നപ്പോൾ ആണ് ഋഷി അവനു മുന്നിൽ കയറി നിന്നത്… അത് കണ്ടു ദേഷ്യം വന്നെങ്കിലും കാശി ക്ഷമിച്ചു നിന്നു… ഡാ…നീ ദിവസങ്ങൾ എണ്ണിക്കോ… അവളും നീയും ഇനി ഒരുമിച്ചു കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ കൂടി ഉള്ളു… അത് കഴിഞ്ഞാൽ അവൾ എന്റെ സ്വന്തം ആവും… വെറുതെ വേറെ ഒരുത്തന്റെ ഭാര്യയെ നോക്കി വെള്ളമിറക്കി നടക്കാതെ പോകാൻ നോക്ക്… എന്റെ കൈക്ക് പണി ഉണ്ടാക്കി വെക്കല്ലേ… നിന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും കിട്ടിയത് ഒക്കെ മടക്കി തരും കാശി ഞാൻ… കാത്തിരിക്കുന്നു… നിന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും തല്ല് വാങ്ങാനും പാർവതി എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു നിന്നെ സ്വീകരിക്കാനും… അവനെ നോക്കി പരിഹാസ രൂപേണ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് കാശി വണ്ടിയിൽ കയറി… പാർവതി അച്ഛനോടും അമ്മയോടും യാത്ര പറഞ്ഞു വന്നു വണ്ടിയിൽ കയറി… അവർ പോകുന്നത് നോക്കി ഋഷി പകയോടെ നിന്നു… പിന്നെ ഫോൺ എടുത്തു ചെവിയിൽ വെച്ചു.. സമയം ആയി… നമ്മൾ പ്ലാൻ ചെയ്തത് പോലെ നടക്കണം… ചുണ്ടിൽ കുടിലത നിറഞ്ഞ ചിരിയോടെ ഋഷി നിന്നു… യാത്രയിൽ ഒന്നും തന്നെ അവർ പരസ്പരം മിണ്ടിയില്ല… കാശി അവളെ ഇടയ്ക്ക് നോക്കുമ്പോൾ തല താഴ്ത്തി ഇരിക്കുന്ന പാറുവിനെ കാണുമ്പോൾ ദേഷ്യം തോന്നും… അവളുടെ കുറുമ്പുകൾ എല്ലാം താൻ എത്ര മാത്രം ആസ്വദിച്ചിരുന്നു എന്നവന് അപ്പോൾ ആണ് മനസ്സിലായത്… വീട്ടിൽ എത്തി പാറു നേരെ ജാനകിയുടെ അടുത്ത് ചെന്നു…കാശി നോക്കുമ്പോൾ ജാനകിയുടെ കൂടെ ഇരിക്കുന്ന പാറുവിനെ കണ്ടു ദേഷ്യത്തിൽ പുറത്തു പോയി… അന്ന് കാശിക്ക് കുറച്ചു തിരക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു… വൈകുന്നേരം അവൻ വരുമ്പോളും പാറു ജാനകിയുടെ കൂടെ തന്നെ ആയിരുന്നു… അവൻ മുറിയിൽ കയറി ഉച്ചത്തിൽ അവളെ വിളിച്ചു… കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു പാർവതി വന്നു… അവൾ വന്നതും മുറിയുടെ വാതിൽ അടച്ചു കുറ്റി ഇട്ടു… എന്താടി നിനക്ക്… രാവിലെ മുതൽ ഞാൻ കാണുന്നുണ്ട് ഒരു മൗനം… അവനെ വിട്ട് പോന്നതിന്റെ സങ്കടം ആണോ… പാറു ഒന്നും മിണ്ടാതെ നിന്നു… അവളെ മനഃപൂർവം ദേഷ്യം പിടിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് അവളെ സംസാരിപ്പിക്കാൻ അവൻ ശ്രമിച്ചു… അവന്റെ കൂടെ രണ്ടു ദിവസം താമസിക്കാൻ ആവും കൂടെ വരുന്നില്ല പറഞ്ഞത്… ഇപ്പൊ അതിനു പറ്റിയില്ലല്ലോ… രാവിലെ എന്തായിരുന്നു അവന്റെ കൂടെ ബൈക്കിൽ ഉള്ള അമ്പലത്തിൽ പോക്ക്….ഞാൻ ഒന്നും കണ്ടില്ല കരുതിയോ നീ… പാറു എല്ലാം കേട്ട് സഹിച്ചു നിന്നു… കാശിയോട് ഒരു വഴക്കിനും ഇനി പോകില്ലെന്ന് അവൾ ഉറപ്പിച്ചിരുന്നു…പാറുവിന്റെ മൗനം അവനെ കൊല്ലതെ കൊന്നു…. അവളിൽ നിന്നും ഒരു നോട്ടം പോലും അവനു നേരെ വന്നില്ല… അവസാനം ദേഷ്യം വന്നു കാശി മേശയുടെ മുകളിലെ സാധനങ്ങൾ എല്ലാം തട്ടി ഇട്ടു കൊണ്ട് വെളിയിൽ ഇറങ്ങി… പിന്നെ തിരിച്ചു വന്നു കൊണ്ട് അവളോട്‌ ആയി പറഞ്ഞു… ഞാൻ ചെയ്തത് തെറ്റ് തന്നെ ആണ്… പക്ഷെ നീ എന്റെ ഭാര്യ ആണ്… ഞാൻ തിരിച്ചു വരുമ്പോൾ നിന്നെ ഈ വീട്ടിൽ കണ്ടു പോകരുത്… കാശിയുടെ ദേഷ്യത്തിൽ ഉള്ള വാക്കുകൾ അവളിൽ ഒരു ചലനവും ഉണ്ടാക്കിയില്ല… അവന് പോയതും പാർവതി മുറിയിലെ ചുമരിൽ ഉള്ള അവന്റെ ഒരു പഴയ ഫോട്ടോ എടുത്തു.. നിലത്തു ഇരുന്നു അതിൽ നോക്കി… രണ്ടു തുള്ളി കണ്ണുനീർ അതിൽ ഇറ്റ് വീണു.. എനിക്ക് പ്രണയമല്ല നാഥാ നിന്നോട്…. നീ എന്റെ പ്രാണൻ ആണ്… നീ എന്നിൽ നിന്നും അകലുന്ന നാൾ ഈ പാർവതി മരിക്കും….. എന്തിനാടാ നീ ഇറങ്ങി പോകാൻ പറഞ്ഞത്… മദ്യം ഗ്ലാസിൽ ഒഴിച്ച് കൊണ്ട് നിവേദ് ചോദിച്ചു… കാശി കസേരയിൽ ചാരി കണ്ണടച്ച് ഇരിക്കയായിരുന്നു… നടന്നതു എല്ലാം അവൻ അവരോട് പറഞ്ഞിരുന്നു… എന്നാലും നീ ചെയ്തത് മോശം ആയി കാശി… കാശി ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഗ്ലാസിൽ നിന്നും മദ്യം എടുത്തു കുടിച്ചു… എന്നാലും അത് ആരാ ഡാ ആ ഋഷി… അവനു എന്തിനാ നിന്നോട് ഇത്ര ദേഷ്യം… അവനും ഞാനും തമ്മിൽ ഒരു പഴയ കണക്ക് ഉണ്ട്… അത് ഇത് വരെ വീട്ടാൻ പറ്റിയിട്ടില്ല… ഇനി ഞങ്ങൾ ഒരു കാര്യം പറയാം… ഞങ്ങൾക്ക് അറിയണം നീയും പാർവതിയും എങ്ങനെ പ്രണയിച്ചു എന്ന്… എന്തിനു പിരിഞ്ഞു എന്ന്… സഞ്ജയ്‌ അത് പറഞ്ഞതും കാശി പതിയെ എഴുന്നേറ്റു… ചുണ്ടിൽ മന്ദഹാസം നിറഞ്ഞു വന്നു… അത് കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ അവർക്ക് മനസിലായി അവന്റെ പ്രണയം അത്രയും മധുരം നിറഞ്ഞത് ആണെന്ന്… ഷർട്ടിന്റെ കോളറിൽ പിടിച്ചു പുറകിലേക്ക് ഇട്ട് കൊണ്ട് കാശി പറയാൻ തുടങ്ങി… അവന്റെയും പാറുവിന്റെയും ആ പ്രണയകാലം…. “അവൾ..എന്റെ പാറു ഒരു അപ്സരസ്സ് ആയിരുന്നു ഡാ… അവളെ ഞാൻ ആദ്യമായി കണ്ടത് എപ്പോ ആണെന്ന് അറിയോ… ക്ലാസ്സിൽ അലമ്പ് ഉണ്ടാക്കി പുറത്തു നിൽക്കുമ്പോൾ… ആ മഴയുള്ള വൈകുന്നേരം ആ വരാന്തയിൽ കൂടി നടന്നു പോകുന്ന ഒരു കിലുക്കം കേട്ട് നോക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടല്ലോ…. “………. (തുടരും )

#✍ തുടർക്കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #📔 കഥ അനുരാഗം : ഭാഗം 20 അതേ ഞാനാണ് പറഞ്ഞത്.” “എന്തിന്?” “അച്ഛാ ഇവർ പറഞ്ഞത് പോലെയും ഞങ്ങൾ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. അത് കൂടാതെ ഒരു ഡിസൈൻ കൂടെ തരുന്നതിൽ തെറ്റില്ലല്ലോ. എന്നിട്ട് ബെറ്റർ ആയുള്ളത് സെലക്ട്‌ ചെയ്യാമല്ലോ.” “അതിൽ തെറ്റില്ല പക്ഷെ മറ്റേ പ്ലാൻ എവിടെ?” “അത് ഞാൻ കണ്ടിട്ട് അയച്ചാൽ മതിയെന്ന് പറഞ്ഞ കൊണ്ടാണ് അനുരാഗ അയക്കാഞ്ഞത്.” “അനുരാഗ ആ പ്ലാൻ എടുത്തിട്ട് വരൂ. അപ്പോളേക്കും റിഷി ഞങ്ങൾക്ക് ഈ പ്ലാൻ വിശദീകരിച്ചു തരട്ടെ.” മൂർത്തി സാർ ഇത് പറഞ്ഞതും എന്റെ കിളിയൊക്കെ പറന്നു പോയി. വിശദീകരിക്കാൻ ഈ പ്ലാൻ ഞാൻ തന്നെ ഇപ്പോളാ കാണുന്നത്. അപ്പോ റിഷിയേട്ടൻ എന്നാ പറഞ്ഞു കൊടുക്കാനാ? ഞാൻ നോക്കിയപ്പോൾ അവിടെയും ഇതേ അവസ്ഥ എങ്കിലും എന്നെ നോക്കി പേടിക്കണ്ട എന്ന് കണ്ണൊക്കെ അടച്ചു കാണിച്ചു. ഈശ്വരാ എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞു പിടിച്ചു നിൽക്കാൻ ഏട്ടന് കഴിയണേ. എന്റെ ക്യാബിനിലേക്ക് ഒരു ഓട്ടമായിരുന്നു. വേഗം ലാപ് ഓൺ ആക്കി ഞാൻ ചെയ്ത് വെച്ച പ്ലാൻ നോക്കി. ഇത് ഞങ്ങൾ ചെയ്തത് തന്നെയാണ് പിന്നെ എങ്ങനെ മെയിൽ അയച്ചപ്പോ മാറി. ഞാൻ സെന്റ് ചെയ്തത് അവർ കാണിച്ച പ്ലാനാണ്. ഇതെന്താണ് പറ്റിയത്. ആലോചിക്കാൻ ഇപ്പോ സമയം ഇല്ലാത്തോണ്ട് ഞാൻ വേഗം അങ്ങോട്ടേക്ക് പോയി. ഒരു സംശയവും വേണ്ട. പാവമാണെന്നു ഞാൻ തെറ്റിദ്ധരിച്ചു. ഇതിനിടക്ക് എന്റെ കയ്യിലെ പ്ലാനും കാണിച്ചു കൊടുത്തു. “ഞങ്ങൾക്ക് രണ്ടു പ്ലാനും ഇഷ്ടായി. റിഷി പറഞ്ഞപ്പോളാണ് നിങ്ങൾ അയച്ചു തന്ന പ്ലാൻ മനസിലായത്. അത് കൊണ്ടാണ് കേട്ടോ ഇവിടെ വന്നു ഇങ്ങനൊരു സീൻ ഉണ്ടാക്കേണ്ടി വന്നത്. സോറി.” ഞങ്ങളെ എല്ലാവരേയും നോക്കി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു മൂർത്തി സാറിന്റെ ഫ്രണ്ട് പോവാൻ ഇറങ്ങി. “സന്ധ്യ, അനുരാഗ രണ്ടു പേരും ഞാൻ കാരണം വിഷമിച്ചു കാണുമല്ലേ. പെട്ടെന്ന് ഉണ്ടായ ഒരു ഷോക്കിൽ ഞാൻ പറഞ്ഞതാണ്. വിട്ടേക്ക് കേട്ടോ. പിന്നെ ഇനിയും ഇങ്ങനെ ഉണ്ടാവരുത് അവർക്ക് ഇഷ്ടവുന്ന തരത്തിലുള്ള പ്ലാൻ അയക്കുക. അല്ലെങ്കിൽ അവരെ വിളിച്ചു നിങ്ങളുടെ ഐഡിയ പറഞ്ഞു മനസിലാക്കുക.” അത് സമ്മതിക്കും വിധം ഞങ്ങൾ തലയാട്ടി. അവർ പോയതിന് പിന്നാലെ ഞാനും സന്ധ്യ ചേച്ചിയും ഇറങ്ങാൻ പോയതും റിഷിയേട്ടൻ എന്നെ വിളിച്ചിരുന്നു. ഞാൻ മാത്രം അവിടെ നിന്നു. “നിന്റെ മുഖമെന്താ ഇപ്പോളും വീർത്തിരിക്കുന്നത്?” “ഹും ഓരോന്ന് കാണിച്ചു വെച്ചിട്ട് ഞാനല്ലേ വഴക്ക് കെട്ടത്.” “ഞാൻ എന്ത് ചെയ്‌തെന്നാ?” “ചേട്ടന്റെ പ്ലാൻ അല്ലായിരുന്നോ അത്?” “ഏഹ് ഇപ്പോ വാദി പ്രതിയായോ? നിന്നെ സഹായിക്കാൻ വന്ന എന്നെ പറഞ്ഞാൽ മതിയല്ലോ?” “ചേട്ടൻ വരച്ചതല്ലെങ്കിൽ പിന്നെ എങ്ങനാ ഇത്ര നന്നായി അത് പറഞ്ഞു കൊടുക്കാൻ പറ്റി?” “ഓ അതാണോ..അതേ എനിക്ക് നല്ല ബുദ്ധിയുണ്ട്. അത് കൊണ്ടാണ്. പിന്നെ ഞാൻ ഉണ്ടാക്കിയ പ്ലാൻ ആണെങ്കിൽ തന്നെ നീ അല്ലേ ഇത് അയച്ചു കൊടുത്തത്? പക്ഷെ ഞാൻ നിന്നെ സംശയിക്കില്ല കേട്ടോ. എന്താണെന്ന് അറിയുവോ? ഇത് വരക്കാനുള്ള ബുദ്ധി പോലും എന്റെ അനുവിന് ഇല്ല.” “എന്താ എന്റെ അനുവോ?” “എങ്കിൽ വല്ലവരുടെയും അനുവിന് ഇല്ല.” “കൂടുതൽ കളിയാക്കണ്ട.” എന്ത് സാധനമാണോ? ഒരു ബുദ്ധിമാൻ വന്നിരിക്കുന്നു. ഷോ കാണിക്കാൻ പറ്റുന്ന ഒരു അവസരവും പാഴാക്കില്ല. നമ്മളായിട്ട് ഒരു നന്ദി എങ്കിലും പറയാമെന്നു വെച്ചാൽ സ്വയം ഇങ്ങനെ ഓരോന്നും പറഞ്ഞോളും അപ്പോ ബാക്കിയുള്ളവർക്ക് ദേഷ്യം അല്ലേ വരുള്ളൂ. “പക്ഷെ ആരായിരിക്കും ഇങ്ങനെയൊരു പണി ചെയ്തത്. അതും എങ്ങനെ ഇങ്ങനെ ഉണ്ടായി?” എന്തോ ആലോചിച്ചിട്ട് റിഷിയേട്ടൻ എന്നോട് ചോദിച്ചു. “അറിയില്ല.” “നീ മെയിൽ അയക്കാൻ വേണ്ടി ഫോൾഡർ കോപ്പി ചെയ്ത് ഡെസ്ക്‌ടോപ്പിൽ ഇട്ടായിരുന്നോ?” “അതേ എളുപ്പത്തിന് എപ്പോളും അങ്ങനാണ് ചെയ്യുന്നത്.” “നീ അത് നോക്കിക്കേ അത് മാറ്റിയിട്ടുണ്ടാവും.” ഞാൻ വേഗം അത് നോക്കി. ഏട്ടൻ പറഞ്ഞത് ശെരിയായിരുന്നു. “അപ്പോൾ കള്ളൻ കപ്പലിൽ തന്നെ അല്ലേ?” “എനിക്ക് ഒരാളെ സംശയം ഉണ്ട്. ഞാൻ പറഞ്ഞു. “ആരെ?” “രേവതി.” “കാരണം?” “ഇപ്പോൾ കുറേ വർക്ക് ഇങ്ങനെ പല കാരണങ്ങൾ കൊണ്ട് നഷ്ടായി. ഞാൻ സീക്രെട് ആയി അന്വേഷണം നടത്തിയപ്പോൾ രേവതി പിന്നീട് അവരെ കോൺടാക്ട് ചെയ്തതായി അറിഞ്ഞു.” “അപ്പോൾ രേവതി നമ്മുടെ വർക്ക്‌ മറ്റാർക്കെങ്കിലും മറിച്ചിട്ടുണ്ടാവും.” “അതെനിക്ക് അറിയില്ല.” “ഹലോ എക്സ്ക്യൂസ്‌ മി” വാതിലിനടുത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ ഒരു സുന്ദരി ചേച്ചി നിക്കുന്നു. കണ്ടാൽ അധികം പ്രായം തോന്നില്ലെങ്കിലും മുഖത്തു ഒരു പക്വത ഉണ്ടായിരുന്നു ഇളം നീല നിറത്തിലെ കോട്ടൺ സാരി അൽപം കൂടെ പക്വത തോന്നിപ്പിച്ചു. ചിരിച്ച മുഖത്തോടെ അവർ കയറി വന്നപ്പോൾ ചുറ്റും പ്രകാശം പരന്നത് പോലെ. ഇതൊക്കെയാണ് സ്ത്രീ സൗന്ദര്യം ! എനിക്ക് കുശുമ്പ് തോന്നി. റിഷിയേട്ടൻ പറഞ്ഞതും ഞാൻ ചേച്ചിയെ ചിരിച്ചു കാണിച്ചിട്ട് നേരെ ക്യാബിനിൽ പോയി. നല്ല ചേച്ചി. ആ കൊരങ്ങനെ പോലെയല്ല. എന്തോ ഒരു ആത്മബന്ധം തോന്നി. “അനു?” അനു പോയതും ചേച്ചി എന്നോട് ചോദ്യ ഭാവേന ചോദിച്ചു. ഞാൻ അതേ എന്ന് തലയാട്ടി. “അപ്പോ അവിടെ വരെയായി അല്ലേ കാര്യങ്ങൾ. അതാണ് എപ്പോളും ഓഫീസിൽ ആയതിന്റെ കാരണം. ഞാൻ വിചാരിച്ചത് കോളേജ് കഴിയുമ്പോ ഇതൊക്കെ നീ വിടുമെന്നാ. അപ്പോ കാര്യം സീരിയസ് ആണല്ലേ.” “അതേ. റിഷി ജീവിതത്തിൽ ഒരു പെണ്ണിനെയെ സ്നേഹിച്ചിട്ടുള്ളു. അവളെ തന്നേ കെട്ടുള്ളൂ.” “ചേച്ചിക്ക് അവളെ ഇഷ്ടായോ?” “എനിക്ക് ഇഷ്ടായി. നല്ല ഐശ്വര്യമുള്ള കുട്ടി. പക്ഷെ അച്ഛൻ? അനുവിനെ നമ്മുടെ ഫാമിലിയിലേക്ക് കയറ്റാൻ അച്ഛൻ സമ്മതിക്കുവോ?” “അച്ഛൻ കയറ്റിയില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ അവളുടെ ഫാമിലിയിൽ പോകും അല്ലെങ്കിൽ ഞങ്ങൾ തന്നെ ഒരു ഫാമിലി ഉണ്ടാക്കും.” തമാശ പോലെ ഞാൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “നിനക്ക് എല്ലാം തമാശ ആണ്.” “ഞാൻ കാര്യമായി പറഞ്ഞതാണ്. ചേച്ചിയെ പോലെ അച്ഛൻ പറയുന്നതെല്ലാം ഞാൻ കേൾക്കില്ല. ജീവിതം ഒന്നേ ഉള്ളൂ. അത് എനിക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള പോലെ ജീവിക്കും.” “അങ്ങനെയാണ് വേണ്ടത്. അല്ലാതെ എന്നെ പോലെ.. ഞാൻ നിന്റെ കൂടെയുണ്ട്.” ചിരിച്ച മുഖത്തോടെ അത് പറയുമ്പോളും ചേച്ചിയുടെ മുഖത്തു ഒരു സങ്കടം നിഴലിച്ചിരുന്നു. “ചേച്ചി വാ വിശേഷങ്ങൾ പറയൂ.” ############################### ക്യാബിനിൽ ചെന്നതും ഈച്ച പൊതിയും പോലെ എല്ലാം എന്റെ ചുറ്റും കൂടി. രേവതി മാത്രം വരാത്തത് ഞാൻ ശ്രെദ്ധിച്ചിരുന്നു. എല്ലാവരും റിഷിയേട്ടൻ പറഞ്ഞിട്ടാണ് ഞാൻ ആ പ്ലാൻ അയച്ചു കൊടുത്തതെന്നു വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. ഞാനും അത് തന്നെ പറഞ്ഞു. ഞങ്ങൾ അതിനെ പറ്റി സംസാരിച്ചപ്പോൾ രേവതിയുടെ മുഖത്തുണ്ടായ ഞെട്ടൽ കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് അതിയായ സന്തോഷം തോന്നി. തുടരും………

#✍ തുടർക്കഥ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ പ്രണയവീചികൾ : ഭാഗം 21 നോവൽ എഴുത്തുകാരി: ആർദ്ര നവനീത്‌ പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങൾ സാരംഗിനും ഋതുവിനും വേണ്ടിയുള്ളതായിരുന്നു. കോളേജിലെ ഗുൽമോഹർ അവരുടെ പ്രണയത്തിന് സാക്ഷ്യം വഹിച്ചു. കോളേജിലെ ഓരോ മണൽത്തരിക്കും വ്യക്തമായിരുന്നു സാരംഗിന് ഋതുവിനോടുള്ള പ്രണയത്തിന്റെ ആഴം. അമ്പുവിനെയും നീരവിനെയും വൈശുവിനെയും സാരംഗ് പരിഗണിച്ചിരുന്നു. അവരിലൊരാളായി മാറുകയായിരുന്നു സാരംഗ്. എന്തും തുറന്നു പറയാവുന്ന നല്ലൊരു സുഹൃത്തായും വഴികാട്ടിയായും അവർ സാരംഗിനെ അംഗീകരിച്ചു. വൈശുവും അവളുടെ പ്രണയം തുറന്നു പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും റിച്ചുവിന് അറിയാമായിരുന്നു അവൾ തന്നെ പ്രണയിക്കുന്നുവെന്ന്. വേദുമായുള്ള എൻഗേജ്മെന്റ് വലിയൊരു സമസ്യയായി അവളുടെ മുൻപിൽ ചോദ്യചിഹ്നമായി നിലനിന്നു. മുൻപും അവധി ദിവസങ്ങളിൽ അവർ പുറത്ത് പോകുമായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ റിച്ചുവും സാരംഗും കൂടിയുണ്ടെന്ന് മാത്രം. അന്നത്തെ ഞായറാഴ്ചയും അവർ ബീച്ചിലേക്ക് പോയി. എല്ലാവരും കൂടി ആദ്യമേ വെള്ളത്തിലിറങ്ങി കളിച്ചു. വസ്ത്രം നനയാതിരിക്കാൻ വൈശുവും ഋതുവും ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു . അൽപനേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഋതു കരയിലേക്ക് കയറി. ബാക്കിയുള്ളവർ അപ്പോഴും കടലിലായിരുന്നു. അവരെയും നോക്കിക്കൊണ്ട് അവൾ കരയിലിരുന്നു. വൈകുന്നേരമായതുകൊണ്ട് സൂര്യൻ കടലിലേക്ക് താഴുന്നതിന്റെ ദൃശ്യങ്ങളിലേക്കവൾ നോട്ടം പായിച്ചു. അൽപ്പനേരം കഴിഞ്ഞ് സാരംഗ് അവൾക്കരികിലായി വന്നിരുന്നു. ഒരാഴ്ച കൂടിയുണ്ട് ഇനി എൻഗേജ്മെന്റിന്. നീ എന്താ ഋതു തീരുമാനിച്ചിരിക്കുന്നത്.. സാരംഗ് ആശങ്കയോടെ അവളെ നോക്കി. അവളവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ചിരിച്ചു. അവന്റെ മുൻപിൽ അവനിടുന്ന മോതിരത്തിനായി ഞാൻ കൈനീട്ടുമെന്ന പേടിയുണ്ടോ നിനക്ക്… അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നോക്കിയാണ് അവൾ ചോദിച്ചത്. മറുപടിയായി അവനൊന്ന് ചിരിച്ചു. ഇതിന്റെ ഉത്തരം നിനക്കുതന്നെ അറിയാം. എന്നിട്ടും ഇങ്ങനൊരു ചോദ്യം… എന്നിൽനിന്നും അതിനുള്ള ഉത്തരം നിനക്ക് കിട്ടണം അതിനായിട്ടാണ്.. അവനവളുടെ വെള്ളാരം കണ്ണുകളിലേക്ക് ഉറ്റുനോക്കി. അവളവനെ നോക്കി കുറുമ്പോടെ ചിരിച്ചു. എന്ത് വന്നാലും നീയവന്റെ മുൻപിൽ അവനായി അണിഞ്ഞൊരുങ്ങി നിൽക്കില്ല.. ഉറച്ച സ്വരത്തിൽ അവനത് പറഞ്ഞു. നീ അങ്ങനൊരു വേഷത്തിൽ നിൽക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അതീ സാരംഗിന്റെ പെണ്ണായി മാത്രമാകും. എന്റെ പേര് ആലേഖനം ചെയ്ത ആലിലത്താലി നിന്റെ കഴുത്തിൽ ചേരുന്നതിനായി മാത്രം.. അവന്റെ വാക്കുകളിൽ നിറഞ്ഞുനിന്ന ആത്മവിശ്വാസം മാത്രം മതിയായിരുന്നു അവൾക്ക്.. അവളവന്റെ ചുമലിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു. നിനക്ക് വേദിനോടുള്ള വെറുപ്പും അമർഷവും അവൻ നിന്നെ വിവാഹമാലോചിച്ചതുകൊണ്ട് മാത്രമല്ലെന്ന് എനിക്കറിയാം. അന്ന് നിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഞാൻ കണ്ടതാണ് അവനോടുള്ള വെറുപ്പ്. പറയ്.. അവനോട് എന്താണിത്ര വെറുപ്പിന് കാരണം.. സാരംഗ് അവളോട് ചോദിച്ചു. അവൻ അങ്ങനൊരു ചോദ്യം ചോദിക്കുമെന്ന് അവൾ വിചാരിച്ചില്ല. അവളുടെ മിഴികൾ നിറഞ്ഞു. തുറന്നുപറഞ്ഞാലുള്ള ഭവിഷ്യത്തായിരുന്നു അവളോർത്തത്. തന്റെ ശരീരത്തിൽ കൈവച്ചത് അവനാണെന്ന് സാരംഗ് അറിഞ്ഞാൽ ഉണ്ടാകുന്ന പ്രത്യാഘാതം എന്താണെന്ന് അവൾക്ക് തന്നെ നിശ്ചയമില്ലായിരുന്നു. എന്ത് പറയണമെന്നറിയാതെ ഇരുന്നപ്പോഴാണ് മാറിനിന്ന് കൊഞ്ചുന്ന വൈശുവിനെയും റിച്ചുവിനെയും കണ്ടത്. അവളുടെ മുൻപിൽ മുട്ടുകുത്തി നിന്ന് അവൻ പ്രൊപ്പോസ് ചെയ്യുന്നു. അവളാണെങ്കിൽ നാണം കൊണ്ട് പൂത്തുലഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു. ഋതുവിന് ചിരി പൊട്ടി. അവളുടെ നോട്ടം പോയ ദിക്കിലേക്ക് സാരംഗിന്റെ നോട്ടം പാഞ്ഞു. ആ കാഴ്ച അവനിലും ചിരിയുണർത്തി. കുറച്ചപ്പുറത്തായി അതെല്ലാം വീഡിയോ ആയെടുക്കുന്ന തിരക്കിലാണ് അമ്പുവും നീരവും. റിച്ചുവിന്റെയും വൈശുവിന്റെയും മുഖത്ത് വിരിയുന്ന ഭാവങ്ങൾ കണ്ടവർ ചിരിച്ചു മറിയുന്നുമുണ്ട്. സാരംഗിനെ ഒളികണ്ണിട്ടു നോക്കിക്കൊണ്ട് ഋതു അവിടുന്നെഴുന്നേറ്റു. മുന്നോട്ട് ഓടാനായി നിന്നവളെ സാരംഗിന് പെട്ടെന്ന് പിടി കിട്ടിയത് അവളുടെ കഴുത്തിൽ കിടന്ന ദുപ്പട്ടയിലാണ്. പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞ ഋതു ബാലൻസ് കിട്ടാതെ എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന സാരംഗിന് മേലെയായി വീണു. അവളുടെ ശരീരം അവന്റെ ശരീരത്തോടമർന്നു. വീഴ്ചയിൽ അവളുടെ അധരങ്ങൾ അവന്റെ കവിളിൽ പതിഞ്ഞു. അവളുടെ കഴുത്ത് അവന്റെ ചുണ്ടുകളിലും അമർന്നിരുന്നു. അടിമുടി വിറച്ചുപോയി ഋതു. സാരംഗിന്റെ അവസ്ഥയും മറിച്ചായിരുന്നില്ല. ഒഴിഞ്ഞ കോണിലായിരുന്നതുകൊണ്ട് അധികം ആളുകൾ അവിടെയില്ലായിരുന്നു. അത് കണ്ടവരിൽ ചിലർ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് തല തിരിച്ചു. വൈശുവും റിച്ചുവും അമ്പുവും നീരവും കിളിപോയി നിൽക്കുകയാണ്. മുഖമുയർത്തിയ ഋതു കണ്ടത് അവന്റെ പ്രണയം നിറഞ്ഞ മിഴികളാണ്. പ്രണയിക്കുന്ന സ്ത്രീയും പുരുഷനും അവരുടെ ശരീരങ്ങൾ പരസ്പരം അമരുമ്പോഴുള്ള അവസ്ഥ..അതിലൂടെ അവർ കടന്നുപോയി. എങ്കിലും അവന്റെ കണ്ണുകൾ സ്ഥാനം തെറ്റിക്കിടന്ന അവളുടെ വസ്ത്രങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ ദൃശ്യമായ ശരീരഭാഗങ്ങളിൽ പതിഞ്ഞില്ല. അവന്റെ നോട്ടം അവളുടെ വെള്ളാരംകണ്ണുകളിൽ നിറഞ്ഞുനിന്ന പിടച്ചിലിൽ മാത്രം ആയിരുന്നു. അവന്റെ പ്രണയപൂർവ്വമുള്ള നോട്ടം താങ്ങാൻ കഴിയാതെ ഋതു ഒരുവിധം എഴുന്നേറ്റു. ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കൂട്ടുകാർക്കടുത്തേക്ക് ഓടി ഋതു. ഋതുവിനെ പിടിക്കാനായി പിന്നാലെ ഓടിയ സാരംഗ് പെട്ടെന്ന് തെറിച്ചു വീണു. എല്ലാവരുടെയും വിളിയുയർന്നു. ചവിട്ടാൻ ഉയർത്തിയ കാലുകളുമായി നിൽക്കുന്നയാളെ കണ്ട് ഋതു സ്തംഭിച്ചു പോയി. ഒരുനിമിഷത്തെ ഞെട്ടലിൽ നിന്നും മോചിതയായവൾ സാരംഗിനടുത്തേക്ക് കുതിച്ചു. പിന്നാലെ കൂട്ടുകാരും. മണ്ണിൽ വീണുകിടന്ന സാരംഗിനെ എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു ഋതു. അവളുടെ മിഴികൾ ആ വ്യക്തിയിലായിരുന്നു. കോപം വന്ന് ചുവന്ന മുഖത്തോടെ മുന്നിൽ വേദ്. ഋതുവിന്റെ മുടിയിൽ ചുറ്റി അവനവളെ വലിച്ചുയർത്തി. വേദന സഹിക്കാൻ കഴിയാതെ അവൾ അലറിക്കരഞ്ഞു. ഋതുവിന്റെ കരച്ചിൽ കൂരമ്പുകളായി സാരംഗിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ പതിച്ചു. വേദിന്റെ കൈയിൽ ചുറ്റിയ അവളുടെ മുടിയും വേദനകൊണ്ട് പുളയുന്ന അവളുടെ അവസ്ഥയും അവന്റെ സമനില തെറ്റിച്ചു. തന്റെ വേദന വകവയ്ക്കാതെ അവൻ ചാടിയെഴുന്നേറ്റു. വലംകാൽ ഉയർത്തി വേദിന്റെ നെഞ്ചത്ത് ആഞ്ഞു ചവിട്ടുന്നതിനോടൊപ്പം ഒരു കൈകൊണ്ട് ഋതുവിനെ വലിച്ച് തന്നിലേക്ക് അടുപ്പിച്ചു. അടുത്തയാഴ്ച എൻഗേജ്മെന്റും വച്ചിട്ട് കണ്ണിൽ കണ്ട പുന്നാര മോന്മാരോട് കൂത്താടി നടക്കുന്നല്ലേടീ ഒരുമ്പെട്ടോളെ… വീണിടത്തുനിന്നും എഴുന്നേറ്റുകൊണ്ട് വേദ് അവൾക്കരികിലേക്ക് പാഞ്ഞെത്തി. സാരംഗിനോട് ചേർന്നുനിൽക്കുന്ന ഋതു അവന് സഹിക്കാൻ പറ്റാത്ത കാഴ്ചയായിരുന്നു. പാഞ്ഞെത്തിയ വേദിനെ കൈകൾ കൊണ്ട് ആഞ്ഞുതള്ളിക്കൊണ്ട് അമ്പുവും നീരവും അവർക്ക് മുൻപിൽ കവചമായി നിലകൊണ്ടു. വൈശു പേടിച്ച് റിച്ചുവിലേക്ക് ഒതുങ്ങിക്കൂടി. നിനക്കൊക്കെ കൊണ്ടു നടക്കാൻ എന്റെ പെണ്ണിനെ തന്നെ വേണമല്ലെടാ. നാലെണ്ണം ഉണ്ടല്ലോ. നിനക്ക് ഇവന്മാരെ അത്രയ്ക്ക് സുഖിച്ചോടീ… അശ്ലീലം കലർത്തി വേദ് പറഞ്ഞു. തന്റെ കൂട്ടുകാരെക്കൂടി ഉൾപ്പെടുത്തിയവൻ പറഞ്ഞതുകേട്ട് ഋതു കരഞ്ഞുപോയി. അടുത്ത നിമിഷം അവന്റെ കവിളടക്കം അടി വീണു. കത്തി ജ്വലിച്ചു കൊണ്ട് സാരംഗ്. അവൾ അമ്പരന്ന് അവനെ നോക്കി. അവന്റെ കോപം അവളാദ്യമായി കാണുകയായിരുന്നു. മേലിൽ അവളെപ്പറ്റി അനാവശ്യമായി ഒരു വാക്കുപോലും നിന്റെ വായിൽനിന്നും വീഴരുത്. . നിന്റെ പെണ്ണോ.. ഏത് വകയിൽ. അവൾ സാരംഗിന്റെ പെണ്ണാണ്. എന്റെ പ്രാണൻ. എന്റെ ജീവശ്വാസം… സാരംഗ് നെഞ്ചിൽ കൈവച്ച് പറഞ്ഞു. എടാ… വേദ് അവന്റെ ഷർട്ടിൽ കുത്തിപ്പിടിച്ചു. വാക്കുകൾകൊണ്ടുപോലും പറയരുത് അവൾ നിന്റേതാണെന്ന്. അവളെന്റെതാണ്..ഈ ശ്രീവേദിന്റെ മാത്രം. നിന്റെ പ്രാണനോ… അവളെന്നിൽ അലിഞ്ഞവളാണ്. ഞാൻ അനുഭവിച്ചവൾ. നിന്നോടൊട്ടി നിൽക്കുന്ന ഈ ശരീരം എന്നോടൊട്ടി കിടന്നതാടാ ഒരിക്കൽ. ആ അവളെത്തന്നെ നിനക്ക് വേണോ.. അതിയായ കോപത്തിനിടയിൽ വേദിൽ നിന്നും ആ വാക്കുകൾ പൊഴിഞ്ഞുവീണു. മുഖം പൊത്തിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ഋതു മണലിലേക്ക് ഊർന്നുവീണു. വേദിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട ഞെട്ടലിലായിരുന്നു ബാക്കിയുള്ളവരും. ചുറ്റും കൂടിനിന്ന നാലഞ്ചുപേരുടെ നോട്ടവും ഋതുവിലായിരുന്നു. വിജയിച്ച ഭാവത്തിൽ നിൽക്കുന്ന വേദിനെ നോക്കിനിന്ന സാരംഗിന്റെ അപ്പോഴത്തെ ഭാവം അജ്ഞാതമായിരുന്നു ഏവർക്കും.. (തുടരും )

#✍ തുടർക്കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #📔 കഥ അഷ്ടപദി: ഭാഗം 20 ഡ്യൂട്ടി ടൈമിൽ എല്ലാവരും അത് ചെയ്യുക… പേർസണൽ മറ്റേഴ്‌സ് ഒക്കെ ഫ്രീ ടൈമിൽ സംസാരിക്കൂ ഗിരി…” “സോറി സാർ ” “ഇട്സ് ഓക്കേ മാൻ…..” അവന്റെ തോളിൽ തട്ടിയിട്ട് ധരൻ തന്റെ സീറ്റിലേക്ക് പോയി ഇരുന്നു. “ഹ്മ്മ്… നീ എന്താ ഇരിക്കുന്നില്ലേ ” ധരൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ കാത്തു തന്റെ ചെയറിൽ പോയ്‌ ഇരുന്നത്. “ആ താലി നിന്റെ കൈയിൽ ഉണ്ടോ….” പെട്ടന്ന് അവൻ കാർത്തുവിനോട് ചോദിച്ചു. “ങ്ങേ… എന്താണ് ” “ടി കോപ്പേ, ആ താലി നിന്റെ കൈയിൽ ഉണ്ടോന്നു ” “മ്മ്.. ഉണ്ട്…..” “എന്നാൽ അതിങ്ങെടുക്ക്….” “എന്തിനു…” “ആവശ്യം ഉണ്ട്… അതുകൊണ്ടാ ” ഇനി സിദ്ധാർഥ് വർമ തന്നെ വിവാഹം കഴിച്ചാലോ എന്നോർത്ത് തിരികെ വാങ്ങാൻ ആണെന്ന് അവൾ കരുതി.. “സാർ… അത് ഞാൻ അമ്പലത്തിൽ….” “അമ്പലത്തിൽ പൂജ വെയ്ക്കാൻ വേണ്ടി അല്ല ഞാൻ അതു നിന്റെ കഴുത്തിൽ കെട്ടി തന്നത്.. ഇങ്ങോട്ട് എടുക്കെടി…” അവൻ ദേഷ്യപ്പെട്ടു. വേഗം തന്നെ കാർത്തു അതു ബാഗിൽ നിന്നും പുറത്തെടുത്തു.. ധരന്റെ കയ്യിലേക്ക് കൊടുത്തു.. അവൻ അത് മേടിച്ച് തന്റെ ചുണ്ടിലേക്ക് ചേർത്തു.. ഒരു മുത്തം കൊടുത്തു .. ശേഷം അവൻ പാന്റിന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും ഒരു ബോക്സ്‌ പുറത്തെടുത്തു.. “കാർത്തിക…” അവൾ മുഖം ഉയർത്തി നോക്കി.. “ഇതാ.. ഇതു വാങ്ങിക്ക് ..” ധരൻ അതു അവൾക്ക് നേർക്ക് നീട്ടി.. “എന്താണ് ഇതു….” “മേടിച്ചിട്ട് ഓപ്പൺ ചെയ്ത നോക്കെടി ഭാര്യേ.. ” “എനിക്ക് ഇതു ഒന്നും വേണ്ട ” “ഇതിൽ എന്താണ് എന്ന് അറിയാതെ ആണോ നീ പറയുന്നേ…” “എന്തായാലും എനിക്ക് വേണ്ട സാറെ… കാര്യം തീർന്നില്ലേ…” “ഇല്ലാലോ… അതുകൊണ്ട് അല്ലേ ഞാൻ പറഞ്ഞത്… ” അവൻ എഴുന്നേറ്റു അവൾക്ക് അടുത്തേക്ക് വന്നു. എന്നിട്ട് ആ ബോക്സ്‌ തുറന്നു. ഒരു ലോക്കറ്റ് ആയിരുന്നു.. ഹാർട്ട് ന്റെ അകൃതിയിൽ ഉള്ള ഒരു ലോക്കറ്റ്.. അതു അവൻ അവൾക്ക് നേർക്ക് നീട്ടി. ഇതു വാങ്ങിക്ക്…. എനിക്ക് വേണ്ടന്ന് പറഞ്ഞില്ലേ… അവൾ മുഖം വെട്ടിച്ചു.. “ഓക്കേ….” അവൻ കാർത്തുവിന്റെ കഴുത്തിലെ മാല ഊരി എടുക്കുക ആണ്. ചെ… ഇതെന്താ ഈ കാണിക്കുന്നേ… ” അവൾ അവന്റെ കൈ തട്ടി മാറ്റി. അടങ്ങി നില്ക്കു പെണ്ണേ… പക്ഷെ അപ്പോളേക്കും അവൾ വീണ്ടും അവനെ എതിർത്തു.. ധരൻ അത് വക വെക്കാതെ കൊണ്ട് ആ മാല യിലേക്ക് ലോക്കറ്റ് ഇട്ടു.. ഹാർട്ടിന്റെ ആകൃതിയിൽ ആണെങ്കിൽ പോലും അതിന് ഒരു അടപ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നു.. ധരൻ, മഞ്ഞ ചരടിൽ നിന്നും താലി ഊരി മാറ്റി, ആ ലോക്കറ്റിന്റെ അകത്തേക്ക് ഉറപ്പിച്ചു … ഇപ്പോൾ കണ്ടാൽ, ആ ലോക്കറ്റിന്റെ ഉള്ളിൽ താലി ഉണ്ടെന്നുള്ളത്, ആർക്കും മനസ്സിലാകുകയും ഇല്ല….. ധരൻ, കാർത്തുവിന്റെ കഴുത്തിലേക്ക് ആ മാല ഇട്ടുകൊടുത്തു .. ” ഇതെന്നും ഈ കഴുത്തിൽ ഉണ്ടാവണം….. കേട്ടല്ലോ….. ” “നോ ധരൻ…. ഞാൻ ഇതു നാളെ അമ്പലത്തിൽ കൊണ്ട് പോയ്‌ നേർച്ച ഭണ്ടാരത്തിൽ സമർപ്പിക്കും… യാതൊരു മാറ്റവുമില്ല….” അതൊക്കെ നിന്റെ ഇഷ്ടം…. ഞാൻ പറയാൻ ഉള്ളത് പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു.. ധരൻ… നിങ്ങൾ ഒരുപാട് സ്മാർട്ട്‌ ആവല്ലേ…..ആരെ കാണിക്കാൻ ആണ് ഇതെല്ലാം കാട്ടി കൂട്ടുന്നെ… “അതൊക്കെ നീ അറിയേണ്ട സമയത്തു അറിഞ്ഞാൽ മതി…” “നിങ്ങൾ എന്തൊക്കെ ചെയ്താലും ശരി… എല്ലാം വിഭലം ആയി പോകുകേ ഒള്ളു…. ഇതു പറയുന്നത് കാർത്തിക യാണ് .” “എന്റമ്മോ… ഞാൻ പേടിച്ചു പോയല്ലോ കുട്ടി…..” അവൻ അവളെ നോക്കി ചിരിച്ചു. ആഹ് പിന്നേ , ഇന്നലത്തെ സമയത്തു തന്നെ ഇന്നും കുളിക്കാൻ ഇറങ്ങി വന്നേക്കണം കേട്ടോ…. ചേട്ടൻ കാത്തു ഇരിക്കും..” “ദേ… എനിക്ക് അങ്ങട് ചൊറിഞ്ഞു കേറി വരുന്നുണ്ട് കേട്ടോ… മിണ്ടാതിരുന്നു കൂടെ’ “ഓഹ്…. എങ്ങനെ മിണ്ടാതെ ഇരിക്കും പൊന്നേ… എന്തായിരുന്നു ആ സ്‌ട്രക്ചർ… ഹോ….. ആ നനഞ്ഞൊട്ടിയ ബ്ലൗസും പാവാടയും….. മുഖത്തും കവിളിലും കൂടെ അരിച്ചിറങ്ങുന്ന വെള്ളത്തുള്ളികൾ…. വിറ കൊള്ളുന്ന അധരം, ശംഖ്‌ തോൽക്കുന്ന കഴുതും, കമലകൂമ്പ് പോലുള്ള നിന്റെ…… ഹോ…..എന്റെ പെണ്ണേ….. എനിക്ക് നിന്നെ കെട്ടിപിടിച്ചു ഒരു ഉമ്മ വെയ്ക്കാൻ തോന്നുവാ സത്യം പറഞ്ഞാൽ….” “തനിക്ക് ഇങ്ങനെ ഒക്കെ പറയാൻ നാണമില്ലേ…. ചെ.. “അവൾ മുഖം വെട്ടി തിരിച്ചു. “എടി…. നീ എന്റെ ഭാര്യ അല്ലേ… അപ്പോൾ പിന്നെ എനിക്ക് നിന്റടുത്ത് എന്ത് വേണേലും പറയാം…. കാണിക്കാം…. ചെയ്യാം….. മനസിലായോ… അതിനുള്ള പവർ ആണ് നിന്റെ കഴുത്തിൽ ഞാൻ അണിയിച്ചു തന്നത്..” “ധരൻ… ഞാൻ എത്ര തവണ ഇയാളോട് പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു,… പിന്നേ യും എന്റെ പിന്നാലെ നടക്കാൻ നിങ്ങൾക്ക് ഇതു എന്തിന്റെ കേടാ…എനിക്ക് നിങ്ങളുടെ ഭാര്യ ആവാൻ താല്പര്യം ഇല്ല…. നിങ്ങളെ എനിക്ക് ഇഷ്ടവും ഇല്ല… ലേശം പ്പോലും…എനിക്ക് നിങ്ങളോട് വെറുപ്പ് മാത്രം ഒള്ളു…. ” അവൾ അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ മാത്രം അവന്റെ മുഖം വാടി.. ഈശ്വരാ… പറഞ്ഞത് ലേശംകൂടി പോയോ… കാർത്തു അവനെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി.. “കാർത്തു…. ശരിക്കും നിനക്ക് എന്നോട് ഇഷ്ടം ഇല്ലേടി….” അതുവരെ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അവളോട് ഓരോന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ഇരുന്ന ധരന്റെ മുഖം മാറിയതും കാർത്തു ഒരു വേള പരിഭ്രമിച്ചു.. പക്ഷെ അവന്റെ ചോദ്യത്തിന് മറുപടി പറയാതെ പറ്റില്ലാലോ… “ലുക്ക്‌ ധരൻ,നിങ്ങൾ എന്തൊക്ക പറഞ്ഞാലും ശരി, എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും പറയുന്ന ആളുടെ മുന്നിലെ ഞാൻ തല കുനിക്കൂ…. അല്ലതെ ഈ താലിടെ പേരും പറഞ്ഞു എന്റെ മുന്നിൽ ആളാവാൻ .നോക്കല്ലേ….” അത് പറയുമ്പോൾ അവളെ കിതച്ചു പോയിരിന്നു. കാർത്തുവിനോട് ഒന്നും പറയാതെ കൊണ്ട് ധരൻ വേഗത്തിൽ ഫോൺ എടുത്തു വെളിയിലേയ്ക്ക് ഇറങ്ങി പോയ്‌. ഈശ്വരാ… ഇനി എന്തെങ്കിലും പണിയാകുമോ….. കാലമാടൻ ഇഞ്ചി കടിച്ചത് പോലെ ആണല്ലോ ഇറങ്ങി പോയെ.. കാർത്തു കുറച്ചു നിമിഷം ആലോചിച്ചു. ആഹ് വരുന്നിടത്തു വെച്ചു കാണം..അല്ല പിന്നെ.. അവൾ തന്റെ ജോലി തുടർന്ന്. **** പിന്നീട് ധരൻ തിരികെ എത്തുന്നത് ഉച്ചയ്ക്ക് ആയിരുന്നു. കാർത്തുവിന് വല്ലാതെ വിശക്കുന്നുണ്ട്.. ജോലി തീർത്തിട്ട് വേഗം ലഞ്ച് കഴിയ്ക്കാൻ പോവാനായി അവൾ സ്പീഡിൽ ടൈപ്പ് ചെയ്യുക ആണ്. ഇടയ്ക്ക് ഒന്നു ഏറു കണ്ണിട്ട് നോക്കിയപ്പോൾ കണ്ടു കണ്ണുകൾ അടച്ചു കസേരയിൽ ചാരി കിടക്കുന്ന ധരനെ.. അവൾ ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കാതെ എഴുന്നേറ്റു ഡോർ തുറന്നു വെളിയിലേയ്ക്ക് പോയി.. ചോറും പൊതി എടുത്തു മേശമേൽ വെച്ചു. കഴിച്ചു തുടങ്ങി. അപ്പോളാണ് ജാനി യിം അവന്തികയും, മീരയും ഒക്കെ കൂടി ഓപ്പോസിറ്റ് സൈഡിൽ വന്നു ഇരുന്നത്…. എന്നാലും എന്റെ മീരേ… ഇതെങ്ങനെ ഒപ്പിച്ചു അല്ലേടി….. ജാനി ആദ്യത്തെ അമ്പെറിഞ്ഞു.. അത് തനിക്കിട്ട് ഉന്നം വെച്ചു കൊണ്ട് ആണെന്ന് കാർത്തുവിന് മനസിലായി. “പിടിച്ചത് പുളിംങ്കൊമ്പ് തന്നെ ആണേ… മീര യുടെ ഡയലോഗ്.. ഹ്മ്മ് .. ഒന്നല്ല രണ്ട് ആണ്… കേട്ടോ.. എങ്ങനെ മാനേജ് ചെയ്യും അല്ലേടി….. ജാനിയ്ക്ക് വീണ്ടും സംശയം. അതൊക്കെ കഴിവുള്ളവർക്ക് പറ്റും പെണ്ണേ… നമ്മളെ പോലെ ഒന്നും അല്ലന്നേ… മീര ആണെങ്കിൽ കാർത്തു വിനെ ചുഴിഞ്ഞു ഒന്നു നോക്കി. കാർത്തു ഒരക്ഷരം പോലും ഉരിയാടാതെ ഇരിക്കുക ആണ്. എന്നാലും ഇതു ഒരു ഒന്നൊന്നര കഴിവ് തന്നെ ആണേ…. ഇത്രയും നാളും പൂച്ചയെ പോലെ ഇരുന്നിട്ട് ഒടുക്കം കട്ടു പാല് കുടിയ്ക്കാൻ ധരൻ സാറിന്റെ റൂമിലും കയറി….ഒരു കൊച്ചു ഉണ്ടാവുമ്പോൾ തന്ത ആരാണെന്ന് എങ്ങോട്ട് ചൂണ്ടും.. മീര അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ മൂവരും ചിരിച്ചു ടി…… ഒരൊറ്റ അലർച്ചയോടെ കാർത്തു ചാടി എഴുനേറ്റ്.. എല്ലാവരും ഞെടുങ്ങി പ്പോയി…. പാഞ്ഞു ചെന്നു എച്ചിൽ കയ്യോട് കൂടി അവൾ മീരയുടെ കാരണത്ത് ആഞ്ഞു അടിച്ചു. എന്താടി പറഞ്ഞത്…..ങ്ങേ… ഒന്നുടെ… ഒന്നൂടെ നിനക്ക് പറയാൻ സാധിക്കുമോടി…. എന്തെടി.. അവളുടെ കവിളിൽ കുത്തി പിടിച്ചു കൊണ്ട് കാർത്തു ഉച്ചത്തിൽ ചോദിച്ചു. ബഹളം കേട്ട് കൊണ്ട് ധരൻ ഇറങ്ങി വന്നപ്പോൾ കാണുന്നത് മീര ശ്വാസം എടുക്കാനായി ബുദ്ധിമുട്ട്ന്നത് ആണ്.. ബാക്കി സ്റ്റാഫ്‌ എല്ലാവരും ചേർന്ന് കൊണ്ട് കാർത്തുവിനെ പിടിച്ചു മാറ്റാൻ ശ്രെമിക്കുന്നുണ്ടു… എന്താണ് നടക്കുന്നത് എന്ന് അവനു ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല.. ” കാർത്തിക എന്താടോ… എന്താ പറ്റിയത്….” ധരൻ കാർത്തുവിനോട് ചോദിച്ചു പക്ഷെ ആരോടും ഒന്നും പറയാതെ കൊണ്ട് അവൾ റൂമിലേക്ക് കയറി പോയ്‌. ഗിരി… പ്ലീസ് കം… ധരൻ വിളിച്ചപ്പോൾ ഗിരി അവന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. എന്താണ് ഗിരി ഇവിടെ നടന്നത്… ഇതു ഒരു ഓഫീസ് അല്ലേ… എന്നിട്ട് ചന്ത കളി ആണോ നടത്തുന്നത് എല്ലാവരും കൂടെ…. അവൻ ക്ഷോഭിച്ചു. അത് പിന്നെ സാർ… ഞാൻ വെളിയിൽ ആയിരുന്നു.. “…. അവന്തിക… താൻ ഈ ഗാങ്ങിൽ ഉണ്ടായിരുന്നോ… ” “യെസ് സാർ…” അവൾ മുഖം കുനിച്ചു പറഞ്ഞു. “Ok… താൻ എന്റെ റൂമിലേക്ക് ഒന്നു വരൂ…” ധരന്റെ പിന്നാലെ അവന്തിക ചെന്നപ്പോൾ കണ്ടു കണ്ണുനീർ തുടയ്ക്കുന്ന കാർത്തുവിനെ… അവന്തിക എന്തായിരുന്നു അവിടെ നടന്നത്.. ധരൻ ദേഷ്യത്തിൽ അവളെ നോക്കി. സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം തന്നെ അവൾ ധരനോട് വിശദീകരിച്ചു. . “ഇനഫ്…..” അവൻ അലറി. അവരോട് രണ്ടാളോടും ഇങ്ങോട്ട് കയറി വരാൻ പറയ്‌…. അവന്റ ശബ്ദം ഉയർന്നു. ജാനി യും മീരയും കൂടി കയറി വന്നപ്പോൾ ധരൻ റൂമിലൂടെ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും നടക്കുക ആണ്. സാർ…… മീര ശബ്ദം താഴ്ത്തി.. ആഹ്… എത്തിയോ….. നിങ്ങൾക്ക് ഒക്കെ എന്താണ് അറിയേണ്ടത് .. ഇവൾ രണ്ട് പേരെ ഒരേ സമയം എങ്ങനെ ആണ് വെച്ചോണ്ട് ഇരിക്കുന്നത് എന്ന് ആണോ……എടോ ആണോന്നു…. ധരനെ അങ്ങനെ ഒരു ഭാവത്തിൽ ആദ്യം കാണുക ആയിരുന്നു അവര്. വല്ലാതെ വിരണ്ട് നിൽക്കുക ആണ് രണ്ടാളും.. കാർത്തു പോലും വിറച്ചു… “സാർ… ഞങൾ ഇവളോട്… വെറുതെ ഒരു തമാശയ്ക്ക്…” “ഹ്മ്മ… തമാശ ആയിരുന്നു ല്ലേ… Ok….. Ok… ഞാൻ വിചാരിച്ചു സീരിയസ് ആയിട്ട് ആണെന്ന്… ചെ.. കഷ്ടം ആയി പോയല്ലോ….” അവൻ പെട്ടന്ന് തന്നെ കാർത്തുവിന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു.. തമാശ പറഞ്ഞതിന് ആണോ കാർത്തിക, താൻ ഇയാൾക്കിട്ട് പൊട്ടിച്ചത്…. അവൾ അവന്റെ കൈ വിടുവിക്കുവാൻ ശ്രെമിച്ചതും ധരന്റെ പിടിത്തം മുറുകി. അവളെ അല്പം ബലം പ്രയോഗിച്ചു തന്നെ അവൻ തന്റെ മുന്നിലേക്ക് നിറുത്തി.. “നിങ്ങൾ തമാശ കളിച്ചത് കൊണ്ടേ നമ്മൾക്ക് വേറൊരു തമാശ കൂടി നടത്തിയാലോ ജാനി ” അവൻ jaനിയെ നോക്കി.….തുടരും……

#✍ തുടർക്കഥ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ രുദ്രഭാവം : ഭാഗം 19 ഗീതമ്മ വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറിയപ്പോൾ തന്നെ കണ്ടു കട്ടിലിൽ കമിഴ്ന്നു കിടക്കുന്ന ഭാവയാമിയെ…… അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ ആണ് അവൾ കരയുവാണെന്ന് അവൾക്ക് മനസിലായത്….. മോളേ…….. അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചുകൊണ്ടവർ പതിയെ വിളിച്ചു….. അമ്മയെ നോക്കിയിട്ട് അവളവിടെ തന്നെ കിടന്നു…. എന്തിനാ മോളെ നീ ഇങ്ങനെ കരയുന്നത്?… എന്താ കുട്ടീ… വയ്യേ… അമ്മയോട് പറയ്….. അവളുടെ അടുത്തിരുന്നവർ അവളെ സ്നേഹത്തോടെ നെറ്റിയിലും കഴുത്തിലും തൊട്ട് നോക്കി…. ഉറക്കെ കരഞ്ഞു കൊണ്ടവൾ ഗീതമ്മയുടെ മടിയിലേക്ക് വീണു…. കരച്ചിലിന്റെ ശീലുകൾ ഉയർന്നു…. എന്താ എന്റെ മക്കൾക്ക് പറ്റിയത്….. കണ്ണ് വെച്ചതാണോ ഭഗവാനേ എന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ ആരെങ്കിലും……. അവർ വേദനയോടെ പറഞ്ഞു…. “അമ്മ എന്നെ വെറുക്കുന്നുണ്ടോ? ” തലയുയർത്താതെ തന്നെ ഭാവ ചോദിച്ചു…. എന്തിനാ മോളെ…. ഞാൻ കാരണം ആണ് രുദ്രൻ ഇവിടെ നിന്ന് പോയത്…….. എന്നോട് ക്ഷമിക്കണേ അമ്മാ….. എന്തിന്….. നിനക്ക് അവനോട് ക്ഷമിക്കാൻ പറ്റില്ലെങ്കിൽ പിന്നെ അമ്മ എന്ത് പറയാനാണ്… അവൻ ചതിച്ചതല്ല മോളേ നിന്നെ… അവന് കഴിയില്ല അതിനൊന്നും…. തെറ്റിദ്ധരിച്ചതാ മോളവനെ… ഇപ്പോഴും ഇഷ്ടമാ നിന്നെ അവന്…. ഭാവയാമി അമ്മയെ നോക്കി ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു .. പിന്നെ വയറോടൊപ്പം ചേർന്ന് കെട്ടിപ്പിടിച്ചു… എനിക്കറിയാം ഈ അമ്മയുടെ മകന്റെ മനസ്… അവിടെയീ ഭാവ മാത്രേ ഉള്ളു.. എന്നോടുള്ള സ്നേഹം മാത്രേ ഉള്ളു… ഇന്നലെ ഞങ്ങൾ രണ്ടും ഉറങ്ങിയിട്ടില്ല.. അമ്മയ്ക്കറിയുമോ… എന്റെ അടുത്ത് വന്നിരുന്നു രുദ്രൻ ഇന്നലെ കുറേ കരഞ്ഞു… അത് കേട്ടെന്റെ ഹൃദയം തകരുന്നുണ്ടായിരുന്നു… പക്ഷേ… അറിയില്ല. ഉള്ളിലിരുന്നെന്തോ മനസിനെ അടുക്കാൻ അനുവദിക്കാതെ നീക്കി നിർത്തുന്നു….കണ്ണ് തുറക്കണമെന്നും കരയരുതെന്നു പറഞ്ഞാശ്വസിപ്പിക്കണം എന്നും ഉണ്ടായിരുന്നു… പക്ഷെ കഴിഞ്ഞില്ല….. എനിക്ക് പറ്റിയില്ലമ്മേ…… ഭാവ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു… അവനോട് ഇഷ്ടക്കുറവ് ഉണ്ടോ നിന്റെ മനസ്സിൽ… ആ ഭഗവാന് പകരമായി എന്റെ കുഞ്ഞിനെ സ്നേഹിച്ചു തുടങ്ങാൻ നിനക്ക് പറ്റില്ലേ മോളേ…… സ്നേഹിച്ചത് ഭഗവാനേ ആണെങ്കിലും മനസ്സിൽ പതിഞ്ഞ രൂപം എന്റെയീ രുദ്രന്റെ ആയിരുന്നില്ലേ….എങ്കിലും എനിക്ക് നഷ്ടങ്ങൾ ഒത്തിരി ആയില്ലേ…. അമ്മ… അച്ഛൻ… സുഹൃത്തുക്കൾ… വര്ഷങ്ങളായി ഞാൻ കാത്തു സൂക്ഷിച്ച സൽപ്പേര്… എല്ലാം… എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടവളായി ഭാവയാമി…. എന്നെ ഏറ്റവും സ്നേഹിച്ചിരുന്ന അച്ഛൻ പോലും എന്നെ ഇനി വേണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞു…. എല്ലാരും വെറുത്തു… എനിക്കേറ്റ അപമാനം… അതൊക്കെ എന്റെ ഉള്ളിൽ നുര പൊന്തി വരുമ്പോൾ എനിക്കെങ്ങനെ സ്നേഹിക്കാൻ പറ്റും. ഇഷ്ടമാണ് രുദ്രനെ…. ഒരുപാട് ഇഷ്ടമാണ്…. എപ്പോഴും…. പക്ഷേ…….. തല കുമ്പിട്ടിരുന്നു ഭാവ പറഞ്ഞു നിർത്തി… ഇത്രയും ഇഷ്ടമുണ്ടെങ്കിൽ എന്തിനാ അവനോട് പോവാൻ പറഞ്ഞത്? മനസ് തകർന്നാ അവനിവിടെ നിന്നിറങ്ങി പോയത്… നീയൊന്ന് തിരിച്ചു വിളിക്കുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നു അവൻ അവസാന നിമിഷം വരെ……. സന്തോഷം ഇടകലർന്നൊരു സങ്കട ധ്വനിയോടെ അവർ ചോദിച്ചു…. ഒരുമിച്ച് കഴിഞ്ഞ് മനസിലെ ചെറിയൊരു കരടിന്റെ പേരിൽ തമ്മിൽ തല്ലുന്നതിലും നല്ലത് ഇതല്ലേ അമ്മേ….. എനിക്ക് ആ മുഖത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ കഴിഞ്ഞുപോയതെല്ലാം ഓർമ വരും… ഉള്ളിൽ സ്നേഹത്തിന്റെ ഒരായിരം നിറകുടം ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചിട്ടും പുറത്തു വരുന്നത് ദേഷ്യത്തിന്റെ കണങ്ങളാണ്….. അടുത്ത് വരുമ്പോളെല്ലാം എന്തോ ഒന്ന് അടുക്കാനാകാത്ത വണ്ണം എന്നെ തടഞ്ഞു നിർത്തുന്നു…. ഒരു പൊട്ടിത്തെറി ആയി അത് പുറത്തേക്ക് വരുന്നതിലും നല്ലത് ഇതാണമ്മേ…. കുറച്ച് നാൾ കാണാതിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ എന്റെ ഉള്ള് രുദ്രനെ തേടി തുടങ്ങും… മനസിന്റെ സങ്കടങ്ങളെ എല്ലാം അലിയിച്ചു കളഞ്ഞ്, അവ രുദ്രനെ സ്നേഹം കൊണ്ടു മൂടും… അതിനെനിക്കിത്തിരി സമയം വേണം…. പിന്നെ എനിക്ക് മനസറിഞ്ഞു സ്നേഹിക്കണം രുദ്രനെ ………. അപ്പോൾ എന്റെ മക്കൾ ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കുന്നത് എനിക്ക് കാണാൻ പറ്റുമല്ലേ മോളേ……? അവളുടെ മറുപടി ഗീതമ്മയിലും ഒരു ചിരി പടർത്തി…. അതിനവനെ ഇന്നലെ രാത്രി മുതൽ തന്നെ മാറ്റി നിർത്തണായിരുന്നോ കൊച്ചേ നിനക്ക്? വേണം…. അല്ലെങ്കിൽ ചിലപ്പോൾ എന്നും കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്നാൽ അമ്മയുടെ മോനേ ഞാൻ വിട്ടുപിരിയാൻ വയ്യാത്ത വണ്ണം പ്രണയിച്ചു പോവും…. എനിക്ക് എന്നെ തന്നെ ഭയമാണ്……. ആ മുഖം ചിലപ്പോൾ എന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾ മാറ്റി വെക്കാൻ കാരണമാവും…. അത് വയ്യമ്മേ… ഇപ്പോൾ കുറച്ചകന്നിരുന്നാലും വേണ്ടില്ല, കൂടെ കൂട്ടിയാൽ പിന്നെ ചോർന്നു പോകാതെ എനിക്കവനെ എന്റെ നെഞ്ചോടു ചേർക്കണം… എന്റെ പ്രണയം മുഴുവൻ കൊടുത്ത് കൊതിതീരുമോ എന്ന് പരീക്ഷിക്കണം….. മരിക്കുവോളം എന്റെ രുദ്രന്റെ ഭാവയായി ജീവിക്കണം…. കാത്തിരിക്കുവാ ഞാൻ…. കടങ്ങളൊക്കെ വീട്ടി തലയുയർത്തി അവന്റെ ഒപ്പം നിൽക്കുന്ന കാലത്തിനായി… അന്നെന്റെയീ കൊച്ചു പിണക്കം ചെറിയ മുത്തങ്ങളായി അവന്റെ കഴുത്തിൽ പതിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് എനിക്കാ ഗദ്ഗദം അറിയണം… അത്ര ഇഷ്ടമാ ഭാവയാമിക്ക് രുദ്രനെ…… ഇത്രയേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളോ എന്റെ രൂപന്റെ പെണ്ണ്… ഞാൻ വിചാരിച്ചു, അവനെക്കൊണ്ട് ക്ഷ മ്മ ത്ര ഒക്കെ വരപ്പിക്കുമെന്ന്… ഇതിപ്പോൾ അവൻ ഇപ്പോൾ തിരിച്ചു വന്നാൽ ആ നിമിഷം ഈ പെണ്ണ് മുട്ടുകുത്തുമല്ലോ അവന്റെ മുന്നിൽ….. ഗീതമ്മ അവളെ കളിയാക്കി….. അമ്മാ… പോ…. ഇതാ ഞാനൊന്ന് മനസ് തുറക്കില്ലാത്തത്… ഇനി ഇത് ആരോടും പറയാൻ നിക്കണ്ടാട്ടൊ.. എനിക്ക് നാണമാവും…. ഇല്ല…. ഞാൻ ആരോടും പറയില്ല…. താലി കെട്ടിയവനെ ഓടിച്ചിട്ട് മുറി അടച്ചിട്ടിരുന്നു കരയുവാണെന്ന് എങ്ങനെയാ അവരോടൊക്കെ ഞാൻ പറയുക…..അയ്യേ…… എനിക്ക് നാണമാകും… ഗീതമ്മാ…………. ദയനീയമായി അവൾ വിളിച്ചു….. പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി വാ… എല്ലാവരോടും ഞാൻ എന്തെങ്കിലും കാരണം പറഞ്ഞോളാം അവനെ ചോദിച്ചാൽ…. ആദ്യ വരി എഴുതുമ്പോൾ തന്നെ അവളുടെ മുഖം ചുവന്നു തുടുത്തു… 📝എന്റെ രുദ്രന്……….. ✒️📕 ആദ്യനാളിൽ ഞാൻ നിനക്ക് കത്തെഴുതിയത് കളിയായിട്ടായിരുന്നു…. ഞാൻ ആരാധിച്ച എന്റെ ഭഗവാന് എഴുതിയ കത്ത്… പക്ഷേ ഇതെഴുതുന്നത് എന്റെ എല്ലാം ആയ രുദ്രന് വേണ്ടിയാണ്…. നീ ഇവിടെ നിന്ന് ഇറങ്ങിയ അന്ന് തന്നെ ഈ കത്തെഴുതി വെയ്ക്കുന്നത്, ഒരിക്കൽ നിന്നോടിതു പറയാൻ ഞാൻ നാണിച്ചാലും എന്റെ മനസ്സിൽ എന്തായിരുന്നെന്ന് നിന്നെ അന്ന് അറിയിക്കാൻ … രുദ്രാ…. ഭാവയ്ക്ക് നിന്നോട് വെറുപ്പില്ല… വെറുക്കാൻ കഴിയില്ല….ശിശിരത്തിൽ ഇല പൊഴിച്ച് നിൽക്കുന്ന ഈ ഭാവയ്ക്ക്, രുദ്രനെന്ന വസന്തത്തെ സ്വീകരിക്കാൻ സ്വയം ഒന്ന് പ്രാപ്തയാവണം…. അതുവരെ ഈ വസന്തത്തിന്റെ വർണങ്ങളെ അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് അകറ്റി നിർത്തുകയാണ് ഭാവ….വരണ്ട കാലത്തിനൊടുവിൽ രുദ്രന്റെ പ്രണയം ഈ മണ്ണിനു മീതെ പൊഴിയും… ആ മഴയുടെ കുളിരെന്നും ഉള്ളിലേറ്റു വാങ്ങി നിന്നോടൊപ്പം എനിക്കൊരിക്കൽ കൂടി ആ ഭാഗവാന്റെ മുന്നിൽ പോയി നിൽക്കണം…. ഉള്ളിലിരുന്നു നീയാ ദേവനെ പൂജിക്കുമ്പോൾ, കോവിലിനുള്ളിരിക്കുന്ന ആ ഭഗവാനേ പുറത്തു നിന്ന് എനിക്ക് ആരാധിക്കണം…. ഒപ്പം ഈ രുദ്രനെ എനിക്ക് പ്രണയിക്കണം……. എന്റെ എല്ലാ കടങ്ങളും വീട്ടിയിട്ടൊരുനാൾ ഞാനീ ഇല്ലത്തിന്റെ പടിവാതിലിൽ ചാരി നിന്നെയും കാത്തിരിക്കും… വരില്ലേ നീ അന്ന്, ഓരോ അണുവിലും നിന്റെ മുഖം നിറച്ച്, ദേഷ്യത്തിന്റെ ഒരു കണികപോലുമില്ലാതെ നിന്നെ കാത്തിരിക്കുന്ന എന്റെ ഹൃദയം വാങ്ങി പകരം നിന്റെ ഹൃത്ത് എനിക്കായ് തരാൻ… …സ്വീകരിക്കില്ലേ എന്റെയീ കുഞ്ഞു പരിഭവം മറന്നു നീയെന്നെ അന്ന് ? കവിൾ ചുവപ്പിച്ച ചിരിയോടെ ആ കത്ത് മടക്കി അവൾ രുദ്രന്റെ ഷർട്ടുകൾക്കിടയിലേക്ക് വെച്ചു…… എന്നിട്ട് ആ ഷർട്ട്‌ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് തടിയിൽ കൊത്തിയെടുത്ത അലമാരയിൽ ചാരി മേശപ്പുറത്തു വെച്ചിരിക്കുന്ന രുദ്രന്റെ ചിത്രത്തിലേക്ക് പ്രണയാർദ്രയായി നോക്കി മിഴിയടച്ചു…… ദൂരേ…. അവർക്കായി ഒരു വസന്തകാലം പൂവിടാനുള്ള തിരക്കിലായിരുന്നു… ഈ പരിഭവം മറന്നു സ്വീകരിക്കട്ടെ, രുദ്രരൂപൻ അന്ന് ഈ ഭാവയാമിയെ……………….. (തുടരും )