#📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ അനാഥ : ഭാഗം 26 - എഴുത്തുകാരി: നീലിമ റോയി സാർ !!!! എനിക്ക് എന്റെ കണ്ണുകളെ വിശ്വസിക്കാനായില്ല. മഹിയെട്ടന്റെ അവസ്ഥയും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നില്ല. ആളും പെട്ടെന്ന് റോയി സാറിനെ കണ്ടു അദ്‌ഭുതത്തിൽ നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്. എന്റെ ശ്രദ്ധ ആ കാലുകളിലേയ്ക്കായി. ആരോഗ്യവാനായിരിക്കുന്നു അദ്ദേഹം… കാലുകളുടെ തളർച്ചയൊക്കെ പൂർണമായും മാറിയിരിക്കുന്നു. പഴയ റോയി സാറിൽ നിന്നും ഒരുപാട് മാറിയിരിക്കുന്നു അദ്ദേഹം. എനിക്ക് തന്നെ സംശയമായി… റോയി സാറാണോ അതോ അദ്ദേഹത്തോട് രൂപ സാദൃശ്യം ഉള്ള മറ്റാരെങ്കിലുമോ? റോയി അല്ലേ നിമ്മീ ഇത്? മഹിയേട്ടൻ എന്റെ ചെവിയോരം ചോദിച്ചു. അതേ എന്ന് ഞാൻ തലയാട്ടി… പക്ഷെ അപ്പോഴും അത് റോയി സാറാണെന്നു എനിക്ക് തന്നെ ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നില്ല. അത്രയ്ക്കുണ്ടായിരുന്നു മാറ്റം… അദ്ദേഹം ഞങ്ങളുടെ അരികിൽ എത്തി… അപ്പോഴും ആ മുഖത്ത് നിറഞ്ഞ ചിരി ഉണ്ടായിരുന്നു. ശ്രേയ എപ്പോ വന്നു?  കുറച്ചു ദിവസമായി കാണാനേ ഇല്ലായിരുന്നല്ലോ?  ഞാൻ കരുതി ഇയാള് പോയിട്ടുണ്ടാകുമെന്നു… എവിടെ പോയാലും ഞാൻ ഇങ്ങോട്ടേക്ക് തന്നെ വരും. എനിക്ക് അച്ഛനെയും അമ്മയെയും ഏട്ടനേയും ഒക്കെ തിരികെ കിട്ടി… ആ സന്തോഷ വാർത്ത പറയാനാ ഇപ്പൊ കാണാൻ വന്നത്. വിളിച്ചു പറയാം എന്ന് കരുതി… പിന്നെ ആലോചിച്ചു നേരിട്ട് പറയാമെന്നു. ആഹാ… സന്തോഷ വർത്തയാണല്ലോ?  ആ സന്തോഷം തന്റെ മുഖത്ത് കാണാനുണ്ട്. അപ്പോഴാണ് ആള് ഞങ്ങളെ ശ്രദ്ധിച്ചത് എന്ന് തോന്നുന്നു. ഇതാരാ ശ്രേയ? ആള് എന്നെ നോക്കി അങ്ങനെ ചോദിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ ആകെ വിഷമാവസ്ഥയിൽ ആയി… അപ്പൊ റോയി സാർ അല്ലേ ഇത്?  ഇത്രയും സാമ്യം? ഒരു നൂറു ചോദ്യങ്ങൾ മനസ്സിൽ ഉയർന്നു. ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ?  നിമ്മിയേച്ചി… ഓർഫനേജിൽ എന്നൊടൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നു… ഇത് ചേച്ചിടെ ഹസ്ബൻഡ് മഹേഷ്‌. അദ്ദേഹം എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചു. മഹിയെട്ടന് നേരെ കൈ നീട്ടി. മഹിയേട്ടൻ യാന്ത്രികമായി ഷേക്ക്‌ ഹാൻഡ് നൽകി. ആളിന്റെ കണ്ണുകൾ അദ്ദേഹത്തിൽ തറഞ്ഞു നിൽക്കുകയാണ്. എന്റെയും… ഞാൻ ശ്രേയയുടെ കൈ പിടിച്ചു… മോളേ.. എന്റെ കൂടെ വാ.. എനിക്ക് കുറച്ചു സംസാരിക്കാൻ ഉണ്ട്. ഞാൻ മഹിയേട്ടനെ നോക്കി. ഞങ്ങൾ ഇപ്പൊ വരാം മഹിയേട്ടാ… നിങ്ങൾ സംസാരിക്കു… പറഞ്ഞിട്ട് ശ്രേയയുടെ കൈ പിടിച്ചു തിരിഞ്ഞ് നടന്നു. എന്താ നിമ്മിയേച്ചി?  എന്ത് പറ്റി? മോൾക്ക് രഞ്ജിത്തിനെ എങ്ങനെയാ പരിചയം? ഞാൻ 4 വർഷമായി ഇവിടെ വന്നിട്ട്. ഞാൻ വരുമ്പോൾ ആള് ഇവിടെ ഉണ്ട്. അന്ന് ഹോസ്പിറ്റൽ ചാർജ് ക്രിസ്റ്റഫർ എന്ന് പേരുള്ള ഒരു ഡോക്ടറിനായിരുന്നു. അയാളുടെ അറിവോടെയാണ് രഞ്ജിത് ഈ ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തിയതെന്നാണ് തോന്നുന്നത്.. വല്ലാത്ത അവസ്ഥയിലായിരുന്നു ആളപ്പോൾ… ശരിക്കും പറഞ്ഞാൽ വെറും ഒരസ്ഥികൂടം ! കണ്ടു ഞാൻ കരഞ്ഞു പോയി… പിന്നെ നടക്കാനൊന്നും  കഴിയില്ലായിരുന്നു. വീൽ ചെയറിൽ ആയിരുന്നു ആള്. ഭ്രാന്തു ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പക്ഷെ,, ആരുടെയോ നിർദ്ദേശപ്രകാരം ഷോക്ക് ട്രീറ്റ്മെന്റ് വരെ കൊടുത്തിട്ടുണ്ടെന്നാണ് പിന്നീടെനിക്ക് അറിയാൻ കഴിഞ്ഞത്. എന്തായാലും ഞാൻ അവിടെ എത്തുമ്പോൾ ആള്  വെറും ഒരു ജീവച്ഛവം ആയിരുന്നു. ആളിന് പഴയ കാര്യങ്ങളൊന്നും ഓർമ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒത്തിരി തവണ ഷോക്ക് കൊടുത്തിട്ടുണ്ടെന്നു തോന്നുന്നു… അനാവശ്യാമായി.. അതാവും അങ്ങനെ സംഭവിച്ചത്. രണ്ട് മാസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഡോക്ടർ ട്രാൻസ്ഫർ കിട്ടി അവിടെ നിന്നും പോയി… പകരം വന്നത് ഡോക്ടർ ഗംഗാധരൻ ആണ്. ഒരു സാധു ഡോക്ടർ… അദ്ദേഹത്തിന് ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ തന്നെ മനസ്സിലായി ആളിന് രോഗമൊന്നും ഇല്ല എന്ന്. എനിക്ക് ആളിനോട് ഒരു സിമ്പതി അന്നേ തോന്നിയിരുന്നു. അതാവും ആളിന്റെ കാര്യങ്ങൾ നോക്കാൻ എന്നെ ഏൽപ്പിച്ചു. വല്ലാത്ത ഒരവസ്ഥയിൽ ആയിരുന്നു അദ്ദേഹം.. എഴുന്നേൽക്കാൻ പോലും പരസഹായം വേണം… ആരും കണ്ടാൽ വിഷമിച്ചു പോകും.. എത്ര ദിവസം ഞാൻ ആ മുൻപിൽ നിന്നു കരഞ്ഞിട്ടുണ്ടെന്നോ? ആളിന്റെ ഒരു ഡീറ്റെയിൽസും  അറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഞാൻ ഇവിടെ വരുമ്പോൾ  പേര് പോലും ഓർമ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഹോസ്പിറ്റലിൽ  കൊടുത്ത അഡ്രസ്സിൽ പേര് രഞ്ജിത് എന്ന് കണ്ടു. ആരാണെന്ന് അറിയാൻ ഗംഗാധരൻ ഡോക്ടർ ഇടയ്ക്ക് ക്രിസ്റ്റഫർ ഡോക്ടറെ പോയി കണ്ടു. അയാൾ ഒന്നും പറയാൻ തയാറായില്ല. പിന്നെ അയാളുടെ പേരിൽ കേസ് കൊടുക്കും എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് ഭീഷണിപ്പെടുത്തി. അയാൾ ഒരു പേടിത്തൊണ്ടൻ ആയിരുന്നോട് എല്ലാം പറഞ്ഞു. അയാൾക്ക് കൂടുതൽ വിവരങ്ങൾ ഒന്നും അറിയില്ലായിരുന്നു. ആളിനെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തിച്ചത് ഒരു അരുൺ ആണെന്ന് മാത്രം അറിയാം. അയാളുടെ കോൺടാക്ട് നമ്പർ ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. വിവരങ്ങൾ അരുൺ ,ക്രിസ്റ്റഫർ ഡോക്ടറിനെ വിളിച്ചു തിരക്കുകയാണ് ചെയ്യാറുണ്ടായിരുന്നത്. കുറേ നാളായി ഒരു കോൺടാക്ടും  ഇല്ലായിരുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞു. ഇനി വിളിക്കുമ്പോൾ രഞ്ജിത് മരിച്ചു പോയി എന്നും അരുണിനെ അറിയിക്കാൻ കഴിയാത്തതു കൊണ്ട് അടക്കം ചെയ്തു എന്നും പറയാൻ ഡോക്ടർ അയാളെ  പറഞ്ഞേൽപ്പിച്ചു. വീണ്ടും അവൻ ആളിനെ അന്വേഷിച്ചു വരാതിരിക്കാൻ ഡോക്ടർ പറഞ്ഞ ഒരു നുണയായിരുന്നു അത്. വിരട്ടി നിർത്തിയിരുന്നത് കൊണ്ട് ക്രിസ്റ്റഫർ ഡോക്ടറും സമ്മതിച്ചു. അരുണിന് സംശയം ഉണ്ടാകുമോ എന്നായിരുന്നു ഭയം. കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അരുണിന്റെ കാൾ വന്നു. അവനും അദ്ദേഹത്തെ കൊല്ലാൻ തീരുമാനിച്ചൊരിക്കുകയായിരുന്നു എന്നാണത്രെ പറഞ്ഞത്. അത് കൊണ്ട് അവൻ പിന്നെ ആളിനെ അന്വേഷിച്ചു വന്നില്ല. പിന്നെ ഡോക്ടറിന്റെ സഹായത്തോടെ ഞങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ  ട്രീറ്റ്മെന്റ് തുടങ്ങി…. ആളും  ഡോക്ടറും തമ്മിൽ പെട്ടെന്ന് അടുത്തു.  മകനെപ്പോലെയാ ഡോക്ടർ ആളിനെ നോക്കിയത്. ഒത്തിരി ചികിത്സകൾ ചെയ്തു… മറ്റെല്ലാ അസുഖങ്ങളും ഭേദമായി… പക്ഷെ,,, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഓർമ മാത്രം തിരികെ കിട്ടിയില്ല. പഴയ ആൾക്കാരെയോ ജീവിച്ച സ്ഥലമോ സംഭവങ്ങളോ ഒക്കെ കൊണ്ട് ഓർമ തിരികെ കിട്ടാൻ സാധ്യത ഉണ്ടെന്ന് ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു. പക്ഷെ,,, ആരാണെന്നോ എന്താണെന്നോ അറിയാതെ എവിടെ അന്വേഷിക്കും?  ഒരു ന്യൂസ്‌ പോലും കൊടുക്കാനാകില്ല. അരുണിനെ പേടിച്. ” അത് റോയി സാർ തന്നെ എന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പായി. മനസ്സിൽ ഒരു കുളിർ മഴ പെയ്ത അനുഭൂതി ആയിരുന്നു.. എല്ലാം കലങ്ങി തെളിയുകയാണ്… എല്ലാരേം എനിക്ക് തിരികെ ലഭിക്കുകയാണ്.. ഇപ്പൊ റോയി സാറിനെയും…. ഒരിക്കൽ എന്റെ ആരൊക്കെയോ ആകുമെന്ന്  കരുതിയയാൾ…. ഇന്ന് എനിക്ക് എന്റെ ഏട്ടന്റെ സ്ഥാനത്താണ്…. എന്റെ സ്വന്തം സഹോദരൻ…. മനസ്സിൽ ഉണ്ടായ സന്തോഷം പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ ആകാത്തതയായിരുന്നു. റോയി സാറാണെന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ ശ്രേയക്കും ആദ്യം വിശ്വസിക്കാനായില്ല.  റോയി സാറും രഞ്ജിത്തും ഒരാളാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്തെ സന്തോഷം…. ഹൊ ! നിലാവ് ഉദിച്ചത് പോലെ ആയിരുന്നു അപ്പോൾ അവളുടെ മുഖം…. റോയി സാറിനോട് എല്ലാം പറഞ്ഞപ്പോൾ അദ്ദേഹം നിർവികാരനായാണ് കേട്ടത്. അമിതമായ സന്തോഷ പ്രകടനങ്ങൾ ഒന്നും ഉണ്ടായില്ല. പണ്ടും ആൾ അങ്ങനെ തന്നെ ആയിരുന്നല്ലോ? എനിക്ക് അദ്ദേഹത്തോട് ഒന്നേ പറയാൻ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. സാർ ഞങ്ങളോടൊപ്പം വരണം… വർഷങ്ങളായി സാറിനെ മാത്രം വിചാരിച്ച്,, സാറിന്റെ വരവിനായി കാത്തിരിക്കുന്നു ഒരാൾ ഉണ്ടവിടെ… സാർ മരിച്ചു എന്ന് എല്ലാരും പറഞ്ഞപ്പോഴും ഒരല്പം പോലും വിശ്വസിക്കാതെ സാറിനായി കാത്തിരുന്ന ഒരാൾ…. സാറിന്റെ അച്ഛൻ !! ഞാൻ കണ്ടിരുന്നു ഒന്ന് രണ്ട് തവണ… സാറിന്റെ ഫോട്ടോയും നെഞ്ചോട്‌ ചേർത്ത് എന്റെ റോയി വരും എന്ന് പറഞ്ഞു ഹൃദയം പൊട്ടി കരഞ്ഞ ആ മനുഷ്യന്റെ മുഖം ഇന്നും എന്റെ മനസ്സിൽ മായാതെ നിൽക്കുന്നുണ്ട്. അദ്ദേഹത്തെ കാണുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തെ ഓർമയില്ല എന്ന് മാത്രം സാർ പറയരുത്. സഹിക്കാനാകില്ല ആ വൃദ്ധ ഹൃദയത്തിനത്. നമുക്ക് അദ്ദേഹത്തെ പതിയെ എല്ലാം പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കം… അച്ഛനെ ഓർമയില്ലാതിരുന്നിട്ട് കൂടി ആ കണ്ണുകളിൽ നീർ തിളക്കം ഞാൻ കണ്ടു. അത് എന്റെ ഉള്ള് പൊള്ളിച്ചു… ഞാൻ കാരണം അദ്ദേഹം അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്ന ദുരിതങ്ങളുടെ ഓർമ പോലും എന്റെ ഹൃദയത്തെ കീറിമുറിച്ചു. 💥💥💥💥💥💥 ഞാൻ കിരണിനെ വിളിച്ചു റോയിയെ കണ്ടെത്തിയതിനെക്കുറിച്ചൊക്കെ സംസാരിച്ചു. ഇനി എനിക്ക് വേണ്ടത് അവനെയാണ്… അരുണിനെ… അവനുള്ളത്‌ കൊടുക്കാൻ സമയമായി. അതിന് ഒരു വഴി തെളിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. നിയമത്തിന്റെ വഴിയിൽ പോയാൽ അവൻ എല്ലാ പഴുതുകളും അടച്ചു രക്ഷപെടും. നമുക്ക് അത് അനുഭവമുള്ളതാണല്ലോ? മ്മ്.. ശരിയാ… എനിക്ക് അവനെ ഒറ്റയ്ക്ക് കിട്ടണം… വീൽ ചെയറിൽ ഇരിക്കുന്ന അവനെ തല്ലാനോ കൊല്ലാനോ അല്ല… അത് ആണുങ്ങൾക്ക് ചേർന്നതല്ലല്ലോ ? അവനോട് മുഖത്ത് നോക്കി രണ്ട് വാക്ക് പറയാൻ… എന്റെ നിമ്മിയോട്‌ അവൻ ചെയ്ത് കൂട്ടിയതൊന്നും ഞാൻ മറക്കില്ല… എനിക്ക് അവനെ കാണണം…. ടാ… അവനും 4-5 കൂട്ടുകാരും എല്ലാ ഞായറാഴ്ചയും ഇവിടെ അടുത്ത ഒരു വീട്ടിൽ ഒത്തു കൂടാറുണ്ട്. കുറച്ചു ഉള്ളിലേക്കാണ്… . വീട് അരുണിന്റെ തന്നെയാ… ഇപ്പോഴും അവൻ ആ പതിവ് തുടരുന്നുണ്ട്. ഒരു സെക്യൂരിറ്റി മാത്രമേ ഉണ്ടാകു… പിന്നെ അവന്റെ കൂട്ടുകാരും.. സെക്യൂരിറ്റിയെ ഞാൻ ചാക്കിട്ടിട്ടുണ്ട്…. നമുക്ക് ഈ സൺ‌ഡേ അവനെ അവിടെ പോയി ഒന്ന് കണ്ടേക്കാം…. തുടരും

#💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ അനുരാഗം : ഭാഗം 23 എഴുത്തുകാരി: അഞ്ജലി അഞ്ജു “ഞാൻ വേണമെന്ന് വെച്ചു ചെയ്തതല്ല. കരയാതെ ഇരിക്കു. എന്താണെങ്കിലും നമുക്ക് ശെരിയാക്കാം.” ഞാൻ കരയുകയാണെന്ന് റിഷിയേട്ടന്റെ വെപ്രാളം കണ്ടപ്പോളാണ് എനിക്ക് മനസിലായത്. കരയാനും മാത്രം ഉള്ള എന്ത് കാരണമാണ് ഞാൻ ഇവരോട് പറയുക. അതോർത്തപ്പോൾ എനിക്ക് ജാള്യത തോന്നി. നാണക്കേടായല്ലോ കരയണ്ടാരുന്നു. എന്നാലും എനിക്ക് ദേഷ്യവും സങ്കടവും സഹിക്കാൻ പറ്റണില്ല. “ഞാൻ കൊണ്ടാക്കാം വരൂ.” അയാളുടെ വർത്തമാനം കേട്ടില്ലേ. എല്ലാം നശിപ്പിച്ചിട്ട് കൊണ്ട് ആക്കി തരാമെന്ന്. “ആർക്ക് വേണം നിങ്ങളുടെ ഔദാര്യം. എനിക്ക് ഒറ്റക്ക് പോവാൻ അറിയാം.” ഇതും പറഞ്ഞു ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നടന്നപ്പോൾ കിളി പോയ പോലെ റിഷിയേട്ടൻ എന്നെ നോക്കുന്നത് കണ്ടു. “ഹേയ് നിൽക്കു. ഞാൻ കൊണ്ട് പോവാം.” കേൾക്കാത്ത പോലെ ഞാൻ വേഗം ബസ് സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് നടന്നു. ഏട്ടനും എന്റെ പുറകേ വരണുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ മൈൻഡ് ചെയ്യാൻ പോയില്ല. കുറച്ചു കഷ്ടപ്പെടട്ടെ. എന്നെ നേരത്തേ വിട്ടിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ ശ്രീയേട്ടനെ കാണില്ലായിരുന്നോ? അതോർത്തപ്പോൾ വീണ്ടും ദേഷ്യം കുമിഞ്ഞു കൂടി. റിഷിയേട്ടൻ സ്വാർത്ഥൻ ആണ്. സ്വന്തം കാര്യം മാത്രേ നോക്കുള്ളൂ. ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ എത്തിയതും ബസ് വന്നു ഞാൻ അതിൽ വേഗം കയറി. റിഷിയേട്ടൻ എന്നെ നോക്കി നിക്കുന്നു. ഒരു വിജയി ഭാവത്തിൽ ഞാൻ ഏട്ടനെ നോക്കി. ബസ് നീങ്ങി തുടങ്ങിയതും ഏട്ടൻ ഓടി ബസിൽ കയറുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ ഞെട്ടിയിരുന്നു. ഇതെന്തിനാ ഇയാൾ ഇതിൽ കേറിയത്? അയാളുടെ കൂടെ പോകാതെ ഒറ്റക്ക് ബസിൽ പോവുമ്പോൾ എന്റെ വാശി ജയിക്കുമെന്നാണ് ഞാൻ കരുതിയത്. ആള് പുറകിൽ എന്നെ നോക്കി തന്നെ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ ഇടം കണ്ണിട്ട് ഒളിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ ഏട്ടൻ ചിരിക്കുന്നു. അങ്ങനെ ടോം ആൻഡ് ജെറി കളിച്ച് വീടിന് അടുത്ത സ്റ്റോപ്പ്‌ എത്തിയപ്പോൾ ഞാൻ ബസിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി. ഞാൻ ഇറങ്ങാൻ എണീറ്റതും ഏട്ടനും വെപ്രാളം പിടിച്ചു ഇറങ്ങുന്നത് കണ്ടു. എന്റെ വീടിന്റെ ഗേറ്റ് എത്തുന്നത് വരെ ഏട്ടൻ പിന്നാലെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഉള്ളത് പറയാല്ലോ ആള് ഇങ്ങനെ ചെയ്യുമെന്ന് സ്വപ്നത്തിൽ പോലും ഞാൻ വിചാരിച്ചില്ല. പാവം ബസൊക്കെ കേറി ഇവിടെ വരെ വന്നില്ലേ. ഗേറ്റിനുളളിൽ കേറിയതും ഞാൻ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി അകത്തേക്ക് കയറുവാണെന്ന് പറയാതെ പറഞ്ഞു. ഏട്ടൻ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചിട്ട് തിരിഞ്ഞു നടക്കുന്നത് കണ്ടു. ഞാൻ എന്തിനാണ് ഇപ്പോൾ ചിരിക്കുന്നത്. അയാളോട് എനിക്ക് ദേഷ്യമല്ലേ? മനസ്സിൽ എന്തോ വല്ലാത്ത ഭാരം തോന്നി. പക്ഷെ മുന്നിൽ നിന്ന് കരഞ്ഞപ്പോളാണ് ശെരിക്കും ആൾക്ക് വിഷമം ആയെന്ന് മനസിലായത്. കണ്ടപ്പോൾ സഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഞാൻ എന്ത് ദുഷ്ടനാണല്ലേ പാവം അവളെ കരയിപ്പിച്ചു. അവളെ ദേഷ്യം പിടിപ്പിക്കാനാണ് ഞാൻ ഓരോ കുരുത്തക്കേട് ഉണ്ടാക്കുന്നത്. കരയും എന്ന് വിചാരിച്ചില്ല. എന്താണാവോ ഇത്ര അത്യാവശ്യം? കാര്യം ചോദിച്ചപ്പോൾ പറഞ്ഞതുമില്ല. കൊണ്ട് ആക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ ഒടുക്കത്തെ ഷോ. അല്ലെങ്കിലും ഒന്ന് താണ് കൊടുത്താൽ പെണ്ണിന് ജാഡ കൂടും. പുറകേ ചെന്നപ്പോൾ ബസും വന്നു. പോകാൻ വിചാരിച്ചതല്ല പക്ഷെ അവളുടെ നേരത്തെയുള്ള സങ്കടം കണ്ടപ്പോൾ ഒറ്റക്ക് വിടാൻ തോന്നിയില്ല. ഞാൻ കൂടെ കേറിയപ്പോൾ അവളും ഞെട്ടിയിട്ടുണ്ടാവും. വീട്ടിൽ എത്തിയപ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഉണ്ടായ തിളക്കം എന്നെ വല്ലാതെ ആകർഷിച്ചു. വിച്ചു വന്നെന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു അവളുടെ കൂടെ ഇരിക്കാൻ ക്ഷണിച്ചെങ്കിലും ഞാൻ ചേച്ചിയുടെ അടുത്ത് പോയി ഇരുന്നു. രഹസ്യത്തിൽ ഞാൻ ചേച്ചിയോട് കാര്യം തിരക്കി. എന്റെ കല്യാണമാണ് വിഷയം. ജോത്സ്യരെ കണ്ടത്രേ ഈ വർഷം നടന്നില്ലെങ്കിൽ പിന്നെ വൈകിയേ ഉണ്ടാവുള്ളു. അല്ലെങ്കിലും വൈകും ആ തെണ്ടി എന്നെ എന്ന് ഇഷ്ടപ്പെടാനാ. “റിഷി നിന്റെ കല്യാണ കാര്യമാണ് ഞങ്ങൾ സംസാരിച്ചിരുന്നത്. ഞങ്ങൾ അത് ഉറപ്പിക്കുവാണ്.” “എന്റെ കല്യാണം ഞാനല്ലേ തീരുമാനിക്കേണ്ടത്. എനിക്ക് ഇപ്പോളേ താല്പര്യമില്ല.” “അതൊന്നും പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല. അല്ലെങ്കിലും നേരത്തേ ആയാലും താമസിച്ചായാലും വിച്ചു എപ്പോളും നിന്റെ കൂടെ ഉള്ളതല്ലേ. അപ്പോ ഇപ്പോൾ തന്നെ ആണെങ്കിൽ ജോത്സ്യർ പറഞ്ഞത് കേട്ടില്ല എന്ന് ഓർത്തു വിഷമിക്കണ്ടല്ലോ?” അച്ഛമ്മ ആണ് പറഞ്ഞത്. അപ്പോ വിച്ചുവാണ് നായിക. വെറുതെയല്ല മുഖത്തു നാണമൊക്കെ വാരി വിതറിയിരിക്കുന്നത്. “നിങ്ങളൊക്കെ ഇതെന്താണ് പറയുന്നത്. ഞാൻ വിച്ചുവിനെ വിവാഹം കഴിക്കാനോ?” “ഇഷ്ടമാണ്. പക്ഷെ എന്റെ സ്വന്തം അനിയത്തി കുട്ടിയായി മാത്രേ ഞാൻ കണ്ടിട്ടുള്ളു. ഒരിക്കലും അവളെ എന്റെ ഭാര്യയുടെ സ്ഥാനത്ത് കാണാൻ എനിക്കാവില്ല.” “അങ്ങനെ ആണെങ്കിൽ നീ ഈ വീടിനു പുറത്തു പോകേണ്ടി വരും.” “ജീവിതകാലം മുഴുവൻ തടവിൽ കിടക്കുന്നതിലും നല്ലത് പിച്ച തെണ്ടിയാണെങ്കിലും കുടിലിൽ കഴിയുന്നതാണ്.” “റിഷി..! അച്ഛനോടാണോ ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുന്നത്. നീ കയറി പോകാൻ നോക്ക്.” അമ്മ ഇത് പറഞ്ഞതും ഞാൻ എന്റെ റൂമിലേക്ക് പോയി. കുറച്ചു നേരം റൂമിലിരുന്ന് മനസ് ശാന്തമായപ്പോളാണ് വിച്ചുവിനെ ഓർത്തത്. കുട്ടിക്കാലം തൊട്ടേ എന്റെ കയ്യിൽ തൂങ്ങി നടന്ന കുട്ടിയാണ് അവൾ. ഇപ്പോളും അവളുടെ കുട്ടിക്കളികൾക്ക് ഒരു മാറ്റവുമില്ല. അനിയത്തിയായി മാത്രേ ഇത് വരെ കണ്ടിട്ടുള്ളു. എല്ലാവരും ഓരോന്നും പറഞ്ഞാണ് ആ പാവത്തിന്റെ മനസിൽ ഓരോന്നും കുത്തി വെച്ചത്. ഞാൻ എഴുന്നേറ്റു ടെറസിലേക്ക് പോയി. അവൾ അവിടെ ഉണ്ടാകുമെന്ന് എനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. പണ്ടും ആരോടെങ്കിലും പിണങ്ങിയാൽ അവൾ എവിടെയാ ഉണ്ടാകാറുള്ളത്. ഞാൻ അടുത്ത് ചെന്നിട്ടും അവൾ അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. “വിച്ചു..” “സോറി ഡാ. ഞാൻ അത്.” “എനിക്ക് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല ഏട്ടാ. അല്ലെങ്കിലും ഇപ്പോൾ ഓർത്തപ്പോളാ എനിക്ക് മനസിലായത് എന്നോട് ഇഷ്ടമുള്ള രീതിയിൽ ഏട്ടൻ ഇന്ന് വരെ പെരുമാറിയിട്ടില്ല. പരസ്പരം ഇഷ്ടം പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും എന്നെ പോലെ തന്നെ ഏട്ടനും എന്നെ ഇഷ്ടമാണെന്ന് പലപ്പോഴും എനിക്ക് തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. ഏട്ടൻ പ്രൊപ്പോസ് ചെയ്യട്ടെ എന്ന് വിചാരിച്ചെങ്കിലും ഇനിയും കാത്തിരിക്കാൻ വയ്യാ. വീട്ടിൽ നല്ല രീതിയിൽ കല്യാണത്തിന് നിർബന്ധിക്കുവാണെന്നെ. ഇനിയും ഒഴിഞ്ഞു മാറാൻ പറ്റില്ല. എന്റെ ഇഷ്ടം പറയാൻ സമയമൊക്കെ കണ്ടു വെച്ചിട്ടുണ്ട് ഞാൻ. നാളെ ഏട്ടന്റെ പിറന്നാൾ ആണ്. നാളെ എന്റെ ഇഷ്ടം പറയണം. ഉറപ്പായും ഏട്ടനും ഇഷ്ടം പറയും. പക്ഷെ പ്രശ്നം അതല്ല എനിക്ക് നാളെ ലീവ് തരുമോ എന്തോ? ഓഫിസിലെ കാര്യം പറയണ്ടല്ലോ. നേരത്തെ വിടും എന്നല്ലാതെ വേറെ മാറ്റങ്ങൾ ഒന്നുമില്ല. ഓഫീസിൽ എത്തിയപ്പോൾ താമസിച്ചിരുന്നു. പക്ഷെ പതിവ് ചീത്തവിളി ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇന്നിത് എന്ത് പറ്റിയാവോ? ഞാൻ ഉണ്ടെന്ന് പോലും മൈൻഡ് ചെയ്യുന്നില്ല. ആകെ ഒരുമാതിരി. എനിക്കും എന്തോ പോലെ തോന്നി. എപ്പോളും വഴക്കിട്ടു ശീലമായി പോയി. ഇനി ലീവ് തരില്ലായിരിക്കും എന്ന് വിചാരിച്ചാണ് ചോദിച്ചത്. പക്ഷെ പതിവിന് വിപരീതമായി കാരണം പോലും ചോദിക്കാതെ സമ്മതിച്ചു. എന്ത് പറ്റിയത് ആണെങ്കിലും നന്നായി. ലീവ് തന്നല്ലോ. നാളത്തെ കാര്യം ആലോചിക്കാനേ എനിക്ക് സമയം ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. നാളെ കാണുന്ന കാര്യം പറയാനാണ് ഞാൻ ശ്രീയേട്ടനെ വിളിച്ചത്. പക്ഷെ ഏട്ടൻ തൃശൂരിലേക്ക് പോയിരുന്നു. എന്തോ അത്യാവശ്യം ഉണ്ടായത്രേ. എനിക്ക് സങ്കടം തോന്നി. ഒന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് പോകാമായിരുന്നില്ലേ. ശേ ലീവും പറഞ്ഞു പോയി. പിന്നെ ഓർത്തപ്പോൾ തൃശൂര് പോയി സർപ്രൈസ് ആയി ഇത് പറയാമെന്നു വെച്ചു. അടിപൊളി ഐഡിയ അല്ലേ? ഏതായാലും അങ്ങനെ വിടാൻ അനു തീരുമാനിച്ചിട്ടില്ല. എന്താണെങ്കിലും അറിയണം. അമ്മയോട് കല്യാണത്തിന് സമ്മതമാണെന്നും ഒരാൾ ഉടനെ പെണ്ണ് ചോദിച്ചു വരുമെന്നും ഒരു സൂചനയും കൊടുത്തു. നാളെ പാറുവിന്റെ കൂടെ ഒരിടം വരെ പോണമെന്നും പറഞ്ഞു. “പാറു. അവരു രണ്ടാളും ഇഷ്ടത്തിലാ. അവന് ഇവിടെ എറണാകുളത്ത് ഉണ്ട്. പരസ്പരം കാണാറൊക്കെ ഉണ്ട്. ഇതൊന്നും അറിയാത്ത ഞാനൊരു പൊട്ടൻ.” “ആഹ് പോട്ടെടാ. മതി ഇപ്പളെ ഓവർ ആണ്. നീ വീട്ടിൽ എങ്ങനെ ഈ കോലത്തിൽ ചെല്ലും. റിഷിക്ക് ആരെയും പേടിയില്ല. “പോകാം. അതിന് മുന്നേ എനിക്ക് അവളെ വിളിക്കണം. എവിടെ ഫോൺ? ” “ആരെയാ? വേണ്ട. നീ വാ പോകാം.” “നീ ഒന്നും പറയണ്ട.” “ഡീ ഞാനാ നിന്റെ ഭാവി കെട്ടിയോൻ.” “ആരാടോ താൻ?” തുടരും………

#📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ അനാഥ : ഭാഗം 25 എഴുത്തുകാരി: നീലിമ ഞാൻ ഓടിപ്പോയി അവളെ വാരിയെടുത്തു ഉമ്മ വച്ചു. അവൾ വീണ്ടും എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് എന്റെ നെഞ്ചിൽ തല ചായ്ച്ചു കിടന്നു. ആ ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് അവളെയും കൊണ്ട് അവിടെ നിന്നും രക്ഷപ്പെടാൻ ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു. കുഞ്ഞുങ്ങളില്ലാത്തതിന്റെ പേരിൽ എന്റെ ഭാര്യയെ എനിക്ക് നഷ്ടമാകുമോ എന്നു ഞാൻ ഭയന്നിരുന്നു… വീണ്ടും ഒറ്റപ്പെട്ടു പോകുമോയെന്നുള്ള ഭയമാണ് എന്നെ അങ്ങനെ ചെയ്യാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചത്…. ചെയ്യുന്നത് തെറ്റാണെന്നൊന്നും അപ്പോൾ തോന്നിയില്ല… സാറിന്റെ തലയ്ക്കടിച്ചു അവിടെ നിന്നും രക്ഷപ്പെടുമ്പോഴും എന്തു ചെയ്യണമെന്ന് എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു. ആരോ ഹോസ്പിറ്റലിൽ ഉപേക്ഷിച്ച കുഞ്ഞിനെ ഒരു കൂട്ടുകാരൻ മുഖാന്തരം കിട്ടിയതാണെന്നു പറഞ്ഞു ഇവളെ വിശ്വസിപ്പിച്ചു. ഇവളെയും കുഞ്ഞിനേയും കൂട്ടി കാസർഗോഡേയ്ക്ക് വണ്ടി കയറി.. ശ്രേയ എന്നവൾക്ക് പേരിട്ടു.. ശ്രെയയെ ഒന്ന് സ്നേഹിച്ചു തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് ഇവൾ ഗർഭിണി ആണെന്നറിയുന്നത്. അതോടെ എനിക്ക് ഇവൾ ഒരധികപ്പറ്റായി… തിരികെ തന്നാൽ പിടിക്കപ്പെടുമെന്നു ഉറപ്പുള്ളത് കൊണ്ട് അതിന് മുതിർന്നില്ല. പിന്നീട് എനിക്ക് ഇവളോട് വെറുപ്പായി… വേറൊരാളിന്റെ ചോര… ആ ചിന്ത എന്റെ വെറുപ്പ്‌ കൂട്ടി… സ്നേഹിച്ചില്ല.. എന്നാൽ ആകും വിധം ഇവളെ ദ്രോഹിച്ചിട്ടേ ഉള്ളൂ… അവസാനം ഇവളുടെ വിഷമം സഹിക്കാൻ കഴിയാതെ വന്നപ്പോൾ എന്റെ ഭാര്യയാണ് ഇവളെ ഫാദറിന്റെ അടുക്കൽ ഏൽപ്പിച്ചത്… പക്ഷെ എല്ലാം കാണുന്ന ഒരാൾ മുകളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു… ഇവളെ ദ്രോഹിച്ചതിനുള്ള ശിക്ഷ എനിക്ക് കിട്ടി…. കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് സ്വത്തുക്കൾ എല്ലാം കിട്ടിയപ്പോൾ സ്വന്തം മോള് ഞങ്ങളെ ചവിട്ടി പുറത്താക്കി. അപ്പൊ താങ്ങാൻ ഇവളെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു… പാവമാ ഇവള്.. സ്നേഹിക്കാൻ മാത്രം അറിയുന്ന കുട്ടി… ഇവളാണ്… ഇവളാണ് നിങ്ങളുടെ മകൾ.. ഈ നിൽക്കുന്ന ശ്രേയ…. അയാൾ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു നിർത്തി… ഞാൻ ശ്രെയയെ നോക്കി… സ്തംഭിച്ചു നിൽക്കുവാണ് അവൾ … കേട്ടതൊന്നും വിശ്വസിക്കാനാകാതെ… ചുവരിനോട് ചേർന്ന്… കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു ഒഴുകുന്നുണ്ട്… ഞാൻ അവളുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു.. അവളുടെ ചുമലിൽ കൈ വച്ചതേ ഉള്ളൂ അവൾ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു കൊണ്ട് എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു…. കരയല്ലേ മോളേ… സന്തോഷിക്കുകയല്ലേ വേണ്ടത്??? ഇപ്പൊ നീ ആരുമില്ലാത്തവളല്ല… അച്ഛനും അമ്മയും ചേട്ടനും എല്ലാരും ഉണ്ട് നിനക്ക്… അറിയാം ചേച്ചി… ആ തിരിച്ചറിവാണ് ഇപ്പൊ എന്നെ വിഷമിപ്പിക്കുന്നത്…. ഇത് വരെ ചിറ്റപ്പനും കുഞ്ഞമ്മയും അല്ലാതെ സ്വന്തമെന്നു പറയാൻ ആരും ഇല്ലന്ന് കരുതിയിരുന്നതാണ്… ഇപ്പൊ പെട്ടെന്ന്… എല്ലാരും ഉണ്ടെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ… എനിക്കറിയില്ല ചേച്ചി… ഇപ്പൊ എനിക്ക് തോന്നുന്ന വികാരം എന്താണെന്ന്??? കേട്ടതൊന്നും എനിക്ക് ഇപ്പോഴും വിശ്വസിക്കാനാകുന്നില്ല…. ഒന്നും പെട്ടെന്ന് ഉൾക്കൊള്ളാനാകുന്നില്ല…. എനിക്ക് മനസ്സിലാകും മോളേ…. പക്ഷെ, നീ കേട്ടതൊക്കെ സത്യമാണ്… നിന്റെ അവസ്ഥ ഇതാണെങ്കിൽ ഇത്ര നാളും നിന്നെ നഷ്ടമായ വേദന സഹിച്ച ഇവരുടെ അവസ്ഥയോ??? സ്നേഹിക്കുന്നവരെ നഷ്ടമാകുമ്പോഴുള്ള വേദന… അത് പറഞ്ഞറിയിക്കാനാകില്ല മോളേ… അത് അനുഭവിച്ചവളാണ് ഞാൻ…. നിന്റെ അച്ഛനാണത്… ഇത്രയും നാൾ കൂടി നഷ്ടമായിന്നു വിശ്വസിച്ച മകളേ കിട്ടിയതാണ്… നിന്നെ ഒന്ന് ചേർത്തു പിടിക്കാൻ അദ്ദേഹം മനസ്സിൽ കൊതിക്കുന്നുണ്ടാകും… ചെല്ല് മോളേ…. അങ്കിൾ ശ്രീയയുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു… അവളുടെ മുഖം കൈകളിൽ എടുത്ത് നെറുകയിൽ ഒരു സ്നേഹ ചുംബനം നൽകി… അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകികൊണ്ടിരുന്നു…. ശ്രേയ അദ്ദേഹത്തിന്റെ നെഞ്ചോട്‌ ചേർന്ന് കരഞ്ഞു… മോളേ അച്ഛാ ന്ന് ഒന്ന് വിളിക്കെടീ… ശ്രേയ സങ്കടം കൊണ്ട് ഇടറിയ ശബ്ദത്തിൽ അച്ഛാ എന്ന് വിളിച്ചു അദ്ദേഹത്തിനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു…. കണ്ടു നിന്ന ഞങ്ങൾ എല്ലാപേരും കരഞ്ഞു… കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് അവര് ശ്രേയയുമായി പോകാൻ ഒരുങ്ങി… ശ്രേയ അങ്കിളിന്റെ കൈ പിടിച്ചു നിർത്തി… ഒപ്പം ഇവർക്ക് എന്തെങ്കിലും ആവശ്യം വന്നാൽ അവരെ സഹായിക്കാനും… മോളേ…. എങ്ങനെ കഴിയുന്നു നിനക്ക് ഇതൊക്കെ?? നിന്നെ ഇത്രയേറെ ദ്രോഹിച്ചിട്ടും?? എന്റെ റോൾ മോഡൽ നിമ്മീ ചേച്ചിയാണച്ഛാ…ചേച്ചി ദ്രോഹിക്കുന്നവരെപ്പോലും സ്നേഹിച്ചിട്ടേയുള്ളു… ഓർഫനേജിൽ ഞാൻ ചേച്ചിയെ കണ്ടല്ലേ വളർന്നത്… അവൾ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. നിന്റെ ഇഷ്ടം അതാണെങ്കിൽ അങ്ങനെ ആകട്ടെ… അവര് പോകാൻ നേരം ചിറ്റപ്പൻ ശ്രെയയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കരഞ്ഞു. അവളോട് ചെയ്തതിനൊക്കെ ക്ഷമ ചോദിച്ചു… അവൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സമാധാനിപ്പിച്ചിട്ടാണ് പോയത്. കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്കു ശേഷം ശ്രീയയും കിരൺ സാറും അങ്കിളും കൂടി വീട്ടിലേയ്ക്ക് വന്നു. പുരുഷന്മാർ എല്ലാം ഹാളിൽ സംസാരിച്ചിരുന്നപ്പോൾ ഞങ്ങൾ സ്ത്രീ ജനങ്ങൾ അടുക്കളയിലായി സംസാരം. ഇടയ്ക്ക് ഞാനും ശ്രേയയും മാത്രമായപ്പോൾ അവൾ എന്നോട് പറഞ്ഞു. ചേച്ചി… എനിക്ക് ചേച്ചിയോട് സംസാരിക്കാനുണ്ട്. മോള് പറഞ്ഞോ… അത്… ചേച്ചി… രണ്ട് ദിവസം മുൻപ് വീട്ടിൽ അച്ഛന്റെ സഹോദരി വന്നിരുന്നു. കുറേ നേരം എന്നോട് സംസാരിച്ചു. എന്നെ ഒത്തിരി ഇഷ്ടമായി. പോകുന്നതിനു മുൻപ് അപ്പച്ചിയുടെ മകന് എന്നെ കൊടുക്കുമോ എന്ന് അച്ഛനോട് ചോദിച്ചു.. അച്ഛനും കിരണേട്ടനും സമ്മതംഅറിയിച്ചു. പക്ഷെ… എനിക്ക്… മോൾക്ക് മറ്റാരെയെങ്കിലും ഇഷ്ടമാണോ? മ്മ്.. അതേ ചേച്ചി.. എനിക്ക് ഒരാളെ ഇഷ്ടമാണ്. ആരെ? പേര് രഞ്ജിത് എന്നാണ്. ആളിനെ ഞാൻ പരിചയപ്പെടുന്നത് മെന്റൽ ഹോസ്പിറ്റലിൽ വച്ചാണ്. അന്ന് ആള് അവിടുത്തെ patient ആയിരുന്നു. അത്ര ഹെൽത്തി ഒന്നും ആയിരുന്നില്ല. ഇന്ന്…. ഇന്ന് ആൾ ok ആണ്. എനിക്ക് അദ്ദേഹത്തെ ഒത്തിരി ഇഷ്ടമാണ്… പക്ഷെ.. അച്ഛനും കിരണേട്ടനും സമ്മതിക്കില്ല… എനിക്കറിയാം… മെന്റൽ patient എന്നൊക്കെ പറയുമ്പോൾ?? നമുക്ക് അത് വേണോ മോളേ? അദ്ദേഹത്തിന് ഒരു കുഴപ്പവും ഇല്ല ചേച്ചി… ചേച്ചിയും മഹിയെട്ടനും അദ്ദേഹത്തെ ഒന്ന് കാണു…അദ്ദേഹത്തോട് സംസാരിക്കു… ഞാൻ അദ്ദേഹത്തിനോട് ഒന്നും പറഞ്ഞിട്ടില്ല. ആളിന് ഇഷ്ടമാണെങ്കിൽ അച്ഛനോടും ഏട്ടനോടും സംസാരിച്ചാൽ മതിയല്ലോ? വരാം മോളേ… നാളെത്തന്നെ പോകാം… പിറ്റേന്ന് ഞങ്ങൾ ശ്രേയയോടൊപ്പം പോയി. ശ്രേയ പറഞ്ഞ രഞ്ജിത് ദൂരെ നിന്നും നടന്ന് വരുന്നത് കണ്ടു. ആളെ കണ്ടു ഞാൻ ഞെട്ടി… നിറഞ്ഞ ചിരിയുമായി നടന്ന് വരുന്ന റോയി സാർ!!! റോയി സാർ !!!! എനിക്ക് എന്റെ കണ്ണുകളെ വിശ്വസിക്കാനായില്ല. മഹിയെട്ടന്റെ അവസ്ഥയും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നില്ല. ആളും പെട്ടെന്ന് റോയി സാറിനെ കണ്ടു അദ്‌ഭുതത്തിൽ നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്. എന്റെ ശ്രദ്ധ ആ കാലുകളിലേയ്ക്കായി. ആരോഗ്യവാനായിരിക്കുന്നു അദ്ദേഹം… കാലുകളുടെ തളർച്ചയൊക്കെ പൂർണമായും മാറിയിരിക്കുന്നു. പഴയ റോയി സാറിൽ നിന്നും ഒരുപാട് മാറിയിരിക്കുന്നു അദ്ദേഹം. എനിക്ക് തന്നെ സംശയമായി… റോയി സാറാണോ അതോ അദ്ദേഹത്തോട് രൂപ സാദൃശ്യം ഉള്ള മറ്റാരെങ്കിലുമോ? റോയി അല്ലേ നിമ്മീ ഇത്? മഹിയേട്ടൻ എന്റെ ചെവിയോരം ചോദിച്ചു. അതേ എന്ന് ഞാൻ തലയാട്ടി… പക്ഷെ അപ്പോഴും അത് റോയി സാറാണെന്നു എനിക്ക് തന്നെ ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നില്ല. അത്രയ്ക്കുണ്ടായിരുന്നു മാറ്റം… അദ്ദേഹം ഞങ്ങളുടെ അരികിൽ എത്തി… അപ്പോഴും ആ മുഖത്ത് നിറഞ്ഞ ചിരി ഉണ്ടായിരുന്നു. ശ്രേയ എപ്പോ വന്നു? കുറച്ചു ദിവസമായി കാണാനേ ഇല്ലായിരുന്നല്ലോ? ഞാൻ കരുതി ഇയാള് പോയിട്ടുണ്ടാകുമെന്നു… എവിടെ പോയാലും ഞാൻ ഇങ്ങോട്ടേക്ക് തന്നെ വരും. എനിക്ക് അച്ഛനെയും അമ്മയെയും ഏട്ടനേയും ഒക്കെ തിരികെ കിട്ടി… ആ സന്തോഷ വാർത്ത പറയാനാ ഇപ്പൊ കാണാൻ വന്നത്. വിളിച്ചു പറയാം എന്ന് കരുതി… പിന്നെ ആലോചിച്ചു നേരിട്ട് പറയാമെന്നു. ആഹാ… സന്തോഷ വർത്തയാണല്ലോ? ആ സന്തോഷം തന്റെ മുഖത്ത് കാണാനുണ്ട്. അപ്പോഴാണ് ആള് ഞങ്ങളെ ശ്രദ്ധിച്ചത് എന്ന് തോന്നുന്നു. ഇതാരാ ശ്രേയ? ആള് എന്നെ നോക്കി അങ്ങനെ ചോദിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ ആകെ വിഷമാവസ്ഥയിൽ ആയി… അപ്പൊ റോയി സാർ അല്ലേ ഇത്? ഇത്രയും സാമ്യം? ഒരു നൂറു ചോദ്യങ്ങൾ മനസ്സിൽ ഉയർന്നു. തുടരും

#📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ അനുരാഗം : ഭാഗം 22 എഴുത്തുകാരി: അഞ്ജലി അഞ്ജു വീട്ടിൽ എത്തിയതും ആദ്യം തന്നെ ശ്രീയേട്ടന് മെസ്സേജ് അയച്ചു. അത് കഴിഞ്ഞു നേരെ ഫ്രഷ് ആയി വന്നു. ആകെ ക്ഷീണം ആ ദുഷ്ടൻ ഒരു സമാധാനം തരില്ലല്ലോ. വൈകിട്ട് നേരത്തേ പോലും വിട്ടില്ല. കുറേ നേരം പോസ്റ്റ്‌ അടിപ്പിച്ചിട്ടാണ് വിട്ടത്. എല്ലാരും പോകുമ്പോ എനിക്കും പോകാൻ പറ്റില്ലേ? അയാൾ പോകും വരെ എന്നെ നിർത്തേണ്ട വല്ല കാര്യവും ഉണ്ടോ? എന്റെ ബസ് എങ്ങാനും മിസ്സ്‌ ആയിരുന്നേൽ അങ്ങേരെ ഞാൻ ഡ്രൈവർ ആക്കിയേനെ. ഫോണിൽ നോട്ടിഫിക്കേഷൻ വന്നത് കണ്ടെങ്കിലും അത് ശ്രീയേട്ടന്റെ മെസ്സേജ് ആവുമെന്ന് ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല. ആദ്യം തന്നെ ആളിപ്പോ എവിടാണെന്ന് ഞാൻ ചോദിച്ചു. ഏട്ടൻ എറണാകുളത്ത് ഉണ്ടത്രേ. അപ്പോ ഞാൻ രാവിലെ കണ്ടത് ഏട്ടനെ തന്നെയാണെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പായി. ഒത്തിരി സന്തോഷം തോന്നി. അത്രയും തിരക്കിനിടയിലും ഏട്ടനെ കണ്ടത് ഓർത്തപ്പോൾ.. ദൈവം ചേർത്ത് വെക്കുന്നതാണെങ്കിലോ? അല്ലെങ്കിൽ ഇങ്ങനെയൊക്കെ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും ഞാൻ വിചാരിച്ചിട്ടില്ല. സിനിമയിൽ ഒക്കെ കാണും പോലെ. ഞാൻ ഏട്ടനെ കണ്ടെന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ ആൾക്കും വിശ്വാസമായില്ല. സ്ഥലവും സമയവും പറഞ്ഞപ്പോൾ ആളും ശെരിക്കും ഞെട്ടി. ആളിവിടെ എത്തിയിട്ട് ഇപ്പോൾ രണ്ടാഴ്ചയായി. ഇവിടെ ഏതോ കമ്പനിയിൽ നല്ല ഓഫർ വന്നപ്പോൾ കേറിയതാണ്. അടുത്ത വർഷം ആകുമ്പോൾ ഫാമിലിയും ഇങ്ങോട്ടേക്കു വരുമത്രെ. ഇവിടെ വന്നിട്ടും എന്നോട് പറഞ്ഞില്ലല്ലോ എന്നോർത്തപ്പോൾ ഉള്ളിൽ എവിടോ ചെറിയൊരു വിഷമം. എന്റെ വീട് ഇവിടാണെന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു. അത് കൊണ്ടാണ് പറയാഞ്ഞതെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ ഉണ്ടായിരുന്ന ദുഃഖം കൂടെ ഇല്ലാതായി. കല്യാണം വല്ലതും ആയോ എന്ന് ഇങ്ങോട്ട് ചോദിച്ചപ്പോ എന്തോ പോലെ തോന്നി. ആ ഒരു മറുപടി കണ്ടതും ഞാൻ ഫ്ലാറ്റ് ആയെന്ന് പറഞ്ഞാൽ മതിയല്ലോ. ഒന്ന് രണ്ടു വർഷം കൊണ്ട് എന്റെ കൊച്ചിന് നല്ല മാറ്റം ഉണ്ട് കേട്ടോ. നാണം കുണുങ്ങി ഒന്നുമല്ല. എന്റെ നമ്പർ ചോദിച്ചു മേടിച്ചു. നാളെ രാവിലെ അതേ ടൈമിൽ തന്നെ ആണോ വരുന്നതെന്നും ചോദിച്ചു. ആണെങ്കിൽ കാണാം എന്ന്. ഇതൊക്കെ കണ്ടതും എന്റെ മനസ്സിൽ ഉറങ്ങി കിടന്ന കോഴിക്കുഞ്ഞു ചിറക് വിടർത്തി ഉണർന്നു. ഹി ഹി ഇനി എന്റെ പഴയ പണി വീണ്ടും തുടങ്ങണമല്ലോ ഈശ്വരാ.. രാവിലെ പതിവിലും നേരത്തേ എണീറ്റു. ശെരിക്കും പറയാൻ ആണെങ്കിൽ രാത്രി ഉറക്കമില്ലാഞ്ഞു എന്ന് വേണം പറയാൻ. സന്തോഷം വന്നാലും സങ്കടം വന്നാലും ആദ്യം പോണത് ഉറക്കം ആണ്. സാധാരണ പോലെ കഞ്ഞി കോലത്തിൽ ഇനി പോകാൻ പറ്റില്ല എന്റെ ഏട്ടനെ കാണാൻ ഉള്ളതല്ലേ. പിങ്ക് കളർ ചുരിദാറും ഒരു കുഞ്ഞി പൊട്ടും ചന്ദനക്കുറിയും ഒക്കെ ഇട്ട് താഴെ ചെന്നപ്പോൾ അമ്മ ചോദിക്കുവാ ഇന്ന് ഓഫിസിൽ ആരുടെയെങ്കിലും കല്യാണം ആണോ എന്ന്. ഓ അത്രക്ക് ആഡംബരം കൂടി പോയോ? ഇനി കുറച്ചു കുറയ്ക്കണോ? വളയൊക്കെ ഊരി വെച്ചു ഇനി അല്ലേൽ ഓഫിസിൽ ചെല്ലുമ്പോൾ ഇതും പറഞ്ഞു റിഷിയേട്ടൻ കളിയാക്കിയാലോ? ആദ്യത്തെ ബസ് മിസ്സാവാൻ ലേറ്റ് ആയി ഇറങ്ങാമെന്നാണ് ഞാൻ കരുതിയത്. പക്ഷെ അമ്മ സമ്മതിക്കണ്ടേ. സമയം പോയെന്നും പറഞ്ഞു എന്നെ ഉന്തി തള്ളി വിട്ടു. ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ നിന്നപ്പോൾ ദേ ഞാൻ സ്ഥിരം പോകുന്ന ബസ് വരുന്നു. ഞാൻ ആ നാട്ടുകാരിയേ അല്ല എന്ന മട്ടിൽ നിന്നു. കണ്ടക്ടർ ചേട്ടൻ നോക്കിയെങ്കിലും ഞാൻ മൈൻഡ് ചെയ്തില്ല. ആ ബസ് പോയി കഴിഞ്ഞതും വല്ലാത്ത സന്തോഷം തോന്നി. എപ്പോളും കാണുന്നത് പോലെ അല്ലല്ലോ ഏട്ടൻ പറഞ്ഞിട്ടല്ലേ ഞാൻ ഇപ്പോൾ കാണാൻ പോവുന്നത്. ഒന്ന് വിളിച്ചു നോക്കിയാലോ? ഓ വേണ്ട തുടക്കത്തിൽ തന്നെ നശിപ്പിക്കണ്ട. അങ്ങനെ ഓർത്തു നിന്നപ്പോൾ ബസ് വന്നു. അതിൽ കേറി ഇന്നലെ ഇരുന്ന സീറ്റിൽ തന്നെ ചാടി കേറി ഇരുന്നു. ഫോൺ ബെൽ ചെയ്തപ്പോൾ പാറു ആവുമെന്നാണ് ഞാൻ വിചാരിച്ചത്. പക്ഷെ ശ്രീയേട്ടൻ ആയിരുന്നു. സന്തോഷം കൊണ്ടാണോ പെട്ടെന്നുണ്ടായ ഞെട്ടൽ കൊണ്ടാണോ എന്നറിയില്ല കാൾ അറ്റൻഡ് ചെയ്യാൻ പറ്റണില്ല. കയ്യൊക്കെ വിറക്കുന്നു. ഏട്ടന്റെ സ്വഭാവം വെച്ചു വിളിച്ചത് തന്നെ അത്ഭുതം ആണ്. ഇനി എനിക്ക് അത് ഇഷ്ടമല്ലാത്ത കൊണ്ട് മനഃപൂർവം എടുക്കാഞ്ഞത് ആണെന്ന് എങ്ങാനും വിചാരിക്കുവോ? എന്ത് ചെയ്യും? “ഇന്ന് ഓഫീസിൽ പോകുന്നുണ്ടോ?” “ഞാൻ ബസിലാണ്. ഏട്ടനെവിടാ?” “ഞാൻ ഇന്നലെ നിന്ന സ്ഥലത്ത് തന്നെ ഉണ്ട്.” “ആണോ ഞാൻ ഇപ്പോൾ അവിടെത്തും.” ഇത് പറഞ്ഞതും ബസ് അവിടെത്തിയതും ഒന്നിച്ചായിരുന്നു. ഏട്ടന്റെയും എന്റെയും കണ്ണുകൾ പരസ്പരം ഉടക്കി. ഏട്ടനെന്നെ കൈ പൊക്കി കാണിച്ചു. ഇരുവരും പുഞ്ചിരിച്ചു. ബസ് അപ്പോളേക്കും പോയിരുന്നു. “സാരമില്ല. 5.45 വരെ നോക്കിയിട്ട് തന്നെ കണ്ടില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ പൊയ്ക്കോളാം.” “ശെരി.” “ഓകെ വൈകിട്ട് കാണാം.” ഇതു പറഞ്ഞു ഏട്ടൻ ഫോൺ വെച്ചതും ഡാൻസ് കളിക്കാനാണ് എനിക്ക് തോന്നിയത്. എന്താ ഇപ്പൊ എന്റെ ശ്രീയേട്ടന് പറ്റിയത്. ആരെങ്കിലും തലയ്ക്കിട്ടു അടിച്ചോ ആവോ? എന്ത് പേടിതൊണ്ടൻ ആയിരുന്നു. എന്നെ കണ്ടാൽ ഓടുമായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ കണ്ടില്ലേ എന്നെ കാണണമെന്ന്. ശോ എനിക്ക് വയ്യാ. അനു നീ ഒരു സംഭവം തന്നെ. വേഗം ഫോണെടുത്തു പാറുവിനോട് കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു. അവളാണെങ്കിൽ ഞാൻ നുണ പറയുവാണെന്നാ പറയുന്നത്. ഞാൻ അവസാനം കാൾ ലിസ്റ്റ് അയച്ചു കൊടുത്തപ്പോൾ പകുതി വിശ്വസിച്ചു. ഏട്ടൻ വിളിച്ച കാര്യങ്ങളും ഓർത്തു സന്തോഷിച്ചു ആടി പാടിയാണ് ഓഫീസിലേക്ക് ചെന്നത്. റിഷിയേട്ടന്റെ ക്യാബിന് വെളിയിൽ നിന്ന് നോക്കിയപ്പോൾ അകത്തു ആളെ കണ്ടില്ല. രക്ഷപെട്ടു വന്നില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു. ഞാൻ പതിയെ ഡോർ തുറന്നു അകത്തേക്ക് കയറി എന്റെ സീറ്റിലേക്ക് പോകാൻ തിരിഞ്ഞതും എന്തിലോ തട്ടി നിന്നു. മുഖം ഉയർത്തി നോക്കിയപ്പോൾ റിഷിയേട്ടൻ! ഇങ്ങേരിവിടെ നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നോ? വെറുതെ വന്നില്ലെന്ന് ആശിച്ചു. “എങ്ങോട്ടേക്കാ ചാടി ഓടി വരുന്നത്.” “അത് ഞാൻ സാർ ഇവിടെ നിന്നത് കണ്ടില്ല.” “എന്താണ് ഇന്നും താമസിച്ചത്?” “അത് ബസ്.. ” “അയ്യോ അതൊന്നും വേണ്ട സാറിന് ബുദ്ധിമുട്ടാവില്ലേ?” “നീ എന്നെ ആക്കിയാണോ സാറെന്ന് വിളിക്കുന്നത്?” “അല്ല. അതെന്താ അങ്ങനെ ചോദിച്ചത്?” “ശേ അത്രക്ക് മോശമാണോ?” ഈശ്വരാ ശ്രീയേട്ടൻ എന്നെ ഇങ്ങനെ ആണല്ലോ കണ്ടത്. അമ്മയും കളിയാക്കി. ഇനി ബോർ ആണോ? ഇതും ആലോചിച്ചു വിഷമത്തോടെ തല ഉയർത്തിയപ്പോൾ എന്നെ നോക്കി ചിരിക്കുന്ന റിഷിയേട്ടനെയാണ് കണ്ടത്. ദേഷ്യത്തിൽ പോയി എന്റെ ചെയറിൽ ഇരുന്നു. പിന്നെ എല്ലാം സ്ഥിരം പരിപാടി തന്നെ, തീറ്റ കുടി.വെറുതെയല്ല ഈ മസിലും പെരുപ്പിച്ചു നടക്കുന്നത്. കഴിക്കുന്നത് മൊത്തോം അങ്ങോട്ട് പോകുവ. ഇനി ഈ ചുരിദാർ ഇടുന്ന പരിപാടിയില്ല. ഓട്ടത്തിനിടക്ക് ഷാൾ ഒക്കെ ഭാരമാണെന്നേ. എന്റെ മേക്കപ്പും എല്ലാം പോയി കാണും. വൈകിട്ട് 4.30 തൊട്ട് ഞാൻ പോകാൻ ചോദിക്കുവാ. എന്നെ വിടുന്നില്ല. ഓരോ കാര്യം പറഞ്ഞു നിർത്തി നിർത്തി 5.30 ആയപ്പോളാണ് വിട്ടത്. എനിക്ക് ദേഷ്യം അടക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഞാൻ നേരെ ഓഫീസിലേക്ക് നടന്നു. എല്ലാവരും പോയി കഴിഞ്ഞതിനാൽ സെക്യൂരിറ്റി മാത്രേ അവിടുള്ളൂ. ഞാൻ ചെല്ലുമ്പോൾ ഇറങ്ങി വരുന്ന റിഷിയേട്ടനെയാണ് കണ്ടത്. ചോദ്യ ഭാവത്തിൽ എന്നെ നോക്കുന്ന റിഷിയേട്ടനെയും സെക്യൂരിറ്റി ചേട്ടനെയും കണ്ടപ്പോൾ പറയാൻ വന്ന ചീത്ത മുഴുവൻ തൊണ്ടയിൽ കെട്ടി നിന്നു. “അത് അത്.. ഒരു പെൺകുട്ടിയെ ഈ സമയത്ത് ആണോ വിടുന്നത്. നിങ്ങൾക്ക് ഒരു ബോധമില്ലേ?” “അത്രക്ക് ലേറ്റ് ആയില്ലല്ലോ.” തുടരും………

#📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ അനാഥ : ഭാഗം 24 എഴുത്തുകാരി: നീലിമ ഇവനാ… ഇവനാ എന്റെ മോളെ കൊണ്ട് പോയത്… അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചു… അച്ഛൻ എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നത്? എനിക്കൊന്നും മനസ്സിലാകുന്നില്ല… കിരൺ സാറിന്റെ അവസ്ഥയിലായിരുന്നു ഞങ്ങളും… നടക്കുന്നതെന്താണെന്ന് മനസ്സിലാകാതെ ഞങ്ങളും നിന്നു… അങ്കിൾ വീണ്ടും ശ്രേയയുടെ ചിറ്റപ്പന്റെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു… പറയെടാ…. എവിടെടാ എന്റെ മോള്.. അവളെ നീയെന്തു ചെയ്തു??? ജീവനോടെ ഉണ്ടോ അതോ…. അങ്കിൾ വീണ്ടും അയാളുടെ കഴുത്തിനു കുത്തിപ്പിടിച്ചു… ഒരടി കൂടി കൊടുത്തു… നിന്നു കത്തുകയായിരുന്നു അങ്കിൾ… ആ മുഖത്തെ ദേഷ്യം ഞങ്ങളെയെല്ലാം ഭയപ്പെടുത്തി… എന്താ അച്ഛാ ഇത്??? അയാളെ വിട്… ഇനി തല്ലിയാൽ അയാള് ചത്തു പോകും…. ഇല്ലെടാ… ഞാൻ ഇവനെ വിടില്ല… ഞാൻ ഇത്രയും പറഞ്ഞിട്ടും നിനക്ക് മനസ്സിലായില്ലേടാ കിച്ചു… ഇവനാ… ഇവനാ നമ്മുടെ കീർത്തി മോളെ കൊണ്ട് പോയത്… ഇത്തവണ ഞങ്ങൾ എല്ലാരും ഞെട്ടി… അച്ഛൻ എന്താ പറഞ്ഞത്??? ഇയാള്… ഇയാളാണോ????? കിരൺ സാറിന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചു… അതേടാ മോനേ…. ഇവൻ തന്നെയാ…. കൊല്ലണ്ടേടാ ഇവനെ??? അച്ഛന് ഉറപ്പുണ്ടോ??? ഉറപ്പുണ്ടോന്നോ??? മറക്കില്ലെടാ ഞാൻ ഇവനെ…. ഒരിക്കലും മറക്കില്ല… ഇവന്റെ മുഖം.. എത്ര വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞാലും.. എത്ര മാറിയാലും ഒരു നോക്കു കൊണ്ട് തിരിച്ചറിയും ഞാൻ ഇവനെ… അത്രയ്ക്കും ഞാൻ മനസ്സിൽ പതിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട് ഇവന്റെ മുഖം.. അയാൾക്കിട്ട് ഒന്ന് കൂടി പൊട്ടിച്ചു… ഇത്തവണ കൊടുത്തത് കിരൺ സാറാണ്… വീണ്ടും അടിക്കാൻ കൈ ഓങ്ങിയപ്പോൾ ശ്രേയ ഇടയിൽ കയറി… മതി… എന്തിനാ നിങ്ങൾ എന്റെ ചിറ്റപ്പനെ ഇങ്ങനെ തല്ലുന്നത്??? അറ്റ്ലീസ്റ്റ് കാരണം എങ്കിലും ഒന്ന് പറ….. അയാൾ ശ്രെയയെ അങ്കിളിന്റെ മുന്നിലേയ്ക്ക് നീക്കി നിർത്തി… ഇവളാ… ഇവളാ സാറിന്റെ മോള് !!!! ഇത്തവണ ശ്രേയയും അങ്കിളും ഉൾപ്പെടെ എല്ലാരും ഞെട്ടി…. നീ എന്താ പറഞ്ഞത്??? അതേ സാറേ… പറ്റിപ്പോയി… സാർ എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം… ഇവള് സാറിന്റെ മകളാണ്… അന്ന് ഞാൻ സാറിന്റെ വീട്ടിൽ നിന്നും മോഷ്ടിച്ച സാറിന്റെ കുഞ്ഞ്… അങ്കിൾ ശ്രേയയേ നോക്കി…. അവൾ വല്ലാത്ത ഒരവസ്ഥയിലാണ്.. എന്താണ് നടക്കുന്നതെന്ന് അവൾക്കും മനസ്സിലായില്ല… അങ്കിൾ ശ്രേയയുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് നീങ്ങി.. ആ കണ്ണുകളിൽ ഒരച്ഛന്റെ സ്നേഹവും വാത്സല്യവും കരുതലും എല്ലാം ഉണ്ടായിരുന്നു… ശ്രേയ ഭയന്ന് പിറകിലേക്ക് നീങ്ങി ചുവരിൽ തട്ടി നിന്നു… അദ്ദേഹം ശ്രേയയുടെ തലയിൽ തഴുകി… മോളേ…. നിറ കണ്ണുകളോടെ അദ്ദേഹം പതിയെ അവളെ വിളിച്ചു… അവൾ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് കൈ കൂപ്പി… ക്ഷമിക്കണം… എനിക്ക്… എനിക്കൊന്നും അറിയില്ല. ഇവിടെ നടക്കുന്നതൊന്നും എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നില്ല. അവൾ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു… ചിറ്റപ്പൻ അവൾക്ക് അരികിലേക്ക് വന്നു. എന്റെ മോള് എന്നോട് പൊറുക്കണം… ഇദ്ദേഹമാണ് നിന്റെ അച്ഛൻ ! ഞാൻ… ഞാൻ നിന്റെ ആരുമല്ല… തട്ടിയെടുത്തതാ ഞാൻ നിന്നെ.. ഇദ്ദേഹത്തിൽ നിന്നും… എന്താ ഇതൊക്കെ??? അവൾ കരച്ചിലോടെ ചോദിച്ചു… ഞാൻ പറയാം… കിരൺ സാർ മുന്നിലേയ്ക്ക് വന്നു… എനിക്ക് ഒരു കുഞ്ഞനുജത്തി ഉണ്ടായിരുന്നു… ഞങ്ങളുടെ കീർത്തി മോള്… സ്നേഹിച്ചു തുടങ്ങുന്നതിനു മുന്നേ അവളെ ഞങ്ങൾക്ക് നഷ്ടമായി… ഒരാള് തട്ടിയെടുത്തു… എന്താ ഉണ്ടായതെന്ന് ഞങ്ങൾക്കും അറിയില്ല… അന്ന് അവൾക്ക് ഒരു വയസ്സായിരുന്നു പ്രായം… അകത്തു കളിപ്പാട്ടങ്ങൾ വച്ചു കളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന അവളെ സെർവന്റിനെ ഏല്പിച്ചാണ് അമ്മ കുളിക്കാൻ പോയത്… തിരികെ വന്നപ്പോൾ മോളേ കാണുന്നില്ല… എല്ലാ സ്ഥലത്തും നോക്കി.. പുറത്തിറങ്ങി വന്നപ്പോൾ കാണുന്നത് തല പൊട്ടി ബോധം മറഞ്ഞു കിടക്കുന്ന അച്ഛനെയാണ്… ബാക്കി പറഞ്ഞത് അങ്കിളാണ്.. അന്ന് ഞാൻ ASI ആയിരുന്നു. വീട്ടിൽ എത്തുന്നതിനു കുറച്ചു മുൻപ് എന്റെ ബൈക്ക് പഞ്ചർ ആയി. വീട്ടിൽ എത്തിയിട്ട് ഏതെങ്കിലും മെക്കാനിക്കിനെ വിളിക്കാമെന്ന് കരുതി നടന്നാണ് വീട്ടിൽ എത്തിയത്. ഗേറ്റ് കടന്നപ്പോൾ കണ്ടത് എന്റെ കീർത്തി മോളെയും കയ്യിൽ പിടിച്ചു ഓടി രക്ഷപെടാൻ തുടങ്ങുന്ന ഇവനെയാണ്. ഓടിച്ചെന്നു രണ്ടെണ്ണം പൊട്ടിച്ചു മോളേ വാങ്ങി…. പെട്ടെന്നാണ് ഇവൻ തറയിൽ കിടന്ന ഒരു മരക്കഷ്ണം എടുത്ത് തലയിൽ ആഞ്ഞടിച്ചത്…. ബോധം മറയുന്നതിനു മുൻപ് എന്റെ പോന്നു മോളെയും അടക്കിപ്പിടിച്ചു ഓടുന്ന ഇവനെയാണ് കണ്ടത്… പിന്നീട് ഞാൻ ഇവനെയും എന്റെ കുഞ്ഞിനേയും ഒരുപാട് അന്വേഷിച്ചു. കണ്ടെത്താനായില്ല…. നിറ കണ്ണുകളോടെ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു നിർത്തി…. പിന്നീട് ഇപ്പോഴാണ് ഇവനെ കാണുന്നത്… ഈ കുട്ടിയാണ് എന്റെ മകളെന്ന് ഇവൻ പറയുന്നു…..നീ എന്തിനാണ് ഇവളെ തട്ടിയെടുത്തതെന്നെനിക്കറിയണം…. എങ്ങോട്ടാണ് ഇവളെ കൊണ്ട് പോയതെന്നറിയണം… ഇത്ര നാളും എവിടെയായിരുന്നു എന്നറിയണം…. പറയെടാ നീ ഓരോന്നായി…. അങ്കിൾ വീണ്ടും രണ്ട് കൈ കൊണ്ടും അയാളുടെ കോളറിൽ പിടിച്ചുലച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. ഇത്തവണ ശ്രേയ നിശ്ശബ്ദയായിരുന്നു…. ഞാൻ പറയാം… എല്ലാം പറയാം… ഞാൻ ചെയ്തത് തെറ്റാണ്.. നിങ്ങളോടും ഇവളോടുമെല്ലാം…. ഒരനാഥനായിരുന്നു ഞാൻ… ആരുമില്ലാത്തവൻ… അച്ഛനെയും അമ്മയെയും കണ്ട ഓർമ ഇല്ല. അകന്ന ഒരു ബന്ധുവാണ് വളർത്തിയത്. 14 ആമത്തെ വയസ്സിൽ ആയാളും പോയി… ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കായി… ജീവിക്കാൻ വേണ്ടി പലതും ചെയ്തു. ഞങ്ങളുടെ അയൽക്കാരൻ ദയ തോന്നി ഡ്രൈവിംഗ് പഠിപ്പിച്ചു. അയാൾ തന്നെ ഒരു വീട്ടിൽ കാർ ഡ്രൈവർ ആക്കി തരികയും ചെയ്തു. ആയിടയ്ക്കാണ് ഞാൻ ഇവളെ പരിചയപ്പെടുന്നത്… എനിക്കിവളെ ഇഷ്ടമായി.. ഇവൾക്ക് എന്നെയും. വീട്ടുകാരുടെ എതിർപ്പ് വക വയ്ക്കാതെ എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ചു ഇവൾ എന്നോടൊപ്പം വന്നു. പിന്നെ ഇവൾ ആയിരുന്നു എന്റെ ലോകം.. 2 വർഷം കഴിഞ്ഞിട്ടും ഒരു കുഞ്ഞിനെ ദൈവം ഞങ്ങൾക്ക് തന്നില്ല… ഡോക്ടറിനെ കണ്ടു… കുഴപ്പം എനിക്കായിരുന്നു…. ചികിത്സിച്ചാൽ കുഞ്ഞുണ്ടാകാൻ ചെറിയ സാധ്യത ഉണ്ടെന്ന് മാത്രം ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു. 5 വർഷം കാത്തിരുന്നു… ഫലമുണ്ടായില്ല. കുഞ്ഞിന് വേണ്ടിയുള്ള ഇവളുടെ ആഗ്രഹത്തിന് മുന്നിൽ ഞാൻ തളർന്നു പോയി… ഒടുവിൽ ഒരു കുഞ്ഞിനെ ദത്തെടുക്കാമെന്നു കരുതി. പക്ഷെ ഒരു സ്ഥിരം ജോലിയോ ഒരു തുണ്ട് ഭൂമിയോ ബാങ്ക് ബാലൻസോ ഒന്നും ഇല്ലാത്ത ഞങ്ങൾക്ക് കുഞ്ഞിനെ തരാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാണെന്ന് പറഞ്ഞു അനാഥാലയത്തിന്റെ അധികൃതരും കൈ മലർത്തിയപ്പോൾ തകർന്നു പോയി ഞാൻ… പിന്നെ പേടിയായി… ഇവൾ എന്നെ വിട്ടു പോകുമോയെന്ന്… ജീവിതത്തിൽ വീണ്ടും ഒറ്റയ്ക്കായിപ്പോകുമോയെന്നുള്ള ഭയം എന്റെ ഉറക്കം കളഞ്ഞു. അതിനിടയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ജോലിയും നഷ്ടമായി. ഭ്രാന്തിന്റെ വക്കോളമെത്തി നിൽക്കുമ്പോഴാണ് സാറിന് ഒരു ഡ്രൈവറിനെ വേണമെന്ന് ഒരു സുഹൃത്ത്‌ വഴി അറിഞ്ഞത്. അങ്ങനെ ഞാൻ സാറിന്റെ വീട്ടിൽ എത്തി. ഗേറ്റ് തുറന്ന് ഉള്ളിൽ കടന്നപ്പോൾ മുൻ വാതിലിലെ ചെറിയ വിടവിലൂടെ മുട്ടിലിഴഞ് വെളിയിലേക്ക് വരുന്ന ഒരു കുഞ്ഞ് വാവയെയാണ് കണ്ടത്. ഭംഗിയുള്ള ഒരു ചെറിയ പാവക്കുട്ടിയെപ്പോലെ തോന്നി. അവൾ എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചു… മുന്നിലെ നാല് കുഞ്ഞിപ്പല്ലുകൾ കാട്ടിയുള്ള ചിരി…. തുടരും

#📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ അനാഥ : ഭാഗം 23 - എഴുത്തുകാരി: നീലിമ അതിന്റെ സത്യാവസ്ഥ നമുക്ക് അറിയണം.. ഒന്നുകിൽ ഡോക്ടർ ചതിച്ചതാണ്.. അല്ലെങ്കിൽ ആ സ്കാനിങ് സെന്ററിൽ ഉള്ളവരെ സംശയിക്കണം. നിങ്ങൾ എവിടെ നിന്നാണ് സ്കാൻ എടുത്തത്? ദേവീ scans… ഡേവിഡ് ഡോക്ടർ റെക്കമെന്റ് ചെയ്തതാണ്… അവിടെ നിന്ന് തെന്നെ എടുക്കണമെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു. നമുക്ക് നാളെ അവിടെ വരെ ഒന്ന് പോകാം… മ്മ്.. അതേ… കിരണിനെയും കൂട്ടാം… ഒരു പോലീസ് കൂടെ ഉള്ളത് നല്ലതാണ്.. ശെരിയെടാ.. അപ്പൊ നാളെ കാണാം.. നീ കിരണിനെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞേക്ക്.. ചതിച്ചതാണോ ഞങ്ങളെ? രണ്ട് ഡോക്ടർസും ചേർന്ന്??? അതിന്റെ ആവശ്യം?? എത്രയാലോചിച്ചിട്ടും പിടികിട്ടിയില്ല. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ തന്നെ ഞങ്ങൾ മൂന്ന് പേരും സ്കാനിങ് സെന്ററിലേക്ക് പോയി. കിരൺ ഒപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നത് കൊണ്ട് വിവരങ്ങൾ അറിയാൻ ബുദ്ധിമുട്ട് ഉണ്ടായില്ല… ചെറിയ ഒരു വിരട്ടലിന്റെ ആവശ്യമേ ഉണ്ടായുള്ളൂ. ഡേവിഡ് ഡോക്ടർ പറഞ്ഞിട്ടാണ് അവർ അങ്ങനെ ഒരു റിപ്പോർട്ട്‌ തന്നതെന്തന്നാണ് അവിടെ നിന്നും അറിയാൻ കഴിഞ്ഞത്. വീണ്ടും മനസ്സ് മുഴുവൻ സംശയങ്ങളും ചോദ്യങ്ങളും കുമിഞ്ഞു കൂടി. ടാ കിരണേ… അരുണും ആ ഡേവിഡ് ഡോക്ടറും തമ്മിൽ എന്താണ് ബന്ധം? അയാൾ എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെയൊക്കെ പറഞ്ഞത്? ഞങ്ങളെ വിഷമിപ്പിച്ചിട്ട് അയാൾക്ക് എന്ത് നേട്ടം? അയാൾ മാത്രമല്ലല്ലോ?. ഡോക്ടർ ഗീതയും പറഞ്ഞില്ലേ? അവരുടെ ലക്ഷ്യം കാശാണെന്നു കരുതാം… പക്ഷെ, ഡേവിഡ് ഡോക്ടർ??? അയാൾ ഒരു കോടീശ്വരൻ ആണ്.. അല്ലെങ്കിൽ തന്നെയും ഇത്രയും ഫേമസ് ആയ ഒരു ഡോക്ടർ പ്രഫഷണൽ എത്തിക്സ് മറന്ന് കാശിനു വേണ്ടി ഇങ്ങനെ ഒക്കെ ചെയ്യുമെന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ പ്രയാസം ഉണ്ട്. നമുക്ക് ഒരു കാര്യം ചെയ്യാം.. ആ ഡേവിഡ് ഡോക്ടറിനെ പൊക്കാം.. എന്താ? കിരൺ ഞങ്ങളെ നോക്കി.. അത് തന്നെയാ എനിക്കും തോന്നുന്നത്. പക്ഷെ രഹസ്യമായിട്ടാവണം… ഇന്ന് sunday അല്ലേ? അയാൾ വീട്ടിൽ കാണും.. നമുക്ക് അങ്ങോട്ട്‌ പോയാലോ? റാം എന്നെ നോക്കി.. ഞാൻ കിരണിനെയും. കിരൺ റാമിന് നേരെ തിരിഞ്ഞു. ടാ… നീ അയാളെ വിളിക്ക്.. എന്നിട്ട് നിനക്ക് വളരെ വേണ്ടപ്പെട്ട ഒരു പേഷ്യന്റിന് ഡോക്ടറിനെ കാണണം അങ്ങോട്ട് വന്നോട്ടെ എന്ന് ചോദിക്ക്.. റാം ഉടൻ തന്നെ ഫോൺ എടുത്ത് അയാളെ വിളിച്ചു. ടാ.. അയാൾ വീട്ടിൽ ഉണ്ട് 12 മണിക്ക് മുൻപ് ചെന്നാൽ കാണാമെന്ന്. നമുക്ക് ഇപ്പൊ തന്നെ പോയേക്കാം.. ടാ… നീ അപ്പുനോട് പറഞ്ഞോ? കിരൺ എന്നെ നോക്കി. ഞാൻ വിളിച്ചിരുന്നു ടാ… ഇപ്പൊ കുറച്ചായി അവരൊക്കെ വന്നിട്ട്. നിമ്മീടെ അച്ഛന് എന്തോ നല്ല സുഖമില്ല എന്ന് പറഞ്ഞു.. എന്തൊക്കെയോ ആരോഗ്യ പ്രശ്നങ്ങൾ. കുറച്ചു ദിവസം ഹോസ്പിറ്റലിൽ ആയിരുന്നു എന്ന്… നിമ്മീടെ അസുഖം കാരണം mind ഡിസ്റ്റർബേഡ് ആയിരുന്നു. ഒന്ന് പോകാൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല. ഇപ്പൊ കുഴപ്പമില്ല എന്ന പറഞ്ഞത്. നിമ്മിക്ക് സുഖമില്ല എന്നെ ഞാൻ അവനോട് പറഞ്ഞുള്ളു. അപ്പോഴേക്കും ഫോണിൽ കൂടി കരച്ചിൽ തുടങ്ങി. ips കാരനാണെകിലും ചേച്ചിടെ കാര്യം പറയുമ്പോൾ അവൻ കുഞ്ഞ് വാവയാ… അത് കൊണ്ട് കൂടുതൽ ഡീറ്റെയിൽസ് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അത് നന്നായി… ഇല്ലെങ്കിൽ അവൻ ആ ഡേവിഡ് ഡോക്ടറിനെ ഇടിച്ചു പഞ്ചർ ആക്കിയേനെ… ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ റാമിനൊപ്പം എന്നെ കണ്ടപ്പോൾ ഡോക്ടർ ഒന്ന് ഞെട്ടി. പിന്നെ ഞെട്ടൽ മറച്ചു പിടിച്ചു ചിരി വരുത്തി… മഹേഷ്‌ എന്താ റാമിനൊപ്പം? നിമിഷയ്ക്ക് എന്തെങ്കിലും? ഇപ്പൊ ഒന്നും ഇല്ല. ഉണ്ടാകാതിരിക്കാനാണ് വന്നത്. ഡോക്ടർ സംശയത്തിൽ എന്നെ നോക്കി… ഡോക്ടർ റാമിനെ നോക്കി… ഏതോ patient ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞത് മഹേഷ്‌ ആണോ? ഞങ്ങൾ അതിനു മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. ഞങ്ങൾ അകത്തേയ്ക്ക് വന്നോട്ടെ? വന്നോളൂ… ഡോക്ടർ തിരിഞ്ഞ് അകത്തേയ്ക്ക് പോയി.. പിറകെ ഞങ്ങളും… സാറിന്റെ വൈഫ്‌? അവൾ ഇവിടെ ഇല്ല… മക്കളോ? അയാൾ വിഷമത്തിൽ മുഖം കുനിച്ചു… ഞങ്ങൾക്ക് കുട്ടികളില്ല.. oh സോറി… റാം വിഷമം ഭാവിച്ചു. പക്ഷെ എനിക്ക് ദേഷ്യമാണ് തോന്നിയത്. തനിക്ക് മക്കൾ ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ടാണോ ഞങ്ങളുടെ കുഞ്ഞിനെ ഇല്ലാതാക്കാൻ നോക്കിയത്? ഞാൻ അത് ചോദിച്ചപ്പോൾ അയാളുടെ മുഖം വിളറി വെളുത്തു.. എന്നിട്ടും സമ്മതിച്ചു തരാൻ ഭാവം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒടുവിൽ തെളിവ് സഹിതം ഞങ്ങൾ എല്ലാം അറിഞ്ഞു എന്നയാളെ ബോധ്യപ്പെടുത്തി. ഡോക്ടറെ… നിങ്ങളെപ്പോലെ പ്രഗത്‌ഭനായ ഒരു ഡോക്ടറിൽ നിന്നും ഞങ്ങൾ പ്രതീക്ഷിച്ചതല്ല ഇതൊന്നും. നിങ്ങൾ ഇങ്ങനെയൊക്കെ ചെയ്യുമെന്ന് പറഞ്ഞാൽ ആരും വിശ്വസിക്കുകയുമില്ല. പക്ഷെ,, നിങ്ങൾ ഇവിടെ കുറ്റവാളിയാണ്… ഒരു കുരുന്നു ജീവനെ ഇല്ലാതാകാൻ നോക്കിയായാൾ… ഒരു കൊലപാതകിയാകാൻ തയാറെടുത്തയാൾ… എന്ത് തെറ്റാണ് ഞങ്ങളുടെ കുഞ്ഞ് നിങ്ങളോട് ചെയ്തത്? നിങ്ങൾ ഇത്ര നാളത്തെ ഔദ്യോഗിക ജീവിതത്തിനിടയിൽ വളരെ മാന്യൻ ആയിരുന്നു… പ്രഫഷണൽ എത്തിക്സ് മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്നയാൾ… അങ്ങനെയുള്ള നിങ്ങൾ സ്വന്തം ഇമേജ് പോലും നോക്കാതെ ഇങ്ങനെയൊക്കെ ചെയ്യണമെങ്കിൽ…. എന്തായിരുന്നു അതിന് പിന്നിലുള്ള ചേതോവികാരം??? പറയണം ഡേവിഡ് സാർ… നിങ്ങൾ അത് പറയാതെ ഞങ്ങൾ ഇവിടെ നിന്നും പോകില്ല… ശെരിയാണ്… എന്റെ പ്രൊഫഷൻ തിരഞ്ഞെടുത്ത ആരും ചെയ്യാൻ പാടില്ലാത്തതാണ് ഞാൻ ചെയ്തത്… എന്നെ തേടിയെത്തുന്നവർക്ക് ദൈവമാകേണ്ടവനാണ് ഞാൻ… ഇത് വരെ ഞാൻ അങ്ങനെ ആയിരുന്നു. ഇപ്പൊ ഞാൻ കാലനാകാൻ ശ്രമിച്ചത് എന്റെ മകന് വേണ്ടിയാണ്…. അല്പം പോലും കുറ്റബോധം ആ മുഖത്ത് കാണാനായില്ല. മകന് വേണ്ടിയോ? മനസിലായില്ല…. ഞങ്ങൾ മൂന്ന് പേരും അയാളെ തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു… അതേ… എന്റെ മകൻ.. അരുണിന് വേണ്ടി… അരുൺ മോഹന് വേണ്ടി… അരുൺ… അവൻ നിങ്ങളുടെ മകനോ? ഞാൻ ആശ്ചര്യത്തോടെ അയാളെ നോക്കി… അവൻ.. അവൻ എന്റെ ഭാര്യയുടെ സഹോദരിയുടെ മകനാണ്… അല്ല,, മക്കൾ ഇല്ലാത്ത ഞങ്ങൾക്ക് അവൻ മകൻ തന്നെ ആയിരുന്നു… ഞങ്ങളുടെ മകൻ… അയാളുടെ കണ്ണുകൾ ഈറനണിഞ്ഞു… ഒരു പിതാവിന്റെ വാത്സല്യം ആണ് ആ മുഖത്ത് നിറഞ്ഞത്. അതിന് നിങ്ങൾ ക്രിസ്ത്യൻ അല്ലേ? ഞങ്ങളുടേത് love മാര്യേജ് ആയിരുന്നു… അതിന് ഇവിടെ പ്രസക്തിയില്ല. അയാൾ നിവർന്നിരുന്നു… മുഖത്ത് ദേഷ്യം നിറഞ്ഞു. നിങ്ങൾ നിങ്ങൾ എന്റെ കുഞ്ഞിനെ കൊല്ലാൻ നോക്കിയില്ലേ? അവൻ ഇത്ര നാളും അനങ്ങാൻ പോലുംകഴിയാതെ കിടന്നത് നീ കാരണമല്ലേ? ഒരു വേള അവനെ നഷ്ടമാകുമോ എന്ന് പോലും ഞങ്ങൾക്ക് തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. ആ… നിന്നെ… ഞങ്ങളുടെ കുഞ്ഞിനെ കൊല്ലാൻ നോക്കിയ നിന്നെ ഞാൻ പൂവിട്ടു പൂജിക്കണോ ? ഇഞ്ചിഞ്ചായി കൊല്ലാൻ തന്നെയായിരുന്നു ഉദ്ദേശം… ആദ്യം നിന്റെ കുഞ്ഞിനെ… പിന്നെ നിന്നെ… 5-6 മാസം കൊതിച്ചതല്ലേ അതിന് വേണ്ടി… പെട്ടെന്ന് ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് ഉണ്ടാകുന്ന വേദന ഞങ്ങൾക്ക് കാണണമായിരുന്നു…. അവനു ആക്‌സിഡന്റ് ഉണ്ടായപ്പോൾ ഞങ്ങൾ അനുഭവിച്ച വേദനയ്ക്ക് പകരം… അയാൾ ദേഷ്യത്തോടെ കിതച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു നിർത്തി… കൊള്ളാം… നിങ്ങൾ ഒരു ഡോക്ടർ തന്നെയാണോ? നിങ്ങളുടെ മകനെന്നു പറയുന്നവൻ പറഞ്ഞതൊക്കെ നിങ്ങൾ തൊണ്ട തൊടാതെ വിഴുങ്ങി അല്ലേ? അതിന്റെ സത്യാവസ്ഥയെക്കുറിച്ചു നിങ്ങൾ തിരക്കിയോ? അന്നത്തെ ആക്‌സിഡന്റ് അത് ആരും ക്രീയേറ്റ് ചെയ്തതൊന്നുമല്ല… അത് ഒരു സാധാരണ ആക്‌സിഡന്റ് തന്നെയായിരുന്നു. അത് ഇവൻ create ചെയ്തത് ആയിരുന്നു എങ്കിൽ ആ കാർ ഉടമയെ നിങ്ങളുടെ മകൻ ജീവനോടെ വിടുമായിരുന്നു? നിങ്ങൾക്ക് അറിയുമോ? നിങ്ങളുടെ മകൻ കാരണം ഇവന്റെ ഭാര്യ അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്ന വിഷമങ്ങൾ… അത് എത്ര ഭീകരം ആയിരുന്നു എന്ന്? നിങ്ങളുടെ മകന് അവളോട് തോന്നിയ താല്പര്യം അവൾ അനുവദിച്ചു കൊടുക്കാത്തത്തിന്റെ പേരിൽ… അവളുടെ അനുവാദമില്ലാതെ കയ്യിൽ കടന്ന് പിടിച്ചപ്പോൾ തല്ലിപ്പോയതിന്റെ പേരിൽ… ആദ്മാഭിമാനമുള്ള ഏതൊരു പെണ്ണും ചെയ്യുന്നതേ അവളും ചെയ്തുള്ളു… അതിന്റ പേരിൽ അവൾ അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്നത് ചില്ലറയൊന്നുമല്ല… ആദ്യം അവളെ വിവാഹം ചെയ്യാൻ തീരുമാനിച്ചിരുന്ന ആളിനെപ്പോലും അവൻ ഇല്ലാതാക്കി… ഒരു തെളിവും അവശേഷിപ്പിയ്ക്കാതെ… ഇപ്പോഴും അവൾ ജീവിക്കുന്നത് ഇവനെ പോലെ ഒരാളെ… അവളെ നന്നായി മനസിലാക്കുന്ന ഒരാളെ അവൾക്ക് ഭർത്താവായി കിട്ടിയത് കൊണ്ട് മാത്രമാണ്…. കേട്ടതൊന്നും വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയാതെ ഡോക്ടർ ഇരുന്നു… ഒരക്ഷരം ശബ്ദിക്കാനാകാതെ… സ്തബ്ധനായി… മക്കളെ സ്നേഹിക്കാം.. വാത്സല്യ പൂർവ്വം വളർത്താം.. പക്ഷെ… അവരുടെ സ്വഭാവം കൂടി നന്നാക്കേണ്ടത് മാതാപിതാക്കളുടെ കടമയാണ്.. പണവും പ്രതാപവും ഒന്നുമല്ല… നല്ല സ്വഭാവമാണ്.. നല്ല പെരുമാറ്റമാണ്.. നല്ല മനസ്സാണ്…മക്കൾക്ക് നൽകേണ്ടത്. സഹിഷ്ണുതയും.. സ്നേഹവും…. മിതത്വവും ഒക്കെയാണ് മാതാപിതാക്കൾ മക്കളെ പഠിപ്പിക്കേണ്ടത്… നിങ്ങൾക്കൊന്നും അതിന് കഴിഞ്ഞില്ല. നിങ്ങൾ അവനെ ക്രിമിനൽ ആയി വളർത്തി… അല്ല,,, അവന്റെ അച്ഛനും ക്രിമിനൽ ആയിരുന്നല്ലോ? ഇപ്പൊ അമ്മാവനും… കൊള്ളാം നല്ല ഫാമിലി… കിരൺ പുച്ഛിച്ചു ചിരിച്ചു… ഡോക്ടർ കണ്ണുനീരും നെറ്റിയിൽ പൊടിഞ്ഞ വിയർപ്പ് കണങ്ങളും തുടച്ചു മാറ്റി. നിങ്ങൾ ഒരു നല്ല ഡോക്ടർ അല്ല.. ഇനി ഡോക്ടർ ആയി ഇരിക്കാനുള്ള അർഹത പോലും നിങ്ങൾക്കില്ല… എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം.. എനിക്കൊന്നും അറിയില്ലായിരുന്നു… അയാൾ മുഖം പൊത്തി കരഞ്ഞു… ഡോക്ടർ ഗീതയും നിങ്ങൾക്ക് കൂട്ടു നിന്നു അല്ലേ? ഇല്ല… അവർ ഒന്നും അറിഞ്ഞിട്ടില്ല. ഫസ്റ്റ് സ്കാൻ റിപ്പോർട്ടും എന്റെ ആൾ ഉണ്ടാക്കിയതാണ്… അയാൾ കുനിഞ്ഞ ശിരസോടെ ഇരുന്നു… പശ്ചാത്താപം ആണല്ലോ എല്ലാത്തിന്റെയും പ്രായശ്ചിത്തം… നിങ്ങളുടെ ഈ കണ്ണുനീരിൽ സത്യം ഉണ്ടെന്ന് ഞങ്ങൾ വിശ്വസിച്ചോട്ടെ? അയാൾ മൗനിയായിരുന്നു വീണ്ടും കരഞ്ഞു. അവനെ ഞങ്ങൾ പൂട്ടിക്കോളാം … നിങ്ങളുടെ പുന്നാര മകൻ അരുണിനെ…. കിരൺ അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ അയാൾ അവന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് മിഴിച്ചു നോക്കുന്നത് കണ്ടു. പിന്നെ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു നിങ്ങൾക്ക് അതിന് കഴിയില്ല ഓഫീസർ….. അയാൾ അത് പറഞ്ഞു നിർത്തിയതും കിരൺ അയാൾക്കിട്ടു രണ്ട് പൊട്ടിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഞങ്ങൾ കിരണിനെ പിടിച്ചു മാറ്റി…. നിങ്ങൾ ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു സഹായം ചെയ്യണം… കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ കൂടി അരുൺ ഒന്നും അറിയരുത്. ഒക്കെ ഞങ്ങൾ അറിഞ്ഞു എന്ന് അവൻ അറിയാൻ പാടില്ല.. അറിഞ്ഞാൽ?? നിങ്ങൾ കാട്ടിക്കൂട്ടിയതോക്കെ തെളിവ് സഹിതം പത്രങ്ങളിൽ വരും.. ചാനലുകൾക്ക് ചാകര ആയിരിക്കും… നിങ്ങൾ ഇത്രയും കാലം കൊണ്ട് ഉണ്ടാക്കിയ നല്ല ഇമേജ് അത് സ്വയം നശിപ്പിക്കരുത്… സർജ്ജറി കഴിഞ്ഞു എന്നും നിമ്മിക്ക് കുഞ്ഞിനെ നഷ്ടമായി എന്നും അവൻ വിശ്വസിക്കട്ടെ….. കുഞ്ഞ് ജനിച്ചു കഴിഞ്ഞു നമുക്ക് അവനെ നന്നായൊന്നു കാണണം…. ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ എല്ലാം നിമ്മീ അറിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ ദീർഘമായി ഒന്ന് നിശ്വസിക്കുക മാത്രം ചെയ്തു.. അമിതമായ സന്തോഷ പ്രകടനങ്ങൾ ഒന്നും ഉണ്ടായില്ല… ഒരുപാട് സന്തോഷിച്ചാൽ അതിലേറെ ദുഖിക്കേണ്ടി വരുമെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നിയിട്ടുണ്ടാകും… അതാണല്ലോ അവൾ ജീവിതത്തിൽ നിന്നും പഠിച്ചത്… ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ പ്രത്ത്യേകിച്ചു പ്രശ്നങ്ങൾ ഒന്നും ഇല്ലാതെ കടന്ന് പോയി… അരുണിന് എന്ത് ശിക്ഷ കൊടുക്കണം എന്നുള്ള ആലോചനയിൽ ആയിരുന്നു ഞങ്ങൾ. അതിനിടയിൽ നിമ്മിക്ക് ചെറിയ ഒരു പനി വന്നു. ക്ഷീണം ഉള്ളത് കൊണ്ട് അവളെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ അഡ്മിറ്റ്‌ ആക്കി. അവളെ ഇപ്പോൾ റാമിന്റെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ ഉള്ള ഡോക്ടർ ജിൻസിയെയാണ് കാണിക്കുന്നത്. ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ വെറുതെ ഓരോന്നാലോചിച്ചിരുന്നപ്പോഴാണ് സിസ്റ്റർ റൂമിലേയ്ക്ക് വന്നത്.. … നിമിഷയ്ക്ക് നാളെ ഡിസ്ചാർജ് ഉണ്ടാവും കേട്ടോ.. ഇവിടെ ഉള്ള എക്സ്ട്രാ മെഡിസിൻസ് ഒക്കെ എടുക്കാൻ വന്നതാണ്… ബാക്കിയുള്ളവ എങ്ങനെയാണ് കഴിക്കേണ്ടതെന്നു പറഞ്ഞു തരാം… സിസ്റ്റർ മെഡിസിൻ ബോക്സ്‌ എടുത്ത് അതിൽ നിന്നും tablets എടുത്ത് നോക്കാൻ തുടങ്ങി.. അപ്പോഴാണ് ഡോറിൽ ആരോ തട്ടിയത്.. മഹിയേട്ടൻ പോയി തുറന്ന് നോക്കി… ഒരു പെൺകുട്ടിയയായിരുന്നു പുറത്ത്…. സിസ്റ്ററിനെ കാണാൻ വന്നതാ… അവൾ പറഞ്ഞിട്ട് തല ഉള്ളിലേക്കിട്ട് നോക്കി… നല്ല പരിചയമുള്ള മുഖം… ചേച്ചി… ആഹ്.. നീയോ? കയറി വാ… സിസ്റ്റർ ആ കുട്ടിയെ നോക്കി ചിരിച്ചു. ആ കുട്ടി അകത്തേയ്ക്ക് കയറി… ഇപ്പൊ മുഖം എനിക്ക് വ്യക്‌തമായി… അതേ അവൾ തന്നെ… ശ്രേയ… ശ്രേയ… ഞാൻ വിളിച്ചു… അപ്പോഴാണ് അവൾ എന്നെയും കണ്ടത്… നിമ്മിയേച്ചി… അവൾ ഓടി എന്റെ അടുത്തു വന്നു.. ചേച്ചി ഇവിടെ? ഞാൻ ചേച്ചിയെ ഒത്തിരി തിരക്കി… എവിടെയായിരുന്നു??? ഞാൻ അവളോട് എല്ലാം ചുരുക്കി പറഞ്ഞു… മോളിപ്പോ ഇവിടെയാണോ? അല്ല ചേച്ചി.. ഞാൻ കുറച്ചു ദൂരെയാ ജോലി ചെയ്യുന്നത്. ഒരു മെന്റൽ ഹോസ്പിറ്റലിൽ.. അവിടെ നേഴ്സ് ആണ്.. ഇപ്പൊ ചിറ്റപ്പൻ ഇവിടെ അഡ്മിറ്റ് ആണ്. അതാണ്‌ വന്നത്.. ചിറ്റപ്പൻ?? മ്മ്.. ഇപ്പൊ എന്റെ കൂടെയാണ്.. മോള് കല്യാണമൊക്കെ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ രണ്ട് പേരെയും വീട്ടിൽ നിന്നും പുറത്താക്കി.. കരഞ്ഞു കൊണ്ട് എന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു.. എനിക്ക് ഉപേക്ഷിക്കാൻ തോന്നിയില്ല… ഇപ്പൊ എന്റെ കൂടെയാ… ചിറ്റപ്പൻ ബാത്‌റൂമിൽ ഒന്നു വീണു.. കാലിൽ ചെറിയ പൊട്ടൽ ഉണ്ട്.. രണ്ട് ദിവസം ഇവിടെ അഡ്മിറ്റ് ആയിരുന്നു. ഇന്ന് ഡിസ്ചാർജ് ആണ്…… മഹിയേട്ടൻ ഇതാരാന്നുള്ള ഭാവത്തിൽ എന്നെ നോക്കി.. ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ മഹിയേട്ടാ… ശ്രേയ.. ഫാദറിന്റെ ഓർഫനേജിൽ ഇവളായിരുന്നു എനിക്ക് കൂട്ട്… ചിറ്റപ്പന് ഇന്ന് ഡിസ്ചാർജ് ആണ്…. അവര് പാക്ക് ചെയ്ത് റൂമിനു പുറത്ത് നിൽക്കുവാണ്. ഞാൻ ഈ ചേച്ചിയെ കാണാൻ വന്നതാ… ഞാൻ പോയി അവരെ കൂട്ടി പെട്ടെന്ന് വരാം. അവൾ പുറത്തേയ്ക്ക് പോയി.. അപ്പോഴാണ് കിരൺ സാറും അങ്കിളും വന്നത്… എങ്ങനെ ഉണ്ട് നിമ്മീ മോൾക്ക്? അങ്കിൾ എന്റെ അരികിലേക്ക് വന്നു. കുഴപ്പമില്ല അങ്കിൾ… ക്ഷീണമൊക്കെ കുറഞ്ഞു.. ഡോറിൽ തട്ടുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു… ശ്രേയയും ചിറ്റപ്പനും കുഞ്ഞമ്മയും അകത്തേയ്ക്ക് വന്നു… ശ്രേയ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് എന്റെ അരികിലേക്ക് വന്നു… പെട്ടെന്നാണ് ‘ടാ…..’ എന്നൊരു അലർച്ച കേട്ടത്… കിരൺ സാറിന്റെ അച്ഛൻ ! മുഖം ആകെ ദേഷ്യം കൊണ്ട് വലിഞ്ഞു മുറുകിയിരിക്കുന്നു… കണ്ണുകൾ ചുവന്നിരുന്നു…. അദ്ദേഹം ശ്രേയയുടെ ചിറ്റപ്പന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് പാഞ്ഞെത്തി… ടാ… നിന്നെ എന്റെ മുന്നിൽ കിട്ടില്ലാന്നു നീ കരുതിയോ??? ചോദ്യത്തോടൊപ്പം വലതു കൈ ഉയർത്തി ഒറ്റ അടിയായിരുന്നു കവിളിൽ… വേച്ചു പോയ ആ മനുഷ്യന്റെ കഴുത്തിൽ കുത്തിപ്പിടിച്ചു ചുവരിനോട് ചേർത്തു… ദേഷ്യം കൊണ്ട് വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു അങ്കിൾ… അച്ഛാ… വിട്… അയാളെ വിട്… കിരൺ സാർ ഓടിച്ചെന്നു അങ്കിളിനെ പിടിച്ചു മാറ്റാൻ നോക്കി… വിടാനോ??? ഇവനെയോ??? നിനക്ക്… നിനക്കറിയാമോ?? ഇവനാ… ഇവനാ എന്റെ മോളേ കൊണ്ട് പോയത്…. അദ്ദേഹം അലറി… ആ ശബ്ദം വിറച്ചു… തുടരും

#💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ അനാഥ : ഭാഗം 22 എഴുത്തുകാരി: നീലിമ ഒരു ആഴ്ചയിൽ കൂടുതലൊന്നും സർജറി മാറ്റി വയ്ക്കാനാവില്ലെന്നാണദ്ദേഹം പറയുന്നത്. അല്ലെങ്കിലും നമ്മൾ നിമിഷയുമായി us ലേയ്ക്ക് പോകണം.. നിമിഷേടെ മൈൻഡും ബോഡിയും വളരെ വീക്ക് ആണ്.. ഒപ്പം പ്രെഗൻസിയും. ഈ സ്റ്റേജിൽ ഇത്രയും ദൂരം ട്രാവൽ ചെയ്യുകാന്ന് പറഞ്ഞാൽ??? ഇമ്പോസിബിൾ ആണെന്നാണ് ഡേവിഡ് സർ പറയുന്നത്… ഞാൻ ആകെ കൺഫ്യൂസ്ഡ് ആണെടാ…. ഞങ്ങളുടെ സംസാരം ശ്രദ്ധിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു ഫാദർ… ജയറാം ഉദ്ദേശിച്ചത് ഡോക്ടർ ക്രിസ്റ്റീന വിൽഫ്രഡിനെ ആണോ? യെസ് ഫാദർ… ഫാദറിനു എങ്ങനെ അറിയും? ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ ഒരു ചെറിയ റിലേഷൻ ഉണ്ട്… റിലേഷനോ?? യസ്.. she is my niece… .. എന്റെ അനുജൻ വിൽഫ്രഡിന്റെ മകളാണ്… 10th വരെ അവൾ എന്നോടൊപ്പം ആയിരുന്നു… പിന്നീടാണ് അവൾ സ്‌റ്റേറ്റ്സിലെയ്ക്ക് പോയത്. നിമിഷ മോളും അവളെ കണ്ടിട്ടുണ്ടാകും. ഓർമ ഉണ്ടാകാൻ ചാൻസ് ഇല്ല.. അവള് വരും… എത്ര തിരക്കുണ്ടെങ്കിലും.. നിമിഷ മോളേ രക്ഷിക്കാൻ… അത് ഓർത്തു നിങ്ങൾ ടെൻഷൻ ആകണ്ട. എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.. ഈശ്വരനാണ് ഈ അവസരത്തിൽ ഫാദറിനെ ഇവിടെ എത്തിച്ചത്… ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളിൽ എവിടെയോക്കെയോ ചില പ്രതീക്ഷകൾ നാമ്പിടുന്നത് ഞാൻ അറിഞ്ഞു. മനസ്സിൽ നന്മ മാത്രമുള്ള എന്റെ നിമ്മിയെ അങ്ങനെ കൈ വിടാൻ ഈശ്വരന് കഴിയില്ല എന്നെനിക്ക് തോന്നി… മനസ്സിൽ നിന്നും പറിച്ചെറിഞ്ഞ കുഞ്ഞെന്ന സ്വപ്നത്തിന് വീണ്ടും വേര് മുളച്ചു തുടങ്ങിയ പോലെ….ഇങ്ങനെ ഒന്ന് കേട്ടയുടനെ ആഗ്രഹങ്ങളെ വളരാൻ അനുവദിക്കണ്ട. മനസ്സിനെ അടക്കി നിർത്തണം. ഡോക്ടർ എന്താണ് പറയുന്നതെന്ന് അറിയില്ലല്ലോ? ഫാദർ തുടർന്നു പറഞ്ഞു. പിന്നെ ഞാൻ സ്റ്റേസിലേയ്ക്ക് പോയതും അവളുടെ നിർബന്ധം കാരണമാണ്. നിമിഷ മോളേ സുഭദ്ര ടീച്ചറിന്റെ അടുത്ത ഏൽപ്പിച്ച ശേഷം ഇവിടെ നിന്നും ഒന്ന് മാറി നിൽക്കണമെന്ന് ഞാനും തീരുമാനിച്ചിരുന്നതാണ്. പക്ഷെ എന്റെ സ്വപ്നവും ജീവനും എല്ലാം ആ ഓർഫനേജ് ഉം അവിടുത്തെ അന്ദേവാസികളും ആയിരുന്നു. അത് പെട്ടെന്ന് ഇല്ലാതായപ്പോൾ ഞാൻ ആകെ തകർന്നു പോയി.. മാനസികമായും ശാരീരികമായും… ഒരു മൈനർ അറ്റാക്ക്… ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്നും ഇറങ്ങുമ്പോൾ കാര്യങ്ങൾ കുറച്ചു കോംപ്ലിക്കേറ്റഡ് ആണെന്ന് ഡോക്ടർസ് പറഞ്ഞു. ഉടനെ ഒരു സർജ്ജറി വേണമെന്നും. ആ ഇടയ്ക്കാണ് ക്രിസ്റ്റി നാട്ടിലേയ്ക്ക് വന്നത്. സ്റ്റേറ്റ്സിൽ ബെറ്റർ treatments ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞു അവൾ എന്നെയും ഒപ്പം കൂട്ടി. പിന്നെ ഇവിടെയും നിന്നും മാറി നിൽക്കാൻ ഞാനും ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. നിമിഷ മോളേ ഒന്നും അറിയിക്കണ്ടാന്നു ഞാനാണ് സുഭദ്ര ടീച്ചറിനോട് പറഞ്ഞത്. അവളുടെ വിശേഷങ്ങൾ ഞാൻ ടീച്ചറിനോട് തിരക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. ഇപ്പൊ ക്രിസ്റ്റി നാട്ടിൽ സെറ്റിൽഡ് ആകാൻ ആഗ്രഹിക്കുവാണ്. അവൾക്ക് പണ്ടേ ഇവിടമായിരുന്നു ഇഷ്ടം. ജയറാമിനോട് 6 മാസം പറഞ്ഞത് അത് കൊണ്ടാണ്. അവിടെ അവൾക്ക് ചില ഫോർമാലിറ്റീസ് ഒക്കെ തീർക്കാനുണ്ട്. ഞാൻ വിളിക്കാം അവളെ. എത്രയും വേഗം വരാൻ പറയാം. അവൾ വരും…. അദ്ദേഹം അപ്പോൾ തന്നെ ക്രിസ്റ്റീനയെ വിളിച്ചു… കുറച്ചു മാറി നിന്നു സംസാരിച്ചു തിരിച്ചും വന്നു.. ക്രിസ്റ്റി വരും.. with in one week…ജയറാം അയച്ച റിപോർട്സ് ഒക്കെ അവൾ കണ്ടു. അവൾക്ക് പ്രതീക്ഷയുണ്ട്… ഒപ്പം ചില സംശയങ്ങളും… പക്ഷെ ഡേവിഡ് സാറ് മറ്റ് വഴികളില്ലാന്ന് പറഞ്ഞ സ്തിക്ക്??? mahi…നിനക്ക് ക്രിസ്റ്റീനയെ അറിയാത്തോണ്ടാ.. 1%ചാൻസ് ഉണ്ടെങ്കിൽ അത് 100%ആക്കാൻ അവൾക്കറിയാം… തിലകന്റെ ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞാൽ… 10 തലയാ അവൾക്ക്.. തനി രാവണി… എന്താ മോനേ റാമേ…. പെണ്ണുങ്ങളെക്കുറിച് കുറ്റം മാത്രം പറയുന്ന എന്റെ റാമിന് ഇതെന്തു പറ്റി? ഈ വിശ്വാമിത്രന്റെ മനസ്സിൽ ആ മേനക കയറി കൂടു കൂട്ടിയോ?? ഫാദർ കേൾക്കാതെ ഞാൻ അവനോട് ചോദിച്ചു.. ങേ.. നീ എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നത്?? അവൻ ചെറുതായി പരുങ്ങി.. എനിക്കറിയില്ലേ നിന്നെ?? അല്ലെങ്കിൽ പെൺകുട്ടികളെക്കുറിച്ച് നല്ലതൊന്നും നീ പറയാറില്ലല്ലോ?? പോടാ.. അവൾ നല്ല ഫ്രണ്ട്‌ലി ആണ്. പിന്നെ അവള് ഇപ്പൊ തന്നെ നല്ല വല്ല ചുള്ളൻ ചെക്കന്മാരെയും കണ്ടുപിടിച്ചിട്ടുണ്ടാവും… ഒഹ്.. അങ്ങനെ.. ഇല്ലെങ്കിൽ നോക്കാമായിരുന്നു അല്ലേ?? ഒന്ന് പോടാ എണീറ്റു… അവൻ ഒരു ചമ്മിയ ചിരി ചിരിച്ചു. മ്മ്.. മ്മ്… മനസ്സിന് വല്ലാത്ത ആശ്വാസം തോന്നി… ജീവിതത്തിലെ ഒരു വലിയ പ്രശ്നം ഒഴിഞ്ഞു പോയത് പോലെ… പക്ഷെ അപ്പോഴും സന്തോഷിക്കാൻ എന്റെ മനസ്സ് തയ്യാറായില്ല.. വീണ്ടും സ്വപ്നങ്ങൾ കെട്ടിപ്പൊക്കിയിട്ട് എല്ലാം ചീട്ടു കൊട്ടാരം പോലെ തകർന്നു വീഴുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന ഹൃദയവേദന ഇനിയും സഹിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല… 🌷🌷🌷🌷🌷 ഒരുപാട് സന്തോഷിക്കേണ്ട സമയമാണിത്… പിറക്കാൻ പോകുന്ന കുഞ്ഞിനെക്കുറിച്ചു മാത്രം ചിന്ദിക്കേണ്ട സമയം… അവളെക്കുറിച്ചു സ്വപ്നം കാണേണ്ട സമയം…. പക്ഷെ, നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളും ഉരുകുന്ന ഹൃദയവുമായി എന്നെ ചാരി ഇരിക്കുന്ന നിമ്മിയെ ചേർത്ത് പിടിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ നിറയുന്ന വികാരം എന്താണ്? എന്നിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നത് സന്തോഷം അല്ല… സ്വപ്‌നങ്ങൾ അല്ല…. പ്രതീക്ഷകൾ അല്ല… ഉള്ളുരുകുന്ന വേദനയാണ്.. ഹൃദയം നിറഞ്ഞു കവിയുന്ന സങ്കടമാണ്… ഇന്ന് റാം പറഞ്ഞത് സന്തോഷത്തിനു വക തരുന്ന വാർത്ത തന്നെയാണ്… ക്രിസ്റ്റീന ഡോക്ടർ വരുമെന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിന് ലഭിച്ച ആശ്വാസം ചെറുതൊന്നും അല്ല. പക്ഷെ എങ്ങനെ സന്തോഷിക്കും? എങ്കിലും അവർ വരുമെന്നുള്ള അറിവ് കരിഞ്ഞു തുടങ്ങിയ എന്റെ പ്രാക്ടീക്ഷകൾക്ക് മേലെ പെയ്ത കുളിർ മഴയായിരുന്നു… അവ വീണ്ടും നാമ്പിടുന്നത് ഞാൻ അറിയുന്നു. അടക്കി വച്ച സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് ചിറകു മുളച്ചു തുടങ്ങുന്നു. എത്ര വിലക്കിയിട്ടും അവ ഒരു ശലഭത്തെപ്പോലെ പാറിക്കളിക്കാൻ വെമ്പുന്നു…. എന്റെ ചിന്തകൾക്ക് വിരാമമിട്ടത് നിമ്മിയുടെ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ ഉള്ള വിളിയാണ്.. മഹിയേട്ടാ….. എന്താടോ?? മഹിയെട്ടന് എന്നോട് ദേഷ്യമുണ്ടോ?? നമ്മുടെ കുഞ്ഞിനെ…. അവളെ കിട്ടാത്തതിൽ… അവളില്ലാതെ നമുക്ക് ജീവിക്കാൻ കഴിയുമോ മഹിയേട്ടാ… എന്റെ കണ്ണുകളിൽ നോക്കി അവളത് ചോദിച്ചപ്പോൾ ആ കണ്ണുകൾ ഈറനണിഞ്ഞിരുന്നു… അവളുടെ കണ്ണിലേയ്ക്കുള്ള എന്റെ നോട്ടം ചെന്നു നിന്നത് ആ ഹൃദയത്തിലാണ്… അതിന്റെ ഉള്ളറകൾ നിറയെ ഞങ്ങളുടെ കുഞ്ഞായിരുന്നു… കുഞ്ഞാറ്റയെക്കുറിച്ചുള്ള അവളുടെ സ്വപ്‌നങ്ങൾ ആയിരുന്നു…അവൾക്ക് നൽകാനായി പകുത്തു വച്ച സ്നേഹവും ലാളനയും ആയിരുന്നു… അവളുടെ ഹൃദയം കുഞ്ഞാറ്റ എന്നാണ് മന്ത്രിക്കുന്നതെന്നു തോന്നി… ആ ഹൃദയമിടിപ്പ് പോലും കുഞ്ഞാറ്റയ്ക്ക് വേണ്ടിയാണെന്ന് തോന്നി… അവളുടെ മുഖം കൈക്കുമ്പിളിൽ എടുത്ത് നെറുകയിൽ ചുംബിച്ചു… ആശ്വസിപ്പിക്കാനെന്ന പോലെ… ദേഷ്യമോ? അതും തന്നോട്? എനിക്ക് ഈ ജന്മം അതിന് കഴിയുമോ നിമ്മീ? നീ എന്റെ ശ്വാസമാണ് നിമ്മീ… ശ്വാസം ഇല്ലെങ്കിൽ മനുഷ്യന് ജീവിക്കാനാകുമോ? എന്നെ വിവാഹം ചെയ്ത ശേഷം life ൽ വിഷമങ്ങൾ മാത്രമല്ലേ ഉണ്ടായിട്ടുള്ളൂ? എന്ന് ആരാ തന്നോട് പറഞ്ഞത്? എനിക്കറിയാം…. അവൾ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു നിവർന്നിരുന്നു… അങ്ങനെ ഈ കുഞ്ഞി തലയ്ക്കകത് വേണ്ടാത്ത ചിന്തകളൊന്നും എന്റെ മോള് കുത്തിക്കയറ്റേണ്ട… ഇപ്പൊ തന്നെ ഈ മനസ്സില് ആവശ്യയത്തിലധികം ടെൻഷൻ ഉണ്ടെന്ന് എനിക്കറിയാം…. ഒരുപാട് ടെൻഷൻ അടിച്ചു ആ കുഞ്ഞു ഹൃദയത്തെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കരുത്. അതിനകത്തു മുഴുവൻ ഞാനും നമ്മുടെ മോളും ആണെന്ന് ഓർമ വേണം…. അതിന് വേദനിച്ചാലേ ഞങ്ങൾക്കും നോവും… കണ്ണുകൾ നിറച്ചു അവൾ ചിരിച്ചു.. ഒരു വരണ്ട ചിരി… അവളുടെ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ എന്റെ ഹൃദയവേദന കൂട്ടി… നിമ്മീ… താൻ തന്റെ ഉള്ളിലെ മോഹങ്ങളെയും സ്വപ്നങ്ങളെയും ഒക്കെ കടിഞ്ഞാണിട്ട് നിർത്തിയിരിക്കുകയാണെന്നു എനിക്കറിയാം… ഇനി അത് വേണ്ട.. ആ കടിഞ്ഞാൺ നമുക്ക് അങ്ങ് പൊട്ടിച്ചു കളയാം… എന്നിട്ടും നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് വീണ്ടും സ്വപ്നം കാണാൻ തുടങ്ങാം… മഹിയേട്ടാ?? എനിക്ക് വട്ടായോന്നാവും അല്ലേ താൻ ആലോചിക്കുന്നത്? തനിക്ക് സന്തോഷം ഉണ്ടാകുന്ന ഒരു കാര്യം പറയാം… സർജ്ജറി വേണ്ടി വരില്ല. അല്ലാതെ തന്നെ റിക്കവറി possible ആണെന്ന് റാമിന്റെ പരിചയത്തിൽ ഉള്ള ഒരു ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു. ആണോ മഹിയേട്ടാ?? അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ സന്തോഷത്തിന്റെ പൂത്തിരി കത്തുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. കുറേ നാളുകളായി അവൾക്ക് അന്യമായിരുന്ന സന്തോഷം അവളിലേക്ക് തിരികെയെത്തുന്നത് ഞാൻ അറിഞ്ഞു. ഞാൻ എല്ലാം വിശദമായി അവളോട് പറഞ്ഞു. പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ പറഞ്ഞറിയിക്കാനാകാത്ത സന്തോഷമായിരുന്നു അവൾക്ക്…. ഒരു കൊച്ചു കുഞ്ഞിന്റെ നിഷ്കളങ്കതയോടെയുള്ള അവളുടെ ചിരി… അതെന്നെയും സന്തോഷിപ്പിച്ചു…. കുറേ നാളുകൾക്ക് ശേഷം മനസ്സ് നിറഞ്ഞ സന്തോഷത്തോടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുഞ്ചിരിയുമായി എന്റെ നെഞ്ചോട്‌ ചേർന്ന് കിടന്നു അവൾ ശാന്തമായി ഉറങ്ങി…ഒപ്പം ഞാനും… 💥💥💥💥💥💥💥💥 4 ദിവസങ്ങൾക്കു ശേഷം ക്രിസ്റ്റീന ഡോക്ടർ എത്തി. ഉള്ളു നിറയെ ഭയത്തോടെയാണ് ഞാനും നിമ്മിയും അവരെ കാണാൻ പോയത്. റാമിന്റെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ. പെട്ടെന്ന് തന്നെ ഡോക്ടറിനെ കാണാൻ സാധിച്ചു.റാമും ഒപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നു. അവർ നിമ്മിയുടെ റിപോർട്സ് ഒക്കെ വിശദമായി പരിശോധിച്ചു. ഒപ്പം നിമ്മിയെയും… എന്തോ സംശയം ഉള്ളത് പോലെ അവർ റിപ്പോർട്ടിലേയ്ക്ക് തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു. എന്ത് പറ്റി ക്രിസ്റ്റി? റാം അവരുടെ സംശയം നിഴലിക്കുന്ന മുഖ ഭാവം കണ്ട് ചോദിച്ചു. ഈ റിപ്പോർട്ട്‌… ഇത്… fake ആണെന്ന് തോന്നുന്നു റാം… fake ഓ? yes… ഇതിനുള്ളിലെ പല കാര്യങ്ങളും എന്നെ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാക്കുന്നു… പിന്നെ നിമിഷയെ ഞാൻ പരിശോദിച്ചതാണല്ലോ? ഇതിൽ കാൻസർ spread ചെയ്‌തിട്ടുള്ളതായാണ് കാണുന്നത്. പക്ഷെ, പ്രെഗ്നൻസിയുടെ അല്ലാതെ ക്യാൻസറിന്റെ ഒരു ലക്ഷണവും നിമിഷയുടെ ബോഡിയിൽ ഇല്ല… അവർ വീണ്ടും സംശയത്തോടെ റിപ്പോർട്ടിൽ നോക്കിയിരുന്നു. പിന്നെ ഫോൺ എടുത്ത് ആരെയോ വിളിച്ചു. റോഷൻ… ഒന്ന് എന്റെ op യിലേക്ക് വരാമോ? …… ok. fine… അല്പ സമയം കഴിഞ്ഞ് സുമുഖനായ ഒരു ഡോക്ടർ റൂമിലേയ്ക്ക് വന്നു… meet mr. roshan… റേഡിയോളോജിസ്റ് ആണ്… റോഷൻ ഇതൊന്ന് നോക്കു… അവർ കയ്യിലിരുന്ന റിപോർട്സ് ഡോക്ടറിനു കൈമാറി. ഡോക്ടർ അത് നോക്കിയിട്ട് പറഞ്ഞു.. നമുക്ക് ഒരു റീടെസ്റ്റിനു പോകുന്നതാണ് നല്ലത് എന്നാണ് എന്റെ അഭിപ്രായം. എന്റെയും openion അത് തന്നെയാണ്… മഹേഷ്‌ നിങ്ങൾ റോഷനോടൊപ്പം പോകു… ഒരു സ്കാൻ കൂടി നോക്കാം… ഞാൻ റാമിനെ നോക്കി. നിങ്ങൾ പൊക്കോ… ഞാൻ വന്നേക്കാം… ഞങ്ങൾ ഡോക്ടർ റോഷനോടൊപ്പം സ്കാൻ റൂമിലേയ്ക്ക് പോയി. സ്കാൻ കഴിഞ്ഞ് നേരെ വീട്ടിലേക്കും. റിസൾട്ട്‌ റാം വാങ്ങാം എന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു. ഡോക്ടറിന്റെ സംശയം മനസ്സിന് ഒരു കുളിർമ യാണ്‌ തന്നത്. റിപ്പോർട്ട്‌ fake ആണെന്ന് പറഞ്ഞാൽ അതിനർത്ഥം നിമ്മിക്ക് അങ്ങനെ ഒരസുഖം ഇല്ല എന്നല്ലേ? നിമ്മിക്കും ഞങ്ങളുടെ കുഞ്ഞിനും ഒരാപത്തും ഉണ്ടാകില്ല എന്നല്ലേ? ഡോക്ടറിന്റെ സംശയം സത്യമാകനേ എന്ന് അറിയുന്ന ദൈവങ്ങളെ എല്ലാം വിളിച്ചു പ്രാർത്ഥിച്ചു. അപ്പോഴും ഒരാശങ്ക ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നു. റിപ്പോർട്ട്‌ fake ആണെന്ന് പറഞ്ഞാൽ അതിനർത്ഥം ഡേവിഡ് ഡോക്ടർ ഞങ്ങളെ cheat ചെയ്തു എന്നാണ്… അദ്ദേഹത്തിന് അതിന്റെ ആവശ്യം എന്താണ്? അറിയില്ല…. എന്റെ അറിവിൽ അദ്ദേഹം മിടുക്കനായ ഒരു ഡോക്ടർ ആണ്… പിന്നെ എങ്ങനെ അദ്ദേഹത്തിന് അബദ്ധം പറ്റും? അല്ലെങ്കിൽ അദ്ദേഹം അറിഞ്ഞു കൊണ്ട് ഞങ്ങളെ കബളിപ്പിക്കുകയായിരുന്നോ? മനസ്സിൽ നൂറു ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർന്നു. ഒന്നിനും എനിക്ക് ഉത്തരം ലഭിച്ചില്ല. രാത്രി റാം വിളിച്ചു. ഇത്തവണ എന്ത് കൊണ്ടോ ഭയം തോന്നിയില്ല. കാൾ അറ്റൻഡ് ചെയ്‌തപ്പോൾ കൈ വിറച്ചില്ല… വിഷമിപ്പിക്കുന്നതൊന്നും ആകില്ല കേൾക്കാൻ പോകുന്ന വാർത്ത എന്ന് ഉള്ളിൽ ആരോ മന്ത്രിക്കുന്നത് പോലെ…. ടാ.. ക്രിസ്റ്റി പറഞ്ഞത് പോലെ തന്നെ… നിമിഷയ്ക്ക് ഒരു കുഴപ്പവും ഇല്ല. she is perfectly alright. കുഞ്ഞിനും അമ്മയ്ക്കും ഒരു കുഴപ്പവും ഇല്ല. ഞാൻ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച വാർത്ത.. അത് എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഒരു കുളിർമഴ പോലെ വന്നു പതിച്ചു. തുടരും

#💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #📔 കഥ അനാഥ : ഭാഗം 21 എഴുത്തുകാരി: നീലിമ അവൾ പതിയെ എന്റെ ഷിർട്ടിലെ പിടി വിട്ടു…. കൈ രണ്ടും തലയിൽ താങ്ങി തറയിലേക്ക് ഊർന്നിരുന്നു… സമ്മതിക്കില്ല ഞാൻ… സമ്മതിക്കില്ല… ഞാൻ മരിച്ചാലും സമ്മതിക്കില്ല…. എന്റെ കുഞ്ഞ്… അവളെ എനിക്ക് വേണം… കൊല്ലാൻ സമ്മതിക്കില്ല ഞാൻ… ഒരു ഭ്രാന്തിയെപ്പോലെ അവൾ പുലമ്പിക്കൊണ്ടിരുന്നു…. ഞാൻ അവളെ പിടിച്ചെഴുന്നേല്പിച്ചു എന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തു… നിമ്മീ… മോളേ…. ഇങ്ങനെ കരയല്ലേടാ…. കഴിയില്ല മഹിയേട്ടാ… ആര് പറഞ്ഞാലും ഞാൻ ഇതിനു സമ്മതിക്കില്ല. എന്റെ അവകാശമാണ്.. ഏതൊരു സ്ത്രീയുടെയും അവകാശമാണ് ഒരു കുഞ്ഞിന് ജന്മം നൽകുക എന്നുള്ളത്. അതിന് കഴിഞ്ഞില്ല എങ്കിൽ അവൾ ഒരു സ്ത്രീയല്ല…. ഒരമ്മയാവുക എന്നുള്ള എന്റെ അവകാശം നിഷേധിക്കല്ലേ മഹിയേട്ടാ… ഒരു കുഞ്ഞിനെ… അമ്മേ എന്നുള്ള അവളുടെ വിളി… അത് കേൾക്കാൻ.. അവളെ ഒന്ന് വാരിയെടുത്തു ഉമ്മ വയ്ക്കാൻ… ഏതൊരു സ്ത്രീയെയും പോലെ ഞാനും കൊതിക്കുന്നു മഹിയേട്ടാ…. അതിന് കഴിഞ്ഞില്ല എങ്കിൽ പിന്നെ ഈ നിമ്മി ഇല്ല… ഒരമ്മയാകാനാകാതെ ജീവിക്കുന്നതിനേക്കാൾ എത്രയോ സുഖകരമാണ് മഹിയേട്ടാ മരണം… ഞാൻ ഇതുവരെ മഹിയെട്ടനോട് ഒന്നും ആവശ്യപ്പെട്ടിട്ടില്ല. ഇപ്പൊ അപേക്ഷിക്കുകയാണ്… എന്നെ നിർബന്ധിക്കല്ലേ മഹിയേട്ടാ…. കഴിയില്ല എനിക്കതിനു… ഒരിക്കലും കഴിയില്ല…. കൊതിച്ചു പോയി ഞാൻ.. അത്രയേറെ നമ്മുടെ മകളെ… അവളെ എന്ത് പറഞ്ഞു സമാധാനിപ്പിക്കണം എന്നറിയാതെ ഹൃദയം നുറുങ്ങുന്ന വേദനയോടെ അവളെ കൂടുതൽ നെഞ്ചിലേക്ക് ചേർത്ത് പിടിച്ചു നിൽക്കാനേ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞുള്ളു…. നിമ്മീ… ഞാൻ പറയുന്നത് താൻ സമാധാനത്തോടെ കേൾക്കണം. എനിക്കറിയാം തന്റെ വിഷമം. എനിക്കും അങ്ങനെ തന്നെയാണ്. പക്ഷെ, നിന്നെ വച്ചൊരു പരീക്ഷണത്തിന് എനിക്ക് കഴിയില്ല നിമ്മീ…. നിന്നെപ്പോലെ ഞാനും ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ട് ഒരു കുഞ്ഞു നിമ്മിയെ…. പക്ഷെ, സാഹചര്യങ്ങളോട് നമ്മൾ പൊരുത്തപ്പെട്ടേ പറ്റു… സത്യം അംഗീകരിച്ചേ മതിയാകൂ… ഫസ്റ്റ് സ്റ്റേജ് ആണ് അതുകൊണ്ട് തന്നെ പൂർണമായും ഭേദമാക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് ഉറപ്പുണ്ട്. വഴി ഇതൊന്ന് മാത്രമാണ്… എനിക്ക് നിന്നെ വേണം… നീയില്ലാതെ എനിക്ക് കഴിയില്ല പെണ്ണേ… എനിക്കറിയാം മഹിയേട്ടാ… നിങ്ങളെന്നെ എത്രയധികം സ്‌നേഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന്. നിങ്ങൾക്ക് വേണ്ടിയാണ് ഞാൻ ഇന്ന് ജീവിക്കുന്നത് തന്നെ… ഇന്ന് എന്നോടുള്ള സ്നേഹക്കൂടുതൽ കാരണമാണ് മഹിയേട്ടൻ ഇങ്ങനെയൊക്കെ പറയുന്നത്… നാളെ ഒരു ദിവസം നമുക്കായി ഒരു കുഞ്ഞു വേണമെന്ന മോഹം മഹിയെട്ടനിലും ശക്തമാകും… അന്ന്… അന്നെന്നെ വെറുത്തു പോകില്ലേ??? സഹിക്കാനാകില്ല എനിക്കത്…. നീ എന്നെ അങ്ങനെയാണോ മോളേ മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കുന്നത്? ഞാൻ നിന്റെ കൈ പിടിച്ചത് ജീവിതം തുടങ്ങുന്നതിനു മുൻപ് നിന്നെ നഷ്ടമാക്കാനല്ല. ജീവിതാവസാനം വരെ ഒപ്പം കൂട്ടാനാണ്. നിന്റെ വിഷമങ്ങളെല്ലാം എന്റേത് കൂടിയാണ്. അസുഖത്തിന്റെ സീരിയസ്നെസ്സ് നിനക്ക് മനസ്സിലായിട്ടില്ലേ നിമ്മീ??? ചികിത്സിക്കാതെ പറ്റില്ല. സർജറി ചെയ്‌താൽ എനിക്ക് നിന്നെയെങ്കിലും രക്ഷിക്കാം… ഇല്ലെങ്കിൽ എനിക്ക് നിന്നെക്കൂടി നഷ്ടമാകും നിമ്മീ… പിന്നെ കുഞ്ഞ്…. നമുക്ക് ഒരു കുഞ്ഞിനെ അഡോപ്റ്റ് ചെയ്യാം മോളേ… എന്നിട്ട് അവനെ അല്ലെങ്കിൽ അവളെ നമ്മുടെ സ്വന്തമായി വളർത്താം. നിനക്ക് ആ കുഞ്ഞിനെ സ്വന്തമായിക്കണ്ടു സ്നേഹിക്കാനാകും എന്നെനിക്ക് ഉറപ്പുണ്ട്. എനിക്കും അതിന് കഴിയും… നീ ഒപ്പമുണ്ടെങ്കിൽ…. നിന്നെ മാത്രം… നിന്നെ മാത്രം കൈവിട്ടു കളയാൻ എനിക്കാവില്ല നിമ്മീ… ഏത് പ്രതിസന്ധിയിലും നിന്നോടൊപ്പം ഞാൻ ഉണ്ടാകും… അത് പോരെ നിനക്ക്??? പക്ഷെ… മഹിയേട്ടാ… ഞാൻ…. എന്റെ വിഷമം കൂടി നീയൊന്ന് മനസിലാക്കു നിമ്മീ… സമ്മതിക്കില്ലേ നീ ??? എനിക്ക് വേണ്ടി…. പിന്നെ അവളൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. സമ്മതമെന്നോണം പതിയെ തലയാട്ടി… ആ ഉള്ളു നീറുന്നത് എനിക്ക് കാണാമായിരുന്നു. നെഞ്ച് പിടയുമ്പോഴും എനിക്ക് വേണ്ടിയാണ് അവൾ ഇതിന് തയ്യാറാകുന്നത് എന്നും അറിയാമായിരുന്നു…. ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ നിമ്മിയിലെ മാറ്റം എന്നെ ഒരുപാട് വിഷമിപ്പിച്ചു. അവളുടെ സന്തോഷം പൂർണമായും ഇല്ലാതെയായി. അവളൊന്നും ചിരിച്ചു കണ്ടിട്ട് ദിവസങ്ങളായി. മുഖത്തെ ഐശ്വര്യവും പ്രസരിപ്പും ഒക്കെ എങ്ങോട്ടാ പോയി മറഞ്ഞു. കണ്ണൊക്കെ കുഴിഞ്ഞു കൺതടങ്ങളിലെ നിറമൊക്കെ മങ്ങിത്തുടങ്ങി. അവിടെ കറുപ്പു രാശി പടർന്നു. കഴിഞ്ഞു ഒരാഴ്ച കൊണ്ട് അവളുടെ രൂപം തന്നെ മാറിപ്പോയി… ആകെ ക്ഷീണിച്ച് മെലിഞ്ഞുണങ്ങി… നിമ്മി ആണോ എന്ന് തന്നെ സംശയം തോന്നുന്ന രൂപം. ഊണും ഉറക്കവും ഇല്ല. ഞാൻ ഒത്തിരി നിർബന്ധിക്കുമ്പോഴാണ് ഇത്തിരി എന്തെങ്കിലും കഴിക്കുന്നത്. അവളുടെ ശരീരത്തിനല്ല മനസ്സിനാണ് വേദന എന്നെനിക്കറിയാം… ആ വേദനയാണ് ഒരാഴ്ച കൊണ്ട് അവളുടെ രൂപം തന്നെ മാറ്റിയതെന്നും… എന്നും പുലർച്ചെ കുളിച്ചു പൂജാമുറിയിൽ വിളക്ക് കൊളുത്തിയിരുന്ന നിമ്മിയെ പിന്നെ ഞാൻ കണ്ടില്ല… ദൈവങ്ങളോട് പോലും അവള് പിണക്കം ഭാവിച്ചു…. ആരായാലും മാറിപ്പോകും… ജീവിതത്തിന്റെ കറുത്ത ഏടുകൾ മാത്രം തുറക്കപ്പെടുമ്പോൾ… ഇതിനകം തന്നെ അത്രയ്ക്കും അനുഭവിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു എന്റെ പെണ്ണ്…. ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ എന്റെ അരികിലായി എന്നോട് ചേർന്നിരിക്കുകയാണ് നിമ്മീ. അവളുടെ മുടിയിഴകളിൽ തഴുകിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ആ ഹൃദയ വേദനനയും ഞാൻ അറിയുന്നുണ്ട്….. പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ അവൾ എന്നോട് ചോദിച്ചു.. മഹിയേട്ടാ… ഞാൻ ഒരു കാര്യം ചോദിക്കട്ടെ?? ചോദിക്കേടോ.. ഈ മുഖവുരയുടെ ആവശ്യമില്ല എന്ന് ഞാൻ പലപ്പോഴും പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ? നമുക്ക് ജയറാം ഡോക്ടറിനോട് ഒന്ന് സംസാരിച്ചാലോ? അദ്ദേഹത്തിന് പരിചയത്തിൽ ആരെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിലോ? സർജ്ജറി ഒഴിവാക്കാനായാലോ?? നമ്മുടെ പൊന്നിനെ നമുക്ക് രക്ഷിക്കാൻ കഴിഞ്ഞാലോ? ട്രിവാൻട്രത്തെ ഏറ്റവും ഫേമസ് onchologist ആണ് ഇദ്ദേഹം.. ഡേവിഡ് സാറിനേക്കാൾ ബെറ്റർ option ജയറാമിന്റെ പക്കൽ ഉണ്ടാകുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. എന്നാലും ഞാൻ വിളിച്ചു നോക്കാം…. ഇങ്ങനെ ഒരു സാധ്യതയെപ്പറ്റി ഞാൻ എന്താണ് ആലോചിക്കാത്തത്? എന്തായാലും വിളിച്ചു നോക്കാം.ചിലപ്പോൾ എന്തെങ്കിലും പ്രയോജനം ഉണ്ടായാലോ? ഞാൻ റാമിനെ വിളിച്ചു. ഫസ്റ്റ് റിങ്ങിൽ തന്നെ അവൻ കാൾ എടുത്തു. നിന്നെ വിളിക്കാനായിട്ടാ ഞാൻ ഫോൺ എടുത്തത്. കുറച്ചു നാളായല്ലോ നിന്റെ കാൾ കണ്ടിട്ട്? എന്ത് പറ്റി? നമ്മളെയൊക്കെ മറന്നോ? ഞാൻ കാര്യങ്ങളൊക്കെ അവനോട് ചുരുക്കി പറഞ്ഞു. ടാ… ഇതിപ്പോ… ഡേവിഡ് സാറിനെ എനിക്കറിയാം… മിടുക്കനാണ്.. അദ്ദേഹം ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ സ്ഥിതിയ്ക്ക് മറ്റൊരു ഓപ്ഷൻ ഉണ്ടെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല… നീ ഒരു കാര്യം ചെയ്യൂ.. ഇത് വരെയുള്ള റിപോർട്സ് ഒക്കെ എനിക്ക് വാട്സ്ആപ്പ് ചെയ്യുകയോ മെയിൽ ചെയ്യുകയോ ചെയ്യൂ… ഞാനൊന്ന് നോക്കട്ടെ… എനിക്ക് പ്രതീക്ഷയൊന്നും തോന്നിയില്ല. എങ്കിലും നിമ്മിയ്ക്ക് ആശ്വാസമാകട്ടെ എന്ന് കരുതി ഞാൻ അവളോട് പറഞ്ഞു… അവൻ റിപ്പോർട്ട്‌ ഒക്കെ അയച്ചു കൊടുക്കാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. എന്തെങ്കിലും സാധ്യത ഉണ്ടെങ്കിൽ അവൻ വിളിക്കും. മ്മ്… ഉണ്ടാകുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല മഹിയേട്ടാ…….എന്റെ ജീവിതത്തിൽ നല്ലതൊന്നും ഉണ്ടാകില്ലല്ലോ? ഏയ്‌.. അങ്ങനെയൊന്നും ചിന്തിക്കാതിരിക്കേടോ…. എല്ലാം ശെരിയാകും… ഞാൻ അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാനെന്നോണം പറഞ്ഞു. , ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ പിറ്റേന്ന് നിമ്മിയ്ക്ക് കുറച്ചു വിരുന്നുകാർ ഉണ്ടായിരുന്നു… അവളുടെ ടീച്ചറമ്മയും ആനന്ദും പിന്നെ അവൾക്കു ഒത്തിരി സന്തോഷം ഉണ്ടാക്കുന്ന ഒരു സർപ്രൈസും…… അവൾ ഏറ്റവും അധികം സ്നേഹിക്കുന്നവരിൽ ഒരാൾ… അവൾ കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരാൾ… അവളുടെ ഫാദർ ! ഫാദറിനെ കണ്ടു നിമ്മി ഓടിപ്പോയി കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. കരയുകയായിരുന്നു അവൾ… സുഖമാണോ മോളേ? എത്ര നാളായി എന്റെ കുട്ടിയെ കണ്ടിട്ട്? സുഖമാണോ എന്നുള്ള ചോദ്യത്തിന് പറയേണ്ട മറുപടി എന്താണെന്നറിയാതെ അവൾ എന്നെ നോക്കി… ഫാദറിനോട്‌ മറുപടി പറയാനാകാതെ തല താഴ്ത്തി നിന്നു. ടീച്ചർ എന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു… ഫാദറിനോട്‌ ഞാൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല മോനേ…. മോൻ തന്നെ സംസാരിക്കു… ഞാൻ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ഫാദറിറിനോട് സംസാരിച്ചു…. എല്ലാം കേട്ടു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു… അദ്ദേഹം കരഞ്ഞു കൊണ്ട് നിമ്മിയുടെ മുടിയിൽ തഴുകി… എന്റെ കുട്ടി എല്ലാരുടെയും നന്മ മാത്രമേ ആഗ്രഹിച്ചിട്ടുള്ളു.. എന്നിട്ടും കർത്താവ്‌ അവളെ പരീക്ഷിക്കുകയാണല്ലോ? സംസാരിച്ചിരുന്നപ്പോഴാണ് പുറത്ത് കാറിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടത്?? ഈ സമയത്ത് ഇതാരാണ് എന്ന ചിന്തയോടെയാണ് ഞാൻ പുറത്തേയ്ക്ക് പോയത്. സിറ്റ് ഔട്ടിലേയ്ക്ക് കയറി വരുന്ന റാമിനെയാണ് കണ്ടത്. ആഹാ.. നീയോ?? എന്താടാ ഒരു മുന്നറിയിപ്പും ഇല്ലാതെ? എനിക്ക് ഇവിടെ വരാൻ എന്താ മുൻ‌കൂർ അനുവാദം വാങ്ങണോ? ഒന്ന്… പോടാ… നിനക്ക് ഒന്ന് വിളിക്കാരുന്നില്ലേ? നിന്നോട് നേരിട്ടൊന്നു സംസാരിക്കാൻ വന്നതാടാ… അവൻ എന്റെ തോളിൽ കൈ ഇട്ടുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു… എന്നാ വാ… ഞങ്ങൾ അകത്തേയ്ക്ക് കയറി.. ഫാദറിനു റാമിനെ പരിചയപ്പെടുത്തിക്കൊടുത്തു. തിരിച്ചും… ടീച്ചറും അമ്മയും നിമ്മിയും കൂടി അകത്തേയ്ക്ക് പോയി.. ഒപ്പം ആനന്ദും… ഞങ്ങൾ നിമ്മിയുടെ അസുഖത്തെക്കുറിച്ചു സംസാരിച്ചിരുന്നു… ടാ.. ഞാൻ വന്നത് നിന്നോട് ഒരു കാര്യം സംസാരിക്കാനാണ്. എന്റെ പരിചയത്തിൽ ഒരു onchologist ഉണ്ട്. one miss. ക്രിസ്റ്റീന…. ആള് ഇപ്പൊ അമേരിക്കയിലാണ്. അമേരിക്കയിലെ തന്നെ ഏറ്റവും ഫേമസ് onchologist… പ്രായം 30നോട്‌ അടുത്തേ ഉണ്ടാവുള്ളു… പക്ഷെ അപാര കഴിവാണ്.. ഈ പ്രായത്തിനിടയിൽ തന്നെ അവർ മരിക്കും എന്ന് ഉറപ്പുള്ള ഒരുപാട് രോഗികളെ ഭേദമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. 5% പോലും റിക്കവറി ചാൻസ് ഇല്ലാത്തവരെ രക്ഷപെടുത്തിയിട്ടുണ്ടെന്നാണ് കേൾക്കുന്നത്….അവർ എല്ലാ വർഷവും ഒരു മാസം ഞാൻ വർക്ക്‌ ചെയ്യുന്ന ഹോസ്പിറ്റലിൽ ഉണ്ടാകാറുണ്ട്. അടുത്ത week വരേണ്ടതാണ്. ആളിനെ ഞാൻ കോൺടാക്ട് ചെയ്‌തിരുന്നു. പക്ഷെ ഇത്തവണ 6 മാസത്തിനു ശേഷമേ ആള് നാട്ടിലേയ്ക്ക് വരുള്ളൂ….അവർക്ക് ഉടനെ നാട്ടിലേയ്ക്ക് വരാനാവില്ല എന്ന്.. പക്ഷെ 6 മാസം… അതുവരെ??? ഞാൻ നിശബ്ദനായി എല്ലാം കേട്ടിരുന്നു. ഞാൻ ഡേവിഡ് സാറുമായി കോൺടാക്ട് ചെയ്തു. തുടരും