നിഴലിന്റെ തണൽ ഇന്നെന്റെ ജീവന്റെ തോഴിയായ്, ഇന്നെന്റെ നിഴൽമാത്രമെന്റെ സ്വന്തം. ഞാനിരിക്കും നേരം ചാരത്തിരിക്കുന്നു; ഞാൻ നടക്കുംനേരം കൂടെ നടക്കുന്നു. ഇന്നീ വഴിയിലെൻ ദുഃഖത്തിൻ സാക്ഷിയായ്, ഇന്നെന്റെ സുഖത്തിലും ഒരൽപ്പം ചിരിക്കുന്നു. ശാന്തമാം രാത്രിയിൽ ചിന്തകളൊരായിരം കണ്ണുനീരാൽ എന്നെ പുൽകിടുമ്പോൾ; മൗനമായ് അവളെന്നെ തലോടി തണലേകുന്നു. എന്നിലെ മുറിവുകൾ സർവ്വരും മറന്നാലും എൻ നിഴൽ എന്നെയാഴത്തിൽ വായിക്കുന്നു. പ്രതീക്ഷതൻ പ്രകാശത്തിൽ ഞാൻ നടന്നീടുമ്പോൾ, സഖിയായവളെന്നും പിന്നിൽ നടക്കുന്നു. ഓർമ്മതൻ പ്രവാഹത്തിൽ എല്ലാം മറക്കുമ്പോൾ, നിനക്കായി ഞാൻ കൂടെയുണ്ടെന്നവളോതുന്നു. അവൾക്കറിയാം എൻ എകാന്തതതൻ ആഴം; ഒരിക്കലും പറയാത്ത എൻ വ്യഥകളും. എന്നിൽ വെളിച്ചം നിറയുന്ന നേരത്തും ദൂരേയിരുന്നവൾ പുഞ്ചിരി തൂകുന്നു. ഞാനറിയുന്നു ഇന്നെന്റെ നിഴലിനെ; എന്നും എനിക്കായി ശക്തിപകരുന്ന, എന്നിലെ സത്തയെ തിരിച്ചറിഞ്ഞീടുന്ന; ഉത്തമ സ്നേഹിതയായ്, പിരിയാത്ത സ്നേഹമായി. ഇനിയെനിക്കൊന്ന് ആ നിഴലിൽ ചുരുങ്ങണം ആരും കാണാതെ എന്നിലേക്കൊതുങ്ങണം. ✍️പവിഴമല്ലി #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #💌 പ്രണയം #🖋 എൻ്റെ കവിതകൾ🧾 #❤️ പ്രണയ കവിതകൾ #😥 വിരഹം കവിതകൾ