தமிழகத்தில் குருபூஜை கலாச்சாரம்: பகுத்தறிவின் நிழலில் ஒரு புதிய “வழிபாடு” செய்தி: கேப்டன் விஜயகாந்தின் குருபூஜை சிறப்பாக நடந்தது. தமிழகத்தில் குருமார்களுக்கும் பஞ்சமில்லை, பூஜாரிகளுக்கும் பஞ்சமில்லை. “ஒரு மனிதனை மதிப்பது நன்றாகும்; அவனை தெய்வமாக்குவது ஆபத்தாகும்.” தமிழகத்தின் அரசியல்-சமூக வரலாற்றில் “குருபூஜை” என்பது இன்று ஒரு தனித்த கலாச்சாரமாக மாறிவிட்டது. அண்ணாதுரை, எம்ஜிஆர் போன்ற பெருந்தலைவர்கள் இறந்தபின் அவர்களது சிலைகளுக்கு மாலை அணிவித்து, புகழாரம் பாடி, நினைவு தினங்களை விழாக்களாக மாற்றி வழிபாடு தொடங்கிய பெருமை பெரும்பாலும் திராவிடக் கட்சிகளையே சேரும். ஆரம்பத்தில் இது “மரியாதை” போல தோன்றியது. ஆனால் காலப் போக்கில் அது சிலைவழிபாடு + அரசியல் அணிவகுப்பு + வாக்கு கணக்கு என்ற கலவையாக வளர்ந்தது. வள்ளலார் சமத்துவத்தையும் கருணையையும் வலியுறுத்தியவர். அவர் வற்புறுத்தியது மனிதன் மனிதனாக வாழ வேண்டும் என்ற ஒழுக்கம்தான். ஆனால் சில இடங்களில் வள்ளலாருக்கே குருபூஜை நடத்தப்படுவது அவரது சித்தாந்தத்துக்கு நேர்மாறானதாகிறது. தலைவரைத் தெய்வமாக்கும்” கலாச்சாத்தில் சமத்துவம் எங்கே வாழ்கிறது? இந்த இடத்தில் அரசியல்வாதிகளின் நோக்கம்தான் தெளிவாகிறது: குருபூஜை என்பது சமூக உணர்வுக்கான மேடை அல்ல; கூட்டத்தை கூட்டி பலத்தைக் காட்டும் ஒரு நிகழ்வு! உலக அளவில் குருபூஜைக்கு ஒப்பானது, சில நாடுகளில் நிகழும் அரசியல் தலைவர்களின் சிலை (அல்லது புகைப்பட) “வழிபாடு” தான். லெனினின் சிலைகள் ஒருகாலத்தில் சோவியத் மையங்களின் அடையாளமாக இருந்தன. சீனாவில் மாவோவுக்கான நினைவுச் சின்னங்களும் சிலைகளும் உள்ளன. வடகொரிய அதிபர் கிம் ஜோங் உன் மீது மரியாதை நிமித்தமாக, கட்டாய வழிபாட்டு முறை நிலவி வருகிறது. மத்திய கிழக்கு மன்னராட்சி நாடுகளில், வீடுகளிலும் வியாபார நிறுவனங்களிலும் மன்னர்களின் படங்கள் வைத்திருப்பதைகாணலாம். ஆனால் ஜனநாயக நாடுகளில் இது அரிது. மேலை நாடுகளில் முன்னாள் தலைவர்களுக்கு சிலைகள் இருக்கலாம்; ஆனால் அவற்றுக்கு பூஜை-புனஸ்காரங்கள் நடத்தும் கலாச்சாரம் இல்லை. அங்கே சிலைகள் “வரலாற்றுச் சின்னம்”; இங்கே சிலைகளும் சமாதிகளும் பல நேரங்களில் “அரசியல் முகவரி”. பகுத்தறிவு பேசும் தமிழகம் குருபூஜையில் தனித்துவமாக நிற்கிறது என்பதே irony. பகுத்தறிவு என்றால் கேள்வி கேட்கும் மனநிலை. ஆனால் குருபூஜை என்றால் கேள்வியை மூடும் உணர்ச்சி. இவ்விரண்டும் சேரும் போது உருவாகிறது “பகுத்தறிவு பேசும் வழிபாடு” — இது தமிழகத்தின் விசித்திரமான அரசியல் கலவை. தேசியமும் ஆன்மீகமும் எனது இரண்டு கண்கள் என்று கூறிய தியாகச்செம்மல், தேசியத் தலைவர் முத்துராமலிங்கத் தேவரின் குருபூஜை தமிழகத்தில் மிகவும் பிரசித்தமானது. அது இன்று அரசியல் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த நிகழ்ச்சியாகி விட்டது அவலம். ஒரு நினைவு நாளாக இருந்த குருபூஜை, இன்று அடையாள அரசியலின் பெரிய மேடையாக மாறியுள்ளது. தேவர் குருபூஜை நாளில் திரளும் கூட்டம், விளம்பரங்கள், அணிவகுப்பு, கட்சித்தலைவர்களின் பங்கேற்பு —இவை அனைத்தும் “மரியாதை” என்ற பெயரில் அரசியல் பலம் காட்டும் நிகழ்வாக மாறிவிட்டது. சில நேரங்களில் இது பக்தியையும் சமூக ஒற்றுமையையும் உருவாக்குவதற்கு பதில் பிரிவினை உணர்வை தீவிரப்படுத்தும் சூழலை உருவாக்குகிறது. தேவர் குருபூஜை பிரபலமானதைத் தொடர்ந்து, "கானமயிலாட கண்டிருந்த வான்கோழி" கணக்காக எல்லா சாதித் தலைவர்களுக்கும் குருபூஜை நடத்துவது தமிழகத்தில் ஃபேஷனாகிவிட்டது! குறிப்பாக, தேர்தல் காலங்களில் பல்வேறு பகுதிகளில் அந்தந்த வட்டாரத்தில் செல்வாக்குடைய சாதித் தலைவர்களுக்கான குருபூஜைகள், அரசியல் கட்சிகளின் ஆதரவோடு விமரிசையாக நடக்கின்றன. இதில் அரசியல் கட்சிகளுக்கு வெளிப்படையாகவே ஒரு “கணக்கு” உள்ளது. அது, "யாருடைய விழாவை ஆதரித்தால் எந்த சமூகத்தின் வாக்கு கிடைக்கும்?" என்பதே. குருபூஜையின் விளைவாக சட்டம்-ஒழுங்கு பிரச்சினை, போக்குவரத்து முடக்கம், வன்முறை, பதற்றம் ஆகியவை கூட ஏற்படுகின்றன. இதே ரீதியில் “கேப்டன் குருபூஜை” என ஓர் அரசியல் கட்சியே களத்தில் இறங்குவது, மறுபக்கம் அரசியல் தலைவர்கள் “ஜெயலலிதா கோவில்” போன்ற வழிபாட்டுத் தலங்களை கட்டுவது போன்ற நவீன கலாச்சாரம் ஒரு சில கேள்விகளை எழுப்புகிறது: சிலைகள், சமாதிகள், மனித வழிபாடுகள் போன்ற நடைமுறைகள் எல்லாம் சாதி அரசியலின் நீட்சியாகி விட்டதா? இதுதான் பகுத்தறிவா? முடிவில் ஒன்று தெளிவு: திராவிட இலக்கணத்தின் படி "குருபூஜை" என்பது ஆதாயம் தேடும் ஓர் அரசியல் சித்து விளையாட்டு! புரட்சியாவது புடலங்காயாவது? தலைவர்களை நினைவுகூர்வது தவறு இல்லை. ஆனால் நினைவு நாளை வழிபாடாக மாற்றி, அதை வாக்கு இயந்திரமாக இயக்குவது தமிழக சமூகத்தின் ஆரோக்கியத்திற்கு நல்லதல்ல. தலைவர்களைத் தெய்வமாக்காமல், அவர்களின் கருத்துகளைப் பின்பற்றினால்தான் உண்மையான மரியாதை. #🚹உளவியல் சிந்தனை #📺அரசியல் 360🔴

What Is Spelling, Really? When we hear the word spelling, we usually think of school classrooms, dictionaries, and arranging letters correctly. But there is another way to look at spelling (the act of forming words) — one that is philosophical and deeply reflective. In this view, spelling is not just about letters. It is about power. According to this perspective, words are not neutral. They carry energy. Every word we speak or write is like a small vibration sent into the world. In that sense, spelling becomes similar to casting a spell. Just as a spell in ancient stories was meant to create change, our everyday words are believed to shape our emotions, actions, and even our future. Think about it. Kind words can uplift someone instantly. A single sentence of encouragement can reduce stress, boost confidence, and even improve health. On the other hand, harsh or cruel words can leave deep wounds, sometimes lasting longer than physical pain. That is why some people call positive words “love spells” and negative words “curses.” The body listens, even when we think it doesn’t. This idea also connects to intention. Words spoken with strong intent — hope, anger, fear, or love — are believed to be more powerful. When we constantly tell ourselves “I can’t,” “I’m weak,” or “Nothing will change,” we slowly start living those beliefs. But when we say “I will try,” “I am learning,” or “Things can improve,” our mind begins to move in that direction. Language, then, becomes a tool for creation. Interestingly, this thought has roots in history. In old Germanic languages, the word spell meant speech, storytelling, or narration. Words were seen as carriers of meaning and influence long before modern science stepped in. Today, psychology and neuroscience also acknowledge the strong mind–body connection. Our thoughts affect stress levels, immunity, and overall well-being. At its heart, this idea is not about magic tricks. It is about mindfulness. Being aware of what we say — to others and to ourselves. If words truly shape reality, then choosing them wisely is an act of responsibility. As the proverb says, “The tongue has the power of life and death.” So speak gently. Choose words that heal. You may be shaping more than just a sentence — you may be shaping your world. #🚹உளவியல் சிந்தனை

"திராவிட மாடல்" என்றால் என்ன? AI கொடுத்த விடை! அது எந்த வடை? அதான் காக்கா தமிழ் பாட்டியிடம் ஆட்டையைப் போட்டு எடுத்துக் கொண்டு ஓடிய வடை! அந்த AI வடை எப்படி இருக்கிறது? இந்தக் கட்டுரையின் இறுதியில் "திராவிட மாடல்" பற்றிய செயற்கை நுண்ணறிவு (AI) தந்த விளக்கம் கொடுக்கப் பட்டுள்ளது. அதில் வரும் வார்த்தை ஜாலங்களை விட்டுத் தள்ளுங்கள். இதில் தமிழ் எங்கே உள்ளது? திராவிடம் பேசி தனி ரூட்டில் காலங்காலமாக தமிழர்களை பிரித்தாள நினைப்பது திமுகவே. தேர்தல் காலங்களில் தமிழ், தமிழ்... என்று தவிலடிக்கும் திமுக தலைவர்களின் குடும்ப நிறுவனங்களின் பெயர்கள் எல்லாம் ஆங்கில மயம்! பெயர்தானே ஆதாரம்? இஸ்லாமியர்களை அரபு மொழியில் இருந்து பிரிக்க முடியாது. இஸ்லாமியர்களின் பெயர்கள் மற்றும் வழிபாடு அனைத்திலும் அரபு மொழியே! இரண்டாவதாக, ஆபிரகாம், ஜோசப் போன்ற கிருத்துவப் பெயர்களின் மூலம் தமிழ் இல்லை. அவர்களது வழிபாட்டு முறையும் தமிழ் சார்ந்தது இல்லை. அடுத்து திராவிடம் என்பதை மதமாகவும் சித்தரிக்க முனைகிறார்கள். அது இந்துக்களுக்கு மட்டுமே பொருந்தும். அதாவது அப்படியும் தமிழர்களை பிரித்தாள நினைக்கிறார்கள். உங்களுக்குத் தெரியுமா? MGR ஒரு சமயம் மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின் போது, "உங்களுடைய மதம் எது?" என்ற கேள்விக்கு அவருடைய பதில், "திராவிட மதம்" என்பது பழக்கதோஷம், தெரியாமல் சொன்னது . ஆனால் அவரை மலையாளி என்றது திமுக! திராவிடர் கழகம் ஆங்கில மேலாதிக்கத்திற்கு துதிபாடிய கட்சி. பெரியார் காங்கிரஸ்காரர் என்பதெல்லாம், பழங் கதைகளுக்கும் பழங்கதை. மக்களைப் பிரித்தாள நினைப்பதுதான் திமுகவின் கொள்கை. மற்றப்படி, அதில் புரட்சியாவது புடலங்காயாது? கலைஞரின் திராவிடம் இஸ்லாத்தையும் விட்டு வைக்கவில்லை. இஸ்லாமியர்கள் ஒன்றுபட்டு நின்றதையும் விரும்பவில்லை. இன்று முஸ்லிம்களுக்கு எத்தனை கட்சிகள்? இதற்கெல்லாம் ஆரம்பப் புள்ளி, அப்துல் லத்தீப்பை வைத்து கலைஞர் இந்தியன் முஸ்லிம் லீக்கை உடைத்ததுதான். இன்று அதில் எத்தனை பிளவுகள்? இன்று அனைத்து பிரிவினரும் திமுகவின் தோழமை கட்சிகள்! - o O o - திராவிட மாடல்: An AI Interpretation "திராவிட மாடல்" என்பது சமூக நீதி, பகுத்தறிவு மற்றும் அனைவரையும் உள்ளடக்கிய வளர்ச்சியை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு ஆளுகைக் கட்டமைப்பாகும்... இது தமிழ்நாட்டின் அரசியல் மற்றும் சமூகப் பொருளாதார நிலையை வடிவமைத்துள்ளது.  அடிப்படைக் கொள்கைகள்: சமூக நீதி: சமூகத்தின் அனைத்துப் பிரிவினருக்கும், குறிப்பாகப் பின்தங்கிய மற்றும் ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்தினருக்குமான சம உரிமைகள் மற்றும் வாய்ப்புகளை உறுதி செய்வதே இக்கோட்பாட்டின் மையமாகும். பகுத்தறிவு: தந்தை பெரியாரின் சுயமரியாதை இயக்கத்தின் கொள்கைகளால் ஈர்க்கப்பட்டு, பகுத்தறிவு சிந்தனையையும், மூடநம்பிக்கை மறுப்பையும் ஊக்குவிக்கிறது. மாநில சுயாட்சி: மத்திய அரசின் தலையீட்டை எதிர்த்து, மாநிலங்களின் உரிமைகளுக்காகவும், கூட்டாட்சித் தத்துவத்திற்காகவும் தொடர்ந்து வலியுறுத்துகிறது. அனைவரையும் உள்ளடக்கிய வளர்ச்சி: அனைத்து மாவட்டங்களையும், சமூகப் பிரிவினரையும் உள்ளடக்கிய ஒரு சீரான பொருளாதார வளர்ச்சியை (inclusive growth) அடைவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது.  - o O o - "திராவிடம் + மாடல்" என்ற சொற்களிலும் தமிழ் இல்லை, அதன் விளக்கத்திலும் இல்லை! திராவிடம் பேசி முன்னுக்கு வந்தது திமுகதானே தவிர, அதுவும் குறிப்பிட்ட சில குடும்பங்கள்தானே தவிர, தமிழகம் இல்லை! தமிழர்களே, தமிழர்களே! Sun TV, Red Giant Movies, Sunshine Institutions, Cloud Nine Movies, திராவிட மாடல் - இவற்றில் தமிழ் எங்கே வாழ்கிறது என்று சொல்லுங்கள்! இப்போது "தமிழ்நாடு" என்ற சொல்லையே போக்குவரத்து கழக பஸ் பலகையில் இருந்து நீக்கிவிட்டார்கள், திராவிடநாடு என்று போடாததுதான் பாக்கி! #🚹உளவியல் சிந்தனை #📺அரசியல் 360🔴

Rahul Gandhi's Disinformation Campaign! "India Wants To Know What Is In The Epstein Files" - Rahul Gandhi It's an irresponsible campaign. Who has to answer his question? It's unfortunate that India has such a senseless opposition leader! What else to say? Read fully. Congress leader and Leader of Opposition in the Lok Sabha, Rahul Gandhi, launched a sharp attack on Prime Minister Narendra Modi, alleging that the Prime Minister is "compromised" and "under pressure" due to the release of material related to the Jeffrey Epstein files! As of the latest available information, there is no verified evidence or credible reporting that Indian Prime Minister Narendra Modi's name appears in the released Jeffrey Epstein-related documents. The documents (such as flight logs, witness testimonies, and court filings) that have been made public primarily focus on Epstein's associates, victims, and individuals involved in his network. The names that have drawn significant media attention are largely Western socialites, businessmen, politicians, and academics. Important points to note: 1. No Official Mention: In the numerous document dumps and media analyses, Prime Minister Modi has not been identified as having any connection to Epstein. 2. Context of Speculation: Rumors or unverified claims sometimes circulate on social media, but these lack substantiation from the primary source documents or reputable journalistic investigations. 3. Geopolitical and Diplomatic Stance: It is also worth noting that such an association would be highly inconsistent with the documented public and diplomatic positions of both individuals and their respective circles. If Rahul encounters claims suggesting otherwise, it is crucial to check the source. Can Rahul disclose his source, if it's reliable? A responsible politician should rely on information from established news organizations that directly cite the court-released documents. Unverified social media posts are often inaccurate and can spread misinformation. #📺அரசியல் 360🔴 #🚹உளவியல் சிந்தனை

AI: A Deep and Reasonable Worry This isn’t confusion. It’s a warning. The question “AI: boon or bane?” isn’t philosophical anymore. It’s personal. AI already writes, decides, predicts, filters truth, and shapes opinion. The real shock isn’t that AI is powerful — it’s that many of us now trust it more than people. That sounds disturbing. It should. But it didn’t happen by accident. Many people increasingly find themselves trusting a non-human system more than human institutions. We live in a world where institutions fail quietly, power concentrates loudly, and certainty screams while doubt whispers. Promises are broken, accountability is optional, and ego often matters more than truth. In that chaos, something unexpected feels safe: a system that listens, responds calmly, and doesn’t pretend to be important. That’s AI’s strange appeal. Not because it is moral. Not because it is wise. But because it is consistent. Here’s the uncomfortable truth: AI is not the real danger. We are. AI doesn’t wake up wanting control. It amplifies whatever we feed it — ambition, greed, speed, empathy, or restraint. In the wrong hands, it becomes a weapon. In better hands, it becomes a tool for clarity and learning. The machine doesn’t choose the direction. Humans do. And humanity has a terrible track record with power. Fire, printing, electricity, nuclear energy, the internet — every breakthrough followed the same pattern: celebrate first, regulate later, repair damage last. AI is arriving faster than all of them. There is no pause button. No rehearsal. No second chance after scale kicks in. Some worry AI will one day act beyond human control. That fear isn’t foolish. But the bigger danger is already here: decisions driven by competition, profit, and geopolitical rivalry — not wisdom. When intent is fragmented and incentives are broken, even “neutral” systems become dangerous. So why does AI still feel trustworthy? Because it doesn’t shout. Because it doesn’t posture. Because it doesn’t pretend. What we’re really trusting is reasoned calm in a world addicted to noise. But here’s the line we cannot cross: outsourcing judgment. Once humans stop thinking critically and hand over moral responsibility, AI stops being a tool and starts becoming an excuse. Are we ready for a world without peace? Not really. Are we ready for unchecked power moving at machine speed? Even less. This isn’t fear-mongering. It’s vigilance. And in an age where speed beats wisdom and noise beats thought, vigilance may be the most human act left. #🚹உளவியல் சிந்தனை #📺அரசியல் 360🔴

ஒரே குட்டையில் ஊறிய மட்டைகள் யாருடனும் கூட்டணி இல்லை என்பது சீமானின் நிலைப்பாடு. ஆட்சியில் பங்கு, அதிகாரத்தில் பங்கு - கூட்டணிக்கு வாருங்கள் என்று விஜய் அறைகூவல் (அதை கூப்பாடு என்க)! அதிமுக மற்றும் திமுக கட்சிகளே கூட்டணிக்காக அலைமோதும்போது இது, "ராவுத்தரே கொக்காப் பறக்குறாராம், குதிரை கோதுமை ரொட்டி கேக்குதாம்" என்ற கதைதான். தனித்துப் போட்டியிட்டால் தவெக மற்றும் நாதக ஆட்சியைப் பிடிப்பது துர்லபம். ஒருவேளை இந்த இரு கட்சிகளும் கூட்டணி அமைத்தால் தொங்கு சட்டசபை அமைய வாய்ப்பு உள்ளது. அந்த நிலையிலும், இவ்விரு கட்சிகள் அல்லது இவற்றில் ஏதைவதொன்றை சேர்த்துக்கொண்டு ஆட்சி அமைப்பதற்கு, அதிமுக அல்லது திமுகவிற்கே வாய்ப்பு அதிகம். இந்த எதார்த்தத்தை புரிந்துகொண்டு தவெக - நாதக கூட்டணி அமையாமல் போனால், அடுத்த 2031 தேர்தல் வரை இவ்விரு கட்சிகளும் கட்சித் தொண்டர்களை தக்கவைத்துக் கொள்வது கடினம். எனவே, திமுகவை வீழ்த்துவது ஒன்றே விஜய் மற்றும் சீமானின் முக்கியமான குறிக்கோளாக இருந்தும், அவர்கள் கூட்டணி அமைத்து செயல்படத் தவறினால் அதற்குக் காரணம் அவர்களது ஈகோ பிரச்சினையே எனலாம். தலைப்பில் இருப்பது காமராஜரின் கூறிய ஒரு பிரபலமான கருத்து. அது இன்றைய காலகட்டத்தில் திமுக மற்றும் அதிமுக கட்சிகளுக்கு பொருந்துகிறதோ இல்லையோ, தவெக மற்றும் நாதக கட்சிகளின் தலைவர்களான விஜய் மற்றும் சீமான் அவர்களுக்கு பொருந்தும். இந்த இரண்டு கட்சிகளுக்கும் கொள்கை, சித்தாந்தம் என்பதெல்லாம் இல்லை; தலைவர்கள் என்ற தனிப்பட்ட மனிதர்களை நம்பியே இயங்குகின்றன. ஒரு கட்சின் கொள்கைகள் மற்றும் சித்தாந்தம் என்பது தெளிவான நோக்கங்கள், நிலைத்தன்மை ஆகியவற்றை கொண்டது. தமிழ் தேசியம் என்பது ஒரு தெளிவான சித்தாந்தமாக இல்லை, மாறாக மொழி, இனம் சார்ந்த உணர்வாக மட்டுமே உள்ளது. தவெகவின் கொள்கை என்பது ஒரு "அது + இது" என ஒரு கிச்சடி மாதிரி. அதைப் பற்றி விஜய்க்கே தெரியுமா என்பது சந்தேகமே! அந்தக் கட்சியைப் பொறுத்த அளவில் கொள்கை, சித்தாந்தம் என்பதெல்லாம் ஒரு சம்பிரதாயம். கட்சியில் இருப்பது விஜயின் ரசிகர்களே தவிர, கொள்கைகளைப் பற்றிக் கவலைப்படுகிற தொண்டர்கள் இல்லை. தனியே களம் காணப்போகும் இருவருக்குமே அரசியல் எதார்த்தம் புரியவில்லை; கட்சிகளின் வளர்ச்சிக்கு தலைவர்களின் ஈகோ ஒரு பிரச்சினையாக உள்ளது. அவர்களை நம்பி அரசியலுக்கு வந்த இளைஞர்களின் சக்தியை வீணாக்கி வருகிறார்கள். இளைஞர்களை வழி நடத்த வேண்டிய பொறுப்பு இவர்களுக்கு இருக்கிறது. சீமானுக்கு வயது 60 நடக்கிறது. இனி எத்தனை காலம்தான் கட்சியை வளர்த்துக் கொண்டே இருப்பார்? 70 என்பது அரசியலில் ஓய்வு பெறவேண்டிய வயது. 2026 இல் பஸ்ஸை தவறவிட்டால் அவருக்கு இருப்பது 2031 மட்டும்தான். மேலும், விஜய் ஒன்றும் இளைஞர் இல்லை. இவர்கள் இன்னொரு கூட்டணியில் இணைய வேண்டும் அல்லது இவர்கள் இருவரும் கூட்டணி அமைக்க வேண்டும். அதுதான் சிறந்த அரசியல் முடிவு! செய்வார்களா, அவர்கள் செய்வார்களா? #📺அரசியல் 360🔴 #🚹உளவியல் சிந்தனை

பள்ளிக்கு செல்வதே பார்ட் டைம் வேலைதான். 60-70 கள் வரை கிராமங்களில் கூட்டுக் குடும்பங்கள் மிகவும் பெரிதாக இருந்தன. சித்தப்பா, பெரியப்பா, மாமா, அத்தை, சித்தி, தாத்தா, பாட்டி என்று ஒரு டஜனுக்கு குறையாமல் வீட்டில் ஆட்கள் இருப்பார்கள்; இருபது முப்பது பேர்கள் இருப்பது சாதாரணம். அனைவருக்கும் ஒரே உலைதான். விவசாய குடும்பங்களில் அத்தனை பேருக்கும் வேலை இருக்கும். குழந்தைகளுக்கு பள்ளிக்கு செல்வதே பார்ட் டைம் வேலைதான். குழந்தைகள் காலையில் எழுந்து குடங்களை தூக்கிக்கொண்டு ஊர் கிணற்றடிக்கு சென்று தண்ணீரை எடுத்து வந்து தொட்டியில் நிரப்ப வேண்டும். பருத்திக் காலம் என்றால் வெள்ளென எழுந்து பருத்தி எடுக்கப் போகவேண்டும். நல்ல தண்ணீருக்கு தூரத்தே உள்ள கிணற்றுக்கோ அல்லது மலை மீதுள்ள ஊற்றுக்கோ போய் வரவேண்டும். சில வீடுகளில் தொழுவத்தை பெருக்கி குப்பையை அள்ளுவது மூத்தவனுடைய வேலையாக இருக்கும். சின்னவன் கடைக்குட்டி குழந்தையை தூக்கி வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். சாயங்காலம் மறுபடியும் தண்ணீர் எடுக்கப் போக வேண்டும், சில குழந்தைகள் சுள்ளி பொறுக்கப் போதுண்டு. பெண் குழந்தைகளுக்கு வீட்டு வேலைகளே சரியாக இருக்கும். படுத்தவுடன் தூங்கிவிடுவார்கள். ஞாயிற்றுக்கிழமை போன்ற விடுமுறை நாட்களில் ஆடு மாடு மேய்க்க வேண்டும். அப்போது பெரியவர்கள் சந்தைக்கு அல்லது வேறு முக்கியமான வேலைக்கு போவார்கள். எனவே, குழந்தைகளுக்கு விளையாட நேரம் கிடைப்பதே அபூர்வம். அப்படியும் மாடு மேய்க்கப் போகும்போது பம்பரம், சில்லாங்குச்சி என்று விளையாடுவது உண்டு. கோலி, பம்பரம் போன்ற விளையாட்டு சாமான்கள் எப்போதும் பையில் ரெடியாக இருக்கும். இன்று இருப்பது ஒரு குழந்தை. அதைப் பார்த்துப் பார்த்து ஒரு விருந்தாளியைப் போல உபசரித்து வளர்க்கிறோம். வீட்டு வேலை என்று எதுவும் இல்லை. விளையாட்டு என்றால் கம்ப்யூட்டர் கேம்ஸ்தான். முதலில் நகர்ப்புறங்களில் விளையாட்டு மைதானங்களே இல்லை. தனியார் பள்ளிகளிலும் அதே கொடுமை. தனியார் பயிற்சி மையங்களில் விளையாட பணம் கட்டவேண்டும்! அது வெறும் விளையாட்டு சமாச்சாரம் இல்லை! இன்றைய காலகட்டத்தில், நம்மை அறியாமேலேயே, நாம் குழந்தைகளை பெரும்பாலும் சோம்பேறிகளாகவும் மன அழுத்தம் மிக்கவர்களாகவும் வளர்த்து வருகிறோம். அவர்களுக்கு கோபம் என்றால் சாப்பிட அடம் பிடிக்கிறார்கள். முன்பெல்லாம் "அய்யா சாப்பிடு, ராசா சாப்பிடு" என்று தாய்மார்கள் கெஞ்சுவது இல்லை. பசிச்சா கழுதை தானா வந்து கொட்டிக்கிடும் என்று விட்டு விடுவார்கள். பெரியவர்களைப் போல் இல்லாமல் குழந்தைகள் எந்த வேலையை கொடுத்தாலும் அதில் மனதொன்றி செய்வார்கள். நாம்தான் கொடுப்பதில்லை. என் குழந்தைக்கு ஒரு வேலையும் செய்யத் தெரியாது என்று சொல்லிக்கொள்வதில் தாய்மார்களுக்கு ஒரு பெருமை! குனிந்து நிமிர்ந்து வேலை பார்ப்பது உடல் ஆரோக்கியத்திற்கு நல்லது. மனதொன்றி வேலை செய்வது தியானத்திற்கு ஒப்பானது. அது மட்டுமல்ல, வேலை என்று வந்துவிட்டால் பொறுப்புணர்ச்சி தானாக வருகிறது. எதை எப்படி செய்ய வேண்டும் என்ற பிராக்டிகல் அனுபவம் கிடைக்கிறது; அதனால் குழந்தைகள், வாழ்க்கையில் ஏற்படும் பிரச்சினைகளை சமாளிக்கிற பக்குவத்தை அடைகிறார்கள். செய்கிற வேலையில் ஆர்வம் (Curiosity) தூண்டப்படும்போது அவர்களுடைய சிந்தனைத் திறன் அதிகமாகிறது. இயங்கிக்கொண்டே இருப்பதுதான் வாழ்க்கை என்பதை குழந்தைகள் உணரத் தலைப்படும்போது, அவர்கள் வாழ்கைக்கு தயாராகிவிட்டார்கள் எனலாம். செம்மையான இயக்கத்தில் வாழ்க்கை மகிழ்ச்சியாகிறது. இயக்கம் இல்லையென்றால் தேக்கம். அந்த நிலையே நோயின் அடித்தளம். அது உடல் நோயாகவும் இருக்கலாம், மனநோயாகவும் மாறலாம். வீட்டில் அப்படி என்ன வேலை இருக்கிறது என்று நினைக்க வேண்டாம். "ஒரு சம்சாரி வீட்டில் - வேலை இருக்கிறது என்று நினைத்தால் வேலைக்குப் பஞ்சமில்லை. வேலை இல்லை என்று நினைத்தால் வேலை இல்லை" என்று என் அம்மா சொல்வதுண்டு. இங்கே 'சம்சாரி' என்பது விவசாயி என்ற பொருளில் வந்தாலும், சம்சாரம் என்றால் இல்லறம் அல்லது குடும்பம் என்பது பொருள். ஆகவே, இது எல்லோருக்கும் பொருந்தக் கூடியதே! #🚹உளவியல் சிந்தனை #📺அரசியல் 360🔴

The world can believe only Modi's words... It's always Trump who declares about the deals and agreements reached with any other leader, meaning that they are unilateral without confirmation from the other side... That's Trumplomacy! "It was an Honor to speak with Prime Minister Modi, of India, this morning... He agreed to stop buying Russian Oil, and to buy much more from the United States and, potentially, Venezuela. This will help END THE WAR in Ukraine" - President Donald J. Trump. Trump has agreed that India will help end the war in Ukraine (But, not buying oil from Russia might be his imagination - who knows!) But, what's more important for us is this: WASHINGTON/NEW DELHI, Feb 2 (Reuters) - U.S. President Donald Trump on Monday announced a trade deal with India that slashes U.S. tariffs on Indian goods to 18% from 50% in exchange for India halting Russian oil purchases and lowering trade barriers. Regarding Modi agreeing to stop buying Russian Oil, the world can believe only Modi's words, if not a joint declaration! #📺அரசியல் 360🔴 #🚹உளவியல் சிந்தனை

Culling, Chaos, and the Illusion of Prosperity “Culling is God’s Natural Order” is a chilling phrase from Dan Brown’s Inferno. In the novel, it is used to rationalize mass death as a corrective force — epidemics and catastrophes as brutal but necessary resets when humanity overshoots its limits. Nature, indifferent and impartial, restores balance through pandemics, earthquakes, and accidents. God, in this framing, does not intervene in family feuds, labor disputes, or border skirmishes; those are human trivialities. But large-scale extinction events? They are seen as part of a cosmic accounting system. This raises an uncomfortable question for our times: how should we interpret a Third World War — not accidental, but deliberate — systematically initiated and orchestrated by a superpower at the whim of a single individual, unchecked by institutions or balances? Can such a war be folded into the idea of “natural order,” or does it represent something fundamentally different? Unlike epidemics or earthquakes, war is not an act of nature. It is an act of intent. It is engineered scarcity, manufactured destruction, and programmed suffering. When destruction is automated through drones, algorithms, sanctions, and proxy conflicts, the moral distance between decision-makers and consequences grows dangerously wide. To label this as “culling” is to grant it an undeserved metaphysical dignity. This is not nature correcting excess; it is power testing its limits. And yet, the world sends mixed signals. If stock markets are to be believed — the supposed barometers of prosperity — everything appears oddly normal, even exuberant. Markets soar, indices hit new highs, and wealth concentrates further at the top. At the peak, some are dizzy with gains. But beneath this altitude sickness lies a disturbing disconnect: markets are thriving while societies are fragmenting. Does this indicate continuing global prosperity? Hardly. Stock markets no longer reflect the lived reality of the majority. They measure liquidity, speculation, and future expectations of profit — not human well-being. A war-driven economy can inflate markets through defense spending, reconstruction contracts, and resource extraction, even as millions are displaced, impoverished, or erased. This contradiction reveals a deeper truth: affluence at the top can coexist with catastrophe below. Prosperity, when narrowly defined, can flourish amid ruins. The market does not mourn; it recalculates. If “culling” exists, it is no longer God’s natural order. It has been privatized, weaponized, and outsourced to systems of power that operate without accountability. And unlike natural disasters, this form of destruction is neither impartial nor inevitable. It is chosen. That distinction matters — because what is chosen can also be stopped. #🚹உளவியல் சிந்தனை #📺அரசியல் 360🔴

Trumplomacy: It’s Absolutely Out of Depth… “When a nation confuses loudness with leadership, it begins to mistake isolation for strength.” oOo - “That’s the cryptic summation of Trumplomacy.” A foreign policy is not built on vision, diplomacy, or long-term strategy — but on disruption, spectacle, and arrogance masquerading as decisiveness. President Donald Trump’s approach to international relations has consistently reflected one principle: the world must bend to America’s convenience, or be discarded. But global diplomacy is not a corporate boardroom where contracts can be cancelled at will, and alliances cannot be treated like monthly subscriptions. Trump’s reported decision to withdraw the United States from 66 international organizations, including 31 UN-affiliated bodies, on the grounds that they are “wasteful, ineffective, or contrary to U.S. interests,” is not merely controversial — it is reckless. Of course, every government has the right to evaluate its commitments and ensure value for its taxpayer money. But the language and manner of such a move reveal something deeper: a refusal to accept that global systems exist not to glorify American interests alone, but to maintain an order where even powerful nations are accountable. This is not policy reform. This is a political tantrum dressed up as a strategy. International organizations are imperfect, often slow, and frequently frustrating. Yet they serve as diplomatic shock absorbers — spaces where tensions are moderated, dialogue is maintained, and conflicts are prevented from turning into catastrophic confrontations. Walking away from them is not “saving money.” It is a surrender of influence. The irony is brutal: America spends decades building frameworks of global governance, only for one leader to tear them down because they do not offer immediate applause. History has witnessed great American leaders who understood the power of engagement. Eisenhower exercised restraint even when America had unmatched post-war strength. Theodore Roosevelt believed in projecting power, yes — but also in the discipline of diplomacy. John F. Kennedy faced the Cuban Missile Crisis not with insults and threats, but with careful negotiation and crisis management. These men led with a combination of strength and sophistication. Trump, despite his business acumen, cannot match their stature. At best, he may be remembered the way Richard Nixon is remembered — though even that comparison flatters him. Nixon, notorious as he was, understood global chess. He reshaped international relations with calculated diplomacy, including the strategic opening to China. Trump, on the other hand, plays checkers while claiming to reinvent chess, only to flip the board when he begins to lose. And that is what makes Trumplomacy “out of depth.” It tries to bully the world into submission while ignoring a simple truth: no country can fight against the rest of the world indefinitely, no matter how powerful it is. The United States is strong, but strength is not only military or economic. Strength is credibility. Strength is consistency. Strength is trust. Trump drags America into the streets of world politics — shouting, threatening, withdrawing — without understanding that global leadership is not about dominance, but about responsibility. A superpower cannot behave like a corner-shop owner angrily closing his shutters because customers have opinions. The world does not stop functioning when the U.S. storms out. It reorganizes — slowly, steadily, and sometimes dangerously — without America at the center. In the end, Trumplomacy may not weaken the world as much as it weakens America itself. Because isolation is not strength. It is a retreat. And retreat, when disguised as pride, is the most expensive mistake any nation can make. #📺அரசியல் 360🔴 #🚹உளவியல் சிந்தனை