"என்னவள் தான், ஆனால் எனக்கானவள் அல்ல" – இந்த வரிகளில் இருக்கும் வலி மிகவும் ஆழமானது. உரிமை கொண்டாட மனம் துடித்தாலும், எதார்த்தம் அதைத் தடுக்கும் அந்த உணர்வை ஒரு சிறிய கதையாக இங்கே விவரிக்கிறேன்:
நிழல் தேடும் நிஜம்
அவள் இப்போதும் அவன் அருகில் தான் அமர்ந்திருந்தாள். அவள் சிரிக்கும்போது கன்னத்தில் விழும் அதே குழி, பேசும்போது அசைக்கும் அதே கைகள். அவனுக்குள் ஆயிரம் நினைவுகள் அலைமோதின.
"என்ன யோசிக்கிற?" என்று அவள் கேட்டபோது, அவனால் உண்மையைச் சொல்ல முடியவில்லை.
மனதிற்குள் அவன் நினைத்துக்கொண்டான்: "நீ எப்போதும் என் நினைவுகளில் வாழும் 'என்னவள்' தான். ஆனால், என் வாழ்க்கையில் என்னுடன் வாழப்போகும் 'எனக்கானவள்' இல்லை."
அவளுடைய மகிழ்ச்சி, துக்கம், வெற்றி என எல்லாவற்றையும் தூரத்தில் இருந்து பார்த்து ரசிக்கும் உரிமை அவனுக்கு உண்டு. ஆனால், அவள் கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டு "நானிருக்கிறேன்" என்று சொல்லும் அந்த ஒரு 'இடம்' மட்டும் அவனுக்குக் கிடைக்கவில்லை. சில உறவுகள் இப்படித்தான்—புத்தகத்தின் அட்டையில் பெயர் இருக்கும், ஆனால் உள்ளே இருக்கும் கதையில் நமக்குத் தொடர்பு இருக்காது.
காதல் என்பது அடைவது மட்டுமல்ல, சில நேரங்களில் பிடிமானம் இல்லாமல் விட்டுக்கொடுப்பதும் தான் என்பதை அவன் அந்த மௌனத்தில் உணர்ந்தான்.
இந்தக் கதையில் சில மாற்றங்கள் செய்ய வேண்டுமா?
* இந்தக் கதையை இன்னும் சோகமாக மாற்ற வேண்டுமா?
* அல்லது ஒரு கவிதை வடிவில் இதை எழுதவா?
உங்களுடைய விருப்பத்தைச் சொன்னால் அதற்கேற்ப நான் மாற்றித் தருகிறேன். அடுத்ததாக ஒரு கவிதை எழுதலாமா?
💔💔💔💔 #😢Sad Feelings💔 #😔தனிமை வாழ்க்கை 😓 #📷நினைவுகள் #🥺சோக வாழ்க்கை #😫சோக ஸ்டேட்டஸ்
