@vipinpkd
@vipinpkd

🔥🔥കട്ടക്കലിപ്പൻ ™🔥🔥

ᴳᵒᵒᵈ ᴿᵉᵃᵈᵉʳ,ᴮᵃᵈ ʷʳⁱᵗᵉʳ,ˢᵗᵒʳʸ ᴾʳᵒᵐᵒᵗᵉʳ {ɖʍ4ֆʊքքօʀȶ} 📱⑧①②⑨⑨②④⑥⑥⑦ 🌐VipinPkd.tk

ചെമ്പകശ്ശേരിമന                       🔹🔸🔹🔸🔹🔸🔹🔸🔹🔸 part- 19 📝Rami Nachu               മനുവിന്റെ  പോക്കും നോക്കി കൊണ്ട് ആ മുറിയിലേക്ക് രണ്ടുകണ്ണുകൾ രൂക്ഷമായി നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു..... അവൻ പോയതും ആ കണ്ണുകൾ അച്ചുവിന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു..... ശ്രുതിയായിരുന്നു അത് ,, പകയോടെ അവളെ നോക്കി മുരണ്ടു... "ഓഹോ,, എല്ലാവരെയും കൈവെള്ളയിൽ എടുത്തിരിക്കാ പിശാശ്..... ദേവനെയും മനൂനേയും..... നിനക്കിട്ടു ഞാൻ വെച്ചിട്ടുണ്ട്... നോക്കിക്കോ... "എന്നു പറഞ്ഞു തിരിയലും അവളുടെ നെറ്റിയിലേക്ക് എന്തോ വന്നു പതിച്ചു... "ആ.. "എന്നും പറഞ്ഞു അവൾ നെറ്റി ഉഴിഞ്ഞു ചുറ്റും നോക്കി... താഴെ കിടക്കുന്ന  കല്ലെടുത്തു "ഇതിപ്പോ എവിടുന്നാ വന്നേ??? ആരാ എന്റെ  നേരെ ഈ രാത്രിയിൽ കല്ലെറിഞ്ഞത് ?? " കൊലുസിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടതും ആ ഭാഗത്തേക്ക്‌ നോക്കിയപ്പോൾ ടേബിളിന്റെ അടുത്ത് നിന്നും അച്ചു കയ്യിൽ കല്ലും കൊണ്ട് മുകളിലേക്ക് എറിഞ്ഞു കളിക്കുന്നുണ്ട്.. ഇവളെപ്പോ മുറിയിൽ നിന്നും പുറത്തു ചാടി... അച്ചുവൊന്നു ചിരിച്ചു... എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു ,, "അച്ചോടാ,, വേദനിച്ചോ..കുഞ്ഞു മുറിവായല്ലോ.. ദാണ്ടേ ചോര പൊടിഞ്ഞു,, സാരില്ലാട്ടോ,,, കാണാതെ തട്ടിയതാ ? " "ഡീ അപ്പൊ  നീയാണോ എന്നേ എറിഞ്ഞേ?? എന്തു ധൈര്യത്തിലാടി നീയെന്നെ എറിഞ്ഞത്?? ഞാൻ അടങ്ങി എന്നു നീ വിചാരിക്കേണ്ട.. നിനക്കിട്ടു ഒരു വലിയ പണി ഞാൻ തരുന്നുണ്ട്... " ശ്രുതി കണ്ണടച്ച് തുറക്കും മുൻപ് അച്ചു അവളുടെ അടുത്തെത്തി... "നിന്നെ എറിയാൻ എന്തിനാടി ധൈര്യം..? അച്ചൂനിട്ടു  പണിയാൻ വരുമ്പോൾ തിരിച്ചു കിട്ടുന്നത് കുറച്ചു കനത്തിലാകും... അതുകൊണ്ട് അച്ചൂന് നേരെ കളിക്കുമ്പോൾ സൂക്ഷിച്ചു കളിച്ചോ..." "നീയാരാടി എന്നെ ഭീഷണിപ്പെടുത്താൻ..എന്തൊക്കെ ആയാലും നീയൊരു ജോലിക്കാരിയല്ലേടി..? എല്ലാ ആണുങ്ങളെയും മയക്കി വെച്ചിരിക്കാ..അവൾ,,,, ദേവ്നേയും മനൂനേയും എല്ലാം.... പിന്നെ എന്താടി ബാസി നിന്നെ തൊട്ടപ്പോൾ നിനക്ക് പൊള്ളിയത്??നിന്നെ ഈ ഞാൻ തന്നെ ബാസിക്ക് മുന്നിൽ ഇട്ടു കൊടുക്കും.. നോക്കിക്കോ നീ... " "ഡീ,,, നിന്നോട് പറഞ്ഞു ഞാൻ.. അച്ചൂന് നേരെ നിന്റെ നീക്കങ്ങൾ ഒന്നും വേണ്ട എന്ന്... " "നീ ആരാടി എന്നെ ഭീഷണിപ്പെടുത്താൻ.. "എന്നും ചോദിച്ചു അവൾ അച്ചുവിന്റെ നേരെ ചെന്നതും അച്ചു കൈനീട്ടി ശ്രുതിയുടെ കഴുത്തിൽ പിടിച്ചു ചുമരിൽ ചേർത്തു പൊന്തിച്ചു... "നിന്നോടെന്താടി പറഞ്ഞാൽ മനസ്സിലാവില്ലേ?? അച്ചുവിനെ വേദനിപ്പിക്കരുതെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞു.. " "ഹേയ്,, വിട്,,, അച്ചൂ,,, കഴുത്തിൽ നിന്ന് പിടി,,, വിട്,,, എനിക്ക് വേദനിക്കുന്നു... "ശ്രുതി വിടുവിക്കാൻ ശ്രമിക്കും തോറും പിടി മുറുകി... "നിനക്ക് വേദന ഉണ്ട് അല്ലേ??? അതുപോലെ തന്നെയാ മറ്റുള്ളവരും... നിന്റെ കൈ ഇനി അച്ചുവിനു നേരെ നീണ്ടാൽ.. "എന്നും പറഞ്ഞു അവൾ ശ്രുതിയിലെ പിടി വിട്ടു,, ചുമച്ചു കൊണ്ട് അവൾ ചുമരിൽ ചാരി നിന്നു...അച്ചുവിന്റെ മുഖഭാവം കണ്ടു ഒരു പേടിയോടെ ശ്രുതി ബാക്കിലേക്ക് നീങ്ങി.. പിന്നെ ധൈര്യത്തിൽ ചോദിച്ചു... "നീ,, നീ എന്റെ കഴുത്തിൽ പിടിക്കാനായി അല്ലേ...? " "അതേ,, ഇനിയും കാണണോ? "എന്നു പറഞ്ഞു അച്ചു ദേഷ്യത്തിൽ അവളുടെ കഴുത്തിൽ കൈ വെച്ചു... "ഹേയ്,, വിട്,,, വിട് "എന്ന് ശ്രുതി അവളുടെ കയ്യിൽ തട്ടികൊണ്ട് പറഞ്ഞു,, പെട്ടന്ന് ആരുടെയോ കാലൊച്ച കേട്ടതും അച്ചു തിരിഞ്ഞു നോക്കി .... ശ്രുതിയെ അന്വേഷിച്ചു വന്ന വിവേക് ആയിരുന്നു അത്... അവൻ നേരെ ശ്രുതിയുടെ  അടുത്തേക്ക് ഓടി ചെന്നു.. "വിട്,, എന്നെ വിട്.. "എന്ന് പറഞ്ഞു സ്വയം കഴുത്തിൽ കൈ വെച്ചു നിക്കുന്ന ശ്രുതിയെ കണ്ടതും വിവേക് ഒരു നിമിഷം പകച്ചു നിന്നു.. പിന്നെ അവളെ കൈയിൽ തട്ടി  വിളിച്ചു.. "ശ്രുതി,,, ഡീ നീ എന്താ ഈ കാണിക്കുന്നേ..?കണ്ണ് തുറന്നു  നിന്നിട്ടും സ്വപ്നം കാണുന്നുണ്ടോ താൻ " "വിവേക്,, അച്ചു,, അവൾ,, അവൾ  എന്റെ കഴുത്തിൽ പിടിച്ചു.. " "അച്ചുവോ?? അവൾ എവിടെ അതിന്? നിനക്കെന്താ വട്ടുണ്ടോ.? " "അവൾ,, അവളിതാ.. "എന്നും പറഞ്ഞു അവൾ സൈഡിലേക്ക് ചൂണ്ടി.. "അവൾ ഇവിടെയല്ല,, അപ്പച്ചിയുടെ റൂമിലാ..."എന്നും പറഞ്ഞു അവൻ അങ്ങോട്ട്‌ ചൂണ്ടി.. അവിടെ അച്ചു മാധവിയമ്മയെ ശെരിക്ക് കിടത്തുന്ന  തിരക്കിലായിരുന്നു... "അവൾ,, അവൾ ഇവിടെയുണ്ടായിരുന്നു,, എങ്ങനെ അവിടെ എത്തി..??  "എന്നു പറഞ്ഞു വിവേകിനെ നോക്കി... "എന്റെ മുന്നിൽ വേണോടി നിന്റെ അഭിനയം?? നിന്റെ ഐഡിയയൊക്കെ കൊള്ളാം.. അവൾ കഴുത്തിൽ പിടിച്ചു എന്നൊക്കെ ഇവിടെ ഉള്ളവരെ  വിശ്വസിപ്പിച്ചാൽ മതി..എന്നോട് പറയല്ലേ.. " "അല്ല വിവേക് ഐഡിയ അല്ല.. അവൾ ശെരിക്കും കഴുത്തിൽ  പിടിച്ചമർത്തി  .. പിന്നെ ദേ കല്ല്കൊണ്ട് എറിഞ്ഞു.. നിന്റെ കാലൊച്ച കേട്ടപ്പോൾ അവൾ റൂമിലേക്ക് ഓടിയിട്ടുണ്ടാകും.. " എന്നു പറഞ്ഞു നെറ്റിയിലെ മുറിവ് കാണിച്ചു കൊടുത്തു.. "ഓഹോ,, അപ്പൊ അവൾ നമ്മുടെ മുന്നിൽ അഭിനയിക്കുകയാണോ?? എല്ലാവരുടെ മുന്നിലും പാവത ചമഞ്ഞു... അങ്ങിനെയാണെങ്കിൽ അവൾക്കുള്ള പണി കൊടുക്കണം..നീ ഇങ്ങു വാ..  "എന്നും പറഞ്ഞു അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു അടുക്കള വഴി വെളിയിലേക്ക് നടന്നു... നടക്കുന്നതിനിടയിൽ ശ്രുതിയൊന്നു തിരിഞ്ഞു നോക്കി... ഡോറിന്റെ അടുത്ത് നിന്നും നോക്കുന്ന അച്ചൂനെ കണ്ടതും കഴുത്തിൽ തടവി അവളൊന്നു രൂക്ഷമായി അച്ചൂനെ നോക്കി..ആ നോട്ടത്തെ അച്ചു പുച്ഛത്തിൽ ചിരിച്ചു തള്ളി..അവർ അവിടെ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് പോയതും അച്ചു നിന്ന സ്ഥലത്ത് ഒരു പൂച്ചകുട്ടി ആയി മാറി.... മാധവിയമ്മയുടെ അടുത്ത് നിക്കുന്ന അച്ചുവിന്റെ കാലിൽ മുട്ടിയുരുമ്മി നിന്നു..... "ആഹാ,, നീ ഇങ്ങോട്ട് എത്തിയോ?? "എന്നും ചോദിച്ചു അച്ചു അതിനെ  എടുത്തു... അതിന്റെ  തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.. "എന്തൊരു ക്യൂട്ടാ നിന്റെ കണ്ണ്.. " "മ്യാവൂ.. "എന്നു പറഞ്ഞു അത് അവളോട്‌ ചേർന്നിരുന്നു...അതിനെ താഴെ ഇരുത്തി "നീ ഇവിടെയിരിക്ക് ഞാൻ ഇപ്പൊ വരാ ട്ടോ "എന്നും പറഞ്ഞു അച്ചു മാധവിയമ്മക്ക് ഭക്ഷണം കൊടുത്ത പാത്രവുമെടുത്തു മുറിയിൽ നിന്നും പുറത്തേക്കിറങ്ങി.. ഈ സമയം ശ്രുതിയുമായി പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിയ വിവേക്  ചുറ്റും നോക്കി ആരുമില്ല എന്നുറപ്പായതും അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ചുണ്ടുകൾ ചേർത്തു... അവളെ ഇറുകെ അവന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക് ചേർത്തു.... പുറത്തു നിന്നും കൈ  കഴുകി തിരിഞ്ഞ മനുവിന്റെ കണ്ണിൽ ആ കാഴ്ച കണ്ടതും അവനൊന്നു പരുങ്ങി,,, ആരാണെന്നറിയാൻ ഒന്നൂടെ അടുത്ത് നിന്നതും പെട്ടന്ന് അച്ചു മാധവിയമ്മക്ക് കൊടുത്ത പാത്രവുമായി  അങ്ങോട്ട്‌ വന്നു....ശബ്ദം കേട്ടതും ശ്രുതിയും വിവേകും പെട്ടന്ന് തന്നെ ഒഴിഞ്ഞുമാറി,,, ചുമരിനു പിന്നിലേക്ക് നിന്നു...നിഴൽ കണ്ട അച്ചു അങ്ങോട്ട്‌ നടന്നു,, "ആരാ,, ആരാ അവിടെ.? "എന്നു ചോദിച്ചു..രണ്ടുപേരും അവളുടെ മുന്നിൽ പെടുന്നതിനു മുൻപ് ശ്രുതി വെളിയിലേക്ക് വന്നു... അവളെയൊന്നു നോക്കി.. "നീയോ?? നീനക്കെന്താ ഈ സമയത്ത് ഇവിടെ പണി?? " "എന്റെ പണി അവിടെ നിക്കട്ടെ,,, നിന്റെ ഒന്നും അറിയാത്ത ഈ  അഭിനയം നിറുത്തിക്കൊ.. " "അഭിനയോ?? എന്താ ശ്രുതി പറയുന്നേ??എനിക്കൊന്നും മനസ്സിലാകുന്നില്ല.. " "നിനക്കെല്ലാം ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി തരണ്ട്.. കേട്ടോടി "എന്നും പറഞ്ഞു അവൾ അകത്തേക്ക് കയറിപ്പോയി... അവര് എന്താ പറയുന്നതെന്ന് കേൾക്കാൻ മനുവിന് കഴിഞ്ഞില്ല...പക്ഷേ ശ്രുതിയുടെ മുഖത്തെ ദേഷ്യം കണ്ടപ്പോൾ ഇവൾക്കെന്താ ഈ കുട്ടിയോട് ഇത്ര ദേഷ്യം എന്നോർത്തു നിക്കുമ്പോൾ ആണ് ""വിട്,, എന്റെ കയ്യിൽന്ന് വിടാൻ.. "എന്ന ശബ്ദം കേട്ടത്,,, അങ്ങോട്ട്‌ നോക്കിയപ്പോൾ കണ്ട കാഴ്ച മനുവിനെ ദേഷ്യം പിടിപ്പിച്ചു... വിവേക് അച്ചുവിന്റെ കയ്യിൽ കയറി പിടിച്ചിരിക്കുന്നു...അവളെ അവന്റെ ശരീരത്തോട് അടുപ്പിച്ചു നിറുത്തി... ഒരു കൈകൊണ്ട് അവളുടെ രണ്ടു കവിളിലും കുത്തി പിടിച്ചു.. "നീ എന്നെ ഉപദ്രവിക്കും അല്ലേടി?? നിന്നെയൊന്നു എന്റെ കയ്യിൽ കിട്ടാൻ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു ഞാൻ... എന്തായാലും ഇന്ന് തന്നെ അതിനു അവസരം കിട്ടുമെന്ന് ഞാൻ വിചാരിച്ചില്ല.." "വിവേക് പ്ലീസ്,, എന്നെ വിട്.... നീ ദേവൂനെ ചതിക്കുകയായിരുന്നുല്ലേ,, ദേവേട്ടനോട്‌ ഞാൻ തന്നെ ഇത് പറഞ്ഞോളാം... " "നീ പറയെടി,,, പറയുമ്പോൾ ഇതും കൂട്ടി അങ്ങ് പറഞ്ഞോണം "എന്നും പറഞ്ഞു അവൻ അവളുടെ മുഖത്തിനു നേരെ അവന്റെ മുഖം കൊണ്ടു പോയതും ആരുടെയോ ചവിട്ടു കിട്ടിയപോലെ  അവനൊരു  തെറിക്കലായിരുന്നു.. അച്ചു ഞെട്ടി പിന്നിലേക്ക് നോക്കി,,, പക്ഷേ അവിടെ ആരേയും കണ്ടില്ല...അവരുടെ അടുത്തേക്ക് വന്ന മനുവും ഇവൾക്ക് ഇത്രയും ശക്തിയോ എന്നു വിചാരിച്ചു അച്ചുവിനെയൊന്നു നോക്കി... താഴെ വീണ വിവേകിനെ കോളറിൽ പിടിച്ചു പൊക്കി അവന്റെ മുഖം നോക്കി ഒന്നു കൊടുത്തു... "മേലാൽ ഇവളുടെ നേരെ നിന്റെ കൈ ഇനി പൊങ്ങരുത്... പൊങ്ങിയാൽ പിന്നെ നിനക്ക് ഈ കൈകൾ ഉണ്ടാവില്ല.... ഇനി ഒരിക്കൽ കൂടി എന്നെകൊണ്ട് ഇത് പറയിപ്പിക്കരുത്.. കയറി പോ അകത്ത്.. "എന്ന് പറഞ്ഞതും വിവേക്  അകത്തേക്ക് നടന്നു... "ഹാ,, പിന്നേയ്,, ഇതിപ്പോ നമ്മൾ മൂന്നുപേര് മാത്രേ അറിഞ്ഞിട്ടുള്ളൂ.... അകത്തു കൂട്ടുകാരോട് ആരോടും പറയേണ്ട നാറ്റ കേസാ.. " അതിനു വിവേക് ഒന്നു തലയാട്ടി നടന്നു.... മനു അച്ചുവിന്റെ അടുത്തേക്ക് നിന്നു...അവന്റെ കൈ താൻ അടിച്ച  അവളുടെ കവിളിൽ തലോടിയതും അവളൊന്നു  തല പിന്നോട്ട് വലിച്ചു... "സോറി,, ഞാൻ പെട്ടന്ന് വന്ന  ദേഷ്യത്തിൽ അടിച്ചതാ... " അതിന് അവളൊന്നും മിണ്ടാതെ അവനെയൊന്നു നോക്കി,, അകത്തേക്ക് കയറിപ്പോയി... "വല്ല ആവശ്യോo ഉണ്ടായിരുന്നോ മനൂ നിനക്ക്... വെറുതെ ആ പെണ്ണിനോട് സോറി പറഞ്ഞു,, ചമ്മാൻ... ഇവളെ കാണുമ്പോൾ തനിക്കെന്താ സംഭവിക്കുന്നത്?? ഇല്ല ഈ മനുവിന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഇനിയൊരു പെണ്ണില്ല.... "എന്നും പറഞ്ഞു അവൻ കുളത്തിലേക്ക് പോണ വഴിയേ നോക്കി നിന്നു...അവന്റെ കണ്ണിൽ നിന്നും കണ്ണുനീർ ഒഴുകി... ഒരു തണുത്ത കാറ്റ് അവനെ തഴുകി പോയി... ആ കാറ്റിനു പാലപൂത്ത മണം ഉണ്ടായിരുന്നു... അന്ന് കുഴപ്പമില്ലാതെ കടന്നുപോയി....പിറ്റേന്ന് വാര്യര് രാവിലെ തന്നെ  ബ്രഹ്മദത്തൻ തിരുമേനിയുടെ വീട്ടിലേക്ക് കയറിചെന്നു.... "ആരാ?? എവിടുന്നാ?? " "ഞാൻ കുറച്ചു തെക്കൂന്നാ... തിരുമേനിയെയൊന്നു കാണാൻ.... " "അദ്ദേഹം ഇവിടില്ലല്ലോ??? ഒരു പൂജയുണ്ട് അതിന് പോയേക്കുവാ.... വരാൻ രണ്ടൂസം വൈകും.... നിങ്ങൾ പോയി പിന്നെ വരൂ.. " "അത്യാവശ്യം ആയോണ്ടാ....ഇത്തിരി ദൂരെ നിന്നുമാണ്,,,  അദ്ദേഹത്തിന്റെ നമ്പർ ഒന്ന് തരാമോ?? " "അയ്യോ,, പൂജക്ക് പോകുമ്പോൾ അദ്ദേഹം ഫോൺ കൊണ്ടോവാറില്ല.. നിങ്ങൾ രണ്ടീസം കഴിഞ്ഞു വരൂ...പിന്നെ ദേ  ഈ നമ്പറും വെച്ചോളൂ... ഒന്ന് വിളിച്ചു നോക്കീട്ട് വന്നാൽ മതി...  " "ഉം,, അദ്ദേഹം വന്നാൽ ചെമ്പകശ്ശേരി മനേല് നിന്നും ആള് വന്നിരുന്നു എന്നൊന്നു പറയണം... " "ആയിക്കോട്ടെ... " അവിടെ നിന്നുo വാര്യര് നിരാശയോടെ മടങ്ങി... @@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@ വൈകീട്ട് 7:30 ഈ സമയം മോഹനൻ (ദേവൂന്റെ അച്ഛൻ )വണ്ടിയിൽ ചെമ്പകശ്ശേരി മനയിലേക്ക് അടുത്തോണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു,,, പെട്ടന്ന് വണ്ടിയുടെ മുന്നിലേക്ക് എന്തോ  വട്ടം ചാടിയതും അയാൾ പെട്ടന്ന് വണ്ടി തിരിച്ചുവെങ്കിലും  അതൊരു കുഴിയിലേക്ക് ചാടി ... ഒരു മുരൾച്ചയോടെ വണ്ടി നിന്നു... "നാശം,, വീടെത്താനായി,,, അപ്പോഴേക്കും വണ്ടി പണിയുo തന്നു.... "എന്നും പിറുപിറുത്തുകൊണ്ട് അയാൾ വണ്ടിയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി... വണ്ടിയുടെ ചുറ്റും മൊബൈൽ വെളിച്ചം കൊണ്ട് നടന്നു,,,, വണ്ടി  കുഴിയിൽ നിന്നും പൊക്കാൻ ശ്രമിച്ചുവെങ്കിലും കഴിഞ്ഞില്ല.... വണ്ടിയിൽ കയറി സ്റ്റാർട്ട്‌ ചെയ്തു പിറകോട്ടു  എടുത്തു നോക്കി എങ്കിലും അതും പരാജയപ്പെട്ടു.... മൊബൈൽ എടുത്തു ദേവിനോട്‌ വണ്ടിയും കൊണ്ട് വരാൻ പറയാൻ വിചാരിച്ചുവെങ്കിലും രണ്ടടി നടന്നാൽ വീടെത്തുമെന്നത് കൊണ്ട് ആ  ശ്രമം ഉപേക്ഷിച്ചു നടക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.... മൊബൈൽ ടോർച്ച് അടിച്ചു കൊണ്ട് അദ്ദേഹം മുന്നോട്ട് നടന്നു.....റോഡിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ തറവാടിന്റെ കുളത്തിന്റെ അരികിലൂടെ വേണം നടക്കാൻ......റോഡിൽ നിന്നും ആർക്കും പെട്ടന്നൊന്നും കുളത്തിലേക്ക് കാണാൻ കഴിയില്ല.... ആദ്യമേ റോഡിലോട്ട് കാണാത്ത രീതിയിൽ മറച്ചിരുന്നുവെങ്കിലും ഇപ്പോൾ കാട് പിടിച്ചു കിടക്കുന്ന കാരണം ഒട്ടും കാണാൻ പറ്റില്ല.... കുളക്കടവിന്റെ അരികിൽ എത്തിയതും ആരോ തന്റെ പിറകിലുണ്ടെന്ന് അയാൾക്ക് തോന്നി... അയാൾ അവിടെ നിന്നു,,, തന്റെ തൊട്ടു പിറകിൽ എന്തിന്റെയോ സാമീപ്യം അയാളറിഞ്ഞു... നടത്തം നിറുത്തി,, പിറകിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു നോക്കി... രണ്ടു തിളക്കമാർന്ന കണ്ണുകളിലേക്കാണ് അയാളുടെ നോട്ടം വീണത്,,, കയ്യിലുള്ള മൊബൈൽ ടോർച്ച്  അടിച്ചു  നോക്കി,, പക്ഷേ ഒന്നും കണ്ടില്ല.... തോന്നിയതാവും എന്നു കരുതി അദ്ദേഹം മുന്നോട്ട് നടന്നു,,, "അമ്മാമ്മേ... " ആ  വിളിയിൽ അയാളൊന്നു ഞെട്ടി,,, അയാൾ കണ്ണുകൾ കൂർപ്പിച്ചു...പിറകിലോട്ട് തിരിഞ്ഞു നോക്കി.. ശ്വാസോച്ഛാസങ്ങൾ പോലും തൊണ്ടയിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നിച്ചു,,, തിരിഞ്ഞു നോക്കിയ അയാൾ കണ്ടത്,,, കുറച്ചു മുൻപ് അയാൾ കണ്ട  തിളക്കമുള്ള  ആ രണ്ടു കണ്ണുകളായിരുന്നു....                                     തുടരും                        📝Rami Nachu 📝 (വീണ്ടും കണ്ണിൽ തന്നെ നിറുത്തേണ്ടി വന്നു.... 😀😀😀😀😀 പിന്നെ ഒന്നും വായിച്ചു നോക്കിയിട്ടില്ല... ഇന്ന് ഇത്തിരി ബിസി ആയീന്... തെറ്റുണ്ടെൽ തിരുത്തി വായിക്കുക... ) #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ
Unique one💕
#📔 കഥ
#📔 കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #📖 കുട്ടി കഥകൾ #✍തമാശ കഥകൾ😁   സംശയത്തിന്റെ നിഴലിൽ അവൾ                   ------------------------ രചന:-🖋️അമൃത(full part) എന്ത് രഹസ്യ കാമുകനോ ......? അതേടാ സത്യമാ ഞാൻ പറയുന്നത് . നീ പണിക്കു പോയി കഴിഞ്ഞാൽ നിൻറെ വീട്ടിൽ ആരോ ഒരാൾ വരുന്നുണ്ട് .... നീ ഒന്ന് പോയെടാ ....അല്ല പിന്നെ.. ഓ ഭാര്യയെ പറഞ്ഞപ്പോൾ ഇപ്പം ഞാൻ കുറ്റക്കാരനായി ...ആയിക്കോട്ടെ നിൻറെ ജീവിതം തകരാതിരിക്കാൻ വേണ്ടി പറഞ്ഞതാ... ഇപ്പൊ ഞാന് തെറ്റുകാരൻ അല്ലേ .... പിന്നെ ഞാൻ നിന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഉമ്മവെക്കണോ .....അവളെപ്പറ്റി ഇങ്ങനെയൊക്കെ പറയാൻ നിനക്ക് എങ്ങനെ തോന്നി ....... അത് ഒരു പാവമാ ..... ഒരു പൊട്ടിപ്പെണ്ണ് .....ആരോട് എന്തു പറയണമെന്ന് ഒരു സ്ഥിരതയില്ലാത്ത പെണ്ണ് ..... പണ്ട് ഒരു ചൊല്ലുണ്ട്...  കേട്ടാ അറിയാത്തവൻ കണ്ടാൽ അറിയും കണ്ടാലറിയാത്തവൻ കൊണ്ടാലറിയും...  നീ ആയതുകൊണ്ട് പറയുകയല്ല..... നീ കേട്ടാലും കണ്ടാലും  അറിയും എന്ന് തോന്നുന്നില്ല....നീയൊക്കെ അനുഭവിച്ചാലെ പഠിക്കൂ.... ഞാൻ പോവാ.. നിൻറെ നല്ലതിന് വേണ്ടിയാണ് പറയുന്നത്... അവളെ ഒന്ന് സൂക്ഷിച്ചോ..... എന്നും പറഞ്ഞ് സേതു  പോയി..... (ഇനി അവൻ പറഞ്ഞതിൽ വല്ല സത്യവും ഉണ്ടാവുമോ....? ഏയ് ഇല്ല ..അവൾ അങ്ങനെ ഒക്കെ ചെയോ…..? ഏയ് ... ഇനിചെയ്താലോ ... അതൊന്നും ഉണ്ടാവില്ല അവൾക്ക് അത്രയ്ക്ക് ധൈര്യം ഒന്നും ഇല്ല..... സേതുവിന് വെറുതെ തോന്നിയതാവും.....) പിറ്റേദിവസം രാവിലെ ഏട്ടാ സമയമെത്രയായി എന്ന വിചാരം ഉണ്ടോ..?... എഴുന്നേൽക്കാൻ നോക്ക്... എണീക്ക്... വേഗം.....   കുറച്ചു കൂടെ കഴിയട്ടെ ദേവൂ.... ശ്രീയേട്ടാ..... പറ്റൂല വേഗം പോയി പല്ലു തേച്ചു കുളിച്ചു വാ ...ഞാൻ ഭക്ഷണം എടുത്തുവെക്കാം (പാവം ഇവളെ ആണല്ലോ ഞാൻ അവൻറെ വാക്കും കേട്ട് തെറ്റിദ്ധരിക്കാൻ പോയത് അവനെ ഇന്ന് കാണട്ടെ ശരിയാക്കി കൊടുക്കുന്നുണ്ട് ......) അങ്ങനെ ഞാൻ ഇറങ്ങിയതും  പതിവുപോലെ തന്നെ കരിമ്പൂച്ച കുറുകെ ചാടി..... ഇതിനെ കൊണ്ട് മനുഷ്യൻ തോറ്റു.... ഇതിനൊക്കെ തിന്നാൻ കൊടുക്കുന്നവരെ ആദ്യം തല്ലിക്കൊല്ലണം..... അല്ല പിന്നെ  ഓരോ അപശകുനങ്ങൾ.... ഇന്നത്തെ എൻറെ പ്രസൻറ്റ്ഏഷ്യന് എന്തെങ്കിലും കുഴപ്പം ഉണ്ടാവട്ടെ ഇതിനെ ഞാൻ തല്ലിക്കൊല്ലും.... എന്നാ...ഞാൻ ഇറങ്ങുകയാ...... ശരി എന്നും പറഞ്ഞ് അവൾ അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി.... അങ്ങനെ നടന്ന് ബസ്റ്റോപ്പ് എത്തിയപ്പോഴാണ് ഓർമവന്നത് ഇന്ന് വൈകുന്നേരം സബ്മിറ്റ് ചെയ്യാനുള്ള  ഡോക്യുമെൻറ എടുത്തില്ലല്ലോ..... ആ കരിമ്പൂച്ച കുറുകെ ചാടി അപ്പൊ തന്നെ വിചാരിച്ചതാ ഇന്ന് എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ കുഴപ്പമാവും എന്ന്...  ഇന്നത്തെ ദിവസം തീരെ ശരിയല്ല എന്ന് തോന്നുന്നു.. എന്തായാലും ബസ് വരാൻ ഇനിയും സമയമുണ്ട് വേഗം പോയി എടുത്തു വരാം.... അങ്ങനെ ഞാൻ അവിടെ എത്തി എത്തി...  വീട്ടിൽ കരണ്ട് ഇല്ല എന്ന് തോന്നുന്നു.... കാളിംഗ് ബെൽ അടിച്ചിട്ട് ഒന്നും കേൾക്കുന്നില്ല  ..... നോക്കിയപ്പോൾ രണ്ട് വാതിൽ അടച്ചിട്ടില്ല.,.. ഇവൾക്ക് വാതിലൊക്കെ ഒന്ന് കുറ്റിയിട്ടു കൂടെ എന്നുവിചാരിച്ച് അകത്തേക്ക് കയറിയപ്പോൾ ഉണ്ട് അവളുടെ സംസാരം കേൾക്കുന്നു.....  നീ ഏതായാലും പിന്നാമ്പുറത്ത് കൂടി അകത്തേക്ക് കയറിയത് നന്നായി ...... അങ്ങേര് ഇപ്പം പോയിട്ടേ ഉള്ളൂ.... നീയെങ്ങാനും അകത്തേക്ക് കേരള കണ്ടിരുന്നെങ്കിൽ അങ്ങേര് നമ്മളെ രണ്ടുപേരെയും കൊന്നു കൊല വിളിച്ചേനെ.... ഞാൻ എന്തുമാത്രം പേടിച്ചു എന്ന് അറിയോ.,... ( ഓഹോ അപ്പം അങ്ങനെയാണല്ലേ അപ്പോൾ  സേതു പറഞ്ഞതെല്ലാം ശരിയാ... നിനക്ക് ഞാൻ കാണിച്ചു തരാം തെണ്ടീ.... എൻറെ മുന്നിൽ നല്ലപിള്ള ചമഞ്ഞ് ഞാൻ പോയി കഴിഞ്ഞാൽ  നിൻറെ തനിസ്വരൂപം പുറത്തെടുക്കുകയാല്ലേ...... രണ്ടിനെയും ഞാൻ കാണിച്ചു തരാം ഇന്ന്.) അല്ല നീ കഴിച്ചിട്ടാണോ വന്നത് ....? ആകെ വയറൊക്കെ ഒട്ടിനിൽക്കുന്നുണ്ടല്ലോ ...ഒന്നും കഴിച്ച് കാണില്ലല്ലേ... ഞാൻ ഇപ്പൊ തരാട്ടോ ..... അല്ല ജാക്കീ... നമ്മുടെ ടോണി എവിടെ ..? സാധാരണ രണ്ടാളും കൂടിയല്ലേ വരാറ്.... ഇന്നെന്തേ ഒറ്റയ്ക്ക്... (ഓഹോ അപ്പൊ രഹസ്യ കാമുകൻ അല്ല കാമുകന്മാർ ആണ് അല്ലേ...... ബ്ലഡി കിട്ടിയോൾ) ഇതാ നീ  കഴിച്ചോ .... മെല്ലെ തിന്നോ.... അങ്ങേര് ഓഫീസിലേക്ക് പോയി ഇനി വരാൻ സാധാരണ സമയമാകും.... നീ ഇവിടെ  വരുന്നത് കണ്ടാൽ പിന്നെ നിന്നെ മാത്രമല്ല അങ്ങേര് എന്നെ കൂടി കൊല്ലും പിന്നെ നമുക്ക് റസ്റ്റ് ഇൻ പീസ് ആവും..... (അപ്പം നിനക്കറിയാം ഞാൻ കണ്ട നിങ്ങളെ കൊല്ലുമെന്ന്.... എന്നിട്ട് ഒരു ഉളുപ്പുമില്ലാതെ അവനെയും വിളിച്ചുവരുത്തി സൽക്കരിക്കുന്നത് കണ്ടില്ലേ..... നിനക്കൊക്കെ നല്ല ഉഗ്രൻ പണി ഞാൻ തരുന്നുണ്ട്... ) സത്യം പറയുകയാണെങ്കിൽ നീ ഉള്ളതാ എനിക്ക് ഏക ആശ്വാസം..... അങ്ങേര് പോയ പിന്നെ ഞാൻ ഇവിടെ ഒറ്റയ്ക്ക് അല്ലേ...?  മിണ്ടാനും കളിക്കാൻ പോലും ആളില്ല ... നീ വരാൻ തുടങ്ങിയ പിന്നെയാ...   സമാധാനമായത്.... ഒരാൾ എങ്കിലും ഉണ്ടല്ലോ പിന്നെ നീ മാത്രമല്ലല്ലോ ടോണിയും ഉണ്ടല്ലോ... യു ആർ മൈ സീക്രട്ട്  ലൗ... ലൗ യു ടാ..... (ലൗ അല്ല കോപ്പ് ....സീക്രട്ട്  ലൗ ആണ് പോലും ) ദേവൂന് ഒരു ഉമ്മ തന്നേ..  പ്ലീസ്.... ഇന്നെന്തേ പതിവില്ലാതെ ഒരു പിണക്കം... പിണങ്ങല്ലേ....  എന്നാ ഒരു കാര്യം ചെയ്യാം ഞാൻ തരാം ..... (എൻറെ ദേവ്യേ....... കിസ്സോ... അത് അനുവദിച്ചുകൂടാ ..... ഇനിയും മൗനം പാലിച്ചിരുന്നാ ഇവിടെ പലതും സംഭവിക്കും....സേതുവിനെ വിളിച്ച് ഇങ്ങോട്ട് വരാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് ) കൈയിൽ കിട്ടിയ ഒരു പൂച്ചട്ടിയും എടുത്ത്... രണ്ടിനെയും പിടികൂടാനായി ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ച് ശ്രദ്ധിച്ച് ഓരോ ചുവടുകളും വെക്കാൻ തുടങ്ങി... അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ ഉണ്ട്   ഒളിച്ചു നിക്കല്ലേ.... ഞാൻ കണ്ടുപിടിക്കും... അതിൻറെ മുന്നേ ഇങ്ങോട്ട് വാടാ കള്ളാ...... ജാക്കി ഇവിടെ വാ ..... ഇതും കൂടി കേട്ടപ്പോൾ എൻറെ കൺട്രോൾ വിട്ടുപോയി പോയി.... ഞാൻ വന്നാൽ മതിയോ ഡീ ....നിനക്ക്... അവൻ തന്നെ വരണം എന്ന് നിനക്ക് എന്താ ഇത്ര നിർബന്ധം..... അയ്യോ ഏട്ടൻ നീ ഓടിക്കോ ഡീ ദുഷ്ടേ ഞാൻ ഇല്ലാത്ത നേരം നോക്കി അവനെ ഇവിടെ കേറ്റാൻ നിനക്ക് എത്ര ധൈര്യം ഉണ്ടായിട്ടാ..... ഏട്ടാ അത് പിന്നെ.... ഇപ്പം എന്തായി ശ്രീധരാ. ഞാൻ പറഞ്ഞത് സത്യമാണെന്ന് നിനക്ക് ബോധ്യമായില്ലേ... ഇവൻ ഇന്നലെ ഇതിനെപ്പറ്റി പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ വിശ്വസിച്ചില്ലായിരുന്നു ....നീ അങ്ങനെയൊന്നും ചെയ്യില്ലെന്ന്  ഞാൻ അവനോട് ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു....  എൻറെ വാക്കുകൾ തെറ്റാണെന്ന് നീ തന്നെ തെളിയിച്ചു...... ഞാൻ എന്ത് തെറ്റ് ചെയ്തിട്ടാണ് നീ എന്നോട് ഇങ്ങനെ ചെയ്തത് ... ആദ്യമൊന്നും ഞാനും സമ്മതിച്ചിരുന്നില്ല...  പിന്നെ പിന്നെ പിന്നെ എല്ലാ ദിവസവും വന്നു മടങ്ങി പോകുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ പാവം തോന്നി.....  അത് മാത്രമല്ല ഞാനിവിടെ ഒറ്റയ്ക്ക് അല്ലേ... ഇതാവുമ്പോൾ ഒരാളെങ്കിലും മിണ്ടിയും പറഞ്ഞും ഇരിക്കാൻ എങ്കിലും ഉണ്ടല്ലോ... അതാ ഞാൻ പിന്നെ സമ്മതിച്ചത്..... അവന് കളിക്കാൻ ഒരു കൂട്ട് അതേ വിചാരിച്ചുള്ളൂ..... ഇത്ര ദിവസവും അപ്പോൾ നീ എന്നെ ചതിക്കുകയായിരുന്നു അല്ലേ..... ഞാൻ ഇല്ലാത്ത തക്കം നോക്കി ഇവനെയും വിളിച്ചു കേറ്റി ച്ചെ.ച്ചേ... ആലോചിക്കാൻ പോലും വയ്യ... അത് പിന്നെ ഏറ്റ ഐ ആം സോറി സോറി നീയുമുണ്ട് നിൻറെ ഒരു സോറിയും... എൻറെ ശ്രീധരനെ സങ്കടത്തിൽ ആക്കിയപ്പോൾ നിനക്ക് സമാധാനം ആയില്ലേ..... ഇത്രയൊക്കെ സംഭവിച്ചിട്ടും അവിടെ ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന... ഇതിനെല്ലാം കാരണക്കാരനായ  അവനെ ഇങ്ങോട്ട് ഇറക്കിവിട്..... ആ ചതിയന് ഞങ്ങൾ ഒന്ന് കൺകുളിർക്കെ കാണട്ടെ..... ഈ കത്തി അവൻറെ പള്ളക്ക് ഞാൻ കുത്തി കേറ്റും.... അയ്യോ..... അങ്ങനെയൊന്നും ചെയ്യല്ലേ.... ശ്രീയേട്ടാ സേതു ഏട്ടനോട്  അങ്ങനെ ഒന്നും ചെയ്യല്ലേ പറ....  അവൻ ഒരു പാവമാ..... ജാക്കി ഒരു തെറ്റും ചെയ്തിട്ടില്ല.... അവനെ ഒന്നും ചെയ്യല്ലേ... മതിയായി ... ഞാൻ നിന്നിൽ നിന്നും ഇത് പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല ....ഇത്രയൊക്കെ ചെയ്തിട്ടും.... നീ അവനെ ന്യായീകരിക്കുകയാണോ...? ഇനി എനിക്ക് നിന്നെ വേണ്ട..... നീ എങ്ങനെയാണെന്ന് വെച്ചാ... ആരുടെ കൂടെയാണെന്ന് വെച്ചാ ജീവിച്ചോ...... ഞാൻ... ഞാൻ ഇനി ഒരു തടസ്സമായി വരില്ല........ മതിയായി ജീവിതം മടുത്തു..... നിന്നെ അത്രയ്ക്കും വിശ്വസിച്ച എനിക്ക് നീ തന്ന സമ്മാനം കൊള്ളാം നന്നായിട്ടുണ്ട്....... അങ്ങനെയൊന്നും പറയല്ലേ ശ്രീയേട്ടാ ജാക്കി പാവാ.... അവൻ അവനെ വെറുതെ തെറ്റിദ്ധരിച്ചതാണ് ....അവൻ ഒന്നും ചെയ്തിട്ടില്ല അവൻ ഒരു പാവമാ ... ഞങ്ങളെ രണ്ടുപേരെയും ഉപേക്ഷിച്ച് പോകല്ലേ ചേട്ടാ പ്ലീസ്.... ഏട്ടാ പ്ലീസ്.... പ്ലീസ് ഇനി ഇങ്ങനെ ഒരു തെറ്റ് ഞങ്ങൾ ആവർത്തിക്കില്ല ...പ്ലീസ്... ജാക്കി ഇവിടെ വാ... ശ്രീയേട്ടനോട് ഓടിവന്ന് സോറി പറ.... കമോൺ ജാക്കീ...... ഇനിയും നിർത്താനായില്ല നിൻറെ അഭിനയം ശ്രീധരാ ഇവിടെ പിടിച്ചു പുറത്താക്ക്..... ഇങ്ങനെയൊന്നും പറയല്ലേ ചേട്ടാ ആ പാവം എന്ത് ചെയ്തിട്ട് എടാ അവൻ കറുത്ത അതുകൊണ്ടാണ് നിങ്ങൾക്കൊക്കെ അവൻ കറുത്ത അതുകൊണ്ടാണ് കുഴപ്പം അതെല്ലാം ഈശ്വരൻ ഓരോരുത്തർക്ക് തരുന്ന നിറമല്ലേ എന്നുവച്ച് അതിനെയൊക്കെ ഒരു കുറ്റമായി കാണാമോ ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും അത് ഒരു മിണ്ടാപ്രാണി അല്ലേ.... ഓഹോ അപ്പൊ ഒരു ഊമ്മയെശാണല്ലേ നീ വളച്ചു കുപ്പിയിൽ ആക്കിയത്... കൊള്ളാം നിന്നെ സമ്മതിച്ചിരിക്കുന്നു...... അവൻ ഊമ്മയൊന്നുമല്ല നമ്മളെ പോലെ അവറ്റകൾക്ക് സംസാരിക്കാൻ പറ്റില്ലല്ലോ..? പാവം... നീ ഏത് അവറ്റകളെ കാര്യമാ പറയുന്നത്....? ഇതാ ഇവൻറെ ...... എൻറെ ജാക്കിയുടെ (ഇത് ഇപ്പം ഇവൾ എന്തൊക്കെയോ വിളിച്ചു പറയുന്നത് എന്ന് വിചാരിച്ചു ച്ചു രഹസ്യ കാമുകനെ ഞങ്ങൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയതും കണ്ടത് അവിടെ നിൽക്കുന്ന എൻറെ പ്രധാന ശത്രു വായ് കരിമ്പൂച്ചയെ പക്ഷേ ജാക്കിയേ കാണുന്നില്ലല്ലോ) ജാക്കിനെ വിളിക്ക്... നിങ്ങൾക്ക് ആർക്കും എന്താ കണ്ണ് കാണുന്നില്ലേ....? നിങ്ങളുടെ മുന്നിൽ അല്ലേ ജാക്കി നിൽക്കുന്നത്..... ഇതാണ് മൈ സ്വീറ്റ് പൂച്ചക്കുട്ടി ജാക്കി ...ഇവന് ഒരു ഫ്രണ്ട് ഉണ്ട് ടോണി... ഈ പേരൊക്കെ ഞാൻ ഇട്ടതാ ട്ടോ....... നീ എപ്പം ഇത്രനേരം വർത്താനം പറഞ്ഞിരുന്നത് പൂച്ചയോട് ആണോ..... അതെ.... അല്ലാതെ പിന്നെ ആര് വരാനാ.... പിന്നെ ശ്രീയേട്ടന്നോട് പറയാതിരുന്നത് വേറൊന്നും കൊണ്ടല്ല ....ശ്രീയേട്ടൻ തന്നെയല്ലേ പറയാറ് ഇവന് തിന്നാൻ കൊടുക്കുന്ന വരെ തല്ലി കൊല്ലണം എന്ന്.....അപ്പം അത് ഞാനാണ് എന്ന് അറിഞ്ഞാൽ എന്നെ തല്ലിക്കൊല്ലുമോന്ന് പേടിച്ചിട്ടാ........ അത് കേട്ടതും പെട്ടെന്ന് എനിക്ക് ചിരിയാണ് വന്നത്.....  ഒരു പൂച്ചക്കുട്ടികൾ ക്ക് പകരം ഞാൻ എന്തൊക്കെയാ ചിന്തിച്ചു കൂട്ടിയത്.... വെറുതെ ടെൻഷൻ അടിച്ചു... ഓർക്കും തോറും ചിരി കൂടിക്കൂടി വരുവാ... അപ്പോൾ തന്നെ ഞങ്ങൾ ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി...... പെട്ടെന്നാണ് എൻറെ ചിരി സ്വിച്ച് ഇട്ടപോലെ നിന്നത് സേതുവിനെ നോക്കിയപ്പോൾ അവൻ ഇപ്പോഴും നിന്ന് കിണിക്കാ......  എന്നെ ഇത്രനേരം പിരി കേറ്റി നിന്നിട്ട് ഇപ്പോൾ നിന്ന് ഇളിക്കുന്നത് കണ്ടില്ലേ...  എടാ... സേതുവേ....  നമ്മുടെ രഹസ്യകാമുകൻ എങ്ങനെയുണ്ട്...? ഏത് ..... ആ ....ആർക്ക് അറിയാ എനിക്കറിയില്ലല്ലോ....ഞാനൊന്നും അറിഞ്ഞില്ലല്ലോ .... എടാ ഭാര്യ വിളിക്കുന്നേ ഞാനിപ്പോവരാ  ... എന്നും പറഞ്ഞ് അവൻ ഓടടാ ഓട്ടം ഓടി പിന്നെ ഇത്രയൊക്കെ എന്നെ ടെൻഷൻ അടിപ്പിച്ചതിനാൽ തന്നെ അവൻ  ചെറിയൊരു പണി അപ്പത്തന്നെ കൊടുക്കുകയും ചെയ്തു... അവിടെ വെള്ളം വെച്ചിരുന്ന കിണ്ടി എടുത്ത് അവൻറെ നടപ്പു നോക്കി ഒരു ഏറെ വെച്ചുകൊടുത്തു...... ഇത്രയെങ്കിലും ചെയ്യേണ്ടേ....കറക്റ്റ് അവന് തന്നെ കൊണ്ടിട്ടുണ്ട് ഒരു പട്ടി മോങ്ങുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു........ എന്തൊക്കെയോ ഏട്ടാ നിങ്ങൾ ഈ പറയുന്നത്...? അത് ...അത് പിന്നെ അവൻ ഒരു  കഥ വായിച്ചിരുന്നു അതിലെ രഹസ്യ കാമുകനെ പറ്റി പറഞ്ഞതാണ്........ അത് ആയിരുന്നല്ലേ...... അല്ല ഒരു കാര്യം ചോദിക്കട്ടെ ഇനി എന്നെയും ജാക്കിയും കൊല്ല ഒന്നുമില്ലല്ലോ..... എനിക്ക് ഇനിയും ജീവിക്കണം ....എനിക്ക്  ഇനി കുറേ ഇമിലി മിട്ടായി തിന്നണം..... അതുകൊണ്ട് ഇപ്പോഴൊന്നു. കൊല്ലല്ലേ ....   എനിക്ക് റെക്കോർഡ് ഉണ്ടാക്കാനുള്ളതാ.... ഒരു കോടി ഇമിലി മുട്ടായി തിന്നിട്ടുള്ള റെക്കോർഡ് ....... തമ്പുരാട്ടീ...... ഞാൻ വാങ്ങി തന്നേക്കാവേ..... ഓക്കേ മിസ്റ്റർ തമ്പുരാൻ....... കൊച്ചു കൊച്ചു പരിഭവങ്ങളും പിണക്കങ്ങളും ആയി അവരുടെ ജീവിതം സന്തോഷത്തോടുകൂടി തുടർന്നുപോകുന്നു.... (ശുഭം) തെറ്റിദ്ധരിക്കാൻ എളുപ്പമാണ് എന്നാൽ എന്നാൽ തെറ്റ്ധരിക്കപെടാതിരിക്കണമെങ്കിൽ നമ്മൾ തന്നെ അതിന് മുൻകൈയെടുക്കണം.... കേട്ടത്   സത്യമാണെങ്കിലും  നമ്മൾ വിചാരിച്ചു വെച്ച് ആവില്ല ചിലപ്പോൾ  ശരിക്കും ഉള്ളത്....  കണ്ണുകൊണ്ട് നേരിട്ട് കാണാതെയും മറ്റുള്ളവർ പറഞ്ഞു കേട്ടതുമായ കാര്യങ്ങൾ കേട്ട് സത്യാവസ്ഥ മനസ്സിലാക്കാതെ  എടുത്തുചാടി  നാം തന്നെ നമ്മുടെ കുഴി തോണ്ടരുത്..... _____________________________________ ഒരു കുഞ്ഞു സ്റ്റോറിയാണ്.... എഴുതണം എന്ന് തോന്നി അതുകൊണ്ട് വെറുതെ ഒന്ന് എഴുതി നോക്കിയതാ... ജാക്കിയും ദേവുവും ശ്രീധരനും സേതുവും. ..... എങ്ങനെയുണ്ട്...? എത്രത്തോളം നന്നായി എന്ന് അറിയില്ല പിന്നെ ഇഷ്ടമായ ലൈക്കും ഷെയറും ചെയ്യുക നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായങ്ങൾ കമൻറ് ബോക്സിൽ അറിയിക്കുക .... സ്റ്റോറിയെപ്പറ്റി നെഗറ്റീവ് ആയാലും പോസിറ്റീവ് ആയാലും നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായം അതിൽ രേഖപ്പെടുത്തണം ഇത്രയും കഷ്ടപ്പെട്ട് എഴുതുന്നതല്ലേ.... പ്ലീസ്.. പ്ലീസ്... പ്ലീസ്...
#📙 നോവൽ
സ്വയം പര്യാപ്തത നേടാൻ ശ്രെമിച്ചത് തെറ്റാണോ സാറെ...🙈 #😹 തമാശ തമാശ
NALLA BHARYA നല്ല ഭാര്യ "ആ ഭ്രാന്തിയെ നോക്കുവാൻ എനിക്ക് വയ്യ. ഏതു കഷ്ടകാല സമയത്താണോ എനിക്ക് ഈ വീട്ടിൽ കെട്ടി വരുവാൻ തോന്നിയത്...." ഭാര്യയുടെ അലർച്ച കേട്ടപ്പോൾ എനിക്ക് എല്ലാം മനസ്സിലായി. ഓടിചെന്ന് നോക്കുമ്പോൾ അമ്മ ഗേറ്റിൽ പിടിച്ചു റോഡിലേയ്ക്ക് നോക്കി നിൽക്കുന്നൂ. "പാവം മക്കളേയും പ്രതീക്ഷിച്ചുള്ള നിൽപ്പാണ്" അമ്മയെ  ഞാൻ അകത്തേയ്ക്കു കൂട്ടികൊണ്ടു വന്നൂ.. അപ്പോഴേയ്ക്കും ഭാര്യ തുടങ്ങി. "മനുഷ്യന് പുറത്തിറങ്ങുവാൻ തന്നെ നാണക്കേട് തോന്നുന്നൂ. അമ്മായിഅമ്മ ഭ്രാന്തിയാണ് എന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ എന്ത് അഭിമാനമാണ്..? ഭ്രാന്തു ഉണ്ടെങ്കിൽ ചങ്ങലയ്ക്കു ഇടണം. ഇതു പോലെ അഴിച്ചു വിടുകയല്ല വേണ്ടത്." ............................... വിവാഹാലോചനകൾ വന്നപ്പോൾ ഒരു കാര്യമേ ഞാൻ ആവശ്യപെട്ടിരുന്നുള്ളു. " അമ്മയ്ക്ക് ഓർമ്മകുറവുണ്ട്, എൻ്റെ പണവും പ്രതാപവും കണ്ട് ആരും ഈ വീട്ടിലേയ്ക്കു വരണ്ട. അമ്മയെ നോക്കുവാൻ കഴിയുന്നവർ വന്നാൽ മതി." അതുകേട്ടതും അച്ഛൻ്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.... പാവപ്പെട്ട വീട്ടിലെ പെണ്ണിനെ കാണുവാൻ ചെന്നപ്പോൾ ഞാൻ ഈ കാര്യം അവളോടും പറഞ്ഞതാണ്. കാരണം പിന്നീട് ഒരിക്കലും ചതിക്കപ്പെട്ടു എന്ന് അവർ പറയരുതല്ലോ..... ......................................... ഭാര്യയുടെ മുഖത്തെ ദേഷ്യം അപ്പോഴും അങ്ങനെ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നൂ. അച്ഛൻ കുളിക്കുവാൻ പോയ സമയത്തു പറ്റിയതാണ്. ഒരു നിഴൽ പോലെ അച്ഛൻ എപ്പോഴും അമ്മയ്‌ക്കൊപ്പം ഉണ്ട്. കൊച്ചിലെ അച്ഛമ്മയാണ് എന്നെ വളർത്തിയത്. അമ്മയേയും അച്ഛമ്മ നന്നായി തന്നെ നോക്കുമായിരുന്നൂ. അച്ഛമ്മ കഴിഞ്ഞ വർഷമാണ് മരിച്ചത്. കയറി വന്ന കൊച്ചുമകൻ്റെ ഭാര്യയോട് അവർ ഒന്ന് മാത്രമേ ആവശ്യപ്പെട്ടുള്ളൂ. "സുമതിയെ ഒരിക്കലും വിഷമിപ്പിക്കരുത്. അവൾ പാവമാണ്. എൻ്റെ സ്ഥാനത്തു നിന്ന് നീ അവളെ നോക്കണം. എൻ്റെ ഭാസി മോനും ഈ കുടുംബത്തിനും നീ ഉണ്ടാവണം." ...................................... സന്തോഷം മാത്രം നിറഞ്ഞ വീടായിരുന്നൂ എൻ്റെത്. അച്ഛൻ നാട്ടിലെ നല്ലൊരു പ്രമാണി ആയിരുന്നൂ. ഏക്കർകണക്കിന് സ്ഥലത്താണ് കൃഷി. വീട്ടിൽ അച്ഛമ്മയും അമ്മയും പിന്നെ ഞാനും രവിയും. രവിയും ഭാസിയും, ഞങ്ങൾ ഇരട്ടകൾ ആണ്. പത്തു വർഷത്തെ കാത്തിരിപ്പിനൊടുവിൽ അമ്മയ്ക്ക് കിട്ടിയ സമ്മാനം. ഒരു കുറവും വരുത്താതെ ആണ് അമ്മ ഞങ്ങളെ നോക്കുന്നത്... ............................................... അന്ന് എനിക്ക് ആറു വയസ്സ് പ്രായം ഉണ്ടാകും... സാധരണ സ്കൂൾ വിട്ടു വന്നാൽ എന്നും ഞാനും രവിയും ഒരുമിച്ചു കുറെ നേരം മുറ്റത്തു കളിക്കും. അപ്പോഴേക്കും അമ്മ ചായയും ഞങ്ങൾക്കിഷ്ടമുള്ള പഴം പൊരിയോ മറ്റെന്തെങ്കിലും നാലുമണി പലഹാരവുമോ ആയി വരും. അന്ന് സ്കൂൾ വിട്ടു വന്ന ഞങ്ങൾ അമ്മ കാണാതെ വീടിനു പുറകിൽ പോയി. അവിടെ കുളത്തിൽ അമ്മ കാണാതെ കുറച്ചു നേരം കുളത്തിൽ കളിക്കണം. അമ്മ കണ്ടാൽ സമ്മതിക്കില്ല. പുറകിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ ആണ് അവിടെ ഒരു കുപ്പിയിൽ എന്തോ ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടത്. ഞാനാണ് അത് തുറന്നു നോക്കിയത്. കീടനാശിനി ആണ് എന്നറിയാതെ രവിക്ക് അത് കുടിക്കുവാൻ കൊടുത്തത് ഞാൻ ആണ്. അതുകുടിച്ചു അവൻ ഛർദിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ പേടിച്ചു ഒളിച്ചതും ഞാൻ ആണ്. ആരെയും അറിയിക്കാതെ ഞാൻ ഓടി ഒളിച്ചൂ. ഞാൻ ആകെ പേടിച്ചു പോയിരുന്നൂ. എന്ത് ചെയ്യണം എന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നൂ. അവൻ പറമ്പിൽ തളർന്നു വീണു. അമ്മ വന്നു നോക്കുമ്പോഴേയ്ക്കും വൈകി പോയിരുന്നൂ. അവനെ ആശുപത്രിയിൽ കൃത്യസമയത്തു എത്തിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ അവൻ രക്ഷപെട്ടേനെ... അച്ഛൻ ആണ് ഒളിച്ചിരുന്ന എന്നെ കണ്ടെത്തിയത്. അച്ഛന് എല്ലാം മനസ്സിലായി. അച്ഛൻ പക്ഷേ എല്ലാം മനസ്സിൽ ഒളിപ്പിച്ചൂ.. അമ്മയ്ക്ക് പക്ഷേ ആ സംഭവം മറക്കുവാൻ ആയില്ല. മകൻ്റെ ശരീരം മടിയിൽ വച്ച് അന്നവർ ഒത്തിരി കരഞ്ഞത്രേ. പിന്നീട് അങ്ങോട്ട് അമ്മയ്ക്ക് ഒന്നും ഓർമ്മയുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവൻ്റെ ശവസംസ്‍കാരം നടന്നത് അമ്മ അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവുമോ............ ഇന്നും അച്ഛന് ഒഴിച്ച് മറ്റാർക്കും ഞാൻ ചെയ്ത തെറ്റ് അറിയില്ല "ഞാൻ ആണ് അവനു അത് കുടിക്കുവാൻ കൊടുത്തത് എന്ന സത്യം...." പിന്നീടൊരിക്കലും അമ്മ ആരോടും സംസാരിച്ചില്ല. വീടിൽ ഒരു കോണിൽ വെറുതെ എവിടെയോ നോക്കി ആ പാവം ഇരിക്കും. എന്നും വൈകിട്ട് മക്കൾ വരുന്നതും നോക്കി റോഡിൽ പോയി നിൽക്കും. അമ്മയുടെ മനസ്സിൽ ഇപ്പോഴും ആറു വയസ്സുള്ള രണ്ടു മക്കൾ ഉണ്ട്... ഞാൻ മാത്രമാണ് തെറ്റുകാരൻ. എത്ര നാൾ ഈ ഭാരം ഞാൻ മനസ്സിൽ കൊണ്ട് നടക്കും. ................................. രാത്രി മുറിയിൽ കയറി വന്നപ്പോൾ ഭാര്യയുടെ മുഖം വീർത്തിരുന്നൂ. "ഏട്ടാ, നമുക്ക് ഇവിടെ നിന്നും മാറി താമസിക്കാം.." പതുക്കെ അവൾ എന്നോട് ചേർന്ന് കിടക്കുമ്പോൾ പറഞ്ഞു. "അല്ലെങ്കിലും അവൾ എന്ത് തെറ്റ് ചെയ്തു. അവൾക്കു അമ്മയെ ഭയമാണ്. അവളെ അവർ ഉപദ്രവിക്കുമോ എന്ന ഭയം.." അവൾ എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നൂ. അവസാനം അവളോട് ഞാൻ ഒന്ന് മാത്രം ചോദിച്ചൂ.. "ഒരു കൊലപാതകിയുടെ കൂടെ താമസിക്കുവാൻ നിനക്ക് ഭയമില്ലേ..." അവൾ എന്നെ വല്ലാതെ ഒന്ന് നോക്കി. അവളെ ഞാൻ എല്ലാം പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കി. "എങ്ങനെ ഞാൻ രവിയുടെ മരണത്തിനു ഉത്തരവാദിയായി. എങ്ങനെ ഞാൻ മൂലം എൻ്റെ അമ്മ ഇങ്ങനെയായി മാറി.ഇനി ഏതു ഗംഗയിൽ മുങ്ങിയാൽ എനിക്ക് പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യുവാൻ കഴിയും.." അവൾ മറുപടി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ഞാൻ എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ അവൾ എൻ്റെ അടുത്ത് വന്നിരുന്നൂ. "ഏട്ടൻ ഇനി ഒരിക്കലും ഇങ്ങനെ വിഷമിക്കരുത്. പറ്റിയ തെറ്റ് തിരുത്തുവാൻ നമുക്ക് ആകില്ല. ഞാൻ ദൈവത്തോട് പ്രാർത്ഥിക്കും എനിക്ക് ഇരട്ട ആൺകുട്ടികളെ തരുവാൻ. അവരെ ഞാൻ അമ്മയ്ക്ക് കൊടുക്കും. പിന്നെ ഏട്ടൻ്റെ അമ്മയെ ഇനി എനിക്ക് ഭയമില്ല. സ്വന്തം കുട്ടികളെ അന്വേഷിച്ചു നടക്കുന്ന ഒരു പാവമല്ലേ അവർ. അവരെ ഞാൻ നന്നായി നോക്കും. ഒരു കുറവും അവർക്കു ഞാൻ വരുത്തില്ല...." പിന്നീട് ഒരിക്കലും റോഡിലേക്ക് നോക്കി ഗേറ്റിൽ പിടിച്ചു നിൽക്കുന്ന അമ്മയെ അവൾ വഴക്കു പറഞ്ഞില്ല. അയലത്തെ ചേച്ചി അവളോട് ചോദിച്ചൂ.. "നിനക്ക് ആ തള്ളയെ അകത്തു പൂട്ടി ഇട്ടുകൂടെ. ആളുകൾ കാണുമ്പോൾ നാണക്കേടില്ലേ.." അതിനു അവൾ മറുപടിയും കൊടുത്തൂ.. "എൻ്റെ അമ്മയ്ക്ക് ഭ്രാന്തില്ല. അവർക്കു അവരുടെ മക്കളോട് സ്നേഹം കൂടിപോയതാണ്. ഞാൻ അവരെ തള്ളി പറയില്ല. എനിക്ക് ഇങ്ങനെ ഒരവസ്ഥ  വന്നിരുന്നെങ്കിൽ ഈ അമ്മ എന്നെ ഇതുപോലെ നോക്കിയേനെ.." അമ്മയുടെ കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം അവൾ തന്നെ നോക്കി. പലപ്പോഴും എനിക്ക് തോന്നി "ഞാൻ ചെയ്ത തെറ്റിന് ആ പാവം പരിഹാരം ചെയ്യുകയാണോ...?" അവളുടെ സ്നേഹം പതിയെ അമ്മയിൽ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തി. അവളോടൊപ്പം അമ്മ അമ്പലത്തിൽ പോയി തുടങ്ങി. അവൾ പറയുന്നതെല്ലാം അമ്മ അനുസരിച്ചു തുടങ്ങി. സ്നേഹമുള്ള ഒരു മകളെ കിട്ടിയപ്പോൾ അവർ മകൻ നഷ്ടപെട്ടത് മറന്നു തുടങ്ങി.. അന്ന് എനിക്ക് ഒരു കാര്യം മനസ്സിലായി... സ്നേഹത്തിനു മാറ്റുവാൻ കഴിയാത്തതായി ഒന്നും ഈ ലോകത്തില്ല. ഏതു രോഗം മാറ്റുവാനും അതിനു കഴിയും. ...........................സുജ അനൂപ് #📙 നോവൽ #📔 കഥ
''എന്തിനാ ൻ്റെ കുട്ട്യേ നീ ഇങ്ങനെ കഷ്ടപ്പെടണത് ,നിനക്കിതൊന്നും ശീലമില്ലാത്തതല്ലേ.. ഒക്കെ ഞാൻ ചെയ്തോളാം." രാവിലെ പതിവുപോലെ പശുവിനെ പറമ്പിൽ കൊണ്ടുപോയി കെട്ടിയശേഷം വന്ന ശിവശങ്കരൻ തൊഴുത്ത് വൃത്തിയാക്കുന്ന ഭാമയെ കണ്ട് പറഞ്ഞു. "സാരമില്ല അച്ഛാ.. ഇങ്ങനെയൊക്കെയല്ലേ ശീലമാകുന്നത്, അച്ഛൻ വിശ്രമിച്ചോളൂ, കാലു വയ്യാത്തതല്ലേ..." "നിനക്കിന്ന് ഓഫീസിൽ പോകണ്ടേ?" "പോകണം അച്ഛാ, സമയമാകുന്നല്ലേ ഉള്ളൂ" തൊഴുത്തിൽ നിന്നും കയറി വന്ന് ശിവശങ്കരൻ ഭാര്യയെ വിളിച്ചു. " ഭവാനീ .... കുറച്ചു വെള്ളം ഇങ്ങെടുത്തേ... '' ''ദാ.. വെള്ളം " " 'കുഞ്ഞുമോൻ ഉണർന്നില്ലേടീ? " "ഇല്ല.. ഇടയ്ക്കൊന്നുണർന്നപ്പോൾ ഭാമ പാലു കൊടുത്തുറക്കി." "നിനക്കവളോട് പറഞ്ഞൂടെ ഈ പണിയൊന്നും എടുക്കേണ്ടാന്ന്..." ''ഞാൻ പറയാഞ്ഞിട്ടാണോ, എത്ര പറഞ്ഞാലും വെളുപ്പിനെ എഴുന്നേറ്റ് മുഴുവൻ പണിയും തീർക്കും. അച്ഛൻ്റെ കാലിനുവേദനയല്ലേ എന്നും പറഞ്ഞാ ഇപ്പോ തൊഴുത്തു വൃത്തിയാക്കാൻ പോയത്." "ഹാ....നമുക്ക് ദൈവം തന്ന പുണ്യമാ ഭാമ .പക്ഷേ.... നമ്മൾ അവളോട് ചെയ്യുന്നത് പാപമല്ലേന്ന് തോന്നുവാ....'' '' മനപ്പൂർവം അല്ലല്ലോ, എത്ര തവണ പറഞ്ഞതാ നമ്മൾ അവളോട്. ഏതായാലും നിങ്ങൾ ഇന്ന് ഒന്നുകൂടി പറഞ്ഞു നോക്ക്." " ഉം... നോക്കാം " പതിവുപോലെ പണിയെല്ലാം തീർത്ത് ഭാമ ഓഫീസിൽ പോകാനിറങ്ങി . "അച്ഛാ.. മരുന്ന് വല്ലതും വാങ്ങാനുണ്ടോ?'' ''ഒന്നും വേണ്ട, എല്ലാം ഇരുപ്പുണ്ട് ,നീ വല്ലതും കഴിച്ചോ " " കഴിച്ചു അച്ഛാ, എങ്കിൽ ഞാനിറങ്ങട്ടേ...'' ''മോളൊന്നു നിന്നേ, പറയുമ്പോൾ നിനക്ക് വിഷമമാകുമെന്നറിയാം ,എന്നാലും ....." ഒന്നു നിർത്തിയിട്ട് ശിവശങ്കരൻ തുടർന്നു. "രണ്ടു വർഷമായില്ലേ, ഇനിയും ഇങ്ങനെ ജീവിച്ചാൽ മതിയോ, തെക്കേലെ വാസു ഒരാലോചനേടെ കാര്യം പറഞ്ഞു. ഞാനെന്താ പറയേണ്ടത്?" നിറഞ്ഞു വരുന്ന കണ്ണുകൾ അച്ഛൻ കണാതിരിക്കാൻ ഭാമ മുഖം താഴ്ത്തി. "നേരം വൈകി... ഞാൻ ഇറങ്ങട്ടെ.. " ശിവശങ്കരൻ്റെ മുഖത്ത് നോക്കാതെ പറഞ്ഞിട്ട് ഭാമ ധൃതിയിൽ ഇറങ്ങി. ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ ശിവശങ്കരൻ കസേരയിലേയക്ക് ചാഞ്ഞു. ഒരുപാട് വിവാഹാലോചനയ്ക്ക് ശേഷമാണ് ഒരേയൊരു മകനായ അപ്പുവിന് ഭാമയുമായുള്ള വിവാഹം ഉറച്ചത്. ആദ്യകാഴ്ചയിൽ തന്നെ ഭാമയെ എല്ലാവർക്കും ഇഷ്ടമാവുകയും ചെയ്തു. ഈ വീട്ടിൽ വലതുകാൽ വച്ചു കയറിവന്ന അന്നു മുതൽ മരുമകളായല്ല മകളായിത്തന്നെയാണ് താനും ഭവാനിയും ഭാമയെ സ്നേഹിച്ചത്. അവൾ തിരിച്ചും. അപ്പു ജോലിക്കു പോകാനിറങ്ങുമ്പോൾ കൂടെ ഭാമയും ഇറങ്ങും പി എസ് സി കോച്ചിംഗ് ക്ലാസിലേയ്ക്ക്. ഭാമയ്ക്കും കൂടി ഒരു ജോലി കിട്ടിയാൽ അച്ഛൻ്റെ പശുവളർത്തലൊക്കെ നിർത്തി അടങ്ങിയിരുന്നോണം എന്ന് അപ്പു പറയുമായിരുന്നു. ഓർമ്മകളുടെ ഭാരം നിറഞ്ഞ നെഞ്ചിൽ തടവി ശിവശങ്കരൻ നെടുവീർപ്പിട്ടു. ഓഫീസിൽ നിന്നും തിരിച്ചെത്തിയിട്ടും ഭാമ ആർക്കും മുഖം കൊടുക്കാതെ നടന്നു. രാത്രി കുഞ്ഞുറങ്ങിയ ശേഷം ഉറക്കം വരാതെ കിടന്നപ്പോൾ അവൾ പഴയതെല്ലാം ഓർത്തു. കഷ്ടപ്പാടുകൾക്കിടയിൽ ജീവിച്ച ഒരച്ഛൻ്റെയും അമ്മയുടെയും മൂന്നു മക്കളിൽ രണ്ടാമത്തവൾ ആണ് ഭാമ. മൂത്തത് സഹോദരനും ഇളയത് സഹോദരിയും. വിവാഹ പ്രായമെത്തിയതു മുതൽ ഒരുപാട് ആലോചനകൾ വന്നിരുന്നു. അപ്പുവേട്ടൻ്റെ ആലോചന വന്നപ്പോൾ ഭാമയുടെ ഭാഗ്യം എന്നാണ് എല്ലാവരും പറഞ്ഞത്. പൊട്ടും പൊടിയും ചേർത്തുവച്ച് അച്ഛൻ കല്യാണം നടത്തി.അധികം ആർഭാടമൊന്നും വേണ്ടെന്ന് അപ്പുവേട്ടനും പറഞ്ഞിരുന്നു. നിറഞ്ഞ മനസോടെയാണ് ഈ വീട്ടിൽ വന്നു കയറിയത്. സ്വർഗതുല്ല്യമായ ഒരു വീട്. സ്വപ്നം പോലെ കഴിഞ്ഞു പോയ ദിവസങ്ങൾ. സന്തോഷത്തിനു മാറ്റുകൂട്ടി മോൻ്റെ ജനനം. ആ സന്തോഷങ്ങൾക്കെല്ലാം അല്പായുസ്സ് മാത്രമേ ഉള്ളുവെന്ന് അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. മോൻ്റെ നൂലുകെട്ടു ദിവസം , ചടങ്ങിനെത്തിയ ഒരു ബന്ധുവിനെ അപ്പുവേട്ടൻ വീട്ടിൽ കൊണ്ടുചെന്നു വിട്ടു തിരിച്ചുപോരുമ്പോൾ ബൈക്കിൽ ഒരു ലോറിയിടിച്ചു. എല്ലാം തീരുകയായിരുന്നു അവിടെ. വെള്ളത്തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞ് അപ്പുവേട്ടനെ കൊണ്ടുവന്നത് കാണാൻ തനിക്ക് ശക്തിയുണ്ടായിരുന്നില്ല. മനസു കൈവിട്ടു പോകുമെന്ന് തോന്നിയ ദിവസങ്ങൾ..... കുറച്ചു നാൾ ഇവിടുന്നു മാറി നിൽക്കാമെന്നു പറഞ്ഞാണ് തന്നെയും മോനേയും അച്ഛനുമമ്മയും വന്ന് കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോയത്. മുറിയിൽ നിന്നു പുറത്തിറങ്ങാൻ പോലും കഴിയാതെ കരഞ്ഞു തീർത്ത കുറേ ദിവസങ്ങൾ..... 'പെങ്ങൾ കുഞ്ഞിനേയും പിടിച്ച് എന്നുമിങ്ങനെ മുറിക്കുള്ളിൽ ഇരുന്നാൽ മതിയോ ' എന്ന് ചേട്ടത്തിയമ്മ ചേട്ടനോട് ഒരിക്കൽ ചോദിച്ചത് കേട്ടു. 'കല്യാണം നടത്തി വിട്ടതിൻ്റെ കടം തീരുന്നതിനു മുൻപ് വിധവയായി മകൾ കുഞ്ഞിനേയും കൊണ്ട് തിരിച്ച് വീട്ടിൽ വന്നു നിന്നാലെങ്ങനെയാ...., ഇളയവളെ കൂടി വിവാഹം നടത്തി വിടേണ്ടതല്ലേ' എന്ന അച്ഛൻ്റെയുമമ്മയുടേയും ആധിയും അറിഞ്ഞപ്പോൾ , നെറ്റിയിലെ സിന്ദൂരം മാഞ്ഞ മകൾ വീട്ടുകാർക്കെന്നും ഒരു ഭാരമാണെന്ന് മനസിലാക്കുകയായിരുന്നു. അവിടെ നിന്നും ഇറങ്ങുമ്പോൾ അറിയാമായിരുന്നു.ഇരുകയ്യും നീട്ടി സ്വീകരിക്കാൻ അപ്പുവേട്ടൻ്റെ അച്ഛനും അമ്മയും ഉണ്ടാകുമെന്ന്. ഇവിടേയക്ക് തിരിച്ചെത്തി ദിവസങ്ങൾക്കു ശേഷം തനിക്ക് വില്ലേജോഫീസിൽ ജോലിക്കായുള്ള ഓർഡർ ലഭിച്ചു. ഓഫീസും വീട്ടിലെ പണികളും മോൻ്റെ കളിയും ചിരിയുമായി പകലുകൾ തള്ളിനീക്കുമ്പോൾ അപ്പുവേട്ടൻ്റെ ഫോട്ടോ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് വച്ച് കരഞ്ഞ് രാവു വെളുപ്പിച്ചു. കണ്ണീരോർമ്മകളിൽ നിമിഷങ്ങൾ കടന്നു പോകെ എപ്പോഴോ ഭാമ ഉറങ്ങി. ഉറങ്ങാൻ താമസിച്ചതിനാൽ പിറ്റേന്ന് ഭാമ ഉണർന്നത് വൈകിയാണ്, അടുക്കളയിലെത്തിയപ്പോൾ ഭവാനിയമ്മ ചായയ്ക്ക് വെള്ളം വെച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. " അമ്മയ്ക്ക് എന്നെ വിളിക്കായിരുന്നില്ലേ?" "സാരമില്ല, ഒരു ദിവസം അവധി കിട്ടിയതല്ലേ ഉറങ്ങിക്കോട്ടേന്ന് കരുതി." ഭാമ ഉമ്മറത്ത് പത്രം വായിക്കുന്ന ശിവശങ്കരന് ചായ കൊണ്ടുപോയി കൊടുത്തു. ശിവശങ്കരന് അപ്പോഴും ശ്യാമയുടെ മുഖത്തു നോക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഇന്നലെ അത് ചോദിക്കേണ്ടിയിരുന്നില്ല എന്ന് അയാൾക്ക് തോന്നി.. അച്ഛൻ്റെ മനസിലെന്താണെന്ന് ഭാമയ്ക്ക് ഊഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. അവൾ പറഞ്ഞു. ''അച്ഛാ... അമ്മയുമച്ഛനും എന്നെയോർത്ത് വിഷമിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് എനിക്കറിയാം. നിങ്ങൾക്ക് എന്നോടുള്ള സ്നേഹം കൊണ്ടാണ് മറ്റൊരു കല്ല്യാണത്തെപ്പറ്റി പറയുന്നതെന്നുമറിയാം." ''മോളേ... നിന്നെയും മോനേയും പിരിയുന്നത് ചിന്തിക്കാൻ കൂടി കഴിയില്ല ഞങ്ങൾക്ക്. ന്നാലും അത് ഞങ്ങളുടെ സ്വാർത്ഥതയായി പോകും.അതാ ഞങ്ങൾ..... ''ഇല്ലച്ഛാ..." അച്ഛനെ തുടരാനനുവദിക്കാതെ ഭാമ ഇടയ്ക്കു കയറി പറഞ്ഞു. "എനിക്ക് സ്വന്തം വീട്ടിൽ കിട്ടുന്നതിനേക്കാൾ സ്നേഹവും ആശ്വാസവും ഇവിടെ കിട്ടുന്നുണ്ട്. " ഉറക്കമുണർന്നു കരഞ്ഞ കുഞ്ഞിനേയുമെടുത്ത് ഭവാനിയമ്മയും അങ്ങോട്ടു വന്നു.ഭാമ തുടർന്നു. " അപ്പുവേട്ടൻ പോയപ്പോൾ പാതി മരിച്ചതാ ഞാൻ.അപ്പുവേട്ടൻ്റെ ശ്വാസം നിറഞ്ഞ ഈ വീടുവിട്ട് ,നിങ്ങളെ രണ്ടാളെയും വിട്ടു പോകുവാന്നു വച്ചാ ഞാൻ പൂർണ്ണമായി മരിച്ചൂന്നാ അർത്ഥം. " " മതി മോളേ.... ഇനി ഞങ്ങൾ ഒന്നും ചോദിക്കില്ല. ഞങ്ങളുടെ ഭാഗ്യമാ നീ. കുഞ്ഞിനേയും കണ്ടോണ്ടു വേണം ഞങ്ങൾക്ക് മരിക്കാൻ. ഇനി നാളെയൊരിക്കൽ നിനക്ക് ഒരു ജീവിതം വേണം ന്ന് തോന്നിയാലും നിറഞ്ഞ മനസോടെ കൂടെയുണ്ടാവും ഞങ്ങൾ." ഭാമയുടെ നെറുകയിൽ കൈവച്ചു കൊണ്ട് ശിവശങ്കരൻ പറഞ്ഞു. കണ്ണിൽ നിന്നും പൊഴിയുന്നത് സങ്കടമാണോ സന്തോഷമാണോ എന്നറിയാതെ ഭവാനി മുഖം തുടച്ചു. - രമ്യ. #📙 നോവൽ #📔 കഥ
തമ്പുരാൻ "എനിക്കീ...കല്യാണത്തിന് സമ്മതമല്ല..." കുടുംബ സദസ്സിൽവച്ചുള്ള, ഗായത്രിയുടെ അറുത്തുമുറിച്ചുള്ള മറുപടി... എല്ലാവരും ഒരു ഞെട്ടലോടെയാണ് കേട്ടത്. ഒന്നാമത്... കാരണവന്മാരുടെ മുമ്പില്, തറവാട്ടിലെ പെൺകുട്ടികൾ ശബ്ദമുയർത്തി സംസാരിക്കാറില്ല. രണ്ടാമത്... ആരും കൊതിക്കുന്ന സൗന്ദര്യവും, സ്വഭാവ മഹിമയുമുള്ള... പോരാത്തതിന്, റവന്യൂ വകുപ്പിലെ ഉന്നത ഉദ്യോഗസ്ഥനുമായ കോയിക്കൽ തറവാട്ടിലെ വിശ്വനാഥൻ തമ്പുരാന്റെ  ആലോചന നിരസിച്ചതിലുള്ള  അമ്പരപ്പും...!!! ഗവൺമെന്റ് മെഡിക്കൽ കോളേജിൽ ഹൗസ് സർജൻസി ചെയ്യുന്ന ഗായത്രി,  വിഷുവിന്റെ  അവധിക്ക് എത്തിയതാണ് തറവാട്ടിൽ. പടികടന്നെത്തിയ ഐശ്വര്യദേവതയായിട്ടാണ് ആ കല്യാണാലോചനയെ  എല്ലാവരും കണ്ടത്. "അതെന്താ... നിനക്ക് മറ്റാരെങ്കിലുമായി പ്രണയമുണ്ടോ...???" ദേഷ്യം കലർന്നിരുന്നു ചെറിയമ്മാവന്റെ ആ ചോദ്യത്തിൽ. "ഇല്ലാ... എനിക്ക് ആരുമായും പ്രണയമില്ല... എനിക്കിപ്പൊ കല്യാണം വേണ്ട അത്രതന്നെ..." ഇത്തിരി ധാഷ്ട്യം കലർന്നിരുന്നു,  ആ സ്വരത്തിൽ... അതുകൊണ്ടുതന്നെ അതുവരെ മിണ്ടാതിരുന്ന  അവളുടെ അമ്മ  പറഞ്ഞു. "ഈ തറവാട്ടിലെ പെൺകുട്ടികളെല്ലാം ഇരുപതു  വയസാകുമ്പോഴേത്തേക്കു വിവാഹം കഴിപ്പിച്ച് അയക്കാറാണ് പതിവ്... നിന്റെ പഠനം മുടങ്ങാതിരിക്കാനാണ് ഇത്രനാളും  ഞങ്ങൾ ക്ഷമിച്ചത്...വയസ്സ് ഇരുപത്തിയഞ്ച്  ആകാൻ പോകുന്നു... എന്താ... നിന്റെ ഭാവം...!!!??? " ഉത്തരം തറവാട്ട് കാരണവരായ വലിയമ്മാവന്റെ ആജ്ഞ ആയിരുന്നു...! "ഇനി, ആരും... ഒന്നും പറയേണ്ട. ഗായത്രിയുടെ മനസ്സിൽ മറ്റാരും ഇല്ലാത്ത സ്ഥിതിക്ക് ഈ  കല്യാണം എത്രയും പെട്ടെന്ന് നടന്നിരിക്കും. !!!" ഗായത്രിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി കൊണ്ടായിരുന്നു അദ്ദേഹം  ബാക്കി പറഞ്ഞത്... "നീ... വിവാഹജീവിതത്തിനായ്  മാനസികമായി തയ്യാറെടുത്തു കൊള്ളുക,  ബാക്കിയൊക്കെ ഞങ്ങൾ തീരുമാനിക്കും." 'തിരുവായ്ക്ക് എതിർവായ' ഇല്ല..! അതാണ് തറവാട്ടിലെ  ശീലം.എല്ലാവരും അവരവരുടെ മുറികളിലേയ്ക്ക് മടങ്ങി. തന്റെ മുറിയിൽ... ഉറക്കം വരാതെ,  വെരുകിനെപ്പോലെ  അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നടപ്പാണ് ഗായത്രി. എങ്ങനെ ഈ പ്രശ്നം കൈകാര്യം ചെയ്യണം എന്ന് ഒരു പിടുത്തവും കിട്ടുന്നില്ല. തന്റെ മനസ്സിലുള്ളത് ആരും അറിയുകയും ചെയ്യരുത്, ഈ കല്യാണം മുടങ്ങുകയും വേണം... അവസാനം... അവളാ  തീരുമാനം  എടുത്തു. വിശ്വനാഥനോട് നേരിട്ട് സംസാരിച്ചു,  ഇതിൽ നിന്നും പിന്മാറാൻ പറയുക. അങ്ങനെ... പിറ്റേന്ന്,  അനിയൻ ഹരിയുടെ  സഹായത്തോടെ വിശ്വനാഥന്റെ  ഫോൺ നമ്പർ സംഘടിപ്പിച്ച് വിളിച്ചപ്പോൾ, അദ്ദേഹം ജോലി തിരക്കിലാണെന്നും വിഷുവിന്റെയന്ന്  ക്ഷേത്രത്തിൽ തൊഴാൻ,  എത്തുമ്പോൾ കാണാമെന്നും ഉറപ്പുകൊടുത്തു. വിഷുവിന്റെ  തലേന്ന് സമാധാനത്തോടെ കിടന്നുറങ്ങാൻ ഗായത്രി എത്ര  ശ്രമിച്ചിട്ടും കഴിഞ്ഞില്ല. ബഹറിനിൽ ജനിച്ചുവളർന്ന ഗായത്രിയും,  ഹരിയും അച്ഛന്റ ആകസ്മികമായ വേർപാട്  മൂലം,  അമ്മയ്ക്കൊപ്പം തറവാട്ടിൽ താമസമാക്കിയിട്ട്,  അഞ്ചാറു വർഷമേ ആയിട്ടുള്ളൂ... അതിനിടയിൽ ഇടയ്ക്ക് നാലഞ്ചു പ്രാവശ്യം   വിശ്വനാഥനെ അവൾ കണ്ടിട്ടുണ്ട്, ക്ഷേത്രത്തിൽ വച്ച്. ക്ഷേത്രത്തിന്റെ ഉത്സവത്തിന്, ഏഴാം ദിവസം... ആറാട്ട് കഴിഞ്ഞെത്തുന്ന ദേവനെ പുനഃപ്രതിഷ്ഠിക്കുന്ന ചടങ്ങ്  കോയിയ്ക്കൽ  തറവാടിന്റ  അവകാശമാണ്... കാരണം,  മുൻപ് അത് അവരുടെ കുടുംബക്ഷേത്രമായിരുന്നു. വലിയതമ്പുരാന്റെ  ദേഹവിയോഗത്തെതുടർന്ന്, ആ  സ്ഥാനത്ത് കഴിഞ്ഞ രണ്ട് വർഷമായി വിശ്വനാഥനാണ് നിൽക്കുന്നത്. ആചാര മഹിമയോടെ... തന്ത്രികൾക്കൊപ്പം അദ്ദേഹത്തെ കാണുമ്പോൾ... കണ്ണെടുക്കാതെ നോക്കി നിന്നിട്ടുമുണ്ട്. പക്ഷേ......ഈ കല്യാണം നടക്കാൻ പാടില്ല...ചിന്തകൽക്കൊടുവില് എപ്പോഴോ അവൾ മയങ്ങിപ്പോയി. വിഷുവിന്...പുലർച്ചെ  കുളിച്ചൊരുങ്ങി ക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് തൊഴാനായി അവൾ എത്തിയെങ്കിലും.. തമ്പുരാൻ എത്തുമെന്ന് പറഞ്ഞ സമയംകഴിഞ്ഞിട്ടും, അദ്ദേഹം എത്തിയില്ല. ഏറെ സമയം കഴിഞ്ഞതിനാൽ അവൾ മടങ്ങാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഉത്കണ്ഠ നിറഞ്ഞ  മിഴികളുമായി ഒരിക്കൽക്കൂടി അവൾ പരതി... തിരിഞ്ഞു നടക്കുന്നതിനിടയിൽ കൽവിളക്കിന് മുൻപിൽ  തൊഴുതു തിരിഞ്ഞതും... 'വിശ്വനാഥൻ....' മുമ്പില്  ഒപ്പം നടന്ന്,  ആൽത്തറക്ക്  അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ അദ്ദേഹം  പറഞ്ഞു... "ഞാനും... ഗായത്രിയെ ഒന്ന് കാണാൻ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു..." അവൾ ഒന്ന് ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു നോക്കികൊണ്ട്  ചോദിച്ചു... "എന്തിന്...??? " "അതൊക്കെ പറയാം...ഇപ്പോൾ ആദ്യം,  ഗായത്രി പറയൂ...എന്തിനാണ്... എന്നെ കാണണമെന്ന് പറഞ്ഞത്..? " "അത്...തമ്പുരാനെ എനിക്കീ വിവാഹത്തിന് സമ്മതമല്ല...തമ്പുരാൻ ഇതിൽ നിന്നും പിന്മാറണം."വളച്ചുകെട്ടില്ലാതെ അവൾ കാര്യം വെട്ടിത്തുറന്നങ്ങ് പറഞ്ഞു. "ഇക്കാരണത്താൽ,  തന്നെയാണ് ഞാനും തന്നെ കാണാൻ ഇരുന്നത്... തന്റെ വലിയമ്മാവൻ എന്നെ വിളിച്ചിരുന്നു... തനിക്ക്, വിവാഹത്തിനു സമ്മതം അല്ലെന്നും ഞാൻ തന്നോട് ഒന്നു നേരിട്ട്  സംസാരിക്കണമെന്നും പറഞ്ഞ്..." വിശ്വാസം വരാതെ... അവൾ ആ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. "സാധാരണ... പെൺകുട്ടികൾ വിവാഹം വേണ്ടായെന്ന് പറയുന്നത്, മനസ്സിൽ മറ്റൊരു പ്രണയം ഉള്ളപ്പോഴാണ്. അതിപ്പോൾ,  വീട്ടുകാരോട് തുറന്നു പറയാൻ ആവാത്ത ഒരു അന്യമതസ്ഥനുമായിട്ടാണെങ്കിൽ പോലും...താൻ  ധൈര്യമായി എന്നോട് തുറന്നു പറഞ്ഞോളൂ... ഞാൻ ഉണ്ടാവും മുമ്പിൽ നിന്ന് അത്  നടത്തിത്തരാൻ." അപ്പോൾ, ആ മുഖത്ത് വിരിഞ്ഞ  മനോഹരമായ പുഞ്ചിരി ആത്മാർത്ഥതയുടെതായിരുന്നു. ഗായത്രിയാവട്ടെ,  അദ്ദേഹത്തോട് എങ്ങനെ മനസ്സ് തുറക്കുമെന്ന  ആശങ്കയിലായിരുന്നതിനാൽ തിരിച്ചൊരു പുഞ്ചിരി കൊടുക്കാൻ അവൾക്കായില്ല...ആ മുഖം വലിഞ്ഞുമുറുകിയിരുന്നു. അവസാനം... ധൈര്യം സംഭരിച്ച് അവൾ ആ സത്യം വെളിപ്പെടുത്തി. "തമ്പുരാൻ.... ഞാനിത്  ആഗ്രഹിച്ചു തിരഞ്ഞെടുത്ത ഫീൽഡാണ്. വളരെ ചെറുപ്പം മുതൽ തന്നെ മനസ്സിൽ രൂപംകൊണ്ടയൊരു  ആഗ്രഹമായിരുന്നു അത്. എന്റെ ആഗ്രഹത്തിന് കൂടെ പഠിച്ച നാലഞ്ചു കൂട്ടുകാരുടെ സപ്പോർട്ട് കൂടി ആയപ്പോൾ ഞാൻ ആ തീരുമാനത്തിൽ  ഉറച്ചു നില്ക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. 'വിവാഹ ജീവിതം' മാറ്റിവച്ചുകൊണ്ട്... പൂർണ്ണമായും സേവനത്തിന്റെ പാത തെരഞ്ഞെടുക്കാൻ..." "രണ്ടുമാസത്തിനുള്ളിൽ ഞാൻ ഈ രാജ്യം വിടും.വേൾഡ് ഹെൽത്ത് ഓർഗനൈസേഷന്റെ  ഭാഗമായ റെഡ് ക്രോസ്സ് ഡോക്ടർസ്  ടീമിൽ ഞാൻ ജോയിൻ ചെയ്തു കഴിഞ്ഞു." തമ്പുരാൻ വീണ്ടും ഒന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു... "ഓ...അപ്പോൾ അതാണ് കാര്യമല്ലേ...ഞാൻ തന്നെ വെറുതെ തെറ്റിദ്ധരിച്ചു... തന്റെയീ നല്ല മനസ്സിനെ ഞാൻ അഭിനന്ദിക്കുന്നു... പക്ഷെ...!!! ജനസേവനത്തിനായ് ഈ രാജ്യം വിടുന്നത്തിനോട്  യോജിപ്പില്ല. തന്റെ സേവനം വേണ്ടത് ഈ രാജ്യത്തെ ജനങ്ങൾക്കാണ്.... ഈ നാട്ടിലെ ജനങ്ങൾക്കാണ്... ഇവിടെ നമ്മുടെ, അടുത്തുതന്നെയുള്ള പാവങ്ങളെ... പണം ഇല്ലാത്തവരെ.... ചികിത്സിക്കാൻ കഴിവില്ലാത്തവരെ.. ആഹാരത്തിനു വകയില്ലാത്തവരെ...ഒക്കെ  താൻ കാണുന്നില്ലേ...ആദ്യം അവരെ സേവിക്ക് എന്നിട്ട് മതി വിദേശത്തുള്ളവരെ സഹായിക്കാൻ പോവുന്നത്..... " "ഞാൻ കാണുന്നുണ്ട് എല്ലാം...  പക്ഷെ, ഇവിടെ നിന്നുകൊണ്ട് ചെയ്യാൻ പറ്റുന്നതിന്  എനിക്ക് ഒരു പരിധിയുണ്ട് തമ്പുരാനേ... സർവോപരി വീട്ടുകാരുടെ  അല്ലെങ്കിൽ എന്റെ ഭർത്താവ് ആകാൻ പോകുന്ന ആളുടെ  പിന്തുണ എനിക്ക്  കിട്ടില്ലല്ലോ...അതാണ് ഞാൻ ഇങ്ങനെ ഒരു തീരുമാനം എടുത്തത്. " "ഗായത്രി....എനിക്ക് അതിന് ആവുമെങ്കിലോ.... എന്റെ ഇന്നത്തെ നിലയും  പിടിപാടും വെച്ച് തനിക്കായി ഒരു ഹോസ്പിറ്റൽ ഇവിടെ തുടങ്ങാൻ  എനിക്കാവും... വേണമെങ്കിൽ ഗവൺമെന്റ് സഹായത്തോടെ നമുക്കത് ഒരു  മൾട്ടി സ്പെഷ്യാലിറ്റി   ഹോസ്പിറ്റൽ ആക്കാനും സാധിക്കും. അവിടെ പാവങ്ങളെ മാത്രമല്ല...എല്ലാ തട്ടിലുമുള്ള   മനുഷ്യരെയും ചികിത്സിക്കണം. പണമുള്ളവർക്ക് മിതമായ ഫീസ് ഈടാക്കി കൊണ്ടും,  പാവങ്ങളെ സൗജന്യമായും...അങ്ങനെ  ഈ സമൂഹത്തെയാണ് താൻ  സേവിക്കേണ്ടത് . അതിനു ഞാൻ ഉണ്ടാവും തന്റെ കൂടെ." അന്തംവിട്ട് ആ  മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി നിന്ന അവളോട്‌  അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു... "തനിക്ക് ഇതൊന്നും വിശ്വാസം വരുന്നില്ല,  അല്ലേ...??? തന്റെയീ  മുഖം മാത്രമല്ലടോ, ഈ മനസ്സും എനിക്ക് ഒരുപാട് ഇഷ്ടമായി... താൻ പേടിക്കണ്ട... ഹോസ്പിറ്റലിന്റെ  ഉദ്ഘാടനം കഴിഞ്ഞ്,  താക്കോല് തന്റെ കയ്യിൽ തന്നു കഴിഞ്ഞേ  ഞാനീ കഴുത്തിൽ താലികെട്ടൂ..." ശരിക്കും... ആ വിഷുദിനത്തിൽ ശ്രീകോവിലിൽ നിന്നും ദേവൻ ഇറങ്ങിവന്ന് തനിക്കൊരു സമ്മാനം തന്നതായിട്ടാണ് അവൾക്കപ്പോൾ  തോന്നിയത്. ആ സന്തോഷാധിക്യത്താൽ...തമ്പുരാനെ കെട്ടിപിടിച്ചു  ആ കവിളിൽ ഒരു  ഉമ്മ കൊടുക്കണമെന്നും,  തുള്ളിച്ചാടണമെന്നും  അവൾക്കു തോന്നിയെങ്കിലും.... ക്ഷേത്രസന്നിധിയായതിനാൽ സ്വയം നിയന്ത്രിച്ചു...  "എന്നാൽ ശരി...താൻ ഇപ്പോൾ പൊയ്ക്കോളൂ,  എത്രയും പെട്ടെന്ന് തന്നെ വേണ്ട പേപ്പറുകൾ  ഒക്കെ ഞാൻ നീക്കി തുടങ്ങാം...." ആ വാക്കുകൾ തന്ന ആശ്വാസത്താൽ, സന്തോഷത്തോടെ  തിരിഞ്ഞു നടന്നു തുടങ്ങിയ  ഗായത്രിയെ  പുറകിൽ നിന്ന് തമ്പുരാൻ വിളിച്ചു... "ഡോക്ടർ സാർ അവിടെ ഒന്ന് നിന്നേ..." എന്താണെന്നഭാവത്തിൽ അവൾ  തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ.... "അത്....എനിക്ക് ഒരു റിക്വസ്റ്റ് ഉണ്ട് തന്നോട്... " "തമ്പുരാന്  എന്നോട് റിക്വസ്റ്റോ...!!? ആജ്ഞാപിച്ചാൽ  മതി ഞാൻ അനുസരിച്ചു കൊള്ളാം..." തന്റെ സ്വതസിദ്ധമായ സ്റ്റൈലിൽ  മീശ മുകളിലേക്ക് മെല്ലെ  തടവി,  ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ തമ്പുരാൻ പറഞ്ഞു. "തന്നോട് സംസാരിച്ചതിൽ നിന്നും,  തന്നെക്കുറിച്ച് ഒരു  ഏകദേശരൂപം പിടി  കിട്ടിയതുകൊണ്ട് പറയുകയാണ്.... കല്യാണത്തിന്റെയന്ന്,  മുഹൂർത്ത സമയത്ത്... സ്ഥലത്ത് ഉണ്ടാവണം ഡ്യൂട്ടി ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞു മുങ്ങരുത്.!" Suni Pazhooparampil Mathai #📙 നോവൽ