🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ

ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mpbNJGW?d=n&ui=v64j8rk&e1=cഗുണ്ടാ സാമി -15 ----------------------------------------- മറ്റൊരു പ്രഭാതം.... തിരുവിഴാംകുന്നിന്റെ മലനിരകളിൽ നിന്നും കോടമഞ്ഞ് പതുക്കെ മാറിത്തുടങ്ങുന്നതേയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ശ്രാവണിയുടെ വീട്ടുറയത്ത് ഇളംവെയിൽ വന്നു വീഴുന്നുണ്ട്. കുളി കഴിഞ്ഞ് ഈറൻമുടിയുമായി നിൽക്കുകയായിരുന്നു അവൾ. അവളുടെ കൈകളിൽ കുറച്ചു തുളസിക്കതിരുകളുണ്ടായിരുന്നു. മുറ്റത്തെ തുളസിത്തറയിൽ ഭക്തിയോടെ കണ്ണുകളടച്ചു പ്രാർത്ഥിച്ച് അവൾ ആ കതിരുകൾ വെച്ചു. ആ സമയത്ത് ശ്രാവണിയുടെ മുഖത്ത് ഐശ്വര്യം നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു.... അപ്പോഴാണ് ആ അതിരാവിലെയുള്ള ജോഗിങ് കഴിഞ്ഞ് വിയർത്തൊലിച്ച് റോഷൻ അവിടേക്ക് ഓടിവന്നത്. വളരെ അപ്രതീക്ഷിതമായി അവനെ ആ വേഷത്തിൽ കണ്ടപ്പോൾ ശ്രാവണിയുടെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു കൗതുകം വിടർന്നു. ശ്രാവണിയെ കണ്ടതും റോഷൻ ഓട്ടം നിർത്തി. ചെറിയൊരു കിതപ്പോടെ അവൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. അവന്റെ ചുണ്ടിൽ വളരെ സൗമ്യമായൊരു പുഞ്ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു. "ഗുഡ് മോണിംഗ്..." റോഷൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. അവന്റെ ആ ഹൃദ്യമായ ചിരിക്ക് മുന്നിൽ ശ്രാവണിയുടെ മുഖത്തെ ഗൗരവം പൂർണ്ണമായും അലിഞ്ഞുപോയി. അവളുടെ ചുണ്ടിലും അറിയാതെ മനോഹരമായ ഒരു പുഞ്ചിരി വിടർന്നു. അവളെത്തന്നെ നോക്കി റോഷൻ സംസാരം തുടങ്ങി: "ശ്രാവണി ഇവിടുത്തെ അങ്കണവാടി ടീച്ചറാണല്ലേ..?" ശ്രാവണി തലയാട്ടി.. "ഭവദാസൻ സാറാണ് പറഞ്ഞത്.. ഞാൻ ഈ കാടിനെക്കുറിച്ചും ഇവിടത്തെ നാട്ടുകാരെക്കുറിച്ചുമൊക്കെ റിസർച്ച് ചെയ്യാൻ വന്നതാണല്ലോ. ഇതിനെപ്പറ്റിയൊക്കെ അറിയാൻ എന്നെ സഹായിക്കാൻ ഈ നാട്ടിൽ ശ്രാവണിക്ക് മാത്രമേ കഴിയൂ എന്നും സാറ് പറഞ്ഞു... എന്നെ ഹെൽപ്പ് ചെയ്യുമല്ലേ..?" റോഷന്റെ ആ ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ എന്ത് പറയണമെന്നറിയാതെ ശ്രാവണി നിന്നു. കാളിമുത്തുവിന്റെ ഗുണ്ടകൾ വരുത്തിയ ആ വലിയ സങ്കടങ്ങൾക്കിടയിൽ, ആദ്യമായാണ് ഒരാൾ വളരെ മാന്യമായി അവളോട് ഒരു സഹായം ചോദിക്കുന്നത്. ആ ചോദ്യത്തിലെ ആത്മാർത്ഥത ശ്രാവണിയ്ക്ക് മനസ്സിലായി. ഒടുവിൽ, അവനെ സഹായിക്കാമെന്ന അർത്ഥത്തിൽ ശ്രാവണി പതിയെ ഒന്ന് തലകുലുക്കി സമ്മതം മൂളി. ---------------- ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. ശ്രാവണി ഇപ്പോൾ റോഷന്റെ മികച്ചൊരു വഴികാട്ടിയായി മാറിയിരുന്നു. സൈലന്റ് വാലിയുടെ അതിർത്തിയിലുള്ള കാട്ടുപാതകളിലൂടെയും ആദിവാസി ഊരുകളിലൂടെയും അവൾ അവന് കൂട്ടുപോയി. അട്ടപ്പാടി മേഖലയിലെ പ്രധാന ഗോത്രവിഭാഗങ്ങളായ ഇരുളർ, മുഡുകർ, കുറുമ്പർ തുടങ്ങിയവർ താമസിക്കുന്ന വിവിധ ഊരുകളിലെ ജീവിതരീതികൾ അവർ കണ്ടറിഞ്ഞു. അവിടെയുള്ള പാരമ്പര്യ വൈദ്യന്മാരിൽ നിന്നും അത്യപൂർവ്വമായ ഔഷധസസ്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള വിവരങ്ങൾ റോഷൻ ചോദിച്ചറിഞ്ഞു. അങ്ങനെയിരിക്കെയാണ് ഒരു ഊരിൽ വെച്ച് അവർ പുളിയനെ കാണുന്നത്. താംബൂല പ്രശ്നം നടന്ന ദിവസം കാളിമുത്തുവിന്റെ അടിയേറ്റ് ചുണ്ടിൽ മുറിവുമായി നിൽക്കുന്ന പുളിയനെ കണ്ടപ്പോൾ ശ്രാവണിയുടെ മുഖത്ത് സങ്കടം നിറഞ്ഞു. പുളിയൻ അവളോട് വളരെ സ്നേഹത്തോടെ സംസാരിച്ചു. അവർ തമ്മിലുള്ള സംഭാഷണത്തിൽ നിന്നാണ് റോഷൻ ആ വലിയ സത്യം മനസ്സിലാക്കുന്നത്. കാളിമുത്തു കൊന്നു കളഞ്ഞ ശ്രാവണിയുടെ സ്വന്തം ചേട്ടൻ രഘുവിന്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത കൂട്ടുകാരനായിരുന്നു പുളിയൻ! രഘുവിന്റെ മരണത്തിന് ശേഷം കാളിമുത്തുവിന്റെ അനീതികൾക്കെതിരെ ശബ്ദിക്കാൻ ആ നാട്ടിൽ ആകെ പുളിയൻ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അവൻ കാളിമുത്തുവിന്റെ പ്രധാന നോട്ടപ്പുള്ളിയായി മാറിയിരിക്കുകയാണ്. അന്നത്തെ ഊരുസന്ദർശനം കഴിഞ്ഞ് റോഷനും ശ്രാവണിയും ബൈക്കിൽ തിരികെ വരികയായിരുന്നു. കാടിന്റെ ഭംഗി ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ട് റോഷന്റെ ബൈക്കിന് പിന്നിലിരുന്ന് വരുന്ന ശ്രാവണിയുടെ മുഖത്ത് അപ്പോൾ വലിയൊരു സന്തോഷമുണ്ടായിരുന്നു. അവർ ആ കാട്ടുപാതയിലൂടെ പോകുന്നത്, എതിരേ വന്ന കാറിലിരുന്ന് കാളിമുത്തുവും വക്കീൽ ശ്രീധരനും കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തന്റെ ശത്രുവായ രഘുവിന്റെ പെങ്ങളുടെ കൂടെ റോഷൻ ബൈക്കിൽ പോകുന്നത് കണ്ട് കാളിമുത്തുവിന്റെ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു ഗൗരവം പടർന്നു. അതും തന്റെ ഔദാര്യത്തിൽ നാട്ടിൽ ജീവിക്കുന്ന രണ്ട് പേർ...!! വക്കീൽ ശ്രീധരൻ അല്പം പരിഹാസത്തോടെ കാളിമുത്തുവിനോട് പറഞ്ഞു: "കറക്കണ പശൂനെ വിറ്റിട്ട് ഊക്കണ കാളയെ വാങ്ങിച്ച പോലെയാവോ മുതലാളി കാര്യങ്ങൾ? ഒടുക്കം പേര് ദോഷം നമുക്കാവും. പാമ്പ് പറഞ്ഞതുകേട്ട് ആ ഔട്ട് ഹൗസിൽ അയാളെ കയറ്റിയത് മുതലാളി തന്നെയാണല്ലോ.." വക്കീലിന്റെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് കാളിമുത്തു വല്ലാത്തൊരു ആലോചനയിലായി. ---------------------------- ശ്രാവണിയുടെ വീടിന്റെ പൂമുഖം. കാളിമുത്തുവിന്റെയും സംഘത്തിന്റെയും അപ്രതീക്ഷിത വരവ് ആ വീട്ടിൽ വലിയൊരു ഭയത്തിന്റെ അന്തരീക്ഷം സൃഷ്ടിച്ചിരുന്നു. കസേരയിൽ കാൽന്മേൽ കാൽ കയറ്റിവെച്ച് അഹങ്കാരത്തോടെ കാളിമുത്തു ഇരിപ്പുണ്ട്. തൊട്ടുപിന്നിൽ വക്കീൽ ശ്രീധരൻ. വരാന്തയുടെ ഒരു വശത്ത് എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ ഭയത്തോടെ ശ്രാവണിയുടെ അച്ഛനും രണ്ടുമൂന്നു നാട്ടുകാരും നിൽക്കുന്നു. അവർക്ക് മുന്നിലായി യാതൊരു ഭാവവ്യത്യാസവുമില്ലാതെ റോഷനും. കാളിമുത്തു തന്റെ കൂളിംഗ് ഗ്ലാസ്സ് പതുകെയൊന്ന് താഴ്ത്തി റോഷനെ രൂക്ഷമായി നോക്കി. അയാളുടെ ശബ്ദത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു താക്കീതുണ്ടായിരുന്നു: "കാടറിയാൻ വന്നവൻ, അതിനിടയിൽ പെണ്ണിനെ അറിഞ്ഞിട്ട് പോവാനാണ് ഭാവമെങ്കിൽ... ഓർത്തു വെച്ചോ, ഇത് നിന്റെയൊക്കെ സിറ്റിയല്ല.. കാടാ..! ഇവിടത്തെ നിയമം വേറെയാ.. ഈ കാളിമുത്തുവിന്റെ നിയമം!" കാളിമുത്തുവിന്റെ ആ ഭീഷണി കേട്ടിട്ടും റോഷന്റെ മുഖത്ത് യാതൊരു പതർച്ചയുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. പകരം വളരെ ശാന്തനായി, ഒരു ചെറുചിരിയോടെ റോഷൻ പറഞ്ഞു: "അയ്യോ... അങ്ങിനെയൊന്നുമില്ല കാളി സർ.. ശ്രാവണിയെ എനിക്കിഷ്ടമാണ്.. വളരെ സിൻസിയറായീട്ട് തന്നെയാ.." റോഷന്റെ ആ അപ്രതീക്ഷിതമായ മറുപടി കേട്ട് അവിടെ നിന്നവർ പരസ്പരം നോക്കി. അപ്പോഴാണ് ആ കൂട്ടത്തിൽ നിന്ന കാളിമുത്തുവിന്റെ സ്വന്തക്കാരനായ ഒരു നാട്ടുകാരൻ പറഞ്ഞത്: "ചെക്കന് പെണ്ണിനെ ഇത്രക്കും ഇഷ്ടമാണെങ്കിൽ, പിന്നെ നമുക്കിത് അങ്ങ് നടത്താം..!" അതുകേട്ട് കാളിമുത്തുവിന് സന്തോഷം തോന്നി. തന്റെ കൈകളിൽ പുരണ്ട രഘുവിന്റെ രക്തകറ താൻ തന്നെ മുൻകൈയ്യെടുത്ത് ശ്രാവണിയെ റോഷന് വിവാഹം കഴിച്ചുകൊടുത്താൽ നാട്ടുകാരുടെ മുന്നിൽ താനൊരു നല്ലവനാകും. കാളിമുത്തു തിരിഞ്ഞ് ഭയന്നുവിറച്ചു നിൽക്കുന്ന ശ്രാവണിയുടെ അച്ഛനെ നോക്കി ചോദിച്ചു: "കാർന്നോര് എന്ത് പറയുന്നു?" കാളിമുത്തുവിന്റെ ആ ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ എതിർത്ത് ഒരക്ഷരം പറയാൻ ആ സാധുവായ അച്ഛന് കഴിയില്ലായിരുന്നു. മകളുടെ ജീവിതമാണെങ്കിലും, ആ കാട്ടുരാജാവിന്റെ തീരുമാനത്തെ ധിക്കരിച്ചാൽ തന്റെ മകന് വന്ന ഗതി തന്നെയാകും മകൾക്കുമെന്ന് അദ്ദേഹത്തിനറിയാമായിരുന്നു. സങ്കടം ഉള്ളിലൊതുക്കി, പൂർണ്ണമായും കീഴടങ്ങിയ ഒരു സമ്മതഭാവത്തോടെ അച്ഛൻ പറഞ്ഞു: "നിങ്ങളുടെയൊക്കെ ഇഷ്ടം അതാണെങ്കിൽ... നമുക്കിത് നടത്താം.." അപ്പോഴാണ് ആ കൂട്ടത്തിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരു നാട്ടുകാരൻ അല്പം ചിരിയോടെ പറഞ്ഞത്: "എന്നാ പിന്നെ ഇനി ചെക്കനും പെണ്ണിനും തനിച്ച് വല്ലതും സംസാരിക്കാനുണ്ടെങ്കിൽ ആവാം.." അതുകേട്ടതും കാളിമുത്തുവിന്റെ വലംകൈയായ വക്കീൽ ശ്രീധരൻ ഒട്ടും വൈകാതെ ഒരു മറുപടി പാസ്സാക്കി: "അവര് തനിച്ച് സംസാരിച്ചത് കൊണ്ടാണല്ലോ നമ്മളെല്ലാരും ഇപ്പോ ഇവിടെയിരുന്ന് സംസാരിക്കുന്നത്!" വക്കീലിന്റെ ആ കൗണ്ടർ ഡയലോഗ് കേട്ടതും ഭയന്നുനിന്നിരുന്ന ആ സദസ്സ് മുഴുവൻ പെട്ടെന്ന് ഒരു 'ഹാപ്പി മൂഡിലേക്ക്' മാറി. ശ്രാവണിയുടെ അച്ഛനും നാട്ടുകാരും കാളിമുത്തുവിന്റെ ഗുണ്ടകളുമെല്ലാം ഒരുമിച്ച് ചിരിച്ചു. ആ വീടിന്റെ മുറ്റത്തുണ്ടായിരുന്ന ടെൻഷൻ മുഴുവൻ ആ ഒറ്റച്ചിരിയിൽ അലിഞ്ഞില്ലാതായി. കസേരയിൽ നിന്നുമെഴുന്നേറ്റ കാളിമുത്തു എല്ലാവരോടുമായി അയാൾ ഗാംഭീര്യത്തോടെ പ്രഖ്യാപിച്ചു: "പാറേലമ്മയുടെ കൊടിയേറ്റം കഴിഞ്ഞിട്ട് നമുക്ക് ഇവരുടെ കല്യാണ തിയ്യതി നിശ്ചയിക്കാം.." കാട്ടുരാജാവിന്റെ ആ തീരുമാനത്തോട് ആർക്കും എതിർപ്പുണ്ടായിരുന്നില്ല. എല്ലാവർക്കും അത് പൂർണ്ണസമ്മതമായിരുന്നു. -------------------------------- കൊടുങ്ങല്ലൂർ ശ്രീ കുരുംബക്കാവിലമ്മയുടെ ഇളയ സഹോദരിയാണ് പാറേലമ്മ എന്നാണ് അട്ടപ്പാടിയിലെ കാട്ടുവാസികളുടെ വിശ്വാസം. രക്തത്തിന്റെയും കോഴിവെട്ടിന്റെയും മണമുള്ള കടലോരത്തെക്കാൾ അവൾക്കിഷ്ടം കാടിന്റെ നിശബ്ദതയായിരുന്നു. അങ്ങനെ സഹോദരിയോട് യാത്രപറഞ്ഞ്, പശ്ചിമഘട്ടത്തിന്റെ ഹൃദയഭാഗമായ പാലക്കാടൻ മലനിരകളിലേക്ക് നടന്നുകയറിയ ദേവി, നാലായിരം അടി ഉയരത്തിൽ നിൽക്കുന്ന തിരുവിഴാംകുന്നിന്റെ നെറുകയിൽ വാസമുറപ്പിച്ചു എന്നാണ് ഐതിഹ്യം. ശ്രീ വാഴും കുന്ന് എന്ന പേര് ലോപിച്ചാണ് പിന്നീട് തിരുവിഴാംകുന്ന് എന്ന പേരുണ്ടായത്... മറ്റു ക്ഷേത്രോത്സവങ്ങളെപ്പോലെയല്ല പാറേലമ്മയുടെ കൊടിയേറ്റവും ഉത്സവവും. ആദിവാസി ഗോത്രങ്ങളുടെ തനതായ താളങ്ങളും വാദ്യങ്ങളും നിറഞ്ഞതാണ് ഈ ചടങ്ങുകൾ. ഇതിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടതും കഠിനവുമായ ആചാരം 'കുടം കയറ്റം' ആണ്. താഴ്‌വരയിലൂടെ ഒഴുകുന്ന ഭവാനിപ്പുഴയിൽ നിന്നും പുണ്യതീർത്ഥം നിറച്ച മൺകുടം തലയിലേറ്റി, കൊടുംകാട്ടിലൂടെ കുത്തനെയുള്ള മലകയറി, നെറുകയിലെ ക്ഷേത്രത്തിൽ കൊണ്ടു പോയി പൂജ ചെയ്ത് അവിടെ ജ്യോതി തെളിയിക്കുന്നതാണ് ആ കർമ്മം. ദേവിയുടെ യഥാർത്ഥ അവകാശികളായ മാലമ്മയുടെയും മരുതിന്റെയും കുടുംബത്തിനായിരുന്നു ഇതിനുള്ള പരമ്പരാഗതമായ അധികാരം. എന്നാൽ അവർ ഇല്ലാതായതോടെ അവകാശികളില്ലാതെ വർഷങ്ങളായി ഈ ഉത്സവം നിർത്തിവെച്ചിരിക്കുകയാണ്. തങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ അവകാശി തിരികെ വരും എന്ന് വിശ്വസിച്ച് കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു ഊരുകാർ. എന്നാൽ ആ നാടിനെ മുഴുവൻ ഭയപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട്, ആചാരങ്ങളെല്ലാം കാറ്റിൽപ്പറത്തി കാളിമുത്തു ആ ഉത്സവം സ്വയം ഏറ്റെടുത്തിരിക്കുകയാണ്! വെറുമൊരു വാശിയുടെ പുറത്തല്ല അയാൾ അതിനിറങ്ങിത്തിരിച്ചത്. ഈ മലകയറി ആ ക്ഷേത്രത്തിൽ സ്വയം വിളക്ക് തെളിയിച്ചാൽ പാറേലമ്മയുടെ അനുഗ്രഹം നേരിട്ട് ലഭിക്കുമെന്നും, അതോടെ കാളിമുത്തുവിന് അമാനുഷികമായ ശക്തി ലഭിക്കുമെന്നും കാളിയുടെ കുടുംബ ജ്യോത്സ്യൻ പ്രവചിച്ചിരുന്നു. ആ ഒരു ഒറ്റ ലക്ഷ്യമാണ് അയാളുടെ മനസ്സിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത്.. തിരുവിഴാംകുന്നിലെ ആ ക്ഷേത്രമുറ്റത്ത് നൂറുകണക്കിന് നാട്ടുകാർ സാക്ഷ്യം വഹിക്കാൻ തടിച്ചുകൂടിയിട്ടുണ്ട്. ഒരു വശത്ത്, കാളിമുത്തുവിനെ ഭയന്ന് ഒന്നും ചെയ്യാൻ ധൈര്യമില്ലാതെ, നിസ്സഹായരായി നിൽക്കുന്ന പുളിയനെപ്പോലുള്ളവർ. മറുവശത്ത്, "വർഷങ്ങളായി മുടങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ഉത്സവം ആരെങ്കിലും ഒരാൾ നടത്തട്ടെ, എന്നാൽ മാത്രമേ ഈ നാടിന്റെ ശാപം മാറി നമ്മൾ രക്ഷപ്പെടൂ" എന്ന് വിശ്വസിച്ച് കാളിമുത്തുവിനെ പിന്തുണയ്ക്കുന്ന മറ്റൊരു വിഭാഗം നാട്ടുകാരും. തന്റെ ശിങ്കിടികൾക്കൊപ്പം അഹങ്കാരത്തോടെ കാളിമുത്തു ക്ഷേത്രമുറ്റത്തേക്ക് കടന്നുവന്നു. ചടങ്ങുകൾ ആരംഭിച്ചു. ഊരുമൂപ്പൻ ഗത്യന്തരമില്ലാതെ കാളിമുത്തുവിനെ താൽക്കാലിക അവകാശിയായി പ്രഖ്യാപിച്ചു. ചടങ്ങിന്റെ അവസാനമായി ഭവാനിപ്പുഴയിലെ തീർത്ഥം നിറച്ച ആ പുണ്യകുംഭം മൂപ്പൻ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ കാളിമുത്തുവിന് നേരെ നീട്ടി. ഒരു ഭക്തിയുമില്ലാതെ, വിജയശ്രീലാളിതനായ ഒരു അഹങ്കാരിയെപ്പോലെ കാളിമുത്തു ആ കുടം വാങ്ങി തന്റെ തലയിൽ വെച്ചു. അയാളുടെ ഗുണ്ടാപ്പട ആവേശത്തോടെ ആർപ്പുവിളിച്ചു. കുടം തലയിലേറ്റി, മല കയറാനായി കാളിമുത്തു തന്റെ വലതുകാൽ മുന്നോട്ടുവെച്ചു. ആ നിമിഷം...! പ്രകൃതിയുടെ ഭാവം പെട്ടെന്ന് മാറി. അതുവരെ ശാന്തമായിരുന്ന ആ കാട്ടിലേക്ക് എവിടെനിന്നോ ഭയാനകമായ ഒരു കാറ്റ് അലറിയെത്തി! മരച്ചില്ലകളെ ഒടിത്തെറിപ്പിക്കാൻ പാകത്തിൽ അതൊരു ചുഴലിക്കാറ്റായി മാറി ആ ക്ഷേത്രമുറ്റത്ത് ആഞ്ഞുവീശി. നിലത്തെ പൊടിമണ്ണും കരിയിലകളും വായുവിൽ വട്ടംകറങ്ങി. കാളിമുത്തുവിന്റെ തലയിലെ കുടം ആ കാറ്റിൽ വല്ലാതെ ആടിയുലഞ്ഞു. ഗുണ്ടകൾ ഭയന്ന് പിറകോട്ട് മാറി. ആകാശത്ത് പെട്ടെന്ന് ഇരുണ്ട കാർമേഘങ്ങൾ ഇരച്ചെത്തി. പകലായിരുന്നിട്ടും നാട് ഇരുട്ടിലായി. . ദേവിയുടെ രൗദ്രഭാവം പോലെ, ആകാശത്തെ പിളർന്നുകൊണ്ട് വലിയൊരു ഇടിമിന്നൽ ആ ക്ഷേത്രമുറ്റത്തെ നടുക്കി! പിന്നാലെ, സർവ്വനാശം വിതയ്ക്കുന്നതുപോലുള്ള പെരുമഴയും. പാറേലമ്മയ്ക്ക് ആ അഹങ്കാരിയായ കാളി മുത്തുവിനെ തന്റെ അവകാശിയായി അംഗീകരിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്നും, തന്റെ യഥാർത്ഥ അവകാശി ഈ മണ്ണിലേക്ക് ഇതാ നേരിട്ട് വന്നു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്നുളള പ്രകൃതിയുടെ നേരിട്ടുള്ള പ്രഖ്യാപനമായിരുന്നു അത്! (തുടരും) കണ്ണൂർകാരൻ 🥰🥰🥰🥰 #📔 കഥ #📙 നോവൽ #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #✍ തുടർക്കഥ

അജിത്തിന്റെ കൈയിലെ ടോർച്ച് വിറച്ചു. വെളിച്ചം പടിക്കെട്ടിലേക്ക് വീണു. അവിടെ... ആറു നിഴലുകൾ വ്യക്തമായി കാണാം. പക്ഷേ അവയ്ക്ക് ഉടമകളില്ല. ആരും നിൽക്കുന്നില്ല. നിഴലുകൾ മാത്രം. അവ പതിയെ ഓരോ പടിയായി താഴേക്കിറങ്ങാൻ തുടങ്ങി. "പിന്നിലേക്ക് മാറൂ!" അർജുൻ അജിത്തിനെ പിടിച്ച് പിന്നോട്ട് വലിച്ചു. അവൻ റിവോൾവർ ഉയർത്തി. "ആരാണവിടെ?" മറുപടി ഇല്ല. നിഴലുകൾ മാത്രം പതിയെ മുന്നോട്ട് വന്നു. ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചം അവയിൽ പതിച്ചിട്ടും അവ മാഞ്ഞില്ല. അപ്പോഴാണ് ഭൂഗർഭ മുറിയുടെ ഒരു കോണിൽ നിന്ന് കുട്ടിയുടെ ചിരി കേട്ടത്. ഒരാളുടെ അല്ല... പല കുട്ടികളുടെയും. ചിരി മുറിയിലാകെ പ്രതിധ്വനിച്ചു. അജിത്തിന്റെ മുഖം വിളറി. "സാർ... എനിക്ക് ഇവിടെ നിൽക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല." അർജുൻ അവന്റെ തോളിൽ കൈവച്ചു. "ഭയപ്പെടരുത്." പക്ഷേ... അവന്റെ സ്വന്തം ഹൃദയവും വേഗത്തിൽ മിടിക്കുകയായിരുന്നു. *** പെട്ടെന്ന് ടോർച്ച് അണഞ്ഞു. മുറി മുഴുവൻ ഇരുട്ടിലായി. അടുത്ത നിമിഷം... ആരോ അർജുന്റെ ചെവിക്കരികിൽ വന്ന് പതുക്കെ പറഞ്ഞു. "നീ വൈകിപ്പോയി..." അർജുൻ തിരിഞ്ഞ് ശക്തിയായി കൈ വീശി. അവിടെ ആരുമില്ല. അതേസമയം ടോർച്ച് വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു. നിഴലുകളും ചിരിയും എല്ലാം അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നു. മുറിയിൽ അവരും പഴയ കസേരയും മാത്രം. "ഇതെല്ലാം നമ്മളെ ഭയപ്പെടുത്താനുള്ള ശ്രമമാണ്." അർജുൻ സ്വയം ധൈര്യം സംഭരിച്ചു. "നമുക്ക് കാസറ്റ് കൊണ്ടുപോകാം." *** സ്റ്റേഷനിലെ തെളിവ് പരിശോധനാ മുറിയിൽ. വർഷങ്ങളായി ഉപയോഗിക്കാത്ത ഒരു വീഡിയോ പ്ലെയർ കണ്ടെത്തി. കാസറ്റ് അതിൽ ഇട്ടു. സ്ക്രീൻ ആദ്യം മിന്നിമറഞ്ഞു. പിന്നെ ചിത്രം തെളിഞ്ഞു. ഒരു മുറി. അതേ ഭൂഗർഭ മുറി. ആറ് കുട്ടികൾ വരിയായി നിൽക്കുന്നു. അവരുടെ മുന്നിൽ വെളുത്ത കോട്ട് ധരിച്ച ഒരാൾ. പക്ഷേ ക്യാമറ മനപ്പൂർവം അയാളുടെ മുഖം കാണിച്ചിരുന്നില്ല. "പരീക്ഷണം നമ്പർ ആറ്." ആ മനുഷ്യന്റെ ശബ്ദം വ്യക്തമായി കേട്ടു. "ഇന്ന് മുതൽ നിങ്ങളുടെ നിഴലുകൾ നിങ്ങളുടേതായിരിക്കില്ല." കുട്ടികൾ ഭയന്ന് പരസ്പരം നോക്കി. അവരിൽ ഒരാൾ കരയാൻ തുടങ്ങി. അപ്പോഴാണ് ക്യാമറ ഓരോ കുട്ടിയുടെയും മുഖത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞത്. ഒന്നാമൻ... രാഹുൽ. രണ്ടാമത്തേത്... അഞ്ജലി. മൂന്നാമൻ... മനു. നാലാമൻ... ഫൈസൽ. അഞ്ചാമൻ... അർജുൻ. സ്ക്രീനിൽ പത്ത് വയസ്സുള്ള അർജുന്റെ മുഖം തെളിഞ്ഞ നിമിഷം, ഇപ്പോഴത്തെ അർജുൻ അറിയാതെ കസേരയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. "ഇത്... എനിക്ക് ഒന്നും ഓർമ്മയില്ല." വീഡിയോ തുടർന്നു. ഇനി ആറാമത്തെ കുട്ടിയുടെ മുഖം കാണിക്കാനിരിക്കുകയാണ്. അജിത്തും മീരയും ശ്വാസമടക്കി സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി. ക്യാമറ പതിയെ തിരിഞ്ഞു. ആറാമത്തെ കുട്ടി തല ഉയർത്തി. മുഖം വ്യക്തമായി കണ്ട നിമിഷം... വീഡിയോ പെട്ടെന്ന് നിശ്ചലമായി. സ്ക്രീൻ മുഴുവൻ കറുപ്പായി. അതിന്മേൽ വെളുത്ത അക്ഷരങ്ങൾ തെളിഞ്ഞു. **"സത്യം അറിയണമെങ്കിൽ ആദ്യം നിന്റെ അച്ഛനോട് ചോദിക്ക്, അർജുൻ."** ആ വാചകം വായിച്ച നിമിഷം അർജുന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അവന്റെ അച്ഛൻ... ഇരുപത് വർഷം മുമ്പ് ഒരു അപകടത്തിൽ മരിച്ചതാണെന്ന് പറഞ്ഞാണ് അവൻ വളർന്നത്. പക്ഷേ... ഈ കേസിന് അദ്ദേഹവുമായി എന്ത് ബന്ധം? അതേ സമയം അർജുന്റെ മൊബൈൽ ഫോൺ മുഴങ്ങി. അജ്ഞാത നമ്പർ. അവൻ കോൾ എടുത്തു. മറുവശത്ത് കേട്ട ശബ്ദം അവന്റെ ശരീരമാകെ മരവിപ്പിച്ചു. "അർജുൻ..." ഒരു നിമിഷം നിശ്ശബ്ദത. ശേഷം... "ഞാൻ നിന്റെ അച്ഛനാണ്." അർജുന്റെ കൈകൾ അറിയാതെ വിറച്ചു. ഫോണിന്റെ മറുവശത്ത് ശ്വാസത്തിന്റെ നേരിയ ശബ്ദം മാത്രം. "ആരാണ് നിങ്ങൾ?" അവന്റെ ശബ്ദം കടുപ്പമായിരുന്നു. "നിന്റെ അച്ഛന്റെ പേര് പറയൂ." മറുവശത്ത് ഒരു ചെറിയ നിശ്ശബ്ദത. ശേഷം ശാന്തമായ ശബ്ദം. "രഘുനാഥ് വർമ്മ." അർജുന്റെ മുഖം വിളറി. ആ പേര്... അവനും അമ്മയും ഒഴികെ വളരെ കുറച്ച് ആളുകൾക്കേ അറിയുമായിരുന്നുള്ളൂ. "ഇത് ആരാണ് പറഞ്ഞുതന്നത്?" "ആരുമല്ല." "ഞാനാണ് രഘുനാഥ്." "അസംബന്ധം!" അർജുൻ അറിയാതെ അലറി. "എന്റെ അച്ഛൻ ഇരുപത് വർഷം മുമ്പ് മരിച്ചതാണ്." "അങ്ങനെ പറയാൻ അവരെ നിർബന്ധിച്ചത് ഞാനല്ല." കോൾ വിച്ഛേദിക്കപ്പെട്ടു. മുറിയിൽ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത. അജിത്തും മീരയും അർജുന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. "സാർ... എന്താണ് സംഭവിച്ചത്?" അർജുൻ ഒന്നും പറയാതെ കസേരയിലിരുന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ പഴയ ഓർമ്മകളിലേക്ക് വഴുതി. *** അവന് എട്ട് വയസ്സായിരുന്നു. ഒരു മഴയുള്ള രാത്രി. അമ്മ വാതിലുകൾ എല്ലാം പൂട്ടുകയാണ്. വീട്ടിലെ എല്ലാ ജനലുകളും അടയ്ക്കുന്നു. "അമ്മേ... അച്ഛൻ എപ്പോഴാ വരുന്നത്?" അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. "അച്ഛൻ ഇനി വരില്ല മോനെ." "എന്തുകൊണ്ട്?" "അദ്ദേഹം... ദൈവത്തിന്റെ അടുത്തേക്ക് പോയി." ആ രാത്രിക്ക് ശേഷം ആരും അച്ഛനെക്കുറിച്ച് വീട്ടിൽ സംസാരിച്ചിട്ടില്ല. അമ്മ പഴയ ഫോട്ടോകൾ പോലും കത്തിച്ചുകളഞ്ഞു. ഒരു ചിത്രം മാത്രം അവശേഷിച്ചു. അർജുനും അച്ഛനും ചേർന്നുനിൽക്കുന്ന ഒരു മങ്ങിയ ഫോട്ടോ. അതിനുപിന്നിൽ അമ്മ എഴുതിയ ഒരു വരി. **"അവനെ അന്വേഷിക്കരുത്."** അന്ന് അതിന്റെ അർത്ഥം അവന് മനസ്സിലായിരുന്നില്ല. *** "സാർ..." മീരയുടെ ശബ്ദമാണ് അർജുനെ ഓർമ്മകളിൽ നിന്ന് ഉണർത്തിയത്. "രാഹുലിന്റെ പോസ്റ്റ്മോർട്ടം റിപ്പോർട്ട് വീണ്ടും പരിശോധിക്കുമ്പോൾ ഒരു കാര്യം ശ്രദ്ധിച്ചു." അവൾ എക്സ്-റേ ചിത്രം മേശപ്പുറത്ത് വിരിച്ചു. "ഇത് നോക്കൂ." അർജുൻ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. രാഹുലിന്റെ വാരിയെല്ലുകൾക്കിടയിൽ വളരെ ചെറിയൊരു ലോഹവസ്തു. "ഇന്നലെ ഇത് കണ്ടില്ലല്ലോ." "കാരണം ഇത് അസ്ഥിയുടെ നിറത്തിൽ മറഞ്ഞുപോയിരുന്നു." മീര ചിത്രം വലുതാക്കി. ചെറിയ വൃത്താകൃതിയിലുള്ള ഒരു ചിപ്പ്. അതിൽ സൂക്ഷ്മമായി കൊത്തിയ രണ്ട് ഇംഗ്ലീഷ് അക്ഷരങ്ങൾ. **R.V.** അർജുൻ മിണ്ടാതെയായി. രഘുനാഥ് വർമ്മ. അവന്റെ അച്ഛന്റെ പേരിന്റെ ആദ്യാക്ഷരങ്ങൾ. "ഇത് യാദൃശ്ചികമാകാൻ സാധ്യതയില്ല." *** അന്നേ രാത്രി. അർജുൻ ഒറ്റയ്ക്കാണ് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിയത്. പുറത്ത് മഴ ശക്തമായി പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വീട്ടിൽ കയറിയപ്പോൾ വൈദ്യുതി ഇല്ല. മെഴുകുതിരി കത്തിച്ച് അവൻ അമ്മയുടെ പഴയ അലമാര തുറന്നു. വർഷങ്ങളായി ആരും തൊടാത്ത പഴയ പെട്ടികൾ. അതിനുള്ളിൽ പഴയ വസ്ത്രങ്ങൾ... ചില കത്തുകൾ... ഒരു തുരുമ്പ് പിടിച്ച താക്കോൽ. അവസാനം, തവിട്ടുനിറത്തിലുള്ള ഒരു കവറിൽ അവന്റെ കണ്ണുകൾ ഉടക്കി. അതിൽ വ്യക്തമായി എഴുതിയിരുന്നു. **"അർജുന് മാത്രം തുറക്കുക."** അവന്റെ ശ്വാസം വേഗത്തിലായി. കവർ തുറന്നു. അകത്ത് ഒരു കത്ത്. ആദ്യ വരി വായിച്ച നിമിഷം അവന്റെ ലോകം വീണ്ടും മാറിമറിഞ്ഞു. **"ഈ കത്ത് നീ വായിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, ഞാൻ മരിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് നീ മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കണം."** അർജുന്റെ വിരലുകൾ വിറച്ചു. അത്... അവന്റെ അച്ഛന്റെ കൈയെഴുത്തായിരുന്നു. അർജുൻ മെഴുകുതിരിയുടെ വെളിച്ചത്തിനരികിൽ ഇരുന്നു. പുറത്ത് മഴ തിമിർത്ത് പെയ്യുകയാണ്. കൈയിലെ കത്ത് നനയാതിരിക്കാൻ അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. ആദ്യ വരി വീണ്ടും വായിച്ചു. **"ഈ കത്ത് നീ വായിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, ഞാൻ മരിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് നീ മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കണം."** അവൻ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസമെടുത്തു. ശേഷം പതിയെ അടുത്ത വരിയിലേക്ക് കണ്ണോടിച്ചു. --- **"അർജുൻ,** **നീ എന്നെ വെറുത്തിട്ടുണ്ടാകാം. നിന്നെ ഉപേക്ഷിച്ച് പോയ അച്ഛനാണെന്ന് കരുതിയിട്ടുണ്ടാകാം. പക്ഷേ സത്യം അതല്ല.** **ഞാൻ ഒളിച്ചോടിയതല്ല... എന്നെ ഒളിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു.** **നിഴലുകളെക്കുറിച്ചുള്ള ആ പരീക്ഷണം തടയാൻ ശ്രമിച്ച ഏക മനുഷ്യൻ ഞാനായിരുന്നു. അവർ എന്നെ കൊല്ലാൻ ശ്രമിച്ചു. ലോകം ഞാൻ മരിച്ചുവെന്ന് വിശ്വസിക്കണമെന്ന് എനിക്ക് തന്നെ തീരുമാനിക്കേണ്ടിവന്നു.** **നിന്നെയും നിന്റെ അമ്മയെയും ജീവനോടെ നിലനിർത്താൻ അതായിരുന്നു ഏക മാർഗം."** --- അർജുൻ കത്ത് വായിക്കുന്നത് നിർത്തി. മുറിയിലാകെ നിശ്ശബ്ദത. അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ചോദ്യം മാത്രം. *"ആരാണ് 'അവർ'?"* അവൻ വീണ്ടും വായിക്കാൻ തുടങ്ങി. --- **"നീ ഇപ്പോൾ അന്വേഷിക്കുന്ന രാഹുൽ ദേവ് ഒരു ഇര മാത്രമാണ്. യഥാർത്ഥ ലക്ഷ്യം മറ്റൊരാളാണ്.** **ആറാമത്തെ കുട്ടിയെ ഓർമ്മയുണ്ടോ?** **നിനക്ക് ഓർമ്മയുണ്ടാകില്ല. കാരണം ആ ഓർമ്മ ഞാൻ തന്നെ നിന്റെ മനസ്സിൽ നിന്ന് മായിച്ചു.** **ആ കുട്ടി ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു.** **അവൻ നിന്നെ കണ്ടെത്തുന്നതിന് മുമ്പ്... നീ അവനെ കണ്ടെത്തണം."** --- കത്തിന്റെ അവസാന ഭാഗം പകുതിവരെ കീറിയെടുത്തിരുന്നു. അവസാനമായി വായിക്കാൻ കഴിഞ്ഞ വാക്കുകൾ മാത്രം അവശേഷിച്ചു. **"...പഴയ ലൈബ്രറി..."** **"...അർധരാത്രി..."** **"...കണ്ണാടി..."** അതിനപ്പുറം ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. "ആരാണ് ഇത് കീറിയത്?" അർജുൻ സ്വയം ചോദിച്ചു. അപ്പോഴാണ് വീട്ടിലെ ബെൽ മുഴങ്ങിയത്. രാത്രി പന്ത്രണ്ടര. ആ സമയത്ത് ആരാണ്? അവൻ പതിയെ വാതിലിനരികിലേക്ക് നടന്നു. പീപ്‌ഹോളിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. ആരുമില്ല. വാതിൽ തുറന്നു. മുറ്റത്ത് മഴ മാത്രം. പക്ഷേ... വാതിലിന്റെ മുൻപിൽ നനഞ്ഞ ഒരു പഴയ പുസ്തകം കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അത് എടുത്ത് തുറന്നപ്പോൾ ആദ്യ പേജിൽ ഒരു വരി. **"കൊച്ചി സെൻട്രൽ ലൈബ്രറി – സന്ദർശക രജിസ്റ്റർ."** അതിനുള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ കഷ്ണക്കടലാസ്. അതിൽ കൈയെഴുത്തിൽ ഒരേയൊരു വാചകം. **"ഇന്ന് രാത്രി 1 മണിക്ക് വരൂ. ഒറ്റയ്ക്ക്."** ഒപ്പില്ല. പേരില്ല. എന്നാൽ കടലാസിന്റെ അടിയിൽ അതേ ചിഹ്നം. ഒരു വൃത്തം. അതിന്റെ നടുവിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന നേർത്ത വര. രാഹുലിന്റെ കൈയിൽ കണ്ടിരുന്ന അതേ അടയാളം. അർജുൻ ഘടികാരത്തിലേക്ക് നോക്കി. സമയം... 12:47. ലൈബ്രറിയിലെത്താൻ കൃത്യം പതിമൂന്ന് മിനിറ്റ്. അവൻ റിവോൾവർ പോക്കറ്റിലിട്ട് വീടിന് പുറത്തേക്കിറങ്ങി. അവന് അറിയില്ലായിരുന്നു... അവന്റെ വീടിന് എതിർവശത്ത്, മഴയിൽ നിൽക്കുന്ന ഒരാൾ അവനെ ശ്രദ്ധിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നുവെന്ന്. ആ മനുഷ്യന്റെ മുഖം വ്യക്തമായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ തെരുവുവിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ഒരു കാര്യം മാത്രം വ്യക്തമായി. അയാൾക്ക്... **നിഴൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല** കൊച്ചി സെൻട്രൽ ലൈബ്രറിയുടെ മുന്നിൽ കാർ നിർത്തുമ്പോൾ സമയം കൃത്യം 12:59. മഴ ഇപ്പോൾ ചാറ്റൽമഴയായി മാറിയിരുന്നു. നൂറുവർഷത്തിലേറെ പഴക്കമുള്ള ആ കെട്ടിടം ഇരുട്ടിൽ ഒരു കോട്ടപോലെ തോന്നി. വലിയ തൂണുകൾ. ഉയർന്ന ജനലുകൾ. ഇരുമ്പ് ഗേറ്റ്. എല്ലാം അടഞ്ഞുകിടക്കുകയായിരുന്നു. "ഇവിടെ ആരാണ് വരാൻ പറഞ്ഞത്?" അർജുൻ പതുക്കെ സ്വയം ചോദിച്ചു. അപ്പോഴാണ്... ക്രീച്ച്... ഗേറ്റ് തനിയെ പതിയെ തുറന്നു. അവൻ ഒരു നിമിഷം മടിച്ചുനിന്നു. ശേഷം അകത്തേക്ക് നടന്നു. *** ലൈബ്രറിയുടെ പ്രധാന ഹാൾ പൂർണ്ണ നിശ്ശബ്ദം. പഴയ പുസ്തകങ്ങളുടെ മണം വായുവിൽ നിറഞ്ഞു. ചുവരിൽ തൂങ്ങിയിരുന്ന വലിയ ഘടികാരം ഒരു മണി അടിച്ചു. ഡോങ്... ഡോങ്... ഡോങ്... ആ ശബ്ദം അവസാനിച്ചതോടെ പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം. "നീ വൈകി." അർജുൻ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞു. പക്ഷേ ആരുമില്ല. വെറും പുസ്തക അലമാരകൾ മാത്രം. "പുറത്തുവരൂ." അവൻ ഉറക്കെ പറഞ്ഞു. "നിങ്ങൾ ആരാണ്?" മറുപടി വന്നില്ല. പകരം... മൂന്നാമത്തെ അലമാര പതിയെ നീങ്ങാൻ തുടങ്ങി. അതിനുപിന്നിൽ ഒളിപ്പിച്ചിരുന്ന ഇടുങ്ങിയ വഴിയായിരുന്നു അത്. അർജുൻ ടോർച്ച് തെളിച്ച് അകത്തേക്ക് നടന്നു. വഴിയുടെ അവസാനം ഒരു വൃത്താകൃതിയിലുള്ള മുറി. ചുവരുകൾ മുഴുവൻ കണ്ണാടികൾ. പഴയതും പൊട്ടിയതുമായ ഡസൻകണക്കിന് കണ്ണാടികൾ. അവൻ അകത്തേക്ക് കടന്നതും അലമാര പിന്നിൽ നിന്ന് അടഞ്ഞു. ടക്! അർജുൻ ഉടൻ തിരിഞ്ഞു. വാതിൽ കാണുന്നില്ല. കണ്ണാടികൾ മാത്രം. *** അവൻ ഓരോ കണ്ണാടിയിലേക്കും നോക്കി. എല്ലായിടത്തും അവന്റെ പ്രതിബിംബം. പക്ഷേ... വലതുവശത്തുള്ള ഒരു കണ്ണാടിയിൽ മാത്രം എന്തോ വ്യത്യാസമുണ്ടായിരുന്നു. അതിലെ അർജുൻ... അനങ്ങുന്നില്ല. യഥാർത്ഥ അർജുൻ കൈ ഉയർത്തി. കണ്ണാടിയിലെ രൂപം കൈ ഉയർത്തിയില്ല. അത് പതിയെ പുഞ്ചിരിച്ചു. അർജുന്റെ ശരീരമാകെ ഒരു തണുപ്പ് പടർന്നു. "നീ ആരാണ്?" അവൻ ചോദിച്ചു. കണ്ണാടിയിലെ രൂപം പതിയെ അടുത്തുവന്നു. ഗ്ലാസിന്റെ മറുവശത്ത് നിന്ന് നിൽക്കുന്നതുപോലെ. ശേഷം ചുണ്ടുകൾ മാത്രം ചലിപ്പിച്ചു. **"നിന്നെ ഓർമ്മിപ്പിക്കാൻ വന്നതാണ്."** അടുത്ത നിമിഷം... കണ്ണാടിയുടെ ഗ്ലാസ് വെള്ളംപോലെ അലിഞ്ഞുതുടങ്ങി. അതിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ ബാലൻ പുറത്തേക്ക് നടന്നു. പത്ത് വയസ്സ് പ്രായം. മുഖം കണ്ട നിമിഷം അർജുന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചു. ആ ബാലൻ... അവൻ തന്നെയായിരുന്നു. പത്ത് വയസ്സുള്ള അർജുൻ. ബാലൻ ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. അവൻ പതിയെ കൈ നീട്ടി. "വാ..." അത്ര മാത്രം പറഞ്ഞു. "നമുക്ക് ആ രാത്രി വീണ്ടും കാണാം." അവന്റെ കൈ അർജുന്റെ കൈയിൽ തൊട്ട നിമിഷം... മുറിയിലെ എല്ലാ കണ്ണാടികളും ഒരേസമയം പൊട്ടിച്ചിതറി. അർജുന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് മുന്നിൽ ഇരുട്ട് പടർന്നു. അടുത്ത നിമിഷം... അവൻ ലൈബ്രറിയിലായിരുന്നില്ല. പകരം... ഇരുപത് വർഷം മുമ്പുള്ള അതേ അനാഥാലയത്തിന്റെ മുറ്റത്ത് മഴയിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവന്റെ മുന്നിൽ ആറ് കുട്ടികൾ. അവരിൽ ഒരാൾ മാത്രം മുഖം മറച്ചുനിന്നു. പതിയെ... ആ ആറാമത്തെ കുട്ടി മുഖത്ത് നിന്ന് കൈ മാറ്റി. അത് കണ്ട നിമിഷം അർജുന്റെ ഹൃദയം ഒരു നിമിഷം മിടിക്കാൻ മറന്നു. കാരണം... ആ മുഖം അവന്റേതായിരുന്നു. രണ്ട് അർജുന്മാർ. ഒരേ മുഖം. ഒരേ പ്രായം. ഒരാൾ അവന്റെ മുന്നിൽ. മറ്റൊരാൾ... അവൻ തന്നെ. മഴ കനത്തു. അനാഥാലയത്തിന്റെ മുറ്റത്ത് നിൽക്കുന്ന ആറ് കുട്ടികളിൽ രണ്ട് പേരുടെ മുഖം ഒരുപോലെയായിരുന്നു. ഒരേ കണ്ണുകൾ. ഒരേ പുഞ്ചിരി. ഒരേ മുറിവിന്റെ പാട്. അർജുൻ ഒരു ചുവട് പിന്നോട്ടുവച്ചു. "ഇത്... അസാധ്യമാണ്." മുഖം മറച്ചുനിന്നിരുന്ന കുട്ടി പതിയെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഭയമുണ്ടായിരുന്നില്ല. മറിച്ച്, വർഷങ്ങളായി ആരെയോ കാത്തിരുന്ന ഒരാളുടെ ശാന്തത. "അവസാനം നീ വന്നു." അവൻ പറഞ്ഞു. ആ ശബ്ദം... അർജുൻ ഇതിന് മുമ്പ് പലതവണ കേട്ടിരുന്നു. അജ്ഞാത ഫോൺകോളുകളിൽ. സ്വപ്നങ്ങളിൽ. ഇരുണ്ട മുറികളിൽ. "നീ ആരാണ്?" അർജുൻ ചോദിച്ചു. കുട്ടി ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ മറുപടി പറഞ്ഞു. "ഞാൻ... നീ മറന്നുപോയ അർജുൻ." *** പെട്ടെന്ന് ചുറ്റുമുള്ള കാഴ്ചകൾ മാറിത്തുടങ്ങി. മഴ നിന്നു. ആകാശം ഇരുണ്ടു. അനാഥാലയത്തിന്റെ മുറ്റം പതിയെ പഴയ പരീക്ഷണശാലയായി മാറി. വെളുത്ത കോട്ട് ധരിച്ച ആളുകൾ. വലിയ യന്ത്രങ്ങൾ. ഗ്ലാസ് മുറികൾ. ഭയന്ന് കരയുന്ന കുട്ടികൾ. "ഇത് ഓർമ്മയുണ്ടോ?" ആ കുട്ടി ചോദിച്ചു. അർജുൻ തലകുലുക്കി. "ഇല്ല..." "അവർ നമ്മളെ കുട്ടികളായി കണ്ടില്ല." "പരീക്ഷണ വസ്തുക്കളായിട്ടാണ് കണ്ടത്." അവൻ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ച ദിശയിലേക്ക് അർജുൻ നോക്കി. ഒരു വലിയ ഗ്ലാസ് മുറിക്കുള്ളിൽ... രാഹുൽ. അഞ്ജലി. ഫൈസൽ. മനു. എല്ലാവരും കരയുകയാണ്. അവരുടെ പിന്നിൽ നിലത്ത്... നിഴലുകൾ. പക്ഷേ ആ നിഴലുകൾ കുട്ടികളുടെ ചലനങ്ങൾ അനുകരിക്കുന്നില്ല. അവ സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരം നീങ്ങുകയായിരുന്നു. ഒരു നിഴൽ ഗ്ലാസിലൂടെ പുറത്തേക്ക് കടന്നു. മറ്റൊന്ന് ചുവരിലൂടെ ഇഴഞ്ഞു. മൂന്നാമത്തേത് മേൽക്കൂരയിലേക്ക് കയറി. അർജുൻ ഭയത്തോടെ നോക്കി നിന്നു. "ഇത് എന്താണ്?" "അവർ..." കുട്ടി പതിയെ പറഞ്ഞു. "...നിഴലുകളെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് വേർപെടുത്താൻ ശ്രമിച്ചു." "എന്തിന്?" "കാരണം നിഴലിന് ഓർമ്മകളുണ്ട്." അർജുൻ നെറ്റി ചുളിച്ചു. "ഓർമ്മകളോ?" "അതെ." "മനുഷ്യൻ മറന്നുപോയതെല്ലാം..." "അവന്റെ നിഴൽ ഓർക്കും." *** അതേസമയം പരീക്ഷണശാലയുടെ മറുവശത്ത് വലിയൊരു നിലവിളി. എല്ലാവരും അങ്ങോട്ട് തിരിഞ്ഞു. വെളുത്ത കോട്ട് ധരിച്ച ഒരാൾ നിലത്ത് വീണുകിടക്കുന്നു. അവന്റെ പിന്നിൽ... ഒരു കറുത്ത നിഴൽ. പക്ഷേ ആ നിഴലിന് ഉടമയില്ല. അത് പതിയെ മനുഷ്യന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക് കയറി. അടുത്ത നിമിഷം... നിലത്ത് കിടന്നിരുന്ന മനുഷ്യൻ കണ്ണുതുറന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ മുഴുവൻ കറുപ്പായിരുന്നു. "ആദ്യ വിജയം." ആരോ സന്തോഷത്തോടെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. "പരീക്ഷണം വിജയിച്ചു." അപ്പോഴാണ് അർജുൻ ആ ശബ്ദം തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. അത്... അവന്റെ അച്ഛൻ രഘുനാഥിന്റേതല്ല. മറ്റൊരാളുടേതാണ്. അർജുൻ പതിയെ തിരിഞ്ഞു. വെളുത്ത കോട്ട് ധരിച്ച ആ മനുഷ്യൻ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് നടന്നു വന്നു. മുഖം വ്യക്തമായി. അർജുന്റെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. "ഡോക്ടർ... ശേഖർ?" ഇപ്പോഴത്തെ ഫോറൻസിക് വിഭാഗത്തിന്റെ മുൻ ഡയറക്ടർ. അഞ്ച് വർഷം മുമ്പ് മരിച്ചതായി രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്ന ശാസ്ത്രജ്ഞൻ. അവൻ പുഞ്ചിരിച്ചു. "സ്വാഗതം, അർജുൻ." "നീ അവസാനം എല്ലാം ഓർക്കാൻ തുടങ്ങി." അവൻ കൈ ഉയർത്തി. #📙 നോവൽ #📔 കഥ #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ പരീക്ഷണശാലയിലെ എല്ലാ നിഴലുകളും ഒരുമിച്ച് അർജുനിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. "ഇനി..." ഡോക്ടർ ശേഖറിന്റെ ശബ്ദം മുഴങ്ങി. "നിന്റെ നിഴൽ തിരികെ നൽകേണ്ട സമയമായി." അടുത്ത നിമിഷം... അർജുന്റെ കാലുകൾക്കടിയിലെ നിഴൽ പതിയെ അവനിൽ നിന്ന് വേർപെടാൻ തുടങ്ങി. തുടരും...

12 साल विश्वास के, विकास के, जनकल्याण के #12 साल विश्वास के, विकास के, जनकल्याण के

#✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #💭 എന്റെ ചിന്തകള്‍ #📋 കവിതകള്‍