#

📝माझं लिखाण

■कधी कधी तुम्ही तुमच्या जीवनात निराश होता आणि जगात त्याच वेळी काही लोकं तुमच्या सारखंच जीवन जगण्याचं स्वप्न बघत असतात...☺☺ ■ घराजवळ शेतात उभा असलेला मुलगा आकाशात उडणाऱ्या विमानाला बघून त्याच्यासारख उंच उंच उडण्याचं स्वप्न बघत असतो. परंतु त्याच वेळी विमानातील पायलट शेताकडे आणि आणि उभ्या असलेल्या मुलाकडे पाहून लवकर घरी परतण्याच स्वप्न पहात असतो......... हेच खरं जीवन आहे .जे तुम्हाला मिळालेलं आहे त्याचा आनंद घ्या..☺☺☺ ■जर धन-दौलत आणि रुपये-पैशे हेच जर आनंदी राहण्याचं गुपित असतं तर श्रीमंत लोक नाचताना दिसले असते. पण तस नसून फक्त गरीब मुलंच असं खेळून नाचून आनंद व्यक्त करताना दिसतात...☺☺☺ ■ जर पॉवर (शक्ती) मिळाल्याने सुरक्षित वाटत असते तर नेते मंडळी, अधिकारी हे लोक बिना सिक्युरिटीचे फिरताना पहायला मिळाले असते ..... पण जे लोक सामान्य जीवन जगतात ते सुखाने झोपी जाताना दिसतात.☺☺ ■ जर सौंदर्य आणि प्रसिद्धीमुळेे नाती मजबूत आणि घट्ट रहात असती तर सेलिब्रेटीज लोकांची लग्न सगळ्यांपेक्षा यशस्वी झाली असती पण तस न होता या लोकांचे घटस्फोट जास्त होतांना दिसतात ☺☺☺ ■म्हणून मित्रहो जीवनाचा आनंद घ्या, त्याचा भरपूर लाभ घ्या कारण जीवन एकदाच आहे परत नाही. सामान्य जीवन जगा, विनम्रता ठेवा आणि इमानदारीने जगा. स्वर्ग इथेच आहे ............... "जीवन एक प्रवास असून ते शिस्तीत आणि आरामात जगा. चढ-उतार तर येतच राहतील फक्त त्यानुसार स्वत:ला बदलत रहा. "प्रवासाचा आनंद घ्यायचा असेल तर सोबत सामान कमी ठेवा. त्याचप्रमाणे जीवनाचा आनंद घ्यायचा असेल तर जीवनात इच्छा कमी ठेवा ." कारण मातीची पकड हि घट्ट आणि मजबूत असते पण तेच संगमरवरी दगडावरून पाय घसरताना दिसतात. ☺☺☺ ■ जीवनाला एवढं सिरीयस घ्यायची गरज नाही कारण इथून जिवंत कोणी परत जाणार नाही. ज्याच्याजवळ फक्त नाण्यांचे सिक्के असतात ते आनंदाने पावसात भीजताना दिसतात आणि ज्यांच्या खिशात नोटा असतात ते कुठंतरी छताचा आधार घेताना दिसतात.☺☺ ■ पैसा माणसाला वरती घेऊन जाऊ शकतो पण माणूस वर जाताना पैसे घेऊन जाऊ शकत नाही. 🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏 #📝माझं लिखाण
187 जणांनी पाहिले
1 महिन्यांपूर्वी
#

📝माझं लिखाण

*मित्रानो 2 मिनिट वेळ काढून नक्की वाचा खूप सुंदर आहे* *मनात घर करुन जाईल* 👌👌👌👌👌👌👌👌👌एक आंधळा भिकारी रस्त्यावर एका बाजूला बसलेला. त्याच्याकडे कुणाचेही लक्ष नाही. तो एवढा दरिद्री आहे की त्याला अश्रू देखील महाग झालेत. गेली कित्येक वर्षे तो रडलेला नाही. एक लेखक पूर्णपणे दिवाळं वाजलेला. खिशात दमडीदेखील नाही आणि फिरायला बाहेर पडतो. त्याची नजर त्या भिका-याकडे आणि त्याच्या त्या करूण अवस्थेकडे जाते. त्या भिक-याच्या बाजूला एक पाटी आणि दोन-तीन खडू पडलेले. हा लेखक त्या भिक-याकडे जातो आणि म्हणतो, "मित्रा, मी एक लेखक आहे, ज्याच्याकडे एक पै देखील नाही, पण माझ्याकडे कला आहे. माझ्याकडे शब्दांची शक्ती आहे. ती मी तुला देऊ शकतो. तुझ्या परवानगीने मी या पाटीवर काही लिहू का?" "साहेब" भिकारी म्हणतो, "माझ्याशी कुणी बोलतदेखील नाही. मी एक गरीब आंधळा भिकारी. तुम्हाला त्या पाटीचं जे ठीक वाटतं ते करा." तो लेखक त्या पाटीवर काहीतरी लिहून निघुन जातो. त्या क्षणापासून भिका-याच्या लक्षात येते की, एकदम जाणा-या - येणा-यांपैकी प्रत्येकजण त्याच्याजवळ थांबून त्याच्यापुढ्यात पैसे टाकू लागलाय. थोड्याच वेळात तिथे पैशाची रास जमते. तो भिकारी बेचैन होतो. नाण्यांची रास वाढतच जाते. तो एवढा अस्वस्थ होतो की पैसे टाकणा-यांपैकी एकाचा हात पकडतो आणि म्हणतो, "साहेब, माफ करा तुमचा हात पकडल्याबद्दल. मी एक गरीब आंधळा भिकारी आहे. मला कृपा करुन जर या पाटीवर काय लिहीलंय ते वाचून दाखवलेत तर फार उपकार होतील हो." तो माणूस पाटी उचलतो आणि वाचायला लागतो. "वसंत ऋतू म्हणजे बहरलेली सृष्टी आणि माझ्या नशिबी हरवलेली दृष्टी." भिका-याच्या गालावरुन अश्रू ओघळायला लागतात. आयुष्य कुणी जास्त जाणलं? या ओळी लिहीणा-या लेखकानं? त्या ओळी वाचून पैसे टाकणा-या लोकांनी? कि इतक्या वर्षांनी रडणा-या त्या भिका-यानं? तुमचे डोळे चांगले असतील तर तुम्ही जगाच्या प्रेमात पडाल... पण जर तुमची वाणी गोड असेल तर हे जग तुमच्या प्रेमात पडेल... माणसाला बोलायला शिकण्यास (किमान) २ वर्ष लागतात... पण "काय बोलावे?" हे शिकण्यास पूर्ण आयुष्य निघून जाते... ओढ म्हणजे काय? हे जीव लावल्याशिवाय कळत नाही... प्रेम म्हणजे काय? हे स्वतः केल्याशिवाय कळत नाही... विरह म्हणजे काय? हे प्रेमात पडल्याशिवाय कळत नाही... जिंकण म्हणजे काय? हे हरल्याशिवाय कळत नाही... दुःख म्हणजे काय? हे अपेक्षाभंग झाल्याशिवाय कळत नाही... सुख म्हणजे काय? हे दुसऱ्याच्या हास्यात शोधल्याशिवाय कळत नाही... समाधान म्हणजे काय? हे आपल्यात शोधल्याशिवाय कळत नाही... मैत्री म्हणजे काय? हे ती केल्याशिवाय कळत नाही... आपली माणस कोण? हे संकटांशिवाय कळत नाही... सत्य म्हणजे काय? हे डोळे उघडल्याशिवाय कळत नाही... उत्तर म्हणजे काय? हे प्रश्न पडल्याशिवाय कळत नाही... जबाबदारी म्हणजे काय? हे त्या सांभाळल्याशिवाय कळत नाही... काळ म्हणजे काय? हे तो निसटून गेल्याशिवाय कळत नाही... ❣❣❣❣❣❣❣❣ #📝माझं लिखाण
188 जणांनी पाहिले
1 महिन्यांपूर्वी
#

🙏प्रेरणादायक / सुविचार

✍️-‘तो दिसत नसला तरी त्याचं अस्तित्व जाणवतं..!’- आज आई खूप रडत होती... बाबांनी घरातले सगळे देव पिशवीत भरले होते आणि नदीत विसर्जन करायला निघाले होते.. आईचा देवावरचा प्रचंड विश्वास बाबांना खपायचाच नाही.माणसाचा स्वतःच्या मनगटावर विश्वास हवा हे त्यांचं ठाम मत.. कमकुवत माणसं देवाच्या नादी लागतात आणि स्वतः कष्ट करत नाहीत आणि आईचं तेच होत चाललं आहे ही त्यांची तक्रार होती. आता हे देव नकोच.. घरात काही चांगलं झालं की आईचं ठरलेलं वाक्य ‘देवाची कृपा’..!आता बाबांनी विडाच उचलला बघू हिचे देव स्वतःचं तरी रक्षण करू शकतात का?नदीत बुडण्यापासून स्वतःला वाचवू शकतात का? रागाच्या भरात त्यांनी देवघरातून सगळे देव उचलले आणि पिशवीत भरले.. भरकन गाडी काढली आणि एकटेच निघाले नदीच्या दिशेने... इकडे रडून रडून आईचे डोळे अक्षरशः सुजले होते.. आज आईचं अजिबात ऐकत नव्हते बाबा आणि म्हणाले, “याद राख एकजरी देव विकत आणलास तर.. ” आईला तर सुचतच नव्हते काय करावं ?तिला वाटतं होतं निदान घरात राहूद द्यावे देव,हवं तर पुजा करणार नाही मी.. पण असे देव्हारा रिकामा करू नये शेवटी तिची शक्ती होती ती. एरवी बाबा एकदम प्रेमळ माणूस.. पण देवावर अजिबात विश्वास नाही आणि त्यामुळे आईच आणि त्यांचं नेहमीच खटकायचं त्यावरून... इतके दिवस निदान पूजा तरी करू द्यायचे पण कालपासून आई गणपती बाप्पाच्या आगमनासाठी तयारी करत होती आज अर्ध्या दिवसांनी बाजारातून सजावटीच्या ,पूजेच्या तयारीसाठी सगळं घेऊन घरी आली.किती हा टाईमपास आहे असं वाटून तेवढ्या वेळात बाबांच्या रागाचा पारा चढलेला होता... आईला फारच मोठा धक्का बसला.... आईला माहित होते काही दिवसांनी राग उतरल्यावर बाबांना त्यांची चूक समजेलही पण गणेशउत्सव संपल्यावर उपरती होऊन काय उपयोग? खूप चलबिचल वाढली होती मनाची तिच्या.. देव असतो की नसतो ?ह्या विषयावर तिला बोलायचंच नव्हतं.. देवाची पूजा केल्यावर मनाला प्रसन्न वाटतं, आनंद मिळतो हा साधा सरळ हिशोब होता तिचा.परत बाबांनी देवाचं काहीही करावं अशी अपेक्षा कधीच केली नाही तिने. तिला साधी मनोभावे पूजा करायची असायची,काही चांगलं झालं की देवाच्या कृपेने होते आहे ही भाबडी असेल, पण श्रद्धा होती तिची.. बाबांना हे पातक करण्यापासून कसे थांबवायचे सुचतच नव्हते तिला... देवाचा सन्मान बाबांनी कधीच केला नव्हता,आईची हरकत नव्हतीच त्याला. शेवटी ज्याची त्याची श्रद्धा असे मानून ती पुढे चालायची.. देवावर विश्वास ठेवावा की नाही हे ज्याने त्याने आपापल्या अनुभवावरून ठरवावे पण दुसऱ्यांनी काय विचार करावा ?मग ती हक्काची बायको का असेना ठरवायचं अधिकार कोणालाच नसावा. बाबांची गाडी आलिशान बंगल्यातून बाहेर पडत होतीच तेवढ्यात आस्थाची शाळेची बस आली.पाचवीतली आस्था रडत रडत बसमधून खाली उतरली.बाबांना गेटवर पाहून तर अजून हुंदके देऊन देऊन रडायला लागली.. आस्था म्हणजे जीव की प्राण होती बाबांचा.. ! तिला रडताना पाहून गाडी गेटमधेच ठेऊन बाबा धावत गेले तिच्यापाशी.. तिला कडेवर घेतलं आणि विचारलं , “काय झालं का रडते आहेस बाळा?काही लागलं का ?कोणी बोललं का ?सांग .. बाबा आहेना बघून घेईन कोणी माझ्या छकुलीला त्रास दिला?” रडता रडताच तिने तिच्या दोन्ही मुठी उघडल्या तर हातात मातीचा गोळा होता.ती बोलायला लागली, “बाबा तो मयंक फार फार वाईट आहे,आमच्या शाळेत आज मातीचा गणपतीबाप्पा बनवायचं वर्कशॉप होते.. मी इतका सुंदर गणपती बनवला! मॅमनी पूर्ण क्लासला दाखवला आणि मला शाबासकी दिली.. शाळा सुटल्यावर मयंकनी माझा बाप्पा हिसकावला आणि शाळेतल्या माठात टाकून दिला सगळा बाप्पा विरघळला ...एवढीच माती मी हात घालून मिळवली. बाबा इतका वाईट आहे मयंक,मी कधीच बोलणार नाही आता त्याच्याशी.असं कधी बाप्पाला पाण्यात फेकतात का?पण मला ड्राइवर काका म्हणले तू ह्या मातीपासून परत बनव देवबाप्पा,बाप्पाला कोणीच मोडू शकत नाही. बाबा मला बाप्पा बनवायला कोण मदत करेल आता? ही माती पण उरली नाही.. ” बाबांना एकदम भरून आले होते..अश्रूंनी डोळे भरले होते,लाडक्या लेकीच्या डोळ्यातली हतबलता पाहून.. “मला बाप्पा बनवायचा आहे बाबा,त्या मयंकला रागवा तुम्ही खूप !”असे म्हणून आस्था परत जोरजोरात रडायला लागली.. खिशातल्या रूमालानी बाबांनी तिचे डोळे पुसले.. आणि म्हणाले चल आपण बनवू बाप्पा.. पण त्या आधी मला एक काम करायचे आहे, असे म्हणून बाबांनी गाडी परत जागेवर लावली आणि सांभाळून पिशवी बाहेर काढली.आस्था म्हणाली, “ हे काय आहे बाबा आपले देव का ठेवलेत पिशवीत ?” तसे बाबा आईकडे बघून म्हणाले,”आईने ठरवलंय की ह्या वर्षी गणेश चतुर्थीला गणपती बाप्पा तू,तुझी आई आणि तुझे बाबा बनवून देव्हाऱ्यात ठेवणार.. हा गणपती कधीच पाण्यात जाणार नाही आपण विसर्जन सुपारीच्या गणपतीचं करायचं... आज आपल्याला सगळे देव स्वच्छ करायचे आहेत. बाकी सगळी तयारी आईने केलीये म्हणून ह्यावर्षी देव मी स्वतः चमकावणार आणि स्थापित करणार.. आस्थाने बनवलेल्या गणपती बाप्पाला आता अढळस्थान मिळणार ह्या देव्हाऱ्यात. आस्था जा पटकन हातपाय धुवून ये आपण नविन माती आणायला जाऊ आपल्या बागेतून.” आई शांतपणे बाजूला उभं राहून बाबांचा बदललेला अवतार बघत होती. आस्था गेल्यावर हळूच म्हणाली, “काहो दुसऱ्याच्या लेकीच्या डोळ्यात पाणी पाहून हृदय द्रवल नाही तुमचं,स्वतःच्या लेकीच्या डोळ्यात अश्रू काही क्षण पण सहन झाले नाहीना ?” बाबा हसून म्हणाले, “हो खरंय तुझं नाही बघवलं मला आस्थाला कासावीस होताना, पण माझे डोळे उघडले ह्या विघ्नहर्त्याने... मी फार तोऱ्यात तुला म्हणालो होतो की बघू ‘तुझे देव स्वतःचं रक्षण करतात का ?’निघालो होतो सगळ्यांना नदीत विसर्जन करायला आणि बघ ना बंगल्याच्या गेट च्या बाहेर सुद्धा त्यांनी मला जाऊ दिलं नाही. आस्थाच्या रूपात त्यांनी माझे डोळे उघडले एवढंच ! देव नावाचं काही मूर्तरूप आहेका हे मी नाही सांगू शकणार.. पण एक अज्ञात शक्ती आहे जी कुठेतरी कधीतरी तुम्हाला स्वतःची जाणीव करून देते एवढं मात्र नक्की.” आई समाधानाने बोलली, “मला तर ती शक्ती नेहमीच जाणवते.. आपल्यावरची कित्येक विघ्न देवाने दूर केली.पण आज विघ्नहर्त्याने स्वतःवरचं विघ्न दूर केलंय. तेवढ्यात आस्था आली आणि ते तिघेही गणपती बाप्पा बनवण्यासाठी बागेतून माती घेऊन आले.. जो विधाता साऱ्या सृष्टीचं रक्षण करतो तो स्वतःचं रक्षण करणारच ना ?🙏 💥संग्रहक/प्रेषक:--जय ललवाणी #🙏प्रेरणादायक / सुविचार #💗हृदयस्पर्शी #📝माझं लिखाण # ह्रदयस्पर्शी लेख #गणपती स्टेटस
550 जणांनी पाहिले
1 महिन्यांपूर्वी
इतर अॅप्स वर शेअर करा
Facebook
WhatsApp
लिंक कॉपी करा
काढून टाका
Embed
मला ही पोस्ट रिपोर्ट करावी वाटते कारण ही पोस्ट...
Embed Post