📙 നോവൽ

#📙 നോവൽ - നീലാംബരം..... 🔻 ഭാഗം _42 ✍️ രചന - Aysha akbar അന്ന് രാത്രി ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ലവന്... വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഒരുവൾ വീണ്ടും തന്റെ ഉറക്കം കെടുത്തിരിയിരിക്കുന്നതെന്ന തിരിച്ചറിവ് തന്നേ അവനെ വല്ലാതെ തളർത്തി യിരുന്നു..... പിറ്റേന്ന് ഓഫീസിൽ ചെന്നിരിക്കുമ്പോഴും മനസ്സ് തന്റെ കൈ പിടിയിലായിരുന്നില്ല.... ആകെ ക്കൂടി നിറഞ്ഞൊരു അസ്വസ്ഥത.... മറ്റൊരു വഴിയിലേക്ക് കയറുമെന്ന് കരുതിയ തന്റെ ഹൃദയം ആകെ ക്കൂടി ഒരു കല്ലായി തീർന്നിരിക്കുന്നു..... ഓഫീസിൽ നിന്നിറങ്ങുമ്പോൾ വൈകുന്നേരമായിരുന്നു... വീട്ടിലേക്ക് പോകാൻ തോന്നിയില്ല ..... നേരെ ചെന്നത് നീലാംബരത്തിലേക്കായിരുന്നു..... പതിവ് പോലെ തന്നേ കണ്ടെല്ലാവരും ഓടി വന്നു...... കയ്യിൽ കരുതിയിരുന്ന പലഹാര പ്പൊതി ജമീലക്കക്ക് നീട്ടിയപ്പോൾ പ്രായ വ്യത്യാസമില്ലാതെ ഓരോരുത്തരും അതാസ്വാധിച്ചു കഴിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ തന്നേ മനസ്സിനൊരു സുഖം തോന്നിയവന്....... ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം തന്നേ കാണുന്നതിന്റെ സന്തോഷമുണ്ടാ ഓരോ മുഖത്തും.... അവരെ സംബന്ധിച്ച് അവർക്കാകെയുള്ള ഒരു സ്വന്തക്കാരൻ താൻ മാത്രമാണല്ലോ..... ഇരു വശവും നീലാംബരം വിടർന്നു നിൽക്കുന്ന ആ വഴിയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ നെഞ്ചിന്റെ ഭാരം അല്പാൽപ്പമായി കുറയുന്നത് പോലെ തോന്നിയവന്...... അവൻ പതിയെ അകത്തേക്ക് കടന്നു...... ജന വാതിൽ തുറന്ന് വെച്ച് ആ കസേരയിലേക്കിരുന്നു.... നീലാംബരങ്ങളെ തഴുകി വരുന്നൊരു കുളിർ കാറ്റവനെ ആശ്വസിപ്പിക്കുന്നത് പോലെ....... സാറിനു കുടിക്കാൻ..... ജമീലക്ക പാതി ചാരിയ വാതിൽ തുറന്നു കൊണ്ടത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവനവരെയൊന്ന് നോക്കി ... ഇപ്പൊ ഒന്നും വേണ്ട...... അവനത് മാത്രം പറഞ്ഞു വീണ്ടും തല ചാരി വെച്ചങ്ങനെ കിടന്നു...... ജമീലക്ക അവന്റെ കിടത്തം ഒരു നിമിഷമൊന്ന് നോക്കി.... ആ കണ്ണുകളിലെ തിരയിളക്കം കണ്ടത് കൊണ്ട് തന്നേ പുറത്തേക്ക് പോകാതെ അവർ വാതിൽ പടിയിൽ നിന്നൊന്ന് പരുങ്ങി .... അതറിഞ്ഞെന്ന വണ്ണം അവൻ വീണ്ടും അവരിലേക്കൊന്ന് നോക്കി.... എന്താ ജമീലക്ക.... അവനേറെ സ്നേഹത്തോടെ തന്നെയായായിരുന്നത് ചോദിച്ചത്..... അത്..... മൈഥിലി..... മൈഥിലി നല്ല കുട്ടിയാ.... നിങ്ങള് തമ്മിൽ നല്ലവണ്ണം ചേരും....... ജമീലക്ക അവനെ നോക്കി അത് പറഞ്ഞ ആ നിമിഷം അവന്റെ കണ്ണുകൾ ചുരുങ്ങി..... ഓഹ്.... അപ്പൊ അവളിവിടെയും വന്നിട്ടുണ്ടല്ലെ..... നീലാംബരി എന്നും പറഞ്ഞു അവളെ എന്റെ അടുത്തേക്ക് അയച്ചതിനു നിങ്ങൾക്കെന്ത് പ്രതിഫലമാണവള് തന്നത്...... അഭി ഇരുന്നിടത്ത് നിന്നെഴുന്നേറ്റ് പൊട്ടി തെറിക്കുമ്പോൾ ദേഷ്യവും സങ്കടവും ഒരു പോലെ അവനെ വരിഞ്ഞു മുറുക്കിയിരുന്നു.... അവന്റെ കൈ തണ്ടയിലെ നീളൻ ഞരമ്പുകൾ വരിഞ്ഞു മുറുകി...... ചുണ്ടുകൾ വിറച്ചു...... ആ പേരും അവളെ കണ്ട മാത്രയിൽ തോന്നിയ സാമ്യതയുമെല്ലാം ഒരു യാദൃശ്ചി കതയാണെന്ന് കരുതിയ തനിക്ക് തെറ്റിയെന്ന് മനസ്സിലായ ആ നിമിഷം അവന് സ്വയം നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല....... ജമീലക്ക ആകെ ക്കൂടി കണ്ണുകൾ വിടർത്തി അവനെ നോക്കി..... ഇനിയും എന്റെ മനസ്സിൽ കയറി പറ്റാൻ അവൾക്ക് വേണ്ടി സംസാരിക്കാൻ ആ കള്ളി നിങ്ങൾക്കെന്താണ് ഓഫർ ചെയ്തിട്ടുള്ളത്..... അഭി..... ഉള്ളിൽ കെട്ട് പൊട്ടിയ ദേഷ്യം അടങ്ങാതെയെന്ന വണ്ണം അഭി ദേഷ്യത്തോടെ അതും കൂടി പറഞ്ഞതും പെട്ടെന്നാണ് ജമീലക്കയുടെ ശബ്ദം അവിടെയുയർന്നത്.... ആ വിളിയിൽ ഒരു നിമിഷം അഭിയും ഞെട്ടി പ്പോയിരുന്നു.... കണ്ണുകൾ ചുവപ്പിച്ചു വിറക്കുന്ന മുഖവുമായി നിൽക്കുകയാണവർ.... വൈശാലി പറഞ്ഞുള്ള അറിവോടെ താൻ അടുപ്പത്തോടെ ജമീലക്ക യെന്ന് വിളിച്ചിട്ടും സാറേയെ ന്നല്ലാതെ തന്നേ തിരിച്ചു വിളിക്കാത്ത ആളാണ്‌ അത്രയും ശൗര്യത്തോടെ അഭിയെന്ന് വിളിച്ചു നിർത്തിയിട്ടുള്ളത്..... സാറേ ന്ന് വിളിക്കേണ്ട അഭിയെന്ന് വിളിച്ചാൽ മതിയെന്ന് പല വട്ടം പറഞ്ഞിട്ടും ഇത് വരെ വിളിക്കാത്ത അവരുടെ ആദ്യ വിളിയിൽ അവനാകെ ഞെട്ടി തരിച്ചു പോയിരുന്നു... അത്രത്തോളം കനമുണ്ടായിരുന്നാ ശബ്ദത്തിന്...... താൻ തെറ്റ് ചെയ്യുമ്പോൾ അമ്മ വിളിക്കുന്ന അതേ സ്വരം തോന്നിയാ വിളിക്ക്.... താനെന്തേങ്കിലും തെറ്റ് ചെയ്തുവോ എന്നവനൊന്ന് കൂടി ഓർത്തു നോക്കിയാ നിമിഷം ..... നിന്നേ ഞാൻ ആദ്യമായി കാണുന്നത് വൈശാലിയുടെ കൂടെ അതേ ട്രെയിനിൽ വെച്ചായിരുന്നു....... അന്ന് ഞാൻ അപ്പുറത്തെ ബോഗി യിലായിരുന്നു.... അടുത്തടുത്തിരുന്നാൽ ആരെങ്കിലും കാണുമെന്നു വിചാരിച്ചു അങ്ങനെ മാറിയിരുന്നതാണ് ഞങ്ങൾ..... വൈശാലി ക്ക് മലയാളം എഴുതാൻ അറിയില്ലായിരുന്നു.... അവൾ പറഞ്ഞ പ്രകാരം ആനന്ദിയുടെ ബാഗിൽ വെക്കാൻ ആ കത്തെഴുതിയത് ഈ കൈ പടം കൊണ്ടായിരുന്നു..... അതിര് വിട്ട ദേഷ്യത്തോടെ അത്രയും പറഞ്ഞവർ നിർത്തുമ്പോൾ അഭി മറ്റൊന്നും പറയാൻ കഴിയാത്ത വിധം നിശബ്ദനായി പ്പോയിരുന്നു.... അങ്ങനെയൊരു ഭാവത്തിൽ അവരെ താൻ കണ്ടിട്ടില്ല...... എപ്പോഴും ചിരിച്ച മുഖത്തോടെ ഏറെ സ്നേഹത്തോടെ പെരുമാറുന്ന ആളാണ്‌.... വൈശാലിക്ക് അവരോരു ചേച്ചിയായിരുന്നെങ്കിൽ അതേ സ്ഥാനത്തു തന്നെയാണ് താനവരെ കണ്ടിട്ടുള്ളു എന്നത് കൊണ്ടായിരിക്കും അവൻ പോലുമറിയാതെ അവൻ നിശബ്ദമായതും.... അതിനും മുന്പേ കണ്ടിട്ടുണ്ട് ഞാൻ മൈഥിലി യെ...... ഞാൻ മാത്രമല്ല വൈശാലി യടക്കം ഞങ്ങളെല്ലാവരും...... എന്തിനു പറയുന്നു..... നിന്റെ വീട്ടിൽ വളരുന്ന ആനന്ദിയെ പോലും അവൾ നിന്റെ കൂടെ വന്നപ്പോഴല്ല ആദ്യമായി കാണുന്നത്..... അവർ അതും കൂടി പറഞ്ഞു നിർത്തിയതും അഭി ഒരു ഞെട്ടലോടെ അവരെ നോക്കി..... ആ വീട് നിനക്കോർമ്മയില്ലേ.... ഞങ്ങളെ ല്ലാവരും ഉണ്ടായിരുന്ന ആ വീട്..... അത്ര പെട്ടെന്ന് മറക്കാൻ കഴിയുമായിരിക്കിയില്ല.... ജമീലക്ക ഒരു ചോദ്യം കൊണ്ട് നിർത്തുമ്പോൾ ഉരുളൻ കല്ലുകൾ നിറഞ്ഞ വഴിയിലൂടെ മനസ്സൊന്നു ഉരുണ്ട് നീങ്ങി.... ഒരാണായ നിനക്കാ വീട് എത്രത്തോളം അരോചകമായിരുന്നു..... ആ സ്ഥാനത് പ്രായം തികഞ്ഞൊരു പെണ്ണ് അവിടെ വന്നൊരു രാത്രി താമസിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞാൽ അതെത്രത്തോളം ബുദ്ധിമുട്ടിയായിരിക്കുമെന്ന് ഊഹിക്കാൻ പറ്റുമോ നിനക്ക്....... അവരത് പറഞ്ഞ് കൊണ്ട് നിർത്തുമ്പോൾ അവനവരെ തന്നേ നോക്കി...... നീ ചോദിച്ചല്ലോ അവളെനിക്ക് തന്ന പ്രതി ഫലമെന്താണെന്ന് അത് തന്നെയായിരുന്നു അവളുടെ പ്രതി ഫലം.... ഇരുട്ട് മൂടി കിടന്ന ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് പ്രതീക്ഷ നിറച്ചത് അവളായിരുന്നു...... അന്നാ രാത്രി അവളെടുത്ത ഫോട്ടോയും തെളിവും കൊണ്ടാണെടോ വർഷം കഴിഞ്ഞും തനിക്കെന്തെങ്കിലും ചെയ്യാൻ പറ്റിയത്....... നീ കള്ളി യെന്ന് വിളിച്ച അവൾ തയ്യാറാക്കിയ ഡോക്യൂമെന്ററി അല്ലായിരുന്നോ തന്റെ വഴി കാട്ടി...... ജമീലക്ക പുച്ഛത്തോടെ അതും കൂടി ചോദിച്ചു നിർത്തുമ്പോൾ താനവൾക്ക് മുമ്പിൽ എത്രയോ ചെറുതാണെന്ന തിരിച്ചറിവായിരുന്നത്.... അവന് സ്വയം തല കുനിയും പോലെ തോന്നി..... അതേ.... മൈഥിലി പ്രകാശ്..... ആ പേര് മുന്പും താൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട്..... പല വമ്പൻ മാർക്കെതിരെയും തനിക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി തന്നത് ആ ഡോക്യുമെന്ററി തന്നെയായിരുന്നു..... അവനാകെ തലക്കൊരു ഭാരം തോന്നി..... നീ പോലും വൈശാലി യെ മാത്രം രക്ഷിക്കാനല്ലേ ശ്രമിച്ചത്...... വൈശാലിയെ കണ്ടതിന് ശേഷമല്ലേ അത്രയെങ്കിലും നിനക്ക് കരുണ വന്നത്..... അവളോട് തോന്നിയ പ്രണയം കൊണ്ട് മാത്ര മായിരുന്നില്ലേ അത്..... എന്നാൽ മൈഥിലി അങ്ങനെയായിരുന്നില്ല.... ഇട്ട് മൂടാനുള്ള സ്വത്തുകളുടെ നടുവിൽ ജനിച്ചവൾ ഞങ്ങളെ മുഴുവൻ രക്ഷിക്കാനാണ് ശ്രമിച്ചത്...... അതിന് വേണ്ടിയാണ് ആ വീട്ടിൽ അവൾ കയറി പറ്റിയത്.... ജീവിത കാലം മുഴുവൻ അവൾ ഞങ്ങൾക്ക് കാവലാകുമെന്ന വിശ്വാസത്തോടെ ആ രാത്രി മുഴുവൻ ഞങ്ങളോരോരുത്തരും അവൾക്ക് കാവലായിരുന്നു.... ആനന്ദിയെ അവൾ കൈകൾക്കുള്ളിൽ ചുറ്റി പ്പിടിച്ചു....... വെറും ഇരുപത്തി രണ്ട് കാരിയായിരുന്നന്നവൾ..... പക്ഷെ ഒരു ഇരുപത്തി രണ്ട് കാരിയുടേതല്ലാത്ത കരുണയും ആത്മ ധൈര്യവും അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നു..... വൈശാലി യെയും അവളുടെ രോഗത്തെ പറ്റിയും എല്ലാം അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു...... അവൾക്ക് പിടിച്ചാൽ കിട്ടുന്ന തല്ല അതിന് പിന്നിലുള്ളവരെന്നറിഞ്ഞിട്ടും അവൾ പോരാടി...... ആ തെളിവുകളുമായി പുറത്ത് പോയവൾ അതിന് പിറകെ തന്നെയായിരുന്നു.... ഒരു ദിവസം അവൾ വരുമെന്ന് കരുതി കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്ന സമയത്താണ് വൈശാലിക്ക് അസുഗം കൂടിയത്....... തനിക്കെന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചാലും ആനന്ദി സുരക്ഷിതയായിരിക്കണമെന്ന് കരുതി യാണ്‌ ആനന്ദിനെ തേടി അന്ന് ഞങ്ങൾ ട്രെയിൻ കയറിയത്..... എല്ലാം തുറന്ന് പറഞ്ഞു ആനന്ദിയെ സുരക്ഷിതയാക്കണമെന്ന് മാത്രമേ കരുതിയുള്ളൂ .... എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും ആനന്ദിനൊരു നല്ല മനസ്സുണ്ടെന്ന് അവളപ്പോഴും വിശ്വസിച്ചിരുന്നു..... അതല്ലാതെ അവൾക്ക് സ്വന്തമെന്ന് പറയാനോ സഹായം ചോദിക്കാനോ മറ്റാരുമുണ്ടായിരുന്നില്ലല്ലോ... പക്ഷെ വിധിയാണ് നിന്നേ അവൾക്ക് മുമ്പിലെത്തിച്ചത്...... ഒന്നും തുറന്ന് പറയാതെ തന്നേ നീയവളെ കൂടെ കൂട്ടി..... ആനന്ദിയുടേ ബാഗി ൽ ആ കത്തു വെക്കുമ്പോഴും അവളെ തേടി താൻ തിരിച്ചു വരുമെന്ന് നിനക്ക് വാക്ക് തരാനുള്ള അവളുടെ പ്രതീക്ഷ മൈഥിലി കൊടുത്ത വാക്കായിരുന്നു...... അധികം വൈകാതെ തന്നേ മൈഥിലി തങ്ങളെ ഇതിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കുമെന്ന് ഞങ്ങൾ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു....... ജമീലക്ക അതും കൂടി പറഞ്ഞു നിർത്തുമ്പോൾ അഭി ഉമി നീർ പോലുമിറക്കാതെ അവരെ നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു..... തന്റെ കൂടെ കൂടിയവളല്ല അവൾ....മറിച്.....അവളുണ്ടായിരുന്ന ഒരു ലോകത്തിലേക്കാണ് താൻ അറിയാതെ കയറിയ ചെന്നിട്ടുള്ളത് എന്ന തിരിച്ചറിവായിരുന്നത്... (തുടരും) എല്ലാവരും സേഫ് ആണല്ലോ അല്ലെ........ Aysha Akbar #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ

#📙 നോവൽ പ്രതീക്ഷകളെ തെറ്റിച്ചു കൊണ്ട് വാതിൽ തുറന്നത് സുന്ദരിയായ ഒരു യുവതിയായിരുന്നു. ശ്രീഹരിക്ക് പകരം കണ്മുന്നിൽ അപരിചിതയായ യുവതിയെ കണ്ടതും മീര ഒന്നും ഞെട്ടി. "ആരാ മനസ്സിലായില്ല..." അതിരാവിലെ ബാഗും തൂക്കി മുന്നിൽ വന്ന് നിൽക്കുന്ന വെളുത്തു മെലിഞ്ഞ മീരയെ മനസ്സിലാകാത്ത ഭാവത്തിൽ നോക്കി ആ യുവതി. "ഇ... ഇ... ഇവിടെ അല്ലെ ശ്രീഹരി താമസിക്കുന്നത്?" മീര ഞെട്ടൽ പുറത്ത് കാണിക്കാതെ ചോദിച്ചു. "അതേ... പക്ഷേ ശ്രീഹരി മുകളിലാണ് താമസം. ഇവിടെ ഗ്രൗണ്ട് ഫ്ലോറിൽ ഞാനാ താമസിക്കുന്നത്. എന്റെ പേര് ദീപ്തി. ഇയാൾ ശ്രീഹരിയുടെ ആരാണ്?" ദീപ്തി ചോദിച്ചു. "ഞാൻ ശ്രീഹരിയുടെ വൈഫ്‌ ആണ്, പേര് മീര. നാട്ടിൽ നിന്നും വരുകയാ." മീര പതറി പതറി ഉത്തരം പറഞ്ഞു. "ഞാനും ശ്രീഹരിയും ഒരേ വില്ലേജ് ഓഫീസിലാണ് വർക്ക്‌ ചെയ്യുന്നത്. ആൾ മുകളിലുണ്ടാകും. ദാ അവിടെയാണ് സ്റ്റെപ്." ദീപ്തിയുടെ മറുപടി മീരയ്ക്ക് ആശ്വാസമേകി. "ഞാനെന്നാ മുകളിലേക്ക് പൊയ്ക്കോട്ടേ. നമുക്ക് പിന്നീട് പരിചയപ്പെടാം. ഞാൻ ദൂര യാത്ര ചെയ്ത് ക്ഷീണിച്ച് വരുകയാണ്." മീരയുടെ വാക്കുകൾക്ക് ദീപ്തി പുഞ്ചിരിയോടെ തലയാട്ടി. "പൊയ്ക്കോളൂ... ബാഗ് എടുത്തു വയ്ക്കാൻ ഞാൻ സഹായിക്കണോ?" ദീപ്തി ചോദിച്ചു. "വേണ്ട... ഞാൻ ശ്രീയേട്ടനോട് പറഞ്ഞോളാം. ഏട്ടൻ എടുത്തു വച്ചോളും." "എങ്കിൽ ശരി... നമുക്ക് പിന്നീട് കാണാം." ദീപ്തി വാതിൽ അടച്ച് അകത്തേക്ക് പോയതും മീര തന്നെ രണ്ട് തവണയായി തന്റെ ബാഗുകളും പെട്ടികളും മുകളിൽ കൊണ്ട് വച്ചു. അതിന് ശേഷമാണ് അവൾ കോളിങ് ബെൽ അടിച്ചത്. മൂന്ന് തവണ ബെൽ അടിച്ചപ്പോഴാണ് ശ്രീഹരി വന്ന് വാതിൽ തുറന്നത്. ദീപ്തി ആയിരിക്കും ബെൽ അടിക്കുന്നതെന്നാണ് അവൻ കരുതിയത്. എന്നാൽ വാതിൽ തുറന്ന ശ്രീഹരി മുന്നിൽ മീരയെ കണ്ട് ഞെട്ടി പോയി. അവളുടെ ഈ വരവ് അവനൊട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല. "ആരോട് ചോദിച്ചിട്ടാടി നീ ഇങ്ങോട്ട് കെട്ടിയെടുത്തത്? ഇവിടേം വന്ന് എന്നെ നാണം കെടുത്താനാണോ നിന്റെ ഉദ്ദേശം? ഇപ്പോ തന്നെ ഇവിടുന്ന് ഇറങ്ങി പൊയ്ക്കോ. ഇല്ലെങ്കിൽ കഴുത്തിന് പിടിച്ചു പുറത്താക്കും ഞാൻ." ശ്രീഹരി ദേഷ്യത്തിൽ അവളെ നോക്കി. "അങ്ങനെ പോകാനല്ല ഞാൻ ഇങ്ങോട്ട് വന്നത്. ഇനി മുതൽ ശ്രീയേട്ടന്റെ കൂടെ ഈ വീട്ടിൽ ഞാനും ഉണ്ടാകും. അത്ര എളുപ്പത്തിൽ എന്നെ ഒഴിവാക്കാൻ നോക്കണ്ട. അങ്ങനെ ഒഴിഞ്ഞു പോകാനല്ല ഞാൻ ഇക്കണ്ട പാട് പെട്ട് നിങ്ങളെ ഭാര്യ ആയതും ഇപ്പോ ഈ അഡ്രസ് കണ്ട് പിടിച്ച് ഇവിടെ എത്തിയതും." മീരയും വിട്ട് കൊടുത്തില്ല. അവളുടെ മറുപടി ശ്രീഹരിയുടെ ക്രോധം ഇരട്ടിപ്പിച്ചു. ആ നിമിഷം തന്നെ മീരയെ കഴുത്തിന് പിടിച്ചു പുറത്ത് തള്ളി വാതിലടയ്ക്കാൻ അവന്റെ കൈ തരിച്ചു. പക്ഷേ അധികം പരിചയമില്ലാത്ത സ്ഥലം ആയതിനാൽ അവിടെ വച്ചൊരു സീൻ ഉണ്ടാക്കി നാട്ടുകാരെയും ഒരേ ഓഫീസിൽ വർക്ക്‌ ചെയ്യുന്ന ദീപ്തിയെ ഒന്നും പ്രശ്നം അറിയിക്കണ്ട എന്ന് വച്ച് ശ്രീഹരി തത്കാലം മൗനം പാലിച്ചു. അവളെ കടുപ്പിച്ചൊന്ന് നോക്കിയിട്ട് ശ്രീഹരി മുറിയിലേക്ക് കയറി പോയി. ആ അവസരം മുതലെടുത്ത മീര അപ്പോൾ തന്നെ തന്റെ ബാഗുകൾ എടുത്ത് അകത്തേക്ക് വച്ച് മുൻ വാതിൽ അടച്ചു. "അതേ... എന്നെ ഇവിടുന്ന് ഓടിക്കാമെന്ന് ശ്രീയേട്ടൻ വിചാരിക്കണ്ട. അങ്ങനെ പോകാൻ വന്നവളല്ല ഞാൻ. പിന്നെ എന്നെ അടിച്ചോ ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയോ ഡിവോഴ്സ് ന് സമ്മതിപ്പിക്കാമെന്നും കരുതണ്ട. അങ്ങനെ ചെയ്യാൻ വല്ല ഉദ്ദേശവും ഉണ്ടെങ്കിൽ ഞാൻ നിങ്ങൾക്കെതിരെ ഗാർഹിക പീഡനത്തിന് കേസ് കൊടുക്കും. സർക്കാർ ജോലി ഉള്ളത് കൊണ്ട് ഇങ്ങനെ വല്ല കേസും വന്നാൽ നിങ്ങൾക്ക് തന്നെയാ ശ്രീയേട്ടാ പ്രശ്നം. കെട്ടിക്കാൻ രണ്ട് പെങ്ങന്മാരും വീട്ടിലുണ്ട്. ഞാൻ ഇങ്ങനെയൊക്കെ ചെയ്യാൻ കാരണം തന്നെ ശ്രീയേട്ടനോടുള്ള എന്റെ ഭ്രാന്ത് പിടിച്ച സ്നേഹം കാരണമാണ്. അതുകൊണ്ട് നിങ്ങളെ നഷ്ടപ്പെടുന്നത് എനിക്ക് ചിന്തിക്കാൻ പോലും പറ്റില്ല. നിങ്ങളും എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു കളയമെന്ന് വിചാരിക്കരുത്. കഴിഞ്ഞു പോയതൊക്കെ മറന്ന് നമുക്ക് ഇവിടെ പുതിയൊരു ജീവിതം തുടങ്ങാം. ശ്രീയേട്ടനോടൊപ്പം ജീവിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹം കൊണ്ടാണ് എന്റെ ട്രീറ്റ്മെന്റ് കഴിഞ്ഞ ഉടനെ തന്നെ ഞാൻ ഇങ്ങോട്ട് വന്നത്. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ ചെയ്തതും പറഞ്ഞതുമൊക്കെ ഓർത്ത് എനിക്ക് ശ്രീയേട്ടനോടുള്ള സ്നേഹം കാണാതെ പോകരുത്." ശ്രീഹരിയെ വെല്ലുവിളിക്കുന്നത് പോലെയാണ് മീര സംസാരിച്ചു തുടങ്ങിയതെങ്കിലും അവസാനം എത്തിയപ്പോ അവളുടെ സ്വരം ഇടറുക തന്നെ ചെയ്തു. "നീ രണ്ടും കല്പിച്ചാണ് വന്നിരിക്കുന്നതെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. പക്ഷേ നീ ഒരു കാര്യം ഓർത്ത് വച്ചോ എന്റെ ഭാര്യയായി ജീവിക്കാമെന്ന നിന്റെ മോഹം മനസ്സിലിരിക്കത്തെ ഉള്ളു. മരിക്കും വരെ നിന്നെ ഞാനെന്റെ ഭാര്യയായി കാണില്ല. പിന്നെ ആഗ്രഹം തോന്നി ഏതെങ്കിലും വേശ്യകൾക്കൊപ്പം കിടക്ക പങ്കിട്ടാലും നിന്നെ തേടി ശ്രീഹരി വരില്ല. അത്രയ്ക്ക് അറപ്പും വെറുപ്പുമാണ് എനിക്ക് നിന്നെ. ഇപ്പോ നിനക്കെന്നോട് അസ്ഥിക്ക് പിടിച്ച പ്രണയമാണെന്ന് നീ പറയുന്നല്ലോ. അത് വെറുപ്പാക്കി മാറ്റാൻ എനിക്കറിയാം. ഇപ്പോ എന്റെ കൂടെ ജീവിക്കാൻ ഇറങ്ങി തിരിച്ച നീ ഒരുദിവസം എന്നെ വെറുത്തു കൊണ്ട് എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ചു ഇവിടുന്ന് ഇറങ്ങി പോകും. അതിനായി എന്തൊക്കെ ചെയ്യാൻ പറ്റുമോ അതൊക്കെ ഞാൻ ചെയ്യും. എന്റെ ജീവിതം തകർത്തതിന് ഞാൻ തരുന്ന ശിക്ഷയാണ്‌ മീര. നിനക്ക് വേണമെങ്കിൽ ഈ നിമിഷം തിരിച്ചു പോകാം. അങ്ങനെ അല്ല ഇവിടെ നിൽക്കാനാണ് നിന്റെ തീരുമാനം എങ്കിൽ ഓരോ നിമിഷവും നീ ഇഞ്ചിഞ്ചായി വേദനിക്കും, വേദനിപ്പിക്കും ഞാൻ." ശ്രീഹരിയുടെ കണ്ണിലും മുഖത്തും അവളോടുള്ള പകയും വൈരാഗ്യവും തെളിഞ്ഞു. അവന്റെ വാക്കുകൾക്ക് മുന്നിൽ മീര ഉത്തരമില്ലാതെ നിന്നു. അവളുടെ മറുപടി പ്രതീക്ഷിക്കാത്തത് പോലെ ശ്രീഹരി തന്റെ മുറിയുടെ വാതിൽ അടച്ചു പൂട്ടി. കുറച്ചു സമയം അടഞ്ഞു കിടക്കുന്ന വാതിൽക്കലേക്ക് നോക്കി നിന്നിട്ട് മീര തൊട്ടടുത്ത മുറിയിലേക്ക് കയറി തളർച്ചയോടെ കട്ടിലിലേക്ക് ഇരുന്നു. അവൾക്കാ നിമിഷം ഉറക്കെയൊന്ന് പൊട്ടി കരയാനാണ് തോന്നിയത്. മുഖം പൊത്തി അവൾ ഏങ്ങി ഏങ്ങി കരഞ്ഞു. താനും കിഷോറും കൂടി ചെയ്ത് കൂട്ടിയ കാര്യങ്ങൾ ഓർക്കവേ ഒന്നും വേണ്ടായിരുന്നു എന്ന് പോലും മീരയ്ക്ക് തോന്നി. അങ്ങനെയൊക്കെ ചെയ്ത കാരണം എല്ലാരേം വെറുപ്പും പരിഹാസവും ഏറ്റ് വാങ്ങി താനൊരു രോഗിയാവുക മാത്രമാണ് ചെയ്തത് എന്നോർക്കവേ മീരയുടെ ഹൃദയ വേദന കൂടി. പക്ഷേ ഇത്രയൊക്കെ സഹിക്കേണ്ടി വന്നതിനാൽ ഇനി ശ്രീഹരിയെ കൂടി നഷ്ടപ്പെടുത്താൻ അവൾ ആഗ്രഹിച്ചില്ല. എന്ത് ചെയ്തിട്ടാണെങ്കിലും അവന്റെ വെറുപ്പ് മാറ്റി എടുത്ത് നല്ല പോലെ ജീവിക്കണമെന്നാണ് മീര ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. പക്ഷേ ശ്രീഹരി തന്നെ ഓടിക്കാൻ എന്തൊക്കെ പ്രവർത്തികൾ ചെയ്യുമെന്ന് ഓർത്ത് അവൾക്ക് നല്ല ആധി ഉണ്ടായിരുന്നു. ചെയ്ത് പോയ തെറ്റുകൾക്ക് ഇത്രയും വലിയ ശിക്ഷ കിട്ടുമെന്ന് മീര സ്വപ്നത്തിൽ പോലും ചിന്തിച്ചിരുന്നില്ല. ഇപ്പോ ഓർക്കുമ്പോ അവൾക്ക് തന്നെ അത്ഭുതം തോന്നും വേണിയോട് തനിക്കെങ്ങനെ ഇത്രയും ക്രൂരമായി പെരുമാറാൻ കഴിഞ്ഞെന്ന് ഓർത്ത്. ഇനി താൻ ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന ഓരോ നിമിഷവും കുറ്റബോധം കൊണ്ട് നീറിയും ഈ അസുഖം വീണ്ടും വരുമോ എന്നോർത്ത് പേടിച്ചു പേടിച്ചു കഴിയണമല്ലോ എന്നൊക്കെ ചിന്തിച്ചപ്പോൾ മീരയ്ക്ക് ആ നിമിഷം തന്നെ ജീവിതം പോലും അവസാനിപ്പിച്ചു കളഞ്ഞാലോ എന്നൊക്കെ തോന്നി. കാത്തിരിക്കൂ

#നോവൽ #😔 ഇമോഷണൽ സ്റ്റാറ്റസ് 😍 #🌟 താരങ്ങള്‍ #💞 നിനക്കായ് #💔 നീയില്ലാതെ