#கர்ணன் இறந்த பிறகு #அருமையான பக்தி கதைகள் #தெய்வீகம் நிறைந்த பக்தி கதைகள் 🙏🙏🙏

இறைவன் தரும் பரிசு – எது சிறந்தது? பணமா? புகழா? அல்லது உயிரா? மாலையின் மங்கல வெளிச்சத்தில், ஒரு இளைஞன் ஆலமரத்தடியில் அமர்ந்து கொண்டிருந்தான். அவன் கண்களில் கனவுகள் இருந்தன… ஆனால் மனதில் ஏமாற்றம். “ஏன் எனக்கு இன்னும் பணம் வரவில்லை? ஏன் உலகம் என்னை அறியவில்லை?” என்று வானத்தை பார்த்து கேட்டான். அப்போது ஒரு முதிய ஞானி அமைதியாக அருகில் வந்து நின்றார். “மகனே… உனக்கு உண்மையில் என்ன வேண்டும்?” இளைஞன் உடனே சொன்னான்: “பணம் வேண்டும். புகழ் வேண்டும். எல்லோரும் என்னை மதிக்க வேண்டும்.” ஞானி மெதுவாக சிரித்தார். “சரி… இறைவன் இன்று உனக்கு ஒரு நாள் தருகிறான். அந்த ஒரே நாளில் — அளவில்லா பணம், உலகப் புகழ், அதிகாரம்… ஆனால் நாளை காலை உன் உயிர் முடியும். அல்லது… சாதாரண வாழ்க்கை. சிறிய சிரிப்புகள். சில கஷ்டங்கள். ஆனால் நீண்ட ஆயுள்.” அந்த வார்த்தைகள் இளைஞனின் இதயத்தை குத்தியது. அவன் தாயின் முகம் நினைவுக்கு வந்தது. அவள் சிரிப்பு… அவள் “நீ இருக்கிறதாலே போதும்” என்று சொன்ன வார்த்தை… பணம் இருந்தால் தாயை வாங்க முடியுமா? புகழ் இருந்தால் ஒரு நிமிடம் கூட உயிரை நீட்டிக்க முடியுமா? அவன் கண்களில் நீர் வழிந்தது. “அய்யா… ஒரு நாள் ராஜாவாக வாழ்ந்து மறைவதை விட, நான் ஆயிரம் நாள் சாதாரண மனிதனாக வாழ விரும்புகிறேன். ஏனெனில் உயிர் இல்லாமல் பணம் காகிதம்… புகழ் ஒரு காற்று.” ஞானி தலையசைத்தார். “மகனே… பணம் ஒரு வசதி. புகழ் ஒரு நிழல். ஆனால் உயிர் — அதுதான் இறைவன் தரும் மூச்சான பரிசு. உயிர் இருந்தால் பணம் மீண்டும் சம்பாதிக்கலாம். புகழ் மீண்டும் பெறலாம். ஆனால் உயிர் சென்றால் அனைத்தும் அமைதி.” அந்த நாள் முதல் அவன் ஒவ்வொரு காலையும் விழிக்கும் போது “நன்றி இறைவா… இன்று மீண்டும் உயிரை பரிசாக தந்ததற்கு” என்று சொன்னான். கதையின் சிந்தனை 🌿 பணம் முக்கியம். புகழ் இனிமை. ஆனால் இவை இரண்டும் உயிர் இருக்கும் வரை மட்டுமே. 👉 இறைவன் தரும் மிகச் சிறந்த பரிசு — உயிரே. அதை மதிக்காதவன் எதையும் மதிக்க முடியாது. வாழும் நாளை நேசிப்போம். அதுவே உண்மையான செல்வம். ✨ #ஆன்மீக கதைகள் #ஆன்மீக கதைகள் 👌👌👌 #ஆன்மீக கதைகள். #ஆன்மீகம் #ஆன்மீகம்

AD #bjpindia

"பண்டிகை வரப்போகிறது. அதற்கு பலி கொடுப்பதற்கு தான் இந்த ஆட்டை கூட்டிச் செல்கிறேன்" என்று ஒரு குயவன் குருவிடம் சொன்னான். "பலியா?" குரு வியப்புடன் கேட்டார்.. "ஆமாம் சாமி. தெய்வத்துக்கு திருவிழா அன்றைக்குப் பலி கொடுத்தால் விசேஷம். தெய்வம் மகிழ்ந்து வரம் கொடுக்கும். எல்லாம் சுபீட்சமாகயிருக்கும்" இதைக்கேட்ட குரு எழுந்தார். அந்த குயவனின் மண் பானையை எடுத்து ஓங்கித் தரையில் அடித்தார். பானை துண்டு துண்டாகச் சிதறியது. குயவன் கோபத்துடன் துறவியைப் பார்த்தான். துறவி நிதானமாகக் கீழே குனிந்தார். சிதறிய ஓட்டாஞ்சில்லுகளை ஒன்றுவிடாமல் அடுக்கினார். குயவனிடம் நீட்டினார்.... "என்ன இது?" என்றான் குயவன் கோபமாக. "உனக்குப் பிடிக்குமே, அப்பா?" என்றார் குரு. "என்ன உளறுகிறீர்கள். நான் கஷ்டப்பட்டு செய்த பானையை உடைத்து விட்டு அது எனக்கு பிடிக்கும் என்று என்னிடமே நீட்டுகிறீர்கள். கேலியா? கிண்டலா? உங்களுக்கு பித்தா?" என்று ஆத்திரப்பட்டான் குயவன். "அப்படியெல்லாம் எதுவும் இல்லையப்பா. உண்மையான அன்புடன் தான் செய்தேன்." என்று குரு சிறிதும் பதட்டப்படாமல் சொன்னார். " நான் செய்த அந்தப் பானையில் என் உழைப்பு முழுவதும் அடங்கியிருக்கிறதே.. அதை உடைக்க நான் எப்படிச் சம்மதிப்பேன்? இது எனக்குப் பிடிக்கும் என்று யார் உமக்குச் சொன்னது?" "நல்லது.. ஆண்டவன் படைத்த ஓர் உயிரை கதறக் கதற வெட்டிக் கொன்று பலியிடலாம் என்று உனக்கு யார் சொன்னது? இதை இறைவன் மகிழ்ந்து ஏற்றுக்கொண்டு வரம் தருவான் என்று நீ எப்படி நம்புகிறாய்? எந்தத் தாய் தன் குழந்தை கதறுவதைக் கேட்டு சகிப்பாள்? எந்தத் தகப்பன் தன் குழந்தை கொல்லப்படுவதை விரும்புவான்?" என்று குருவிடமிருந்து அடுக்கடுக்காகக் கேள்விகள் பிறந்தன. குயவன் நிதானமாக ஆட்டின் கழுத்திலிருந்த கயிற்றை அவிழ்க்கத் தொடங்கினான். படிக்காத குயவனுக்கு புரிந்தது படித்த பல வேதங்களை கற்ற மக்களுக்கும், பலியை ஆதரிக்கும் பலருக்கும் புரியுமா?? #சிறு கதை படிப்போமா #சிறு கதைகள் #ஆன்மிக சிறு கதைகள் #சிறு கதைகள்