மத்திய கிழக்கில் இந்தியாவின் புதிய சமநிலை அரசியல் பிரதமர் மோடி அவர்களின் இஸ்ரேல் விஜயம் சமீப கால சர்வதேச அரசியலில் முக்கியமான விவாதப் பொருளாக மாறியுள்ளது. குறிப்பாக அமெரிக்கா - ஈரான் இடையில் நிலவி வரும் ஒரு பதற்றமான சூழலில், இந்தியா–இஸ்ரேல் உறவு சில வட்டாரங்களில் விமர்சனத்துக்கு உள்ளாகியுள்ளது. ஆனால், இந்த உறவை ஒரே கோணத்தில் பார்ப்பது சரியான அணுகுமுறை அல்ல. வரலாற்றை நோக்கினால், இந்தியா காலங்காலமாக பாலஸ்தீன பிரச்சினையிலும், வளைகுடா அரசியல் விவகாரங்களிலும் அரபு நாடுகளுக்கு ஆதரவாகவே செயல்பட்டு வந்தது. ஐ.நா. சபை விவாதங்களில் இந்தியா பலமுறை பாலஸ்தீன மக்களின் உரிமையை வலியுறுத்தியுள்ளது. அதேவேளை, காஷ்மீர் பிரச்சினையில் பல அரபு நாடுகள் பாகிஸ்தான்பக்கம் சாய்ந்து செயல்பட்ட நிகழ்வுகளும் உள்ளன. இதனால் சர்வதேச அரசியல் என்பது நிரந்தர நண்பர்களும் நிரந்தர விரோதிகளும் இல்லாத ஒரு தளமாக இருப்பது தெளிவாகிறது. சமீப காலத்தைய சவுதி அரேபியா–பாகிஸ்தான் இராணுவ ஒத்துழைப்பை எடுத்துக்கொள்வோம். இது, “ஒரு தரப்பு தாக்கப்பட்டால், அது இருநாடுகளின் மீதான தாக்குதலாக கருதப்படும்" என்ற பரஸ்பர பாதுகாப்பு ஷரத்தினைக் கொண்ட ஓர் ஒப்பந்தமாகும். துருக்கி போன்ற நாடுகளும் பாகிஸ்தானுடன் பல்வேறு தளங்களில் நெருக்கம் காட்டி வருகின்றன. இதையெல்லாம் இந்தியா விமர்சனம் செய்ததில்லை. அதே சமயம், இந்தியா -இஸ்ரேல் ஒப்பந்தத்தை பாகிஸ்தான் கடுமையாக எதிர்க்கிறது! பாகிஸ்தானைப் போலவே இந்தியா மத்திய கிழக்கில் தன்னுடைய தேசிய நலன்களை பாதுகாக்க ஒரு வலுவான கூட்டாளியைத் தேடுவதில் தவறு இல்லையே? மேலும், பாக் அதை எதிர்க்கிறது என்றால், அது இந்தியாவிற்கு முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது என்பதில் சந்தேகம் இல்லை! NATO போன்ற அமைப்புகள் பாதுகாப்பு அடிப்படையில் உருவானவை. அதைப் போலவே, சில முஸ்லிம் நாடுகளை ஒருங்கிணைக்கும் முயற்சிகளில் பாகிஸ்தான் ஈடுபட்டு வருகிறது என்பதும் உண்மை. எனவே, இந்தியா–இஸ்ரேல் உறவு பரஸ்பர நலன், தொழில்நுட்ப முன்னேற்றம், பாதுகாப்பு ஒத்துழைப்பு ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் வளர்வது இயல்பான ஒன்றே. இஸ்ரேலுக்கு இந்தியப் பெருங்கடல் பிராந்தியத்தில் ஒரு நம்பகமான நட்பு நாடு தேவைப்படுகிறது; அதேபோல், இந்தியாவுக்கும் மேம்பட்ட பாதுகாப்புத் தொழில்நுட்பம் மற்றும் புலனாய்வு ஒத்துழைப்பு முக்கியம். இந்த உறவு ஒருவரை எதிர்த்து உருவாக்கப்பட்ட கூட்டணி அல்ல; மாறாக, பரஸ்பர தேவைகளை பூர்த்தி செய்யும் ஒரு நடைமுறை அரசியல் அணுகுமுறை. இந்தக் காலகட்டத்தில் மத அரசியலுக்கும் அப்பாற்பட்டு, சரியோ தவறோ ஒரு நாட்டிற்கு பிற நாடுகளுடன் எல்லைத் தகராறு, பயங்கரவாதம், போதைப்பொருள் கடத்தல், வணிகம் மற்றும் தொழில் நுட்ப வளர்ச்சியில் போட்டி, நதிகள் மற்றும் கடல்களின் மீதான ஆதிக்கம், பொறாமை போன்ற பல்வேறு காரணங்களை முன்னிட்டு பகைமை ஏற்படுகிறது. எனவே ஒரு நாட்டின் பாதுகாப்பை முன்னிட்டு இத்தகைய ஒப்பந்தங்கள் தவிர்க்க முடியாதவை, தேவையும் கூட! உலக அரசியலிலும் கடல்களிலும் அமெரிக்கா தனது ராணுவ வலிமையை வெளிப்படுத்துகிறது என்பதற்காக, பிற நாடுகள் தங்களுக்குள் வணிகம் மற்றும் பாதுகாப்பு ஒப்பந்தங்கள் செய்வதைத் தவிர்க்க வேண்டும் என்ற நியதி எதுவும் இல்லை. உலக அரசியல் இன்று பல்துறை/பல்முனைக் கூட்டணிகளின் காலகட்டமாக மாறியுள்ளது. தேவைக்கேற்ப ஒரு நாடு பல்வேறு அமைப்புகளில் இணைந்து செயல்படுவதைப் பார்க்கிறோம். அதனால், இந்தியாவின் புதிய சமநிலை அரசியல் நிலைப்பாட்டினை, "எல்லோருடனும் நட்பு, யாரிடமும் அடிமைத்தனம் இல்லாமல்" என்ற கோட்பாட்டின் அடிப்படையில் பார்க்க வேண்டியது அவசியம். தேசிய நலன்களே இறுதியில் எந்த நாட்டின் வெளிநாட்டு கொள்கையையும் வழிநடத்துகின்றன. #📺அரசியல் 360🔴 #🚹உளவியல் சிந்தனை