#📙 നോവൽ പാർട്ട്‌. 26.✍️ മാണി പുറകോട്ട് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ ആ കനത്ത ഗേറ്റ് പിന്നിലേക്ക് അടഞ്ഞു. മാണി നിശബ്ദമായി ഒന്ന് നിന്നു പോയി... കാലുകൾ സ്വതന്ത്രമാക്കുമ്പോൾ മനസ്സ് അടിയന്തരമായി തളരുകയാണ് തന്റെ ശരീരം ഇപ്പോൾ പാതികളായ മഴക്കാലം പോലെ തണുപ്പിച്ചു നിൽക്കുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ ആ വഴികൾക്ക് ഒരു ദിശയുമില്ല എന്ന് തോന്നി... " ഞാൻ എന്തിനാണ് ഇവിടേക്ക് വന്നത്.? " എന്താണ് ഞാൻ കൊണ്ടുപോകുന്നത്.? കയ്യിൽ കാശില്ല ശരീരത്തിൽ വിശ്രമമില്ല കണ്ണുകളിൽ സമാധാനമില്ല ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ പ്രതീക്ഷയ്ക്കായി വന്ന ഞാൻ. തിരിച്ചു പോകുമ്പോൾ ഒരു ഒറ്റ തടിയായി ഞാൻ പോകുന്നു. മാണി വീണ്ടും മാറിയ അവസ്ഥകളെ ഓർത്തു. ശ്രമിച്ച ശ്രമങ്ങളെല്ലാം പൊളിഞ്ഞപ്പോൾ വിശ്വസിച്ചവരിൽ നിന്നാണ് വഞ്ചന വന്നത്.. ജീവിതം വേഗത്തിൽ കൈവിട്ടു പോയത് പോലെ സ്വപ്നങ്ങൾ തന്റെ കഴുത്തിൽ കുരുക്കിട്ട് പിടിച്ചു.. കഷ്ടപ്പാടുകൾ തിന്നു തീർത്ത കാലങ്ങളായിരുന്നു പിന്നിൽ പക്ഷേ മുന്നിൽ കാത്തിരിക്കുന്നത് എന്താണെന്ന് പോലും അറിയാതെ മാണിയാത്ര തുടർന്നു. വിമാനത്തിൽ കയറുമ്പോൾ ചുറ്റുപാടുള്ള യാത്രക്കാരെ നോക്കി. വിമാനം പറക്കുമ്പോൾ മാണി കണ്ണുകളടച്ചു അവൻ കണ്ടത് നിലാവിൽ ചിതറിയ മക്കളുടെ മുഖം തളർന്നുപോയ കുഞ്ഞാമിയുടെ മുഖം. ആ വീട് ആ വഴികൾ തനിക്കായി കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരു കുടുംബം അവരെ നേരിടാൻ തനിക്ക് അർഹതയുണ്ടോ ഞാനെന്താണ് എന്റെ മക്കൾക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നത്. ഉപ്പ വരുന്നതും കാത്ത് മക്കളുടെ കാത്തിരിപ്പ് ഇനി ഞാൻ എന്ത് പറഞ്ഞു കയറും അവരുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ഓരോ മൗന പരിശോധന. സ്വന്തം നിഴലിനോട് പോലും മുഖം മറക്കേണ്ടി വരുന്ന പരിഭവം. വണ്ടിയുടെ ചൂള ശബ്ദം വഴിയെ ഇരുണ്ട വഴികളിലൂടെ പതിയെ കടന്നുവന്നു. പാതിരയിൽ പാഠം പോലെ നീളുന്ന കനത്ത മഞ്ഞ് തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ആ രാത്രിയിൽ അത് ശബ്ദം ഒരു കാൽപ്പാട് പോലെ ആയിരുന്നു കുഞ്ഞാമിയുടെ മനസ്സിൽ മാണി വണ്ടിയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുന്ന രംഗം അവൾ മുറിയിൽ നിന്ന് ഓടി വന്നു പടിയിറങ്ങിയ മാണിയെ കണ്ടതും മക്കളും കുഞ്ഞാമിയും പുറത്തേക്ക് ഓടിവന്നു പുറകിൽ നിന്ന് കുട്ടികളുടെ ശബ്ദം ഉപ്പ വരുന്നു.. ചില കാഴ്ചകൾ പറയാൻ ആകില്ല ചില നിമിഷങ്ങൾ നിലവിളിച്ചു വിലപിച്ച് തീർക്കാൻ ആകില്ല കുഞ്ഞാമി ഓടിപ്പോയി കെട്ടിപ്പിടിച്ചു ഒരായിരം ദിവസം പൊളിഞ്ഞു ചിതറിയത് പോലെ അവളുടെ നെഞ്ച് വിങ്ങി എല്ലാവരും സങ്കടങ്ങൾ പൊഴിക്കുമ്പോൾ മാണി ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല അവൻ തല കുനിച്ചു അവന്റെ കൈകൾ മക്കളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു മാണിക്ക് ആലോചിക്കാൻ പോലും കഴിയുന്നില്ല ഒന്നുമില്ലാതെ വരേണ്ട അവസ്ഥ സ്വന്തക്കാരെ തന്നെ ചതിച്ചല്ലോ എന്റെ മക്കൾക്ക് ഞാൻ ഒന്നും കൊണ്ടുവന്നില്ല എന്റെ ജീവിതം ഇങ്ങനെ ആയല്ലോ കുഞ്ഞാമി.. ഞാൻ ഗൾഫ് നാട്ടിലേക്ക് പോയത് കുടുംബത്തെ നോക്കാനാണ് പക്ഷേ എന്റെ ബാരാബ്ദം ഒന്നുമായില്ല.. കുഞ്ഞാമിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു അവൾ മിണ്ടിയില്ല പക്ഷേ മക്കൾ മാറിനിന്നു ആശങ്കയും സങ്കടവും നിറഞ്ഞതായിരുന്നു. മൂത്ത മോൾ മുന്നോട്ടുവന്നു ഉപ്പ വിഷമിക്കരുത്. ഉപ്പാക്ക് ഞങ്ങളില്ലേ ഞങ്ങൾക്ക് ഒന്നും വേണ്ട ഉപ്പ.... ഉപ്പാനെ മതി.. മാണി തല ഉയർത്തിയപ്പോൾ അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു എനിക്ക് എന്റെ മക്കളെ നല്ല രീതിയിൽ കെട്ടിച്ച് പറഞ്ഞയക്കണം. ഇനിയൊരു ജോലി തരപ്പെടുത്തണം എന്റെ മക്കളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ സങ്കടം നിറയുകയാണ്... കുഞ്ഞാമി മാണിയുടെ കാലിലേക്ക് നോക്കി ചങ്ങല കെട്ടിയ കാലിൽ വൃണങ്ങൾ അതിൽ നിന്ന് വെള്ളവും രക്തവും ഒലിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു ഇത് കണ്ട് കുഞ്ഞാമി ഖൽബ് പൊട്ടി കരയുന്നു മനസ്സിൽ വല്ലാത്ത വേദന പടർന്നു എന്തെന്നില്ലാത്ത ഒരു സങ്കടം മുഴുവനും ഉള്ളിൽ ഒതുക്കി നിന്നു... അയൽവാസികൾ വാതിൽക്കൽ വന്നു നിന്നു നോക്കി കാഴ്ച കണ്ടു നിൽക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല അവരുടെ കരച്ചിലും ഏറ്റുപറച്ചിലും ഒക്കെ ആയി നീണ്ട കണക്കറ്റ ദുഃഖം... മക്കളെല്ലാം ചേർന്ന് ഉപ്പയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഉമ്മ വെക്കുന്നു... ഉപ്പാക്ക് ഒന്നും പറ്റിയില്ലല്ലോ.... ഞങ്ങൾ എല്ലാ രാത്രിയും കരയും ഉപ്പാനെ ഓർത്ത്... ഉമ്മ ഉറങ്ങാറില്ല പാതിരാ സമയത്തും ദുആ ചെയ്തു കരയും... കണ്ണുനീരിൽ പൂക്കൾ ഉണ്ടെന്ന് പറയുന്നത് സത്യമാണ് അന്ന് ആ വീടിന്റെ നില മുഴുവൻ കണ്ണീരിൽ നനഞ്ഞതായിരുന്നു പക്ഷേ അതൊരു ദുഃഖത്തിന്റെ അടിയന്തരത അല്ലായിരുന്നു... ഒരാളെ തിരിച്ച് കിട്ടിയതിന്റെ ആശ്വാസവും പ്രണയവും ആയിരുന്നു... തുടരും..🌹✍️