#📙 നോവൽ പാർട്ട്‌. 25.✍️ നിഷ്കളങ്കനായ മാണിയെ കുറ്റവാളി എന്ന മുദ്രയോടെ ഒറ്റക്കായി അടച്ചിട്ടതിന്റെ വില കൊടുക്കേണ്ടി വരും. അവന്റെ പിറകിൽ ഒരു കുടുംബം മുഴുവൻ ആയിരുന്നു പ്രതീക്ഷകളില്ലാതെ കുഴഞ്ഞുവീണത്... ജയിലിന്റെ ഇരുണ്ട കോണിലായിരുന്നു മാണി. ചുറ്റും ആരുമില്ല അവർ ചേർത്തിരുത്തിയവരിൽ ഒരാളെയും മാണി അറിയുന്നുമില്ല. അവർക്കിടയിൽ ഒറ്റപ്പെട്ടുപോയ ഇരുണ്ട കണ്ണികളാണ് അവന്റെ കാലുകൾ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടത് മാണിയുടെ ചിന്തകളിൽ കുഞ്ഞാമിയും മക്കളും. ഒരു ദിവസം പോലും ക്ഷമ ഇല്ലാതെ ആലോചിക്കുന്ന ഒരേ ഒരു ചോദ്യം. " റബ്ബേ. എന്തിനാണ് ഇവർ എന്നെ ജയിലിൽ അടച്ചത്.? എന്റെ മക്കൾ എവിടെയായിരിക്കും അവർ ഇപ്പോൾ എന്താണ് ചെയ്യുന്നുണ്ടാവുക അവർക്ക് തിന്നാനും കുടിക്കാനും ഉണ്ടാകുമോ ഞാൻ ഇല്ലെങ്കിൽ അവരെ ആര് നോക്കും ആരുണ്ട് അവർക്ക്. " ഞാനിവിടെ ജയിലിലാണ് എന്നുള്ള വിവരം മക്കളും എന്റെ കുഞ്ഞാമിയും അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവുമോ... വീടിനുള്ളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞാൽ കുഞ്ഞാമിക്ക് അതേ ദൃശ്യമാണ് കുഞ്ഞാമിയുടെ നെടുവീർപ്പുകൾ മക്കളുടെ കരച്ചിൽ തിന്നാനും കുടിക്കാനും ഇല്ലാത്ത അവസ്ഥ.. കുഞ്ഞാമിക്ക് മനസ്സിൽ താങ്ങാൻ ആവാത്ത ഒരു ഭാരം. റബ്ബേ എന്റെ ഭർത്താവിനെ ഒരു കുഴപ്പമില്ലാതെ നാട്ടിലേക്ക് എത്തിച്ചു തരണേ... നാട്ടുകാരും ബന്ധുക്കളും തമ്മിൽ ചേർന്ന് സ്വാന്തന വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു കുഞ്ഞാമി നീ മക്കൾക്ക് തിന്നാൻ ഒന്നുമില്ലെങ്കിൽ അവിടെ വന്ന് മേടിച്ചോ നീ വിഷമിക്കേണ്ട.. മക്കളെ പട്ടിണിക്ക് ഇടരുത്.. ആ വാക്ക് കുഞ്ഞാമിയുടെ മനസ്സിൽ ആശ്വാസത്തിന്റെ വാക്കുകളായിരുന്നു.. ഒരു ദിവസം കുഞ്ഞാമി അതിരുകൾ താണ്ടി. കുഞ്ഞാമി മക്കളെയും പിടിച്ച് മുതലാളിയുടെ വീട്ടിലേക്ക് വീണ്ടും നടന്നു.. മുതലാളിയുടെ വീട്ടിലേക്ക് എത്തിയപ്പോൾ ഒരു തിരശ്ശീല പോലെ വാതിൽ തുറക്കുമ്പോൾ അവൾ ഒരു ആത്മാവിന്റെ മുഴങ്ങൽ പോലെ പറഞ്ഞു.. എന്തിനാണ് എന്റെ ഭർത്താവിനെ ചതിച്ചത്.. അവർ ഒന്നുമറിയാത്ത ഒരു പാവമാണ് അവർ ആരെയും കബളിപ്പിച്ചിട്ടില്ല. എത്രയും പെട്ടെന്ന് അവരെ നാട്ടിലെത്തിക്കണം എന്റെ മക്കൾ പട്ടിണിയാണ് ഒരു ദിവസം പോലും കരയാത്ത നിമിഷങ്ങൾ ഇല്ല.. മുൻവശത്ത് നിന്ന് അവരൊക്കെ മിണ്ടാതെ ഇരുന്നു അവളെ കണ്ടത് ചിലർക്ക് ഒഴിവാക്കാൻ ആകാത്ത സത്യം എന്നോണം നോക്കി ഒടുവിൽ സമാധാനത്തിന്റെ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.. ശ്രമിക്കാം അധികം വൈകാതെ മാണിയെ വിട്ടോളാം.. " രണ്ടുമാസം.. ഒടുവിൽ മാണി ജയിലിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങി ഒന്നുമില്ല മക്കൾക്കായി ൊതികളും ടോയ്‌സും മിഠായികളും ഒന്നുമില്ല. ഗൾഫ് മണലാരണ്യത്തിൽ ഒട്ടകത്തെ പോലെ പണിയെടുത്ത് ഉപേക്ഷിച്ച അവസ്ഥ. അവൻ ഒന്നും തട്ടിയെടുത്തില്ല അവനെ ഉപയോഗിച്ചു അവനെക്കൊണ്ട് മുതൽ ഉണ്ടാക്കി പിന്നീട് ഉപയോഗശൂന്യമാക്കുകയും ചെയ്തു. അതുവരെ ചേർത്തുവെച്ചതെല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു മഞ്ഞുപോലെ താളം തെറ്റി... വിമാനത്തിൽ കയറിയപ്പോൾ മാണിയുടെ കണ്ണുകളിൽ പൊങ്ങിനിന്നത് അതേ ദുഃഖം.. " എന്റെ മക്കൾ എങ്ങനെ എന്നെ കാണും? മാണിയുടെ കണ്ണുകളിൽ എങ്ങുനിന്നോ പൊങ്ങുന്ന പകലിലേക്കുള്ള കണ്ണീരൊഴുക്ക് മാത്രം.. കൈകളിൽ ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും ഹൃദയത്തിൽ റബ്ബിനെ വിളിക്കുന്ന ഒരു സ്വരം മാത്രം.. ഭർത്താവിനെയും കാത്ത് കുഞ്ഞാമിയും മക്കളും കാത്തിരിപ്പ് തുടങ്ങി... തുടരും. 🌹✍️