#📙 നോവൽ പാർട്ട്‌. 24.✍️ ഗൾഫിന്റെ കടൽക്കാറ്റ് കയറുന്ന തെരുവകൾക്കിടയിൽ ആയി, പതിയാതെ ഒഴുകിയ ജീവിതം പോലെയായിരുന്നു മാണിയുടെ ജോലി. രണ്ടുവർഷം മുഴുവൻ അതേ കടയിൽ, അതെ പണിയിൽ. മുതലാളി നല്ല വമ്പൻ ആയി മാറിയതോടെ പുതിയ കട തുറന്നു. അതേ ദിവസം തന്നെ എന്തോ പറയാതെ തന്നെ മാണിയെ പഴയ കടയിൽ നിന്ന് പുതിയ കടയിലേക്ക് മാറ്റി.. പക്ഷേ... പഴയ കടയിലെ രേഖകൾ മാത്രമാണ് മാണിയുടെ കയ്യിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത്.. മാണിക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു പുതിയ കടയിലേക്ക് പുതിയ രേഖ വേണം എന്ന്... കാരണം അവൻക്ക് എഴുത്തു വായനയോ ഒന്നും അറിയില്ലായിരുന്നു ഇരുട്ടിലായിരുന്നു അവന്റെ ജീവിതം വളർന്നത് നല്ലതായും മോശമായതും തമ്മിലുള്ള അതിരുകൾ അറിയാതെ വിശ്വാസത്തോടെ മാത്രമാണ് അവൻ ജീവിച്ചത്.. എന്നത്തേയും പോലെ മാണി കട തുറന്ന് ദൈനംദിനം ജോലികൾ നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ആയിരുന്നു അത് സംഭവിച്ചത്.. സാധാരണക്കാരനായതുപോലെ തോന്നിക്കുന്ന രണ്ടു പുരുഷന്മാർക്കിടയിൽ കയറി ഭക്ഷണം ചോദിച്ചു അവൻ സ്നേഹത്തോടെ നൽകി അവർക്കൊപ്പം ഇരുന്ന് സംസാരിച്ചപ്പോൾ ചോദിച്ചു.. നിന്റെ ഇക്കാമ എവിടെ... അത് കാണിക്കൂ... മാണി കയ്യിൽ പിടിച്ചിരുന്ന പഴയ കടയുടെ രേഖ കാണിച്ചു കൊടുത്തു.... പെട്ടെന്ന് അവർ മാണിയെ കോളറിൽ പിടിച്ചു... വണ്ടിയിൽ കയറ്.. ആ വാക്ക് അവനെ വല്ലാതെ വിറപ്പിച്ചു മാണി ആകെ അന്താളിച്ചു ഞാൻ എന്ത് തെറ്റാണ് ചെയ്തത്... ഒന്നുമറിയാത്ത മാണി അവരുടെ ഒപ്പം നടന്നു.... ഞാൻ എന്താണ് ചെയ്തത്...? എന്നാൽ അവരോട് ചോദിക്കുമ്പോൾ ഉത്തരമെന്നുമില്ല.. വണ്ടിയിൽ കയറുമ്പോൾ മാണിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു മനസ്സ് തകർന്ന മനസ്സുമായി അവൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി അവന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ ഓർത്ത് കുഞ്ഞാമിയെ ഓർത്ത്... " എന്റെ മക്കൾ... അവർക്ക് ഇനി ആരാണ് ഉള്ളത്.. ഞാൻ ഇല്ലാതെ അവർ എങ്ങനെ ജീവിക്കും. " റബ്ബേ... എനിക്ക് എന്താണ് ഇങ്ങനെത്തെ വിധി. എന്നെ എന്തിനാണ് ചതിച്ചത്.. ഇനി എനിക്ക് രക്ഷയുണ്ടോ എന്റെ മക്കൾ പട്ടിണിയാവില്ലേ... വണ്ടിയിൽ തളർന്ന് ഇരുന്ന് അവനെ ഒരു മുറിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി തണുത്ത ചുവരുകൾക്കിടയിൽ ഇരുണ്ട മുറി... അവർ മാണിയുടെ കാലിൽ ഇരുമ്പ് ചങ്ങല ഇട്ടു. ആ കാഴ്ച നോക്കി മാണി തളർന്നു ഇതാണോ എന്റെ മുന്നോട്ടുള്ള ജീവിതം..? ഞാൻ ചങ്ങലയിൽ പെട്ടു പോകേണ്ട അത്രയും വലിയ കുറ്റമൊന്നും ചെയ്തില്ലല്ലോ... ചങ്ങലയുടെ ശബ്ദം അവന്റെ കാതിൽ വേദനയായി മാറുന്നു... അവിടെ തന്നെ പോലുള്ള രണ്ടുമൂന്ന് മനുഷ്യർ ഓരോരുത്തരും ഓരോ വേദനകളാൽ പൊള്ളുന്ന കണ്ണുകളോടെ... അവനെ നോക്കി... ചുറ്റിലും ആരും സംസാരിച്ചില്ല അവൻ ചുമരിനോട് ചേർന്നിരുന്നു കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു ഒഴുകുന്നു .... എനിക്ക് ഇവിടെ നിന്ന് ഇനി പുറത്തേക്ക് കടക്കാൻ കഴിയുമോ എന്റെ ഭാര്യ അറിഞ്ഞിട്ടില്ല എന്റെ മക്കൾ അറിഞ്ഞിട്ടില്ല എന്റെ അവസ്ഥ എന്റെ വിളിയും കാത്ത് എന്റെ മക്കളും ഭാര്യയും കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടാവും... പിന്നെ മാണി...ഓരോ രാത്രികളും ജാലകം ഇല്ലാത്ത ഇടങ്ങളിൽ ഇരുണ്ട തണുപ്പുകൾ..നേരമില്ലാത്ത ദിവസം...വെളിച്ചമില്ലാത്ത പ്രാർത്ഥന. " അവൻ മുഖം തിരിച്ചു റബ്ബിനോട്.. റബ്ബേ എനിക്ക് ഇവിടെ നിന്ന് മോചനം തരണേ... ഞാൻ കുറ്റവാളി അല്ല. ജീവിക്കാൻ മാത്രം കഷ്ടപ്പെട്ടവനാണ്... തുടരും.. 🌹✍️