#📙 നോവൽ പാർട്ട്‌. 22.✍️ മോളെ ആസ്പത്രിയിൽ നിന്ന് വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നതിന്റെ നാലാം ദിവസം വേനൽ തുരുമ്പിന്റെ കിരണങ്ങൾ പോലെ അവളുടെ ഉള്ളിൽ പൊള്ളുന്ന വേദന അളക്കാൻ ആവാതെ തികഞ്ഞു. രാത്രികൾ അതിജീവിക്കാനാവാത്ത ഒരക്ഷരങ്ങൾ ആയിരുന്നു അവളുടെ വയറിനകത്തുള്ള ഓരോ വേദനത്തുള്ളിയും. ആ ദിവസം പുലർച്ചെ മോൾ പതിയെ വിറച്ച് കുഞ്ഞാമിയുടെ സമീപത്തു വന്നു. " ഉമ്മ... എനിക്ക് സഹിക്കാനാവുന്നില്ല.."! അവളുടെ ശബ്ദം നിറച്ചിരുന്നു കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീരും ചേർന്ന് ഒരു ദുർബലത കുഞ്ഞാമിയുടെ കൈപിടിച്ച് അവൾ തലതാഴ്ത്തി നില ത്തിരുന്നു വയറിനുള്ളിൽ ആഴത്തിൽ പെട്ടെന്ന് ഒരു വേദന വേദന കൊണ്ട് പുളഞ്ഞു. വയറിലെ തുന്ന് പൊട്ടി രക്തവും പഴുപ്പും ചോർന്നൊലിച്ചു. അതു കണ്ട് കുഞ്ഞാമി. നിലവിളിച്ചു അയൽവാസികൾ ഓടിയെത്തി. വലിയൊരു തുണിയെടുത്ത് വയറിന് ചുറ്റും കെട്ടി. അയൽവാസികൾ എല്ലാം ചേർന്ന് വണ്ടി വിളിച്ച് ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. അതൊരു യാത്രയല്ല ഒരു നിലാവില്ലാത്ത രാത്രിയിൽ മായുന്ന രണ്ടുപേർ മോൾ നിലക്കാതെ വിങ്ങുന്നു അവളെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തിച്ചപ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ മരുഭൂമിയിൽ ഒറ്റപ്പെട്ട ചിതലയായ സ്വപ്നങ്ങളെ പോലെ ആയിരുന്നു. ലേബർ റൂമിലേക്ക് വീണ്ടും കൊണ്ടുപോയപ്പോൾ അവളുടെ ഹൃദയം നടുങ്ങിയിരുന്നു. " ഇനിയെന്താണ് നടക്കാൻ പോകുന്നത് എന്ന് അറിയില്ല.. അവളുടെ ഉള്ളിൽ വലിയൊരു പേടി പടർന്നിരുന്നു പക്ഷേ അവൾ വിചാരിച്ചതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു അസഹനീയമായ വേദന അവളെ വേട്ടയാടി കൊണ്ടേയിരുന്നു അവളെ കിടത്തി കത്രികയും പനിയും ഡോക്ടർമാരുടെ കൈകളിൽ വയറിനകത്ത് അമർത്തി പഴുപ്പ് പുറത്തെടുത്തപ്പോൾ. വേദന കൊണ്ട് അവൾ വിറങ്ങലിച്ചു.. അവളുടെ കണ്ണുകൾ അതിജീവിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു ശരീരം പൊട്ടിയ ആകാശം പോലെ. കുഞ്ഞാമി പുറത്തുനിന്ന് പ്രാർത്ഥനയിലാണ്. റബ്ബേ എന്റെ മോളെ കാക്കണേ അവൾക്ക് വേദന കുറപ്പിച്ചു കൊടുക്കണേ... മോൾക്ക് കരയാൻ കണ്ണുനീരില്ല വേണ്ടത്ര കരച്ചിലിന് ബലമില്ലാതെ ആയി ഉള്ളിൽ പൊട്ടുന്ന ഓരോ തുള്ളിയും അവളെ നിശബ്ദമായ മരണമാക്കുകയായിരുന്നു. 15 ദിവസം ആശുപത്രിയിലെ രാവുകൾ ഇരുണ്ട വാതിൽ പാളികയായി മാറി പ്രതീക്ഷയുടെ പ്രകാശം മങ്ങിക്കിടക്കുന്നു. മോൾ അടങ്ങിയ വേദനയിൽ പുളഞ്ഞ് കുഞ്ഞാമി കരഞ്ഞു തളർന്നിരിക്കുന്നു. പതിനഞ്ചാമത്തെ ദിവസം മോളെ വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചുകൊണ്ടുവന്നു ശരീരത്തിൽ ഭാരം കുറഞ്ഞിരുന്നില്ല ഹൃദയത്തിൽ മാത്രമായിരുന്നു അതീവ ഭാരം. കാലങ്ങൾ കയറിത്തുടങ്ങി ദിവസങ്ങൾ മാറി മാസങ്ങൾ തിമിർത്തു ഒരു രാവിൽ മോൾ തിരിച്ചു പോകേണ്ട ദിവസം വന്നു. വണ്ടിയിൽ കയറുന്നതിനു മുമ്പ് കുഞ്ഞാമിയും മോളും തമ്മിൽ കണ്ണുകൾ കണ്ണുകൾ കണ്ടുമുട്ടി. അവിടെ വാക്കുകൾക്ക് ഇടം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല ഒരു നോട്ടം ഒരു അകലാപ്പിൽ പതിഞ്ഞ ദുഃഖം. ഒരുപക്ഷേ ഒരു ഉമ്മയും മകളും തമ്മിൽ മറവി കാണാത്ത ഓർമ്മകളായി മാറുമ്പോൾ സംഭവിക്കുന്നത് പോലെ... " എന്റെ മോൾ വേദനകൾക്ക് അതിരില്ലാതെ ഒരുപാട് അനുഭവിച്ചു കുഞ്ഞാമിയുടെ മനസ്സിൽ ഈ വാക്കുകൾ മാത്രമായിരുന്നു. മോൾ തലകുനിച്ച് നീങ്ങി കണ്ണുകളിലേക്ക് ഒഴുകിയ വെള്ളം അവളെ ആഴങ്ങളിൽ ഇറക്കി. മോൾ പോയി പക്ഷേ അവളുടെ പാതയിൽ കുറെ കണ്ണുനീർ വിതറിയ തുള്ളികൾ മാത്രം ശേഷിച്ചു. കുഞ്ഞാമിയെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ അയൽവാസികൾ വന്നു. മോളെ ഓർത്ത് വീണ്ടും വീണ്ടും പൊട്ടിക്കരയുന്ന കുഞ്ഞാമി. എന്റെ മോൾ എത്ര വേദന അനുഭവിച്ചു പക്ഷേ അവൾ കുഞ്ഞിയില്ലാതെയുള്ള മടക്കം എനിക്ക് സഹിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. കുഞ്ഞാമ്മി നീ ദുആ ചെയ്യ് കണ്ണുനീർ റബ്ബ് കാണാതിരിക്കില്ല അവൾക്ക് അധികം വൈകാതെ നല്ലൊരു സന്താനം റബ്ബ് ക്കൊടുക്കും എല്ലാവരും കുഞ്ഞാമിയെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.. തുടരും. 🌹✍️