महेश आणि सुप्रिया हे एक सुखी जोडपे. लग्नाला १२ वर्षे झाली होती, पण त्यांच्या घरात पाळणा हलला नव्हता. घरात सगळं काही होतं - गाडी, बंगला, पैसा... पण मुलाचा आवाज नव्हता. नातेवाईकांचे टोमणे, समाजाचे प्रश्न आणि डॉक्टरांच्या हजारो टेस्ट्स करून दोघेही थकले होते. शेवटी त्यांनी सर्व काही स्वामींवर सोपवले. ते दर गुरुवारी अक्कलकोटला जाऊन स्वामींच्या चरणी माथा टेकवायचे आणि एकच मागणं मागायचे, "स्वामी, आम्हाला फक्त एक बाळ द्या, जे आम्हाला 'आई-बाबा' म्हणेल." आणि स्वामींनी त्यांची हाक ऐकली. लग्नाच्या १२ वर्षांनंतर सुप्रियाला 'दिवस' गेले. घरात आनंदाला उधाण आले. महेशने ठरवले की काहीही झाले तरी सुप्रियाची काळजी घेण्यात कोणतीही कसर सोडायची नाही. नऊ महिने सुखाने पार पडले. सोनोग्राफीचे रिपोर्ट्स नॉर्मल होते. डॉक्टर म्हणाले होते, "डिलिव्हरी नॉर्मल होईल, काळजी करू नका." पण म्हणतात ना, आनंदाच्या काळातच संकटाची चाहूल लागते. प्रसूतीची तारीख जवळ आली होती. एके दिवशी रात्री अचानक सुप्रियाला पोटात कळा सुरू झाल्या. महेशने तातडीने तिला गाडीत बसवले आणि हॉस्पिटलकडे निघाला. रात्र अमावास्येची होती आणि बाहेर मुसळधार पाऊस पडत होता. हॉस्पिटलमध्ये पोहोचताच डॉक्टरांनी तिला तपासायला नेले. अर्ध्या तासाने मुख्य डॉक्टर (जे शहरातले नामांकित स्त्रीरोग तज्ज्ञ होते) बाहेर आले. त्यांचा चेहरा अतिशय गंभीर आणि घामाने डबडबलेला होता. ते महेशजवळ आले आणि म्हणाले, "मिस्टर महेश, आय एम सॉरी. परिस्थिती खूप हाताबाहेर गेली आहे. बाळाची नाळ (Umbilical Cord) त्याच्या गळ्याभोवती तीनदा गुंडाळली गेली आहे आणि बाळाचे हृदयचे ठोके (Heartbeats) भयानक वेगाने कमी होत आहेत. दुसरीकडे सुप्रियाचे बीपी (Blood Pressure) इतके वाढले आहे की तिला फिट्स येत आहेत. आता आपल्याकडे दोनच पर्याय आहेत - एक तर आपण आईला वाचवू शकतो किंवा बाळाला. दोघांना वाचवणे आता वैद्यकीयदृष्ट्या अशक्य आहे. तुम्ही सांगा कोणाला वाचवायचे? लवकर निर्णय घ्या, आपल्याकडे वेळ नाहीये." महेशच्या पायाखालची जमीनच सरकली. १२ वर्षांच्या तपश्चर्येनंतर मिळालेले बाळ गमवायचे की ज्या पत्नीने १२ वर्षे साथ दिली तिला गमवायचे? तो तिथेच कोलमडून पडला. त्याने रडत रडत डॉक्टरांचे हात धरले, "डॉक्टर, काहीही करा, पण दोघांना वाचवा. माझे जग उध्वस्त होईल हो!" डॉक्टर हताशपणे म्हणाले, "आम्ही प्रयत्न करू, पण गॅरंटी नाही. तुम्ही सही करा." महेशने थरथरत्या हाताने फॉर्मवर सही केली. सुप्रियाला ऑपरेशन थिएटरमध्ये (OT) नेण्यात आले. बाहेर महेश एकटाच बाकावर बसला होता. खिडकीतून दिसणारा पाऊस आणि मनात उठलेले काहूर त्याला शांत बसू देत नव्हते. त्याने खिशातून स्वामींचा फोटो काढला. तो फोटो छातीशी कवटाळला आणि लहान मुलासारखा ओक्साबोक्शी रडू लागला. तो ओरडून म्हणाला, "स्वामी... तुम्ही हे काय करत आहात? १२ वर्षे वाट बघायला लावली आणि आता जेव्हा आनंद दारात आलाय, तेव्हा तुम्ही तो असा हिसकावून घेणार? तुम्ही तर म्हणाला होतात ना 'अशक्य ही शक्य करतील स्वामी'? मग आज हे अशक्य शक्य करून दाखवा! जर आज माझ्या बायकोला किंवा मुलाला काही झाले, तर मी हा देह इथेच संपवीन. ही माझी तुम्हाला शेवटची विनंती आहे. धावा स्वामी... धावा!" महेशचा तो आक्रोश हॉस्पिटलच्या त्या शांत कॉरिडॉरमध्ये घुमत होता. इकडे ऑपरेशन थिएटरमध्ये परिस्थिती अत्यंत तणावपूर्ण होती. सुप्रियाचे हार्ट रेट मॉनिटर 'बीप... बीप...' करत धोक्याची घंटा वाजवत होते. डॉक्टरांची टीम घाबरली होती. बाळाचे ठोके थांबत चालले होते. मुख्य डॉक्टरांनी कपाळावरचा घाम पुसला आणि आपल्या टीमला म्हणाले, "शक्य नाहीये. बाळाला वाचवणे कठीण आहे. आपण आईवर फोकस करूया." आणि त्याच क्षणी... ऑपरेशन थिएटरचे दरवाजे उघडले गेले नाहीत, तरीही आतमध्ये एक विलक्षण घटना घडली. अचानक संपूर्ण ऑपरेशन थिएटरमध्ये तुळशीचा आणि ओल्या मातीचा सुगंध दरवळला. डॉक्टरांना वाटले की कुठूनतरी हवा आली असावी. मुख्य डॉक्टर बाळाला बाहेर काढण्यासाठी पुढे सरसावले, तेव्हा त्यांना एक धक्कादायक दृश्य दिसले. त्यांच्या बाजूला एक तिसरा व्यक्ती उभा होता. त्या व्यक्तीने डॉक्टरांचा हात अलगद बाजूला केला आणि स्वतःचा हात सुप्रियाच्या पोटावर ठेवला. त्या व्यक्तीचे तेज इतके होते की डॉक्टरांचे डोळे दिपून गेले. त्या व्यक्तीने फक्त एकदाच हाताने स्पर्श केला आणि काय आश्चर्य! जे बाळ नाळेच्या विळख्यात अडकले होते आणि गुदमरले होते, ते क्षणात मोकळे झाले! बाळाचे ठोके जे थांबले होते, ते पुन्हा वेगाने सुरू झाले. सुप्रियाचे बीपी, जे २०० च्या वर गेले होते, ते सेकंदात १२० वर आले. डॉक्टर थक्क होऊन बघतच राहिले. त्यांनी मान वळवून पाहिले तर तिथे कोणीच नव्हते! पण त्या उपकरणांवरचे आकडे सांगत होते की आता सर्व काही नॉर्मल आहे. पुढच्या १५ मिनिटांत सुप्रियाने एका गोंडस मुलाला जन्म दिला. बाळाच्या रडण्याचा आवाज ऑपरेशन थिएटरमध्ये घुमला - 'ऊँवा... ऊँवा...'. तो आवाज ऐकून बाहेर बसलेल्या महेशच्या जिवात जीव आला. डॉक्टर ओटीमधून बाहेर आले. ते अजूनही त्या धक्क्यात होते. त्यांनी मास्क खाली घेतला आणि महेशकडे बघून हात जोडले. ते म्हणाले, "महेशजी, मी माझ्या ३० वर्षांच्या करिअरमध्ये असे कधीच पाहिले नाही. विज्ञानाच्या पलीकडे काहीतरी आहे यावर माझा विश्वास नव्हता, पण आज विश्वास बसला. खरं सांगू? तुमच्या बायकोला आणि मुलाला मी नाही वाचवलं. आतमध्ये कोणीतरी होतं... कोणीतरी तिसरी शक्ती होती जिने हे 'अशक्य' 'शक्य' केलं. तुमची प्रार्थना खूप ताकदवर होती." महेशला समजायला वेळ लागला नाही की ते 'तिसरे' कोणी नसून त्याचे स्वामी होते. त्याला नंतर नर्सने सांगितले की, "सर, बाळाच्या अंगावर जन्मतःच विभूती (अंगारा) लागलेली होती! आम्ही बाळाला अजून अंघोळही घातली नव्हती." हे ऐकून महेशने तिथेच गुडघे टेकले आणि जमिनीवर डोके टेकवून स्वामींचे आभार मानले. आज त्यांचा मुलगा 'समर्थ' १० वर्षांचा आहे. पण आजही त्या पावसाळ्याच्या रात्रीची आठवण झाली की महेश आणि सुप्रियाच्या डोळ्यात पाणी येते. डॉक्टरांनी 'दोघांपैकी एकच वाचेल' असे सांगितले असताना, स्वामींनी 'दोघेही' सुखरूप महेशच्या पदरात टाकले. या अनुभवावरून आपण काय शिकतो? परिस्थिती कितीही बिकट असू दे, रिपोर्टस कितीही निगेटिव्ह असू दे, आणि जग कितीही तुम्हाला घाबरवू दे... जर तुमची 'हाक' प्रामाणिक असेल आणि स्वामींवर १००% विश्वास असेल, तर ते नियतीचे चक्र फिरवून तुम्हाला संकटातून बाहेर काढतातच. "भिऊ नकोस, मी तुझ्या पाठीशी आहे" हे फक्त शब्द नाहीत, ते एक 'सत्य' आहे. ।। श्री स्वामी समर्थ ।। #🙏श्री स्वामी समर्थ📿