മുകളിൽ മണ്ണടിയുന്ന ശബ്ദം നിലച്ചു. ചുറ്റും കനത്ത നിശബ്ദത. പക്ഷേ, എന്റെ ബോധത്തിന്റെ അറ്റത്ത് അവളുടെ സ്വരം ഇപ്പഴും മുഴങ്ങുന്നുണ്ട്. അവൾ മറ്റൊരാളോട് മന്ത്രിക്കുകയാണ്, എന്റെ ശവകുടീരത്തിന് തൊട്ടടുത്ത് നിന്നുതന്നെ! ​"ഇനി പേടിക്കാനൊന്നുമില്ല... എല്ലാം കഴിഞ്ഞു. ഇനി ആരും നമുക്ക് തടസ്സമാകില്ല." ​ആ വാക്കുകൾ ഒരു മിന്നൽ പോലെ എന്റെ ആത്മാവിനെ പിളർത്തി. ആ 'മറ്റൊരാൾ' ആരാണെന്ന സത്യം വെളിപ്പെട്ട നിമിഷം, മരിച്ച എനിക്ക് വീണ്ടും മരിക്കാൻ തോന്നി. അത് എന്റെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട സുഹൃത്തായിരുന്നു. ഞാൻ ലോകത്തെക്കാളേറെ വിശ്വസിച്ച രണ്ടുപേർ! ​പാതി വിരിഞ്ഞ പനിനീർ പൂവിനുള്ളിൽ അവൾ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ച വിഷത്തിന്റെ ഗന്ധം ഇപ്പോൾ എന്റെ ആത്മാവിനെ പൊള്ളിക്കുന്നു. പണ്ട് അവൾ എനിക്ക് നൽകിയ മധുരപലഹാരങ്ങളിൽ തുള്ളിത്തുമ്പായി ചേർത്തിരുന്ന ആ മന്ദഗതിയിലുള്ള വിഷം... അത് സ്നേഹമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് എന്നെ ഈ ആറടി മണ്ണിലേക്ക് എത്തിക്കാനുള്ള കൃത്യമായ ദൂരമായിരുന്നു. ​ഹൃദയം പിടഞ്ഞപ്പോൾ മനസ്സാക്ഷി വീണ്ടും പരിഹസിച്ചു: "അന്ന് അവൻ പറഞ്ഞതാ... അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കം സ്നേഹമല്ല, അത് ഇരയെ നോക്കുന്ന വേട്ടക്കാരന്റെ കണ്ണുകളാണെന്ന്. നീയത് കേട്ടില്ല. ആ തണലിൽ നീ ഉറങ്ങാൻ ശ്രമിച്ചു, ഒടുവിൽ ആ തണൽ നിന്റെ ശവക്കച്ചയായി മാറി." ​പുറത്ത് അവൾ ആ പൂവ് സമർപ്പിച്ചത് എനിക്കായല്ല, മറിച്ച് തന്റെ വിജയത്തിനുള്ള ഉപഹാരമായിട്ടായിരുന്നു. ചതിയുടെ ആ അദൃശ്യഗന്ധം കുഴിമാടത്തിന്റെ വിടവുകളിലൂടെ ഉള്ളിലേക്ക് അരിച്ചിറങ്ങുമ്പോൾ, ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു—ഇവിടെ അവസാനിക്കുന്നത് ഞാനല്ല, എന്റെ കണ്ണടഞ്ഞ വിശ്വാസങ്ങളാണ്. #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📔 കഥ