📔 കഥ

#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട് _90 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ 💥 അത്യാവശ്യം സൗകര്യങ്ങൾ നിറഞ്ഞൊരു മുറിയാണത്. അതിന്റെ ഒത്ത നടുക്കിട്ട കിടക്കയിൽ തല കുനിച്ചിരിപ്പുണ്ട് അശോകൻ. അയാളങ്ങോട്ട് കൊണ്ട് വന്നിട്ടിപ്പോൾ മണിക്കൂറുകൾ പിന്നിട്ട് കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ആരെന്നോ എന്തോന്നോ അറിയാത്ത ഒരാൾ. അയാളെ ഒരിടത്തും ഒരിക്കലും കണ്ട് പരിചയമില്ല. ടൗണിൽ നിന്നൊരു സുഹൃത് വിളിച്ചിട്ട് പോയതാണ്.. അത്യാവശ്യമായെന്തോ പറയാനുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ അതിനി കാശിയെ കുറിച്ചെങ്ങാനുമാണോ എന്ന് കരുതിയിട്ടാണ് പോകാൻ തീരുമാനിച്ചത് തന്നെ. ഫോണിൽ കൂടി പറയാൻ പറഞ്ഞിട്ടായാൾ പറഞ്ഞതുമില്ല. പെട്ടന്ന് വരാമെന്നു കരുതി തന്നെയാണ് പോയത്. തുളസിയെ ഒറ്റയ്ക്കു വിട്ടിട്ടങ്ങനെ പുറത്തൊന്നും പോകാൻ തോന്നത്ത വിധമൊരു മടി കലർന്നിട്ടുണ്ട് തന്റെ സ്വഭാവത്തിലെന്ന് അയാൾക്ക് തന്നെ തോന്നിയിരുന്നു. നാട്ടിലിറങ്ങിയാലുള്ള നാണകേടിന് പുറമെ.. അത്രമേൽ പ്രിയപ്പെട്ട രണ്ട് പേരാൽ കിട്ടിയ ചതി.. അവരിനി എത്രയൊക്കെ പരസ്പരം സ്നേഹിച്ചിരുന്നെന്ന് പറഞ്ഞാലും.. തന്നോടവർ ചെയ്തത് അനീതി തന്നെയാണെന്ന് അയാൾക്കപ്പോഴും തോന്നുന്നുണ്ട്. അവരോട് പൊറുക്കാനിപ്പോഴും മനസ്സ് പാകപെട്ടിട്ടില്ല.. വിളിച്ചു വരുത്തിയ ആൾക്ക് പറയാൻ ഒരു ബിസിനസ് ഡീലായിരുന്നു. ഇപ്പൊ അതിന് പറ്റിയൊരു മാനസികവസ്ഥയിലല്ല ഞാൻ.. അതിനെ കുറിച്ചൊക്കെ പിന്നീട് സംസാരിക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞോഴിഞ്ഞു പോന്നതുമാണ്. പക്ഷെ കാറിനരികിൽ എത്തും മുന്നേ തന്നെ കൂട്ടിയിടിച്ച എതിരെ വന്ന ഏതോ ഒരാൾ. വീഴും മുന്നേ അയാൾ തന്നെ അടക്കി പിടിച്ചു. പിന്നേയൊരു ചിരിയോടെ തന്നേ നോക്കുന്നതും തനിക്ക് മുഖത്തെക്കെന്തോ ചേർക്കുന്നതുമാണ് അവസാനഓർമകൾ. കണ്ണ് തുറന്നു നോക്കുമ്പോൾ ഈ മുറിയിലാണ്. കയ്യും കാലുമൊന്നും കെട്ടിയിട്ടില്ല. പക്ഷെ വാതിലും ജനലുമൊക്കെ പുറത്തേക്ക് ഭദ്രമായി പൂട്ടിയിരിട്ടുണ്ട്. മുറിയിൽ കട്ടിലും കിടക്കയും കൂടാതെ ചുവരിൽ അത്യാവശ്യം വലിയൊരു ടീവിയും ഒരു മേശയും. മേശക്ക് പുറത്ത് ഭക്ഷണസാധനങ്ങളും മൂടി വെച്ചിട്ടുണ്ട്.. മൊത്തത്തിൽ ഒരു അപകടത്തിൽ ആണെന്നുള്ള തോന്നലൊന്നുമില്ല. പക്ഷെ ബന്ധനം എന്നും ബന്ധനം തന്നെയാണല്ലോ. അതയാൾക്ക് അന്നാദ്യമായി അനുഭവിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞു. എത്രയൊക്കെ അപകടം പിടിച്ച ആളുകളുമായി ബിസിനസ് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. അന്നൊന്നും ഇത് പോലൊരു ചതിയിൽ പെട്ടിട്ടില്ല. അന്ന്.. അന്ന് തനിക്കൊപ്പം അവനുണ്ടായിരുന്നു. കാശി നാഥൻ. തനിക്ക് ചുറ്റുമുള്ള എല്ലാത്തിനും മേലെ അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിരന്തരം ഒരു കരുതൽ പോലെ ഉണ്ടാവും. അപകടത്തിൽ പെടാനുള്ള സാധ്യതകളെ പോലും അവന് മുൻകൂട്ടി അറിയാനുള്ള കഴിവുണ്ട്. അങ്ങനെ ഒഴിഞ്ഞു പോയ എത്രയെത്ര അപകടങ്ങൾ.. അവനുണ്ടായിരുന്നു എങ്കിൽ ഇതും സംഭവിക്കില്ല. അതിൽ അയാൾക്കും സംശയമില്ല. പക്ഷെ അവനെ ഓർക്കുമ്പോൾ തന്നെ അന്നാ ആൾക്കൂട്ടത്തിനു നടുവിൽ തല കുനിച്ചു നിന്നതാണ് മനസ്സിലേക്ക് വന്നു പതിയുന്നത്. ഇനിയെങ്ങനെ വന്നു പെട്ടാ ഈ കെണിയിൽ നന്നും രക്ഷപ്പെട്ടു പോകും എന്നറിയില്ല. ഇതിന് പിന്നിൽ ആരാണ്.. എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ ചെയ്തത്.. അതിനെ കുറിച്ചൊന്നും തന്നെ അറിയില്ല. പക്ഷെ അയാൾക്കൊരു ഭയവും തോന്നിയില്ല എന്നതാണ് അത്ഭുതം. വീട്ടിൽ തന്റെ വിവരമൊന്നും അറിയാതെ വിഷമിക്കുന്ന തുളസിയെ കുറുചൊർക്കുമ്പോൾ മാത്രം ഉള്ളിലൊരു പിടപ്പാണ്. അതിനും അപ്പുറം അമ്പലപറമ്പിൽ അശോകൻ ഭയക്കാൻ മാത്രമൊന്നും ആ പിടിച്ചു കെട്ടലിനും സാധിച്ചിട്ടില്ല.. 💥💥 ഇത് വരെയും എല്ലാം സേഫാണ്.. " നിഗൂഢമായൊരു ചിരിയോടെ മഹേഷ്‌ സ്റ്റീഫനെ നോക്കി. "പക്ഷെ അത്... അത്രയങ്ങോട്ട് വിശ്വസിച്ചു നിൽക്കണ്ട.. എതിരെ ഉള്ളവൻ അശോകനാണ്. കാശ്ശിക്കിട്ട ചൂണ്ട ആണേലും.. കാശിയെ പോലെ.. അതുമല്ലങ്കിൽ കാശിയെക്കാൾ അപകടക്കാരിയാണ് നീ കളത്തിലിറക്കാൻ കാത്ത് വെച്ച ആ ഇര.. നിനക്കറിയില്ല അയാളെ ശെരിക്കും.." അത് പറയുമ്പോൾ പോലും സ്റ്റീഫന്റെ മുഖത്തൊരു ഭയമുണ്ട്. "എനിക്കറിയാം സ്റ്റീഫാ.. അതറിഞ്ഞിട്ട് തന്നെയാണ് ഞാനീ കളിക്കിറങ്ങി തിരിച്ചത് തന്നെ.." മഹേഷ്‌ അവന്റെ കയ്യിലുള്ള മദ്യഗ്ലാസ് ഒന്ന് ഒന്ന് കറക്കി.. "അശോകനും കാശി നാഥനും.. രണ്ടിനെയും ഒറ്റയടിക്ക് തീർക്കും ഞാൻ. പിന്നെയെന്റെ കളികൾ അവളെ വെച്ചിട്ടാണ്.. കാർത്തിക അശോകനെ.. അല്ല.. കാർത്തിക കാശി നാഥനെ..." അത് പറയുമ്പോൾ അവന്റെ കണ്ണിലെ ആ ദേഷ്യം... പക. അതിലേക്കാണ് സ്റ്റീഫന്റെ നോട്ടം മുഴുവനും. അയാൾക്കുള്ളിലും വല്ലാത്തൊരു സന്തോഷം നുരഞ്ഞു കയറുന്നുണ്ട്. "അശോകനൊരു സംശയം പോലും ഉണ്ടാക്കില്ല ഞാൻ.. ഇതെല്ലാം ഞാനാ ചെയ്തതെന്ന്. അതിനുള്ളതെല്ലാം അത്രയും ഭംഗിയായി തന്നെയാണ് ഇത് വരെയും ചെയ്തത്. ഇനി അങ്ങോട്ടും അങ്ങനെ തന്നെ.." മഹേഷ്‌ സ്റ്റീഫനെ നോക്കിയൊന്ന് കണ്ണ് ചിമ്മി കാണിച്ചു. "നാട്ടിൽ നിന്ന് മാറി എത്ര അകലെ പോയാലും ഇവിടെ നടക്കുന്നത് കാശി നാഥൻ അറിയുന്നുണ്ടാവും. അതറിയിച്ചു കൊടുക്കാൻ അവനു വിശ്വസമുള്ള ആരോ ഒരാളുണ്ട്.. ഉണ്ടാവും. മറ്റൊന്നിനെ കുറിച്ചും അറിഞ്ഞില്ലേലും അശോകന്റെ വിവരങ്ങൾ അവനങ്ങനെ വിട്ട് കളയുമോ.. ഏഹ്." മഹേഷ്‌ ഒരു ചിരിയോടെ സ്റ്റീഫനെ നോക്കി അയാൾ ഇല്ലെന്ന് തലയാട്ടി കാണിച്ചു. "അവനെല്ലാം അറിയുന്നുണ്ട്. എനിക്കറിയാം അത്. അങ്ങനെ ഉള്ളവൻ അവന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട അശോകൻ മിസ്സിംഗ്‌ ആണെന്നും അറിയും..അവനെ അറിയിക്കും.ഇന്ന്.. അല്ലെങ്കിൽ നാളെ. അതറിയുന്ന നിമിഷം.. അവനവിടെ പിന്നെ ഒരു നിമിഷം പോലും ഒളിച്ചു നിൽക്കാൻ കഴിയില്ല.. അതും ഉറപ്പാണ്. തീർച്ചയായും കാശി നാഥൻ തിരികെ വരും.. വന്നിരിക്കും. അതിനി അവന്റെ മരണത്തിലേക്കാണ് എന്ന് തോന്നിയാൽ പോലും അവൻ വരും. അവന്റെ കൂടെ അവളും.." മഹേഷിന്റെ കണ്ണുകൾ വന്യമായി തിളങ്ങുന്നുണ്ട്. അങ്ങനെ വരുന്ന കാശി നാഥന് മുന്നിലേക്ക് പാതി ജീവനോടെ ഞാൻ അശോകനെ ഇട്ട് കൊടുക്കും. അയാളുടെ ജീവൻ വെച്ചിട്ട് വില പേശിയാൽ.. " അതും പറഞ്ഞിട്ടവൻ ഉറക്കെ പൊട്ടി ചിരിച്ചു.. ഒഴിഞ്ഞ ആ മുറിക്കൂള്ളിൽ അവന്റെ ചിരിയങ്ങനെ ഉറക്കെ പ്രതിധ്വനിച്ചു... സ്റ്റീഫന് പോലും ഭയം തോന്നും വിധം.. 💥💥 ഫോണടികുന്നു.. " തന്റെ നെഞ്ചിൽ നിന്നും വലിച്ചു മാറ്റിയപ്പോൾ തുറിച്ചു നോക്കുന്നവന് നേരെ നോക്കി കാർത്തു പറഞ്ഞു. "അവിടെ അടിക്കട്ടെ.. നീയൊന്ന് ചുമ്മാ അടങ്ങി ഇരിക്കെടി.." ആ കിടപ്പിൽ രസം പിടിച്ചു പോയവൻ വീണ്ടും അവളിലേക്ക് ചേർന്ന് കിടക്കാൻ തന്നെ ഒരുങ്ങി. "അത്യാവശ്യം വല്ലതുമാണെങ്കിൽ മാത്രമല്ലേ കാശ്യേട്ട അതിലിപ്പോ ആരേലും വിളിക്കൂ.. ഒന്നെടുത്തു നോക്ക്.." അവൾ വീണ്ടും ആവിശ്യപ്പെട്ടു. "സമ്മതിക്കൂല..." അവളെ നോക്കി ഞൊടിഞ്ഞു കൊണ്ടവൻ എഴുന്നേറ്റ് പോയി. കാർത്തു ചിരിയോടെ അവനെ നോക്കി കിടന്നു.. ശിവയാണ്.. " അവളോടത് പറഞ്ഞു കൊണ്ടാണവൻ ഫോൺ എടുത്തത്. അവളൊന്നു മൂളി കൊണ്ട് വീണ്ടും കിടന്നു. "പറയ്യ് ശിവ.." അവൾക്കരികിലേക്ക് തന്നെ പോകാനുള്ള തിടുക്കമുണ്ടായിരുന്നു കാശിയുടെ സ്വരത്തിന്. പക്ഷെ ഒന്ന് രണ്ടു വാക്കുകൾക്ക് ശേഷം.. അവനൊരു നിമിഷം സ്റ്റക്കായി പോയി. കാർത്തുവിന്റെ നേരെയാണ് ആദ്യം കാശിയുടെ നോട്ടം പാളിയത്. അവളും അവനെ തന്നെ നോക്കി കിടപ്പാണ്.. എന്തെന്ന് കൈ കൊണ്ട് ആംഗ്യം കാണിച്ചു ചോദിച്ചവൾക്ക് നേരെ ഒന്നുമില്ലെന്ന് കണ്ണ് ചിമ്മി കാണിച്ചു കൊണ്ടവൻ വരുത്തി കൂട്ടിയ ചിരിയോടെ പുറത്തെ ബാൽക്കണിയിലേക്കുള്ള വാതിൽ തുറന്നു കൊണ്ടങ്ങോട്ട് ഇറങ്ങി പോയി. അത് നോക്കി കൊണ്ടവൾ വീണ്ടും അവന്റെ തലയിണയിലേക്ക് മുഖം പൂഴ്ത്തി. അവൾക്കാ കിടപ്പിൽ തന്നെ അവനെ കാണാൻ കഴിയുന്നുണ്ട്. ഒരു ട്രാക്ക് സ്യൂട്ട് പാന്റ് മാത്രമാണവന്റെ വേഷം. കണ്ടിട്ടും മതിയാവാത്ത പോലെ അവളവനെ തന്നെ നോക്കി കിടന്നു.. അപ്പോഴെല്ലാം ആ ചുണ്ടിൽ വല്ലാത്തൊരു ചിരിയുണ്ട്. പ്രണയത്തിന്റെ നനുത്ത മധുരം നിറഞ്ഞ ചിരി. പുറം തിരിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നവന്റെ അങ്ങേയറ്റം ടെൻഷൻ നിറഞ്ഞ മുഖം മാത്രം അവൾ കണ്ടില്ല. ശിവയോട് വളരെ വിശദമായിട്ട് തന്നെ കാശി കാര്യങ്ങളെ കുറിച്ച് ചോദിച്ചറിഞ്ഞു. ശിവ പ്രതീക്ഷിച്ചത് പോലെ തന്നെ.. ഇതൊക്കെ നടന്നിട്ടിത്രേം നേരമായിട്ടും നീ ഇത് ഇപ്പോഴാണോ എന്നോട് പറയുന്നതെന്ന് ചോദിച്ചു,കാർത്തു കേൾക്കാതിരിക്കാൻ കടിച്ചു പിടിച്ചു ഒച്ചയിട്ടവനോട് അത് പറഞ്ഞാലുണ്ടാവുന്ന അപകടങ്ങളെ കുറിച്ചൊക്കെ ശിവ പറഞ്ഞെങ്കിലും കാശി അതൊന്നും കേൾക്കാൻ നിന്നില്ല. താൻ കൂടെ ഇല്ലാത്ത അവസരം തന്നെ അശോകേട്ടനെ കുടുക്കാൻ ശത്രുക്കൾ ഉപയോഗിച്ചു.. അതായിരുന്നു അവന്റെ മനസ്സിൽ. അശോകനെ കുറിച്ചോർക്കുമ്പോൾ അവന് വല്ലാത്തൊരു നോവ് തോന്നി. "എന്താ കാശി നിന്റെ തീരുമാനം.." എല്ലാം പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞ ശേഷം.. ഓട്ടോരു ഹൃദയമിടിപോടെയാണ് ശിവ കാശ്ശിയോടത് ചോദിച്ചത്. അവന്റെ മറുപടി എന്താവും എന്നതിനെ കുറിച്ചൊരു ഊഹമുണ്ട്. പക്ഷെ അങ്ങനെ അല്ലാതിരുന്നെങ്കിലെന്നൊരു ആഗ്രഹവുമുണ്ടവന്. അത് അമ്പലപറമ്പിൽ അശോകന്റെ അപകടമോ അയാളുടെ ജീവനോ വിലയില്ലാഞ്ഞട്ടല്ല. പകരം കാശിനാഥനൊരു അപകടത്തിൽ പെടുന്നത് സഹിക്കാൻ വയ്യാഞ്ഞിട്ട് തന്നെയാണ്.. "ഞാൻ.. ഞാൻ വരും ശിവ.. അങ്ങനെ.. എല്ലാം അറിഞ്ഞിട്ടും.. ആ മനുഷ്യനൊരു അപകടത്തിൽ ആണെന്നറിഞ്ഞും മാറി നിൽക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയോ ഡാ.. എന്നെ ഞാനാക്കിയ ആളാണ്.. ആരും കൂടെ ഇല്ലാത്തൊരു അവസ്ഥയിലും എന്തിനും എനിക്കൊപ്പം ഉണ്ടായ ആളാണ്‌.. ഞാൻ... എനിക്ക് വന്നേ പറ്റൂ ശിവ..ഞാൻ വരും...' നീ വരരുതെന്ന് പറയാൻ ശിവക്ക് മുന്നിലൊരു കാരണം പോലും ബാക്കി വെക്കാതെ കാശി അവന്റെ തീരുമാനം പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു.. അവൻ വരുമെന്ന്.. അശോകനെ കണ്ട് പിടിക്കുമെന്ന്... ശിവയുടെ ഉള്ളൊന്ന് കിടുത്തു.. വരാൻ പോകുന്നതോർത്തിട്ട്... തുടരും.. ഓൻ വരട്ടെ..ന്ന്. കണ്ട് പിടിക്കട്ടെ..ന്ന്. അല്ലാതിപ്പോ ഞാനെന്ത് പറയാൻ. പറഞാൽ തന്നെ ആ പഹയനത് കേൾക്കൂല.. അപ്പൊ പിന്നെ പറഞ്ഞു വെറുതെ വില കളയേണ്ടല്ലോ.. ല്ലേ.."😆 റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോണേ.. സ്നേഹത്തോടെ jif💥 #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ

#📙 നോവൽ - നീലാംബരം..... 🔻 ഭാഗം _33 ✍️ രചന - Aysha akbar ഏതാ ആ കുട്ടി..... അവന്റെ കാമുകി വല്ലോം ആണോ..... മുറിയിലെത്തിയ ഉടനെ കിച്ചുവത് ചോദിക്കുമ്പോൾ കയ്യിലിരിക്കുന്ന ആനന്ദിയിലായിരുന്നു കവിയുടെ കണ്ണുകൾ..... പൊന്നാ.... നിന്നേ മുത്തശ്ശി വിളിച്ചിരുന്നു...... ഇന്നലെ നീ പറഞ്ഞ ആ പടം വരച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു.... ചെല്ല്.... അപ്പോഴേക്കും അച്ചയോന്ന് കുളിക്കട്ടെ..... കവി പറഞ്ഞതും എന്തോ അവർ കാര്യമായി പറയാൻ നിൽക്കുകയാണെന്ന് മനസ്സിലായിട്ടും പടമെന്ന് പറഞ്ഞത് കൊണ്ട് മാത്രം ഇറങ്ങി പോയിരുന്നു ആനന്ദി..... ആരാ എന്താ പറയുന്നതെന്ന് നോക്കി നടക്കുവാ.... പിന്നേ അതും മനസ്സിൽ വെച്ചോണ്ട് ഒരു നൂറു ചോദ്യം ചോദിക്കും..... ആനന്ദി പോയ വഴിയേ നോക്കി യൊരു ചിരിയോടെ കവിയത് പറയുമ്പോഴും കിച്ചുവിന്റെ മുഖത്ത് അടങ്ങാത്ത ആകാംഷ തന്നെയായിരുന്നു... ആണോടി.... കാമുകിയാണോ..... കിച്ചു വീണ്ടും അത് ചോദിച്ചതും കവിയൊന്നു. മുഖം കൂർപ്പിച്ചു...... അയ്യെടാ.... അനിയനെ കെട്ടിക്കാന്നിപ്പോ എന്താ ഒരു ഉത്സാഹം.... അത് കാമുകിയൊന്നുമല്ല..... ട്രൈനീന്ന് കിട്ടിയതാണത്രേ...... കവി അത് പറഞ്ഞതും ഞൊടിയിടയിൽ കിച്ചുവിന്റെ മുഖത്തെ സന്തോഷം മാഞ്ഞു.... ഒരു കാർ മേഘ പാളി അവനെ വന്ന് മൂടി...... അവനിങ്ങനെ ഒറ്റക്ക് നിൽക്കുന്നതും അവന്റെ സന്തോഷം മാഞ്ഞതും എല്ലാം താൻ കാരണമാണെന്ന് അറിയുന്നത് കൊണ്ട് തന്നേ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ വല്ലാത്തോരെരിച്ചിൽ തോന്നിയിരുന്നു.... ഇവന് മാത്രം ട്രൈനീന്നിങ്ങനെ ഓരോരുത്തരെ കിട്ടുന്നതെങ്ങനെയാണെന്നാ..... നെഞ്ചിലൊന്ന് തടവി കൊണ്ട് കിച്ചു ആരോടെന്നില്ലാതെ അത് പറയുമ്പോൾ കവി അവനു നേരെയൊന്ന് തിരിഞ്ഞു.... അതിന് അവനൊരു പുന്നാര ഏട്ടനുണ്ടല്ലോ... ഇനി ഇതും എവിടെയെങ്കിലും പോയി പറ്റിയ അബദ്ധമാണോ യെന്ന് ആർക്കറിയാം..... കവി കണ്ണുകൾ കൂർപ്പിച്ചു കൊണ്ടത് പറയുമ്പോൾ കിച്ചു വാകെ തറഞ്ഞു പോയി..... എന്താ കവി..... ഇത്ര വലിയൊരു കൊച്ചിനെ ഞാൻ....... പറയുന്നത് മുഴുവനാക്കാൻ കഴിയാതെ കണ്ണ് തുറിച്ചു നിൽക്കുകയാണ് കിച്ചു... അല്ല നിങ്ങളായത് കൊണ്ട് പറയാൻ പറ്റില്ല..... അവളൊരു പുച്ഛത്തോടെ അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് പുറത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ കിച്ചു ഒന്ന് ദീർഘമായി നിശ്വസിച്ചു.... അല്ലാ അവളെയും കുറ്റം പറയാൻ പറ്റില്ല.... അവളായത് കൊണ്ട് ഇങ്ങനെ ഇടക്കും തലക്കും കുത്തി പറയുന്നതേയുള്ളൂ.. അന്ന് ആനന്ദി തന്റെ കുഞ്ഞാണെന്നെന്ന് അഭി പറഞ്ഞ ശേഷം താനായി തന്നേ അമ്മയോടും കവിയോടും എല്ലാം ഏറ്റ് പറഞ്ഞിരുന്നു...... വൈശാലി.... എനിക്ക് പറ്റിയ ഏറ്റവും വലിയ തെറ്റാണ്..... പ്രായത്തിന്റെ തിളപ്പിൽ അല്ലെങ്കിൽ എടുത്ത് ചാട്ടത്തിൽ പറ്റിയ പ്പോയൊരു തെറ്റ്..... അന്നവൾ തന്നേ കാത്ത് നിൽക്കുന്നത് ആനന്ദിയെ കൊണ്ടാണെന്ന് തനിക്കറിയുമായിരുന്നില്ല..... അങ്ങനെ അറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ ചിലപ്പോൾ എന്ത് വില കൊടുത്തും താനവളെ കൂടെ കൂട്ടുമായിരുന്നു...... ഓഫീസിലെ പണിക്കാരി പെണ്ണിനോട് തോന്നിയൊരു ഇഷ്ടം...... കൂടെ വരണം വിവാഹം കഴിക്കണം എന്ന് സ്ഥിരമായി പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ പ്രണയം എപ്പോഴോ നീരസത്തിന് വഴിമാറി.... അതോടൊപ്പം താൻ ചെറിയ പ്രായമാണ്..... വീട്ടിലേക്ക് അവളെ കൂട്ടി ചെന്നാലൂള്ള അവസ്ഥയെ വല്ലാതെ ഭയന്നു..... എല്ലാം പറഞ്ഞു നോക്കി.... അവളാണെങ്കിൽ ഉറച്ച വാശിയിലും.... അന്ന് കൂട്ടുകാരിലൊരാൾ പറഞ്ഞു തന്ന ബുദ്ധിയായിരുന്നു ഇത്..... ഒളിച്ചോടാമെന്ന് പറഞ്ഞവളെ വിളിച്ചു... ഞാൻ പോയില്ല..... കുറെ നേരം നിന്ന് മടുക്കുമ്പോൾ തിരികെ അവൾ പോകുമല്ലോ.... അന്ന് രാത്രി തന്നേ താൻ നാട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു.... നാളെ ഓഫീസിൽ വെച്ചു കണ്ടാൽ വീണ്ടും അവളിത് തന്നേ പറയുമെന്ന് തനിക്കറിയാം .... അത് കൊണ്ട് കുറച്ചു ഗ്യാപ്പെടുക്കാം.... അപ്പോഴേക്കും വീട്ടിലെല്ലാം ഒന്ന് പറഞ്ഞു ശെരിയാക്കുകയും ചെയ്യാമെന്ന് കണക്ക് കൂട്ടി..... അങ്ങനെ യുള്ള ആ വരവിലാണ് അച്ഛന്റെ അപ്രതീക്ഷിത മരണം..... പിന്നെ അതിന്റെ തിരക്കുകളിൽ അവളെ മറന്നെന്നു പറയുന്നതാവും ശെരി.... അപ്പോഴും അവൾ തിരികെ വീട്ടിലേക്ക് പോയിട്ടുണ്ടാകുമെന്നതിൽ യാതൊരു സംശയവും തനിക്കുണ്ടായിരുന്നില്ലല്ലോ...... ഓർക്കുമ്പോൾ തന്നേ നെഞ്ച് പിളരുന്നത് പോലെ തോന്നിപ്പോയവന്..... എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് വീണ്ടും താനവളെ അന്വേഷിച് ചെന്നിരുന്നു.... അവൾ തിരികെ നാട്ടിലേക്ക് പോയി യെന്ന് മാത്രമാണറിഞ്ഞത്...... അപ്പോഴൊക്കെയും അവൾ താൻ കാരണം അനുഭവിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന വേദന എത്രയായിരിക്കും.... അതും തന്റെ മോളെയും ചുമന്ന്.... ഓർക്കുമ്പോൾ തൊണ്ടയിൽ എന്തോ വന്ന് നിന്നത് പോലെ തോന്നിപ്പോയവന്...... അവൾ ചുരുങ്ങിയ വർഷങ്ങൾ കൊണ്ടനുഭവിച്ച വേദനകൾ താൻ ജീവിത കാലം മുഴുവൻ അനുഭവിക്കണമെന്നത് വിധിയായിരിക്കാം.... ഓരോ നിമിഷവും നീറ്റലോടെയാണ് കടന്ന് പോകുന്നത്.... അവളെ ഓർക്കാത്ത ഒരു ദിവസം കൂടിയില്ല.... മരിക്കും മുന്പേ ഒന്ന് കണ്ടിരുന്നെങ്കിൽ ആ കാലിൽ വീണു മാപ്പ് പറയാമായിരുന്നു തനിക്ക്...... ഓർമകളിൽ തട്ടി അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി...... അൽപ നേരത്തേക്ക് ശ്വാസമൊന്നു വിലങ്ങി..... കവിയുടെ കാൽ പെരുമാറ്റം അറിഞ്ഞത് കൊണ്ട് തന്നേ അവൻ പെട്ടെന്ന് കുളി മുറിയിലേക് കയറി കതകടച്ചിരുന്നു....... 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 അഭി... മോളെ.... വരു..... കഴിക്കാം....... ദേവി ഉമ്മറത്തു നിന്ന് കൊണ്ട് വിളിച്ചതും അഭി ഇരുന്നിടത് നിന്നോന്നെഴുന്നേറ്റു...... ഇരുട്ട് നോക്കിയിരുന്നാ വിശപ്പ് മാറില്ല..... വാ...... തിണ്ണയിലിരിക്കുന്ന വളെ നോക്കി അവനത് പറഞ്ഞതും അവളും ഇരുന്നിടത്ത് നിന്നെഴുന്നേറ്റു.... അവൻ നടക്കുന്നതിന് പിറകിലായി അവളും നടക്കുമ്പോൾ അവന്റെ തൊട്ട് പിറകിലേക്കെന്ന വണ്ണം അവളൊന്നു കയറി നിന്നു... അവന്റെ മുടിയിൽ നിന്നും വരുന്ന ഏതോ ഒരു ഷാമ്പു വിന്റെ മണമാണവൾക്ക് കിട്ടിയത്...... അവൾ കണ്ണുകളടച്ചോന്ന് ശ്വാസം ആഞ്ഞു വലിച്ചതും കട്ടിള പ്പടിയിൽ തട്ടി തടഞ്ഞു അവന്റെ പുറത്ത് കൂടി അവൾ വീണതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു..... പെട്ടെന്നുള്ള ആ പ്രവർത്തി യിൽ അവനൊന്ന് ഞെട്ടി..... പ്രതീക്ഷിക്കാത്തതായത് കൊണ്ട് തന്നേ അവനല്പം മുന്നോട്ട് വേച്ചു പോയിരുന്നു..... ആ നിമിഷം അവളുടെ മുഖത്താകെ വെപ്രാളം നിറഞ്ഞു ..... ഈശ്വരാ.... എന്ത് ചെയ്താലും ഇങ്ങനെ യാണല്ലോ... ഇനി എന്തൊക്കെ കേൾക്കേണ്ടി വരുമോ ആവോ..... അവൻ പിറകിൽ നിൽക്കുന്നവൾക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞതും ഗൗരവമുള്ള ആ മുഖം കണ്ടൊരു ഭയം തോന്നിയെങ്കിൽ കൂടി അവൾ മുഖത്തൊരു ഗൗരവം തുന്നി വെച്ചു...... ഭൂമിയിലൂടെ അല്ലെ നടക്കുന്നത്..... ആകാശത്തു കൂടെയാണോ... അവൻ ദേഷ്യത്തോടെ അത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവൾ മുഖമൊന്നു ചെരിച്ചു..... തട്ടി തടഞ്ഞു കോഴി കുഞ്ഞുങ്ങളെ പോലെ നടക്കാതെ ശെരിക്ക് നടക്കാനറിയില്ലേ.... അവൻ ചോദിച്ച അതേ ഭാവത്തോടെ അവളതും ചോദിച്ചു കൊണ്ട് അവിടെ നിന്ന് നടക്കുമ്പോൾ ഇതെന്തൊരു സാധനമെന്ന വണ്ണം അവനവളെ നോക്കി നിന്നു..... കുറച്ചപ്പുറം പോയി അവൾ പിറകിലേക്കൊന്ന് തിരിഞ്ഞതും തന്നേ നോക്കി നിൽക്കുന്നവനെ കണ്ട് അവൾ പെട്ടെന്ന് മുഖം വെട്ടിച്ചു ഓടി.... അത് കണ്ട പാടേ അവനും ഒരു ചിരി പൊട്ടിയിരുന്നു.... അഭി മേശയിലേക്കെത്തിയപ്പോൾ കാണുന്നത് കഴിക്കാനിരിക്കുന്ന കിച്ചുവിനെ യായിരുന്നു..... അവന്റെ മുഖമാകെ വരിഞ്ഞു മുറുകി.... കിച്ചുവിന്റെ കണ്ണുകളിൽ പടർന്നത് വാത്സല്യമായിരുന്നെങ്കിൽ അഭിയുടെ കണ്ണുകളിൽ മറ്റെന്തെല്ലാമോ ഭാവങ്ങൾ മിഞ്ഞി മാഞ്ഞു....... അഭി...... അമ്മേ... എനിക്ക് കഴിക്കാനൊന്നും വേണ്ട.....ഞാനൊന്ന് പുറത്ത് പോകുകയാണ്..... വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷമുള്ള കൂടിക്കാഴ്ച യുടേതെന്ന വണ്ണം കിച്ചു ഏറെ സ്നേഹത്തോടെ വിളിക്കുമ്പോൾ അഭി അവനെ ശ്രദ്ധിക്കൂന്നില്ലെന്ന വണ്ണം ദേവിയോടായത് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ഇരുട്ടിലൂടെ പുറത്തേക്കു നടക്കുമ്പോൾ എല്ലാവരും ഒരു നിമിഷം നിശബ്ദരായിരുന്നു..... എല്ലാവരുടെയും വിശപ്പ് കെട്ടെന്ന വണ്ണമൊരു വിങ്ങൽ അവിടെ ബാക്കിയായി..... അവരുടെ പെരുമാറ്റത്തിൽ നിന്നും നീലാംബരിക്കും എന്തൊക്കയോ മനസ്സിലായിരുന്നു..... അവൾ ഇരുട്ടിലൂടെ നടന്നു പോകുന്നവനെ നോക്കി യങ്ങനെ നിന്നു........ (തുടരും) Aysha Akbar #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ

12 साल विश्वास के, विकास के, जनकल्याण के #12 साल विश्वास के, विकास के, जनकल्याण के

ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mlNz1VP0?d=n&ui=v64j8rk&e1=cമിശ്വ 47 ഹർഷൻ മൽഹാർ ചക്രവർത്തിയുടെ ബംഗ്ലാവ്. സമയം രാത്രി രണ്ട് മണി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. മുകളിലെ നിലയിലെ ഒരു മുറിയിൽ മാത്രം അപ്പോഴും ലൈറ്റ് തെളിഞ്ഞു കിടന്നു. ബെഡിലിരുന്ന ഭഗത്തിന്റെ മടിയിൽ അപ്പോഴുമുണ്ടായിരുന്നു ആ ആൽബം. പക്ഷേ, അതിന്റെ പേജുകളിലേക്ക് നോക്കാനുള്ള ശേഷി അവനുണ്ടായിരുന്നില്ലെന്ന് മാത്രം. എല്ലാവരും നിശബ്ദരായിരുന്നു. സ്വന്തക്കാരിലാരോ മരണപ്പെട്ടതുപോലൊരു വേദന എല്ലാ മുഖങ്ങളിലും തെളിഞ്ഞ് കാണാമായിരുന്നു. "മിശ്വ മാത്രല്ല. ആർദ്രയുണ്ട്. ഗൗരിയുണ്ട്…" അംബാന്റെ തൊണ്ടയിടറി. "എല്ലാരും ഇതുപോലെ ജോലിക്കാണെന്നും പറഞ്ഞ് വന്നു പെട്ടതായിരിക്കും." "എന്തൊരു കോയിൻസിഡൻസ് ആണ് മക്കളേ ഇത് ?" സച്ചുവേട്ടൻ താടിക്ക് കൈ കൊടുത്തിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "കറങ്ങിത്തിരിഞ്ഞ് നമ്മൾ അവളുടെ അടുത്ത് തന്നെ എത്തിപ്പെടുക എന്ന് വെച്ചാൽ, അൺബിലീവബിൾ!” "നമുക്ക് കിടക്കാം. രാവിലെ ഹർഷൻ വരട്ടെ. അവനോടൊന്ന് സംസാരിച്ചിട്ട് ബാക്കി തീരുമാനിക്കാം." ഭഗത് പറഞ്ഞു. അവന്റെ സ്വരം നന്നേ താഴ്ന്നു പോയിരിക്കുന്നത് എല്ലാവരും ശ്രദ്ധിച്ചു. എല്ലാവരും പരസ്പരം ഒന്ന് നോക്കി. "ഞാൻ സംസാരിക്കാം ഹർഷനോട്.” സച്ചുവേട്ടന്റെ ശബ്ദം ദൃഢമായിരുന്നു. “അബദ്ധത്തിൽപ്പോലും നമ്മുടെ സ്വരത്തിന്റെ ടോൺ ഒന്ന് മാറിപ്പോയാൽ പിന്നെ, ഇവിടെ നിന്നും പരിക്ക് പറ്റാതെ പുറത്ത് പോകുക എളുപ്പമായിരിക്കില്ല. നമ്മൾ ഇപ്പൊ അവന്റെ കളത്തിലാണ്‌. ഇതുവരേ കളിച്ച കളിയല്ല ഇത്." ഭഗത് ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവനെ മാത്രമല്ല, കല്ലഹള്ളിയിൽ നിന്നും വന്ന എല്ലാവരെയും സംഭവം നന്നായി ബാധിച്ചിരിക്കുന്നു. "വിജയപുരയിലെ, കലാവതി അക്ക!" സച്ചുവേട്ടൻ പിറുപിറുത്തു. ഭഗത് നെറ്റി ചുളിച്ചു കൊണ്ട് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. "അതാണ്‌ ആ ചെറുക്കൻ പറഞ്ഞത്. അവിടെ നിന്നാണ് ഈ പെൺകുട്ടികൾ വരുന്നത് എന്ന്. " “അതെവിടെയാണ്‌ ? വിജയപുര ?" ഭഗത് വീണ്ടും എഴുന്നേറ്റ് ഇരുന്നു. "അതൊക്കെ ഇവിടെ അടുത്ത് തന്നെ. പക്ഷേ, തൽക്കാലത്തേക്ക് മോനൊന്ന് അടങ്ങൂ. നമുക്ക് എടുത്തുചാടി ഒന്നും ചെയ്യാൻ പറ്റുന്ന സാഹചര്യമല്ല. ഈ പണി മുഴുവൻ എടുത്തിട്ടും അഞ്ചിന്റെ പൈസ നമുക്ക് കിട്ടിയിട്ടില്ല എന്നോർക്കണം. നാളെ ഹർഷൻ വന്ന്, അവനുമായി നമ്മൾ സംസാരിച്ച് ഡീൽ എല്ലാം ഓക്കേ ആക്കി, അവന്റെ കൺസൈന്മെന്റ് എല്ലാം പ്രോപ്പർ ആയി എത്തിക്കേണ്ടടത്തെത്തിച്ച് പെയ്മെന്റും സെറ്റ് ആക്കിയതിനു ശേഷം മാത്രം നമുക്ക് അക്കനേം അമ്മനേം ഒക്കെ അന്വേഷിക്കാം. ആദ്യം കൊറച്ച് ക്യാഷ് കയ്യിൽ വരട്ടെ. കേട്ടല്ലോ ?" സച്ചുവേട്ടൻ നേരിയ ആശങ്കയോടെ എല്ലാവരെയും നോക്കി. എല്ലാവരും ഭഗത്തിന്റെ അഭിപ്രായത്തിന് കാതോർത്താണ് നിൽക്കുന്നത്. "എടാ സച്ചുവേട്ടാ…" ജനലിലൂടെ വിദൂരതയിലേക്ക് കണ്ണും നട്ടിരുന്നാണ്‌ ഭഗത് സംസാരിച്ചുതുടങ്ങിയത്. "സത്യത്തിൽ മിശ്വയെ എനിക്ക് വലിയ താൽപ്പര്യമൊന്നുമല്ല. പക്ഷേ, തരുണിന്‌ ജീവനാരുന്നു അവളെ... ആ ഒരിഷ്ടം തിരിച്ചറിഞ്ഞതുകൊണ്ടു മാത്രമാണ്‌ ഞാനും അവന്റെ കൂടെ ഇറങ്ങിത്തിരിച്ചെ. പക്കാ അഹങ്കാരിയാണവൾ. നമ്മളെയൊക്കെ വെറും പുച്ഛം മാത്രം… എങ്കിലും…" അവൻ നിർത്തി. "ഞാൻ പറഞ്ഞത് പോലെ, തരുണിന്റെ പെണ്ണായതുകൊണ്ട് മാത്രം എനിക്കിതന്വേഷിച്ചേ തീരൂ… വേറൊന്നുമല്ല, അവൾ ഇതാണ് ജോലി എന്നറിഞ്ഞുകൊണ്ട് തന്നെ വന്നതാണോ എന്നറിയണമെനിക്ക്. അങ്ങനാണെങ്കിൽപിന്നെ, വേറെ ഒന്നും നോക്കാനില്ല. നമ്മൾ വന്നതെന്തിനാണോ, ആ ജോലി തീർത്ത് തിരികെ പോകും. ഇനി അതല്ല, അവൾ ചതിക്കപ്പെട്ടതാണെങ്കിൽ– " അവൻ ചുണ്ട് കടിച്ചു. "അങ്ങനാണെങ്കിൽ, അത് ചെയ്തവൻ വിവരമറിയും. കല്ലഹള്ളിയിലെ ഒരു പെണ്ണിനെ തൊട്ടാൽ എന്താണുണ്ടാകുക എന്നവന് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി കൊടുക്കുകയും ചെയ്യും." "എന്ത് തന്നെയാണെങ്കിലും, നമ്മൾ നാളെ ഒന്നും ചെയ്യുന്നില്ല! എനിക്കാ ഉറപ്പ് കിട്ടിയാൽ മതി ഭഗത്. നാളെ നമ്മൾ എറണാകുളം പോകുന്നു. പിന്നെ ബാക്കി ഒക്കെ അത് കഴിഞ്ഞിട്ട്." സച്ചുവേട്ടൻ തീർത്ത് പറഞ്ഞു. "അത് തന്നെയാണ് ഭഗത് നല്ലത്." അത്ര നേരം നിശബ്ദനയായിരുന്ന ദേവ ഇടപെട്ടു. "എടുത്ത് ചാടി മണ്ടത്തരം കാണിക്കരുത് നമ്മൾ. ഇവരാരും നിസ്സാരക്കാരല്ല." ദേവയുടെ സ്വരം ഗൗരവത്തിലാണ്. ഭഗത് മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. ബെഡിലേക്ക് ചെരിഞ്ഞു കിടന്ന അവൻ ഒരു പുതപ്പെടുത്ത് തല വഴി മൂടി. "ഈ ಮೈರಾನ್ ന്റെ കാര്യായതുകൊണ്ട് ഒന്നും പറയാൻ പറ്റില്ല. ഒള്ള മനസമാധാനം പോയീന്നു പറഞ്ഞാൽ മതീല്ലോ. ആത്മഗതമായി പറഞ്ഞുകൊണ്ട് സച്ചുവേട്ടൻ ഒരു സിഗരറ്റിന് തീ കൊളുത്തി. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ, ഏതാണ്ട് എട്ട് മണിയോട് കൂടി ഉറക്കമുണർന്ന സംഘം പ്രഭാതകൃത്യങ്ങളെല്ലാം കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും, സൂരജ് വാതിൽക്കലെത്തിയിരുന്നു. "ഹർഷൻ സർ എത്തി. ബ്രേക്ഫസ്റ്റ് കഴിക്കാൻ വിളിക്കുന്നു. ഇന്നലെയെന്താ പിന്നെ എന്നെ വിളിക്കാതിരുന്നെ ? ആൽബത്തിലെ ആരേം ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ലേ ?" ഭവ്യതയോടെ ചോദിച്ച അവനെ നോക്കി എല്ലാവരുമൊന്ന് വിളറിച്ചിരിച്ചു. ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഒരു ദീർഘശ്വാസം മാത്രം ഉതിർത്തുകൊണ്ട് ഭഗത് പുറത്തേക്കിറങ്ങി. അവന് പുറകെ ബാക്കിയുള്ളവരും. സച്ചുവേട്ടൻ നടന്ന് ഭഗത്തിനൊപ്പമെത്തി തോളിൽ കയ്യിട്ടു. അവൻ അയാളെ ഒന്ന് ഇടങ്കണ്ണിട്ടു നോക്കിക്കൊണ്ട് ആ കൈ പതിയെ പിടിച്ച് താഴേക്കിട്ടു. "പേടിക്കണ്ടടാ സച്ചുവേട്ടാ… ഒന്നുമുണ്ടാകില്ല. ഹർഷൻ പക്കാ മാന്യനല്ലേ. നമുക്ക് അയാളുമായിട്ട് പ്രശ്നമുണ്ടാക്കേണ്ട കാര്യമില്ലല്ലോ." സച്ചുവേട്ടൻ 'അതെ' എന്നർത്ഥത്തിൽ തല ചലിപ്പിച്ചു. “സംസാരിച്ചു നോക്കാം നമുക്ക്. അത്രേ ഉള്ളൂ.” താഴെ… "സോറി… ഞാൻ കഴിച്ചു തുടങ്ങി." ഹർഷൻ പുഞ്ചിരിയോടെ സംസാരമാരംഭിച്ചു. "കുറച്ച് നേരമായി വെയിറ്റ് ചെയ്യുന്നു. പിന്നെയോർത്തു, ഇത്രയും പേരില്ലേ. കുളിയും കാര്യങ്ങളുമൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് വരുമ്പോൾ വൈകുമെന്ന്." സച്ചുവേട്ടൻ ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരിയോടുകൂടി, മുൻപേ നടന്ന് അയാൾക്കരികിൽ ചെന്നിരുന്നു. "എങ്ങനുണ്ടായിരുന്നു താമസമൊക്കെ ? സൂരജ് എല്ലാം ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നില്ലേ ?" ഭഗത്തിനെ ഒന്ന് ഏറു കണ്ണിട്ടു നോക്കിക്കൊണ്ടാണ്‌ ഹർഷൻ അത് ചോദിച്ചത്. മുഖം മാറിയിരിക്കുന്നത് അയാൾ ശ്രദ്ധിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് വ്യക്തം. "എല്ലാം ഓക്കേ. നന്നായിട്ടുറങ്ങി." സച്ചുവേട്ടൻ പ്രസന്നഭാവത്തിൽ അറിയിച്ചു. "ഇവരെ കണ്ടിട്ട് അങ്ങനെ തോന്നുന്നില്ലല്ലോ സജീവ്." ഹർഷന്റെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു. “ഏയ്... ഭഗത് ഈസ് നോട്ട് എ മോണിങ്ങ് പേഴ്സൺ. അത്രേയുള്ളൂ. കുറച്ചു കഴിയുമ്പൊ ആൾ ഓക്കെയായിക്കോളും.” സച്ചുവേട്ടൻ ഒരു ചമ്മിയ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. "എന്തെങ്കിലും വിഷയങ്ങളുണ്ടെങ്കിൽ മനസ്സിൽ വെച്ചുകൊണ്ടിരിക്കരുത്. എനിക്കതിഷ്ടമല്ല. ഓപ്പൺ ആൻഡ് ട്രാൻസ്പരന്റ്. അതാണെന്റെ പോളിസി. ഭഗത് എന്തോ മനസ്സിൽ വെച്ചുകൊണ്ടാണിരിക്കുന്നത്. അതിന്റെ വെയ്റ്റ് എനിക്കിവിടെ ഫീൽ ചെയ്യാൻ പറ്റുന്നുണ്ട്." "അങ്ങനെയൊന്നുമില്ല ഹർഷൻ…" സച്ചുവേട്ടൻ കസേര ഒരൽപ്പം കൂടി അയാൾക്കരികിലേക്ക് വലിച്ചിട്ട് ഇരുന്നു. "ഇന്നലെ ഒരു ചെറിയ ഇഷ്യൂ ഉണ്ടായി." "ബിഫോർ യൂ കണ്ടിന്യൂ…" ഹർഷൻ ഇടതു കൈപ്പത്തി ഉയർത്തി. "ഈ ഇഷ്യൂ, നിങ്ങൾക്കിടയിലുള്ളതാണെങ്കിൽ അത് എന്നോട് പറയണമെന്നില്ല. ബികോസ്, എനിക്ക് വേറെ ജോലിയുണ്ട്." കുലുങ്ങിച്ചിരിച്ചുകൊണ്ടാണയാളത് പൂർത്തിയാക്കിയത്. "പിന്നെ നമ്മുടെ ഈ ഡീലുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ഇഷ്യൂസ് ഒന്നും ഉണ്ടാകാൻ ചാൻസ് ഇല്ല. കാരണം, ഇതുവരേ നമ്മൾ ഗോൾഡ് വെരിഫൈ ചെയ്തിട്ടുപോലുമില്ല.” "ആക്ച്വലി… വീ ഹാവ് എ സിറ്റുവേഷൻ…" സച്ചുവേട്ടൻ ഒരു പരുങ്ങലോടെ തുടർന്നു. "ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞിട്ട് സമാധാനമായിട്ട് സംസാരിക്കാമെന്നാണ് ഞങ്ങൾ-' "നോ നോ നോ. ഇപ്പൊ തന്നെ തുടർന്നോളൂ. എനിക്ക് കൗതുകമായി." ഹർഷൻ വീണ്ടും ചിരിച്ചു. "ഇന്നലെ…" സച്ചുവേട്ടൻ തിരിഞ്ഞ് ഭഗത്തിനെ ഒന്ന് നോക്കിയതിനു ശേഷമാണ് തുടർന്നത്. "ഇന്നലെ, നമ്മുടെ സൂരജ് ഒരു ആൽബം കൊണ്ടുവന്നിരുന്നു." "യാ!" ഹർഷൻ കോഫി കപ്പ്‌ പതിയെ ചുണ്ടോടു ചേർത്തു. "എനിക്കറിയാം. ഞാനാണല്ലോ അവനോട് പറഞ്ഞത്. ആൽബത്തിൽ എന്താ ?" സച്ചുവേട്ടൻ ദീർഘമായി ഒന്ന് നിശ്വസിച്ചു. അയാൾക്ക്‌ ആ വിഷയം എങ്ങനെ അവതരിപ്പിക്കണമെന്നറിയുന്നില്ല. "എന്ത് പറ്റി ? അതിൽ പരിചയക്കാരെ ആരെയെങ്കിലും കണ്ടോ ?" വളരെ നിസ്സാരഭാവത്തിലായിരുന്നു ഹർഷന്റെ ചോദ്യം. ഭഗത് ഞെട്ടി മുഖമുയർത്തി. "എന്താ ഭഗത് ? അതാണോ രാവിലെ തന്നെ മൂഡ് ഓഫ്‌ ?" ഹർഷൻ പുരികമുയർത്തിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. "അതിലൊരു കുട്ടി ഭഗത്തിന്റെ നാട്ടുകാരിയാണ്." "ഏത് കുട്ടി ?" ഹർഷന്റെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു. "അവളുടെ പേര് മിശ്വ എന്നാണ്. കല്ലഹള്ളിയിൽ " "മിശ്വ പ്രകാശ് പാട്ടീൽ!" ഹർഷൻ സച്ചുവേട്ടനെ പൂർത്തിയാക്കാൻ അനുവദിച്ചില്ല. "എനിക്കറിയാം അവളെ. നല്ല ഓർമ്മയുണ്ട്. ഇൻ ഫാക്ട്, മൂന്നാല് ദിവസങ്ങൾ മുൻപ് വരെ അവൾ ഇവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. ഈ വീട്ടിൽ." ഭഗത് എഴുന്നേറ്റ് നടന്ന് ഹർഷന്റെ മറുവശത്തൊരു കസേരയിലിരുന്നു. "നാട്ടുകാരിയല്ലേ ? ബന്ധുവൊന്നുമല്ലല്ലോ ഭഗത് ?" "ബന്ധുവല്ല… പക്ഷേ -" ഹർഷന്റെ മുഖത്ത് സഹാനുഭൂതി നിറഞ്ഞു. "ഇതാണ് അവളുടെ ജോലി എന്നറിയില്ലാരുന്നല്ലേ ?" ഭഗത് തല വെട്ടിച്ചു. "എന്ത് ജോലിക്കാണെന്നും പറഞ്ഞാണ് അവൾ നാട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങിയത് ?" മറുപടിയൊന്നുമുണ്ടായില്ല. ഹർഷൻ സച്ചുവേട്ടനെ നോക്കി. "അവന് വളരെ വേണ്ടപ്പെട്ട കുട്ടിയാണെന്നാണ് ഭഗത് പറയുന്നത്. ഇന്നലെ രാത്രി മുഴുവൻ അതായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ ചർച്ച." "ഞാനേ… വളരെ സിംപിൾ ആയിട്ടൊരു കാര്യം പറയാം." ഹർഷൻ എഴുന്നേറ്റ് വാഷ് ബേസിനരികിലേക്ക് നടന്ന് കൊണ്ടു പറഞ്ഞു. "ഈ സംഭവം നമ്മൾ ഇവിടെ, ഈ സെക്കന്റിൽ അങ്ങ് മറക്കുകയാണ്. സൂരജ് ആ ആൽബം നിങ്ങളെ കാണിച്ചിട്ടുമില്ല, നിങ്ങൾ അത് കണ്ടിട്ടുമില്ല. സിംപിൾ!" "അവൾ സ്വന്തം ഇഷ്ടത്തോടെയാണോ…?" ഭഗത്തിന്റെ മുഖത്ത് വേദന നിറഞ്ഞു. "പിന്നെ ? സ്വന്തം ഇഷ്ടത്തിനല്ലാതെ എങ്ങനാടോ ? ഇതെന്താ അടിമച്ചന്തയോ ?" ഹർഷന് ചിരി വന്നു. "അവർ പൂർണ്ണമായ ധാരണയോടു കൂടിത്തന്നെയാണ് നാട്ടിൽ നിന്നും കയറിവരുന്നത്… മിശ്വയെ എനിക്ക് പേഴ്‌സണൽ ആയിട്ടറിയില്ല. പക്ഷേ അത് തന്നെയായിരിക്കും അവളുടെ കേസിലും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടാകുക. ഈസി മണി ആണ് മാൻ! ഒരു ദിവസം തന്നെ എത്ര ആയിരങ്ങളുണ്ടാക്കാം എന്നറിയാമോ ? ആരെങ്കിലും വേണ്ടെന്നു പറയുമോ ? അപ്പൊ-" "എനിക്കവളെ ഒന്ന് കാണണം." ഹർഷൻ പറഞ്ഞ് പൂർത്തിയാക്കുന്നതിന് മുൻപ് ഭഗത് ഇടയ്ക്കു കയറി. "ആയിക്കോളൂ… എന്തായാലും ഇന്ന് വേണ്ട. ഇങ്ങനൊരു കോംപ്ലിക്കേഷൻ ഉള്ള സ്ഥിതിക്ക്, ഞാനതിന് സമ്മതിക്കില്ല. നിങ്ങൾ ആദ്യം എന്റെ ടാസ്ക് കംപ്ലീറ്റ് ആക്കൂ. എന്നിട്ട് നേരെ വിജയപുരയിലേക്ക് ചെന്നാൽ മതി. കലാവതി അക്കയുടെ പെൺകുട്ടികളാണ് ഇവരൊക്കെ. പിന്നെ…" ഹർഷൻ ഒന്ന് നിർത്തി ചുണ്ട് കടിച്ച് പിടിച്ചൊന്ന് ചിരിച്ചു. "അവളെ കാണുന്നതൊക്കെ ഓക്കേ. പക്ഷേ, ഹീറോ ചമഞ്ഞ്, അവിടെ നിന്നും കടത്തിക്കൊണ്ടുപോകാനൊക്കെയാണ് ഉദ്ദേശമെങ്കിൽ മോനേ…" ഹർഷൻ ഉറക്കെ ചിരിച്ചുപോയി. "ആസിഡ് രാജ ഉണ്ടവിടെ. വലിയ പ്ലാസ്റ്റിക് വീപ്പകളിൽ ആസിഡ് നിറച്ച്, അതിൽ ജീവനോടെ പിടിച്ചിടും അയാൾ. അതാണ്‌ പുള്ളിക്കാരന്റെ സ്പെഷ്യലിറ്റി." ഭഗത്തിന്റെ മുഖം കനത്തു. "റിലേറ്റീവ് ഒന്നുമല്ലല്ലോ ? നാട്ടുകാരി അല്ലേ ?" ഹർഷൻ ഒരുവട്ടം കൂടി ഉറപ്പാക്കാണെന്നവണ്ണം ചോദിച്ചു. "ഞങ്ങൾക്കൊക്കെ നന്നായിട്ടറിയാവുന്ന കുട്ടിയാണ്‌ സർ." ദേവ ആണ് മറുപടികൊടുത്തത്. “അങ്ങനെയല്ല, നന്നായിട്ടറിയാം എന്നാണ്‌ നിങ്ങൾ കരുതിയിരുന്നത് എന്നു പറയൂ. അവൾക്ക് ഇങ്ങനെ ഒരു മുഖം കൂടി ഉണ്ടെന്ന് ഇപ്പോഴല്ലേ മനസ്സിലായത് ?” “ശരിയാണ്‌ സർ.” ദേവ തലകുലുക്കി. "എന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ, ഇങ്ങനെയുള്ള കേസുകളിൽ നമ്മൾ ഇടപെടരുത്… തുറന്നു പറയാമല്ലോ, നാണക്കേടാണ്. അവർ അവരുടെ ജോലി ചെയ്തു ജീവിക്കട്ടെ. നമ്മൾ ജഡ്ജ് ചെയ്യാൻ നിൽക്കണ്ട. മിശ്വയ്ക്ക് അത്യാവശ്യം വിദ്യാഭ്യാസം കാണേണ്ടതാണല്ലോ, എന്നിട്ടും, ഇങ്ങനൊരു ലൈഫ്‌സ്‌റ്റൈൽ അവൾ തിരഞ്ഞെടുത്തെങ്കിൽ, വീ ഹാവ് നോ വോയിസ്‌ ഇൻ ദാറ്റ്‌. അവരെ അവരുടെ പാട്ടിന് വിട്ടേക്കുക.” ഒരു സെർവന്റ് കൈമാറിയ ടവ്വലിൽ മുഖം നന്നായി അമർത്തിത്തുടച്ചുകൊണ്ട് ഹർഷൻ വിഷയം മാറ്റി. “നിങ്ങൾ ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ട്, ഗാരേജിലേക്ക് വരൂ കേട്ടോ. സംസാരിച്ചിരുന്ന് ഒരുപാട് വൈകി. എനിക്കിന്ന് വൈകിട്ട് ദുബായ് എത്തണം." "ഓക്കേ മിസ്റ്റർ ഹർഷൻ!" ഹർഷൻ മുറി വിട്ടതോട് കൂടി സച്ചുവേട്ടൻ ഭഗത്തിനു നേരെ തിരിഞ്ഞു. "കേട്ടല്ലോ ? അത്രേയുള്ളൂ കാര്യങ്ങൾ. നമ്മൾ ഇത് വിടുന്നു." ഭഗത് മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. മുഖം കരിങ്കല്ലിനു സമമായിരുന്നു. അപ്പോഴേക്കും മൂന്നുനാല് പരിചാരകർ കടന്ന് വന്ന് അവർക്കുള്ള പ്രഭാതഭക്ഷണം വിളമ്പിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. ബ്രെഡ് ടോസ്റ്റും ഓംലെറ്റുമെല്ലാമായിരുന്നു ഭക്ഷണം. ഒരു വലിയ തളിക നിറയെ വിവിധയിനം പഴങ്ങളുമുണ്ട്. കോഫിക്കു പകരം ഒരു വലിയ ഗ്ലാസ്സ് നിറയെ ഓറഞ്ച് നിറമുള്ള എന്തോ പഴച്ചാർ ആയിരുന്നു. എല്ലാവരും കഴിക്കാനാരംഭിച്ചു. ഭഗത് ഒഴികെ. അവൻ നിശബ്ദനായി ഡൈനിങ്ങ് ടേബിളിൽ മൃദുവായി താളം പിടിക്കുന്നത് കാണാമായിരുന്നു. വിശപ്പ് കെട്ടുപോയിരിക്കുന്നു എന്നു വ്യക്തം. സച്ചുവേട്ടൻ ഇടയ്ക്കിടെ മുഖമുയർത്തി അവനെ നോക്കുന്നുണ്ട്. യാതൊരു മുന്നറിയിപ്പുമില്ലാതെ ഓരോന്നു ചെയ്തുവെയ്ക്കുന്ന തരമാണ് തന്റെ സുഹൃത്ത് എന്ന് അയാൾക്ക് നന്നായിട്ടറിയാം. ഏതാണ്ട് പത്തുമിനിട്ടുകളോളം നീണ്ടു ആ ഇരിപ്പ്. ഒടുവിൽ ആ ചെറുപ്പക്കാരൻ എഴുന്നേറ്റു. സാവധാനം നടന്ന് അംബാനരികിലെത്തിയ അവൻ ചൂണ്ടുവിരൽ കൊണ്ട് കാഞ്ചി വലിക്കുന്ന രീതിയിൽ ഒരാംഗ്യം കാണിച്ചു. അംബാൻ, ഇരുന്ന ഇരിപ്പിൽത്തന്നെ തന്റെ ഇടുപ്പിൽ തിരുകിയിരുന്ന ഒരു പിസ്റ്റൾ വലിച്ചെടുത്ത് ഭഗത്തിനു കൈമാറി! സച്ചുവേട്ടൻ ചാടിയെഴുന്നേറ്റു. അയാളുടെ വെപ്രാളം കണ്ടപ്പൊഴാണ്‌ അംബാനു പോലും താൻ ചെയ്തതെന്താണെന്ന് മനസ്സിലായത്. “ആരും ചാവാൻ നിക്കണ്ട. ഒരു മുൻകരുതൽ.അത്രേയുള്ളൂ.” ഭഗത് ആ തോക്ക് തന്റെ ട്രൗസറിന്റെ പോക്കറ്റിലേക്ക് താഴ്ത്തിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “ഭഗത്ജി!” സച്ചുവേട്ടൻ അവനരികിലേക്ക് നടന്നടുത്തു. “പ്ലാനിൽ ഒരു ചെറിയ ചേഞ്ചുണ്ടടാ സച്ചുവേട്ടാ... എറണാകുളത്തേക്ക് നിങ്ങളു നാലുപേരും പോയാ മതി... എനിക്കിവിടെ ഒരിത്തിരി വർക്കുണ്ട്.” “എടാ!!” സച്ചുവേട്ടന്റെ കണ്ണുകൾ മിഴിഞ്ഞു വന്നു. തുടരും കണ്ണൂർകാരൻ 🥰🥰🥰🥰 #📔 കഥ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ