📔 കഥ

#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട് _71 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ 💥 അയ്യോ.. ഏട്ടനെന്ത് പറ്റി.. " ഏറെ വൈകി വീട്ടിലേക്ക് ചെന്ന് കയറിയ ശിവയുടെ മുഖം കണ്ടിട്ടാണ് അമ്മു ഉറക്കെ ചോദിച്ചത്. ബോധത്തിനും അബോധത്തിനും ഇടയിൽ.. വല്ലാത്തൊരവസ്ഥയോടെ അങ്ങോട്ട് ചെന്ന് കയറിയ ശിവയും അവളങ്ങനെ പെട്ടന്നുറക്കെ ചോദിച്ചത് കേട്ടപ്പോൾ ഞെട്ടി പോയി. ഏട്ടാ... എന്താ.. എന്തായീ മുഖമൊക്കെ ഇങ്ങനെ.. എന്ത് പറ്റി.. പറയേട്ടാ.. " അവനൊന്നും മിണ്ടുന്നില്ലേന്ന് കണ്ടതും അമ്മു ആധിയോടെ അവനരികിലേക്ക് ചെന്ന് വീണ്ടും ചോദിച്ചു. ഏട്ടനിനി ഇതിൽ കൂടുതൽ എന്ത് പറ്റാനാ എന്നൊരു ചോദ്യമവന്റെ നെഞ്ചിലും നാവിലും തട്ടി തടഞ്ഞങ്ങനെ നിന്നിട്ട് വീർപ്പു മുട്ടി. എങ്കിലും അവനൊന്നും മിണ്ടാതെ അമ്മുവിനെ നോക്കിയൊന്ന് ചിരിച്ചിട്ട് അകത്തേക്ക് തന്നെ നടന്നു. "കാശ്യേട്ടനെ ഓർത്തിട്ടാണോ ഏട്ടാ.." അത്യാധികം സങ്കടത്തോടെ പിന്നിൽ നിന്നും വീണ്ടും അമ്മുവിന്റെ ചോദ്യം. ഒരു പിടി വള്ളി കിട്ടിയത് പോലെ അവൻ അവൾക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു കൊണ്ട് അതേ എന്ന് തലയാട്ടി കാണിക്കുമ്പോൾ ഉള്ളിലെ വിങ്ങൽ ഒന്ന് കൂടി ശക്തമായി. എന്തായെടാ ശിവാ.. വല്ലതും ശെരിയായോ എന്നൊരു ചോദ്യത്തോടെ അമ്മയും അമ്മയ്ക്ക് പിറകെ തന്നെ അച്ഛനും കൂടിയങ്ങോട്ട് വന്നതോടെ ശിവ ചുവരിൽ ചാരി നിന്നു കൊണ്ട് അവരെ നോക്കി. ഉണ്ടെന്നാണോ ഇല്ലെനാണോ പറയേണ്ടതെന്നറിയാത്തൊരു ആശങ്ക അവന്റെ മുഖത്തങ്ങനെ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നുണ്ട്. അതവനെ ഓർത്തിട്ടാണ്. വിഷ്ണുവിനെ.. കാശിയെ രക്ഷിക്കാമെന്നൊക്ക അവൻ വാക്ക് തന്നിട്ടുണ്ട്. അതിന് വേണ്ടി തന്റെ ജീവിതം തന്നെ അവിടെ തീറെഴുതി കൊടുത്തു വരികയുമാണ്. പക്ഷേ അതെത്ര മാത്രം വിശ്വസിക്കാമെന്നത് തന്നെയാണ് ഏറ്റവും വലിയൊരു വെല്ലുവിളിയും. കുറുക്കന്റെ സ്വഭാവമുള്ള അവനോട് പിടിച്ചു നിൽക്കാനുള്ള കഴിവൊന്നും തനിക്കുമില്ലെന്ന് ശിവക്കറിയാം. കുടിച്ച വെള്ളത്തിലും ശ്വാസത്തിലും പോലും അവനെ തനിക്ക് വിശ്വസവുമില്ല. ശിവാ... അച്ഛൻ വിളിക്കുമ്പോൾ അവനൊന്നാഞ്ഞു ശ്വാസമെടുത്തു. ആ മാറ്റങ്ങളൊക്കെയും കാശിയെ രക്ഷിക്കാൻ കഴിയാത്തത് കൊണ്ടാണെന്ന് അവർ കരുതി.. അത്രക്കുണ്ടല്ലോ അവരുടെ തമ്മിലുള്ള ആത്മബന്ധം. രണ്ടു ദിവസമായി അവനോടി നടക്കുന്നതും അവർ കാണുന്നുണ്ട്. പോയി കുളിച്ചിട്ട് വാ ഡാ.. എന്നിട്ട് വല്ലതും കഴിച്ചു കിടക്ക്.. രാവിലെ സംസാരിക്കാം നമ്മുക്ക്.. " മകന്റെയാ ഉള്ളറിഞ്ഞത് പോലെ മുരളിയുടെ വാക്കുകൾ. തൃപ്തിയോടെ അല്ലേലും പിന്നെയാരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. സ്വന്തം മുറിയിലെക്ക് കയറി ലൈറ്റ് പോലുമിടാതെ വാതിൽ ചേർത്തടച്ചു കൊണ്ടാ കിടക്കയിലേക്ക് വീഴുമ്പോൾ അത് വരെയും അടക്കി വെച്ച കണ്ണീർ തുള്ളികൾ ശിവയുടെ കവിളിനെ നനച്ചു കൊണ്ട് ഒഴുകിയിറങ്ങി. അപ്പോഴും വിശ്വസമാവാത്ത വിധത്തിൽ മാറി മറിഞ്ഞു പോയ സ്വന്തം ജീവിതത്തിനെ കുറിച്ചൊർക്കെ..അതിലേക്ക് തന്നെ കൊണ്ടെത്തിച്ച വഴികളെയും വിധികളെയും ഓർക്കേ അവനുള്ളിലെ പിടപ്പ് അടക്കി നിർത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഈ ജന്മം തലയൂരി എടുക്കാൻ വയ്യാത്തൊരു കുടുക്കിലാണ് താനിപ്പോൾ. തനിക്കൊരിക്കലും അംഗീകരിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരാൾ.. ഭവ്യ.. അണപ്പല്ലുകൾ കടിച്ചു കൊണ്ടാണവൻ അവളുടെ മുഖമോർത്തത് തന്നെ. പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടുക്കാരന്റെ നിഷേധിയായ പെങ്ങൾ. കാശിയെ അവൾക്കെന്ത് മാത്രം വെറുപ്പായിരുന്നു എന്നൊക്കെ ശിവക്കറിയാം. ആ ഒരൊറ്റ കാരണം കൊണ്ട് തന്നെ അവനവളെയും ഇഷ്ടമല്ല. അത് മാത്രമോ...? ഹൃദയം വെന്തുരുകിയ പോലൊരു പിടച്ചിൽ.. കാശിയെ അറിയിച്ചിലേലും ഭവ്യ എന്നാ അവന്റെ പെങ്ങളുടെ വൃത്തിക്കെട്ട എല്ലാ തരികിട കളികളും തനിക്കറിയാം. വെറുപ്പിനൊപ്പം അറപ്പും കൂടി അവൾ നേടി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അങ്ങനെ ഒരാൾക്കൊപ്പം തന്നേ ചേർത്ത് വെച്ച് കഴിഞ്ഞു. അതിന്റെ ആദ്യപാടിയായിരുന്നു ഇന്ന് നടന്നത്. ഇനിയൊരിക്കലും അഴിക്കാൻ പറ്റാത്ത വിധത്തിൽ വിഷ്ണു ആ കുരുക്ക് മുറുക്കും. പെങ്ങൾക്ക് പറ്റിയ ഒരു കെണിയിൽ അവൻ തന്നെ പെടുത്തി കഴിഞ്ഞു. അവനോട് ഇടയാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ആ ആദ്യനിമിഷം തന്നെ പരസ്യപ്പെടുത്താൻ പാകത്തിന് തന്റെ തലക്ക് മുകളിൽ തൂങ്ങി ആടുന്ന വാള് പോലെ അവന്റെ കയ്യിലുള്ള വിഡിയോ തെളിവുകൾ.. വാതിനിടയിൽ കൂടി ഹാളിലെ ഇത്തിരി വെട്ടം കിനിഞ്ഞിറങ്ങുന്ന ആ മുറിയിൽ ഹൃദയം നൊന്ത് കരഞ്ഞവൻ. ഏറെ നേരം.. 💥💥 പറഞ്ഞതൊക്കെ ഓർമയുണ്ടല്ലോ ല്ലേ " കടുപ്പത്തിൽ ചോദിച്ചു കൊണ്ട് വിഷ്ണു ഭവ്യയെ തല ചെരിച്ചു നോക്കി. അവളുടെ രണ്ടു കവിളിലും കൈവിരൽ പതിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നുണ്ട്. ചുവന്നു കലങ്ങിയ കണ്ണുകളിൽ അന്നോളം കാണാത്ത വിധത്തിലൊരു ഭയവും നിറഞ്ഞു നിൽപ്പുണ്ട്. അവൻ പറഞ്ഞത് ചെയ്യാൻ വയ്യെന്ന് പറഞ്ഞതിന്റെ സമ്മാനങ്ങളാണ് അവയൊക്കെയും. ഡീ.. നിന്റെ നാക്കിറങ്ങി പോയോ ഡീ.. ഇങ്ങനൊന്നും ആയിരുന്നില്ലല്ലോ നീ.. എന്താ നിന്റെ പവർ.. അതൊക്കെ ഉരുകി ഒലിച്ചു പോയോ ഇപ്പൊ.." ഒന്നും മിണ്ടാതെ തന്നെ നോക്കുന്നവളോട് വിഷ്ണു ഒരു പരിഹാസത്തോടെ ചോദിച്ചു. ഭവ്യ എന്നിട്ടും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. "ഇനിയും എന്നെ എതിർക്കാൻ തന്നെയാണ് നിന്റെ പ്ലാൻ എങ്കിൽ... കൂടപ്പിറപ്പാണ് അനിയത്തിയാണ് എന്നൊന്നും ഓർക്കില്ല ഞാൻ.. കൊന്നു കളയും.അറിയാലോ.. ഇത്രേം നേരം കൊണ്ട് നിനക്കത് മനസ്സിലായി കാണുമല്ലോ.. ഇടഞ്ഞ വിഷ്ണു മഹാ ചെറ്റയാ.." വേദനിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് തന്നെ അവനവളുടെ കയ്യിൽ അമർത്തി പിടിച്ചു. പ്രതികരണശേഷി പാടെ നഷ്ടം വന്നൊരു പ്രതിമയെ പോലെ അവളിരുന്നു. കുറച്ചൊക്കെ ചുറ്റി കളിയും തരികിട സ്വഭാവവും ഉണ്ടെന്നറിയാം.. പക്ഷേ തന്റെ ഏട്ടൻ ഇത്രയും ക്രിമിനൽ മൈന്റ് നിറഞ്ഞവനാണെന്ന് അവൾക്കപ്പോഴും വിശ്വാസമാവാത്ത പോലായിരുന്നു. തന്നെയും തന്റെ ജീവിതത്തെയും വെച്ച് കൊണ്ടയാൾ എത്ര പെട്ടന്നാണ് കാര്യങ്ങളെ അയാൾക്ക് അനൂകുലമാക്കിയത്.അതിന്റെ പേരിൽ കിട്ടുന്ന ലക്ഷങ്ങളോടുള്ള ആർത്തി അവന്റെ കണ്ണിലങ്ങനെ തിളങ്ങി കിടക്കുന്നത് അവൾക്ക് മാത്രം മനസ്സിലാവും. "എനിക്കോ നിനക്കോ വേണ്ടിയല്ല.. അവന് വേണ്ടിയാ ഞാൻ.." വല്ലാത്തൊരു ഭാവത്തിൽ തനിക്ക് മുന്നിൽ നിന്നും പറഞ്ഞവൻ. ശിവ.. അവനാ പറഞ്ഞത് തന്റെ തന്നെ മറ്റൊരു കൂടപിറപ്പിനെ കുറിച്ചാണ്.. തനിക്കു പോലും തോന്നാത്തത്. ഇന്നോളം താൻ മനഃപൂർവം അകറ്റി നിർത്തിയവൻ.. കാശി.. കുഞ്ഞേട്ടനായിരുന്നു തനിക്കവൻ. പിന്നെ എപ്പഴോ അതൊക്കെ മാറി. തനിക്ക് വല്യേട്ടൻ മാത്രമായി. "നടന്നതൊക്കെ ഇപ്പൊ എന്നേക്കാൾ നിനക്കാണ് അനുകൂലമായത്. കാരണം ഞാൻ പറയാതെ തന്നെ ശിവനാദിനെ കുറിച്ച് നിനക്കറിയാലോ. എന്തിന്റെ പേരിൽ ആയിരുന്നാലും അവനിപ്പോൾ നിന്റെ സ്വഭാവം വെച്ചിട്ട് നിനക്കൊരിക്കലും സ്വപ്നം കാണാൻ കൂടി കഴിയാത്തൊരു ജീവിതമാണ് നിനക്ക് മുന്നിൽ വച്ചു നീട്ടിയിട്ടുള്ളത്.. ഒരു ഭാര്യയും കൊച്ചുമുള്ള ആളെ കെട്ടാൻ നടക്കുന്ന നിനക്കവാൻ ബംബർ തന്നെയാണ്.. അങ്ങനെ കരുതിക്കോ.. അതിൽ പിടിച്ചു നിന്നാൽ നിനക്കൊരു ജീവിതമാവും. അല്ലായെങ്കിൽ നീയിങ്ങനെ തന്നെ നിന്ന് പോകും. അതെനിക്ക് ക്ഷീണമാണ്.. പറയാൻ പേരിനൊരു ജോലി പോലുമില്ലാതെ നിന്നെ ഇനിയും തീറ്റി പോറ്റാൻ എനിക്ക് വയ്യ. ഇപ്പൊ.. ഇതിന്റെ മറവിൽ ശിവയുടെ കൂടെ നിന്റെ ലൈഫ് സേഫാണ്. മറ്റൊന്നിനെ കുറിച്ചും ഓർക്കേണ്ട. തന്ന വാക്ക് അവനൊരിക്കലും മാറില്ല എന്നെനിക്കുറപ്പുണ്ട്. തത്കാലം ആ ഉറപ്പ് മാത്രം മതി. എന്നെ എതിർക്കാൻ തന്നെയാണ് നിന്റെ ഇനിയുള്ള തീരുമാനമെങ്കിൽ.. പറഞ്ഞത് മറക്കണ്ട... ആരും അറിയാതെ കൊന്നു തള്ളും ഞാൻ. എന്നിട്ടാ കുറ്റം നിന്റെയാ ഒണക്ക വാദ്യാരുടെ തലയിൽ കെട്ടി വെക്കാനും എനിക്ക് വലിയ ബുദ്ധിമുട്ട് ഒന്നുമില്ലെന്ന് നിനക്കിപ്പോ ബോധ്യം വന്നു കാണുമല്ലോ.. എനിക്ക് നീയും അവനുമൊക്കെ ഒരു പോലെ തന്നെയാ. വിഷ്ണുവിന് വലുതായി എന്നും ഞാനും പണവും എന്റെ തീരുമാനങ്ങളും തന്നെയാണ്.. ഞാനും ബിബിനും സംസാരിക്കുന്ന എന്തോ വിഡിയോ നിന്റെ കയ്യിൽ ഇല്ലെ. അത് വെച്ച് കുറെ നെഗളിച്ചു നടന്നില്ലേ നീ.. ഇപ്പൊ എന്റെ കൈയ്യിലുള്ള വിഡിയോയുടെ പവർ അതിനില്ല. അത് കൊണ്ട് മര്യാദക്ക് പറഞ്ഞത് അനുസരിച്ച ഞാൻ കൂടെ കാണും.. പിന്നെ ബിബിൻ തന്ന കാശ്. അതെനിക്ക് ഒറ്റയ്ക്ക് കിട്ടില്ല.. അത് കൊണ്ട് തന്നെ നിന്റെ കല്യാണം നടത്തണം. അല്ലാതെ പൊടിച്ചു കളയാൻ എന്റെ കയ്യിൽ കാശില്ല. ഉള്ളതൊക്കെ ഞാനെന്റെ മിടുക്ക് കൊണ്ട് ഉണ്ടാക്കി എടുത്തതാ. മക്കൾക്കായി ഒന്നും മാറ്റി വെക്കാതെ തന്നെയാണ് തന്ത ചത്ത്‌ പോയതെന്ന് നിനക്കും അറിയാലോ.. അപ്പൊ പിന്നെ അതിന് മാത്രം അഹങ്കാരമൊന്നും വേണ്ട..ഞാൻ പറയും.. നീ അനുസരിക്കും. കാശി നാഥന്റെ പേരിൽ തന്നെ മാക്സിമം അവനെ പറഞ്ഞു നിർത്തണം. അതിനിടക്ക് ഇടയാൻ വന്നാൽ... " കർശനമായത് പറഞ്ഞു നിർത്തി കൊണ്ട് വിഷ്ണു വീണ്ടും ഭവ്യയെ നോക്കി. അപ്പോഴും അവളൊന്നും മിണ്ടിയില്ല. ഒന്ന് പറഞ്ഞത് അതിനു മറുപടി നാല് തിരിച്ചു പറയാതെ സമാധാനമില്ലാത്ത ആളായിരുന്നു താനെന്ന് പോലും മറന്നത് പോലെ അവളിരുന്നു. അതിനേക്കാൾ കാശിക്ക് വേണ്ടി എന്ന് വാക്ക് പറഞ്ഞിട്ട് സ്വന്തം ജീവിതം പോലും നോക്കാതെ ചതിച്ചതാണെന്നറിഞ്ഞും ഒപ്പിട്ടു കൊടുത്തവൻ.. ആ പറഞ്ഞ വാക്ക് വിഷ്ണു പാലിക്കില്ല എന്നും അവൾക്കാ നിമിഷം ഉറപ്പായി.. "പറഞ്ഞതൊക്കെ അനുസരിക്കാമെങ്കിൽ ഇറങ്ങിക്കോ.. എന്നിട്ട് തുടങ്ങിക്കോ ആക്ട്.. അതിന് നീ പണ്ടേ മിടുക്കിയാണല്ലോ." വീടിനു നേരെ കണ്ണ് കാണിച്ചു കൊണ്ടവൻ വീണ്ടും പരിഹാസത്തോടെ തന്നെ പറയുമ്പോൾ രക്ഷപ്പെട്ടത് പോലെയാണ് ഭവ്യ ഡോർ തുറന്നു കൊണ്ട് പുറത്തേക്കിറങ്ങിയതും.. 💥💥 ഇതാണൊഡീ നീയെന്നോട് ഇത്രയും നാൾ പൊലിപ്പിച്ചു പറഞ്ഞ ഇവരുടെ സ്നേഹം.. " പുച്ഛത്തോടെ, താങ്കൾക്കരികിൽ തന്നെ നിൽക്കുന്ന തുളസി കേൾക്കാത്ത വിധം മിയ ചോദിക്കുമ്പോൾ കാർത്തു തല കുനിച്ചു. ഇതല്ല സ്നേഹമെന്നവൾക്കും അറിയാമല്ലോ. ശെരിക്കും നമ്മുക്കൊരാളോട് സ്നേഹം ഉണ്ടെന്നിരിക്കെ ഒരു വാക്ക് കൊണ്ടൊ നോക്ക് കൊണ്ടൊ ആ മനുഷ്യൻ വേദനിക്കുന്നത് സഹിക്കാൻ കഴിയില്ലല്ലോ. ഇവിടെയിപ്പോ കണ്മുന്നിൽ താൻ നീറി നീറി ഇല്ലാതായി കൊണ്ടിരിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടും അതിലേക്ക് കണ്ണും മനസും തുറക്കാത്ത അച്ഛനും അമ്മയും.. ഒരു ശരാശരി ടിപ്പിക്കൽ രക്ഷിതാക്കളെ പോലെ ഇത്രയും ബാലിശമായൊരു രീതിയിൽ തന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും താഴ്ന്ന് ചിന്തിക്കുമെന്ന് കാർത്തു ഒരിക്കലും കരുതിയിരുന്നില്ല. മിയ ചോദിച്ചത് ന്യായമാണ്. തന്നെ ജീവനെ പോലെ സ്നേഹിക്കുന്ന തന്റെ ചെറിയൊരു സങ്കടം പോലും സഹിക്കാൻ കഴിയാത്ത. തന്റെ ഇഷ്ടം മാത്രം നോക്കി കാര്യങ്ങൾ തീരുമാനിക്കുന്ന അച്ഛനെയും അമ്മയെയും കുറിച്ചെ മിയകറിയൂ.. അതിനെ കുറിച്ചെ താൻ അവളോട് പറഞ്ഞിട്ടുള്ളു. ഇവിടെ വന്നിട്ട് തന്നെ കാണുമ്പോൾ, തനിക്കും അവൾക്കും അരികിൽ ഒരു മുൻകരുതൽ പോലെ നിൽക്കുന്ന അമ്മയെ കാണുമ്പോൾ.. ഒരു ചിരിയിൽ മാത്രം പരിചയം പുതുക്കി പോയ അച്ഛനെ കാണുമ്പോൾ അവളെങ്ങനെയേ ചിന്തക്കൂ. അവൾക്കാ മാറ്റങ്ങൾ തൊട്ടറിയാനും കഴിയുന്നുണ്ടാവും. അവൾക്കും അറിയാവുന്ന ആളുകളല്ലേ.. അമ്മയിപ്പോ കിടത്തം പോലും തന്റെ കൂടെയാണ്. അത് കൊണ്ട് തന്നെ ഉള്ള് നീറുന്ന സങ്കടങ്ങളെ മിയയോട് പോലും പറയാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ഫോൺ ചെയ്താലും പറഞ്ഞാലും അമ്മയെയോ അച്ഛനെയോ ഭയന്നിട്ടല്ല. അവനെ ഓർക്കുമ്പോൾ.. അതിന്റെ പേരിൽ അവൻ ഇനിയും വേദന അനുഭവിക്കേണ്ടി വരുമോ എന്നോർക്കുമ്പോൾ അവൾക്കതിനാവില്ല. അത്രക്കുണ്ട് അശോകന്റെ ഭീക്ഷണികൾ.. തന്റെ ഫോൺ വിളികളിൽ എന്തോ അസ്വഭാവികത തോന്നിയിട്ട് നേരിട്ട് കാണാൻ വന്നതാണ് മിയ. പക്ഷേ മിയ വന്നിട്ടും നേരിട്ടും അവളോടൊന്നും പറയാൻ വിടില്ലെന്ന പോലെ തുളസി കൂടെ തന്നെ നിൽക്കുന്നുണ്ട്. അതെല്ലാം അച്ഛന്റെ കർശനമായ നിർദ്ദേശങ്ങൾ തന്നെയാണെന്ന് കാർത്തുവിനറിയാം. "ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ നിൽക്കുന്നുണ്ടോ മോള്.." തുളസി മിയയെ നോക്കി ചോദിച്ചു. താൻ പോകാറായോ എന്നറിയാൻ വേണ്ടിയുള്ള ആ ചോദ്യം മിയക്ക് പെട്ടന്ന് മനസ്സിലായി. ഇല്ലാന്റി.. ഞാൻ ഇറങ്ങാ.. ഇവിടെ അടുത്ത് വരെയും വരേണ്ട ഒരു ആവിശ്യമുണ്ടായിരുന്നു.. അപ്പോൾ കാർത്തുവിനെയും കണ്ടിട്ട് പോകാമെന്നു കരുതിയതാ ഞാൻ.. പോട്ടെ ഡീ.. " പറയുന്നതിനൊപ്പം തന്നെ തന്റെ ബാഗും എടുത്തു കൊണ്ട് മിയ എഴുന്നേറ്റു. കണ്ണ് നിറച്ചു കൊണ്ട് തന്നെ കാർത്തു അവളെ കെട്ടിപിടിച്ചു. പറയാതെ തന്നെ അവളപ്പോൾ അനുഭവിക്കുന്ന മാനസിക സംഘർഷം എത്രയുണ്ടെന്ന് മിയക്ക് മനസിലായി. "ധൈര്യമായിരിക്ക് കാർത്തു.. നിന്റെ സ്നേഹം സത്യമാണെന്ന് എനിക്കറിയാം. അത് കൊണ്ട് തന്നെ കാശി നാഥൻ തന്നെ നിന്റെ ഈ സങ്കടം തീർത്തു തരും.. എനിക്കുറപ്പുണ്ട്.." അവൾക്ക് മാത്രം കേൾക്കാൻ പാകത്തിന് മിയ പതിയെ പറഞ്ഞു. കാർത്തു മറുപടി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവളിലെ പ്രതീക്ഷകൾ പാടെ മാഞ്ഞു മറഞ്ഞു കിടക്കുന്നതാ നിർജീവമായ കണ്ണുകളിൽ മിയക്ക് കാണാൻ കഴിഞ്ഞു. നാല് ദിവസങ്ങൾ മാത്രം. അത് കഴിഞ്ഞാൽ.. അതോർക്കാൻ മിയക്ക് പോലും കഴിയുന്നില്ല.. പാതി ജീവനോടെ ഇവളെരിയുന്നതിപ്പോഴും അവന് വേണ്ടിയാണല്ലോ.. മിയക്കും കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. പിന്നെയൊന്നും പറയാതെ കാർത്തുവിന്റെ വിട്ട് തന്റെ കാറിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ മിയയുടെ മനസ്സിൽ കുറച്ചധികം തീരുമാനങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു.. തുടരും.. ഇഞ്ഞിപ്പോ ഓളെ കൊറച്ചു തീരുമാനത്തിന്റെ കൊറവ് കൂടിയേ ഒള്ളു ഇവിടെ.. എടുത്ത തീരുമാനങ്ങളൊക്കെയും തന്നെ ഞാനൊരു തല തൊട്ട് നടപ്പാക്കി വരുന്നുള്ളു ന്ന് ഈ പെണ്ണിനറിയുമോ 😬😬 റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോണേ. അപ്പഴേ എനിക്കഴുതാൻ തോന്നൂ.. സ്നേഹത്തോടെ jif💥 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട് _70 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ.💥 തീർത്തും അപരിചിതനായ ഒരാൾ. ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കൽ പോലും താൻ അയാളെ കണ്ടിട്ടില്ലല്ലോ എന്നായിരുന്നു കാശ്ശിയുടെ മനസ്സിൽ. അശോകന്റെ കൂടെ നടക്കുന്നത് കൊണ്ട് തന്നെ ഒരുപാട് വക്കീൽമാരെയും അവന് പരിചയമുണ്ട്. പക്ഷേ ഇങ്ങനെ ഒരാൾ. ഓർമയിൽ ഒരിടത്തും അവനങ്ങനെ ഒരു മുഖം കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവനൊരുപാട് ശ്രമിച്ചിട്ടും. എങ്കിലും വന്നയാൾ മിടുക്കനാണ്. സി ഐ ചോദിക്കുന്നതിനും അല്ലാത്തതിനും എല്ലാം കാര്യകാരണസഹിതം വ്യക്തമായിരുന്നു അയാൾ ഉത്തരം കൊടുക്കുന്നത്. തിരിച്ചൊരു ചോദ്യം പോലും തിരികെ ചെല്ലാത്ത വിധം കൃത്യം.. വെക്തം. മീഡിയ ഫുള്ള് ഏറ്റെടുത്ത കേസ് ആയത് കൊണ്ട് തന്നെ സി ഐ അയാളെ കൊണ്ടാവും പോലൊക്കെ എതിർക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. അങ്ങനെയാവും അത് ചെയ്യാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചവർ അയാൾക്ക് കൊടുത്ത നിർദേശം. അത് പാലിക്കാൻ സ്വയം വച്ചുണ്ടാക്കിയ നുണകൾ കൊണ്ടൊരു പഴുത് തിരയുന്ന അയാളെ കാശി പല്ല് കടിച്ചു കൊണ്ടാണ് നോക്കുന്നത്. എത്ര തന്ത്രപരമായി ഉത്തരവാദിത്തപെട്ടൊരു പൊസിഷനിൽ ഇരുന്നു കൊണ്ടയാൾ തന്നെ കുരുക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. പക്ഷേ അതൊന്നും തന്നെ രക്ഷിക്കാൻ വന്ന ആ വാക്കീലിന് മുന്നിൽ വില പോവുന്നില്ല എന്നതും കാശി ശ്രദ്ധിച്ചു. മിടുക്കാനാണ്. കഴിവുള്ളവൻ.. ഉള്ള കഴിവിനെ പ്രയോജനപ്പെടുത്താൻ അറിയുന്നവൻ. ഒരു വാക്കും സംസാരിക്കാതെ നോട്ടം കൊണ്ട് തന്നെ കാശി അയാളെ വിലയിരുത്തി. ഏതായാലും ബസ്റ്റാന്റ് പരിസരത്ത് തന്നെയുള്ളൊരു കടയിൽ നിന്നുള്ള സിസിടിവി ഫുട്ടേജ് തെളിവായി അയാൾ സീ ഐക്ക് മുന്നിലേക്ക് വെച്ച് നീട്ടുമ്പോൾ പിന്നെ ഒരു വാക്ക് പോലും എതിർത്തു പറയാൻ അയാൾക്ക് മുന്നിൽ കാരണങ്ങൾ ഒന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. കാരണം കാശി ഓടിക്കുന്ന കുഞ്ഞാറ്റ ബസ്സിലേക്ക് ചുറ്റും നോക്കി കയ്യിൽ അത്യാവശ്യം വലിയൊരു പൊതിയുമായി വന്നു കയറിയ ഒരുവൻ. കാശി കടത്തിയെന്ന് ആരോപണം വന്നത് അവന്റെയാ കയ്യിലുള്ള പൊതി തന്നെയെന്ന് സംശയങ്ങൾ ഒന്നുമുണ്ടാവില്ല മുന്നേ ആ വാർത്ത കണ്ട ആരും. ഇനിയെന്ത് പറയുന്നു സർ.. " എന്നൊരു ചോദ്യത്തോടെ.. വെല്ലുവിളിയോടെ വന്നയാൾ സീ ഐയെ നോക്കി. "നിങ്ങൾ കാര്യമായി ഒന്ന് ശ്രമിച്ചാൽ എനിക്ക് കിട്ടിയതിലും വേഗത്തിൽ ഈ കേസിനൊരു തീർപ്പ് കിട്ടുമായിരുന്നു. പക്ഷേ നിങ്ങളത് ചെയ്തില്ല മിസ്റ്റർ ഓഫിസർ. ചെയ്യില്ല.. കാശി നാഥനെ ഇങ്ങനൊരു കേസിൽ കുരുക്കി കളയാനാണല്ലോ നിങ്ങൾക്ക് കിട്ടിയ ഉത്തരവ്. അത് പാലിക്കാൻ നിങ്ങളിങ്ങനെ കണ്ണ് കെട്ടി കളി നടത്തണമല്ലോ.. ഒരു തെറ്റും ചെയ്യാത്ത ഒരു ചെറുപ്പക്കാരനെ മനഃപൂർവം കെണിയിൽ പെടുത്താൻ നിങ്ങൾ നടത്തിയ ഈ നാടകം.. അത് നിങ്ങളന്നു ചെയ്തത് പോലെ തന്നെ ഞാനുമിപ്പോ മിഡിയക്കരെ വിളിച്ചു കൂട്ടി പറഞ്ഞാലോ.. എന്തുണ്ടാവും എന്ന് കാണാലോ.." വക്കീലിന്റെ ആ പെർഫെക്ട് പെർഫോമൻസ്.. സി ഐ കാര്യമായി തന്നെ വിരണ്ട് പോയിട്ടുണ്ട്. കാശിക്ക് വേണ്ടി ആരും വരില്ലെന്നുള്ള ഉറപ്പ്.. വന്നവരിൽ ആരെയും അവനെ കാണിക്കില്ല എന്നാ അയാളുടെ വാശി.. അതിന്റെ ഇടയിൽ ഇങ്ങനെ കൃത്യമായ തെളിവും കൊണ്ട് ഒരു വക്കീൽ വരുമെന്നൊന്നും അയാളോരിക്കലും കരുതിയില്ല. അത് കൊണ്ട് തന്നെ അതിനെതിരെ അയാൾക്കൊരു മുൻകരുതലും എടുക്കാൻ പറ്റിയില്ല. കാര്യങ്ങളെ കുറിച്ചിത്രയും ആഴത്തിൽ പഠിച്ചു കൊണ്ട് മുന്നിൽ വന്നിരിക്കുന്ന അയാളിൽ നിന്നും അകന്നു മാറി നിന്നിട്ട് തന്നെ ഈ പണി ഏല്പിച്ചവരെ വിളിച്ചൊരു അഭിപ്രായം ചോദിക്കാൻ പോലും അയാൾക്കപ്പോൾ പറ്റിയതുമില്ല. അതിന്റെയൊരു പതർച്ച.. വക്കീലും അത് പരമാവധി മുതലെടുത്തു. കാശിയെ മതിയായ കാരണങ്ങൾ ഇല്ലാതെ ഈ കഴിഞ്ഞു പോയ ദിവസങ്ങളിൽ സ്റ്റേഷനിൽ പിടിച്ചു വച്ചതിനെ കുറിച്ച് പോലും അയാൾ രൂക്ഷമായി സംസാരിക്കുന്നുണ്ട്. തനിക്ക് യാതൊരു പരിചയവുമില്ലാത്ത ഇയാൾ.. എത്ര മാത്രം ആത്മാർത്ഥതയോടെയാണ് തനിക്ക് വേണ്ടി വാദിക്കുന്നത് എന്നുള്ള അത്ഭുതമായിരുന്നു കാശ്ശിക്കും. ശിവയാണെന്ന് കരുതി വന്നതാണവൻ. പക്ഷേ.. പോവാം.. " സി ഐക്ക് പിടിപ്പത് കൊടുത്തു തീർന്നിട്ട് ഗൗരവത്തോടെ തന്നെ വക്കീൽ കാശിയുടെ മുന്നിൽ വന്നു നിന്നിട്ട് ചോദിക്കുമ്പോൾ കാശി സി ഐയെ ആണ് നോക്കിയത്. അയാൾക്കിട്ടൊന്ന് പൊട്ടിക്കാൻ അവന്റെ കൈകൾ വല്ലാതെ തരിച്ചു. അത്രമാത്രമായിരുന്നു അന്നാ പിടിക്കപ്പെട്ട ദിവസവും അതിന് ശേഷം ഇവിടെ വന്നിട്ടും അയാളുടെ പ്രകടനം. ഇപ്പൊ വാല് മുറിഞ്ഞത് പോലുള്ള ആ ഇരിപ്പ് കാണുമ്പോൾ അവനൊരു തൃപ്തിയൊക്കെ തോന്നുന്നുമുണ്ട്. "വാ.. അവനൊന്നും മിണ്ടുന്നില്ലെന്ന് കണ്ടതും വക്കീൽ തന്നെ അവനെയും വിളിച്ചു കൊണ്ടവിടെ നിന്നും ഇറങ്ങി. സ്റ്റേഷനിൽ ഉള്ളവരൊക്കെ അവരെ ഇരുവരെയും നോക്കുന്നുണ്ട്. "കയറിക്കോ..." കാശിക്ക് മുന്നിൽ കാറിന്റെ ഡോർ തുറന്നു കൊടുത്തു കൊണ്ടയാൾ പറയുമ്പോൾ അവനയാളെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. "നിങ്ങളാരാ.." അവന്റെ ചോദ്യം.. "നിന്നെ രക്ഷിക്കാൻ വന്ന വക്കീൽ.." നേർത്തൊരു ചിരിയോടെയുള്ള ഉത്തരം. നേരത്തെ സി ഐക്ക് മുന്നിൽ അയാളെ കടിച്ചു കുടയാൻ പാകത്തിന് ദേഷ്യവുമായുള്ള ഭാവമൊന്നും അപ്പോൾ അയാളിൽ കാശി കണ്ടില്ല. തീർത്തും സൗഹൃദം നിറഞ്ഞൊരു നോട്ടം.. ചിരി.. സംസാരം. "ആര് പറഞ്ഞിട്ട് വന്നതാ.." കാശി വീണ്ടും ചോദിച്ചു. അവനത് അറിയണമായിരുന്നു. എങ്കിൽ മാത്രം അണഞ്ഞു പോകുന്നൊരു വിളക്കെരിയുന്നുണ്ട് അവന്റെ ചിന്തകളിൽ ഒക്കെയും. "ദൈവമേൽപ്പിച്ചു വിട്ടതാ.. ഞാനെന്റെ കടമ ഭംഗിയായി ചെയ്ത് കഴിഞ്ഞു.." അപ്പോഴും അയാളിൽ ഒരു ചിരിയുണ്ട്. "കള്ളം പറയുന്നു നിങ്ങൾ.. നിങ്ങൾക്കെന്നെ എങ്ങനെ അറിയാം. ഇതിന് മുന്നേ ഞാൻ നിങ്ങളെ എവിടെയും കണ്ടത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല.." കാശിയുടെ സ്വരം കടുത്തു പോയി. എന്നിട്ടും പക്ഷേ അയാളുടെ ചിരി അത് പോലെ തന്നെയുണ്ട്. "നീ എല്ലാം അറിയും കാശിനാഥാ.. എന്നെ ഇത് ഏൽപ്പിച്ചവർ തന്നെ നിന്നെ അറിയിക്കും എല്ലാം. തത്കാലം നീ ക്ഷമിക്കണം..എനിക്കത് നിന്നെ അറിയിക്കാൻ അനുവാദമില്ല.. എന്നെ ഏൽപ്പിച്ച ജോലി നിന്നെയാ കേസിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെടുത്തി പുറത്തിറക്കി നിന്റെ വീട്ടിലാക്കി തരിക എന്നുള്ളതാണ്. അതിനൊപ്പം തന്നെ നിന്നോട് പറയാൻ ചെറിയൊരു ഇൻഫർമേഷൻ കൂടിയുണ്ട്.. എന്റെ കടമ ഞാൻ പെർഫെക്ട് ആയിട്ട് ചെയ്തത് പോലെ.. നിന്നെ ഏൽപ്പിച്ച ഈ കടമയും നീ ഭംഗിയായി തന്നെ ചെയ്യും എന്ന് ഞാനും എന്നെ ഇത് ഏൽപ്പിച്ചവരും കരുതുന്നു.." വക്കീൽ വീണ്ടും ഗൗരവത്തിലായി. കാശി അയാളെ നോക്കി മുഖം ചുളിച്ചു. "കയറിക്കോ.." ഒന്ന് കൂടി അയാളത് പറയുമ്പോൾ ഒരു നിമിഷം കൂടി ചിന്തിച്ചു നിന്ന ശേഷം കാശിയാ കാറിലേക്ക് കയറി. ഗൂഢമായൊരു ചിരിയോടെ.. ഒന്ന് കൂടി സ്റ്റേഷന് നേരെ നോക്കി വക്കീൽ ചെന്നാ കാറിന്റെ ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലേക്ക് കയറിയിരുന്നു. അത്യാവശ്യം സ്പീഡിൽ തന്നെ അതവിടെ നിന്നും ഓടിച്ചു പോകുകയും ചെയ്തു.. 💥💥 കണ്ണീർ ഇറ്റ് വീണിട്ടവൾക്ക് ഫോണിൽ നിന്നുമാ ഫോട്ടോ നേരെ കാണുന്നില്ല. പക്ഷേ കണ്ണിമാ വെട്ടാതെ അവളത് നോക്കിയിരുന്നു. ഏറെ നേരമായി ആ ഇരുപ്പ് തുടരുന്നു.. ഫോൺ സ്‌ക്രീനിൽ വലുതാക്കി.. ചിരിച്ചു നിൽക്കുന്ന കാശിയുടെ ഫോട്ടോ. അതിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ വീണ്ടും വീണ്ടും താൻ തോറ്റു പോകുമെന്നവൾക്ക് തോന്നി. നോക്കി കൊണ്ടിരിക്കെ കണ്ണും മനസ്സും ഒരുപോലെ നീറി പുകഞ്ഞു.. ഇങ്ങനൊന്നും ഞാനൊരിക്കലും കരുതിയില്ലല്ലോ.. എന്നോട് ഇങ്ങനൊക്കെ തന്നെ നടക്കുമെന്നും നിന്റെച്ചന് നീ കാണാത്തൊരു മുഖമുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോഴും ഇങ്ങനൊന്നും ഞാൻ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നില്ലല്ലോ.. അത് കൊണ്ടല്ലേ ഞാനിത്ര മാത്രം നെഞ്ചിൽ ആഴ്ത്തി വെച്ചത്. അവന്റെ ഫോട്ടോയിൽ കൈ കൊണ്ട് തലോടി അവൾ പരിഭവം പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കെ തന്നെയാണ് അശോകൻ കാർത്തുവിന്റെ മുറിയിലേക്ക് കയറി വന്നതും. ഫോൺ മാറ്റി പിടിക്കുകയോ ആ ഫോട്ടോ മറച്ചു പിടിക്കുകയോ ഒന്നും ചെയ്യാതെ അവളയാളെ മരവിപ്പോടെ നോക്കി. തനിക്കൊട്ടും പരിചിതമല്ലാത്തൊരു മനുഷ്യൻ.. അശോകനെ നോക്കുമ്പോൾ അവൾക്കപ്പോൾ അങ്ങനെയാണ് തോന്നിയത്. ആ നെഞ്ചിൽ ചേർന്ന് നിൽക്കുമ്പോൾ മാത്രം താൻ പൂർണ്ണമാവൂ എന്നൊരു വിശ്വാസത്തിൽ നിന്നും അവളെത്ര വേഗത്തിലാണ് അങ്ങനൊരു അപരിചിതഭാവത്തിലേക്ക് എത്തി പെട്ടത്.. അശോകനും കണ്ടിരുന്നു ഫോണിലാ ചിത്രം. എങ്കിലും അതിനെ കുറിച്ചയാൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.. ചോദിച്ചില്ല.. "ഭക്ഷണം കഴിക്കാതെ മുറിയിലിരുന്നാൽ എന്റെ തീരുമാനം മാറുമെന്ന് നീ കരതുന്നുണ്ടോ.." പരിഹാസമാണത്. "ഞാൻ മരിച്ചാൽ പോലും അച്ഛനത് മാറ്റാൻ പോണില്ലെന്ന് എന്നോളം ആർക്കറിയാം.." അയാളെ നോക്കാതെ തന്നെ കാർത്തു ഉത്തരം പറഞ്ഞു. അവളുടെ കണ്ണുകളപ്പോഴും അവന്റെ ഫോട്ടോയിലാണ്. "ഇപ്പൊ എന്നോടിത്തിരി നീരസമൊക്കെ നിനക്ക് തോന്നും. പക്ഷേ ഭാവിയിൽ നിനക്ക് തന്നെ ബോധ്യം വരും.. എന്റെയീ തീരുമാനം എത്ര... നല്ലതായിരുന്നു എന്ന്.. നിന്റെ നന്മക്ക്.." "ഇനിയും എന്റെയാ നന്മയെ കുറിച്ച് പറയല്ലേ.. എനിക്കത് കേൾക്കുമ്പോ എന്തോ പോലെ തോന്നുവാ..പ്ലീസ്.." കാർത്തു അശോകനെ നോക്കി മുഖം ചുളിച്ചു. "മക്കളുടെ പ്രണയം എതിർക്കാൻ നിങ്ങൾ പേരൻസ് കണ്ട് പിടിച്ചൊരു മുദ്രവാക്യമല്ലേ അത്. സത്യത്തിൽ അതിൽ എന്തെങ്കിലും സത്യമുണ്ടോ.. നിങ്ങൾ കൊടുത്ത വാക്കുകൾ.. നിങ്ങളുടെ അഭിമാനം.. ആഗ്രഹം.. ഇതൊക്കെ സേവ് ചെയ്യാൻ നിങ്ങൾ കണ്ട് പിടിച്ചൊരു സൂത്രം. അതിൽ കൂടുതൽ ഡക്കറേഷനൊന്നും അതിന് കൊടുക്കേണ്ട കാര്യമില്ല.." കടുപ്പത്തിൽ അത്രയൊക്കെ പറഞ്ഞെങ്കിലും കാർത്തുവിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തന്നെയാണ്.. നോട്ടം അവന്റെയാ ഫോട്ടോയിലും.. അശോകന് അതൊക്കെ കാണുമ്പോൾ വല്ലാത്ത ദേഷ്യം വരുന്നുണ്ട്. എങ്കിലും കൂടുതൽ പ്രശ്നമൊന്നും ഉണ്ടാക്കേണ്ട എന്ന് കരുതി അയാളത് അടക്കി പിടിച്ചു. "അതിനെ കുറിച്ചൊക്കെ നമ്മുക്ക് പിന്നെ സംസാരിക്കാം.. നീയിപ്പോ എഴുന്നേറ്റു വന്നിട്ട് വല്ലതും കഴിക്ക് കുഞ്ഞാറ്റെ.. ഇന്നലെയും നീയൊന്നും കഴിച്ചില്ല. നിന്റമ്മ അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ടാ അവിടെ കരച്ചിൽ.." അത് പറഞ്ഞ അശോകന് നേരെ കണ്ണ് നിറച്ചു കൊണ്ടാണ് കാർത്തു നോക്കിയത്. "എന്നോടുള്ള പോലെ.. എന്തെങ്കിലും കാര്യം കാണാൻ വേണ്ടിയോ വാക്ക് പാലിക്കാൻ വേണ്ടിയോ ആണോ അച്ഛാ.. അമ്മയോടും ഈ കാണിക്കുന്ന സ്നേഹം.. " കാർത്തു അയാളെ നോക്കി. അശോകൻ അവളെ നോക്കാതെ മുഖം തിരിച്ചു.. "ഞാനും കരയുന്നത് അച്ഛന് സഹിക്കാൻ പറ്റില്ലായിരുന്നു.. എന്റെ വേദനയും അച്ഛന് സങ്കടമായിരുന്നു.. എന്നിട്ടിപ്പോ.. ഞാൻ ഇത്രേം.. അത് കൊണ്ട് ചോദിച്ചു പോയതാ ഞാൻ.." ഇടറി പൊട്ടി കൊണ്ടുള്ള ആ വാക്കുകൾ. "നീ എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും.. ചെയ്താലും കാശി നാഥനുമായുള്ള നിന്റെ ഇഷ്ടം.. അത് നടക്കാൻ പോണില്ല.. ഒരുപാട് വട്ടം നിന്നോട് ഞാനത് പറഞ്ഞതാണ്.. ഇപ്പഴും.. ഇനി എപ്പഴും എനിക്കത് തന്നെയേ പറയാനുള്ളൂ.. അത് കൊണ്ട് വിശക്കുമ്പോൾ വന്നു കഴിക്ക്.. ഇന്നേക്ക് നാലാം നാൾ നീയും മഹിയുമായുള്ള കല്യാണം നടക്കും.. നടത്തും ഞാൻ. അതിലൊരു മാറ്റവും വരാൻ പോണില്ല.. അതിന് വേണ്ടി നീയിനി കൂടുതലൊന്നും പറയാനും നിൽക്കണ്ട.. ഓർത്തോ.. അവനിപ്പോഴും സ്റ്റേഷനിൽ തന്നെയാണ്.. ആ കുരുക്ക് മുറുക്കണോ അഴിക്കണോ എന്നൊക്കെ ഇപ്പോഴും എന്റെ തീരുമാനം തന്നെയാണ്. അതോർത്തോ " അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ടയാൾ വന്നത് പോലെ അവളെ രൂക്ഷമായൊന്ന് കൂടി നോക്കിയിട്ട് തിരിച്ചിറങ്ങി പോയി.. നാലാം നാൾ.. ആ വാക്കുകൾ മാത്രം അവൾക്കുള്ളിൽ തിളച്ചു മറിഞ്ഞു. വിരലുകൾ വീണ്ടും പ്രണയത്തോടെ അവന്റെ ഫോട്ടോയിൽ തഴുകി.. തുടരും.. ചെക്കനിറങ്ങി ഗയ്‌സ്.. ഇന്നാലും അതിപ്പോ ആരായിരിക്കും ന്നാ ഇനിക്ക്.. ആ വക്കീലേ... യ് 😁 റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോണേ. സ്നേഹത്തോടെ jif💥 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - നീലാംബരം..... 🔻 ഭാഗം _25 ✍️ രചന - Aysha akbar ഇറങ്ങിയപ്പോൾ തന്നേ നീലാംബരം എന്നെഴുതിയ ആ വലിയ ബോർഡിലേക്കായിരുന്നു അവന്റെ കണ്ണുകൾ പതിച്ചത്....... നെഞ്ചിലെന്തോ ഒന്ന് കൊളുത്തി വലിച്ചത് അവനറിഞ്ഞു...... എല്ലാവരും സുഖമായിരിക്കുന്നോ.... ഇരു വശങ്ങളിലായി പൂത്തു നിൽക്കുന്ന നീലാംബര പ്പൂക്കൾ ക്കിടയിലൂടെ അകത്തേക്ക് നടക്കും വഴി തന്റെ കൂടെയുള്ള പല പ്രയാക്കാരോടായി അവനത് ചോദിക്കുമ്പോൾ സ്വന്തമായ ആൾ സുഖമന്ന്വേഷിക്കാൻ വന്നതിന്റെ സന്തോഷം ഒരോ കണ്ണുകളിലും പറ്റി പിടിച്ചിരുന്നു....... അവനെ കണ്ടെന്ന വണ്ണം ഓഫീസെന്ന് തോന്നിക്കുന്ന ആ മുറിയിൽ നിന്നും ജമീലക്ക ഓടി വന്നു.. പുഞ്ചിരിയോടെ അവനെ അകത്തേക്ക് ക്ഷണിച്ചു..... അവിടുത്തെ ഓരോ കാര്യങ്ങളും ചോദിച്ചറിഞ്ഞു വേണ്ട നിർദ്ദേശങ്ങൾ കൊടുക്കുമ്പോഴും അവനെ ചുറ്റിപ്പറ്റി യൊരു നീലാംബരത്തി ന്റെ ഗന്ധം പരന്നിരുന്നു..... അൽപ നേരം സംസാരിച് കഴിഞ്ഞ് ജമീലക്ക ആ മുറിയുടെ വാതിലടച്ചു പുറത്തേക്കിറങ്ങി .... അതൊരു പതിവാണ്...... എല്ലാ തിരക്കുകളിൽ നിന്നും താനോടി വന്ന് അൽപ സമയം ഇവിടെയിങ്ങനെ യിരിക്കും..... തുറന്നിട്ട ജന വാതിലിലൂടെ നീലാംബര പ്പൂക്കൾ കാണും.... ഇളം കാറ്റ് വീശുമ്പോൾ തന്റെ കൂടെയുള്ള ആ ഒരുവളുടെ സാമീപ്യമറിയും...... ഇത്... അവളുടെ സ്വപ്നമായിരുന്നു... ആ വീടിന്റെ അഴുകിയ ചുമരുകൾക്കുള്ളിൽ നിന്ന് എല്ലാവരെയും രക്ഷിക്കണമായിരുന്നവൾക്ക്....... അതൊരിക്കലും എളുപ്പമായിരുന്നില്ല.. ഒരുപാട് പരിശ്രമങ്ങൾക്കൊടുവിൽ നേടിയെടുത്തതാണ്..... അത് കൊണ്ട് തന്നേ ഇന്നിവിടെയിരിക്കുമ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു ആശ്വാസമുണ്ട്........ ആഗ്രഹിച്ചത് നേടി എടുത്തവന്റെ സംതൃപ്തിയുണ്ട്..... ആനന്ദത്തോടെയെന്ന വണ്ണം ഒരു കുഞ്ഞിളം കാറ്റ് തന്നെ പൊതിയുന്നുണ്ട്.... അവളുടെ സ്വപ്നത്തിലേക്കുള്ള ഒരു നിയോഗമായിരുന്നു താനെന്ന തിരിച്ചറിവുണ്ട്..... ഒരു വിഭാഗത്തിന്റെ വിമോചനത്തിലേക്കുള്ള വഴിയായിരുന്നതെന്ന ബോധ്യമുണ്ട്..... അവനല്പ നേരം കൂടി അങ്ങനെ കണ്ണടച്ചിരുന്നു...... അവളെയും അവളുടെ ഓർമകളെയും അത്ര പെട്ടെന്ന് തനിക്ക് മറന്നു കളയാനാവില്ലെങ്കിൽ കൂടി ഇപ്പോഴവളെ താനോർക്കുന്നത് ഒരു വിഭാഗത്തിന് വേണ്ടി തനിക്ക് മുമ്പിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടതായിട്ടാണ്.... ഒരിക്കൽ പോലും അവൾ സ്വന്തത്തെ കുറിച് പറഞ്ഞിട്ടില്ല.... എന്തിന്.... അവളുടെ രോഗത്തെ കുറിച് പോലും പറഞ്ഞിട്ടില്ല.... പറഞ്ഞത് മുഴുവൻ രക്ഷപ്പെടേണ്ട സന്തോഷം അറിയേണ്ട കുറച്ചു സ്ത്രീകളെ പറ്റി യായിരുന്നു... അത് കൊണ്ട് തന്നേ ഇവിടെ വന്നിങ്ങനെ യിരിക്കുമ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു സംതൃപ്തി തോന്നാറുണ്ട്.... അവൻ ഇരുന്നിടത്ത് നിന്നോന്നെഴുന്നേറ്റു..... ആ വരാന്തയിലൂടെ ഓരോരുത്തരിലേക്കും അവനെത്തി..... അവർക്ക് സ്വന്തമായി ഒരു വരുമാനം കൂടി അവൻ ശെരിയാക്കിയിട്ടുണ്ട്..... അവരുണ്ടാക്കുന്ന അച്ഛാറുകൾ പലഹാരങ്ങൾ തുടങ്ങിയവയെല്ലാം അവരുണ്ടാക്കി വിൽക്കുന്നുണ്ട്..... ആത്മാഭിമാനത്തോടെ അന്തസ്സോടെ അവരോരുത്തരും ജീവിക്കുന്നുണ്ട്.... അതിന്റെ കാര്യങ്ങളെല്ലാം അവനൊന്നു ചോദിച്ചറിഞ്ഞു..... പഴയ ആളുകൾക്ക് പുറമെ ആരോരുമില്ലാത്ത നിസ്സഹായരായ പുതിയ ആളുകളും അവർക്കിടയിലേക്ക് വന്ന് അതൊരു വലിയ കുടുംബ മായി മാറിയിട്ടുണ്ട്.... എല്ലാത്തിനെയും വളരേ ഭംഗി യായി ജമീലക്ക കൊണ്ട് നടക്കുന്നുമുണ്ട്..... തന്നേ യാത്രയാക്കാൻ നിൽക്കുന്ന ഓരോ കണ്ണുകളിലുമുള്ള തിളക്കം കാണുമ്പോൾ താനറിയുന്നുണ്ട് തന്നിൽ ഏൽപ്പിച്ചിരുന്ന ധൗത്യം.... ആ നിയോഗ മായിരുന്നു തന്നേ അവളിലേക്കെത്തിച്ചത്.... ഇനിയും...... ഇങ്ങനെ തനിച്ചു കഴിയണോ...... ഒരു വിവാഹത്തെ കുറിച് ചിന്തിച്ചു കൂടെ...... അവളും...ആഗ്രഹിച്ചത് അതായിരുന്നില്ലെ...... ജമീലക്ക അത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവൻ പതിഞ്ഞൊന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു..... നോക്കാം..... അവളെ മനസ്സ് ചുമന്ന ആ സ്ഥാനത്തോളം ഒരാളെത്തട്ടെ..... അപ്പൊ നോക്കാം..... ചെറു ചിരിയോടെ അതും പറഞ്ഞു ജമീലക്കയുടെ തോളിലൊന്ന് തട്ടി അവൻ കാറിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ അതൊരിക്കലും സാധ്യമല്ലെന്ന് അവനു തന്നേ അറിയാമായിരുന്നു...... അവൾ പോയെന്നറിഞ്ഞ ശേഷം എനിക്ക് തരാമെന്ന് പറഞ്ഞവൾ ജമീലക്കയുടെ കയ്യിലൊരു കത്തേൽപ്പിച്ചിരുന്നു.... എന്നിലേ എന്നേ പൂർണമാക്കിയവനു...... ഹൃദയം കൊണ്ടൊരുവൾ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടെന്ന് മരിക്കും മുമ്പേ ഓർമിപ്പിച്ചവന്... മറന്നു പോയ പുഞ്ചിരിയെ തിരി കത്തിച്ചവന്..... ഞാൻ നിന്നിൽ നിന്നകന്ന് പോകുന്നില്ല....... എന്നേ ഓർത്തൊരിക്കലും തനിച്ചാവരുത്..... എന്റെ സന്തോഷത്തെ തിരയുന്ന നേരം നിന്നേ കുറിച്ചോർക്കാത്ത വിധം സ്വാർത്ഥ യായി പ്പോയൊരുവളാണ് ഞാൻ.... നിന്റെ യുള്ളിലെ എനിക്ക് മരണമില്ലെന് എനിക്കറിയാം..... അത് കൊണ്ട് തന്നെ നീയുള്ള ഭൂമി വിട്ടെനിക്ക് പോകാൻ കഴിയില്ല...... തനിച്ചാവരുത്..... ഞാൻ നിനക്കായി മറ്റൊരാളാലൂടെ തീർച്ചയായും പുനർജനിക്കും.... നീയെന്നെ തിരഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരിക്കണം.... നിന്റെ സ്വന്ത മാക്കണം.... എനിക്കിനിയും ജീവിക്കണം നിന്റെ മാത്രം നീലാംബരിയായി...... ഓർത്തതും അവൻ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കെ ചിമ്മി..... ഓർമ്മകൾക്കെന്ത്‌ ഭാരമാണെന്നോ..... ഇന്നും താൻ തിരയുന്നുണ്ടവളെ... അവൾ പറഞ്ഞത് പോലെ തന്റേതാവാൻ അവൾ പുനർജനിച്ചെങ്കിലോ.... അവൾ പോയി കഴിഞ്ഞും അവളുടെ ഓർമകളിൽ താൻ കുരുങ്ങി കിടക്കുമെന്ന് അവൾക്കറിയുമായിരിക്കാം.... അതിൽ നിന്ന് പുറത്ത് കൊണ്ട് വരാൻ വേണ്ടിയാവും അവളങ്ങനെ പറഞ്ഞതെന്ന് തനിക്കറിയാം...... അങ്ങനെ പറഞ്ഞത് കൊണ്ട് മാത്രം താനാരെയോ തിരയാറുണ്ട്..... അല്ലെങ്കിൽ മറ്റൊരാളെ കുറിച് ഓർക്കുക പോലും ചെയ്യാത്ത വിധം നെഞ്ച് കനപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്..... പോകുമ്പോൾ പോലുമൊരു പക്ഷെ താൻ തനിച്ചാവുമെന്ന ഭയം അവൾക്കുണ്ടായിരിക്കാം...... തന്നോടൊന്നും തുറന്ന് പറയാതെ അവളുടെ സന്തോഷത്തിനു വേണ്ടി തന്നേ കബളിപ്പിച്ചതെന്ന കുറ്റ ബോധമുണ്ടായിരിക്കാം.... എന്ത് തന്നെയായാലും തനിക്കവളെ വെറുക്കാൻ കഴിയില്ല...... അവളെ ആരിലും തനിക്ക് കാണാനും കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല... ഇനി കഴിയുകയുമില്ലായിരിക്കാം......... ഓർമ ച്ചരടുകളിൽ അവനൊരു നിമിഷം കുരുങ്ങി നിന്നു...... വർഷങ്ങൾക്ക് എത്ര വേഗതയാണെങ്കിലും ഓരോ നിമിഷങ്ങളും തനിക്ക് വല്ലാതെ ഇഴയുന്നത് പോലെയാണ് തോന്നുന്നത്.... നാട്ടിലേക്ക് പോയിട്ടിപ്പോ വർഷങ്ങളായി കാണും.... പോകാൻ തോന്നാറില്ലെന്നതാണ് ശെരി ...... അമ്മ വിളിച്ചു കരയുകയും പറയുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടെങ്കിലും അവളുടെ ഓർമകളുള്ള ഇവിടം വിട്ട് പോകാനെന്തോ വല്ലാത്ത പ്രയാസമാണ്..... രണ്ട് ദിവസമായി അമ്മ ശ്വാസം മുട്ട് കൂടി ആശുപത്രി യിലായിരുന്നു..... ഇനിയും ചെന്നില്ലെങ്കിൽ ശവം കാണാൻ പോലും ചെല്ലരുതെന്നാ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്..... പോകാതിരിക്കുന്നതെങ്ങനെ...... പോകാനാണെങ്കിൽ മനസ്സിനൊട്ടും ആഗ്രഹമില്ല താനും .... സർ.. ഇന്നും മൂന്ന് പ്രൊപോസൽസ് വന്നിട്ടുണ്ട്..... ഫസ്റ്റ് വൺ.....പി കെ ഗ്രൂപ്പ്‌ സിന്റെ എം ഡി സതീഷ് അയ്യരുടെ മകളാണ്..... വക്കീലാണ്....... പിന്നേ മുൻ ആഭ്യന്തര മന്ത്രി പ്രകാശ് രാജിന്റെ മകൾ..... ജേർണലിസ്റ്റാണ്.... പിന്നേ നമ്മുടെ സീനിയർ അഡ്വക്കേറ്റ് ചാക്കോ സാറിന്റെ മകൾ.... ഡോക്ടറാണ്..... അസിസ്റ്റന്റ് റിജിൻ പിറകിൽ നിന്നത് പറയുമ്പോഴും അവനേതോ ഫയലിലൂടെ കണ്ണോടിക്കുകയാണ്.... ഇത് പതിവാണ്.... ദിവസവും മൂന്നോ നാലോ അഞ്ചോ വരും..... അവിവാഹിതനായ മിടുക്കനായ ഐ എ എസ് കാരന് വേണ്ടി പലരും ക്യു ആണ്..... ഇതിനോടകം തന്നേ തന്നേ കുറിച് നല്ലൊരു ഇമേജ് നാട്ടിലുണ്ട്.... പലർക്കും താനൊരു റോൾ മോഡലാണ്..... പക്ഷെ തന്റെ മനസ്സിപ്പോഴും നീലാംബര പൂക്കളുടെ ഗന്ധത്തിലാണെന്ന് എങ്ങനെ പറയും താനവരോട്. റിജിന്റെ വാക്കുകളിലേക്കെന്ന പോൽ കയ്യിലിരിക്കുന്ന ഫയലിലേക്കും ശ്രദ്ധിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലായിരുന്നവന്...... അമ്മ യുടെ വാക്കുകളാണ് മനസ്സിൽ മുഴുവൻ... പൂവരഷും ചാമ്പയും .... പൂത്തു നിൽക്കുന്ന റോസാ ചെടികളുമെല്ലം കണ്ണിൽ തെളിഞ്ഞു... ഒപ്പം മറ്റു പലതും...... അവനൊന്നു ദീർഘമായി നിശ്വസിച്ചു........ ഇപ്പോ പോയില്ലെങ്കിൽ പിന്നേ ഇനി പെട്ടെന്നൊന്നും പോകാൻ കഴിഞ്ഞെന്നു വരില്ല..... എടൊ..... ഞാൻ.... ഞാൻ നാട്ടിലൊന്നു പോയി വന്നാലോ...... അഭിയത് ചോദിച്ചതും പോകാൻ തുടങ്ങിയിരുന്ന റിജി നൊന്ന് നിന്നു...... വൈ നോട് സർ...... അവന്റെ മുഖമേറേ തെളിഞ്ഞു കാണാം..... ലീവിന് അപ്ലൈ ചെയ്യട്ടെ...... അതിനനുസരിച്ചു ടിക്കറ്റ് റിസേർവ് ചെയ്യാം... അവനേറെ ഉത്സാഹത്തോടെ അത് പറയുമ്പോൾ അഭിയവനെ നോക്കി.... വേണ്ട വേണ്ട....റിസേർവൊന്നും ചെയ്യേണ്ട....ജനറൽ കമ്പാർട്ട്മെന്റ് മതി...... കളക്ടറുടെ വേഷമെല്ലാം ഇവിടെ വെച്ചാ പഴയ അഭിയായി എനിക്കവിടെ പോകണം....... അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ടവൻ കസേരയിലേക്ക് ചാരി കിടന്നു..... കണ്ണുകൾ വെറുതെ ഒന്ന് ചിമ്മി..... വെറുതെ ഒന്ന് ചിമ്മുമ്പോൾ പോലും ഹൃദയത്തിൽ അവളെന്ന ഓർമകളുടെ ഭാരമാണ്..... എല്ലാം ഇന്നലെ കഴിഞ്ഞത് പോലെ.... ചിലരുടെ മുഖം കാണാൻ പോലും ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.... അപ്പോഴും ഉള്ളിൽ നോവ് തീർക്കുന്നവർ ബാക്കിയാണല്ലോ അവിടെ..... എന്തായാലും പോകാൻ തന്നേ തീരുമാനിച്ചു..... പിന്നീടെല്ലാം പെട്ടെന്ന് തന്നെയായിരുന്നു..... പോകേണ്ടത് മുതൽ ഉള്ളിൽ കുമിഞ്ഞൊരു ഭാരമുണ്ട്..... നീലാംബരത്തിൽ ചെന്നിരുന്നപ്പോൾ അല്പം ആശ്വാസം തോന്നി..... അവിടെയുള്ള വരോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ താനവളുടെ സ്വപ്നങ്ങളെ സഫലമാക്കിയെന്ന ആശ്വാസമാണ് മുന്തി നിൽക്കുന്നത്....... നാട്ടിലേക്ക് പോകുന്ന കാര്യം ജമീലക്കയോട് പറഞ്ഞവിടെ നിന്ന് തിരിച്ചു......... ബാക്കിയുള്ള അവിടെത്തെയും അല്ലാത്തതുമായ എല്ലാ കാര്യങ്ങൾക്കും വേണ്ട നിർദ്ദേശം നൽകി.... പുലർച്ചെ തന്നേ അവൻ പുറപ്പെട്ടു...... ട്രെയിനിൽ കയറിയിരിക്കുമ്പോൾ മനസ്സ് കൊണ്ട് അവനാ പഴയ അഭി തന്നെയായിരുന്നു....... പക്ഷെ പുറത്തിപ്പോഴും ഗൗരവക്കാരനായ ആ കളക്ടർ സാറാണ്....... നിറഞ്ഞു ചിരിക്കുന്ന നിഷ്കളങ്കനായ അഭിയെ എവിടെയോ കൈ മോശം വന്നത് പോലെ..... ആ യാത്ര അവനെ എന്തൊക്കെയോ ഓർമിപ്പിച്ചു...... എതിരെയുള്ള സീറ്റിൽ നീല സാരി ചുറ്റിയൊരുത്തി യിരിക്കുന്നത് അവൻ അക ക്കണ്ണിൽ കണ്ടു.... തന്റെ അരികിലേക്ക് അണഞ്ഞിരിക്കുന്ന ആനന്ദിയും നെഞ്ചിൽ നിറഞ്ഞു..... ആനന്ദിയെ ഓർത്തപ്പോൾ മാത്രം വേഗം വീട്ടിലേക്കെത്താൻ തോന്നി പ്പോയവന്.... അവൻ വീണ്ടും എം ടി യുടെ മഞ് തുറന്നു...... പുറത്ത് നിന്നും വരുന്ന കാറ്റിൽ അവന്റെ മുടിയിഴകൾ പാറി പ്പറന്നു...... അവന്നപ്പോഴും ആദ്യമായി വായിക്കുന്നവന്റെ ഭാവത്തിൽ ആ ഏടുകൾ മറിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്...... തിരക്ക് കുറഞ്ഞ ആ കമ്പാർട്ട് മെന്റ് അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു സമാധാനം നൽകി..... ഓർമകളെ പേറി ആ ട്രെയിനിനൊപ്പം അവനും നീങ്ങി..... അല്പ ദൂരം കടന്നപ്പോൾ എതിർ സീറ്റിലേക്ക് ആരോ വന്നിരുന്നെന്ന് തോന്നിയതും പുറത്തേക്ക് മിഴികൾ പായിച്ചിരുന്നവൻ പെട്ടെന്നൊന്നു തിരിഞ്ഞിരുന്നു..... ആദ്യം അവന്റെ കണ്ണുകൾ പതിഞ്ഞത് മുഷിഞ്ഞ ആ നീല സാരിയിലേക്കായിരുന്നു.... അവനാകെ തറഞ്ഞു പോയി..... തല അല്പം താഴ്ത്തി ശ്വാസം ആഞ്ഞു വലിച്ചെടുക്കുന്നവളുടെ മുഖം അവന്റെ ഹൃദയം തിരഞ്ഞു........ അവളുടെ ദേഹത്തെ പൊതിഞ്ഞെന്ന വണ്ണം നീളൻ മുടിയിഴകൾ പരന്ന് കിടക്കുന്നുണ്ട്...... അതിലവനെവിടെയോ നീലാംബര പൂക്കളെ തിരഞ്ഞു.... എന്നാൽ ആ മുടിയിഴകൾ ശൂന്യ മായിരുന്നു..... കിതക്കുന്ന അവളെ നോക്കി അവനങ്ങനെ യിരിക്കുകയാണ്.... പെട്ടെന്ന് അവളൊന്നു മുഖമുയർത്തി..... ഇളം വെളുത്ത ഭംഗിയുള്ള ഒരു മുഖം...... ഉയർന്ന മൂക്കിൻ തുമ്പിൽ തിളങ്ങുന്ന ഒരു നീല ക്കൽ മൂക്കുത്തി.... വരച്ചു വെച്ചത് പോലെയുള്ള ചുണ്ടുകൾ .... നിഷ്കളങ്കമായ ആ മുഖത്ത് നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ദയനീയത ക്ക് ഭയത്തിന്റെ കൂട്ടുണ്ടായിരുന്നു..... ആരെയോ ഭയക്കുന്നെന്ന വണ്ണം അവളുടെ ഹൃദയം മിടിക്കുന്നത് അവനു കേൾക്കാമായിരുന്നു..... (തുടരും) Aysha Akbar #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

12 साल विश्वास के, विकास के, जनकल्याण के #12 साल विश्वास के, विकास के, जनकल्याण के

#🧟 പ്രേതകഥകൾ! 😲 #📔 കഥ #📙 നോവൽ