📔 കഥ

#📙 നോവൽ - മുറ ചെറുക്കൻ.. 🔻 ഭാഗം _75 ✍️ രചന - Aysha akbar പുറത്ത് നിന്നുള്ള ശബ്ദങ്ങളിലേക്ക് എത്തി നോക്കുക രവിക്ക് ഒരു പതിവായി മാറിയിരുന്നു...... അവനെ കാണുമ്പോൾ മനസ്സിൽ നിറയുന്നൊരു സന്തോഷമുണ്ട്....... അതെന്താണെന്ന് അയാൾക്ക് പോലും അറിയുന്നില്ലായിരുന്നു.... എല്ലാവരും അവനെ കൊഞ്ചിക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ അവവനെ വാരിയെടുക്കാൻ തോന്നുന്ന മനസ്സിനെയും അയാൾക് പിടി കിട്ടിയുന്നില്ലായിരുന്നു...... ഇത്ര ദിവസം ഒറ്റപ്പെട്ടു നിന്നതിന്റെയാവാം ഒരുപക്ഷെ........ ഇടുങ്ങി പ്പോയ ആ അന്തരീക്ഷത്തിൽ നിന്നും താൻ പുറത്ത് വന്ന് തുടങ്ങുന്നത് അയാളറിഞ്ഞു........ ചെയ്തതെല്ലാം തെറ്റായിരുന്നു വെന്ന തിരിച്ചറിവാണ് തന്റെ മനസ്സിപ്പോൾ പേറി കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്..... അതിലേറ്റവും വേദനിച്ചത് അവൾ തന്നെയായിരുന്നു... കുഞ്ഞിനെ കൂട്ടി പിടിച്ചിരുന്നു നിഷ്കളങ്കമായി പുഞ്ചിരിക്കുന്ന തന്റെ മകളെ അയാൾ ആദ്യമായി വാത്സല്യത്തോടേ നോക്കി..... അത്രയും സൗകര്യങ്ങൾ ക്കിടയിൽ നിൽക്കുമ്പോഴും അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കാണാത്ത തിളക്കം ഇപ്പോഴുണ്ട്..... സച്ചു വിനോട് അയാൾക്ക് എന്തെന്നില്ലാത്തൊരു ബഹുമാനം തോന്നിയിരുന്നു....... അന്ന് സച്ചു മുറിയിലേക് വരുമ്പോൾ അയാൾ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയിരിക്കുകയാണ്..... അത് കണ്ടതും സച്ചുവിന്റെ ചുണ്ടിലൊരു ചിരി വിരിഞ്ഞു...... അയാളിലെ മാറ്റത്തേ അവൻ വ്യക്തമായി തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു...... അവൻ ഒന്ന് മുരടനക്കിയതും അയാൾ ഒരു ഞെട്ടലോടെ തിരിഞ്ഞു........ അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ പതർച്ച വ്യക്തമായി കാണാം.... എന്തിനാ ഈ വാശിയും ദേഷ്യവും ദുരഭിമാനവും..... അയാളുടെ കഴുത്തിലേക്ക് കിഴി വെക്കുമ്പോഴായിരുന്നു അവനത് ചോദിച്ചത്...... കിടന്നിടത് കിടന്നു അയാൾ ഞെട്ടി.. അവളെ നിങ്ങൾ വേദനിപ്പിച്ചത് കൊണ്ടാണ് എനിക്കും ഇങ്ങനെ ചെയ്യേണ്ടി വന്നത്..... മറിച് അവളെ നിങ്ങൾ അല്പമെങ്കിലും സ്നേഹിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ കരുണ കാട്ടിയിരുന്നെങ്കിൽ ഒരിക്കലും ഇങ്ങനെയൊന്നും സംഭവിക്കുമായിരുന്നില്ല..... സച്ചു അത് പറയുമ്പോൾ കേട്ട് കിടക്കുകയല്ലാതെ അയാൾക്ക് നിവൃത്തി യുണ്ടായിരുന്നില്ല..... പണം കൊടുത്താൽ കിട്ടാത്ത പലതും ഈ ഭൂമിയിലുണ്ട്......... സച്ചു അയാൾക്ക് നേരെ ചാഞ്ഞിരുന്നു അല്പം ശാന്തമായി അത് പറയുമ്പോൾ അയാൾ മുകളിലേക്ക് നോക്കിയങ്ങനെ കിടന്നു..... ഇഷാ..... ഇങ്ങ് വാ..... വാതിൽ പടിയിൽ നിൽക്കുന്ന ഇഷാനിയെ സച്ചു വിളിക്കുമ്പോൾ ഒരു നിമിഷം രവിയൊന്ന് വിറച്ചു പോയിരുന്നു.. അവളുടെ മുഖത്ത് നോക്കാനുള്ള ധൈര്യം തനിക്കില്ലെന്നതാണ് ശെരി... തന്നോട് ഏറ്റ് മുട്ടി ജയിച്ചവളാണവൾ..... അവൾക്ക് മുമ്പിൽ പരാജിതനാണ് താൻ..... അയാൾ നിർവികാരമായി അങ്ങനെ കിടന്നു...... ഇഷാനി പതിയെ മുറിയിലേക് കടന്നു വന്നു....... അവളുടെ കയ്യിലുള്ള കുഞ്ഞിനെ സച്ചു വാങ്ങി.... ഇത് നിങ്ങളുടെ മകളാണ്..... അവള് പ്രസവിച്ച നിങ്ങളുടെ കൂടി രക്തമാണ് ഇത്..... എത്ര പണം കൊടുത്താലാണ് ഇവരോടൊപ്പമുള്ള സന്തോഷം നിങ്ങൾക്ക് വാങ്ങാൻ കഴിയുക...... സച്ചു അല്പം കനത്തിൽ തന്നെയത് ചോദിക്കുമ്പോൾ രവി അവർക്കാർക്കും മുഖം കൊടുക്കാതെ മുകളിലേക്ക് നോക്കി കിടന്നു........ നിങ്ങൾക്ക് മുഖത്ത് നോക്കാനുള്ള പ്രയാസം സത്യമായും ദേഷ്യത്തിൽ നിന്നുള്ളതല്ലെന്ന് എനിക്കുറപ്പാണ്..... മറിച് അത് നിങ്ങളുടെ കുറ്റ ബോധമാണ്..... ഇനിയും നിങ്ങളെ വിട്ട് പോകാൻ മടി കാണിച്ചു നിൽക്കുന്ന ദുരഭിമാനമാണ്...... സച്ചു അതും കൂടി പറഞ്ഞു നിർത്തുമ്പോൾ അയാൾ ജീവനറ്റ ശരീരം പോലങ്ങനെ കിടന്നു...... സച്ചു കുഞ്ഞിനെ പതിയെ അയാൾക്കരികിലൊന്നിരുത്തി... അവൻ ചിരിച്ചു ശബ്ദമുണ്ടാക്കി കൈ കാലിട്ടടിക്കുമ്പോൾ പതിയെ അത് രവിയുടെ ദേഹത്തോന്നുരസി.... അവന് നേരെ തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ അയാൾ സ്വയം അയാളെ പിടിച്ചു നിർത്തി....... കുഞ്ഞിനെ അയാൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കുന്നില്ലെന്ന് കണ്ടതും സച്ചു പതിയെ അവനെയെടുത്തു...... അലിഞ്ഞു തീരാൻ മാത്രം അയാളുടെ ഹൃദയം പാകപ്പെട്ടിട്ടില്ലെന്ന് അവന് തോന്നിയത് കൊണ്ട് തന്നെ പിന്നീടൊന്നും പറയാതെ അവനവരെയും കൂട്ടി പുറത്തേക്ക് നടന്നിരുന്നു...... അവർ പോയ വഴിയേ രവിയൊന്ന് തല ചെരിക്കുമ്പോൾ ആ കണ്ണുകളിൽ നിന്നൊരു തുള്ളി യൂർന്നു കവിളിലൂടെ ഒലിച്ചിറങ്ങി...... 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 രവി കിടക്കുന്ന മുറിയിലേക് ഗോപി കടന്ന് വന്നതും അറിയാതെ ആ കണ്ണുകൾ തമ്മിലൊന്ന് കോർത്തു..... ഗോപി അത് കണ്ടില്ലെന്ന വണ്ണം കയ്യിലെ കവർ മേശ മേൽ വെച്ചു അതിൽ നിന്നും എന്തൊക്കെയോ പച്ച മരുന്നെടുത്തു ചതച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു..... അത് തനിക്കുള്ള മരുന്നാണെന്ന് ഓർക്കും തോറും രവിക്ക് നിറഞ്ഞൊരു പ്രയാസം തോന്നി..... അത് കഴിഞ്ഞ് ഗോപി പുറത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ അയാളുടെ കാലിന് അല്പം ചെരിവുള്ളത് കൂടി കണ്ടതും രവിക്ക് നെഞ്ചിലെന്തോ ഒന്ന് നീറി..... അതേ..... അതിനും കാരണ ക്കാരൻ താൻ തന്നെയാണ്..... ഓർക്കും തോറും അയാൾക്ക് ഹൃദയം മുറിയും പോലെ തോന്നിയിരുന്നു.... എങ്ങോട്ട് നോക്കിയാലും താൻ വേദനിപ്പിച്ചവരാണ്..... അവരാണ് തനിക്ക് വേണ്ടി ശുശ്രൂഷ ചെയ്യുന്നത് ...... ആരുടേയും മുഖത്ത് നോക്കാനുള്ള ധൈര്യമില്ലെന്നത് കൊണ്ട് തന്നെ രവി ആ മുറിയിൽ തന്നെ ഒതുങ്ങി ക്കൂടിയിരുന്നു..... എങ്കിലും ഇടയ്ക്കിടെ അയാളുടെ കണ്ണുകൾ ഉമ്മറത്തു വന്നിരിക്കുന്ന ഇഷാനിയിലേക്കും കുഞ്ഞിലേക്കും പാറി വീണു കൊണ്ടേയിരുന്നു..... ഏകദേശം ഭേദമായി ട്ടുണ്ട്..... തനിക്ക് ഇവിടം വിട്ട് പോകാൻ സമയമായി എന്നയാൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരുന്നു..... എന്നാൽ മനസ്സ് അതിനോട്ടും തയ്യാറായിരുന്നില്ലെന്നതായിരുന്നു ശെരി..... അവിടെ ചെന്നാലും താൻ തനിച്ചാണ്...... തനിക്കൊരു ആവശ്യം വന്നപ്പോൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കാത്ത സൗഹൃദ ങ്ങളെ കണ്ടായിരുന്നു താൻ അഹങ്കരിച്ചിരുന്നത്.... എല്ലാം മായയാണ്... ആർക്കും ആത്മാർഥത യില്ല...... അതുണ്ടായിരുന്നവരെ താനായി നഷ്ടപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു..... ഇപ്പൊ തന്റെ കാലിനടിയിൽ ശൂന്യമാണ്.... ഇവിടെ കയ്യെത്തും ദൂരത്തിൽ ആരൊക്കെയോ ഉണ്ടെന്ന തോന്നലിലെങ്കിലും തനിക്ക് ആശ്വസിക്കാമായിരുന്നു...... തന്റെ രോഗം ഇത്ര പെട്ടെന്ന് ഭേദമാകേണ്ടി യിരുന്നില്ലെന്ന് വരെ ചിന്തിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നയാൾ..... കാരണം പ്രപഞ്ച ത്തിൽ ഒറ്റപ്പെടലിനോളം ഒരു മനുഷ്യനെ തളർത്താൻ കഴിയുന്ന മറ്റൊന്നില്ലെന്നതാണ് സത്യം...... 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 അന്നൊരു മഴയുള്ള ദിവസമായിരുന്നു...... വലിയ വലിയ തുള്ളികൾ ശബ്ദമുണ്ടാക്കി ഓട്ടിൻ പുറത്തേക്ക് വന്നു വീണു കൊണ്ടിരുന്നു..... രവി എപ്പോഴത്തെയും പോലെ ജനലിലൂടെ മുറ്റത്തേക്കും ഉമ്മറത്തേക്കും നോക്കി യിരുന്നു....... കരിയിലകൾക്കൊപ്പം മഞ്ഞ നിറത്തിലുള്ള ചെളി വെള്ളം മുറ്റം കടന്ന് വയലിലേക്ക് ഒലിച്ചു പോകുന്നത് നോക്കിയയാളങ്ങനെ നിന്നു.... എങ്ങും മണ്ണിന്റെ ഗന്ധമുണ്ട്....... അപ്പോഴാണ് ഉമ്മറത്തു നിന്ന് മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങുന്ന ആ പടിയിലേക്ക് മുട്ട് കുത്തി വന്ന കുഞ്ഞിനെ രവി കാണുന്നത്..... അവിടെയെങ്ങും ആരുമില്ല താനും....... അയാളുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടി....... രണ്ട് സ്റ്റെപ്പുണ്ട് താഴേക്ക്.... ഒന്ന് കൂടി മുന്നോട്ട് വന്നാൽ അവൻ താഴെ വീഴുമെന്നുറപ്പാണ്...... ശബ്ദമുണ്ടാക്കി ആരെയെങ്കിലും വിളിക്കാനാണ് രവിക്ക് ആദ്യം തോന്നിയത്..... കാരണം വരാന്തയുടെ ഈ തലക്കൽ നിന്നും താൻ നടന്നെത്തുമ്പോഴേക്കും അവൻ വീഴുമോയെന്ന പേടിയാണ് ഉള്ളു നിറയെ.... പക്ഷെ മഴയുടെ തിമർപ്പിൽ തന്റെ ശബ്ദം ഒന്നുമല്ലാതായി തീരുകയേ ചെയ്യുമെന്നും അയാൾക്കറിയാമായിരുന്നു...... അയാൾ യാന്ത്രികമായി തന്നെ അവനടുത്തേക്ക് ചുവടുകൾ വെച്ചു....... നടക്കുകയായിരുന്നില്ല പകരം ഓടുകയായിരുന്നു.... മുട്ട് കുത്തി താഴേക്ക് വീഴാൻ നിൽക്കുന്ന അവനെ ഓടി ചെന്നയാൾ വാരിയെടുത്ത് കൊണ്ട് നെഞ്ചിലേക്ക് ചേർത്തിരുന്നു...... രക്തത്തെ തിരിച്ചറിഞ്ഞെന്ന വണ്ണം അവൻ മോണ കാട്ടിയൊന്ന് ചിരിച്ചു...... അയാളുടെ ദേഷ്യവും വാശിയും ദുരഭിമാനവുമെല്ലാം ആ ചിരിയിൽ അലിഞ്ഞു പോയിരുന്നു...... പുറത്ത് പെയ്യുന്ന മഴയോടൊപ്പം അയാളുടെ മിഴികളും മത്സരിച്ചു പെയ്തു....... കുഞ്ഞിനെ നോക്കി വന്ന മീനുവും ഇഷാനിയും പെട്ടെന്ന് ഈ കാഴ്ച കണ്ടോന്ന് അമ്പരന്നിരുന്നു....... ഇഷാനി സന്തോഷം കൊണ്ടും അത്ഭുതം കൊണ്ടും തറഞ്ഞു നിൽക്കുകയാണ്..... മീനു വേഗം അകത്തേക്കൊടി എല്ലാവരെയും വിളിച്ചു കൊണ്ട് വന്നു..... അപ്പോഴും രവി ഒന്നുമറിയാതെ കുഞ്ഞിനെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു നിൽക്കുകയാണ്..... മീനുവിനോടൊപ്പം വന്ന എല്ലാവരും ഈ കാഴ്ച കണ്ട് സന്തോഷത്താൽ മതി മറന്നു..... സച്ചു നോക്കിയത് ഇഷാനിയിലേക്കാണ്.... അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിറഞ്ഞു നിന്ന കണ്ണ് നീരിന് ഈ ജന്മത്തെ മുഴുവൻ സന്തോഷത്തിന്റെ തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു..... ഒരു നിമിഷം രവിയൊന്ന് തിരിഞ്ഞപ്പോഴാണ് തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്നവരെ കാണുന്നത്...... ആകെ ക്കൂടി ചമ്മി പ്പോയിരുന്നയാൾ..... ഞാൻ..... വീഴാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ.... അയാൾ പാതി ക്ക് വെച്ചു നിർത്തി.... ഇപ്പോഴാണ് നിങ്ങളുടെ അസുഖം മുഴു വനായും മാറിയത്....... അയാൾ പറഞ്ഞതിനെ ഗൗനിക്കാതെയെന്ന വണ്ണം സച്ചു രവിയെ നോക്കിയത് പറയുമ്പോൾ അയാൾ തോറ്റു പോയവന്റെ പോലെ നിന്നു..... പതിയെ കുഞ്ഞിന്റെ കവിളിലൊന് കൂടി അയാൾ ചുണ്ട് വെച്ചു എല്ലാവരിൽ നിന്നും പുറം തിരിഞ്ഞു നിന്നത് തന്റെ തോറ്റ ഭാവത്തെ ആരും കാണാതിരിക്കാൻ വേണ്ടിയായിരുന്നു..... എന്നാൽ തെറ്റ് മനസ്സിലാക്കി തിരുത്തിയ ആ നിമിശമായിരുന്നു എല്ലാവരുടെയും മുമ്പിൽ അയാൾ ജയിച്ചിരുന്നത്...... (തുടരും) Aysha Akbar #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

#😔 ഇമോഷണൽ സ്റ്റാറ്റസ് 😍 #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ

. #Government_of_UP

അന്ന് വൈകുന്നേരം കോവിലകത്തെ പണികളെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് ലക്ഷ്മിയമ്മയും ഉണ്ണിമായയും മടങ്ങാൻ ഒരുങ്ങുകയായിരുന്നു. അടുക്കളയിൽ പാത്രങ്ങൾ അടുക്കി വെക്കുന്നതിനിടയിൽ ലക്ഷ്മിയമ്മ സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടിയുടെ അരികിലെത്തി.... "തമ്പുരാട്ടീ... നാളെ വിനയൻ സാറും കുടുംബവും ഞങ്ങളുടെ കുടിലിലേക്ക് വരുന്നുണ്ട്. ഉണ്ണിമായയെ കാണാനാണ്. തമ്പുരാട്ടിയുടെ അനുഗ്രഹം വേണം" ലക്ഷ്മിയമ്മ കൈകൾ കൂപ്പി വിനയത്തോടെ പറഞ്ഞു. സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടി പുഞ്ചിരിച്ചു. "അതിനെന്താ ലക്ഷ്മീ നല്ല കാര്യമാണല്ലോ. ഉണ്ണിമോൾക്ക് നല്ലൊരു ജീവിതം കിട്ടട്ടെ. നാണിയമ്മേ... നീയും നാളെ ലക്ഷ്മിയുടെ കൂടെ പോണം. അവിടെ എന്തെങ്കിലും സഹായം വേണമെങ്കിൽ നീ കൂടെ നിൽക്കുന്നത് അവർക്ക് ഒരു ധൈര്യമായിരിക്കും." നാണിയമ്മ സന്തോഷത്തോടെ സമ്മതിച്ചു. ലക്ഷ്മിയമ്മയ്ക്ക് അത് വലിയൊരു ആശ്വാസമായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് രേവതി അങ്ങോട്ട് വന്നത്. പണിക്കാരത്തിയുടെ വീട്ടിൽ പോയി അവിടുത്തെ ചടങ്ങുകളിൽ പങ്കെടുക്കുന്നത് തനിക്ക് അന്തസ്സുകേടാണെന്ന് രേവതിക്ക് തോന്നിയിരുന്നു. എങ്കിലും ഉണ്ണിമായ ആ പടിയിറങ്ങണം എന്നത് അവളുടെ ആവശ്യമാണ്.... "ലക്ഷ്മിയമ്മേ... നാളെ ഞാൻ അങ്ങോട്ട് വരുന്നില്ല. പക്ഷേ ചടങ്ങുകൾക്കൊന്നും ഒരു കുറവ് വരുത്തരുത്. ദാ ഇത് കയ്യിൽ വെച്ചോ" രേവതി തന്റെ ബാഗിൽ നിന്നും കുറച്ച് പണം എടുത്ത് ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു. "വിഷ്ണു ഏട്ടൻ അറിയണ്ട ഇതുകൊണ്ട് ഉണ്ണിമായയ്ക്ക് നല്ലൊരു സാരിയും പലഹാരങ്ങളുമൊക്കെ വാങ്ങിക്കോ." ലക്ഷ്മിയമ്മ ആ പണം വാങ്ങുമ്പോൾ അവരുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. "വലിയ ഉപകാരം രേവതി കൊച്ചേ... അത്രയും സന്തോഷം." അവർ കോവിലകത്തെ പടിയിറങ്ങി വീട്ടിലേക്ക് നടക്കുമ്പോഴാണ് വിനയൻ സാറിന്റെ ഫോൺ വരുന്നത്. "ലക്ഷ്മിയമ്മേ... ഞങ്ങൾ നാളെ രാവിലെ പത്തു മണിയോടെ എത്തും. എല്ലാവരും വരുന്നുണ്ട്. ഉണ്ണിമായയോട് തയ്യാറായിരിക്കാൻ പറയണേ" വിനയൻ സാറിന്റെ ആവേശഭരിതമായ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ മനസ്സിൽ ഒരു കുളിർമഴ പെയ്തതുപോലെ തോന്നി.... അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ. ഉണ്ണിമായയുടെ കൊച്ചു വീട് വൃത്തിയായി ഒരുക്കിയിരുന്നു. നാണിയമ്മ നേരത്തെ തന്നെ എത്തി ലക്ഷ്മിയമ്മയെ സഹായിക്കാൻ കൂടി. ഉണ്ണിമായ രേവതി കൊടുത്ത പുതിയ സാരിയുടുത്ത് മുറിയിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു പിടച്ചിലായിരുന്നു. വിനയൻ സാർ വരുന്നു എന്ന സന്തോഷത്തേക്കാൾ ഉപരി വിഷ്ണു തമ്പ്രാൻ ഇത് അറിഞ്ഞാലുള്ള അവസ്ഥയായിരുന്നു അവളെ ഭയപ്പെടുത്തിയത്.... പെട്ടെന്നാണ് ജനാലയ്ക്കൽ ഒരു നിഴൽ കണ്ടത്. അവൾ ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു. അവിടെ വിഷ്ണു നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു ആരും കാണാതെ ഇടവഴിയിലൂടെ അവൻ വന്നതാണ്...വിഷ്ണുവിന്റെ മുഖം വിളറി വെളുത്തിരുന്നു. ആ കണ്ണുകളിൽ പണ്ടത്തെ ആ അധികാരമായിരുന്നില്ല മറിച്ച് ഒരു വലിയ സങ്കടമായിരുന്നു നിഴലിച്ചിരുന്നത്.... "തമ്പ്രാൻ... ഇവിടെ..." അവൾ ശബ്ദം താഴ്ത്തി വിറച്ചു കൊണ്ടു ചോദിച്ചു... വിഷ്ണു പതുക്കെ ആരും കാണാതെ മുറിക്കുളിൽ കടന്നു. അവൻ അവളുടെ മുന്നിൽ വന്ന് നിന്നു. വിഷ്ണുവിന്റെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ അവളുടെ തോളിൽ സ്പർശിച്ചു. "ഉണ്ണിമായേ... നീ ശരിക്കും മറ്റൊരാളുടേതാകാൻ പോവുകയാണോ? ഈ വിഷ്ണുവിനെ നിനക്ക് അത്ര വേഗം മറക്കാൻ പറ്റുമോ?" അവന്റെ സ്വരത്തിലെ ഇടർച്ച കേട്ടപ്പോൾ ഉണ്ണിമായയുടെ ഹൃദയം തകർന്നുപോയി. വിഷ്ണു പരുക്കനാണെങ്കിലും തന്നെ എത്രത്തോളം സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവൾക്ക് ആ നിമിഷം മനസ്സിലായി. "തമ്പ്രാൻ... എനിക്ക് വേറെ വഴിയില്ല. എന്റെ അമ്മയുടെ സന്തോഷം..." അവൾ വിതുമ്പി... "എനിക്കറിയാം... നിന്റെ അമ്മയുടെ സന്തോഷമാണ് നിനക്ക് വലുതെന്ന്" വിഷ്ണു അവളുടെ മുഖം തന്റെ കൈക്കുള്ളിലാക്കി പതുക്കെ പറഞ്ഞു. "പക്ഷേ എനിക്ക് നീ വേണം ഉണ്ണിമായേ... നീയില്ലാതെ എനിക്ക് ജീവിക്കാൻ പറ്റില്ല. ഈ കോവിലകത്തെ അധികാരവും പണവുമൊന്നും നിനക്ക് പകരമാവില്ല. നീ അന്ന് ആ ലൈബ്രറിയിൽ പുസ്തകം അടുക്കി വെക്കുമ്പോൾ ഞാൻ നിന്നെ നോക്കി നിന്നത് വെറുതെയല്ല. എന്റെ ശ്വാസമാണ് നീ." വിഷ്ണുവിന്റെ കണ്ണിൽ നിന്നും ഒരു തുള്ളി കണ്ണീർ അവളുടെ കയ്യിലേക്ക് വീണു. അത് കണ്ടതും ഉണ്ണിമായ തകർന്നുപോയി. അധികാരമുള്ള ആ തമ്പ്രാൻ കുട്ടി ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയെപ്പോലെ തന്റെ മുന്നിൽ വിങ്ങുന്നത് അവൾക്ക് സഹിക്കാനായില്ല. "എന്നെ മറന്നേക്ക് തമ്പ്രാൻ... നമ്മൾ തമ്മിൽ ഒരുപാട് ദൂരമുണ്ട്" അവൾ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "ദൂരമുണ്ടായിരിക്കാം... പക്ഷേ നീ വേറൊരാളുടെ കൂടെ നിൽക്കുന്നത് കാണാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല. നിനക്ക് എന്നെ പേടിയാണെന്ന് എനിക്കറിയാം. ആ പേടിയാണ് നമ്മുടെ ഇടയിലെ മതിൽ. പക്ഷേ സ്നേഹം കൊണ്ട് ആ മതിലുകൾ ഞാൻ തകർക്കും" വിഷ്ണു ഇത്രയും പറഞ്ഞ് ആരും കാണാതെ അവിടെ നിന്നും തിരികെ നടന്നു... അല്പസമയത്തിനകം വിനയൻ സാറും മാതാപിതാക്കളും വീട്ടിലെത്തി. നാണിയമ്മയും ലക്ഷ്മിയമ്മയും ചേർന്ന് അവരെ സ്വീകരിച്ചു. ഉമ്മറത്ത് വലിയ ചർച്ചകൾ നടന്നു. ഉണ്ണിമായ ചായയുമായി ഉമ്മറത്തേക്ക് വരുമ്പോൾ വിനയൻ സാർ അവളെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. എന്നാൽ ആ പുഞ്ചിരിക്ക് മറുപടി നൽകാൻ അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.... വിനയൻ സാറിന്റെ അമ്മ ഉണ്ണിമായയുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ച് സ്വർണ്ണവള അണിയിച്ചു. അത് കണ്ട ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ ആനന്ദാശ്രുക്കൾ കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു. എല്ലാവരും സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു. പക്ഷേ ഉണ്ണിമായയുടെ മനസ്സ് അപ്പോഴും ആ ജനാലയ്ക്കൽ കണ്ട വിഷ്ണുവിന്റെ നീറുന്ന മുഖത്തായിരുന്നു... വിഷ്ണുവിന്റെ ആത്മാർത്ഥമായ സ്നേഹം അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. പക്ഷേ അമ്മയുടെ സന്തോഷത്തിന് മുന്നിൽ ആ സ്നേഹം ഒരു പാപമായി അവൾക്ക് തോന്നി. ചടങ്ങുകൾ കഴിഞ്ഞ് എല്ലാവരും പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കോവിലകത്തെ മട്ടുപ്പാവിലിരുന്ന് വിഷ്ണു താഴെ നടന്നുപോകുന്ന വിനയൻ സാറിന്റെ വണ്ടിയെ നോക്കി നിന്നു. അവന്റെ കയ്യിൽ കത്തുന്ന സിഗരറ്റ് പാതിയിലധികം അണഞ്ഞുപോയിരുന്നു... "ഉണ്ണിമായേ... നിന്നെ ഞാൻ ആർക്കും വിട്ടു കൊടുക്കില്ല" അവൻ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു. വിഷ്ണുവിന്റെ പ്രണയം ഇപ്പോൾ ഒരു വലിയ ദുരന്തത്തിലേക്ക് നീങ്ങുകയാണോ അതോ പുതിയൊരു വിപ്ലവത്തിലേക്കാണോ എന്ന് കാലം കരുതിവെച്ചിരുന്നു....                 ************ വിനയൻ സാറും കുടുംബവും പടിയിറങ്ങിപ്പോയപ്പോൾ ആ ചെറിയ വീട് പെട്ടെന്ന് നിശബ്ദമായി. ഉമ്മറത്ത് ബാക്കിവെച്ച ചായഗ്ലാസുകൾക്കും ഉപ്പേരി പാത്രങ്ങൾക്കും ഇടയിൽ ലക്ഷ്മിയമ്മ ഒരു സ്വപ്നത്തിലെന്നപോലെ ഇരുന്നു..... അവരുടെ കയ്യിൽ വിനയന്റെ അമ്മ കൊടുത്ത ആ സ്വർണ്ണവള തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു പണിക്കാരത്തിയുടെ മകൾക്ക് കിട്ടാവുന്നതിൽ വെച്ച് ഏറ്റവും വലിയ അംഗീകാരമായി ലക്ഷ്മിയമ്മ അതിനെ കണ്ടു.... "മോളെ ഉണ്ണിമായേ... നീ കണ്ടോ?" ലക്ഷ്മിയമ്മ അകത്തേക്ക് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. "അവർക്ക് നിന്നെ അത്രയ്ക്കും ഇഷ്ടമായി. ആ തറവാട്ടിലെ മരുമകളായി നീ കയറിച്ചെല്ലുമ്പോൾ എന്റെ എല്ലാ സങ്കടങ്ങളും തീരുമടാ." മുറിക്കുള്ളിൽ കട്ടിലിൽ തളർന്നിരിക്കുകയായിരുന്നു ഉണ്ണിമായ. അമ്മയുടെ ആ വാക്കുകൾ സന്തോഷത്തിന് പകരം അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ഭാരമായാണ് അനുഭവപ്പെട്ടത്. അവളുടെ ഇടതുകൈത്തണ്ടയിൽ വിഷ്ണുവിന്റെ വിരലുകൾ അമർന്ന പാട് അപ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ സ്പർശനം നൽകിയ വേദനയേക്കാൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ നീറുന്നത് അവൻ അവസാനമായി നോക്കിയ ആ നോട്ടമായിരുന്നു. തമ്പ്രാൻ കുട്ടിയുടെ കണ്ണിൽ കണ്ട ആ കണ്ണീർത്തുള്ളി... അത് തന്റെ ജീവിതം മാറ്റിമറിക്കുമെന്ന് അവൾ ഭയപ്പെട്ടു... "അമ്മേ... എനിക്ക് കുറച്ചു നേരം ഉറങ്ങണം" അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.... പുറത്ത് സന്ധ്യ മയങ്ങുകയായിരുന്നു. കണിമംഗലം കോവിലകത്തിന് മുകളിൽ ചുവന്ന ആകാശം പതുക്കെ കറുപ്പിലേക്ക് മാറുന്നു. കോവിലകത്തെ മട്ടുപ്പാവിലെ ജനാലയ്ക്കൽ വിഷ്ണു അപ്പോഴും നിലയുറപ്പിച്ചിരുന്നു. അവൻ താഴെ ഉണ്ണിമായയുടെ വീടിന്റെ ഭാഗത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്. അവന്റെ കയ്യിൽ ഒരു പകുതി കത്തിത്തീർന്ന സിഗരറ്റ് ഇരിപ്പുണ്ട്... പെട്ടെന്ന് പിന്നിൽ ഒരു കാൽപ്പെരുമാറ്റം കേട്ടു. വിഷ്ണു തിരിഞ്ഞു നോക്കിയില്ല വന്നത് രേവതിയാണെന്ന് അവനറിയാമായിരുന്നു.... "വിഷ്ണു ഏട്ടാ... നിങ്ങൾ എന്തിനാ ഇവിടെ ഇങ്ങനെ നിൽക്കുന്നത്?" രേവതിയുടെ സ്വരത്തിൽ ഒരു വിജയച്ചിരി ഉണ്ടായിരുന്നു. "താഴെ ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ വീട്ടിൽ ചടങ്ങുകളൊക്കെ ഭംഗിയായി കഴിഞ്ഞു. ഉണ്ണിമായയുടെ വിവാഹം ഉറപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞു. ഇനി എങ്കിലും വിഷ്ണു ഏട്ടൻ ഒന്ന് സമാധാനപ്പെട്." വിഷ്ണു പതുക്കെ മുഖം തിരിച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ രൗദ്രഭാവം കണ്ട് രേവതി ഒന്ന് ഭയന്നു പിന്നോട്ട് മാറി. "വിവാഹം ഉറപ്പിച്ചു എന്ന് കരുതി അവൾ എന്റേതല്ലാതാകില്ല രേവതി. ഈ പടിപ്പുര കടന്ന് അവൾ പോകില്ല എന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അത് നടന്നിരിക്കും." "വിഷ്ണു ഏട്ടാ... ഇത് വെറും വാശിയാണ്" രേവതി ദേഷ്യത്തോടെ പറഞ്ഞു. "ഒരു പണിക്കാരത്തിയുടെ മകൾക്ക് വേണ്ടി നിങ്ങൾ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ തരംതാഴുന്നത്? നാട്ടുകാർ അറിഞ്ഞാൽ കോവിലകത്തെ അന്തസ്സ് എവിടെ പോകും?" "അന്തസ്സോ?" വിഷ്ണു പരിഹാസത്തോടെ ചിരിച്ചു. "സ്നേഹിക്കുന്നവളോടൊപ്പം ജീവിക്കുന്നതാണോ അന്തസ്സ് അതോ അന്തസ്സിന് വേണ്ടി പ്രണയത്തെ കൊല്ലുന്നതാണോ? നിനക്ക് അത് മനസ്സിലാകില്ല രേവതി. കാരണം നിന്റെ ഉള്ളിൽ പക മാത്രമേയുള്ളൂ." വിഷ്ണുവിന്റെ വാക്കുകൾ രേവതിയെ വല്ലാതെ കുത്തിനോവിച്ചു. അവൾ ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവിടെ നിന്നും ഇറങ്ങിപ്പോയി. പക്ഷേ വിഷ്ണുവിന്റെ മനസ്സിൽ മറ്റൊരു പ്ലാൻ തയ്യാറാകുകയായിരുന്നു. വിനയൻ സാർ അവളെ സ്വന്തമാക്കാൻ നോക്കുമ്പോൾ താൻ വെറുതെ ഇരിക്കില്ലെന്ന് അവൻ ഉറപ്പിച്ചു... രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ ഉണ്ണിമായ തന്റെ ഡയറി തുറന്നു. അവൾക്ക് വിഷ്ണുവിനോടുള്ള ദേഷ്യമാണോ അതോ സഹതാപമാണോ എന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. വിനയൻ സാർ തനിക്ക് സുരക്ഷിതമായ ഒരു ജീവിതം തരുമായിരിക്കും പക്ഷേ വിഷ്ണു നൽകുന്നത് തന്റെ ആത്മാവിനെ തൊടുന്ന സ്നേഹമാണെന്ന് അവൾക്ക് എപ്പോഴൊക്കെയോ തോന്നിപ്പോകുന്നു... പെട്ടെന്നാണ് മുറ്റത്ത് ഒരു കല്ല് വീഴുന്ന ശബ്ദം കേട്ടത്. ഉണ്ണിമായ ഞെട്ടി ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. ഇരുട്ടിൽ പ്ലാവിന്റെ ചുവട്ടിൽ ഒരാൾ നിൽക്കുന്നു. ആ ഉയരവും നിൽക്കുന്ന രീതിയും കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് മനസ്സിലായി... അത് വിഷ്ണു തമ്പ്രാനാണ്. അമ്മ ഉറങ്ങിയെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തി അവൾ പതുക്കെ വാതിൽ തുറന്നു പുറത്തിറങ്ങി. അവൾ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു... "തമ്പ്രാൻ... എന്തിനാ ഈ നേരത്ത് ഇവിടെ വന്നത്?" അവൾ ശബ്ദം താഴ്ത്തി ചോദിച്ചു. വിഷ്ണു ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവൻ അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു പതുക്കെ വലിച്ചു. അവളുടെ വിരലുകൾക്കിടയിലേക്ക് അവൻ എന്തോ ഒന്ന് വെച്ചു കൊടുത്തു. ഒരു ചെറിയ സ്വർണ്ണ മോതിരം. "ഇത് നിനക്കുള്ളതാണ്. ആ വിനയൻ തന്ന വളയേക്കാൾ നിനക്ക് ചേരുന്നത് ഇതാണ്" വിഷ്ണുവിന്റെ സ്വരം വല്ലാതെ ആർദ്രമായിരുന്നു. "നിന്റെ കല്യാണം ആരുടെ കൂടെ നടന്നാലും നിന്റെ മനസ്സിൽ എന്നും ഈ വിഷ്ണു മാത്രമേ ഉണ്ടാവൂ. നീ ആ മോതിരം കളയരുത്." ഉണ്ണിമായ സ്തബ്ധയായി നിന്നുപോയി. വിഷ്ണുവിന്റെ പ്രണയം അവളെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്നു ഒപ്പം വല്ലാതെ ഭ്രമിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. വിഷ്ണു ഇരുട്ടിലേക്ക് നടന്നു മറഞ്ഞു. കയ്യിലിരിക്കുന്ന ആ മോതിരം ഒരു കനൽ പോലെ അവൾക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു... ഈ രഹസ്യം അമ്മ അറിഞ്ഞാൽ... രേവതി അറിഞ്ഞാൽ... അവളുടെ ലോകം തകരും... അവൾ എന്ത് ചെയ്യണം എന്ന് അറിയാതെ വിഷ്ണു പോകുന്നതും നോക്കി അവിടെ തന്നെ നിന്നു... എന്നാൽ ഇതൊക്കെ കണ്ട് ഒരാൾ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു...... അത് ആരായിരിക്കും...? പറയുമോ നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായം.....  റിവ്യൂ ഇടാമോ.....? ഇനി ഉണ്ണിമായയുടെ ജീവിതത്തിൽ എന്തൊക്കെ സംഭവിക്കും...? ഉണ്ണിമായക്ക് വിഷ്ണുവിനെ കിട്ടുമോ അതോ വിനയൻ സാർ തന്നെ kettumo....? കാത്തിരിക്കൂ...... തുടരും....... ❤️ ✍️പ്രണയ_തൂലിക....... ❣️ ഇനി 2,3 day സ്റ്റോറി ഇല്ലാട്ടോ 🙁നിങ്ങൾ ആരു ഒരു നല്ല റിവ്യൂ ഇടുന്നില്ലല്ലോ....ഉണ്ണിമായേയെ കുറിച്ചോ വിഷ്ണുവിനെ കുറിച്ചോ എന്തെകിലും ഒന്ന് പറയു സ്റ്റോറിയെ കുറിച് നിങ്ങളെ അഭിപ്രായം എന്താണ് നമ്മുക്ക് ആരെ കൊണ്ട് കല്യാണം കഴിപ്പിക്കണം പറയും frnds 😄 പാവം ഉണ്ണിമായ അല്ലെ 🫣😄 #📙 നോവൽ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📔 കഥ #😔വേദന #💞 പ്രണയകഥകൾ