💞 പ്രണയകഥകൾ

#ਸ਼ਾਨਦਾਰ_ਚਾਰ_ਸਾਲ_ਭਗਵੰਤ_ਮਾਨ_ਦੇ_ਨਾਲ #ਸ਼ਾਨਦਾਰ_ਚਾਰ_ਸਾਲ_ਭਗਵੰਤ_ਮਾਨ_ਦੇ_ਨਾਲ

#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് ❤‍🔥❤‍🔥 🔻 പാർട്ട് _6 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ ❤‍🔥❤‍🔥 ശിവാ.. ബസ്സിന്‌ നേരെ തിരിക്കിട്ട് നടക്കുന്നതിനിടെ കാശി വിളിക്കുന്നത് കേട്ടാണ് ശിവ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയത്. "കുമാരേട്ടാ.. ഒരു ചായ കൂടി.." ശിവയങ്ങോട്ട് വരുന്നത് കണ്ടിട്ട് കാശി വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. "നീയിന്ന് ച്ചായ കുടിക്കാതെയാണോ ഡാ വന്നത്.." അവനരികിലേക്ക് വന്നു കൊണ്ട് ശിവ ചോദിച്ചു. മനോഹരമായ ചിരിയുണ്ടവന്. അത് തന്നെയാണ് അവന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഭംഗിയും. ബസ്സിൽ സ്ഥിരമായി കയറുന്ന എത്രയോ പേരുടെ ഹൃദയം കവരുന്ന ചിരി.. ശാന്തമായ പെരുമാറ്റം.. സ്വഭാവത്തിൽ കാശിയുടെ നേരെ വിപരീതം. കാശി എന്തിനെയും ദേഷ്യം കൊണ്ടും ധൈര്യം കൊണ്ടും നേരിടുമ്പോൾ അവൻ ഹൃദയം കൊണ്ട് സംസാരിച്ചു നേടാൻ ശ്രമിക്കും. അത് ധൈര്യമില്ലാഞ്ഞിട്ടല്ല.. വെറുതെ ഒരാളുടെ ശത്രുത വാങ്ങി വെക്കണ്ടല്ലോ എന്നോർത്ത് കൊണ്ടാണ്.. പലപ്പോഴും അത് വമ്പൻ പരാജയമായി പോകും. അതിന് കാശിയവനെ കണ്ണ് പൊട്ടുന്ന ചീത്ത വിളിച്ചാലും പിന്നെയും ജീവിതത്തിൽ അങ്ങനൊരു സാഹചര്യം വന്നാലും അവനത് തന്നെ ചെയ്യും. പക്ഷേ കാശിയുടെ പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാരൻ ശിവയെ തൊട്ട് കളിക്കാൻ ധൈര്യമുള്ളവരൊന്നുമില്ല ആ നാട്ടിൽ എന്നത് തന്നെയാണ് ശിവയുടെ അഹങ്കാരവും. ടിക്കറ്റ് വാങ്ങിക്കുന്ന ഒരു ബാഗ് കഴുത്തിൽ തൂക്കി ഇട്ടിട്ടുണ്ട്. കാക്കി ഷർട്ടും നീല ജീൻസും.. നെറ്റിയിലെ ചന്ദന കുറിയും കയ്യിൽ വരിഞ്ഞു കെട്ടിയ ആ കറുത്ത ചരടും അവനൊരു വല്ലാത്ത ലാളിത്യം നൽകുന്നുണ്ട്. അച്ഛനും അമ്മയും പിന്നൊരു പെങ്ങളും അടങ്ങുന്നതാണ് അവന്റെ കൊച്ച് കുടുംബം. അവനെ പോലെ തന്നെ സ്നേഹിക്കാൻ മാത്രമറിയാവുന്ന അവന്റെ കുടുംബം. "ആ പിശാച് വണ്ടിയിലുണ്ട്. അവളിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെട്ടു പോരാൻ ചാടിയതാ.." കുമാരേട്ടൻ കൊണ്ട് വെച്ച ചായ ശിവയുടെ മുമ്പിലേക്ക് നീക്കി വെച്ചു കൊടുത്തത് പറയുമ്പോൾ കാശിയുടെ മുഖം നിറയെ അസംതൃപ്തി നിറഞ്ഞു.. "കുഞ്ഞറ്റായോ.. ശിവ ചിരിയോടെ അവന്റെ അരികിലേക്കിരുന്നു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. "ഒരു കുഞ്ഞാറ്റ.. അവളത്യാവശ്യം നല്ല വലിയ പാറ്റ തന്നെയാ. പക്ഷേ അതെന്റെ കഞ്ഞിയിൽ വീണു പോകുമോ ന്നാ ഇപ്പൊ എന്റെ ഭയം.." കാശി പല്ല് ഞെരിക്കുന്നത് കണ്ടതും ശിവ ചിരിയോടെ തലയാട്ടി. "അവളെന്താ പെട്ടന്ന് വന്നത്.. കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച വന്നിട്ട് പോകുമ്പോ ഇനി നീ കാണാൻ കൊതിക്കും ഈ അടുത്തൊന്നും നാട്ടിലോട്ടു വരില്ല എന്നോക്കെ നിന്നോട് വീമ്പ് പറഞ്ഞിട്ട് പോയതല്ലേ.." ശിവ ആകാംഷയോടെ ചോദിച്ചു. 'ആഹ്.. നീ അതും വിശ്വാസിച്ചിരിപ്പാണോ.. കാശിയൊന്ന് ചുണ്ട് കോട്ടി ചിരിച്ചു. "എടാ അതൊക്കെ ആ പരട്ടയുടെ അടവല്ലേ.. നല്ലസ്സല് സൈക്കിളോടിക്കൽ മൂവ് മെന്റ്.. ആഴ്ച്ചക്കാഴ്ചക്ക് വീട്ടിൽ വരുന്നത് മോൾക്കവരോടുള്ള അടങ്ങാത്ത സ്നേഹം കൊണ്ടാന്നാ അശോകേട്ടനും തുളസി ചേച്ചിയും കരുതിയേക്കുന്നത്.. " കാശി അസഹിഷ്ണുതയോടെ മുഖം ചുളിച്ചു. "അത് തെറ്റല്ലല്ലോ..സ്നേഹം തന്നെ ആണല്ലോ.. നല്ല അടങ്ങാത്ത ഗാഡമായ സ്നേഹം.. പക്ഷേ അതവരോടല്ല.. നിന്നോടാണെന്ന് മാത്രം.." ശിവ പറയുമ്പോൾ കാശി അവനെ തുറിച്ചു നോക്കി. "ഞാൻ ഉള്ളതല്ലേ കാശി പറഞ്ഞത്.. അവൾക്ക് സ്നേഹം തന്നെയാണ്..അതെനിക്കറിയാം." ശിവക്കതിൽ സംശയമൊന്നുമില്ല. "ആയിരിക്കും. പക്ഷേ അത് ആ സ്നേഹം നടക്കില്ലെന്നുള്ളത് ബോധമുള്ള ആർക്കും മനസ്സിലാവില്ലേ.. "അതെന്താ നടക്കില്ലെന്നുള്ളത് ഇത്രയും ഉറപ്പ്..നീ അശോകേട്ടന്റെ സ്വന്തം ആളല്ലേ.അവള് പറയുമ്പോലെ അശോകേട്ടൻ ചിലപ്പോൾ... "ഒലത്തും.. അങ്ങേരെ എനിക്കറിയാവുന്ന പോലെ നിനക്കറിയാമോ.. അതില്ല." "അങ്ങേരുടെ പുന്നാര മോൾക്ക് അറിയാമോ." അതെനിക്കറിയില്ല.." ശിവ ചിരിയോടെ കണ്ണ് ചിമ്മി കാണിച്ചു. "നിനക്കൊന്നും അല്ലേലും അയാളെ കുറിച്ച് ഒരു കോപ്പും അറിയില്ല.എന്നാൽ എനിക്കറിയാം.. അവൾ അറിഞ്ഞതിനും അപ്പുറം ശരിക്കുമുള്ള അമ്പലപറമ്പിലെ അശോകൻ... മറ്റാർക്കും അറിയാത്ത ഒരു അശോകനുണ്ട്. കാശും സ്ഥാനമാനങ്ങളും മാത്രം മുന്നിൽ കണ്ടു നടത്തുന്ന അയാളുടെ പല ബിസിനസ് മേഖലകളും എനിക്കറിയാം.. ഞാനത് ശരിക്കും കണ്ടിട്ടുണ്ട്.. അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ട് ശിവാ.. അയാൾക്ക് പറ്റാത്തത് ചെയ്താൽ.. അതിനി എത്ര പ്രിയപ്പെട്ട ആളാണെങ്കിൽ കൂടി. ആ നെഞ്ചിലേക്ക് കത്തി കയറ്റാൻ യാതൊരു മടിയുമില്ല.. ഈ പറയുന്ന അശോകന്. ചിരിച്ചു കൊണ്ടത് ചെയ്യും.. അതേ ചിരിയോടെ തന്നെ കൈ കഴുകി തിരിച്ചു നടക്കും.. പഴയ പോലെ തന്നെ പെരുമാറാനും അയാൾക്ക് കഴിയും.. അങ്ങനെ ഒരാളുടെ മകളാണ് കാർത്തിക.. ആനക്ക് ആനയുടെ വലുപ്പമറിയില്ല എന്ന് പറയുന്നത് പോലെയാണ് കാർത്തികയുടെ അവസ്ഥ. അവളെ മഹേഷിനെ കൊണ്ട് കല്യാണം കഴിപ്പിക്കാൻ അശോകേട്ടൻ തീരുമാനിച്ചത് മറ്റെന്തെങ്കിലും ഉദ്ദേശം വെച്ചിട്ടാണ്.. എനിക്കുറപ്പുണ്ട് ശിവാ.. അല്ലാതെ അയാളാ പുതിയ ബിസിനസ് അവനെ ഏല്പിച്ചു കൊടുക്കില്ല.. എല്ലാത്തിനും വ്യക്തമായി പ്ലാൻ ഉണ്ടാക്കുന്ന.. ആ പ്ലാൻ അനുസരിച്ചു അണുവിടെ മാറാതെ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുന്ന.. അതിനു തടസ്സമാകുന്ന എല്ലാം വെട്ടി മാറ്റാൻ മടിയില്ലാത്ത അയാളുടെ മകളെ...നടക്കില്ല ശിവ.. നടത്തിക്കില്ല അയാൾ.. ശിവയെ നോക്കികാശി ഒന്ന് ശ്വാസമെടുത്തു. എനിക്കു മരിക്കാൻ പേടിയൊന്നുമില്ല.. മുകളിൽ ആകാശം താഴെ ഭൂമി എന്ന് മട്ടിൽ ജീവിച്ചു പോകുന്നവനാ ഞാൻ.. പക്ഷേ.. പക്ഷേ അങ്ങനല്ല ശിവ അയാളുടെ രീതി.. ശത്രുവിനെ ഒറ്റയടിക്ക് കൊല്ലാതെ വട്ടമിട്ടു പിടിച്ചു ഒരു ചക്രവ്യൂഹത്തിലാക്കും. അവനേറ്റവും വേദനിക്കുന്ന കാര്യം.. അവനെ ഏറ്റവും ഭയപ്പെടുത്തുന്ന കാര്യം.. അതാണ്‌ അയാൾ പിന്നെ ചെയ്യുന്നത്. സ്വന്തം ജീവൻ ഉപേക്ഷിച്ചു പോകാൻ അയാൾക്ക് മുന്നിൽ പെട്ട ശത്രു തയ്യാറായാലും അയാളത് ചെയ്യില്ല ശിവ. പകരം.. പകരം.. കാശ്ശിയൊരു കിതപ്പോടെ ശിവയെ നോക്കി. "ഡാ.. റിലാക്സ്.." ശിവയവന്റെ കയ്യിൽ അമർത്തി പിടിച്ചു. കുറെയൊക്കെ കാശി പറഞ്ഞിട്ട് ശിവക്കുമറിയാം. വീടിന്റെ ജപ്തി ഒഴിഞ്ഞു കിട്ടാൻ അന്ന് കാശി വളരെ വലിയൊരു തുകക്ക് അശോകന് മുന്നിൽ കടക്കാരനായി മാറിയിരുന്നു. അങ്ങനെയാണ് അശോകൻ ആവിശ്യപ്പെടുന്ന എന്തും ചെയ്യും എന്നൊരു ലെവലിലേക്ക് അവൻ മാറിയത്. എന്നാലും അവനൊരു പരിധിയുണ്ട്.. അവനായിട്ട് നിശ്ചയിച്ച ഒരു അതിര്. അത് വിട്ടൊന്നും കാശി ചെയ്യില്ല.. അശോകൻ അവനെ ഒന്നും നിർബന്ധിച്ചു ചെയ്യിക്കില്ല.. കാശി ചെയ്യാത്തത് ചെയ്യാൻ അയാൾക്ക് വേറെയും ആളുകൾ ഇഷ്ടം പോലുണ്ട്.. കാശിയുടെ ചങ്കൂറ്റം.. ധൈര്യം.. എന്തും നേരിടാനുള്ള മനസ്സുറപ്പ്.. ഇതെല്ലാം അശോകന് അവൻ മറ്റാരെക്കാളും പ്രിയപ്പെട്ടവനായി. മാറുകയായിരുന്നു. നിവൃത്തികേട് കൊണ്ട് കാശിക്ക് അയാൾക്ക് വേണ്ടി പലതും ചെയ്യേണ്ടിയും വന്നു.. അതെല്ലാം അവന്റെ ഗതികേട് കൊണ്ടാണെന്ന് ശിവക്കറിയാം.. അത് പോലെ തന്നെ.. കാർത്തികയ്ക്ക് കാശിയെ എന്ത് മാത്രം ഇഷ്ടമാണെന്നും ശിവക്കറിയാം. അന്നൊരിക്കൽ അവന്റെ പെങ്ങൾ അമ്മൂസിനെ കാണാൻ വീട്ടില് വന്നവളുടെ കണ്ണിൽ ആ ഇഷ്ടങ്ങനെ നീലിച്ചു കിടപ്പുണ്ട്. അവളുടെ ഇഷ്ടം ഇല്ലാതാക്കാൻ കാശി കണ്ടുപിടിച്ചൊരു മാർഗമായിരുന്നു അവനും അമ്മുവും തമ്മിൽ ഇഷ്ടമാണെന്ന് പറഞ്ഞത്. അതിന്റെ സത്യവസ്ഥ അറിയാൻ വന്നതായിരുന്നു അവളന്ന് നേരിട്ട്.. ഞാനും കാശ്യേട്ടനും അങ്ങനൊന്നും ഇല്ല. എനിക്കെന്റെ ശിവേട്ടൻ പോലെ തന്നെയാണ് കാശ്യേട്ടനെന്ന് പറഞ്ഞ അമ്മുവിനെ അന്നവൾ ഇറുകെ കെട്ടിപിടിച്ചു ഉമ്മ വെച്ചു കൊണ്ടാണ് അവളുടെ സന്തോഷം പ്രകടനമാക്കിയത്. "എനിക്ക്.. എനിക്കത്രേം ഇഷ്ടമാണ് ശിവേട്ടാ.. ഒന്ന് പറയുവോ അത്.. നിങ്ങള് പറഞ്ഞാ കാശ്യേട്ടൻ എന്തും കേൾക്കുമെന്ന് എനിക്കറിയാലോ.. എന്റെ അച്ഛനെ ഞാൻ പറഞ്ഞു സമ്മപ്പിക്കും.. പക്ഷേ കാശ്യേട്ടൻ ഇഷ്ടമാണെന്നൊരു വാക്ക് പറയാതെ ഞാനെങ്ങനെ.. ഒന്ന് പറയുവോ.." അന്നവൾ തന്നോട് കണ്ണു നിറച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞത്. ആ കണ്ണ് നീരിലത്രയും അവനോടുള്ള അടങ്ങാത്ത ഇഷ്ടം മാത്രമാണ് താനന്ന് കണ്ടതും.. "പെട്ടന്ന് കുടിക്കഡാ.. ടൈം ആയി തുടങ്ങി.." വാചിലേക്കൊന്ന് നോക്കിയിട്ട് കാശി അവന്റെ മുന്നിലുള്ള ച്ചായ ബാക്കി കൂടി കുടിച്ചിട്ട് എഴുന്നേറ്റു കാശ് കൊടുത്തു കൊണ്ട് പുറത്തേക്കിറങ്ങി. തിരികെ ബസ്സിലേക്ക് തന്നെ പോകാനുള്ള അവന്റെ മടുപ്പ്. അവനു കാർത്തികയെ ഇഷ്ടമാണെന്ന് തനിക്കിത് വരെയും തോന്നിയിട്ടില്ല. അവന്റെ ഏറ്റവും വലിയൊരു ലഹരിയാണ് ഡ്രൈവിംഗ്.. എത്ര നേരവും.. എങ്ങോട്ട് വേണമെങ്കിൽ പോലും പോകാൻ മടുപ്പില്ലാത്ത അവന്റെ ലഹരി. അവന്റെയാ ഒറ്റപ്പെടൽ അവനെ ബാധിക്കാത്ത ഒരേയൊരു കാരണം.. ശിവക്കവനോട് സഹതാപം തോന്നി പോയി ആ നിൽപ്പ് കണ്ടിട്ട്.. അത് അശോകേട്ടനോടുള്ള കടപ്പാട് കൊണ്ടാണോ അതൊ അവളോട് ശെരിക്കും ഇഷ്ടമില്ലാഞ്ഞിട്ട് തന്നെയാണോ എന്ന് ശിവക്കപ്പോഴും തീർച്ചയില്ല. ഒരുപാട് പ്രാവശ്യം അവനോട് അതിനെ കുറിച്ച് ചോദിച്ചപ്പോഴേല്ലാം ഒന്നല്ലെങ്കിൽ കണ്ണ് പൊട്ടുന്ന ചീത്ത വിളിക്കും.. അതുമല്ലെങ്കിൽ അവളെ പോലെ തന്നെ നിനക്കും ഭ്രാന്ത് പിടിച്ചെന്ന് അലസമായി പറഞ്ഞിട്ട് അവിടെ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു പോകും.. വാ.. അവനു പിന്നിൽ വന്നിട്ട് ശിവ വിളിക്കുമ്പോൾ മുണ്ടോന്ന് കുടഞ്ഞു മടക്കി കുത്തി കാശിയും അവനൊപ്പം ചെന്നു. അവരെത്തുമ്പോഴേക്കും ഏറെക്കുറെ ആള് ഫുള്ളാണ്. ലിമിറ്റിട് സ്റ്റോപ്പാണ്.. പാലക്കാട് വരെയും. ഏറെയും ജോലിക്കാരാണ്..ബസ് ഇടയ്ക്കിടെ മാറി കയറുക എന്നാ മടുപ്പിനെ ഭയക്കുന്നവരാണ്. ക്ലിനർ പയ്യൻ വെറുതെ വായിട്ടലച്ചു് കൊണ്ട് തലങ്ങും വിലങ്ങും നടപ്പുണ്ട് ബസ്സിന് ചുറ്റുമായി. ഒരാഴ്ച ആയിട്ടൊള്ളു അവൻ കയറിയിട്ട്.. ഇവിടെ അടുത്തെവിടെയോ ഉള്ളവനാണ്. കോളേജ് പഠനം നിർത്തി വന്നതാണ്. കാശിക്ക് അവനിൽ പലപ്പോഴും തന്നെ കാണാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നു.. ഡ്രൈവിംഗ് ഭാഗത്തെ ചെറിയ ഡോർ തുറന്നു കൊണ്ട് സ്റ്റിയറിങ്ങ് പിടി മുറുക്കി കാശി കയറുന്നതും നോക്കിയിരുന്നവളുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി.. അവന്റെ ഓരോ ചലനങ്ങളെയും അവളത്ര മേൽ കൊതിയോടെ നോക്കിയിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ കാശി അവളെ നോക്കാതെ ബസ് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു.. തുടരും.. ചെക്കനെത്തി ഗ്യുസ്.. ശിവ.. ഓനെ വായി നോക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രം ചുറ്റി പറ്റി നിൽക്കുന്നവരെ.. നിങ്ങളോടാണ്. മാന്യമായിട്ട് വായി നോക്കി ഒരു സൈഡിൽ നിൽക്കുക.. കൂടുതൽ അലമ്പാക്കാൻ ശ്രമിക്കരുത്.. നിങ്ങൾ നിരാശപ്പെടേണ്ടി വന്നേക്കും. പിന്നെ എന്നേ ചീത്ത വിളിക്കരുത്.. ഇപ്പഴേ പറഞ്ഞേക്കാം.. ഇന്നലെ ഇടാൻ മറന്നോയി 🤣 റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോണേ.. സ്നേഹത്തോടെ jif❤‍🔥❤‍🔥 #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ

ഒരൊറ്റ ചോദ്യം..... " നിന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഞാൻ പകർന്നാടിയ വേഷമെന്തായിരുന്നു നാളിതുവരെ "........???? കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹🌹 #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #🙋‍♀️ എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ #💑 സ്നേഹം #💃 Reels വീഡിയോസ് #💞 പ്രണയകഥകൾ

അന്ന് വൈകുന്നേരം കോവിലകത്തെ പണികളെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് ലക്ഷ്മിയമ്മയും ഉണ്ണിമായയും മടങ്ങാൻ ഒരുങ്ങുകയായിരുന്നു. അടുക്കളയിൽ പാത്രങ്ങൾ അടുക്കി വെക്കുന്നതിനിടയിൽ ലക്ഷ്മിയമ്മ സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടിയുടെ അരികിലെത്തി.... "തമ്പുരാട്ടീ... നാളെ വിനയൻ സാറും കുടുംബവും ഞങ്ങളുടെ കുടിലിലേക്ക് വരുന്നുണ്ട്. ഉണ്ണിമായയെ കാണാനാണ്. തമ്പുരാട്ടിയുടെ അനുഗ്രഹം വേണം" ലക്ഷ്മിയമ്മ കൈകൾ കൂപ്പി വിനയത്തോടെ പറഞ്ഞു. സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടി പുഞ്ചിരിച്ചു. "അതിനെന്താ ലക്ഷ്മീ നല്ല കാര്യമാണല്ലോ. ഉണ്ണിമോൾക്ക് നല്ലൊരു ജീവിതം കിട്ടട്ടെ. നാണിയമ്മേ... നീയും നാളെ ലക്ഷ്മിയുടെ കൂടെ പോണം. അവിടെ എന്തെങ്കിലും സഹായം വേണമെങ്കിൽ നീ കൂടെ നിൽക്കുന്നത് അവർക്ക് ഒരു ധൈര്യമായിരിക്കും." നാണിയമ്മ സന്തോഷത്തോടെ സമ്മതിച്ചു. ലക്ഷ്മിയമ്മയ്ക്ക് അത് വലിയൊരു ആശ്വാസമായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് രേവതി അങ്ങോട്ട് വന്നത്. പണിക്കാരത്തിയുടെ വീട്ടിൽ പോയി അവിടുത്തെ ചടങ്ങുകളിൽ പങ്കെടുക്കുന്നത് തനിക്ക് അന്തസ്സുകേടാണെന്ന് രേവതിക്ക് തോന്നിയിരുന്നു. എങ്കിലും ഉണ്ണിമായ ആ പടിയിറങ്ങണം എന്നത് അവളുടെ ആവശ്യമാണ്.... "ലക്ഷ്മിയമ്മേ... നാളെ ഞാൻ അങ്ങോട്ട് വരുന്നില്ല. പക്ഷേ ചടങ്ങുകൾക്കൊന്നും ഒരു കുറവ് വരുത്തരുത്. ദാ ഇത് കയ്യിൽ വെച്ചോ" രേവതി തന്റെ ബാഗിൽ നിന്നും കുറച്ച് പണം എടുത്ത് ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു. "വിഷ്ണു ഏട്ടൻ അറിയണ്ട ഇതുകൊണ്ട് ഉണ്ണിമായയ്ക്ക് നല്ലൊരു സാരിയും പലഹാരങ്ങളുമൊക്കെ വാങ്ങിക്കോ." ലക്ഷ്മിയമ്മ ആ പണം വാങ്ങുമ്പോൾ അവരുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. "വലിയ ഉപകാരം രേവതി കൊച്ചേ... അത്രയും സന്തോഷം." അവർ കോവിലകത്തെ പടിയിറങ്ങി വീട്ടിലേക്ക് നടക്കുമ്പോഴാണ് വിനയൻ സാറിന്റെ ഫോൺ വരുന്നത്. "ലക്ഷ്മിയമ്മേ... ഞങ്ങൾ നാളെ രാവിലെ പത്തു മണിയോടെ എത്തും. എല്ലാവരും വരുന്നുണ്ട്. ഉണ്ണിമായയോട് തയ്യാറായിരിക്കാൻ പറയണേ" വിനയൻ സാറിന്റെ ആവേശഭരിതമായ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ മനസ്സിൽ ഒരു കുളിർമഴ പെയ്തതുപോലെ തോന്നി.... അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ. ഉണ്ണിമായയുടെ കൊച്ചു വീട് വൃത്തിയായി ഒരുക്കിയിരുന്നു. നാണിയമ്മ നേരത്തെ തന്നെ എത്തി ലക്ഷ്മിയമ്മയെ സഹായിക്കാൻ കൂടി. ഉണ്ണിമായ രേവതി കൊടുത്ത പുതിയ സാരിയുടുത്ത് മുറിയിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു പിടച്ചിലായിരുന്നു. വിനയൻ സാർ വരുന്നു എന്ന സന്തോഷത്തേക്കാൾ ഉപരി വിഷ്ണു തമ്പ്രാൻ ഇത് അറിഞ്ഞാലുള്ള അവസ്ഥയായിരുന്നു അവളെ ഭയപ്പെടുത്തിയത്.... പെട്ടെന്നാണ് ജനാലയ്ക്കൽ ഒരു നിഴൽ കണ്ടത്. അവൾ ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു. അവിടെ വിഷ്ണു നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു ആരും കാണാതെ ഇടവഴിയിലൂടെ അവൻ വന്നതാണ്...വിഷ്ണുവിന്റെ മുഖം വിളറി വെളുത്തിരുന്നു. ആ കണ്ണുകളിൽ പണ്ടത്തെ ആ അധികാരമായിരുന്നില്ല മറിച്ച് ഒരു വലിയ സങ്കടമായിരുന്നു നിഴലിച്ചിരുന്നത്.... "തമ്പ്രാൻ... ഇവിടെ..." അവൾ ശബ്ദം താഴ്ത്തി വിറച്ചു കൊണ്ടു ചോദിച്ചു... വിഷ്ണു പതുക്കെ ആരും കാണാതെ മുറിക്കുളിൽ കടന്നു. അവൻ അവളുടെ മുന്നിൽ വന്ന് നിന്നു. വിഷ്ണുവിന്റെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ അവളുടെ തോളിൽ സ്പർശിച്ചു. "ഉണ്ണിമായേ... നീ ശരിക്കും മറ്റൊരാളുടേതാകാൻ പോവുകയാണോ? ഈ വിഷ്ണുവിനെ നിനക്ക് അത്ര വേഗം മറക്കാൻ പറ്റുമോ?" അവന്റെ സ്വരത്തിലെ ഇടർച്ച കേട്ടപ്പോൾ ഉണ്ണിമായയുടെ ഹൃദയം തകർന്നുപോയി. വിഷ്ണു പരുക്കനാണെങ്കിലും തന്നെ എത്രത്തോളം സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവൾക്ക് ആ നിമിഷം മനസ്സിലായി. "തമ്പ്രാൻ... എനിക്ക് വേറെ വഴിയില്ല. എന്റെ അമ്മയുടെ സന്തോഷം..." അവൾ വിതുമ്പി... "എനിക്കറിയാം... നിന്റെ അമ്മയുടെ സന്തോഷമാണ് നിനക്ക് വലുതെന്ന്" വിഷ്ണു അവളുടെ മുഖം തന്റെ കൈക്കുള്ളിലാക്കി പതുക്കെ പറഞ്ഞു. "പക്ഷേ എനിക്ക് നീ വേണം ഉണ്ണിമായേ... നീയില്ലാതെ എനിക്ക് ജീവിക്കാൻ പറ്റില്ല. ഈ കോവിലകത്തെ അധികാരവും പണവുമൊന്നും നിനക്ക് പകരമാവില്ല. നീ അന്ന് ആ ലൈബ്രറിയിൽ പുസ്തകം അടുക്കി വെക്കുമ്പോൾ ഞാൻ നിന്നെ നോക്കി നിന്നത് വെറുതെയല്ല. എന്റെ ശ്വാസമാണ് നീ." വിഷ്ണുവിന്റെ കണ്ണിൽ നിന്നും ഒരു തുള്ളി കണ്ണീർ അവളുടെ കയ്യിലേക്ക് വീണു. അത് കണ്ടതും ഉണ്ണിമായ തകർന്നുപോയി. അധികാരമുള്ള ആ തമ്പ്രാൻ കുട്ടി ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയെപ്പോലെ തന്റെ മുന്നിൽ വിങ്ങുന്നത് അവൾക്ക് സഹിക്കാനായില്ല. "എന്നെ മറന്നേക്ക് തമ്പ്രാൻ... നമ്മൾ തമ്മിൽ ഒരുപാട് ദൂരമുണ്ട്" അവൾ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "ദൂരമുണ്ടായിരിക്കാം... പക്ഷേ നീ വേറൊരാളുടെ കൂടെ നിൽക്കുന്നത് കാണാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല. നിനക്ക് എന്നെ പേടിയാണെന്ന് എനിക്കറിയാം. ആ പേടിയാണ് നമ്മുടെ ഇടയിലെ മതിൽ. പക്ഷേ സ്നേഹം കൊണ്ട് ആ മതിലുകൾ ഞാൻ തകർക്കും" വിഷ്ണു ഇത്രയും പറഞ്ഞ് ആരും കാണാതെ അവിടെ നിന്നും തിരികെ നടന്നു... അല്പസമയത്തിനകം വിനയൻ സാറും മാതാപിതാക്കളും വീട്ടിലെത്തി. നാണിയമ്മയും ലക്ഷ്മിയമ്മയും ചേർന്ന് അവരെ സ്വീകരിച്ചു. ഉമ്മറത്ത് വലിയ ചർച്ചകൾ നടന്നു. ഉണ്ണിമായ ചായയുമായി ഉമ്മറത്തേക്ക് വരുമ്പോൾ വിനയൻ സാർ അവളെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. എന്നാൽ ആ പുഞ്ചിരിക്ക് മറുപടി നൽകാൻ അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.... വിനയൻ സാറിന്റെ അമ്മ ഉണ്ണിമായയുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ച് സ്വർണ്ണവള അണിയിച്ചു. അത് കണ്ട ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ ആനന്ദാശ്രുക്കൾ കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു. എല്ലാവരും സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു. പക്ഷേ ഉണ്ണിമായയുടെ മനസ്സ് അപ്പോഴും ആ ജനാലയ്ക്കൽ കണ്ട വിഷ്ണുവിന്റെ നീറുന്ന മുഖത്തായിരുന്നു... വിഷ്ണുവിന്റെ ആത്മാർത്ഥമായ സ്നേഹം അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. പക്ഷേ അമ്മയുടെ സന്തോഷത്തിന് മുന്നിൽ ആ സ്നേഹം ഒരു പാപമായി അവൾക്ക് തോന്നി. ചടങ്ങുകൾ കഴിഞ്ഞ് എല്ലാവരും പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കോവിലകത്തെ മട്ടുപ്പാവിലിരുന്ന് വിഷ്ണു താഴെ നടന്നുപോകുന്ന വിനയൻ സാറിന്റെ വണ്ടിയെ നോക്കി നിന്നു. അവന്റെ കയ്യിൽ കത്തുന്ന സിഗരറ്റ് പാതിയിലധികം അണഞ്ഞുപോയിരുന്നു... "ഉണ്ണിമായേ... നിന്നെ ഞാൻ ആർക്കും വിട്ടു കൊടുക്കില്ല" അവൻ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു. വിഷ്ണുവിന്റെ പ്രണയം ഇപ്പോൾ ഒരു വലിയ ദുരന്തത്തിലേക്ക് നീങ്ങുകയാണോ അതോ പുതിയൊരു വിപ്ലവത്തിലേക്കാണോ എന്ന് കാലം കരുതിവെച്ചിരുന്നു....                 ************ വിനയൻ സാറും കുടുംബവും പടിയിറങ്ങിപ്പോയപ്പോൾ ആ ചെറിയ വീട് പെട്ടെന്ന് നിശബ്ദമായി. ഉമ്മറത്ത് ബാക്കിവെച്ച ചായഗ്ലാസുകൾക്കും ഉപ്പേരി പാത്രങ്ങൾക്കും ഇടയിൽ ലക്ഷ്മിയമ്മ ഒരു സ്വപ്നത്തിലെന്നപോലെ ഇരുന്നു..... അവരുടെ കയ്യിൽ വിനയന്റെ അമ്മ കൊടുത്ത ആ സ്വർണ്ണവള തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു പണിക്കാരത്തിയുടെ മകൾക്ക് കിട്ടാവുന്നതിൽ വെച്ച് ഏറ്റവും വലിയ അംഗീകാരമായി ലക്ഷ്മിയമ്മ അതിനെ കണ്ടു.... "മോളെ ഉണ്ണിമായേ... നീ കണ്ടോ?" ലക്ഷ്മിയമ്മ അകത്തേക്ക് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. "അവർക്ക് നിന്നെ അത്രയ്ക്കും ഇഷ്ടമായി. ആ തറവാട്ടിലെ മരുമകളായി നീ കയറിച്ചെല്ലുമ്പോൾ എന്റെ എല്ലാ സങ്കടങ്ങളും തീരുമടാ." മുറിക്കുള്ളിൽ കട്ടിലിൽ തളർന്നിരിക്കുകയായിരുന്നു ഉണ്ണിമായ. അമ്മയുടെ ആ വാക്കുകൾ സന്തോഷത്തിന് പകരം അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ഭാരമായാണ് അനുഭവപ്പെട്ടത്. അവളുടെ ഇടതുകൈത്തണ്ടയിൽ വിഷ്ണുവിന്റെ വിരലുകൾ അമർന്ന പാട് അപ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ സ്പർശനം നൽകിയ വേദനയേക്കാൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ നീറുന്നത് അവൻ അവസാനമായി നോക്കിയ ആ നോട്ടമായിരുന്നു. തമ്പ്രാൻ കുട്ടിയുടെ കണ്ണിൽ കണ്ട ആ കണ്ണീർത്തുള്ളി... അത് തന്റെ ജീവിതം മാറ്റിമറിക്കുമെന്ന് അവൾ ഭയപ്പെട്ടു... "അമ്മേ... എനിക്ക് കുറച്ചു നേരം ഉറങ്ങണം" അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.... പുറത്ത് സന്ധ്യ മയങ്ങുകയായിരുന്നു. കണിമംഗലം കോവിലകത്തിന് മുകളിൽ ചുവന്ന ആകാശം പതുക്കെ കറുപ്പിലേക്ക് മാറുന്നു. കോവിലകത്തെ മട്ടുപ്പാവിലെ ജനാലയ്ക്കൽ വിഷ്ണു അപ്പോഴും നിലയുറപ്പിച്ചിരുന്നു. അവൻ താഴെ ഉണ്ണിമായയുടെ വീടിന്റെ ഭാഗത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്. അവന്റെ കയ്യിൽ ഒരു പകുതി കത്തിത്തീർന്ന സിഗരറ്റ് ഇരിപ്പുണ്ട്... പെട്ടെന്ന് പിന്നിൽ ഒരു കാൽപ്പെരുമാറ്റം കേട്ടു. വിഷ്ണു തിരിഞ്ഞു നോക്കിയില്ല വന്നത് രേവതിയാണെന്ന് അവനറിയാമായിരുന്നു.... "വിഷ്ണു ഏട്ടാ... നിങ്ങൾ എന്തിനാ ഇവിടെ ഇങ്ങനെ നിൽക്കുന്നത്?" രേവതിയുടെ സ്വരത്തിൽ ഒരു വിജയച്ചിരി ഉണ്ടായിരുന്നു. "താഴെ ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ വീട്ടിൽ ചടങ്ങുകളൊക്കെ ഭംഗിയായി കഴിഞ്ഞു. ഉണ്ണിമായയുടെ വിവാഹം ഉറപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞു. ഇനി എങ്കിലും വിഷ്ണു ഏട്ടൻ ഒന്ന് സമാധാനപ്പെട്." വിഷ്ണു പതുക്കെ മുഖം തിരിച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ രൗദ്രഭാവം കണ്ട് രേവതി ഒന്ന് ഭയന്നു പിന്നോട്ട് മാറി. "വിവാഹം ഉറപ്പിച്ചു എന്ന് കരുതി അവൾ എന്റേതല്ലാതാകില്ല രേവതി. ഈ പടിപ്പുര കടന്ന് അവൾ പോകില്ല എന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അത് നടന്നിരിക്കും." "വിഷ്ണു ഏട്ടാ... ഇത് വെറും വാശിയാണ്" രേവതി ദേഷ്യത്തോടെ പറഞ്ഞു. "ഒരു പണിക്കാരത്തിയുടെ മകൾക്ക് വേണ്ടി നിങ്ങൾ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ തരംതാഴുന്നത്? നാട്ടുകാർ അറിഞ്ഞാൽ കോവിലകത്തെ അന്തസ്സ് എവിടെ പോകും?" "അന്തസ്സോ?" വിഷ്ണു പരിഹാസത്തോടെ ചിരിച്ചു. "സ്നേഹിക്കുന്നവളോടൊപ്പം ജീവിക്കുന്നതാണോ അന്തസ്സ് അതോ അന്തസ്സിന് വേണ്ടി പ്രണയത്തെ കൊല്ലുന്നതാണോ? നിനക്ക് അത് മനസ്സിലാകില്ല രേവതി. കാരണം നിന്റെ ഉള്ളിൽ പക മാത്രമേയുള്ളൂ." വിഷ്ണുവിന്റെ വാക്കുകൾ രേവതിയെ വല്ലാതെ കുത്തിനോവിച്ചു. അവൾ ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവിടെ നിന്നും ഇറങ്ങിപ്പോയി. പക്ഷേ വിഷ്ണുവിന്റെ മനസ്സിൽ മറ്റൊരു പ്ലാൻ തയ്യാറാകുകയായിരുന്നു. വിനയൻ സാർ അവളെ സ്വന്തമാക്കാൻ നോക്കുമ്പോൾ താൻ വെറുതെ ഇരിക്കില്ലെന്ന് അവൻ ഉറപ്പിച്ചു... രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ ഉണ്ണിമായ തന്റെ ഡയറി തുറന്നു. അവൾക്ക് വിഷ്ണുവിനോടുള്ള ദേഷ്യമാണോ അതോ സഹതാപമാണോ എന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. വിനയൻ സാർ തനിക്ക് സുരക്ഷിതമായ ഒരു ജീവിതം തരുമായിരിക്കും പക്ഷേ വിഷ്ണു നൽകുന്നത് തന്റെ ആത്മാവിനെ തൊടുന്ന സ്നേഹമാണെന്ന് അവൾക്ക് എപ്പോഴൊക്കെയോ തോന്നിപ്പോകുന്നു... പെട്ടെന്നാണ് മുറ്റത്ത് ഒരു കല്ല് വീഴുന്ന ശബ്ദം കേട്ടത്. ഉണ്ണിമായ ഞെട്ടി ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. ഇരുട്ടിൽ പ്ലാവിന്റെ ചുവട്ടിൽ ഒരാൾ നിൽക്കുന്നു. ആ ഉയരവും നിൽക്കുന്ന രീതിയും കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് മനസ്സിലായി... അത് വിഷ്ണു തമ്പ്രാനാണ്. അമ്മ ഉറങ്ങിയെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തി അവൾ പതുക്കെ വാതിൽ തുറന്നു പുറത്തിറങ്ങി. അവൾ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു... "തമ്പ്രാൻ... എന്തിനാ ഈ നേരത്ത് ഇവിടെ വന്നത്?" അവൾ ശബ്ദം താഴ്ത്തി ചോദിച്ചു. വിഷ്ണു ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവൻ അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു പതുക്കെ വലിച്ചു. അവളുടെ വിരലുകൾക്കിടയിലേക്ക് അവൻ എന്തോ ഒന്ന് വെച്ചു കൊടുത്തു. ഒരു ചെറിയ സ്വർണ്ണ മോതിരം. "ഇത് നിനക്കുള്ളതാണ്. ആ വിനയൻ തന്ന വളയേക്കാൾ നിനക്ക് ചേരുന്നത് ഇതാണ്" വിഷ്ണുവിന്റെ സ്വരം വല്ലാതെ ആർദ്രമായിരുന്നു. "നിന്റെ കല്യാണം ആരുടെ കൂടെ നടന്നാലും നിന്റെ മനസ്സിൽ എന്നും ഈ വിഷ്ണു മാത്രമേ ഉണ്ടാവൂ. നീ ആ മോതിരം കളയരുത്." ഉണ്ണിമായ സ്തബ്ധയായി നിന്നുപോയി. വിഷ്ണുവിന്റെ പ്രണയം അവളെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്നു ഒപ്പം വല്ലാതെ ഭ്രമിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. വിഷ്ണു ഇരുട്ടിലേക്ക് നടന്നു മറഞ്ഞു. കയ്യിലിരിക്കുന്ന ആ മോതിരം ഒരു കനൽ പോലെ അവൾക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു... ഈ രഹസ്യം അമ്മ അറിഞ്ഞാൽ... രേവതി അറിഞ്ഞാൽ... അവളുടെ ലോകം തകരും... അവൾ എന്ത് ചെയ്യണം എന്ന് അറിയാതെ വിഷ്ണു പോകുന്നതും നോക്കി അവിടെ തന്നെ നിന്നു... എന്നാൽ ഇതൊക്കെ കണ്ട് ഒരാൾ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു...... അത് ആരായിരിക്കും...? പറയുമോ നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായം.....  റിവ്യൂ ഇടാമോ.....? ഇനി ഉണ്ണിമായയുടെ ജീവിതത്തിൽ എന്തൊക്കെ സംഭവിക്കും...? ഉണ്ണിമായക്ക് വിഷ്ണുവിനെ കിട്ടുമോ അതോ വിനയൻ സാർ തന്നെ kettumo....? കാത്തിരിക്കൂ...... തുടരും....... ❤️ ✍️പ്രണയ_തൂലിക....... ❣️ ഇനി 2,3 day സ്റ്റോറി ഇല്ലാട്ടോ 🙁നിങ്ങൾ ആരു ഒരു നല്ല റിവ്യൂ ഇടുന്നില്ലല്ലോ....ഉണ്ണിമായേയെ കുറിച്ചോ വിഷ്ണുവിനെ കുറിച്ചോ എന്തെകിലും ഒന്ന് പറയു സ്റ്റോറിയെ കുറിച് നിങ്ങളെ അഭിപ്രായം എന്താണ് നമ്മുക്ക് ആരെ കൊണ്ട് കല്യാണം കഴിപ്പിക്കണം പറയും frnds 😄 പാവം ഉണ്ണിമായ അല്ലെ 🫣😄 #📙 നോവൽ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📔 കഥ #😔വേദന #💞 പ്രണയകഥകൾ