📙 നോവൽ

#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട്_ 87 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ 💥 വെറുതെ പറഞ്ഞതല്ല കേട്ടോ.. എനിക്കിനി ഒരടി നടക്കാൻ വയ്യ.. " കാർത്തു നടുവിന് കൈ കുത്തി കാശിയെ നോക്കി മുഖം ചുളിച്ചു. അവനവളെ നോക്കി കണ്ണുരുട്ടി കൊണ്ട് പിന്നിലേക്ക് തന്നെ നടന്നു വന്നു. "കൊ...ല്ലും ഞാൻ.. മര്യാദക്കവിടെ കിടന്നിരുന്ന എന്നേം വലിച്ചു പൊക്കി നടക്കാൻ ചാടിയിറങ്ങി പോന്നത് നീ തന്നെ അല്ലായിരുന്നോ.. അപ്പഴേ ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞതാ.. എങ്ങും പോണ്ട.. നമ്മുക്കവിടെ തന്നെ പിടിപ്പത് പണിയുണ്ടെന്ന്.. കേട്ടോ നീ.." ഗൗരവത്തോടെ പറഞ്ഞു വന്നിട്ടോടുവിൽ അവനൊരു കള്ളത്തരം. കാർത്തു അവനെ ഒന്ന് തുറിച്ചു നോക്കി. "നോക്കാതെടി പിശാച്ചെ.. കണ്ണ് ഞാൻ കുത്തി പൊട്ടിക്കും.." അവൻ കയ്യൊങ്ങിയതും കാർത്തു പിന്നിലേക്ക് മാറി. നടക്കാൻ വയ്യാഞ്ഞിട്ടല്ലേ.. അതിനിപ്പോ ഇങ്ങനൊക്കെ പറയാനുണ്ടോ.. " അവൾ പിറു പിറുത്തു. "പറഞ്ഞാ കേൾക്കാൻ പഠിക്കണം ആദ്യം.. അതെങ്ങനെ അനുസരണ എന്നൊന്ന് നിന്റെ നിഘണ്ടുവിൽ തന്നെ ഇല്ലല്ലോ.." ആഹ്. ഇല്ല. സഹിച്ചോ അങ്ങോട്ട്.. നിങ്ങള് പറഞ്ഞതൊക്കെ കണ്ണും പൂട്ടി അനുസരിച്ചു നടന്നിരുന്നെങ്കിൽ ഞാനിപ്പോ മഹേഷിന്റെ വീട്ടിൽ എത്തിയേനെ.. മാറങ്ങോട്ട്.. " ശക്തിയിൽ അവനെ ഒന്ന് തള്ളി മാറ്റി കൊണ്ടവൾ വീണ്ടും മുന്നോട്ട് നടന്നു. "ഒരു മാറ്റോം ഇല്ല.. പഴയ മൂരാച്ചി സ്വഭാവം തന്നെ.ഇങ്ങേരു നന്നായ് പോയെന്ന് ഞാൻ വെറുതെ തെറ്റ് ധരിച്ചു...അതീ ജന്മം നടക്കൂല.." പോകും വഴി അവനെയൊന്ന് തുറിച്ചു നോക്കി കൊണ്ടവളത് പറഞ്ഞതും കാശി അടക്കി ചിരിച്ചു. ഉച്ചക്ക് ഭക്ഷണമൊക്കെ കഴിഞ്ഞ ശേഷം പെണ്ണിന് കേറിയ കൊതിയാണ്.. അവർ താമസിക്കുന്ന വീടിന് മുന്നിലൂടെയുള്ള നടപ്പാതയിൽ കൂടി വെറുതെ ഒന്ന് നടക്കാൻ. വേണ്ടന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ടവൻ ആവതും തടയാൻ നോക്കിയപ്പോ ആ കൊതി പിന്നെയും കൂടി. അങ്ങനെ ഒരുങ്ങിയിറങ്ങി വന്നവളാണിപ്പോ ആ ചാടി തുള്ളി പോയത്.. "നടക്കാൻ വയ്യെന്ന് കേട്ട.. എടുക്കണോ ന്നൊന്ന് ചോദിച്ചു കൂടെ.. അതെങ്ങനെ.. പ്രേമം ന്ന് എഴുതി കാണിച്ചു കൊടുത്ത അത് എന്തെന്ന് തിരിച്ചു ചോദിക്കുന്നവനിൽ നിന്നും അങ്ങനൊക്കെ പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന എന്നെ പറഞ്ഞ മതിയല്ലോ..." കാർത്തു ആ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു തീർത്ത് നാക്ക് വായിലിടും മുന്നേ അവളവന്റെ കൈകളിൽ മുകളിലേക്കുയർന്നു പൊങ്ങി "ഇങ്ങനെ അടച്ചെന്നെ ആക്ഷേഭിക്കാതെടി ഫാര്യേ നീ. നിന്റേത്രേം പ്രേമിക്കാൻ എനിക്കറിയില്ല ന്നുള്ളത് സത്യം തന്നെ.. പക്ഷെ ഞാൻ പഠിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. അതില്ലെന്ന് നീ പറയരുത്.." കുസൃതിയോടെ അവളുമായി മുന്നോട്ട് നടക്കുന്നതിടെ തന്നെ അവൻ പറയുമ്പോൾ കാർത്തുവിന്റെ മുഖത്തൊരു ഗൂഡമായ ചിരിയുണ്ട്. "പക്ഷെ എനിക്ക് പ്രേമിക്കാനെ കുറിച്ചറിവ് കുറവൊള്ളൂ.. ബാക്കി എല്ലാത്തിനും.." മതി മതി.. ഇനിയൊന്നും പറയല്ലേ.. " അവനാ പറഞ്ഞു വരുന്നതെന്തെന്ന് പിടി കിട്ടിയത് കൊണ്ട് കാർത്തു അവനെയത് മുഴുവനും പറയാൻ വിട്ടില്ല. ആ വാ പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ച കൈകളിൽ അവനൊരു കടി കൊടുത്തു.. കാർത്തു അവന്റെ കഴുത്തിൽ ചുറ്റി പിടിച്ചു കൊണ്ടങ്ങനെ രസിച്ചു കിടന്നു.. ക്ഷീണിക്കുമ്പോ പറഞ്ഞോ.. ഞാൻ നടന്നോളാ.. " ഓഓഓ.. പറഞ്ഞേക്കാമേ .. " അവനൊരു താളത്തിൽ നീട്ടി പറഞ്ഞു കൊണ്ടവളെ ഒന്ന് കൂടി അടക്കി പിടിച്ചു. "നിന്റെ വീട്ടിൽ നിനക്ക് തിന്നാനൊന്നും തരാറില്ലേ.. ആകെ മൊത്തത്തിൽ തൂക്കിയാ കൊച്ചു പിള്ളേരുടെ അത്രേം ഒള്ളോല്ലോ നീ.." കാശി കളിയോടെ പറഞ്ഞപ്പോൾ കാർത്തു അവനെ നോക്കി മുഖം വീർപ്പിച്ചു. "എന്റച്ഛനും അമ്മേം എന്നെ പൊന്ന് പോലാ നോക്കിയിരുന്നേ.. പിന്നെ ഞാൻ ക്ഷീണിച്ചു പോയെങ്കിൽ അതിന് കാരണം കാശ്യേട്ടൻ തന്നാ.." അവളൊരു ചൊടിയോടെ പറഞ്ഞു കൊണ്ടവനെ നോക്കി. "പിന്നെ.. രണ്ടൂസം കൊണ്ടങ് ക്ഷീണിച്ച് പോവല്ലേ.. അങ്ങനെ ആണെങ്കിൽ അതേ ക്ഷീണം എനിക്കും കാണണ്ടേ.. ഞാനല്ലേ കൂടുതൽ..." അയ്യേ.. അതല്ല ഞാൻ ഉദ്ദേശിച്ചത്.. കാർത്തു വീണ്ടും അവന്റെ വാ പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചു. കാശി തല കുടഞ്ഞു കൊണ്ടാ കൈകൾ മാറ്റി. "പിന്നെന്തുവാ നീ ഉദ്ദേശിച്ചത്.. അത് പറ.." "നിങ്ങളെ ഓർത്തു ഉരുകി ഉരുകി ഞാനിങ്ങനെ ആയി പോയെന്നാ ഞാൻ ഉദ്ദേശിച്ചത്.." "ശോ.. അതാണോ..ഞാൻ കരുതി.. അവനവളെ നോക്കി മുഖം ചുളിച്ചു.. ആഹ്.. നിങ്ങള് കരുതും.. വന്നു വന്നിപ്പോ കാശ്യേട്ടൻ വല്ലാണ്ട് വഷളായി പോയി.. കാർത്തു ചിരി അടക്കി കൊണ്ടവനെ നോക്കി. "ആടീ.. നീ തന്നെ ഇത് പറയണം.. നന്നായി ജീവിച്ചു പോയ എന്നെ വളച്ചൊടിച്ചു കുപ്പിയിലാക്കി പിന്നെ നിന്റെ കെട്ട്യോൻ വരെയുമാക്കി.. എന്നിട്ടിപ്പോ കാശ്യേട്ടൻ വഷളായി പോയെന്ന്.. ഒരൊറ്റ ഏറു വെച്ചു തരും.." പറയുന്നതിനൊപ്പം തന്നെ അവനെറിയുന്ന പോലെ കൈ ഒന്നയച്ചതും കാർത്തു അവനെ ഇറുകെ പറ്റി പിടിച്ചു കൊണ്ടാ നെഞ്ചിലേക്ക് കൂടുതൽ ചേർന്നു. "അപ്പൊ ഞാൻ പ്രലോഭിപ്പിച്ചത് കൊണ്ടാണോ.. നിങ്ങൾക്കെന്നെ ഒട്ടും ഇഷ്ടമായിരുന്നില്ലേ.." അവളൊരു പരിഭവത്തോടെ അവനെ നോക്കി. "ശെടാ.. അത് നിനക്കിനിയും മനസ്സിലായില്ലേ പെണ്ണേ.. രണ്ടു ദിവസം കാശി നാഥൻ പൂർണ്ണമായും നിന്റേതായിരുന്നില്ലേ.. നിന്റെ കൂടെ ആയിരുന്നില്ലേ..എന്നിട്ടും നിന്റെയീ സംശയങ്ങൾ ഇനിയും മാറിയില്ലെങ്കിൽ..." ഇല്ലെങ്കിൽ.. അതങ്ങനെ തന്നെ ഇരുന്നോട്ടെ. കേട്ടോ.. അവനൊരു ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. "അപ്പൊ ഞാൻ സംശയരോഗി ആയിക്കോട്ടെ ന്ന്.." "എനിക്കൊരു നിർബന്ധവുമില്ല..പക്ഷെ ഒന്നുറപ്പാണ്.. ഇനിയെത് രോഗം വന്നാലും കാശിനാഥന്റെ നെഞ്ചിലിങ്ങനെ പറ്റി പിടിച്ചു കൊണ്ട്.. അതല്ലാതെ വേറൊരു ഓപ്‌ഷൻ നിനക്കിനിയില്ല.. കാരണം നിനക്ക് വേണ്ടി.. നീ നന്നായിരിക്കാൻ വേണ്ടി വഴി മാറി നടന്നവനാ ഞാൻ.. ആ എന്നെയാണ് നീയീ ചുമട്ടു ജോലി ചെയ്യിപ്പിക്കുന്നത്. അതിനുള്ള ശിക്ഷയാണെന്ന് കൂട്ടിക്കോ.." ആ..ചുരുക്കി പറഞ്ഞാ.. വഴിയേ പോണ വയ്യാ വേലിയാണ് ഞാൻ കഴുത്തിൽ എടുത്തു ചുറ്റിയത് എന്നർദ്ധം.. " നെടുവീർപ്പോടെ അവളത് പറയുമ്പോൾ അവൻ തലയാട്ടി ചിരിക്കുന്നുണ്ട്.. "ഇനി മതി.. താഴെ നിർത്തിക്കേ.. കാശ്യേട്ടൻ ക്ഷീണീച്ചു.." കാർത്തു പറഞ്ഞു. ഇല്ലെടി.. കാശ്യേട്ടൻ അത്ര പെട്ടന്നൊന്നും ക്ഷീണിച്ച് പോകില്ലെന്ന് നിനക്കറിയില്ലേ.. "വാ തുറന്ന ഇപ്പൊ വൃത്തികേട് മാത്രമേ പറയൂ.. അവളവന്റെ തലക്കൊരു കൊട്ട് കൊടുത്തു. "ഞാനല്ലേ ഡീ.. നിന്നോടല്ലേ.." അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ടവൻ അവളെ താഴെ നിർത്തി.. "നിങ്ങളീ സ്നേഹമൊക്കെ എവിടെ കൊണ്ട് പോയി ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചിരിക്കയായിരുന്നു മനുഷ്യ..." മുണ്ടോന്ന് മുറുക്കി എടുക്കുന്നവനെ നോക്കി അവൾ കണ്ണുരുട്ടി. "അതൊരു സീക്രട്ട് ഏരിയായിരുന്നു.. എനിക്ക് മാത്രമേ അതറിയൂ.." വീണ്ടും മുന്നോട്ട് നടന്നു കൊണ്ടാണവനത് പറഞ്ഞത്. ചുമ്മാതാണോ ഞാനത്ര തിരഞ്ഞു നടന്നിട്ടും ആ ഇഷ്ടം കണ്ടു കിട്ടാഞ്ഞത്.. " അവന്റെ കയ്യിൽ ചുറ്റി പിടിച്ചു കൊണ്ടാ തോളിലേക്ക് ചാഞ്ഞു കൊണ്ടാണവൾ പറഞ്ഞതും. നട്ടുച്ച നേരത്തും പൊതിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന വശ്യത നിറഞ്ഞ ആ കുളിരപ്പോൾ അവരുടെയും ഉള്ളു തണുപ്പിച്ചു. "അന്നത്തെയാ നമ്മൾക്കായിരുന്നു ഭംഗി.." കാർത്തു പതിയെ പറഞ്ഞു കൊണ്ടവന്റെ നേരെ നോക്കി. "മടുത്തോ നിനക്ക്..." അവനലിവോടെ അവളെ ചുറ്റി പിടിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. "ഏയ്.. അങ്ങനല്ല ഞാൻ പറഞ്ഞത്.. നിങ്ങളുടെ കൂടെയുള്ള നിമിഷങ്ങൾ എനിക്ക് മടുക്കുമോ.. എന്റെ മരണത്തോളം വിലയുണ്ടത്തിന്.. ഞാനെത്ര കൊതിച്ച..പിന്നങ്ങനെ പറഞ്ഞത്...അന്നൊക്കെ കാശ്യേട്ടന് എന്നെ ഇഷ്ടമല്ലല്ലോ എന്നുള്ള സങ്കടം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ഇന്നിപ്പോ കാശ്യേട്ടൻ എന്നെ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതിലും എത്രയോ അധികം സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ട്.. പരിഗണിക്കുണ്ട്.. എനിക്ക് വേണ്ടതെല്ലാം നൽകുന്നുണ്ട്.. പക്ഷെ.." അത് വരെയുമുള്ള തിളക്കമില്ലാതെ അവളാ പറഞ്ഞു തീർത്ത വാക്കുകളുടെ പൊരുൾ.. അവനറിയാം അതെന്തെന്ന്. പക്ഷെ അതിനെ കുറിച്ചൊന്നും കാശി മിണ്ടിയില്ല. "അങ്ങനൊരു കാലമൊക്കെ ഇനിയുണ്ടാവോ..?" കാർത്തു വീണ്ടും അവനെ നോക്കി. "എങ്ങനെ.. അവനൊരു ചിരിയോടെ തിരിച്ചു ചോദിച്ചു. "കുഞ്ഞാറ്റ ബസ്സും അതിന്റെ ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിൽ കാശ്യേട്ടനും പിന്നെ ശിവേട്ടനും.. വഴക്ക് കൂടാൻ ഞാനും.. ആ സീറ്റിൽ കാക്കി ഷർട്ടൊക്കെ ഇട്ട് നിങ്ങളിരികുമ്പോ ഒരു പ്രതേക ഭംഗിയ.. കണ്ണെടുക്കാൻ തോന്നില്ല..ഞാൻ എത്രയോ പ്രാവശ്യം മതി മറന്നു നോക്കി നിന്നിട്ടുണ്ട്.." കാർത്തുവിന്റെ മുഖത്തൊരു ചിരിയുണ്ടത് പറഞ്ഞു നിർത്തുമ്പോൾ.. പതിയെ അത് അവനിലേക്കും പടർന്നു പിടിച്ചു. "ഉണ്ടാവൂടി.. ഇതിപ്പോ നമ്മള് ഹണിമൂൺ ട്രിപ്പ്‌ ആയല്ലേ ഒള്ളു.. ജീവിതം ഇനിയുമാങ്ങോട്ട് നീണ്ടു നിവർന്നു കിടപ്പില്ലേ നമ്മുക്ക് മുന്നിൽ..ഇവിടുന്ന് ഇറങ്ങിയാലും ജീവിക്കണ്ടേ.. പണ്ടത്തെ പോലെ ആണോ ഇപ്പൊ.. അന്ന് കാശി നാഥൻ ഒറ്റക്കല്ലേ.. ഉണ്ടില്ലേലും ഉറങ്ങിയിലേലും ആരും അറിയാൻ പോണില്ല.. ഇനിയങ്ങോട്ട് അങ്ങനാണോ.. അവനൊരു പെണ്ണില്ലേ.. അവളെ പൊന്ന് പോലെ നോക്കണ്ടെ... രാജകുമാരിയെ പോലെ ജീവിച്ചിടത് നിന്നും എന്നെ മാത്രം സ്നേഹിച്ചു കൊണ്ട് കൂടെ പോന്ന ആ പെണ്ണിനെ അത്രത്തോളം ആവിലെലും അവൾക്ക് സങ്കടമാവാത്ത പോലെ എനിക്ക് നോക്കണ്ടേ.. അപ്പൊ പിന്നെ ജോലിക്ക് പോവാതെ പറ്റില്ലല്ലോ. എനികും നിനക്കുമേറെ ഇഷ്ടമുള്ളതും മടുക്കാത്തതുമായ ജോലി ഡ്രൈവിംഗ് തന്നെയാണ്. അത് കൊണ്ട് എന്റെ മോള് കാശ്യേട്ടനെ ഇനിയും അങ്ങനെ തന്നെ കാണും.. കേട്ടോ.." അടക്കാൻ കഴിയാത്ത സ്നേഹത്തോടെ... വാത്സല്യത്തോടെ ആ പറയുന്നതിനൊപ്പം അവൻ വീണ്ടുമവനെ എടുത്തു പൊക്കി നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് കഴിഞ്ഞിരുന്നു.. തുടരും.. പ്രണയം ചോദിച്ചവർക്കായി.. പ്രണയം മാത്രം നിറഞ്ഞ പാർട്ട്.. സന്തോഷമായില്ലേ അരുണേട്ടാ. പക്ഷെ.. കാർത്തു പറഞ്ഞ പോലെ ഈ ചെക്കനിപ്പോ വല്ലാണ്ട് വഷളായി പോയിരിക്കുന്നു.. നിങ്ങൾക്ക് തോന്നിയോ അത്.. ചെക്കനൊരു മൂക്ക് കയർ അത്യാവശ്യമായെന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടോ.. ന്തൊക്കെ ആയാലും ഈ കഥ ഇത്രേം പാർട്ട് എഴുതിയതിൽ ഇതാണ് എനിക്കേറ്റവും ഇഷ്ടമായത്.. പ്രണയതിന്റെ ഒരു പവറെയ് 😎 റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോണേ. സ്നേഹത്തോടെ.. Jif #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

#📙 നോവൽ കരയാതെ കിടക്കാൻ അല്ലേ പറഞ്ഞത്.. ഇനി എന്റെ വീട്ടുകാരെ കൂടി അറിയിച്ചേ അടങ്ങു.. അനന്തന്റെ ശബ്ദം പിന്നെയും മുഴങ്ങിയതും ഗംഗ ശ്വാസം പിടിച്ചു കിടന്നു.. കരയണ്ട.... നിന്നെ സേഫ് ആയിട്ടുള്ള ഒരിടത്തു ഞാൻ എത്തിക്കാം... പോരെ. ഹമ്..... അവൻ ചോദിച്ചതും ഗംഗ പതിയെ മൂളി. ഉറങ്ങിക്കോ... ഞാൻ വെളുപ്പിനെ പോകും കേട്ടോ.. പറഞ്ഞതൊക്കെ ഓർമ ഉണ്ടല്ലോ അല്ലേ. ഉവ്വ്‌... പിന്നീട് അനന്തൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ഏറി വരുന്ന ശ്വാസ നിശ്വാസങ്ങൾ കേട്ടപ്പോൾ അവൻ ഉറങ്ങിയെന്ന് ഗംഗ ക്ക് തോന്നി. പാവം ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ... താൻ മൂലം ഈ പാവത്തിന് യാതൊരു കുഴപ്പവും ഉണ്ടാകല്ലേ എന്ന് അവൾ ഒരുപാട് പ്രാർത്ഥിച്ചു *****. വെളുപ്പിനെ അനന്തൻ അലാറത്തിന്റെ ശബ്ദം കേട്ട് കണ്ണു തുറന്ന്. എഴുന്നേറ്റ് മുണ്ടും മുറുക്കി ഉടുത്തു നോക്കിയപ്പോൾ ഗംഗ യും കട്ടിലിൽ നിന്നും ചാടിപിരണ്ടു വരുന്നുണ്ട്. നേരം ഒന്നുമായില്ല.. താൻ കിടന്നോ. അവൻ പറഞ്ഞു. എന്നിട്ട് വാതിൽ തുറന്നു പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി പോയി. തണുപ്പ് അടിച്ചു കേറിയതും അവൾ ചുരുണ്ടു koodi അവന്റെ പായും തലയിണയും മടക്കി ഗംഗ എടുത്തു വെച്ച്. അപ്പോളേക്കും അനന്തൻ പല്ല് തേച്ചിട്ട് കേറി വരുന്നുണ്ട്. ഒരു തോർത്തും എടുത്തു തോളിൽ ഇട്ടുകൊണ്ട് അനന്തൻ കുളിക്കാൻ കേറിയതും ഗംഗ തരിച്ചുഇരുന്നു. യ്യോ.... എങ്ങനെ ഈ തണുപ്പത്തു കുളിക്കും ബാത്‌റൂമിൽ നിന്നും വെള്ളം വീഴുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് അവളെ വിറച്ചു. അനന്തൻ പതിനഞ്ചു മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞ് ഇറങ്ങി വന്നപ്പോഴും ഗംഗ കട്ടിലിൽ ഇരിപ്പുണ്ട്. താൻ കിടന്നില്ലേ...നേരം ഒന്നും ആയില്ല.? നനഞ്ഞ തോർത്ത്‌ പുതച്ചുകൊണ്ട് വന്നു അവൻ ഗംഗയെ നോക്കി ചോദിച്ചു.. ഈ തണുപ്പത്തു എങ്ങനെ കുളിക്കും. അവൾ പതിയെ ചോദിച്ചു. അതൊക്കെ നമ്മുടെ ശീലമാടോ ഹമ്... അവൾ ചെറുതായ് പുഞ്ചിരി തൂകി. അനന്തൻഅലമാര തുറന്നു ഒരു ഷർട്ട്‌ എടുത്തു ധരിക്കാൻ തുടങ്ങിയതും ഗംഗ മുഖം താഴ്ത്തി ഇരുന്നു. താൻ കിടന്നോ കേട്ടോ.. അവൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ പിന്നീട് അവനെ നോക്കിയത്. ആള് ഒരു കാവി മുണ്ടും, ഷർട്ടും ധരിച്ചു പേഴ്സ് എടുത്തു പൈസ എണ്ണി ക്കൊണ്ട് അവളോടായി പറഞ്ഞു.. ഒപ്പം തലേ ദിവസം എഴുതിയ ലിസ്റ്റ് എടുത്തു പോക്കറ്റിൽ ഇട്ടു വിഷമിക്കുവൊന്നും വേണ്ട.. ലീനമ്മ നല്ലൊരു സിസ്റ്റർ ആണ്. വിശ്വസിക്കാം.. അവിടെ അടുത്ത് ഒരു സ്കൂൾ ഉണ്ട്. തനിക്കു ചിലപ്പോൾ അവിടെ ഒരു ജോലിയും കൂടി കിട്ടിയാൽ സെറ്റ് ആയില്ലേ. ഐഡഡ്‌ സ്കൂൾ ആണോ.. അതോ.. ഇംഗ്ലീഷ് മീഡിയം... Un Aided അല്ലേ. ഹമ്.. അതെ... ഇങ്ങോട്ട് പോലീസും കോപ്പും ഒന്നും വരരുത്. അത് മാത്രം ഒള്ളു... വന്നാൽ എനിക്ക് നാണക്കേടാ.. പിന്നെ ഇന്നലെ തന്റെ വീട്ടുകാര് പറഞ്ഞത് ഇനി താനും ആയിട്ട് യാതൊരു ബന്ധവും ഇല്ലന്ന് അല്ലേ. അതെ... അപ്പൊ പിന്നെ കുഴപ്പമില്ല ടോ...ഇവിടെ എല്ലാരോടും നോക്കീം കണ്ടും പറഞ്ഞാൽ മതി.. ഞാൻ പോയിട്ട് നേരത്തെ വരും. റെഡി ആയി നിന്നാൽ മതി കെട്ടോ. ഹമ്.. അവന്റെ വാക്കുകളിൽ പ്രതീക്ഷയുടെ പൊൻതിളക്കം പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. വൈകാതെ തന്നെ അനന്തൻ മുറിയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിപ്പോയി. വെളിയിൽ അവന്റെ ലോറി സ്റ്റാർട്ട്‌ ആകുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. എന്റെ ദൈവമേ... എങ്ങനെയെങ്കിലും ആ കോൺവെന്റിൽ താമസിക്കുവാൻ ഒരു സൗകര്യം കിട്ടിയാൽ മതിയായിരുന്നു. അവിടെയാകുമ്പോൾ വേറെ കുഴപ്പങ്ങളൊന്നും കാണില്ല. പിന്നെ വേറൊരു പ്രശ്നം എന്താണെന്ന് വെച്ചാൽ വിശാൽ എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നം ആയിട്ട് വരുമോന്നാണ്.. കാരണം ലീഗലി താൻ അയാളുടെ ഭാര്യയാണ്. ആകെ കൂടിയുള്ള കച്ചിത്തുരുമ്പ്, അയാൾക്ക് എതിരെ താൻ കേസ് കൊടുത്തത് ആണ്. അത്രമാത്രം തന്നെ ഉപദ്രവിച്ചു എന്നതിന്റെ തെളിവ് ഉണ്ടല്ലോ.. ഹോസ്പിറ്റലിലേ ഡോക്ടർ ക്ക് അറിയാം കാര്യങ്ങൾ.. അങ്ങനെയെല്ലാം കൂടി ചേർത്ത് വായിക്കുമ്പോൾ വിശാൽ എന്തെങ്കിലും കുഴപ്പമുണ്ടാക്കിയാലും തനിക്ക് നേരിടാൻ പറ്റും.. അതിനു മുൻപ് ഈ വീട്ടിൽ നിന്നും ഇറങ്ങണം, ഇവിടുത്തെ എല്ലാവരുടെയും ധാരണ താൻ അനന്തൻ സ്നേഹിക്കുന്നവളാണ് എന്നാണ്.. പല കാര്യങ്ങൾ ഓർത്തുകൊണ്ട് വെറുതെ കിടന്നു.. പിന്നീട് അവൾ ഉറങ്ങിയതേയില്ല.. അഞ്ചു മണിയായപ്പോൾ എവിടെയോ അമ്പലത്തിൽ നിന്നും സുപ്രഭാതം കേട്ടു. ഒപ്പം അമ്മ വാതിൽ തുറക്കുന്ന ശബ്ദവും. അപ്പുറത്ത് മുറിയിൽ നിന്നും ആരോ കുളിക്കുന്നുണ്ട്. അമ്മയാകുമെന്ന് അവൾ ഊഹിച്ചു. ഇത്തിരി നേരം കഴിഞ്ഞതും മണികിലുക്കം പോലെ.. ഓം ഗം ഗണപതയെ നമ.. എന്തൊക്കെയോ ശ്ലോകങ്ങൾ ഉമ ഉറക്കെ ചൊല്ലുന്നുണ്ട്. ഗംഗ വാതിൽ തുറന്ന് നോക്കിയപ്പോൾ ഹാളിൽ തന്നെയുള്ള ഒരു ചെറിയ പൂജ മുറിയിൽ വിളക്ക് കൊളുത്തുന്ന ഉമയെ ആയിരുന്നു കണ്ടത്. ചന്ദനത്തിരിയുടെ സുഗന്ധം അവിടെയാകേ പരന്നു നിന്നു.. മുറ്റത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ അരിപ്പൊടി കൊണ്ട് കോലം ഇട്ടിരിക്കുന്നതും അവൾ കണ്ടു. ആഹ്... മോളെ കാലത്ത് എണീറ്റോ.. നേരമൊന്നും ആയിട്ടില്ല പോയി കിടന്നോ... ഇവിടെ സൂര്യൻ വരണമെങ്കിൽ 9 മണിയാവും.. പുഞ്ചിരിയോടെ ഉമ പറഞ്ഞു. ഞാൻ വീട്ടിലും ഈ നേരത്തു ഉണരുന്നതാണ്... അതെയോ.... ഉറക്കം വരുന്നില്ലെങ്കിൽ മോള് വാ.. അമ്മ കാപ്പി തരാം ട്ടോ. അവരോടൊപ്പം ഉമ അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി. പെട്ടെന്നായിരുന്നു സൈക്കിൾ ബെല്ലടിച്ചുകൊണ്ട് മുറ്റത്ത് വന്ന് നിന്നത്. ഒപ്പം അക്കാ എന്നൊരു നീട്ടി വിളിയൊച്ച. പാല് കൊണ്ട് വന്നതാ... മണിക്കുട്ടൻ. മോളിവിടെ നിൽക്ക്.. ഞാനിപ്പോ വരാം. അവരോരു ഓട്ട് മുന്തയുമെടുത്ത് പുറത്തേക്കിറങ്ങിപ്പോയി.. ഗംഗ നോക്കിയപ്പോൾ ദോശമാവ് പൊളിച്ചു പൊന്തി പാകമായി ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടു. തൊട്ടപ്പുറത്തായി തുവരപ്പരിപ്പും തക്കാളിയും കത്രികയും ഒക്കെ എടുത്ത് വെള്ളത്തിൽ ഇട്ടു വച്ചിട്ടുണ്ട്. നമ്മുടെ വീടിന്റെ നാലഞ്ച് അപ്പുറത്തുള്ള പയ്യനാണ്. ഇവന്റെ വീട്ടിൽന്നാണ് പാല് വാങ്ങുന്നെ. അവർ പാല് ഒരു പാത്രത്തിൽ ഒഴിച്ച് വെച്ചു. മോളിരിയ്ക്കു... നമ്മൾക്ക് കോഫി കുടിക്കാം കേട്ടോ. അവർ ഗ്യാസ് സ്റ്റോവ് ഓൺ ചെയ്ത് പാല് അടുപ്പത്തു വെച്ചു. നിമിഷനേരം കൊണ്ട് നല്ല അസ്സൽ ഒരു കോഫി ഉണ്ടാക്കി അവർ ഗംഗയ്ക്ക് കൊടുത്തു. അത് മേടിച്ചു കുടിച്ചതും ഗംഗയ്ക്കു ഒരുപാട് ഇഷ്ടം തോന്നിപോയി. കൊള്ളാമോ മോളെ.. ഹമ്... നന്നായിട്ടുണ്ട്.. അമ്മയ്ക്ക് നല്ല കൈപ്പുണ്യം ഉണ്ട് കേട്ടോ. ഓഹ്.... അങ്ങനെയൊന്നുമില്ല കൊച്ചേ... വല്യ തരക്കേടില്ലാതെ വയ്ക്കും അത്രേയുള്ളൂ.. അവരും ഒരു കസേര വലിച്ചിട്ടു അതിൽ ഇരുന്നു. മോളെ... എന്തായാലും എന്റെ മോൻ നിന്നെ സ്നേഹിച്ചു, വിളിച്ചിറക്കിക്കൊണ്ട് വന്നു... ഇനി ഇവിടുത്തെ കുറച്ച് ആളുകളെ ഒക്കെ വിളിച്ച് നമുക്ക് ചടങ്ങ് നടത്തണ്ടേ.. ഇല്ലെങ്കിൽ നാട്ടുകാരുടെ സ്വഭാവം വെച്ച് എന്തെങ്കിലും വേണ്ടാത്ത വർത്താനങ്ങൾ പറയും.. നല്ലൊരു മുഹൂർത്തം കുറിപ്പിയ്ക്കാം അമ്മ... മീനാക്ഷിയമ്മൻ കോവിലിൽ വെച്ചു താലി കെട്ടു നടത്തം.... അവർ പറഞ്ഞത് കേട്ട് ഗംഗ സ്തംഭിച്ചു ഇരുന്നു തുടരും സ്വന്തം മിത്ര

12 साल विश्वास के, विकास के, जनकल्याण के #12 साल विश्वास के, विकास के, जनकल्याण के

ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/ml6GlzxW?d=n&ui=v64j8rk&e1=cകുങ്കുമപ്പാടം.. 14 🎫🎫🎫🎫🎫🎫🎫🎫 സവിത തന്റെ ആക്ടിവ ഓടിച്ചു കൊണ്ട് വന്നു റോഡിൽ നിന്ന് വീട്ടുമുറ്റത്തേയ്ക്ക് കയറാനുള്ള വഴിയിലേക്ക് തിരിയ്ക്കുമ്പോഴാണ് പടവുകൾക്ക് താഴെ, റോഡിൽ മഹാദേവൻ തമ്പിയുടെ കാർ കിടക്കുന്നത് കണ്ടത്. അവൾ വണ്ടിയിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് തന്നെ കാറിൽ തമ്പിയങ്കിൾ ഉണ്ടോ എന്ന് നോക്കി. അതിനുള്ളിൽ ആരും ഇല്ലെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ സവിത ആക്ടിവ മെല്ലെ ഓടിച്ചുകൊണ്ട് വന്നു മുറ്റത്ത്‌ നിർത്തി. അവൾ ഹെൽമെറ്റ് ഊരി പ്ലാറ്റ് ഫോമിൽ വച്ചശേഷം വണ്ടിയുടെ ചാവി ഊരി എടുത്തിട്ട് തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ കാണുന്ന കാഴ്ച അമ്മ ഏതോ ഒരു കൊച്ച് കുഞ്ഞിന്റെ കയ്യും പിടിച്ച് മുറ്റത്ത്‌ നിന്ന് അവന് എന്തൊക്കെയോ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു കൊടുക്കുന്ന കാഴ്ചയാണ്. സവിതയ്ക്ക് ആ കുഞ്ഞ് മുഖം എവിടെയെങ്കിലും കണ്ടതായി ഓർമ കിട്ടിയില്ല. സവിത അവരുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് നടന്നു ചെല്ലുമ്പോൾ അവളെ കണ്ട് പേടിച്ചിട്ടെന്നോണം ആ കുഞ്ഞ് സൗദാമിനിയമ്മയുടെ ഇരു കാലുകളിലൂടെയും കൈകൊണ്ട് ചുറ്റി പിടിച്ചു. പിന്നെ അവരുടെ പിന്നിലേക്ക് മുഖം ഒളിപ്പിച്ചു. "ആഹാ.. നീ വന്നോ മോളേ.. നിന്നെ കണ്ടിട്ടാണോ ഇവൻ പേടിച്ച് നിൽക്കുന്നത്..." സൗദാമിനിയമ്മ അപ്പുവിന്റെ കൈ പിടിച്ച് അവനെ സവിതയ്ക്ക് മുൻപിലേക്ക് നീക്കി നിർത്താൻ നോക്കിയെങ്കിലും അവൻ അതിന് വഴിപ്പെടാതെ ബലം പിടിച്ച് നിന്നു. "ഏതാ അമ്മേ ഈ കുട്ടി... തമ്പി യങ്കിളിന്റെ കൂടെ വന്നതാണോ..." സവിത ചോദിച്ചെങ്കിലും അപ്പുവിനെ അവൾക്ക് മുൻപിലേക്ക് നീക്കി നിർത്താനുള്ള ശ്രമത്തിനിടയിൽ സൗദാമിനിയമ്മ അത് കേട്ടില്ല. "എടാ മോനേ. നീയെന്തിനാ ഇങ്ങനെ പേടിയ്ക്കുന്നത്. അത് നിന്റെ ചിറ്റയാടാ കുഞ്ഞേ..." അമ്മ ആ കുഞ്ഞിന് തന്നെ പരിചയപ്പെടുത്തുന്നത് കേട്ട് സവിതയുടെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു. "ഏതാ അമ്മേ ഈ കുഞ്ഞ്.. അമ്മയോടാ ഞാൻ ചോദിച്ചത്. അമ്മയ്ക്കെന്താ ചെവി കേൾക്കില്ലേ.." സവിത ശബ്ദമുയർത്തിയപ്പോൾ, സൗദാമിനിയമ്മ അവിടെ നിന്ന് കൊണ്ട്,അവൾ പറയുന്നത് മറ്റാരെങ്കിലും കേട്ടോ എന്നറിയുവാൻ അകത്തേയ്ക്ക് പാളി നോക്കി. "മോളേ.. ഒന്ന് പതുക്കെ.. അവൾ തിരികെ വന്നിട്ടുണ്ട് സവിതേ." സൗദാമിനിയമ്മയുടെ ഒച്ച ചതഞ്ഞു പോയി. "അവളോ.. ഏത് അവൾ.. അമ്മ ആരുടെ കാര്യമാ ഈ പറയുന്നത്..." "മോളേ.. ഇവന്റെ അമ്മ.. നമ്മുടെ സംഗീത.." " നമ്മുടെ സംഗീതയോ. അമ്മയുടെ സംഗീത എന്ന് പറയ്‌.. അവൾ വാരിക്കൂട്ടി ഒരു ബാഗിൽ ഇട്ടുകൊണ്ട് പോയ നമ്മുടെയെല്ലാം ജീവിതങ്ങൾ അമ്പേ തീർന്നു പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കയ്യിലൊരു കുഞ്ഞുമായി അവളീ മുറ്റത്ത്‌ വന്നു അല്ലേ.. അത് കണ്ടതോടെ അമ്മയുടെ മനസ്സുരുകി പോയിക്കാണും അല്ലേ.. അമ്മയ്ക്ക് എങ്ങിനെ തോന്നിയമ്മേ അവളെ ആനയിച്ചു, അവൾ നമുക്ക് സമ്മാനിച്ചിട്ട് പോയ നമ്മുടെ ഈ കൊട്ടാരത്തിനുള്ളിലേക്ക് കയറ്റാൻ. അമ്മ ഒറ്റയ്ക്കാണോ അവളെ വീട്ടിനുള്ളിലേക്ക് വെഞ്ചാമരം വീശി കൊണ്ട് വന്നത്. അതോ അച്ഛനും ഉണ്ടായിരുന്നോ അമ്മയ്ക്ക് കൂട്ട്... ആര് അവളെ ഈ വീട്ടിലേക്ക് കുടിയിരുത്താൻ കൊണ്ട് വന്നെങ്കിലും അമ്മയ്ക്ക് ചൂലെടുത്ത്‌ അടിച്ചിറക്കാൻ വയ്യായിരുന്നോ അമ്മേ അവളെ.. ഈ വീട്ടിനുള്ളിൽ അവൾ കാല് കുത്താൻ അമ്മ സമ്മതിച്ചല്ലോ എന്നോർക്കുമ്പോഴാ.. " "എടീ മോളേ.. അവൾ അവിടെ നിന്ന്എല്ലാം കേട്ടു കൊണ്ട് നിൽക്കുവാ.. നീ അമ്മ പറയുന്നത് ഒന്ന് കേൾക്ക് മോളേ.. ദൈവത്തെയോർത്ത്‌.. എന്റെ പൊന്ന് മോളല്ലേ..." "മിണ്ടരുത് അമ്മ എന്നോട്. അവളുടെ വക്കാലത്തും കൊണ്ട് അമ്മ എന്റെയടുത്ത്‌ ഒറ്റയക്ഷരം മിണ്ടിപ്പോകരുത്.. അവള് കേൾക്കട്ടെ.. ഞാൻ പറയുന്നതെല്ലാം ആ നാണം കെട്ടവൾ കേൾക്കാൻ വേണ്ടി തന്നെയാ.. മനുഷ്യനായാൽ നാണം വേണം.. ഉളുപ്പ് എന്നൊരു സംഗതിയുണ്ട് മനുഷ്യന്. അതവളുടെ ഏഴയലത്ത്‌ കൂടി പോയിട്ടുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ അവൾ അവൾക്ക് കാമുകൻ സമ്മാനിച്ച ഈ സമ്മാനവുമായി നമ്മുടെ വീടിന്റെ പടി കടന്ന് വരുവായിരുന്നോ.. കഷ്ട്ടo അവളിങ്ങോട്ട് കേറി വരാനും, അച്ഛനും അമ്മയും അവളെ രണ്ട് കയ്യും നീട്ടി സ്വീകരിയ്ക്കാനും.. അല്ലേ. എനിയ്ക്കറിയാത്തത് നിങ്ങൾക്കൊക്കെ ഇത്‌ എന്തുപറ്റിയെന്നാ.." സവിത അവിടെ നിന്ന് കൊണ്ട് അകത്തേയ്ക്ക് നോക്കിയെങ്കിലും അവൾക്ക് അവിടെ ആരെയും കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. "എന്റെ പൊന്ന് മോളേ.. നീ ഈ അമ്മയ്ക്ക് ഒരഞ്ചു നിമിഷം സമയം താ.. നമ്മള് കരുതിയ പോലൊന്നുമല്ല മോളേ കാര്യങ്ങൾ.. അവൾ..." സൗദാമിനിയമ്മ പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയെങ്കിലും സവിത പെട്ടന്ന് കയ്യെടുത്ത്‌ വിലക്കി. "അമ്മ അവൾക്ക് വേണ്ടി സംസാരിയ്ക്കുന്ന ഒറ്റ വാക്ക് എനിയ്ക്ക് കേൾക്കണ്ട. ആദ്യം അവളും, അവളുടെ വയറ്റിൽ പിറവി കൊണ്ട ഈ ജന്മവും.. ഇനി കുറച്ച് കഴിയുമ്പോൾ എന്റെ കുഞ്ഞിന്റെ അച്ഛനെന്നും പറഞ്ഞു അവൾ അവനെയും കൊണ്ട് വരും ഇവിടേയ്ക്ക്.. ഈ വീട്ടിൽ അത് പറ്റില്ല.. ഞാനത് സമ്മതിച്ചു തരില്ല.. ഇങ്ങോട്ട് വലിച്ചിറക്ക് അവളെ ആമൂലയ്ക്കകത്ത്‌ നിന്നും. വന്ന ഉടൻ കേറി അടയിരിയ്ക്കാതെ വന്ന വഴിയ്ക്ക് വിട്ടോളാൻ പറയ്‌... വഴിയേ പോകുന്ന ഭാരമെല്ലാം എടുത്ത്‌ ചുമലിൽ വച്ച് നടുവൊടിയ്ക്കാൻ ഇവിടാളില്ല.. അമ്മയ്ക്ക് പറയാൻ വയ്യെങ്കിൽ ഞാൻ പറയാം അവളോട് ഇറങ്ങി പോകാൻ..." സവിത പെട്ടന്ന് തന്റെ മുൻപിൽ നിൽക്കുന്ന അമ്മയെ കടന്ന് വീട്ടിനുള്ളിലേക്ക് കയറിപ്പോയി. സൗദാമിനിയമ്മ അവളെ തടയാൻ നിന്നില്ല. സവിത വീട്ടിനുള്ളിലേക്ക് ചെന്ന് ഹാളിൽ നോക്കി. പിന്നെ തന്റെ റൂമിൽ ചെന്ന് നോക്കിയിട്ട് അവിടെ ആരെയും കാണാഞ്ഞ് അവൾ സൗദാമിനിയമ്മയുടെ മുറിയിലേക്ക് ചെന്നു. അതിന്റെ വാതിൽക്കൽ നിന്ന് അകത്തേയ്ക്ക് നോക്കിയ സവിത ഞെട്ടിപ്പോയി. തലയിൽ ഒരു ബാന്റെജും മുഖത്തിന്റെ ഒരു വശം, കണ്ണിന് ചുറ്റും നീര് വന്നു വീർത്ത നിലയിലും ഒരു മനുഷ്യരൂപമെന്നു പറയാൻ മാത്രമുള്ള ഒരു സ്ത്രീ നിൽക്കുന്നത് കണ്ടിട്ട് അവളുടെ അടിമുടിയൊരു മിന്നൽ പാഞ്ഞു. സംഗീതയുടെ രൂപം കണ്ട് അവളുടെ നെഞ്ച് പൊടിഞ്ഞുപോയി. ജനലഴികളിൽ പിടിച്ച് പുറത്തേയ്ക്ക് നോക്കി നിൽക്കുന്ന തന്റെ കൂടപ്പിറപ്പ് ഇടയ്ക്കിടെ കണ്ണ് തുടയ്ക്കുന്നത് കണ്ട് അവളുടെ മനസ്സ് പിടഞ്ഞു. 'ചേച്ചീ 'എന്ന് സവിത വിളിച്ചെങ്കിലും അവളിൽ നിന്നും ശബ്ദം പുറത്തേയ്ക്ക് വന്നില്ല. സവിത നടന്ന് സംഗീതയുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു. അതിനിടെ രണ്ട് തവണ അവൾ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു. ഒരു നിമിഷം മുമ്പ് വരെ അവൾക്ക് തന്റെ കൂടപ്പിറപ്പിനോട് മനസ്സിൽ തോന്നിയിരുന്ന സർവ്വ ദ്വേഷ വിദ്വേഷങ്ങളും ഇല്ലാതായിപ്പോകാൻ ആ ഒരു കാഴ്ച ധാരാളമായിരുന്നു. താൻ അരികെ ചെന്ന് നിൽക്കുന്നത് അറിഞ്ഞിട്ടും സംഗീത തന്നെ നോക്കുന്നില്ലെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ സവിത തന്റെ കയ്യുയർത്തി സംഗീതയുടെ താടിയ്ക്ക് പിടിച്ച് അവളുടെ മുഖം തനിയ്ക്ക് അഭിമുഖമാക്കി പിടിച്ചു. അനിയത്തിയുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് പിടയാനോ, ഒന്ന് പ്രതിഷേധിച്ചു നിൽക്കാനോ പോലുമുള്ള ആരോഗ്യമൊന്നും സംഗീതയിൽ ശേഷിച്ചിരുന്നില്ല. "ചേച്ചീ... എന്തൊരു രൂപമാ ചേച്ചീ ഇത്.. എന്റെ ചേച്ചിയ്ക്ക് എന്താ പറ്റിയത്.." ഒച്ചയിടറി സവിത അത്രയും ചോദിയ്ക്കുന്നത് വരെ പിടിച്ചു നിൽക്കാനേ സംഗീതയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞുള്ളൂ. ആർത്തലച്ചു വന്ന ഒരു തിരമാല തന്റെ നെഞ്ചത്തേയ്ക്ക് വീശി ക്കയറും പോലെയാണ് സംഗീത അവളുടെ നെഞ്ചത്തേയ്ക്ക് വീണു അലമുറയിട്ടത്. അവസാനം, ഒരാശ്രയ തീരത്തണഞ്ഞ ആശ്വാസത്തിൽ സംഗീത അനുജത്തിയുടെ തോളിലേക്ക് മുഖം ചേർത്ത് വച്ച് വിതുമ്പി. "കരയല്ലേ.. കരയല്ലേ ചേച്ചീ.." സവിത ഇരു കൈകളും കൊണ്ട് അവളെ പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചു. മരുന്നിന്റെ മണമുള്ള സംഗീതയുടെ നെറുകയിലേക്ക് മുഖം അമർത്തുമ്പോൾ സവിതയുടെ കണ്ണിൽ നിന്നും എണ്ണമയമില്ലാതെ പാറിപ്പറന്നു കിടന്ന അവളുടെ മുടിയിഴകളിലേക്ക് നീർത്തുള്ളികൾ പൊഴിഞ്ഞു വീണുകൊണ്ടിരുന്നു. വാതിൽക്കൽ വരെ വന്നു നിന്ന സൗദാമിനിയമ്മ ആ കാഴ്ച കണ്ട് കണ്ണുകൾ തുടച്ചു കൊണ്ട് പിൻവാങ്ങി പോന്നു. അൽപ്പ നേരത്തിന് ശേഷം സംഗീതയെ അവിടെ ഇരുത്തിയിട്ട് സവിത പുറത്തേയ്ക്ക് വന്നു. അവളെ അപ്പോൾ കണ്ടപ്പോഴും അപ്പു പേടിയോടെ സൗദാമിനിയമ്മയോട് ഒട്ടി നിന്നു. സവിത അവന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് ഇരുന്ന ശേഷം അവന് നേരെ കൈ നീട്ടി.. "ഇങ്ങ് വാ അപ്പൂ..." അവൾ തന്റെ പേര് വിളിയ്ക്കുന്നത് കേട്ടതോടെ അവന്റെ മുഖത്തൊരു തെളിച്ചം വന്നു. "ചെല്ല് മോനേ. മോന്റെ ചിറ്റയല്ലേ വിളിയ്ക്കുന്നത്..." സൗദാമിനിയമ്മ പറഞ്ഞപ്പോൾ എന്ത് വേണമെന്ന സംശയത്തിൽ അപ്പു, മുത്തശ്ശിയേ നോക്കി. സവിത അപ്പോൾ കൈനീട്ടി അവന്റെ ശിരസ്സിൽ തഴുകി. അവൾ തന്നെ തൊട്ടതോടെ അപ്പുവിന് ആകെ സന്തോഷമായി. സവിത അവനെ ബലം പിടിച്ചു തന്റെ അരികത്തേയ്ക്ക് ചേർത്ത് നിർത്താൻ നോക്കുമ്പോൾ ഇത്തവണ അവൻ പ്രതിഷേധിയ്ക്കാൻ ഒന്നും നിൽക്കാതെ നാണത്തോടെ അവളോട് ഒട്ടി ചേർന്നു നിന്നു. അവന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചുയർത്തുമ്പോൾ തന്നെ സവിതയ്ക്ക് എന്തോ സംശയo തോന്നി. "ഇവന് എന്തെങ്കിലും അസുഖം ഉണ്ടോ അമ്മേ.. ചേച്ചി അങ്ങനെന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞോ അമ്മയോട്.." "അസുഖമോ..എന്തസുഖം.. നീയെന്താ മോളേ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്.." സൗദാമിനിയമ്മയുടെ മുഖത്ത്‌ സംശയരേഖകൾ തെളിഞ്ഞു. "അല്ല.. നാല് വയസുള്ള കുഞ്ഞല്ലേ ഇത്.. ഇതിന്റെ രൂപം കണ്ടില്ലേ അമ്മ..." "ഇതിന്റെ രൂപം മാത്രമാണോ മോളേ അങ്ങിനെ ഇരിയ്ക്കുന്നത്. അവളെ കണ്ടില്ലേ. ഇവിടുന്ന് പോകുമ്പോ ഏത് രൂപത്തിലിരുന്ന കൊച്ചാ.. അവിടെ പട്ടിണി കിടക്കുവല്ലാരുന്നോ രണ്ടും. കഞ്ഞിവെള്ളം കുടിച്ചാ എത്രയെന്നു ചെല്ലിയാ വിശപ്പ് അടങ്ങുന്നത്... അടുത്ത വർഷം ഇതിനെ സ്കൂളിൽ പറഞ്ഞു വിട്ടിട്ട് അവിടുന്നെങ്കിലും ഇതിന് രണ്ട് നേരം ആഹാരം കിട്ടുവല്ലോ എന്ന് സമാധാനിച്ചിരിയ്ക്കുവായിരുന്നു അവൾ. അതിനും ആ കാലൻ എന്റെ കൊച്ചിനെ സമ്മതിയ്ക്കില്ലെന്ന് വച്ചാ ൽ.." എന്തോ ഓർത്തിട്ടെന്ന വണ്ണം അവർ ഒരു ദീർഘ ശ്വാസം വിട്ടു. "അവനേം ആ തള്ളയേം അങ്ങനങ്ങു വിട്ടു കളയാമെന്നാണോ അച്ഛന്റെ തീരുമാനം..ഇത്രയൊക്കെ കൊള്ളരുതായ്മകൾ ഒരു പെണ്ണിനോട് ചെയ്തിട്ട് രണ്ട് പേരും പൊടിയും തട്ടി പൊയ്ക്കോട്ടെയെന്നോ." സവിതയുടെ വാക്കുകളിൽ, സനലിനോടും അവന്റെ അമ്മയോടുമുള്ള സർവ്വ ദേഷ്യവും അടങ്ങിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. "ആ.. അതൊന്നും എനിയ്ക്കറിയില്ല കുഞ്ഞേ.. ഞാനതൊന്നും അവരോട് ചോദിച്ചില്ല.. അതിന്റെ ജീവനെങ്കിലും ബാക്കി വച്ചല്ലോ ആ ദുഷ്ട കൂട്ടങ്ങൾ എന്ന ആശ്വാസത്തിലാ ഞാൻ " സവിത അവിടെ നിന്നും മെല്ലെ അച്ഛന്റെ റൂമിലേക്ക് ചെല്ലുമ്പോൾ മഹാദേവൻ തമ്പി അയാളോട് യാത്ര പറഞ്ഞു പുറത്തേയ്ക്ക് ഇറങ്ങുകയാണ്. "അങ്കിൾ പോവാണോ.." സവിത തിരക്കി. "അതേ.. എന്താ മോളേ. നിനക്കെന്തെങ്കിലും പറയാനുണ്ടോ.. ഞാൻ ഉച്ചയ്ക്ക് മുമ്പ് വന്നതാടീ ഇവിടെ." അയാൾ അവിടെ തിരിഞ്ഞു നിന്നു. "അങ്കിളേ.. ഇതിന് നമുക്കൊന്നും ചെയ്യാൻ പറ്റില്ലേ അങ്കിളേ.. ഒരു പെണ്ണിന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന സർവ്വ സമ്പാദ്യങ്ങളും തട്ടിയെടുത്ത ശേഷം അവളെ വർഷങ്ങളോളം ഇട്ട് കൊല്ലാ ക്കൊല ചെയ്ത ചെകുത്താന്മാരെ യാതൊരു നിയമത്തിന്നും വിധേയമാക്കാതെ വിട്ടു കളയാനാണോ നമ്മുടെ പ്ലാൻ... അവനീ ചെയ്തു കൂട്ടിയതിന്റെയെല്ലാം ശിക്ഷ വാങ്ങി കൊടുക്കണ്ടേ നമുക്ക്.." "വേണം. വേണ്ടെന്ന് ആര് പറഞ്ഞു. ഏതായാലും അവൻ ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി വരട്ടെ. അപ്പോഴേയ്ക്കും നമുക്കൊരു വക്കീലിനെ കണ്ട് എന്താ വേണ്ടതെന്ന് അന്വേഷിച്ചു നോക്കാം... ഞാൻ ചിലപ്പോൾ കുറച്ച് നാളേയ്ക്ക് മസ്‌ക്കറ്റിന് പോകും.. അവിടെ നിന്നും മോൾ കുറെയായി വിളി തുടങ്ങിയിട്ട്. അതിന് മുമ്പേ എന്താണ് വേണ്ടതെന്ന് വച്ചാൽ ചെയ്തിട്ടേ ഞാൻ പോകൂ.. പോരെ മോളേ.."അയാൾ അവളുടെ തോളിൽ തട്ടി. സവിത തൃപ്തിയോടെ തലയാട്ടി. അവരോടെല്ലാം യാത്രപറഞ്ഞു മഹാദേവൻ തമ്പി അപ്പോൾ തന്നെ മടങ്ങിപ്പോവുകയും ചെയ്തു. ♦️ രാത്രി. ഊണ് മേശയ്‌ക്കരികിൽ അച്യുതക്കുറു പ്പ് ഒഴികെ മറ്റെല്ലാവരും ഇരിപ്പുണ്ട്. അച്യുതകുറിപ്പിന് ഉള്ള കഞ്ഞി സൗദാമിനിയമ്മ നേരത്തെ ചായ്‌പ്പിൽ കൊണ്ട് വച്ചിരുന്നു. എല്ലാവർക്കും പാത്രത്തിൽ കഞ്ഞിയും, പയറ് തോരനും അച്ചാറും പൊടി ചമ്മന്തിയും എടുത്തു വച്ചിട്ട് സവിതയും കഴിയ്ക്കാനിരുന്നു. അവളുടെ തൊട്ടടുത്തിരുന്ന അപ്പു കഞ്ഞിയിൽ സ്പൂൺ ഇട്ട് ഇളക്കുന്നതല്ലാതെ കോരി കുടിയ്ക്കുന്നില്ലെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ, കഞ്ഞിയും കഞ്ഞി വെള്ളവും കുടിച്ചു മടുത്തിട്ടിരിയ്ക്കയാണ് അവനെന്ന് സവിതയ്ക്ക് മനസിലായി. അവൾ താനിരുന്ന കസേരയിൽ നിന്ന് എണീൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ 'നീ എണീറ്റ് എവിടെ പോവാ മോളേ 'എന്ന് സൗദാമിനിയമ്മ തിരക്കി. "ഇവന് കഞ്ഞി വേണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു അമ്മേ.. ഞാനിവന് രണ്ട് ദോശ ചുട്ട് കൊടുക്കട്ടെ. ആട്ട മാവ് ഇരിപ്പില്ലേ.." സവിത എണീറ്റ് നിന്ന് വാടാ എന്ന് അവനെ വിളിയ്ക്കേണ്ട താമസം ഒരു മടിയും കൂടാതെ അപ്പു ചാടിഎണീറ്റ് അവളുടെ കൂടെ ചെന്നു. സവിതയുടെ ഹൗസ് കോട്ടിന്റെ ഒരു തുമ്പിൽ അവൻ കൈകൊണ്ട് പിടിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ സവിതയ്‌ക്കൊപ്പം നടന്നു അടുക്കളയിലേക്ക് പോകുന്നത് സംഗീത നോക്കിയിരുന്നു. തന്റെ മകന്റെ മനസ്സിൽ സങ്കടങ്ങളും ഭയവും മാത്രമല്ലാതെ സന്തോഷങ്ങളും, സ്നേഹവുമൊക്കെ അവൻ എവിടെയോ ഒളിപ്പിച്ചു വച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു എന്ന് ഇപ്പോഴാണ് ആ അമ്മ തിരിച്ചറിയുന്നത്.. അവന്റെ ആഹ്ലാദവും, അവന്റെ ഭയമില്ലായ്മയും കണ്ട് ശശിധരന്റെ മനസും നിറഞ്ഞു. താൻ ആദ്യമായി അവനെ കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ പ്രായത്തിലുള്ള കുഞ്ഞുങ്ങളേ അല്ലാതെ മറ്റുള്ളവരെയെല്ലാം ഒരുതരം ഭയത്തോടെയാണ് അവൻ നോക്കികണ്ടിരുന്നതെന്ന് കൂടി അയാൾ ഓർത്തു. (തുടരും ) കണ്ണൂർക്കാരൻ 🥰🥰🥰 #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ