📙 നോവൽ

#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ്.. 💐💐 🔻 പാർട്ട് _109 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ.. 💥 മിയാ.. പരിസരം പോലും മറന്നു കൊണ്ടുറക്കെ വിളിച്ചിട്ടാണ് കാർത്തു അവൾകരികിലേക്ക് ഓടി പാഞ്ഞു ചെന്നത്. മിയ അവൾക്കായി കൈ വിടർത്തി പിടിച്ചു കൊണ്ടൊരു ചിരിയോടെ നിന്ന് കൊടുത്തു..രണ്ടും കൂടി ഇറുകെ പുണർന്നു. അന്നത്തെയാ പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് ശേഷം അവർ പിന്നെ ആദ്യമായി കാണുകയാണ്. ഇപ്രാവശ്യം മിയയുടെ വീട്ടുകാർക്കായിരുന്നു പ്രശ്നം. അതും അത്യാവശ്യം വലിയ പ്രശ്നം. കാർത്തുവിന്റെ തിരോധാനത്തെ തുടർന്ന് അശോകന്റെ സംശയങ്ങൾ മിയക്ക് നേരെയും നീണ്ടിരുന്നു. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ തന്നെ മിയ അവളുടെ വീട്ടിലേക്ക് മാറിയെങ്കിലും.. അവൾക്കെന്തെക്കെയോ അറിയാമെന്നുള്ള ധാരണയിൽ ഉറച്ചു കൊണ്ട് അശോകൻ മിയയെ കാണാൻ അവളുടെ വീട്ടിലേക്ക് ചെന്നതോടെ കാര്യങ്ങൾ പ്രതികൂലമാവുകയാണ് ചെയ്തത്. അതും കാർത്തുവീനോടുള്ള ദേഷ്യം കൊണ്ട് മിയയെയും അവളുടെ വീട്ടുകാരെയും പോലും അതിഷേപിച്ച പോലുള്ള ഒരു സംസാരം.. കാർത്തു പോയതിനെ കുറിച്ചൊന്നും തനിക്കറിയില്ലെന്നുള്ള വാദത്തിൽ തന്നെ മിയ ഉറച്ചു നിന്നതോടെ അശോകന് പിന്നെ അത് വിശ്വസിക്കുകയെ നിവൃത്തിയൊള്ളു. അങ്ങനെ അല്ലെന്ന് തെളിയിക്കാൻ വേണ്ടുന്ന തെളിവുകളൊന്നും തന്നെ അശോകന്റെ കയ്യിലപ്പോൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ അതോടെ മിയയുടെ വീട്ടുകാർക്ക് അതൊരു മോശമായി തോന്നി. മനഃപൂർവം അവരെ അപകീർത്തിപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിച്ചു എന്നത് പോലായി അവരാ കാര്യങ്ങളെ ഗ്രഹിച്ചത്. സ്വന്തം മകൾ ഒളിച്ചോടി പോയതിനെ മിയയുടെ തലയിൽ കെട്ടി വെക്കാൻ നോക്കിയ അശോകന്റെ നിലപാടിനോടുള്ള അസംതൃപ്തിയിൽ അവളുടെ വീട്ടുകാർ കടുത്ത ചില തീരുമാനങ്ങൾ എടുത്തപ്പോൾ പെട്ടു പോയത് അവളാണ്. ഇനി കാർത്തികയോട് യാതൊരു വിധ അടുപ്പവും വേണ്ടന്ന് അവർ കർശനമായി പറയുമ്പോൾ അത് എതിർക്കാനും അംഗീകരിച്ചു കൊടുക്കാനും കഴിയാതെ അവളതിനുള്ളിൽ കുരുങ്ങി പോയി. വീട്ടുകാരെയും തെറ്റ് പറയാൻ പറ്റില്ല. അത്രയും രൂക്ഷമായിട്ടാണ് അശോകൻ അങ്ങോട്ട്‌ വന്നതും അവരോട് സംസാരിച്ചതും. എന്തിന്റെ പേരിലായാലും അവളതിനെ ന്യായിക്കരിക്കാനും നിന്നില്ല. പക്ഷേ അത് പോലെ തന്നെയാണ് കാർത്തുവും ആയിട്ടുള്ള ഫ്രണ്ട്ഷിപ്പ്. വർഷങ്ങളുടെ പഴക്കമുണ്ട് എന്നുള്ള അവകാശവാദതിനപ്പുറം അവരുടെ ഇടയിലെ ആത്മ ബന്ധം.. അതൊരിക്കലും... ആർക്ക് വേണ്ടിയും അറുത്തു മാറ്റാനും കഴിയില്ല. അത് കൊണ്ട് തന്നെ അവരെ ഒന്ന് കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു തിരുത്തും മുന്നേ പ്രശ്നം പിന്നെയും വലുതാക്കാൻ വയ്യാത്തത് കൊണ്ടാണ് മിയ കാർത്തുവിനെ കാണാനും ഫോൺ വിളിക്കാൻ കൂടിയും ശ്രമിക്കാതിരുന്നത്. "നിന്റെ ഹിറ്റ്ലർ ഡാഡിക്ക് എന്നോടിപ്പോഴും ദേഷ്യം ഉണ്ടാവോ ഡീ.." മിയ മറ്റാരും കേൾക്കാതെ ആ ഇറുകെ പുണർന്നു നിൽക്കുന്നതിനിടെ തന്നെ ചോദിച്ചു. "ഇല്ലെന്ന് തോന്നുന്നു.. ഇനിയിപ്പോ എല്ലാം നിന്റെ ഭാഗ്യം പോലിരിക്കും.." കാർത്തുവിന്റെ ചിരിക്കപ്പോൾ കള്ളത്തരം. "ഹോ.. എന്റെ കർത്താവെ..ഇത്രേം തിളക്കത്തിൽ നിന്നെയൊന്നു ചിരിച്ചു കണ്ടല്ലോ.. എനിക്കിനി ചത്താലും വേണ്ടില്ല..." മിയ ചിരിയോടെ തന്നെയാണ് പറയുന്നത്. "പിന്നെ.. നിന്നെ ഞാനിപ്പോ ചാവാൻ വിടുന്നുണ്ട്.." കാർത്തു അവളുടെ കവിളിൽ നുള്ളി. "ഇനിയെങ്കിലും ഞങ്ങളെ കൂടി കുറച്ചു മൈന്റ് ചെയ്യാ ട്ടാ.." അവരതേ നിൽപ്പിൽ തന്നെ ചിരിച്ചും കളിച്ചും സംസാരിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ട് കാശി അൽപ്പമുറക്കെ തന്നെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് രണ്ടാളും അവരുടെ കാര്യം ഓർത്തത് തന്നെ.. "ആരൊക്കെയാ ഗസ്റ്റ്‌.. അല്ല.. നിന്റെ കെട്ട്യോന്റെ കൈ ക്കെന്ത് പറ്റി..." ശിവയുടെ കുടുംബത്തെയൊക്കെ മിയ അപ്പോഴാണ് കണ്ടത്. അതിനിടയിൽ തന്നെ കാശിയുടെ തലയിലെ കെട്ടും കയ്യിലെ കെട്ടും. അവൾ കാർത്തുവിനെ ചുഴിഞ്ഞു നോക്കി. "സത്യം പറയെടി.. നീയാ ചെക്കനെ എടുത്തിട്ട് പെരുമാറിയോ?" കാർത്തുവിന് ചിരി വന്നു. "അതൊക്കെ വല്ല്യ കഥയാ.. ഞാൻ സൗകര്യം പോലെ പറഞ്ഞു തരുന്നുണ്ട്..." കാർത്തു ഉറപ്പ് കൊടുത്തതും മിയ അവർക്കടുത്തേക്ക് ചെന്നു. മിയയുടെ ആശങ്കകളെ അസ്ഥാനത്താക്കി വളരെ നന്നായി തന്നെ അശോകനും തുളസിയും അവളെ സ്വീകരിച്ചു.. സത്കരിച്ചു. "അന്നത്തെയാ ടെൻഷനിൽ പറ്റി പോയതാണ് മോളെ.. അത് കഴിഞ്ഞു മോളുടെ വീട് വരെയും വരണമെന്നും അന്ന് നടന്നതിനോക്കെ ഒരു ക്ഷമ പറയണമെന്നുമൊക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ അതിന് പറ്റിയൊരു സാഹചര്യത്തിലൊന്നും ആയിരുന്നില്ല പിന്നെ.. എന്തായാലും ഞാൻ ഒരൂസം വരുന്നുണ്ട്.." ആത്മാർത്ഥമായിട്ട് തന്നെയാണ് അശോകൻ പറയുന്നതെന്ന് അയാളുടെ മുഖം കണ്ടാലേ അറിയാം. അപ്പോൾ മാത്രമാണ് കാർത്തുവിന് ഒരാശ്വാസം തോന്നിയത്. അവൾക്ക് മാത്രമല്ല.. കാശിക്കും. അവൾ തനിക്കൊരു ഹെല്പ് ചെയ്തു.. തന്റെ ജീവനും ജീവിതവും തിരിച്ചു കിട്ടാൻ പാകത്തിന് ഒരു സഹായം.. അവൾ സഹായിച്ചില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ.. അവനത് ഓർക്കാൻ കൂടിയപ്പോൾ പ്രയാസമാണ്. പക്ഷേ അതിന്റെ പേരിൽ അവൾക്കൊരു ബുദ്ധിമുട്ടോ സങ്കടമോ ഉണ്ടാവരുത് എന്ന് തന്നെയാണ് അവനും. അത് കൊണ്ട് തന്നെ യാതൊരു മുൻപരിചയവും ഇല്ലാത്ത പോലാണ് അവൻ അവളോട് മിണ്ടിയതൊക്കെ. അവന്റെ ഉദ്ദേശം മനസ്സിലായത് കൊണ്ട് തന്നെ മിയയും അവനൊപ്പം അതിന് സഹകരിച്ചു നിന്ന് കൊടുത്തു.. അവരുടെ ആ അഭിനയങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ കാർത്തുവിനു ചിരി വരുന്നുണ്ട്. എങ്കിലും കാശി കരുതിയത് പോലെ തന്നെ.. മിയയുടെ നന്മ കരുതി തന്റെ അച്ഛന് ഇനിയും മിയയോട് ഒരു നീരസമൊന്നും തോന്നാത്തിരിക്കാൻ വേണ്ടി അവളും ഒന്നും അറിഞ്ഞതായി ഭാവിച്ചില്ല. കാർത്തുവിന്റെ കൂട്ടുകാരി മിയയുടെ ഹെല്പ്പിനെ കുറിച്ച് കാശി പറഞ്ഞത് കൊണ്ട് വളരെ പെട്ടന്ന് തന്നെ ശിവക്കും ആളെ പിടി കിട്ടി. ആദ്യമായയിട്ടമാണ് അവൻ അവളെ കാണുന്നത്. അവളോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ ആ പരിചയമില്ലായ്മ അവനൊരു ബുദ്ധിമുട്ട് ഉണ്ടാക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ കാശിയുടെ ഫ്രണ്ട്.. അതും കാർത്തു പറഞ്ഞു കൊടുത്തു അറിവിൽ അവർ തമ്മിലുള്ള കൂട്ട് വളരെ നന്നായി അറിയാവുന്നത് കൊണ്ട് തന്നെ ആ പരിഗണന വെച്ചിട്ട് തന്നെയാണ് മിയ അവനോട് മിണ്ടുന്നതെല്ലാം. അറിയാത്തവരോട് പോലും അങ്ങോട്ട് ഇടിച്ചു കയറി സൗഹൃദമുണ്ടാക്കാൻ മിടുക്കിയായ മിയ എത്ര പെട്ടന്നാണ് അമ്മുവുമായി കൂട്ടായത്. ശിവയുടെ അമ്മയെ വരെയും അവൾ സംസാരിച്ചു കയ്യിലെടുത്തു. ആശ്ചര്യത്തോടെയാണ് ശിവ അവളെ നോക്കുന്നത്.. വേഗം തിരിച്ചു പോകാൻ വന്നവർ പിന്നെ അന്നവിടെ നിന്നും പോകാനിറങ്ങുന്നത് ഉച്ചക്ക് ശേഷമാണ്.. "ഭവ്യയെ രാജനങ്കിൾ അവരുടെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ട് പോയിട്ടുണ്ട് ശിവ.. എനിക്കൊന്ന് പോയ്‌ കാണണം എന്നുണ്ട്.. നീ ഫ്രീ ആകുമ്പോ ഒന്നിറങ്.." അവർ പോകാനിറങ്ങിയിട്ടാണ് കാശിയത് പറഞ്ഞത്. വിവരങ്ങളെല്ലാം ഗായത്രി അപ്പപ്പോൾ അവനെ അറിയിക്കുന്നുണ്ട്. പോലീസ് പിന്നെയും അവളെ തേടി ചെന്നതും ചോദ്യം ചെയ്തതും ഭവ്യ കേസിൽ തന്നെ ഉറച്ചു നിൽക്കാൻ തീരുമാനം എടുത്തതുമെല്ലാം ഗായത്രിയും പിന്നെ കാശിയും കൂടെയുണ്ടന്നുള്ള ധൈര്യത്തിൽ തന്നെയാണ്.. "എങ്കിൽ നമ്മുക്കിങ്ങനെ തന്നെ അങ്ങ് പോയാലോ.. എനിക്കും ആ കുട്ടിയെ ഒന്ന് കാണണം ന്നുണ്ട്." ശിവയുടെ അമ്മ കൂടി അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ അത് വേണമോ എന്നായിരുന്നു അവന്റെ മനസ്സിൽ. ഈ കാര്യത്തിൽ അവൻ പറയുന്നതാണ് തീരുമാനം എന്നാ പോലെയാണ് കാശിയുടെ നിൽപ്പ്. എങ്കിൽ നമ്മുക്ക് എല്ലാർക്കും കൂടി പോയാലോ.. " കാർത്തു കൂടി ചോദിച്ചു. മിയ പിറ്റേന്നാണ് തിരിച്ചു പോകുന്നത്. എങ്കിൽ അവൾ കൂടി പോരട്ടെ എന്ന് അമ്മുവും പറഞ്ഞതോടെ ശിവ കാശ്ശിയെ നോക്കി അങ്ങനെ ചെയ്യാം എന്ന് പറഞ്ഞു. എങ്കിലും അവന്റെ മനസ്സിനൊരു തൃപ്തി പോരായിരുന്നു. കാശിക്കത് മനസ്സിലായി. എത്രയൊക്കെ വേണ്ടന്ന് വെച്ചാലും അന്നാ ഹോട്ടൽ മുറിയിൽ വെച്ച് അവൻ അനുഭവിച്ചത്.. അത്‌ അത്രയും പെട്ടന്നൊന്നും ശിവക്ക് മറന്നു കളയാൻ കഴിയില്ലെന്ന് അവനും ഉറപ്പായിരുന്നു. അറിഞ്ഞു കൊണ്ടല്ലങ്കിൽ കൂടിയും അതിനൊരു കാരണകാരനായി എന്നോർക്കുമ്പോൾ കാശിക്കും കടുത്ത മനസ്താപമുണ്ട്. താനായിട്ട് തന്നെ അതിനൊരു പരിഹാരം കാണുമെന്നും അവനുറപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞതാണ്. എന്തായാലും വളരെ പെട്ടന്ന് തന്നെ അവർ പോകാനിറങ്ങി.. എല്ലാർക്കും കൂടി പോകേണ്ടതല്ലേ.. അവിടെയുള്ള വല്ല്യ കാർ എടുത്തിട്ട് പോകാൻ അശോകൻ പറഞ്ഞെങ്കിലും അത് തന്നെ മതിയെന്ന് ശിവ പറഞ്ഞപ്പോൾ കാശിയും അത് അംഗീകരിച്ചു. "രണ്ടാളും ഓസ്‌ക്കാറിനോരു അപേക്ഷ കൊടുത്തിട്ടേക്കൂ കേട്ടോ.. എന്തൊരു ഒടുക്കത്തെ അഭിനയമായിരുന്നു.." വീട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങിയതേ കാർത്തു കാശിയെയും മിയയെയും കളിയാക്കി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "അല്ലാതെ പിന്നെ.. നിന്റെ അച്ഛനോരു പൊടിക്ക് അടങ്ങിയെന്ന് കരുതി.. അങ്ങേര് ഇപ്പോഴും ഹിറ്റ്‌ലർ തന്നെയാടി.. അറിഞ്ഞു കൊണ്ട് അങ്ങോട്ട് കയറി തല വെച്ച് കൊടുക്കാൻ ഞങ്ങൾക്ക് വട്ടൊന്നുമില്ല.. അല്ലേ കാശ്യേട്ട.." മിയ കാശിയെ കൂട്ടി കൊണ്ടാണ് കാർത്തുവിനുള്ള മറുപടി കൊടുത്തത്.. "പിന്നല്ല... കാശി ചിരിയോടെ തന്നെ അത് സമ്മതിച്ചു കൊടുത്തു.. അപ്പോൾ പിന്നെ അതെന്തായിരുന്നു എന്നറിയണം ശിവയുടെ അമ്മയ്ക്കും അമ്മുന്നും. ഒടുവിൽ കാർത്തു തന്നെ കാര്യം വിശദീകരിച്ചു പറഞ്ഞു കൊടുക്കുമ്പോൾ ഇതൊക്കെ എന്ത് എന്നൊരു ഭാവത്തിലാണ് മിയയുടെ ഇരിപ്പ്.. കള്ളത്തരം നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ആ മുഖം.. ശിവ ഇടയ്ക്കിടെ മിററിൽ കൂടി അവളെ നോക്കുന്നുണ്ട്.. നോക്കി കൊണ്ടിരിക്കെ തന്നെ അവന് വല്ലാത്തൊരു കൗതുകം തോന്നി തുടങ്ങി.. ആ ചിരിച്ചു കൊണ്ടുള്ള സംസാരം.. കുറുമ്പോളിപ്പിച്ചു പിടിച്ച നോട്ടങ്ങൾ. അതിനേക്കാൾ... പ്രിയപ്പെട്ടവർക്ക് വേണ്ടി സ്വന്തം ജീവൻ കളഞ്ഞും കൂടെ നിൽക്കാനുള്ള അവളുടെ മനസ്സ്.. "എന്നാലും എന്റെ മോളെ.. അശോകനെ പോലെ ഒരാളോട്.. അതും ആ വീട്ടിൽ നിന്നു കൊണ്ട്.. സമ്മതിച്ചു തന്നിരിക്കുന്നു നിന്നെ ഞാൻ.. എവിടുന്ന് കിട്ടി ഇത്രയും ധൈര്യം.അതും അശോകൻ അറിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞാ.. എനിക്ക് ഓർക്കുമ്പോൾ തന്നെ കൈയ്യും കാലും വിറക്കുന്നു.." സുജാത ആ വിറയൽ അപ്പോഴും അനുഭവിക്കുന്നത് പോലൊരു മുഖഭാവത്തിൽ പറയുമ്പോൾ മിയ അവരെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ട് ചിരിച്ചു.. 'അതിപ്പോ.. അങ്ങനൊക്കെ ചോദിച്ചാ എന്താ പറയാ.. ഒന്ന് എനിക്കുറപ്പുണ്ടായിരുന്നു..കാശിനാഥന് കാർത്തു ഇല്ലാതെയും ജീവിക്കാൻ കഴിയും..പക്ഷേ എനിക്കറിയാവുന്ന കാർത്തുവിന് കാശി നാഥൻ ഇല്ലാതെ.. ആ ആളോട് ചേരാതെ ഒരു നിമിഷം പോലും ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ല.. ഞാൻ കാണുന്നതല്ലേ അവളുടെ ഉള്ള് പിടയുന്നത്.. എനിക്കറിയാവുന്നതല്ലേ അവൾക്ക് കാശ്യേട്ടനോടുള്ള സ്നേഹം.. അതൊന്നു സെറ്റാവാൻ.. മഹേഷിനെ പോലൊരു ക്രിമിനൽ ഇവളേ കൊല്ലാതിരിക്കാൻ അത്രയെങ്കിലും ചെയ്യണ്ടേ ഞാൻ.. ഇവള്. ഇവളെന്റെ കൂട്ടുകാരി അല്ലേ..വേറൊന്നും ഓർത്തില്ലമ്മേ ഞാൻ.." അത്രമേൽ സ്നേഹത്തോടെ.. തന്റെ അമ്മയുടെ തോളിൽ ചാരി ഇരിക്കുന്നവളെ കാണുമ്പോൾ ശിവയുടെ ഉള്ളിലും വല്ലാത്തൊരു നിർവൃതി നിറയുന്നുണ്ട്. അവനന്നോളം അറിഞ്ഞിട്ടില്ലാത്ത വിധമൊരു കുളിര്.. വീണ്ടും അവരെന്തൊക്കെയോ പറയുന്നുണ്ട്.. ചിരിക്കുന്നുണ്ട്.. പക്ഷേ ശിവയുടെ കണ്ണുകൾ ഒട്ടും അനുസരണയില്ലാത്ത വിധം മിയയെ തേടി പോകുന്നു.. ഇടയിൽ എപ്പഴോ അവളുമാ നോട്ടത്തിൽ കുരുങ്ങി.. നേർത്തൊരു ചിരിയോടെ അവൾതന്നെ നോട്ടം പിന്മാറ്റിയെങ്കിലും പിന്നെ ശിവയെ പോലെ തന്നെ.. അവളുടെ കണ്ണുകൾക്കും ഒട്ടും അനുസരണ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല... തുടരും.. ന്നാലും ഒരാള് വരുന്നു ന്ന് കേട്ടപ്പോ ന്തൊക്കെയാണ് നിങ്ങള് ചിന്തിച്ചു കൂട്ടിയത്.. അയ്യേ.. മോശം.. മോശം.. മോ..... ശം 😁 റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോണേ.. #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ

#📙 നോവൽ - നീലാംബരം..... 🔻 ഭാഗം _43 ✍️ രചന - Aysha akbar താൻ ആ വീട്ടിലേക്ക് വന്ന സമയമെല്ലാം പുറത്ത് മൈഥിലി ഞങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി അലയുകയായിരുന്നു..... ചങ്കുറപ്പുള്ള ഒരാളും അവളുടെ കൂടെ നിൽക്കാൻ ഉണ്ടായിരുന്നില്ലെന്നതാണ് ശെരി....... എന്നാൽ നീണ്ട അവളുടെ പരിശ്രമങ്ങൾക്ക് നടുവിലാണ് നീ കളക്ടറായി ചാർജെ‌ടുക്കുന്നതും ആരെയും ഭയക്കാതെ എല്ലാം മുമ്പിൽ നിന്ന് ചെയ്യുന്നതും .... നിന്റെ മനസ്സിൽ വൈശാലിയുടെ മാത്രം കണ്ണു നീരായിരുന്നെങ്കിൽ അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ ഞങ്ങളെല്ലാവരുമായിരുന്നു....... ജമീലക്ക യുടെ കണ്ണുകൾ എന്തിനോ നിറഞ്ഞു..... തന്റെ നിയോഗമായിരുന്നു അവരെ സംരക്ഷിക്കുക എന്നതെന്നാണ് താൻ വിശ്വസിച്ചിരുന്നത്.... എന്നാൽ അങ്ങനെയല്ല.... എല്ലാം ചെയ്തത് അവളായിരുന്നു.... അവളെ സഹായിക്കുക എന്നത് മാത്രമായിരുന്നു തന്റെ നിയോഗം..... അഭിക്ക് മനസ്സ് വല്ലാതെ വിങ്ങുന്നത് പോലെ തോന്നി....... അവള് നിന്നെ സ്നേഹിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അത് ഞങ്ങളോട് നീ കാണിച്ച കരുണ ന്ന് കൊണ്ട് മാത്രമായിരുന്നു.. എല്ലാവരും ഭയന്നു മാറി നിന്നപ്പോൾ മുന്നിട്ട് വന്ന ആ ചങ്കൂറ്റത്തെ യായിരുന്നു..... അതിനവളെ തെറ്റ് പറയാൻ കഴിയില്ല.... കാരണം..... അത്രത്തോളം അവളതിന് വേണ്ടി കഷ്ട പ്പെട്ടിരുന്നല്ലോ..... ജമീലക്ക അതും കൂടി പറഞ്ഞു നിർത്തുമ്പോൾ അഭിക്കാകെ ക്കൂടി വല്ലാതായി പ്പോയിരുന്നു.... അവനാ കസേരയിലേക്കിരുന്നു..... തല സ്വയം താങ്ങാൻ കഴിയുന്നില്ലെന്ന വണ്ണം അവൻ കൈ കൊണ്ട് താങ്ങി പ്പിടിച്ചു..... നിഷ്കളങ്കത നിറഞ്ഞ ആ തവിട്ട് നിറ മിഴികൾ അവന്റെയുള്ളിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നു.... അവളുടെ മിഴികളിലെ തിളക്കം തന്റെ തോന്നലായിരുന്നില്ല അതവരുടെ ഹൃദയത്തിന്റെ വെളിച്ചമാണെന്ന് ഒരു നിമിഷം തോന്നി പ്പോയവന്.... അവളെന്ന പെണ്ണിനോട് അതിരറ്റ ഒരാരാധന മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നപ്പോൾ........ അവൾ അടിക്കടി ഇവിടെയും വരാറുണ്ട്...... ഞങ്ങളെ കാണാറുണ്ട്.... ജമീലക്ക അതും കൂടി പറഞ്ഞു നിർത്തിയതും അഭി ശെരിക്കും ഞെട്ടിയിരുന്നു..... താൻ പോലുമറിയാതെ അവൾ തന്റെ ചുറ്റുമുണ്ടായിരുന്നു.... കണ്ണ് തുറന്ന് നോക്കാതിരുന്നത് താനായിരുന്നു.... അതിനെങ്ങനെ.... ചുറ്റുമുള്ളവരെ കാണാനോ മനസ്സിലാക്കാനോ കഴിയാത്ത വിധം മനസ്സ് ഇടുങ്ങി പ്പോയിരുന്നില്ലേ.... ശെരിയാണ്........ നിന്നോടുള്ള ഇഷ്ടത്തെ കുറിച് പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ തന്നെയാണ് അവളോടെല്ലാം തുറന്ന് പറഞ്ഞത്..... നീ ഇവിടെ നിന്ന് പോകാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ ആ ട്രെയിനിൽ അവൾ കയറിയതും നീല സാരിയുടുത്തതും എല്ലാം ഞാൻ പറഞ്ഞത് പ്രകാരമായിരുന്നു .... കാരണം...... നീയവളെ ശ്രദ്ധിക്കുക മാത്രമേ ആവശ്യമുണ്ടായിരുന്നുള്ളു..... അവളെ ഇഷ്ടപ്പെടാത്തിരിക്കാൻ ഒരു സാധ്യത യുമില്ലായിരുന്നു..... അവളെ നീ ശ്രദ്ധിക്കാൻ ഞാൻ നോക്കിയിട്ട് ഈ ഒരോറ്റ വഴിയേ യുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ ..... നീ പോകുന്നിടത്തെല്ലാം അവളുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ കൂടി നിന്റെ മുമ്പിൽ വരാൻ അവൾ മടിച്ചിരുന്നു..... നിന്നേ സംബന്ധിച്ച് നീ വലിയ ഐ ഏ എസ്സ്കാരനായിരിക്കാം..... പക്ഷെ അവൾക്ക് മുമ്പിൽ നീ വെറുമൊരു ഐ ഏ എസ് കാരനാണ്...... സ്വത്തോ പണമോ കുടുംബ മഹിമയോ ഒന്നുമില്ലാത്ത വെറുമൊരു ഐ ഏ എസ്സ്കാരൻ ...... എന്നിട്ടും അവൾ നിന്നേ ഇഷ്ടപ്പെട്ടത് ഞങ്ങളെ രക്ഷിച്ചു എന്ന ഒറ്റ കാരണത്തിൽ നിന്നായിരുന്നു.... അവൾക്ക് നിന്നോടിടപഴകാൻ ഒരവസരം ഞാനായി ഉണ്ടാക്കി കൊടുത്തത് തന്നെയാണ്....... ഒറ്റക്കിങ്ങനെ നടക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോ സഹിച്ചില്ല..... വൈശാലിയെ ഓർത്തു ഒറ്റപ്പെടുന്നത് അവൾക്കിഷ്ടപ്പെടുമെന്നും ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നില്ല..... ജമീലക്ക അതും കൂടി പറഞ്ഞു നിർത്തുമ്പോൾ ശബ്ദം വല്ലാതെ ഇടറിയിരുന്നു.... ആ കണ്ണുകൾ ഒന്ന് നനഞ്ഞു..... അഭി കണ്ണുകൾ ഇറുക്കെ ചിമ്മി അങ്ങനെയിരിക്കുക യാണ്‌..... സാറേ..... വിറക്കുന്ന ജമീലക്കയുടെ വിളിയിലേക്ക് അഭി തലയൊന്നുയർത്തി..... അവന്റെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞിരുന്നു...... ഞങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി പ്രയത്നിച്ച ഞങ്ങളുടെ കണ്ണ് നീര് കണ്ട രണ്ട് പേർ ഒരുമിക്കണമെന്നത് എന്റെ സ്വാർത്ഥത യായി ക്കൂട്ടി ക്കോളു...... മൈഥിലി യെ പറ്റി ഒന്നും പറയരുത്...... അത്രയേറെ വലിയവളാണവൾ.... വൈശാലി എങ്ങനെയായിരുന്നുവോ അങ്ങനെ തന്നെയാണ് എനിക്കവളും ... നിങ്ങൾ രണ്ട് പേരും ഒരുമിച്ചാൽ ഈ സമൂഹത്തിനു വേണ്ടി ഒത്തിരി ചെയ്യാൻ കഴിയുമെന്ന് ഞാനിപ്പോഴും വിശ്വസിക്കുന്നുണ്ട്...... പക്ഷെ ഒരാളുടെ മനസ്സിലെ ഇഷ്ടം പിടിച്ചു വാങ്ങാൻ കഴിയില്ലല്ലോ..... അവളിനി സാറിന്റെ മുമ്പിൽ വരില്ല.... ഞാൻ പറഞ്ഞോളാം അവളോട്........ അത്രയും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ജമീലക്ക അവിടെ നിന്നും നടക്കുമ്പോൾ അഭി നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ തുടക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ അങ്ങനെ നിന്നു പോയി...... അവളെ കുറിച്ചുള്ള ചിത്രം ഏറെ വിശാലമാകും തോറും താനെന്നത് വളരേ നിസ്സാരമായ ഒന്നായി മാറുകയാണ്..... അവൾ വെറുമൊരു പെണ്ണല്ല....... അവളോളം കരുണയുള്ളൊരു പെണ്ണിനെ ഇന്നോളം ഞാൻ കണ്ടിട്ടുമില്ല...... അവനാകെ ക്കൂടി പിടി വിട്ട് പോകുന്നൊരു അവസ്ഥയിലായിരുന്നു..... അവൾക്ക് മുമ്പിൽ ഒന്നുമല്ലാതിരുന്ന തന്നേ അവൾ പ്രണയിച്ചു തുടങ്ങി യെങ്കിൽ കേവലം ഒരു പെണ്ണിന്റെ ആകർഷണമായി കണക്കാക്കിയ വിഡ്ഢി താനായിരുന്നു.... അവളുടെ സ്വപ്നം നിറവേറ്റാൻ കൂട്ട് നിന്നവനോടുള്ള ഒരു ബഹുമാനം മാത്രമായിരുന്നത്...... അത്രയും ഒരു പക്ഷെ അവളാ കാര്യത്തിന് വേണ്ടി ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നിരിക്കാം.... കഷ്ട പ്പെട്ടിരുന്നിരിക്കാം..... താൻ ചെയ്ത കാര്യങ്ങൾക്കെല്ലാം ചൂട്ട് പിടിച്ചു മുമ്പിൽ നടക്കാൻ അവളുണ്ടായിരിന്നു.... പക്ഷെ താനറിഞ്ഞില്ലെന്ന് മാത്രം...... തന്റെ വീട്ടിലും അവൾ അവൾക്കായി നിന്നതാവാം..... തന്റെ വീട്ടുകാരോടും മറച്ചു വെക്കാമായിരുന്ന സത്യം അവളായി തന്നേ പറഞ്ഞതോർത്തു ഇപ്പോളേറെ അവളോടൊരു സ്നേഹം തോന്നുന്നുണ്ട്...... തന്റെ മുമ്പിൽ താൻ കണ്ട നിഷ്കളങ്ക യായ ആ പെണ്ണിനോട് അതിരറ്റ ആരാധന തോന്നുന്നുണ്ടിപ്പോൾ തനിക്കും.... കാരണം അവരുടെ വിമോചനം തന്റെയും ആഗ്രഹമായിരുന്നു.... അതിന് വഴി കാണിച്ചത് അവളാണെങ്കിൽ അവളോട് തനിക്കും പേരറിയാത്തൊരു വികാരം തോന്നുന്നുണ്ട്.... ഒരു പക്ഷെ അവൾക്ക് തന്നോട് തോന്നിയത് പോലെ........ 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 നിങ്ങൾ രണ്ട് പേരും എവിടെയായിരുന്നു ഇന്നലേ........ പ്രകാശ് അത് ചോദിക്കുമ്പോഴും മനീശിന്റെ പിറകിലായി വന്ന മൈഥിലി യുടെ കയ്യിലൊന്ന് പിടിച്ചിരുന്നു.... ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം കാണുന്നതിന്റെ സന്തോഷവും സങ്കടവുമെല്ലാം അയാളിൽ തങ്ങി നിന്നിരുന്നു..... ഞങ്ങൾ എസ്റ്റേറ്റ് വരെ പോയിരിക്കുവായിരുന്നു.... സൂപ്പർ മാർക്കറ്റിൽ നിന്ന് പോകാനിറങ്ങിയപ്പോഴാണ് ഇവളെ കണ്ടത്..... അപ്പൊ വിട്ടാൽ പിന്നെ പെങ്ങളെ കിട്ടിയില്ലെങ്കിലോ എന്ന് പേടിച്ചു കൈയ്യോടെ കൂടെ കൊണ്ട് പോയതാ ..... മനീഷ് അതും പറഞ്ഞു മൈഥിലി യെ നോക്കുമ്പോൾ മൈഥിലി യുടെ മുഖമാകെ മങ്ങി യിരിപ്പായിരുന്നു.... എപ്പോഴും ചിരിച്ചു കാണുന്ന ആ മുഖത്തെ നോവ് പ്രകാശിന്റെ യുള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു വേദന തീർത്തിരുന്നു..... അവളൊന്നും മിണ്ടുന്നില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല തന്നെയൊന്നു നോക്കുക പോലും ചെയ്യാത്ത വിധം ശ്രദ്ധ മറ്റെവിടെയോ ആണെന്ന് തോന്നി പ്പോയി അയാൾക്ക്.... അഭിമന്യു വന്നിരുന്നു ഇവിടെ..... പെട്ടെന്ന് പ്രകാശത് പറഞ്ഞതും അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു തിളക്കം വന്നു..... അവൾ ഏറെ പ്രതീക്ഷയോടെ പ്രകാശിനെ നോക്കി..... അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കം എന്നത്തേതിലും പകരമായി അയാളുടെ മനസ്സിനെ വേദനിപ്പിച്ചു.... ഇനി താൻ പറയുന്നത് അവളുടെ ഹൃദയത്തെ കീറി മുറിക്കുമായിരിക്കുമെന്ന് ഉറപ്പുള്ളത് കൊണ്ടയായിരുന്നത്.... പക്ഷെ പറയാതിതിരിക്കുന്നതെങ്ങനെ..... എന്നേ... എന്നേ ചോദിച്ചാണോ വന്നത്.... എന്താ പറഞ്ഞത്.... അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഏറെ ആവേശം കലർന്നിരുന്നു..... അത്....... മൈഥിലി യെ ചോദിച്ചു അവനിനിയിങ്ങോട്ട് വരില്ലെന്ന് പറഞ്ഞു..... പ്രകാശ് ഏറെ വേദനയോടെ അത് പറഞ്ഞു നിർത്തുമ്പോൾ അവനൊരിക്കലും അവളിലേക്ക് ചേരില്ലെന്ന പൂർണ ബോധ്യമുണ്ടായിരുന്നു.... അവളവനെ മനസ്സിൽ നിന്ന് എങ്ങനെയെങ്കിലും പറിച്ചു കളയട്ടെ എന്ന് തന്നേ അയാൾ വിചാരിച്ചു..... അത് കേട്ടതും ഒരു നിമിഷം വിടർന്ന കണ്ണുകളിൽ മറ്റെന്തൊക്കെയോ ഭാവം കലർന്നു.... ഒരു നിമിഷം പിടക്കുന്ന ആ കൃഷ്ണ മണികൾ പോലും നിശ്ചലമായത് പോലെ...... പ്രകാശിന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചിരുന്ന ആ പിടി അവൾ പോലുമറിയാതെ അയഞ്ഞു.... കൂടെ കൂട്ടാമെന്ന് വാക്ക് പറയാൻ അവന് തോന്നിയ തന്നോടുള്ള ആ ഇഷ്ടം താനാരാണെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ നീങ്ങി പ്പോയോ.... അവൾക്കൂറക്കെ കരയാൻ തോന്നി..... പക്ഷെ തന്നേ സ്നേഹിക്കുന്ന മുഖങ്ങളാണ് ചുറ്റും.... അവർക്ക് വേണ്ടി യെങ്കിലും കരയാൻ പാടില്ല...... ഞാൻ.... ഞാൻ തോറ്റു പോയി പപ്പാ.....പപ്പാ തന്ന സമയം കഴിഞ്ഞിട്ടും ഞാൻ തോറ്റു പോയി..... ഒരു ചിരിയുടെ അകമ്പടിയോടെ അത് പറയുന്നവനെ പ്രകാശ് ഉറ്റ് നോക്കി.... അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഉരുണ്ട് കൂടിയ കണ്ണ് നീര് അയാളുടെ നെഞ്ചിനെ വല്ലാതെ മുറി വേൽപ്പിച്ചു.... എന്താ... ലോകത്ത് അവൻ മാത്രമേയുള്ളു ആണായിട്ട്.... പോകാൻ പറ....നിനക്കവനെക്കാൾ നല്ല പയ്യനെ ഏട്ടൻ കണ്ട് പിടിച്ചു തരും..... അവളുടെ കണ്ണ് നീര് കണ്ടെന്ന വണ്ണം മനീഷതും പറഞ്ഞപ്പോഴേക്കും അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചിരുന്നു..... താങ്ങാനൊരു തോള് കിട്ടിയെന്ന വണ്ണം അവളാ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം പൂഴ്ത്തി പൊട്ടി കരഞ്ഞു പോയിരുന്നു...... ശെരിയാണ്.....അവനെക്കാൾ യോഗ്യനെ തനിക്ക് വേണ്ടി കണ്ട് പിടിക്കാൻ ഇവർക്ക് കഴിയും....... പക്ഷെ അതവനാവില്ലല്ലോ.... തന്റെ ഹൃദയം അവന് നൽകിയ ആ സ്ഥാനമാവില്ലല്ലോ..... ഒരു പൊട്ടി കരച്ചിലോടെ അവൾ അവനിൽ നിന്നടർന്നു മാറുമ്പോൾ കണ്ണുകൾ നിറച്ചു നിൽക്കുന്ന പപ്പയെയും ഏട്ടനെയുമാണ് കാണുന്നത്... അവൾക്കേറെ വേദന തോന്നി.... തന്റെ ഒരു കാര്യത്തിനും ഇന്നേ വരെ എതിര് പറയാത്തവരാണ്.... അവരുടെ കണ്ണ് നിറക്കുന്ന ഒന്നും താനും ഇത് വരെ ചെയ്തിട്ടില്ല.... പക്ഷേ..... ഇന്ന് താൻ കാരണം എല്ലാവരും വേദനിക്കുന്നുണ്ട്.... പപ്പ പറഞ്ഞത് പോലെ നമുക്ക് മറ്റൊരാളെ നോക്കാം..... അതിലും കിടിലനൊരു ഐ ഏ എസ്സുകാരനോ ഐ പി എസ്സുകാരനോ അങ്ങനെ പപ്പക്കിഷ്ടമുള്ള ആരായാലും എനിക്ക് സന്തോഷമേയുള്ളൂ..... ഇതും പറഞ് ഞാനിനി ആരെയും വേദനിപ്പിക്കില്ല..... ഇതിവിടെ തീർന്നു..... പതിഞ്ഞൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ അതും പറഞ്ഞവൾ മുറിയിലേക് നടക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ഹൃദയം അലമുറയിട്ട് കരയുന്നത് അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ തെളിഞ്ഞു കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു..... അവനെ മറക്കാൻ ഈ ജന്മം കഴിയില്ലെങ്കിൽ കൂടി ഒരു പരിധിയിൽ കൂടുതൽ നമ്മുടെ സന്തോങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി നമ്മളെ സ്നേഹിക്കുന്നവരെ വേദനിപ്പിക്കരുത്.... ഇനിയുള്ള കാലം പ്രണയമെന്നോർത്ത് ചേർത്ത് പിടിക്കാൻ അവന്റെ കൂടെയുള്ള കുറച്ചു നല്ല നിമിഷങ്ങളുണ്ട് .... അത് മതിയായിരുന്നുവൾക്ക്...... മനീഷേ.... എത്രയും പെട്ടെന്ന് അവനെക്കാൻ യോഗ്യനായ ഒരുവൻ അവളുടെ കഴുത്തിൽ താലി കെട്ടണം...... പറ്റുമെങ്കിൽ നാളെ തന്നേ..... പ്രകാശ് അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് മുറിയിലേക് നടക്കുമ്പോൾ ദേഷ്യം കൊണ്ടും സങ്കടം കൊണ്ടും അയാളുടെ നെഞ്ച് വിങ്ങി യിരുന്നു...... അഭിയുടെ മുഖം ഓർക്കും തോറും മനീഷിന് കലി വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു..... (തുടരും) Aysha Akbar #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

#📙 നോവൽ വേണിയെ ഒരുപാട് ഇഷ്ടമാണ്.! പതർച്ച കൂടാതെ മാധവ് പറഞ്ഞു. അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് വേണി ഞെട്ടിപോയി. "സഹതാപമായിരിക്കും." വേണി നിസ്സംഗതയോടെ മാധവിനെ നോക്കി. "അല്ല വേണി... സ്കൂളിൽ പഠിക്കുമ്പോ മുതൽ നിന്നോട് എനിക്കൊരു ഇഷ്ടം ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ തുറന്ന് പറയാനുള്ള ധൈര്യം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പിന്നെ ഇപ്പോ ഞാനിത് തുറന്ന് പറഞ്ഞത് കോട്ടയത്തേക്ക് പോകുന്നത് കൊണ്ടാണ്. എന്റെ മനസ്സിലുള്ളത് വേണി അറിയണമെന്ന് തോന്നി. അല്ലാതെ താൻ തിരിച്ചെന്നെ ഇഷ്ടപ്പെടാൻ വേണ്ടി ഒന്നുമല്ല. പിന്നൊരു കാര്യം കൂടി സഹതാപത്തിന്റെ പുറത്ത് തന്നോട് ഇഷ്ടം തോന്നാൻ മാത്രം തന്റെ ലൈഫിൽ എന്ത് ട്രാജടിയാണ് അതിന് ഉണ്ടായത്. കിഷോർ ഒരു വൃത്തികെട്ടവൻ ആയത് കൊണ്ട് ഒരുപക്ഷെ വേണിയുടെയും ശ്രീഹരിയുടെയും കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ടാണ് അവനീ ചെറ്റത്തരം കാണിച്ചതെങ്കിൽ ഇങ്ങനെയൊക്കെ തന്നെയല്ലേ സംഭവിക്കുക. അതുകൊണ്ട് തന്നെയും തന്റെ സ്നേഹത്തെയും ഒരു തരി പോലും വിശ്വസിക്കാത്ത ശ്രീഹരിയിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടത് നല്ല കാര്യമല്ലേ. കല്യാണ ശേഷം ആയിരുന്നെങ്കിൽ ഡിവോഴ്സ് കേസുമായി കോടതി കേറി ഇറങ്ങേണ്ടി വന്നേനെ. എന്തായാലും അതുണ്ടായില്ലല്ലോ. അതുകൊണ്ട് എനിക്ക് ഇക്കാര്യത്തിൽ വേണിയോട് സഹതാപമല്ല തോന്നുന്നത്. താൻ വലിയൊരു ദുരന്തത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടല്ലോ എന്നോർത്ത് ആശ്വാസമാണ്. മാധവ് ആത്മാർത്ഥമായിട്ടാണ് പറയുന്നതെന്ന് അവന്റെ സംസാരത്തിൽ നിന്നും വേണിക്ക് മനസ്സിലായി. എങ്കിലും അവൾ മൗനം പാലിച്ചു. "കഴിഞ്ഞതൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ലെന്ന് അറിയാലോ. അതുകൊണ്ട് അജി വിട്. പിന്നെ ഞാൻ ഇഷ്ടമാണെന്ന് പറഞ്ഞതിന്റെ പേരിൽ ഞാനുമായുള്ള ഫ്രണ്ട് ഷിപ് ഒഴിവാക്കി കളയരുത്. എനിക്ക് എന്റെ മനസ്സിലെ ഇഷ്ടം ജസ്റ്റ്‌ അറിയിക്കണമെന്നേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. യെസ് ഓർ നോ എന്നൊരു മറുപടി വേണിക്ക് പറയാം. എപ്പോ മറുപടി പറയണം എന്നതും തന്റെ ഇഷ്ടം. പക്ഷേ മറുപടി എന്ത് തന്നെയായാലും എന്നോടുള്ള ഫ്രണ്ട് ഷിപ് ഞാൻ ഇവിടുന്ന് പോയാലും ഉണ്ടായിരിക്കണം. . എനിക്ക് ആകെ കുറച്ചു ഫ്രണ്ട്സേ ഉള്ളു വേണി. ആ അവരെ നഷ്ടപ്പെടുത്തി കളയാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞൂന്നു പറഞ്ഞ് എന്നോട് മിണ്ടാതിരിക്കരുത്." മാധവ് പറഞ്ഞു നിർത്തി. വേണി അവൻ പറഞ്ഞതെല്ലാം കേട്ട് മിണ്ടാതെ ഇരുന്നതേയുള്ളു. കാരണം അപ്പോ അവനോട് എന്ത് മറുപടി പറയണമെന്ന് അവൾക്ക് തന്നെ അറിയില്ലായിരുന്നു. മാധവ് തന്നോട് കാണിക്കുന്ന സ്നേഹം സത്യമാണോ കള്ളമാണോ അതോ അവന് തന്നോടുള്ള സഹതാപത്തിൽ നിന്ന് ഉരുതിരിഞ്ഞതാണോ എന്നറിയാതെ ഉഴറുകയായിരുന്നു വേണിയുടെ മനസ്സ്. "മാധവിനെ ഞാൻ അങ്ങനെയൊന്നും കണ്ടിട്ടില്ല. ഉടനെയൊന്നും ഒരു വിവാഹ ജീവിതത്തേ കുറിച്ചും ഞാൻ ചിന്തിച്ചിട്ടുമില്ല." വേണിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് മാധവ് പുഞ്ചിരി തൂകി. "അതൊന്നും സാരമില്ല വേണി. എന്നെങ്കിലും ഒരു കൂട്ട് വേണമെന്ന് തോന്നുമ്പോ എന്നെ പരിഗണിക്കണമെന്ന് മനസ്സിൽ തോന്നിയ തുറന്ന് പറഞ്ഞേക്കണം. ഞാൻ ഏതായാലും ഫ്രീ ആയിരിക്കും." മാധവ് ചിരിച്ചു. "അത് നോക്കാം നമുക്ക്." വേണി പുഞ്ചിരിയോടെ അവനെ നോക്കി. ********** പിറ്റേ ദിവസം മാധവ് കോട്ടയത്തേക്ക് യാത്ര പുറപ്പെടാൻ അവനോട് യാത്ര പറയാനായി വേണി അവന്റെ വീട്ടിലേക്ക് ചെന്നു. പറയാതെയുള്ള അവളുടെ ആ ആഗമനം മാധവിന് സർപ്രൈസ് തന്നെ ആയിരുന്നു. വളരെ സന്തോഷത്തോടെ ആണ് അവന്റെ അമ്മ വേണിയെ വീട്ടിലേക്ക് സ്വീകരിച്ചത്. "വേണി എന്താ പറയാതെ വന്നത്?" മാധവ് അവളോട് ചോദിച്ചു. "രാവിലെ ഞാനൊന്ന് അമ്പലത്തിൽ പോയിരുന്നു. തിരിച്ചു വരുമ്പോ ഇങ്ങോട്ടൊന്നു കയറിട്ടു പോകാമെന്ന് കരുതി. ഞാൻ ഇതുവരെ ഇങ്ങോട്ട് വന്നിട്ടില്ലല്ലോ." വേണി പറഞ്ഞു. "വേണിയുടെ കാര്യം മാധവ് എപ്പഴും പറയും, സുഖല്ലേ മോൾക്ക്." മാധവിന്റെ അമ്മ ലക്ഷ്മി അടുത്തേക്ക് വന്ന് അവളുടെ കരങ്ങൾ കവർന്നു. വേണിയുടെ വരവിൽ അവർക്കും സന്തോഷം തോന്നി. മൂവരും ഒരുമിച്ചിരുന്നാണ് ബ്രേക്ക്‌ ഫാസ്റ്റ് ഒക്കെ കഴിച്ചത്. മാധവിന്റെ അമ്മയും മാധവും മാത്രമാണ് അവിടെ താമസം. അച്ഛൻ നേരത്തെ മരിച്ചു പോയി. അവന്റെ അങ്കിൾ ഡോക്ടർ രാജേന്ദ്രൻ ഹോസ്പിറ്റലിന്റെ അടുത്ത് തന്നെയാണ് താമസം. മാധവിന്റെ അമ്മ കൃഷി വകുപ്പിലാണ് ജോലി ചെയ്യുന്നത്. റിട്ടയർ ചെയ്യാൻ ഒരു വർഷം കൂടിയുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് അവരെ കൂടെ കൊണ്ട് പോകാൻ അവന് പറ്റില്ല. അതിന്റെ ഒരു വിഷമം മാധവിനുണ്ട്. അമ്മ റിട്ടയർ ആയി കഴിഞ്ഞാൽ അപ്പോ തന്നെ മാധവ് അവരെ കോട്ടയത്തേക്ക് കൊണ്ട് പോകും. "അമ്മ ഇവിടെ ഒറ്റയ്‌ക്കെ ഉള്ളു. വേണി സമയം കിട്ടുവാണേൽ ഇടയ്ക്കൊക്കെ ഇങ്ങോട്ട് ഇറങ്ങ് ട്ടോ." മാധവ് കാറിൽ കയറുമ്പോ അവളോട് പറഞ്ഞു. "അമ്മയും കുറച്ചു മുൻപ് ഇത് തന്നെയാ എന്നോട് പറഞ്ഞത്. ഒഴിവുള്ളപ്പോൾ ഞാൻ വരുന്നുണ്ട്." വേണി അവരെ നിരാശപ്പെടുത്തിയില്ല. മാധവ് 11 മണിയോടെ പോയെങ്കിലും ഉച്ചയ്ക്ക് ഊണൊക്കെ കഴിഞ്ഞാണ് വേണി മാധവിന്റെ വീട്ടിൽ നിന്നും പോയത്. സമയം കിട്ടുമ്പോൾ അവിടേക്ക് ഇടയ്ക്കൊക്കെ പോകാനും അവൾ മറന്നില്ല. ഒറ്റ നിലയിൽ പണി കഴിപ്പിച്ച മൂന്ന് ബെഡ്‌റൂംമും ഹാളും കിച്ചനും വർക് ഏരിയയും വരാന്തയും അടങ്ങുന്നതാണ് മാധവിന്റെ വീട്. വിശാലമായ മുറ്റത്തു വലിയൊരു പൂന്തോട്ടവും ഉണ്ട്. വേണിക്ക് ആ വീടും പരിസരവും ഒത്തിരി ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. അവിടെ ചെന്നാൽ ലക്ഷ്മിയും വേണിയും കൂടുതലും പൂന്തോട്ടത്തിൽ ഇട്ടിട്ടുള്ള ബെഞ്ചിൽ ആണ് ഇരിക്കുക. അവരവിടെ ഇരുന്ന് പഴയ കഥകളൊക്കെ പറഞ്ഞിരിക്കും. അങ്ങനെയുള്ള ഒരു സായാഹ്നത്തിലാണ് മാധവിന്റെ മുറിയിൽ നിന്നും അവന്റെ പഴയ പെട്ടി തുറന്ന് കുറച്ച് പഴക്കം ചെന്ന ഒരു ആൽബം എടുത്ത് മാധവിന്റെ കുഞ്ഞിലേ ഉള്ള ഫോട്ടോസ് ഒക്കെ കാണിച്ചു കൊടുത്തത്. വേണി അതൊക്കെ നോക്കി ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് ഒരു കാൾ വന്നിട്ട് ലക്ഷ്മി എഴുന്നേറ്റു പോയത്. അതോടെ വേണി ഒറ്റയ്ക്കായി ആൽബം നോക്കൽ. അതിൽ തങ്ങളുടെ പഴയ സ്കൂൾ കാലത്തെ ഗ്രൂപ്പ് ഫോട്ടോയും മറ്റും കണ്ട് അവളിരുന്നു. അതിൽ ആൽബത്തിന്റെ അവസാന പേജുകളിൽ സ്കൂൾ കാലത്തുള്ള ഫോട്ടോസും മറ്റും സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നത് കണ്ട് അവളുടെ മിഴികൾ വിടർന്നു. ഗ്രൂപ്പ് ഫോട്ടോസിൽ നിന്നും തന്നെ മാത്രം വെട്ടി ഒട്ടിച്ച ഫോട്ടോകളും സ്കൂൾ കോളേജ് കാലത്ത് കലാതിലകമായ സമയത്ത് പത്രത്തിൽ വന്ന ഫോട്ടോകൾ പോലും മാധവ് വെട്ടി ഒട്ടിച്ചിരുന്നു. അതിന്റെ എല്ലാം പഴക്കം കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ മാധവിന് തന്നോടുള്ള സ്നേഹം സത്യമാണെന്നും പവിത്രമാണെന്നും വേണിക്ക് മനസ്സിലായി. ആ ഓർമ്മയിൽ അവളുടെ ചൊടിയിൽ അഴകുള്ളൊരു പുഞ്ചിരി വിടർന്നു. ആൽബം കണ്ട് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വേണി പെട്ടിയിലുള്ള മറ്റ് ആൽബങ്ങളും മാധവിന്റെ പഴയ പുസ്തകങ്ങളുമൊക്കെ എടുത്തു നോക്കാൻ തുടങ്ങി. അപ്പോഴാണ് അവന്റെ കുറച്ചു പഴയ ഡയറികൾ വേണി കണ്ടത്. അതൊക്കെ സ്കൂൾ കാലത്തു പഠിച്ചിരുന്നപ്പോ എഴുതിയതാണെന്ന് കണ്ടതും വേണിക്ക് അതെല്ലാം വായിക്കാൻ ആകാംക്ഷ തോന്നി. അവിടെ വച്ച് വായിച്ചാൽ തീരില്ലെന്ന് അറിയാവുന്നത് കൊണ്ട് വേണി ആ ഡയറികൾ തന്റെ ബാഗിൽ സൂക്ഷിച്ചു. ********** ശ്രീഹരി ഇന്ന് വീട്ടിലേക്ക് പോകുമ്പോ എന്നെയും കൂടി കൊണ്ട് പോകുമോ? " ഓഫീസിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്ന ശ്രീഹരിയുടെ അടുത്തേക്ക് വന്ന ദീപ്തി ചോദിച്ചു. "എന്റെ കയ്യിൽ ബൈക്ക് ആണല്ലോ ഉള്ളത്." ശ്രീഹരി പറഞ്ഞു. "അതിനെന്താ... എനിക്ക് കാർ തന്നെ വേണോന്ന് നിർബന്ധം ഒന്നുമില്ല. അത് വീട്ടിൽ വെറുതെ കിടന്നാൽ നശിച്ചു പോകുമല്ലോ എന്ന് വിചാരിച്ച ഞാൻ ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ട് വന്നത്. ഇന്ന് വണ്ടി സെർവീസിന് കൊടുത്തത് കൊണ്ടാ ഒരു ലിഫ്റ്റ് ചോദിച്ചത്." ദീപ്തി വിശദീകരിച്ചു. "ഓക്കേ... ദീപ്തി ഇറങ്ങുമ്പോ വിളിക്ക്. നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് പോകാം. എന്തായാലും ഞാനും അങ്ങോട്ട്‌ തന്നെ ആണല്ലോ പോകുന്നത്." ശ്രീഹരി പറഞ്ഞത് കേട്ട് അവൾക്ക് സന്തോഷമായി. അങ്ങനെ വൈകുന്നേരം ഇരുവരും വില്ലേജ് ഓഫീസിൽ നിന്ന് ഒരുമിച്ചാണ് ഇറങ്ങിയത്. ശ്രീഹരിയുടെ ബൈക്കിന് പിന്നിലായി ദീപ്തി കയറി ഇരുന്നപ്പോൾ അവൻ വണ്ടി എടുത്തു. ഇടയ്ക്ക് ഏതോ ഇറക്കത്തിൽ വച്ച് ദീപ്തി സ്വയമറിയാതെ അവന്റെ തോളിൽ കൈ ചേർത്ത് വച്ചു. വീണ് പോകുമോ എന്ന പേടിയിലാണ് അവളങ്ങനെ ചെയ്തത്. അത് ശ്രീഹരിക്ക് മനസ്സിലാവുകയും ചെയ്തു. അതുകൊണ്ട് അവനൊന്നും പറയാൻ പോയില്ല. ഇരുവരും വീടിനു മുന്നിൽ വന്നിറങ്ങുമ്പോ അവന്റെ വരവും കാത്ത് മുകളിലെ ബാൽക്കണിയിൽ മീര ഉണ്ടായിരുന്നു. ശ്രീഹരിയുടെ ബൈക്കിൽ അവനോട് ചേർന്നിരിക്കുന്ന ദീപ്തിയെ കണ്ടതും അവളുടെ മുഖം വലിഞ്ഞു മുറുകി. കാത്തിരിക്കൂ