📙 നോവൽ

PAGE 16 ☠️☠️☠️ © ✍🏻Thasnieeem ഭാഗം :2 🌷🌷🌷 ജൂൺ മാസത്തെ ആ തണുത്ത കാറ്റ് വീണ്ടും ക്ലാരയുടെ മുഖത്തേക്ക് വന്ന് അടിച്ചു. പക്ഷേ, അവളുടെ ഉള്ളിൽ അപ്പോഴും നല്ല കനൽ എരിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നെഞ്ചിടിപ്പ് ഇപ്പോഴും പൂർണ്ണമായും,സാധാരണ നിലയിലായിട്ടില്ല.... കൈകൾ ചെറുതായി വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പാളത്തിലേക്ക് വീഴാൻ പോയ ആ ഒരു സെക്കൻഡ്... കൺമുന്നിൽ വന്ന് ബ്രേക്കിട്ട ട്രെയിനിന്റെ ആ പേടിപ്പിക്കുന്ന രീതിയിലുള്ള ഭയാനകമായ രൂപം... അത് കണ്ണടയ്ക്കുമ്പോൾ ഒക്കെ അവളുടെ മുന്നിൽ നേരിട്ട് കാണുന്നത് പോലെ തെളിഞ്ഞു വന്നു.... ​ഡിറ്റക്ടീവ് ഏഡ്രിയൻ ഹെയ്സ് മുന്നിലാണ് നടന്നിരുന്നത്. നല്ല ഉയരമുള്ള ശരീരം, കറുത്ത ലോങ്ങ് കോട്ട് ഇട്ടിട്ടുണ്ട്. ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് അയാൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കി ക്ലാര ഒപ്പമുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സ്റ്റേഷന്റെ പുറത്തെ വലിയ തിരക്കിലേക്ക് ഇറങ്ങിയതും അയാൾ റോഡ് സൈഡിൽ പാർക്ക് ചെയ്തിരുന്ന ഒരു കറുത്ത വോൾവോ കാറിന് അരികിലേക്ക് നടന്നു. കീ എടുത്ത് കാർ അൺലോക്ക് ചെയ്ത ശേഷം അയാൾ പാസഞ്ചർ സീറ്റിന്റെ ഡോർ തുറന്നു കൊടുത്തു. ​"വേഗം കയറൂ, ഇവിടെ അധികനേരം റോഡിൽ നിൽക്കുന്നത് ഒട്ടും തന്നെ സേഫ് അല്ല," ഏഡ്രിയന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു ഡിറ്റക്ടീവിന്റെ ഗൗരവവും കൽപനയും ഉണ്ടായിരുന്നു. ​ക്ലാര ഒന്നും ആലോചിച്ചില്ല, വേഗം കാറിന്റെ ഫ്രണ്ട് സീറ്റിലേക്ക് കയറിയിരുന്നു. ഏഡ്രിയൻ മറുസൈഡിലൂടെ ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലേക്ക് കയറി വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു. ലണ്ടനിലെ സാധാരണ ട്രാഫിക്കിലേക്ക് കാർ പതുക്കെ നീങ്ങി. വിൻഡോ ഗ്ലാസുകൾ ഒക്കെ പൂർണ്ണമായി അടച്ചിട്ടിരുന്നതുകൊണ്ട് കാറിനുള്ളിൽ നല്ല നിശബ്ദതയായിരുന്നു. ക്ലാര ഗ്ലാസ്സിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. സിഗ്നലുകളിൽ ആളുകൾ അവരുടെ സ്വന്തം തിരക്കുകളിലേക്ക് ചേക്കേറിപ്പോവുന്നു...അവർക്ക് മാറ്റാരുടെയും കാര്യം അറിയേണ്ട ആവശ്യമില്ല എന്ന മട്ടിൽ. കുറച്ചു മുൻപ് താൻ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ വെച്ച് മരണത്തെ മുഖാമുഖം കണ്ട കാര്യവും, ഏതോ ഒരാൾ തന്നെ കൊലപ്പെടുത്താൻ നോക്കിയ കാര്യവും ഈ പുറത്തു കാണുന്ന ആരും അറിഞ്ഞിട്ടുകൂടിയില്ലല്ലോ എന്ന് അവൾക്ക് തോന്നിപ്പോയി. ​പെട്ടെന്നാണ് അവളുടെ ബാഗിലിരുന്ന് ഫോൺ റിങ് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങിയത്. കാറിനുള്ളിലെ തികഞ്ഞ നിശബ്ദതയിൽ ഫോണടിക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ ക്ലാര ഒന്നു ഞെട്ടി. ബാഗ് തുറന്ന് ഫോണെടുത്തപ്പോൾ സ്ക്രീനിൽ കാണിക്കുന്നത് 'സെബാസ്റ്റ്യൻ 'എന്നാണ്. അവൾ ഒരു നിമിഷം ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ചു.പിന്നെ ​ ഫോൺ അറ്റൻഡ് ചെയ്ത് കാതിലേക്ക് വെച്ചു. ​"ക്ലാര..,നീ എവിടെയാ..? ഞാൻ നിന്റെ ഫ്ലാറ്റിന്റെ മുന്നിലുണ്ട്. എത്ര നേരമായി ഞാൻ ഡോറിൽ മുട്ടുകയും ബെല്ലടിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.... നീ അകത്തില്ലേ?... നീ പുറത്തിറങ്ങില്ല എന്ന് എനിക്ക് വാക്ക് തന്നതല്ലേ?" സെബാസ്റ്റ്യന്റെ ശബ്ദത്തിൽ വലിയ ദേഷ്യവും ഒപ്പം വല്ലാത്തൊരു പരിഭ്രാന്തിയും ഉണ്ടായിരുന്നു. ​"സെബാസ്റ്റ്യൻ... ഞാൻ... ഞാൻ ഫ്ലാറ്റിലില്ല. ഞാൻ പുറത്തിറങ്ങി..." ക്ലാര പതുക്കെ പറഞ്ഞു. ​"എന്താ!... നീ എങ്ങോട്ടാ പോയത്? ഞാൻ നിന്നോട് അത്രയും നിർബന്ധിച്ച്, കർശനമായി പറഞ്ഞതല്ലേ പുറത്തിറങ്ങരുതെന്ന്..? ആ പത്രത്തിൽ കണ്ടത് വെറുമൊരു പ്രാങ്ക് ആകാൻ വഴിയില്ല ക്ലാര. നീ ഇപ്പോൾ എവിടെയാ? ലൊക്കേഷൻ അയക്ക്, ഞാൻ ഇപ്പോൾ തന്നെ അങ്ങോട്ട് വരാം," അവൻ തിടുക്കത്തിൽ ചോദിച്ചു. ​ക്ലാര ഒരു നിമിഷം ഡ്രൈവ് ചെയ്യുന്ന ഏഡ്രിയനെ നോക്കി. ഏഡ്രിയൻ റോഡിൽ നിന്ന് കണ്ണ് എടുക്കാതെ തന്നെ പതുക്കെ തലയാട്ടി, ഇപ്പോൾ നിൽക്കുന്ന സ്ഥലമോ കൂടെയുള്ള ആളെയോ കുറിച്ച് ഒന്നും പറയേണ്ട എന്ന രീതിയിൽ കൈകൊണ്ട് ആംഗ്യം കാണിച്ചു. ​"ഞാൻ... ഞാൻ ഓഫീസിലെ മീറ്റിംഗിന് പോകാൻ ഇറങ്ങിയതാ സെബാസ്റ്റ്യൻ. പക്ഷേ ടോട്ടനം സ്റ്റേഷനിൽ വെച്ച് ഒരു അപകടം പറ്റി. ഒരാൾ എന്നെ പിന്നിൽ നിന്ന് ട്രെയിനിന്റെ മുന്നിലേക്ക് തള്ളിവിട്ടു," ക്ലാരയുടെ ശബ്ദം പേടി കൊണ്ട് ഇടറി. ​"ഓ മൈ ഗോഡ്....! നിനക്ക്... നിനക്ക് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലല്ലോ? ആരാ നിന്നെ രക്ഷിച്ചത്? നീ ഇപ്പോൾ എവിടെയാ ഉള്ളത്?" സെബാസ്റ്റ്യൻ ഒന്നിനു പുറകെ ഒന്നായി പേടിയോടെ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു.... ​"എനിക്ക് ഇപ്പോൾ കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല. ഒരു ഡിറ്റക്ടീവ് കൃത്യസമയത്ത് അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ട് എന്നെ രക്ഷിച്ചു. ഞാൻ ഇപ്പോൾ അയാളുടെ കാറിലാണ്. കൂടുതൽ കാര്യങ്ങൾ ഞാൻ പിന്നെ നിന്നെ വിളിച്ചു പറയാം," എന്ന് പറഞ്ഞ് സെബാസ്റ്റ്യൻ കൂടുതൽ കാര്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ ക്ലാര പെട്ടെന്ന് ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു. ​ഫോൺ സീറ്റിലേക്ക് വെക്കുമ്പോൾ ക്ലാര ഏഡ്രിയനോട് ചോദിച്ചു, "നമ്മൾ എങ്ങോട്ടാ ഈ പോകുന്നത്..? ആരാണ് എന്നെ കൊല്ലാൻ നോക്കുന്നത്..? ആ പത്രത്തിൽ എങ്ങനെയാണ് ഇതൊക്കെ മുൻകൂട്ടി വരുന്നത്....? എനിക്ക് ഒന്നും... ഒന്നുംതന്നെ മനസ്സിലാകുന്നില്ല." ​ഏഡ്രിയൻ കാർ ഒരു റെഡ് സിഗ്നലിൽ നിർത്തി. എന്നിട്ട് സീറ്റിന്റെ സൈഡിൽ ഇരുന്ന 'ദി ലണ്ടൻ ക്രോണിക്കിൾ' പത്രത്തിന്റെ ഒരു കോപ്പി എടുത്ത് ക്ലാരയ്ക്ക് നേരെ നീട്ടി. അത് അയാൾ സ്റ്റേഷനിൽ വെച്ച് അവളുടെ കൈയിൽ നിന്ന് വാങ്ങിയ പത്രമല്ലായിരുന്നു, അയാളുടെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന വേറൊരു പത്രമായിരുന്നു. ​"ഈ പത്രം നോക്കൂ. ഇത് ഇന്ന് രാവിലെ ലണ്ടൻ നഗരത്തിൽ മൊത്തം വിതരണം ചെയ്ത അതേ പത്രമാണ്. ഇതിന്റെ പതിനാറാമത്തെ പേജ് ഒന്ന് എടുത്തു നോക്കൂ," ഏഡ്രിയൻ പറഞ്ഞു. ​ക്ലാര വേഗം ആ പത്രം വാങ്ങി 16-ാമത്തെ പേജ് മറിച്ചു നോക്കി. അവളുടെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, അത്ഭുതമെന്നു പറയട്ടെ, ആ പേജിൽ അവളുടെ ഫോട്ടോയോ മരണവാർത്തയോ ഇല്ലായിരുന്നു! അവിടെ സാധാരണ വരാറുള്ള, നാട്ടിലെ കാര്യങ്ങളും ചെറിയ ബിസിനസ്സ് വാർത്തകളും മാത്രമാണ് ഉണ്ടായിരുന്നത്. ​ക്ലാര ആകെ കൺഫ്യൂഷനിലായി. "അതെങ്ങനെ ശരിയാകും? എന്റെ ഫ്ലാറ്റിൽ വന്ന പത്രത്തിൽ ഇത് കൃത്യമായി പ്രിന്റ് ചെയ്തിട്ടുണ്ടല്ലോ. ഫോട്ടോയും സമയവും എല്ലാം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ എന്റെ കണ്ണുകൊണ്ട് കണ്ടതാ...." ​"അതാണ് ഇതിലെ ഏറ്റവും വലിയ കെണി." ഏഡ്രിയൻ കാർ മുന്നോട്ട് എടുത്തു. "ഈ പത്രം ലണ്ടൻ നഗരം മൊത്തം അടിച്ചിറക്കുന്നതല്ല. കൊലയാളി ടാർഗെറ്റ് ചെയ്യുന്ന ഇരയ്ക്ക് വേണ്ടി മാത്രം അവൻ പ്രത്യേകം പ്രിന്റ് ചെയ്യുന്ന ഒരൊറ്റ പേജ് പത്രമാണിത്. ഒറിജിനൽ പത്രത്തിന്റെ അതേ ഫോണ്ടും പേജും ഒക്കെ വെച്ച് അവൻ ഇത് ഡ്യൂപ്ലിക്കേറ്റ് ചെയ്തെടുക്കും. എന്നിട്ട് കൃത്യമായി രാവിലെ നിങ്ങളുടെ ഫ്ലാറ്റിന്റെ വാതിലിനടിയിലൂടെ കൊണ്ടിട്ടു. നിങ്ങൾ അത് വായിച്ച് പേടിക്കണം, മാനസികമായി തകരണം... എന്നിട്ട് ആ പത്രത്തിൽ എഴുതിയതുപോലെ കൃത്യം 1:15-ന് സ്റ്റേഷനിൽ എത്തണം. ഇതൊക്കെ കൊലയാളിയുടെ വലിയൊരു പ്ലാനിംഗിന്റെ ഭാഗമാണ്. കഴിഞ്ഞ മൂന്ന് മാസമായി ലണ്ടനിൽ നടന്ന മൂന്ന് കൊലപാതകങ്ങളും കൃത്യം ഇതേ പാറ്റേണിലാണ് നടന്നത്. ആ മൂന്ന് പേർക്കും ഇതുപോലെ പത്രം കിട്ടിയിരുന്നു." ​"അപ്പോൾ... അപ്പോൾ കൊലയാളിക്ക് ഞാൻ ഇന്ന് പുറത്തിറങ്ങുമെന്ന് അറിയാമായിരുന്നോ?" ക്ലാരയുടെ തൊണ്ട വരണ്ടുപോയി. ​"തീർച്ചയായും. അവൻ നിങ്ങളെ ദിവസങ്ങളായി, ചിലപ്പോൾ ആഴ്ചകളായി വാച്ച് ചെയ്യുന്നുണ്ടാകും. നിങ്ങളുടെ വീട്, നിങ്ങളുടെ ഓഫീസ്,, നിങ്ങൾ ദിവസവും പോകുന്ന വഴി... എല്ലാം അവന് കാണാപാഠമാണ്. ആ പത്രത്തിലെ വരികൾ ഓർമ്മയുണ്ടല്ലോ...? ഉച്ചയ്ക്ക് 1:15-ന് നിങ്ങൾ സ്റ്റേഷനിലെ അപകടത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടും എന്ന് അതിൽ നേരത്തെ എഴുതിവെച്ചിട്ടുണ്ട്. അതിനർത്ഥം എന്താണെന്ന് അറിയാമോ? സ്റ്റേഷനിലെ ആ തള്ളൽ നിങ്ങളെ കൊല്ലാൻ വേണ്ടിയുള്ളതായിരുന്നില്ല. അതൊരു സാമ്പിൾ മാത്രമാണ്. പത്രത്തിൽ എഴുതിയത് വെറും പ്രാങ്ക് അല്ല എന്ന് നിങ്ങളെ വിശ്വസിപ്പിക്കാൻ അവൻ ചെയ്ത ഒരു കളി. കൊലയാളി ഉദ്ദേശിച്ച യഥാർത്ഥ സംഭവം നടക്കാൻ പോകുന്നത് ഇന്ന് രാത്രി 11:47-നാണ്. നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം ബെഡ്‌റൂമിൽ വെച്ച്...!" ​ഏഡ്രിയൻ പറഞ്ഞത് കേട്ടപ്പോൾ ക്ലാരയ്ക്ക് ശരീരം മൊത്തം തളർന്നുപോകുന്നത് പോലെ തോന്നി. സമയം ഇപ്പോൾ ഉച്ച കഴിഞ്ഞ് രണ്ട് മണിയാകുന്നു. ഇനി വെറും ഒൻപത് മണിക്കൂറുകൾ കൂടിയേ അവളുടെ മുന്നിലുള്ളൂ. നാട്ടിൽ തനിക്കായി കാത്തിരിക്കുന്ന, രാവിലെ മെസ്സേജ് അയച്ച അനിയത്തിയുടെ നിഷ്കളങ്കതയാർന്ന കുഞ്ഞുമുഖം അവളുടെ മനസ്സിലേക്ക് വീണ്ടും വന്നു. അവൾക്ക് വേണ്ടി തനിക്ക് ജീവിച്ചേ പറ്റൂ.... അവൾ മനസ്സിലോർത്തു. പക്ഷെ... പക്ഷെ എങ്ങനെ...?! ​"എനിക്ക് ജീവിക്കണം മിസ്റ്റർ ഏഡ്രിയൻ. എനിക്ക് എന്തെങ്കിലും ചെയ്ത് ഇതിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെടണം," ക്ലാരയുടെ കണ്ണിൽ നിന്ന് ഒരു തുള്ളി കണ്ണീർ പതുക്കെ കവിളിലൂടെ ഒലിച്ചിറങ്ങി. ​ഏഡ്രിയൻ കാർ ലണ്ടനിലെ വലിയ റോഡുകളിൽ നിന്ന് മാറ്റി,തിരക്കില്ലാത്ത ഒരു ചെറിയ പഴയ സ്ട്രീറ്റ് ലേക്ക് തിരിച്ചു. എന്നിട്ട് അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ഒരു പഴയ നാലുനില കെട്ടിടത്തിന്റെ മുന്നിൽ കാർ നിർത്തി. അതിന്റെ ബോർഡിൽ 'Hayes Private Investigation' എന്ന് പതുക്കെ എഴുതിവെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ​"നമ്മൾ എന്റെ ഓഫീസിലാണ് എത്തിയിരിക്കുന്നത്. തത്കാലം പോലീസ് സ്റ്റേഷനിൽ പോയിട്ട് യാതൊരു കാര്യവുമില്ല. കാരണം അവർക്ക് ഇതൊരു പ്രാങ്ക് മാത്രമാണ്,കാരണം എന്തെന്നാൽ നീ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾക്ക് വ്യക്തമായ തെളിവുകളൊന്നുമില്ലല്ലോ എന്നത് തന്നെയാണ്.... രാത്രി 11:47 വരെ നമുക്ക് സമയമുണ്ട്. ആ സമയത്തിനുള്ളിൽ നിങ്ങളുടെ ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് വരാൻ സാധ്യതയുള്ള, നിങ്ങളെ ഇത്രയും കൃത്യമായി ഫോളോ ചെയ്യുന്ന ആ കൊലയാളി ആരാണെന്ന് നമുക്ക് കണ്ടുപിടിക്കണം. അതിനായി നിങ്ങളെ ഇത്രയും അടുത്തറിയുന്ന ആളുകളുടെ ഒരു ലിസ്റ്റ് നമുക്ക് ആദ്യം തയ്യാറാക്കേണ്ടി വരും മിസ് ക്ലാര. നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്തുക്കൾ, സഹപ്രവർത്തകർ, കുടുംബം... സെബാസ്റ്റ്യൻ ഉൾപ്പെടെയുള്ള എല്ലാവരെയും നമ്മൾ ലിസ്റ്റ് ചെയ്യണം," ഏഡ്രിയൻ സീറ്റ് ബെൽറ്റ് അഴിച്ചുകൊണ്ട് ക്ലാരയെ നോക്കി പറഞ്ഞു. ​ഏഡ്രിയൻ അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ ക്ലാര ഒന്ന് ആലോചിച്ചു. ശരിയാണ്, ഓഫീസിലെ കടുത്ത സ്വഭാവക്കാരനായ മാനേജർ റിച്ചാർഡ്... കഴിഞ്ഞ മാസം ഒരു പ്രോജക്റ്റിലെ തർക്കത്തിന്റെ പേരിൽ ജോലിയിൽ നിന്ന് താൻ കാരണം പുറത്താക്കപ്പെട്ട ഡാനിയേൽ... പിന്നെ ഈ അടുത്ത കാലത്തായി തന്റെ ഫ്ലാറ്റിന്റെ തൊട്ടടുത്ത മുറിയിലേക്ക് താമസം മാറിയ, എപ്പോഴും വളരെ വിചിത്രമായി പെരുമാറുന്ന പുതിയ അയൽവാസി മിസ്റ്റർ ഹാർവി... അങ്ങനെ ആർക്കൊക്കെയാണ് തന്റെ ഓരോ നീക്കങ്ങളും കൃത്യമായി നിരീക്ഷിക്കാൻ കഴിയുക? സെബാസ്റ്റ്യനെപ്പോലെ തന്നെ ഇവരും അവളുടെ മനസ്സിലേക്ക് സംശയത്തിന്റെ നിഴലുകളായി കടന്നുവന്നു. ​അവർ കാറിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി ഏഡ്രിയന്റെ ഓഫീസിലേക്ക് നടന്നു. അപ്പോഴും ലണ്ടനിലെ ആ ശക്തിയാർന്ന മൂടൽമഞ്ഞിനിടയിൽ നിന്ന്, കുറച്ചകലെ മാറി കിടന്നിരുന്ന ഒരു കറുത്ത കാറിന്റെ വിൻഡോ ഗ്ലാസ് പതുക്കെ താഴ്ന്നു. കറുത്ത തുകൽ ഗ്ലൗസ് ധരിച്ച ആ കൈയിലെ വെള്ളി മോതിരം മൂടൽമഞ്ഞിലൂടെ ഒരു നിമിഷം മിന്നിത്തെളിഞ്ഞു... ക്ലാരയും ഏഡ്രിയനും ആ കെട്ടിടത്തിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് കയറി മറയുന്നത് വരെ ആ വ്യക്തിയുടെ നിഗൂഢമായ നിഴൽ അവിടെത്തന്നെ അവരെ ഉറ്റുനോക്കി,ഉണ്ടായിരുന്നു. തുടരും... ​ #pratilipi #📔 കഥ #📙 നോവൽ #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ #🧟 പ്രേതകഥകൾ!

#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട് _ 82 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ 💥 "മകൾക്കങ്ങനെ ഒരു ഇഷ്ടമുണ്ടന്നറിഞ്ഞ.. അതല്ലേ അശോക ആദ്യം നമ്മള് പരിഗണിക്കേണ്ടത്. ഇതിപ്പോ നീ ചെയ്‍തത് എന്താ.. ഇത്രേം ബുദ്ധിയില്ലാതായോ നിനക്ക്. ഇപ്പോഴത്തെ കുട്ടികളല്ലേ. അവർക്ക് നമ്മളെക്കാൾ വാശിയും ദേഷ്യവുമൊക്കെ കൊറച്ചു കൂടുതൽ കാണും. ഇതിപ്പോ നിന്റെ ഭാഗത്ത് തന്നെയാണ് തെറ്റ്.." കൂട്ടത്തിൽ തല മൂത്ത ഏതോ കാർണോരുടെ ആ വാക്കുകൾ. അശോകൻ പല്ല് കടിച്ചു കൊണ്ടങ്ങനെ സഹിച്ചു ക്ഷമിച്ചു നിൽപ്പാണ്. കാര്യങ്ങൾ അയാളുടെ കൈ വിട്ടു പോയിരിക്കുന്നു. തന്റെ സ്വാധീനമുപയോഗിച്ച് കാർത്തുവിനെയും കാശിയെയും വളരെ പെട്ടന്ന് തന്നെ കണ്ട് പിടിക്കാൻ പറ്റുമെന്നും ആരെങ്കിലും അറിയുന്നതിന് മുന്നേ നിശ്ചയിച്ചുറപ്പിച്ച മുഹൂർത്തത്തിൽ തന്നെ ആ കല്യാണം നടത്താമെന്നുമൊക്കെയുള്ള അയാളിലെ വിശ്വാസം. അതാണിപ്പോൾ അപ്പാടെ തകർന്ന് പോയിരിക്കുന്നത്. അവരെ കാണാനില്ലെന്നറിഞ്ഞത് മുതൽ പിറ്റേന്ന് രാവിലെ പത്തു മണിയോടെയായിട്ടും അന്വേഷണം എങ്ങും എത്താതെ പോയതോടെ എല്ലാം എല്ലാവരും അറിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു. കാർത്തു.. അശോകന്റെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന അയാളുടെ വിശ്വാസ്ഥനായവനൊപ്പം ഒളിച്ചോടി പോയെന്ന് തന്നെ എല്ലാവരും അറിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു. എല്ലായിടത്തെയും പോലെ തന്നെ ആളുകൾ ചേരി തിരിഞ്ഞു കൊണ്ട് അഭിപ്രായം പറഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരുന്നു. ഒരു ഭാഗം അശോകനെയും അയാൾ മകളെ സേഫ് ആക്കാൻ നോക്കിയതാണ് എന്നുമൊക്കെ പറയുമ്പോൾ മറുഭാഗം കാർത്തുവിനും കാശ്ശിക്കും ഐക്യദാർഢ്യം പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഇഷ്ടമില്ലാത്തൊരു ജീവിതം ജീവിച്ചു തീർക്കേണ്ടി വരുന്നതിനെ കുറിച്ച് അപലപിച്ചു. അവരുടെ തീരുമാനം തന്നെയാണ് ശെരിയെന്ന് വാദിച്ചു.. അതിൽ ഉറച്ചു നിന്നു. മൊത്തത്തിൽ പോയവരെ കുറിച്ചൊരു അറിവും ഇല്ലെങ്കിൽ കൂടിയും അഭിപ്രായത്തിനും കുറ്റപ്പെടുത്തലിനും യാതൊരു പഞ്ഞവുമില്ല. ഇത്രയൊക്കെ നടന്നിട്ടും മഹേഷിന്റെ ഭാഗത്ത് നിന്നും കാര്യമായ സഹകരണമൊന്നും ഇല്ലെന്നാണ് അശോകന്റെ അപ്പോഴുള്ള മറ്റൊരു പ്രശ്നം. അവന്റെ രീതിയിൽ അവൻ അന്വേഷിച്ചു നോക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷെ അതിനെ കുറിച്ചൊന്നും അശോകനെ അറിയിക്കുന്നില്ല. അയാളോട് ഒന്നും ചോദിക്കുന്നുമില്ല. നടന്നു കഴിഞ്ഞ പ്രതിസന്ധിയെകാളും അയാളെ അപ്പോൾ വേവലാതി പ്പെടുത്തിയത് അവന്റെയാ നിസ്സഹകരണം തന്നെയാണ്. കാശിയെ ജാമ്യത്തിലിറക്കിയത് അശോകൻ തന്നെയാണ് എന്നുള്ള രീതിയിലാണ് അവന്റെ സംസാരങ്ങളൊക്കെയും. അങ്ങനെ അല്ലെന്ന് അവനോട് പറഞ്ഞു ഫലിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടുന്ന സാഹചര്യങ്ങളൊന്നും തന്നെ അയാൾക്ക് പിന്നെ കിട്ടിയതുമില്ല. മൊത്തത്തിൽ ഇനി എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാത്ത ഒരവസ്ഥയിലാണ് അയാൾ.. 💥💥 കണ്ണ് തുറന്ന ആദ്യമുള്ള കുറച്ചു നിമിഷങ്ങളിൽ കാർത്തുവിന് സ്ഥലകാലബോധം ഒന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. കഴിഞ്ഞു പോയ നിമിഷങ്ങളെ കുറിച്ചെല്ലാം മനസ്സിലേക്കിരച്ചു കയറി വന്നപ്പോൾ അവളൊന്ന് വെട്ടി വിറച്ചു പോയി. അമ്പരപ്പോടെ ചുറ്റും നോക്കി. തികച്ചും അപരിചിതമായൊരിടം. എങ്കിലും ഉള്ളിലെ ആക്നിയെ പോലും ആറ്റി തണുപ്പിക്കാൻ പാകത്തിന് ഉയിരിൽ പടർന്നു കയറുന്നൊരു തണുപ്പുണ്ടവിടം മുഴുവനും. വെളുത്ത ഷീറ്റ് വിരിച്ച കിടക്കയിൽ.. തനിക്കരികിൽ കമിഴ്ന്നു കിടന്നുറങ്ങുന്നവൻ. പൊള്ളിയത് പോലെ അവളൊന്നകന്നിരുന്നു. അവിടെ എപ്പോ എത്തിയെന്നോ എങ്ങനെ എത്തിയെന്നതിനെ കുറിച്ചോ യാതൊരു അറിവുമില്ല. കാശി ഉറങ്ങാൻ പറഞ്ഞിട്ട് ഉറങ്ങിയത് മാത്രം ഓർമയിലുണ്ട്. തനിക്കിരിൽ കിടന്നവനെ നോക്കിയിരിക്കെ തന്നെ അവളുടെ കണ്ണുകൾ ഒരു വേള തന്റെ കഴുത്തിൽ തൂങ്ങി ആടുന്ന താലിയിലും വന്നു പതിഞ്ഞു. കഴിഞ്ഞു പോയതൊന്നും സ്വപ്നമല്ലെന്നറിയുമ്പോൾ തോന്നുന്ന ആശ്വാസം. അത് ചില്ലറയൊന്നുമല്ല. ആ തണുപ്പിലും ഷർട്ടൊന്നുമില്ലാതെ ഇന്നർ ബനിയനും ജീൻസും മാത്രമാണ് അവന്റെ വേഷം. അവനെ പോലെ തന്നെ അനുസരണ ഒട്ടുമില്ലാത്ത മുടി ഇഴകൾ മുഖത്തിന്റെ പാതിയും മറഞ്ഞു കിടപ്പുണ്ട്. നോക്കി കൊണ്ടിരിക്കെ അവൾക്കവനിൽ നിന്നും കണ്ണ് മാറ്റാൻ തോന്നിയതുമില്ല. പ്രണയം എന്തെന്നറിഞ്ഞ നിമിഷം മുതൽ തന്നെ മോഹിപ്പിച്ചവൻ. ഇഷ്ടം പറഞ്ഞപ്പോഴെല്ലാം തനിക്കു മുന്നിൽ നിന്നും അകന്നു പോകാൻ വേണ്ടി മാത്രം കാരണങ്ങൾ നിരത്തിയവൻ. പ്രണയം പറഞ്ഞു ചെന്ന തന്നേക്കാൾ അവന് മുന്നിലൊരു ജീവിതമാർഗം തുറന്നു കൊടുത്ത തന്റെ അച്ഛനോടുള്ള സ്നേഹവും കടപ്പാടും സൂക്ഷിച്ചു കൊണ്ട് മാറി പോകാൻ ശ്രമിച്ചവൻ. ഉള്ളിലെ അവനോടുള്ള പ്രണയവും മോഹവും എത്രയൊക്കെ.. എങ്ങനെയൊക്കെ അറിയിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും അതിന് നേരെയൊക്കെ സ്വന്തം കണ്ണും മനസ്സും അടച്ചു പിടിച്ചു കൊണ്ട് സ്വയം ഇരുട്ടാക്കി മാറ്റിയവൻ. ഇവനെ ഓർത്തു കൊണ്ട് താൻ വേദനിച്ചതിനൊരു കണക്കുമില്ല. ഉള്ളിലെ ആളുന്ന പ്രണയത്തിനോളം തന്നെ ഇവനെ നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്നതിനെ കുറിച്ചോർത്തു കൊണ്ടെത്ര ഭയന്നിരുന്നു.! ഏറ്റവുമൊടുവിൽ, മഹേഷിന്റെ കൈ കൊണ്ട് കെട്ടുന്ന താലിയിൽ തന്റെ ജീവനോടുങ്ങുമെന്ന് കരുതിയിടത് നിന്നും തനിക്ക് ജീവനായവൻ തന്നെ താലി കെട്ടി സ്വന്തമാക്കിയിരിക്കുന്നു. അവളുടെ ചൊടികളിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി തിങ്ങി. സ്നേഹം നിറഞ്ഞ.. സന്തോഷം നിറഞ്ഞൊരു ചിരി. പിന്നിൽ ഉപേക്ഷിച്ചു പോന്ന അച്ഛനെയും അമ്മയെയും കുറിച്ചോർക്കുമ്പോൾ നല്ല സങ്കടമുണ്ട്. വിളിച്ചു കൂട്ടിയ ആളുകൾക്ക് മുന്നിലവർ തല കുനിച്ചു നിൽക്കുന്ന അവരുടെ അപ്പോഴുള്ള അവസ്ഥ. അത് നോവ് തന്നെയാണ്. അതിൽ കുറ്റബോധമുണ്ട്. പക്ഷെ അങ്ങനൊരു അവസ്ഥയിലേക്ക് അവരെ എത്തിക്കാതിരിക്കാൻ താൻ ശ്രമിച്ചിരുന്നല്ലോ. കാശിനാഥനില്ലാത്തൊരു ജീവിതം വയ്യെന്ന് ഏതെല്ലാം വിധത്തിൽ.. എങ്ങനെയെല്ലാം അവരെ അറിയിച്ചു കൊടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചതാണ്. പക്ഷെ അവർക്കപ്പോൾ മഹേഷ്‌ മാത്രമായിരുന്നു വലുത്. അവന്റെ കൂടെയുള്ള ജീവിതമായിരുന്നു സേഫ് എന്ന് പറഞ്ഞതും. സ്വന്തം മകളായ തന്നെ പോലും കാശിയുടെ കാര്യം വന്നതിൽ പിന്നെ അവരോട്ടും വിശ്വാസിച്ചിട്ടില്ല. അറിഞ്ഞിട്ടില്ല. എല്ലാത്തിനും ഒരു മഹേഷ്‌. അന്നത്തെ തന്റെയാ മാനസികവസ്ഥ ഓർക്കുമ്പോൾ അറിയാതെ തന്നെ കാർത്തുവിന്റെ ഉള്ളിൽ ദേഷ്യം നിറഞ്ഞു. കാശിയെ നോക്കുമ്പോൾ അവൻ സ്വസ്തമായുള്ള ഉറക്കത്തിലാണ്. വിളിച്ചുണർത്താനും തോന്നാതെ അവനെ ഉണർത്താതെ തന്നെ അവൾ എഴുന്നേറ്റു. കൊണ്ട് വന്ന ബാഗ് തിരഞ്ഞപ്പോൾ അതാ മുറിയിൽ തന്നെയുള്ള ചെറിയൊരു മേശയുടെ മുകളിൽ കൊണ്ട് വെച്ചത് കണ്ടു. അവളതിൽ നിന്നും ഇട്ട് മാറാനുള്ളതുമായി മുറിയിൽ നിന്നും തന്നെ തുറക്കാവുന്ന ബാത്റൂമിലേക്ക് കയറി. വളരെ പെട്ടന്ന് തന്നെ ഫ്രെഷായി കൊണ്ടവൾ ഇറങ്ങി വരുമ്പോൾ കിടക്കയിൽ അവനില്ല. ആശങ്കയോടെ പുറത്തേക്കിറങ്ങാൻ തുടങ്ങിയെങ്കിലും പിന്നെയത് വേണ്ടന്ന് വെച്ചത് മുറിക്ക് പുറത്ത് നിന്നും അവന്റെ ശബ്ദം കേട്ടത് കൊണ്ടാണ്. കയ്യിലുള്ള തോർത്തിൽ മുഖമൊന്നു കൂടി തുടച്ചിട്ട് അവൾ ജനൽ കർട്ടനൊന്ന് മാറ്റി നോക്കി. ഹൃദയഹാരിയാണവിടുത്തെ പുറം കാഴ്ചകൾ. നന്നായി വെയിൽ പരന്നിട്ടുണ്ട്. ജനലിൽ കൂടി കണ്ട... പുറത്തെ ബാൽകണിയിലേക്ക് മുറിയിൽ നിന്ന് തന്നെ മറ്റൊരു വാതിൽ കൂടി കണ്ടതും കാർത്തു അങ്ങോട്ട് ചെന്നു. ജനലിൽ കൂടി കണ്ട കാഴ്ചകളെക്കാൾ ഭംഗിയുണ്ട് അവിടെ നിന്നും നോക്കുമ്പോൾ. കുളിയൊക്കെ കഴിഞ്ഞു.. മനസ്സിൽ അരിച്ചു കയറുന്ന സമാധാനത്തോടെ അവളവിടെ നിന്നും ആ കാഴ്ചകൾ ഓരോന്നും ഒപ്പിയെടുത്തു. അങ്ങോട്ടെത്തി പെടുമ്പോൾ അവളിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ടെൻഷന്റ നേർത്തൊരംശം പോലും അവളിലപ്പോൾ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നില്ല. 💥💥 കയ്യിലൊരു ബാഗുമായിട്ടാണ് കാശി തിരികെ മുറിയിലേക്ക് കയറി ചെന്നത്. വാതിൽ ലോക്ക് ചെയ്തു കൊണ്ട് തിരിയുമ്പോൾ തന്നെ അവൻ കണ്ടിരുന്നു പുറത്തെ ബാൽകണിയിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുന്നവളെ.. അവൾക്കരികിലേക്ക് നടക്കാൻ തുനിഞ്ഞെങ്കിലും.. പിന്നെ കൊണ്ട് വന്ന ആ ബാഗിൽ നിന്നും ഒരു ലുങ്കിയും ടീ ഷർട്ടും തോർത്തും കൊണ്ട് ബാത്റൂമിന് നേരെയാണ് നടന്നത്. കാർത്തുവിനെക്കാൾ വേഗത്തിൽ അവൻ കുളിച്ചിറങ്ങി. അവളപ്പോഴും അതേ നിൽപ്പ് തന്നെയാണ്. മുടിയൊന്ന് കൈകൾ കൊണ്ട് കൊതി മുണ്ടും മടക്കി കുത്തി കൊണ്ടവൻ അവൾക്കെതിരെ ചെന്ന് നിന്നപ്പോൾ മാത്രമാണ് അവളറിഞ്ഞത്. വല്ലാത്തൊരു ചിരിയോടെ നോക്കി തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്നവൻ. അതും അവൾക്കേറ്റവും ഇഷ്ടമുള്ളൊരു ചിരിയോടെ. കാർത്തു ആ നോട്ടം താങ്ങാൻ കഴിയാതെ അവനെ നോക്കാതിരിക്കാൻ തിരിഞ്ഞു പോകാൻ തുനിഞ്ഞേങ്കിലും അതിനും മുന്നേ അങ്ങനൊരു നീക്കം മുൻകൂട്ടി കണ്ടത് പോലെ കാശി അവളെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ടവനടുത്തേക്ക് തന്നെ നീക്കി നിർത്തി.. "ഇഷ്ടമായോ ഇവിടൊക്കെ.." സ്വകാര്യം പോലെ.. അഴിഞ്ഞുലഞ്ഞു കിടക്കുന്ന അവളുടെ മുടിയിഴകളെ വകഞ്ഞു മാറ്റി കൊണ്ടവൻ പതിയെ ചോദിച്ചു. മ്മ്.. ഇതെവിടാന്നറിയോ.. " ഇല്ല.. എങ്ങനെ ഈ മുറിയിലെത്തി എന്നറിയാമോ മ്മ്ഹ്ഹ്.. ഇല്ല.. അറിയണ്ടേ.. പറയാ ന്ന് പറഞ്ഞില്ലേ.. അവളും നേർത്തൊരു ചിരിയോടെ അവനോടായി പറഞ്ഞു. "അതവിടെ നിൽക്കട്ടെ.. ഇപ്പൊ നിന്റെ ടെൻഷനെല്ലാം പോയോ. വിറയലൊന്നുമില്ലല്ലോ.." അതിപ്പോ കാശ്യേട്ടനും ഹാപ്പിയാണല്ലോ..? അത് നീ കൂടെയുള്ളത് കൊണ്ടാ.. ആണോ.. എന്നിട്ടങ്ങനെ അല്ലായിരുന്നല്ലോ ആദ്യം പറഞ്ഞോണ്ട് നടന്നിരുന്നേ.. പെട്ടന്നിങ്ങനൊക്കെ മാറ്റം വരുമോ മനുഷ്യന്.." ചുണ്ടിലൊളിപ്പിച്ച ചിരിയോടെ അവളവനെ ഒളി കണ്ണിട്ട് നോക്കി. "ഉവ്വാ.. അന്ന് ഞാൻ അങ്ങനൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ടും ഇപ്പൊ എന്റെ കൂടെയാണല്ലോ നീ. അതും എന്റെ ഭാര്യയായിട്ട് തന്നെ.. അപ്പൊ അന്ന് കുറച്ചു സ്നേഹം കൂടി കാണിച്ചിരുന്നേൽ...ഇപ്പൊ.." അത് പറഞ്ഞിട്ടവനുമൊരു കള്ളത്തരം. "ചുമ്മാ ജാഡയിട്ട്... നല്ല കുറെ സമയം കളഞ്ഞിട്ടിപ്പോ ന്യായം പറയുന്നോ.." കാർത്തു ഒന്ന് കണ്ണുരുട്ടി കാണിച്ചു. "അന്നതായിരുന്നു പെണ്ണേ ന്യായം.. ഇന്നിതും." അവനവളെ തന്നിലേക്ക് ചേർത്ത് പിടിച്ചു. അതിനവളൊന്നും ഉത്തരം പറഞ്ഞതുമില്ല. "നാട്ടിലിപ്പോ നിന്റച്ഛനും മഹേഷും കൂടി അരിച്ചു പൊറുക്കി കാണും.." അവനൊന്നവളെ നോക്കി.. കാർത്തു കുറച്ചു നേരം ഒന്നും മിണ്ടാതെ മുഖം കുനിച്ചു നിന്നു. അവനും. അശോകേട്ടൻ നാട്ടിൽ തല താഴ്ന്നു നിൽക്കേണ്ട ഒരവസ്‌ഥക്ക് താനും കാരണമാണല്ലോ എന്നോർക്കുമ്പോൾ അവനും വല്ലാത്തൊരു സങ്കടമുണ്ട്. "നമ്മളിങ്ങോട്ട് വന്നത് ആര് പറഞ്ഞിട്ടാ.. കാശ്യേട്ടന് മുൻപ് അറിയാമായിരുന്ന സ്ഥലമാണോ ഇത്..?" "ഏയ്... വണ്ടിയിൽ ഇങ്ങോട്ട് ട്രിപ്പ്‌ ഒരുപാട് തവണ വന്നിട്ടുണ്ട് ഞാൻ. പക്ഷെ ഈ ഇടം ആദ്യമായാ അറിയുന്നത്..കാണുന്നതും." "അപ്പൊ പിന്നെ ആര് പറഞ്ഞിട്ടാ..." കാർത്തു സംശയത്തോടെ അവനെ നോക്കി. "ആളെ പറഞ്ഞാൽ നീ അറിയും.. നിനക്കൊരുപാട് അടുത്തറിയാവുന്ന വേണ്ടപ്പെട്ട ആളാണ്‌ എന്നെയിങ്ങോട്ട് പറഞ്ഞു വിട്ടത്..കൂടെ നിന്നെയും പൊക്കി കൊണ്ട് വരാൻ സൗകര്യം ചെയ്ത് തന്നതും.." അവനൊരു ചിരിയോടെ പറയുമ്പോൾ കാർത്തു അവനെ നോക്കി നെറ്റി ചുളിച്ചു... തുടരും... ന്നാലും അത് ആരായിരിക്കും ന്നാ ഇനിക്ക്.. 🫣 ആരായാലും അശോകൻ കണ്ടു പിടിക്കാതെ നോക്കിയ ആൾക്ക് കൊള്ളാം. പിന്നേയ്.. ഡെയിലി ഇടുമ്പോ റിവ്യൂ ഇടാതിരിക്കല്ലേ കേട്ടോ.. ഞാനിപ്പോ നിങ്ങൾക്ക് വേണ്ടിയാ എനിക്കിത്രേം തിരക്ക് പിടിച്ച ഈ ടൈമിൽ പോലും ഇത് എഴുതിയിടുന്നത്.. സ്നേഹത്തോടെ jif 🥰 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

12 साल विश्वास के, विकास के, जनकल्याण के #12 साल विश्वास के, विकास के, जनकल्याण के

Part 66 എന്നാൽ കണ്ണൻ പറഞ്ഞതെല്ലാം കേട്ട് അവനെ തന്നെ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി നിൽക്കുവാണ് ഗൗരി. എന്ത് ക്ഷമയോടെയും കാര്യമായിട്ടും ആണ് എനിക്ക് എല്ലാം പറഞ്ഞ് മനസ്സിലാക്കി തരുന്നേ എന്ന് അവൾ ഓർക്കാതെ ഇരുന്നില്ല. " അപ്പൊ... അപ്പൊ എന്നെ ഇനിയും നൃത്തം ചെയ്യാൻ അനുവദിക്കുമോ....? " : ഉള്ളിൽ കുതിച്ച് ഉയരുന്ന സന്തോഷത്തോടെ അവൾ തിരക്കി. ഇത്രെയും നേരം അവൻ പറഞ്ഞതൊക്കെ അവൾ കേട്ട് പലതും ഉള്ളിലേക്ക് എടുക്കുകയും ചെയ്തെങ്കിലും അവൾക്ക് അറിയേണ്ടത് അതാണ്. കണ്ണനും നോക്കി കാണുക ആയിരുന്നു മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നവളുടെ മുഖത്തെ പ്രദീക്ഷയും സന്തോഷവും ഒക്കെ. ഈ ദിവസങ്ങളിൽ എല്ലാം ആ മുഖത്ത് ആകെ സങ്കടവും, പേടിയും, ഭയവും, വെപ്രാളംവും മാത്രമേ കാണാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടുള്ളു. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ അവൻ ആഗ്രഹിച്ചത് പോലെ ആ മുഖം സന്തോഷം കൊണ്ട് വിടർന്ന് ഇരിക്കുന്നു. അത് കണ്ണെടുക്കാതെ അവൻ നോക്കി ഇരുന്നു ഏറെ നേരം. സന്തോഷത്തിന്റെ ആണോ പ്രദീക്ഷയുടെ ആണോ എന്ന് അറിയില്ല ആ കണ്ണുകൾക്ക് ഒരു തിളക്കം ഉണ്ടായിരുന്നു. ചുണ്ടിൽ ശ്രദ്ധിച്ചാൽ മാത്രം കാണുന്നൊരു ഇളം ചിരിയും. " ക.... കണ്ണേട്ടാ " : താൻ ചോദിച്ചിട്ടും മറുപടി ഒന്നും തരാതെ ആലോചിക്കുന്നവനെ കണ്ടതും അവളുടെ ചിരിക്ക് പതിയെ മങ്ങൽ ഏൽക്കാൻ തുടങ്ങി. " ഏഹ്ഹ് ഹാ ഞാൻ എന്തോ ഓർത്ത്.... ഹാ എന്താ ചോദിച്ചേ ഇനിയും നൃത്തം ചെയ്യുന്ന കാര്യം അല്ലെ. ഗൗരി നന്ദക്ക് ആഗ്രഹം ഉണ്ടോ ഇനിയും നൃത്തം ചെയ്യാൻ...? " : അവൻ സ്വാബോധം വീണ്ടെടുത്ത് കൊണ്ട് തിരക്കി. " ആഗ്രഹം ഉണ്ടോന്നോ എന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ആഗ്രഹം തന്നെ അറിയപ്പെടുന്നൊരു നർത്തകി ആകണം എന്നാണ് " : നഷ്ടപ്പെട്ട ഉത്സാഹം വീണ്ടും തിരിച്ചെടുത്ത് കൊണ്ട് അവൾ പറഞ്ഞു. " പിന്നെ എന്തിനാ എന്നോട് അനുവാദം ചോദിക്കുന്നെ...? " : കണ്ണൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ തന്നെ നോട്ടം പതിപ്പിച്ച് കൊണ്ട് തിരക്കി. എന്നാൽ അവന്റെ ചോദ്യം മനസ്സിലാകാതെ ഗൗരി അവനെ സംശയത്തോടെ തിരക്കി. " നമ്മൾക്ക് ശെരി എന്ന് തോന്നുന്നത്, അത് ആർക്കും ഒരു ദോഷം വരില്ല എന്ന് ഉറപ്പുള്ള കാര്യം ആണെങ്കിൽ അത് ചെയ്യാൻ മറ്റൊരാളുടെ അനുവാദത്തിനായി കാത്ത് നിൽക്കേണ്ട കാര്യം ഇല്ല. ഇനി ഇത് ശെരിയാണോ തെറ്റാണോ എന്ന് വല്ല സംശയവും ഉണ്ടെങ്കിൽ പോലും മറ്റൊരാളുടെ അഭിപ്രായം ചോദിക്കാം എന്ന് അല്ലാതെ അനുവാദം വാങ്ങേണ്ട. അതിനി എന്നോട് ആണെങ്കിലും അങ്ങനെ തന്നെ. പിന്നെ എന്ത് കാര്യം ആണെങ്കിലും എന്നോട് കൂടി പറഞ്ഞിട്ട് ആണ് ചെയ്യുന്നതെങ്കിൽ എനിക്ക് സന്തോഷം ആകും എന്ന് വെച്ച് അനുവാദം ചോദിക്കണം എന്ന് അല്ല ഞാൻ പറഞ്ഞെ എന്ത് കാര്യം ആണെങ്കിലും ഒന്ന് പറയാം അത്ര തന്നെ. നാളെ മറ്റൊരാൾ പറഞ്ഞിട്ട് സ്വന്തം ഭാര്യയുടെ കാര്യം അറിയുന്നതിലും നല്ലതല്ലേ മറ്റാരേക്കാളും ആദ്യം ഞാൻ അറിയുന്നത്. പിന്നെ നൃതത്തിന്റെ കാര്യം ഗൗരി നന്ദക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളത് ചെയ്തോ എന്തിനും ഒപ്പം ഞാനും ഉണ്ടാകും. എന്ത് ആവിശ്യം ഉണ്ടെങ്കിലും പറഞ്ഞ മതി ഞാൻ കാണും കൂടെ എന്നും എപ്പോഴും." : ചിരിച്ച് കൊണ്ട് കണ്ണ് നിറച്ച് നിൽക്കുന്നവളെ കണ്ട് അവൻ ഉള്ളിൽ തൊട്ട് കൊണ്ട് പറഞ്ഞു ഗൗരിക്ക് ഉള്ളിൽ നിർവചിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഭാവം നിറഞ്ഞു. അവൻ നൃത്തം ചെയ്യാൻ സമ്മതിച്ചത് കൊണ്ട് ആണോ അതോ തന്റെ ഇഷ്ടങ്ങൾക്ക് പ്രാധാന്യം കൊടുക്കുന്നത് കൊണ്ട് ആണോ അതും അല്ലെങ്കിൽ അവന്റെ വാക്കുകൾ അവളിലെ ഭാര്യക്ക് നൽകിയ ഉറപ്പാണോ എന്നൊന്നും വേർതിരിച്ച് എടുക്കാൻ അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. വീട്ടിൽ ആണെങ്കിൽ തന്റെ നൃത്തം കണ്ട് ' സതീശന്റെ മകൾ, സതീശന്റെ മകൾ ' എന്നെല്ലാം ഉള്ള നാട്ടുകാരുടെ പുകഴ്ത്തൽ നിറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ഓർത്ത് മാത്രം ആണ് അച്ഛൻ താല്പര്യം ഇല്ലാഞ്ഞിട്ടും തന്നെ ഇതിന് വിടുന്നത്. താൻ പ്രോഗ്രാം ചെയ്ത് കിട്ടുന്ന അല്ലെങ്കിൽ കുട്ടികളെ പഠിപ്പിച്ച് കിട്ടുന്ന കാശോ ഓർത്ത് മാത്രം ആണ് ലെച്ചു ചേച്ചി എതിർത്തിട്ടും ചെറിയമ്മ സമ്മതിച്ചത്. എന്നാൽ ഇന്ന് ഇതാ ഒരുവൻ ഒന്നും പ്രദീക്ഷിക്കാതെ എന്റെ ആഗ്രഹം മാത്രം മുന്നിൽ കണ്ട് കൂടെ നിൽക്കാൻ മനസ്സ് കാണിക്കുന്നു. കാലങ്ങൾ ആയി ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു പരിഗണന ഈ ഒരുവനിൽ നിന്ന് അനുഭവിച്ച് അറിഞ്ഞത് പോലെ തോന്നി അവൾക്ക്. അവൾക്ക് എന്ത് പറയണം എന്നോ എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കണം എന്നോ അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. മുന്നിൽ ഇരിക്കുന്നവനെ ആദ്യമായി കാണുന്നത് പോലെ നോക്കി നിന്നു അവൾ. " എന്തിനാ കരയുന്നെ ഞാൻ തന്റെ ഇഷ്ടത്തിന് ചെയ്തോ എന്ന് പറഞ്ഞത് കൊണ്ട് ആണോ എങ്കിൽ വേണ്ട " : അവളുടെ ആ നിൽപ്പ് ഇപ്പോഴൊന്നും മാറില്ല എന്ന് തോന്നിയതും അവൻ വിഷയം മാറ്റാൻ എന്ന വിധം പറഞ്ഞു. " ഇല്ലില്ല ഞാൻ പെട്ടെന്ന് എന്തോ ഓർത്ത് പോയി. ഇനി കരയൂല " : അവൾ അതും പറഞ്ഞ് പെട്ടെന്ന് തന്നെ മുഖം ഒക്കെ അമർത്തി തുടച്ചു. " ഹ്മ്മ് പിന്നെ എനിക്ക് ഈ നൃത്തതെ കുറിച്ചോ.. ഗൗരി നന്ദ എന്തൊക്കെ പരുപാടി ആണ് ചെയ്യുന്നതെന്നോ ഒന്നും അറിയില്ല... അതൊക്കെ ഒന്ന് പറഞ്ഞ് തന്ന കൊള്ളരുന്നു. അല്ലെങ്കിൽ താൻ നാളെ അറിയപ്പെടുന്ന ഒരു നർത്തകി ആകുമ്പോൾ തന്റെ ഭർത്താവിന് ഇതിനെ കുറിച്ച് വലിയ അറിവ് ഒന്നും ഇല്ലെന്ന് പറയുന്നത് മോശം അല്ലെ " : അവളിൽ ഇനിയും എന്തെങ്കിലും സങ്കടം ഉണ്ടെങ്കിൽ അത് പാടെ മാറാനായി അവൻ കളിയോടെ പറഞ്ഞു. അത് കേട്ടതും അവളും ഒന്ന് ചിരിച്ച് പോയി. മനസ്സ് തുറന്ന് ഒരു ചിരി. ഇടക്ക് എപ്പോഴോ നഷ്ടമായ ആത്മവിശ്വാസവും ധൈര്യവും പൂർവ്വ അധികം ശക്തിയോടെ തിരിച്ച് വന്നത് പോലെ തോന്നി അവൾക്ക്. ഒപ്പം ഏതൊരു അവസ്ഥയിലും തനിക്ക് താങ്ങായി കൂട്ടിന് ഒരുവനും ഉണ്ട് എന്നൊരു വിശ്വാസവും അവളിൽ ഉണർന്നു. " ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ എന്നെ നൃതത്തിലേക്ക് ചുവട് വെപ്പിച്ചത് അമ്മേയാണെന്ന് പക്ഷെ എന്റെ ബാക്കി പഠനം ഒക്കെ രാഘവൻ മാഷ് എന്ന എന്റെ ഉണ്ണി മാഷിന്റെ കീഴിൽ ആയിരുന്നു. മാഷാണ് എന്റെ അരങ്ങേറ്റം ഒക്കെ ചെയ്യിപ്പിച്ചത്. പിന്നെ അമ്പലത്തിൽ ഒക്കെ ഓരോ പരുപാടി വരുമ്പോൾ മാഷ് പ്രോഗ്രാം ചെയ്യാൻ ഓരോ അവസരങ്ങൾ വാങ്ങി തരും. അത് കണ്ട് ഇവിടെ ഒക്കെ ഉള്ള പല ചേച്ചിമാരും അമ്മമാരും പിന്നെ അമ്മയെ അറിയുന്ന പലരും അവരുടെ മക്കളെ നൃത്തം പഠിക്കാൻ എന്റെ കീഴിൽ പറഞ്ഞ് വിട്ടിട്ടുണ്ട്. അങ്ങനെ ഒരു പന്ത്രണ്ട് കുട്ടികൾ ഉണ്ട് എനിക്ക്. ഇവരെ ഒക്കെ മുൻപ് അമ്മ പഠിപ്പിച്ചത് പോലെ അമ്പലത്തിന്റെ സ്റ്റേജിൽ തന്നെയാണ് ഞാനും പഠിപ്പിക്കുന്നത്. ആഴ്ചയിൽ അഞ്ചു ദിവസവും വൈകിട്ട് ക്ലാസ്സ്‌ കാണും പിന്നെ ശനിയാഴ്ച രാവിലെയും ഞായറാഴ്ച പിന്നെ അവധി ആണ്. ഇതിനൊക്കെ പുറമെ അമ്പലത്തിലെ പരുപാടി കാണാൻ വരുന്ന മറ്റ് കരക്കാരും എന്തെങ്കിലും പ്രോഗ്രാം ഒക്കെ തനിക്ക് തരും. ഇങ്ങനെ ഒക്കെയാണ് ഞാൻ എന്റെ കലയെ മറ്റുള്ളവർക്ക് മുന്നിൽ എത്തിക്കുന്നത്. ഇതിന്റെ ഡിഗ്രി ഒക്കെ ഉണ്ട് പക്ഷെ അതിന്റെ കോളേജ് ഒന്നും ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, പിന്നെ വീട്ടിലും ചെറിയമ്മയും ചേച്ചിയും ഒക്കെ അത് എടുക്കുന്നതിനോട് എതിർപ്പ് ആയിരുന്നു അതാ ആ ശ്രമം ഉപേക്ഷിച്ച് മലയാളം എടുത്തേ. " : അവനോട് പറയാനുള്ള ആവേശത്തിൽ ചെയ്ത പണി ഒക്കെ പാതിക്ക് ഉപേക്ഷിച്ച് അവൾ തിടുക്കത്തിൽ പറഞ്ഞു. " ആഹാ അപ്പൊ ഡിഗ്രി ഒക്കെ ഉണ്ടോ...? " : എല്ലാം കേട്ട് കഴിഞ്ഞ് അവന് ചോദിക്കാൻ ഉള്ളത് അതായിരുന്നു. അവന്റെ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോഴാണ് പറഞ്ഞ് പോയത് അവൾ ഓർക്കുന്നത്. അവൾ ഒരു വല്ലയിമയോടെ അവനെ നോക്കി. അവളെ തന്നെ നോക്കി ഇരുന്നവൻ പെട്ടന്ന് മാറിയ അവളുടെ ഭാവം കാണുകയും ചെയ്തു. " എന്തേ...? " : ഗൗരി ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഇരിക്കുന്നത് കണ്ട് അവന് കണ്ണോന്ന് ചുരുക്കി കൊണ്ട് തിരക്കി. വീണ്ടും ചോദ്യം വന്നതും ഇനി ഒന്നും മറച്ച് വെക്കാൻ ഇല്ലാത്ത പോലെ താൻ കോളേജിൽ ചേർന്നതും പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ടായതും അല്ല ഉണ്ടാക്കിയതും പഠിപ്പ് നിർത്തിച്ചതും ഒക്കെ അവനോട് പറഞ്ഞു. എല്ലാം കേട്ട് കഴിഞ്ഞതും അവൻ അറിയാതെ തന്നെ പല്ല് കടിച്ച് പോയി. എല്ലാം കൂടി കേട്ടിട്ട് അവന് ക്ഷമ നശിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി. ഒക്കെ ഓർത്ത് കണ്ണ് ഇറുക്കി അടച്ച് ഇരുന്നു അവൻ. സമയം മുന്നോട്ട് പോകുന്നത് അനുസരിച്ച് ഉള്ളിലെ ദേഷ്യത്തെ ഷമിപ്പിച്ച് കൊണ്ട് ഇരുന്നു അവൻ ഒപ്പം എന്തൊക്കെയോ തീരുമാനങ്ങളും എടുത്തു. " സ... സത്യം ആയിട്ടും എനിക്ക്... എനിക്ക് അങ്ങനെ ഒരു ഇഷ്ടം ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എല്ലാം കള്ള കഥയ " : എല്ലാം കേട്ട് തന്നെ അവനും അവിശ്വസിച്ചോ അത് കൊണ്ട് ആണോ ഒന്നും പറയാതെ എന്ന തോന്നലിൽ ഗൗരി ചെറിയ ഇടർച്ചയോടെ പറഞ്ഞു. അല്പം മുൻപ് വരെ അവളിൽ നിറഞ്ഞ നിന്ന സന്തോഷവും ആവേശവും ഒക്കെ എങ്ങോ പോയി മറഞ്ഞത് പോലെ തോന്നി അവൾക്ക്. കണ്ണേട്ടനും എല്ലാരേയും പോലെ തന്നെ അവിശ്വസിക്കുമോ എന്ന് പേടിയിൽ അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞ് വരാൻ തുടങ്ങി. അവളുടെ സ്വരത്തിലെ മാറ്റം അറിഞ്ഞതും അവൻ കണ്ണ് വലിച്ച് തുറന്ന് കൊണ്ട് അവളെ നോക്കി. അവിടെ കണ്ണീരോടെ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്നവളെ കണ്ടതും അവൻ നെറ്റി ഒന്ന് തടവി. പിന്നെ ഒരു ദീർക്കശ്വാസം വിട്ട് കൊണ്ട് അവിടെ നിന്ന് എണീറ്റ് മുറം സ്ലാബിൻ മുകളിൽ വെച്ച് അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ച് അവൻ ഇരുന്ന കസേരയിൽ കൊണ്ട് ഇരുത്തി. ഒപ്പം അവൾക്ക് ചുവട്ടിൽ മുട്ട് കുത്തി അവനും നിന്നു. " എന്തിനാ ഇപ്പൊ കരയുന്നെ...? ഹ്മ്മ്....? ഞാൻ എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞോ...? അതോ എന്തെങ്കിലും പറയും എന്ന് പേടിച്ചിട്ട് ആണോ....? " : അവൾ ഇടർച്ചയോടെ പറഞ്ഞത് ഓർത്ത് എടുത്ത് കൊണ്ട് അവൻ സൗമ്യമായി തിരക്കി. എന്തിനും ഏതിനും ഉള്ള അവളുടെ കരച്ചിൽ അവൻ ദേഷ്യം വരുന്നുണ്ട് എങ്കിലും അവൾ വളർന്ന് വന്ന സാഹചര്യവും ചുറ്റുപാടും ഒക്കെ ഓർമ വന്നതും അവൻ ദേഷ്യം ഒക്കെ ഉള്ളിൽ ഒതുക്കി. എന്നാൽ അവന്റെ ചോദ്യത്തിന് അല്ല എന്ന പോലെ അവൾ തലയാട്ടി. " പിന്നെ....? " : കണ്ണൻ നെറ്റി ചുളിച്ച് കൊണ്ട് തിരക്കി. " അത്... അത് പിന്നെ ഞാൻ പറഞ്ഞതൊക്കെ കെ... കേട്ടിട്ട് ഒന്നും മിണ്ടാഞ്ഞപ്പോ ഞാൻ.... ഞാൻ കരുതി കണ്ണേട്ടനും എന്നെ സംശയിച്ചു എന്ന്.. " : നന്നേ നേർത്ത സ്വരത്തിൽ അവൾ പറഞ്ഞു. അതും കൂടി കേട്ടതും വീണ്ടും കണ്ണന്റെ ദേഷ്യം അങ്ങ് ഉച്ചിയിൽ എത്തി. അതിന്റെ അന്തര ഫലം എന്ന വണ്ണം അവൻ ഗൗരിയുടെ കയ്യിൽ അമർത്തി പിടിച്ച് കൊണ്ട് കണ്ണ് ഇറുക്കി അടച്ചു. തുടരും........ എന്താല്ലേ പെണ്ണിന് ഏത് നേരവും അങ്ങ് കരച്ചിലാ. കണ്ണന്റെ കലിപ്പ് mode ഓൺ ആക്കിയാലോ 🫣😁 #കഥ #തുടർകഥ #mallu stories #പ്രണയം #പ്രണയ കഥ #നോവൽ #തുടർകഥ #പ്രണയം #love #പ്രണയം 🥰 #കഥ #lovestory