#📙 നോവൽ -മുറ ചെറുക്കൻ..... 🔻 ഭാഗം_52 ✍️ രചന - Aysha akbar നിങ്ങള് പോയി കിടന്നോളു.... ഇനിയെന്തെങ്കിലും ആവശ്യം ഉണ്ടെങ്കിൽ ഞാൻ വിളിച്ചോളാം..... അവൾക്കരികിൽ തന്നെയിരിക്കുന്ന മീനുവിനെയും മുത്തശ്ശി യെയും തനൂജയേയും നോക്കി സച്ചുവത് പറയുമ്പോൾ ആർക്കും എഴുന്നേൽക്കാൻ മനസ്സില്ലെങ്കിൽ കൂടി അവരെഴുന്നേറ്റു പുറത്തേക്ക് നടന്നു...... എല്ലാവരും പുറത്തേക്കിറങ്ങിയതും അവനവളുടെ അടുത്തൊന്നിരുന്നു..... മെലിഞ്ഞ ആ കൈ വിരലുകളിൽ ഒന്ന് തലോടി..... മനസ്സിലേക്ക് തറഞ്ഞു കയറി നിൽക്കുന്ന ഇരുട്ടിൽ അവനാകെ അസ്വസ്തനായിരുന്നു...... സുന്ദരമായ ആ മുഖത്ത് നീലിച്ചു കിടക്കുന്ന പാടുകളിൽ അവന്റെ മനസ്സ് വല്ലാതെ നൊന്തു..... അന്ന് രാത്രി അവനുറങ്ങിയിരുന്നില്ല.... അവളുണരുവോളം തനിക്കതിനു കഴിയില്ലെന്നും അവനറിയാമായിരുന്നു.... അടഞ്ഞു കിടന്നിരുന്ന ആ മുറിക്കുള്ളിൽ മരുന്നിന്റെ ഗന്ധം തിങ്ങി നിറഞ്ഞു.... അവൻ പതിയെ ജന വാതിലൊന്ന് തുറന്നു.. പാതിരാ കാറ്റിന്റെ ഇളം തണുപ്പ് നന്ദ്യാർ വട്ട പൂക്കളുടെ ഗന്ധം പേറി അവരെ തേടിയെത്തി..... അവൻ ആകാശത്തു ഉദിച്ചു നിൽക്കുന്ന പൂർണ ചന്ദ്രനെ യൊന്നു നോക്കി..... നിലാവവളിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കാനെന്ന വണ്ണം മുറിയിലെ ലൈറ്റവൻ ഓഫ് ചെയ്തു....... തടസ്സങ്ങളേതുമില്ലാതെ നിലാ വെളിച്ചം അകത്തേക്ക് വന്നു.... ആ വെളിച്ചത്തിൽ അവളങ്ങനെ കിടക്കുന്നത് അവൻ നോക്കി നിന്നു.... അപ്പോഴും അവൾ സഹിച്ച വേദന അവന്റെ ഹൃദയം കീറി മുറിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു..... അന്ന് രാത്രി മുഴുവൻ അവനങ്ങനെയിരുന്നു...... ഉറങ്ങണമെന്ന് കരുതിയിട്ട് പോലും കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ലെന്നതാണ് ശെരി.... ഉള്ള് അത്രത്തോളം പിടയുന്നുണ്ട്...... എല്ലാം അറിഞ്ഞിട്ടും അവളെ താൻ അവർക്കിട്ട് കൊടുക്കരുതായിരുന്നു.... ഓർക്കും തോറും അവൻ വിങ്ങി പ്പൊട്ടി.... 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 മോനിതാ ആ മുറിയിലേക് കിടന്നോളു..... രാത്രി യിനി യാത്ര വേണ്ടാ........ ഗായത്രിയും അത്‌ തന്നെയാണല്ലോ പറഞ്ഞത്.... മുത്തശ്ശി ഋതി നോടായി അത്‌ ചോദി ക്കുമ്പോൾ അവൻ അതേയെന്ന അർത്ഥത്തിലൊന്നു തല കുലുക്കി...... എങ്കി ദേ.... ആ മുറിയിലേക് നടന്നോളു...... മുത്തശ്ശി യത് പറഞ്ഞതും ഋതിനാ മുറിയിലേക് നടന്നു..... അവൻ ചുറ്റുമോന്ന് നോക്കി..... മുറി വലിപ്പമുണ്ടെങ്കിൽ കൂടി എന്തോ ഒരു ഇടുക്കം തോന്നിയിരുന്നവന്... തന്റെ മുറിയിൽ മുകളിലേക്ക് നോക്കിയാൽ കാണുന്ന സീലിംഗ് ആണെങ്കിൽ ഇത് മരത്തിന്റെ പാനലിംഗ് ചെയ്തത് പോലെ എന്തോ ആണ്....... മരത്തിന്റെ വലിയൊരു കട്ടിലുമുണ്ട്........ അതിനോട് ചേർന്നൊരു തടിയലമാറയും.... ഋതിനാകെ ക്കൂടി ഒരു ബുദ്ധി മുട്ട് തോന്നി.... എങ്ങനെ ഇവിടെയൊരു രാത്രി കഴിച്ചു കൂട്ടുമെന്ന് അവനറിയില്ലായിരുന്നു..... തനിക്കാണെങ്കിൽ ഏ സി യില്ലാതെ ഉറക്കം വരില്ല..... അവൻ പൊടിപിടിച്ച ആ പഴയ ഫാനിലേക്കൊന്ന് നോക്കി..... അപ്പോഴാണ് വാതിൽ കടന്ന് ആരോ അകത്തേക്ക് വരുന്നതവൻ ശ്രദ്ധിച്ചത്..... തലയിണയും പിടിച് വാതിൽ പടിയിൽ നിൽക്കുന്നത് മീനുവായിരുന്നു..... അവൻ എന്തെന്ന അർത്ഥത്തിലൊന്ന് പുരികമുയർത്തി.... ദേ... തലയിണയും പുതപ്പും..... അവളത് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് മുറിയിലേക് കയറി കട്ടിലിലേക്കത് വെക്കുമ്പോൾ ഋതിന് ദേഷ്യം വന്നിരുന്നു..... പുതച് കിടക്കാൻ മാത്രം ഏ സി യുണ്ടല്ലോ ഇവിടെ.. അവനൊരു പുച്ഛത്തോടെ അത്‌ പറയുമ്പോൾ മീനു അവന് നേരെയൊന്ന് തിരിഞ്ഞു...... ഇവിടെ പുതച്ചു കിടക്കാൻ ഏ സി വേണമൊന്നുമില്ല..... ദേ..... ഈ ജനലൊന്ന് തുറന്നാൽ മതി...... അതും പറഞ്ഞു മീനു ജന വാതിലൊന്ന് തുറന്നിട്ടു..... ആ.....പുറത്ത് മുഴുവൻ എയർ കണ്ടീഷൻ ചെയ്ത് അകത്തു ഒഴിവാക്കിയിരിക്കുക യായിരിക്കും അല്ലെ..... ഏ സി യുടെ തണുപ്പ് കുറക്കാൻ റിമോട്ട് ഇല്ലാന്നിട്ടാവും ഈ പുതപ്പല്ലേ........... ഋതിൻ നിറഞ്ഞ പുച്ഛത്തോടെ അതും കൂടി ചോദിക്കുമ്പോൾ മീനുവിന് ദേഷ്യം വന്നിരുന്നു...... താൻ വേണെങ്കിൽ പുതച്ചാൽ മതി.... നിന്നേ പുതപ്പിക്കാന്നിട്ട് എനിക്കെന്തോ കേടാന്നറിയുമോ..... അത്‌ വരെ പിടിച്ചു വെച്ചിരുന്നുന്നോരാ ആദിത്യ മര്യാദ മുഴുവൻ ഒരു നിമിഷം കൊണ്ടവളുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് ചോർന്നൊലിച്ചു പോയിരുന്നു..... അവൾ ദേഷ്യം കൊണ്ട് വിറക്കുമ്പോൾ ഋതിനവളെ തന്നെ യൊന്നു നോക്കി..... എന്നാലും ഈ പുതപ്പിവിടെ തന്നെയിരുന്നോട്ടെ...... വെളുക്കുവോളം താനിതിൽ തൊട്ട് പോകരുത്.... അവൾ ദേഷ്യത്തോടെ പുറത്തേക്കിറങ്ങാൻ നിൽക്കും നേരം തിരിഞ്ഞു നിന്ന് താക്കീതെന്ന വണ്ണം അവനോടായത് പറയുമ്പോഴും അവനിൽ നിറഞ്ഞൊരു പുച്ഛം തന്നെയായിരുന്നു...... അവൾ പോയതും അവൻ മുറിയിലെ ഫാനിന്റെ സ്വിച്ചോന്നിട്ടു.... ഒരു ശബ്ദത്തോടെ അത്‌ പതിയെ കറങ്ങി തുടങ്ങി..... എങ്ങനെ നേരം വെളുപ്പിക്കുമെന്ന് അവനറിയില്ലായിരുന്നു..... കാറിൽ പോയി കിടന്നാലോ എന്നോർത്തു നിൽക്കുന്ന സമയത്താണ് ആ മുറിയിലാകെ സുഖമുള്ള തണുപ്പ് കൂടി ക്കൂടി വരുന്നത് അവനറിഞ്ഞത്...... പാടത്തു നിന്നും വീശുന്ന ആ തണുത്ത പാതിരാ കാറ്റ് അവനെയാകെ ക്കൂടി മരവിപ്പിച്ചിരുന്നു..... തൊട്ട് പോകരുതെന്നവൾ പറഞ്ഞിട്ട് പോയ ആ പുതപ്പിലേക്ക് അവന്റെ കൈ നീണ്ടു പോയത് യാന്ദ്രികമായിരുന്നു..... എപ്പോഴോ സുഖമുള്ള ഉറക്കത്തിലേക്ക് അവൻ വഴുതി വീണു പോയി.... ജനലിലൂടെ വെളിച്ചം മുഖത്തേക്ക് പതിച്ചപ്പോഴാണ് അവൻ എഴുന്നേൽക്കുന്നത്...... എഴുന്നേറ്റതും ചുറ്റുമോന്ന് നോക്കി.... അതേ.... താൻ കിടന്നയിടത്തെ കുറിച് ഇപ്പോഴാണ് ഓർക്കുന്നത്. ... ഓല ക്കീറുകൾക്കിടയിലൂടെ സ്വർണ രശ്മി അവന്റെ കണ്ണിൽ തറച്ചതും പുതപ്പ് മാറ്റി അവനെഴുന്നേറ്റു..... ഇവിടെ രാത്രി നിൽക്കാൻ പോലും തനിക്ക് വലിയൊരു താല്പര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല..... പക്ഷെ രാത്രി യിനി യാത്ര വേണ്ടെന്ന് മമ്മ പറഞ്ഞത് കൊണ്ട് മാത്രം നിൽക്കേണ്ടി വന്നതാണ്...... ഏ സി യില്ലാത്ത ഈ മുറിയിൽ എങ്ങനെ നേരം വെളുപ്പിക്കുമെന്ന് തനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു ..... പുതപ്പ് കൊണ്ട് തന്ന ആ പെണ്ണിനോട് പുച്ഛമാണ് തോന്നിയത്...... എന്നാൽ തണുത്തുറഞ്ഞ ആ കാറ്റിന് ഏ സി യുടെ തണുപ്പിനെക്കാളൊത്തിരി സുഗമുണ്ടായിരുന്നു..... അവൻ ജനലിലൂടെ ഒന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കി..... കുറച്ചപ്പുറത്തായി സ്വർണ നിറത്തിൽ കുളിച്ചു കിടക്കുന്ന നെൽ പാടങ്ങൾ വളരേ മനോഹരമായി അവന് തോന്നി..... അവയെ തട്ടി വന്നൊരിളം കാറ്റ് ഹൃദയത്തിലേക്ക് വീശിയത് പോലെ..... അവൻ കണ്ണുകളൊന്നടച്ചു ശ്വാസം ഉള്ളിലേക്ക് വലിച്ചു... ഫാക്ടറികളിലേ പുക പടലങ്ങളോ വാഹനങ്ങളിലെ എണ്ണ കത്തുന്ന മണമോ കലരാത്ത ആ ശുദ്ധ വായു ഉള്ളിലേക്ക് വലിച്ചെടുക്കാൻ അവനെന്തേന്നില്ലാത്തൊരു സുഖം തോന്നിയിരുന്നു...... അവൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു പിടിച്ചു രണ്ട് മൂന്ന് തവണ അത്‌ പോലെ ശ്വാസം വലിച്ചെടുത്തു കൊണ്ട് പതിയെ കൺ പോളകൾ അടർത്തി മാറ്റുമ്പോൾ കാണുന്നത് മുറ്റമടിക്കുന്ന ചൂലുമായി നിൽക്കുന്ന മീനു വിനെയാണ്....... രാത്രിയിലെ സംസാരത്തിലെ പരിചയമെന്ന വണ്ണം അവന്റെ ചുണ്ടിലൊരു ചിരി വിരിഞ്ഞതും ചിറി കോട്ടി കൊണ്ട് മീനു അവിടെ നിന്നും നടന്നിരുന്നു.... അപ്പോഴായിരുന്നു അവന്റെ ചൊടികൾ ശെരിക്കും വിടർന്നത്...... അവൻ പോലുമറിയാതെ ആ കണ്ണുകളൊന്ന് തിളങ്ങിയിരുന്നു........ 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 രാവിലെ മീനു വന്നു മുറിയുടെ വാതിൽ തുറക്കുമ്പോഴും സച്ചുവെന്തോ മരുന്നുകൾ ശെരിയാക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു...... ഏട്ടാ.... നീയുറങ്ങിയിട്ടേയില്ലേ.... അവന്റെ വീർത്ത കൺ പോളകൾ കണ്ടൊരു വേദനയോടെയാണ് മീനുവത് ചോദിച്ചത്....... നീയാ..... പാത്രമിങ്ങെടുത്തെ.... അവളുടെ ചോദ്യം കേട്ടില്ലെന്ന വണ്ണം അവനത് പറഞ്ഞതും മീനുവാ പാത്രമെടുത്തു..... അവനെ കാണും തോറും മീനുവിന് വല്ലാത്ത വേദന തോന്നുന്നു ണ്ടായിരുന്നു... അതിലേറെ ഒന്നുമറിയാതെ കട്ടിലിൽ കിടക്കുന്നവളെ കുറിച്ചോർത്തും...... 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 സച്ചു വാ...... കഴിക്കാം..... ഞാൻ പിന്നേ കഴിച്ചോളാം..... തനൂജ വന്ന് വിളിച്ചപ്പോൾ സച്ചു അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവർ ക്ക് മുഖം കൊടുക്കാതെ തിരിയുമ്പോൾ അവനെ നിർബന്ധിക്കാൻ അവരുടെ അമ്മ മനസ്സ് വെമ്പിയെങ്കിലും അവന്റെ ഉള്ളിലെ നീറ്റൽ അവർക്ക് വ്യക്തമായിരുന്നു... ഒരു രാത്രി കൊണ്ട് അവന്റെ കണ്ണുകളേറേ കുഴിഞ്ഞു പോയിട്ടുണ്ട്.... മുഖത്താകെ മൂടി കെട്ടിയൊരു മൂകതയാണ്.... അവർ അധികം നിർബന്ധിക്കാതെ അവിടെ നിന്നും നടന്നിരുന്നു.... 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 ഋതിൻ കഴിക്കാനിരുന്നതും മുമ്പിൽ നിരന്ന പലഹാരങ്ങൾ അവന്റെ മുഖമൊന്നു ചുളിച്ചിരുന്നു... നിവൃത്തി കേട് കൊണ്ടെന്ന വണ്ണം അവൻ അതെടുക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് തനൂജ മറ്റൊരു പാത്രവുമായി വന്നത്..... അതിൽ ടോസ്റ്റ് ചെയ്ത ബ്രെഡും ന്യൂ ഡിൽസുമുണ്ടായിരുന്നു.... ഋതിൻ ഒരു അത്ഭുതത്തോടെ അവരെ നോക്കി...... മോനിതൊന്നും ശീലമുണ്ടാവില്ലല്ലോ....ഇഷാനി മോള് അങ്ങനെയായിരുന്നില്ല..... ഇവിടുത്തെ കടയിലും ഈ സാധങ്ങളൊക്കെ തന്നെയേ കിട്ടുകയുള്ളു..... അത്‌ വെച്ചു ദേ ഈ മീനു ഉണ്ടാക്കിയതാ..... തനൂജ ഏറെ സ്നേഹത്തോടെ അത്‌ പറയുമ്പോൾ വാതിലിനോട് ചാരി നിന്നിരുന്ന മീനുവിനെ അവനൊന്നു നോക്കി.... അവൾ അവന് നേരെയൊന്ന് ചിറി കോട്ടി അകത്തേക്ക് പോകുമ്പോൾ പേരറിയാത്തൊരു സുഖം മനസ്സിൽ തളം കെട്ടി നിൽക്കുന്നത് അവനറിഞ്ഞു.... ഇഷ്ടങ്ങൾ കണ്ടറിഞ്ഞു ചെയ്ത് തരുന്നതിന്റെ അകമ്പടി സ്നേഹം മാത്രമാണെന്ന് അവനോർത്ത് പോയി.... കുഴപ്പമില്ല..... തൊണ്ടയിൽ നിന്ന് നേർത്തൊരു ശബ്ദ മായാണ് പുറത്തേക്ക് വന്നതെങ്കിലും മനസ്സിലൊന്നാകെ ഒരു കുളിര് നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നത് അവനറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു..... 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 ഉച്ച വെയിൽ വീഴാൻ തുടങ്ങിയ ആ നേരം സച്ചു മരുന്നുകൾ തയ്യാറാക്കുന്ന തിരക്കിലാണ്....... കല്ലിൽ അരച്ചെടുത്ത ഇല ക്കൂട്ടുകൾ അവളുടെ നെറ്റിയിലൊന്ന് വെച്ചതും വേദന കൊണ്ടെന്ന പോൽ അവൾ പെട്ടെന്നൊന്നു ഞെരങ്ങി.... അവന്റെ നെഞ്ചും എന്തിനോ ഒന്ന് പിടച്ചു...... അവൻ പതിയെ വിരലുകൾ കൊണ്ടവളുടെ മുടിയിഴകളിൽ തലോടി.... കണ്ണ് നീർനെഞ്ചിൽ കനം കെട്ടി നിൽപ്പാണ്.... നെറ്റി ചുളിച്ചു കൊണ്ടവൾ വീണ്ടും വേദന പ്രകടിപ്പിക്കുമ്പോൾ കാണാൻ വയ്യെന്ന വണ്ണം അവൻ നിറഞ്ഞൊരു വിങ്ങലോടെ എഴുന്നേൽക്കാൻ തുടങ്ങിയതും പെട്ടെന്നായിരുന്നു ആ വിരലുകൾ അവന്റെ കയ്യിലൊന്നുരസിയത്.... അവന്റെ ഹൃദയം ഒരു നിമിഷം കൊണ്ടൊന്നു പിടച്ചു...... ഏറെ പ്രതീക്ഷയോടെ തന്നെ അവൻ പെട്ടെന്ന് തല തിരിച്ചതും കണ്ണുകൾ തുറന്ന് കിടക്കുന്ന അവളെ കണ്ട് അവന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് വേഗത്തിലായി...... ശരീരം ആകെ ക്കൂടി തളരും പോലെ.... അപ്പോഴാവനെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന വികാരത്തിന്റെ പേര് അവന് പോലും അറിയില്ലായിരുന്നു....... (തുടരും) അറിയാമല്ലോ നോമ്പായാൽ ഞാൻ എഴുതാറില്ല..... അത് കൊണ്ട് ഒരു turning പോയിന്റിൽ എത്തിക്കാം...... പോരെ..... Aysha Akbar #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - മുറ ചെറുക്കൻ...... 🔻 ഭാഗം_53 ✍️രചന - Aysha akbar ഇഷാനി പതിയെ കണ്ണുകൾ തുറക്കുമ്പോൾ മുകളിൽ കണ്ട മരത്തിന്റെ നിറം അവളുടെ യുള്ളിൽ നിറച്ചതോരു തണുപ്പായിരുന്നു..... അവൾ പെട്ടെന്ന് കൃഷ്ണ മണിയൊന്ന് നീക്കിയതും കണ്ണുകളിൽ പതിഞ്ഞ അവന്റെ ചിത്രം ഒരു സ്വപ്നമാണോ യെന്നവൾക്ക് തോന്നി പ്പോയി....... ശ്വാസമിടിപ്പ് വല്ലാതെയുയർന്നു..... കഴിഞ്ഞതെല്ലാം ഒരു മിന്നൽ കണക്കെ ഹൃദയത്തിൽ മിഞ്ഞി മാഞ്ഞതും ഒരു തേങ്ങൽ വന്നവളുടെ തൊണ്ടയിൽ കുരുങ്ങി നിന്നു...... പപ്പയുടെ അടി കൊള്ളുമ്പോഴും അവന്റെ സാമീപ്യം ഹൃദയം അറിഞ്ഞിരുന്നു.... എപ്പോഴും ഇത് പോലെ അവ്യക്‌ത‌മായ അവന്റെയൊരു ചിത്രം കണ്ണുകളിൽ തെളിഞ്ഞിരുന്നു.... ഇനി ഇതും അത്‌ പോലെ തന്റെ തോന്നാലാണോ എന്നോർക്കും തോറും അവൾക്കുറക്കെ കരയാൻ തോന്നി..... അകന്ന് മാറിയ ആ കൺ പോളകളിലേക്ക് സച്ചുവൊന്ന് കൂടി നോക്കി....... ഏറെ അവശമായിരുന്നാ മിഴികളെങ്കിലും അവയിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നൊരാ പ്രകാശം സത്യമായിരുന്നു.... അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണ് നീരുരുണ്ട് കൂടി..... പെട്ടെന്നുള്ള വികാരങ്ങളുടെ വേലിയേറ്റങ്ങൾ അവനെയേറെ ദുർബലനാക്കിയിരുന്നു... അവൻ പതിയെ അവൾക്കടുത്തേക്ക് ചാഞ്ഞിരുന്നു..... അവന്റ ഗന്ധം ഒരു നിമിഷം അവളിലേക്ക് പടർന്നതും ഒന്നും സ്വപ്നമല്ലെന്നൊരു പ്രതീക്ഷ അവളിൽ നിറഞ്ഞു....... അവിടമാകേ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന മരുന്നിന്റെ ഗന്ധം അവളുടെ മൂക്കിലേക്ക് തറച്ചു കയറി..... അത്‌ തനിക്കവന്റെ ഗന്ധമാണ്... പ്രണയത്തിന്റെ ഗന്ധമാണ്....... ഇഷാ...... അവൻ അവളുടെ കൈ പത്തി തന്റെ കൈകൾക്കുള്ളിലാക്കി പതിയെ വിളിക്കുമ്പോൾ ആർദ്രമായ അവന്റെ ശബ്ദം ഇത് വരെയുള്ള അവളുടെ എല്ലാ മുറിവിനെയും ഉണക്കാൻ പ്രാപ്തമായിരുന്നു.... അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി..... ഇപ്പൊ.... മനസ്സിലായില്ലേ..... ഇഷാനിക്ക് നോ പറയാൻ അറിയാമെന്ന്...... നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന മിഴികളോടൊപ്പം ചുണ്ടിലൊരു പുഞ്ചിരി വിരിയിച്ചു കൊണ്ടവളെറേ അവശത നിറഞ്ഞ ശബ്ദത്തിലത് ചോദിക്കുമ്പോൾ സച്ചു വിന്റെ ഹൃദയം വല്ലാതെ നുറുങ്ങു പ്പോയി..... അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ അഭിമാനത്തിന്റെ തിളക്കമുണ്ട്....... പ്രണയത്തിനു വേണ്ടി പൊരുതി ജയിച്ചവളുടെ അഹങ്കാരമുണ്ട്..... എത്ര പിടിച്ചു നിർത്തിയിട്ടും ഹൃദയത്തിൽ കനം കെട്ടി നിന്നിരുന്ന അവന്റെ കണ്ണ് നീർ ഒരു പ്രളയം പോലെ പുറത്തേക്കൊഴുകി.... അവളുടെ കൈ കൂട്ടി പ്പിടിച്ചു കൊണ്ടവൻ പൊട്ടി ക്കരയുമ്പോൾ അവന്റെ ശബ്ദം അവിടമാകെ ഉയർന്നു കേട്ടിരുന്നു.... അവളുടെ കൈക്ക് മേൽ അവന്റെ കണ്ണ് നീരോഴുകി യൊലിച്ചു...... ഗൗരവം നിറഞ്ഞ ആ ശബ്ദത്തിലെ കരച്ചിലിന് വല്ലാത്തൊരു ചിലമ്പിച്ച ശബ്ദമുണ്ടായിരുന്നു.... അവൻ കരയുന്നത് കണ്ടതും അവളുടെ നെഞ്ചും വല്ലാതെ വിങ്ങി.... ഒരു കൈ കൊണ്ടവന്റെ കോലൻ മുടിയിലൊന്ന് തഴുകി ആശ്വസിപ്പിക്കണമെന്നുണ്ടെങ്കിലും അവൾക്ക് കയ്യനക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലായിരുന്നു.... അവളുടെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞൊഴുകി.... അവന്റെ ശബ്ദം കേട്ടെന്ന വണ്ണം എല്ലാവരും ഒരു നിമിഷം അങ്ങോട്ടോടിയെത്തി.... അപ്പോഴും അവളുടെ കൈ കൂട്ടി പ്പിടിച്ചു കണ്ണുകളടച്ചവൻ പൊട്ടി പൊട്ടി കരയുകയാണ്..... കഴുത്തിലെ അവന്റെ ഞെരമ്പുകൾ വല്ലാതെ വരിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്..... തേങ്ങലിന്റെ ശക്തി കൊണ്ട് ആഡംസ് ആപ്പിൾ വിറ കൊള്ളുന്നത് പോലെ..... സച്ചുവേട്ടൻ കരയല്ലേ..... ഈ മുറിവിനെക്കാളൊക്കെ എനിക്കിപ്പോഴാണ് മനസ്സ് വേദനിക്കുന്നത്...... ഇഷാനി പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ അത്‌ പറയുമ്പോൾ ഉള്ള് വിങ്ങി പൊട്ടുമ്പോഴും അവൻ കണ്ണ് നീരടക്കി പിടിച്ചു... അപ്പോഴാണ് എല്ലാവരും കണ്ണുകൾ തുറന്ന ഇഷാനിയെ കാണുന്നത്..... ഒരു നിമിഷം സന്തോഷം കൊണ്ടെല്ലാവരുടെയും മിഴികൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.... എങ്കിലും ആരും അവർക്കടുത്തേക്ക് പോകാതെ ആ വാതിൽ പടിയിൽ തന്നെ നിന്നു.... നിനക്ക്........ നിനക്കവർ പറയുന്നതങ് സമ്മതിച്ചാൽ മതിയായിരുന്നു ഇഷാ..... എങ്കി നീ ഇത്രയും... കരച്ചിലൊതുങ്ങിയ ശേഷം സചു നനഞ്ഞ ശബ്ദത്തിലത് പറഞ്ഞു തീർക്കാൻ കഴിയാതെ വിതുമ്പുമ്പോൾ ഇഷാനി യുടെ കണ്ണുകൾ പെട്ടെന്ന് നിറഞ്ഞു...... ഇപ്പൊ ഈ വേദന മരുന്ന് വെച്ചാൽ തീരും സച്ചുവേട്ടാ.... പക്ഷെ അങ്ങനെ സച്ചുവേട്ടനെ മറന്ന് മറ്റൊരാളുടെ കൂടെ ജീവിക്കുമ്പോഴുള്ള മുറിവിൽ എന്ത് മരുന്ന് വെച്ചാലാണ് ഉണക്കം കിട്ടുക.... ഓരോ നിമിഷവും ഞാൻ ഉരുകി തീരുകയായിരിക്കില്ലവ..... അങ്ങനെയെങ്ങാൻ സംഭവിച്ചാൽ പിന്നേ ഇഷാനി........ അവളത് പറഞ്ഞു മുഴുവനാക്കും മുന്പേ അവനവളുടെ വാ പൊത്തി.... ഉള്ളിലെ നീറ്റൽ പിടിച്ചടക്കാൻ അവനേറെ പ്രയാസപ്പെടുമ്പോഴും ആ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.... അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ പതിയെ അവളുടെ കവിളിൽ മുറിവ് പറ്റാത്തൊരിടത്തു അമർന്നു..... എന്നേ....... എന്നേ ഇനിയങ്ങോട്ട് വിടല്ലേ സച്ചുവേട്ടാ...... എനിക്ക്.... പേടിയാ....... ആ മുറിയിൽ നിന്നും എങ്ങനെ ഇവിടെക്കെത്തി എന്ന് പോലും അറിയില്ലെങ്കിൽ കൂടി അവളത് പറയുമ്പോൾ അവളുടെ യുള്ളിൽ നിലിച്ചു കിടക്കുന്ന ആ ട്രോമ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ തെളിഞ്ഞു കണ്ടു....... ഇല്ലാ.... എങ്ങും വിടില്ല നിന്നേ ഞാൻ........ നീയൊന്നെഴുന്നേറ്റ് നിൽക്കാനായാൽ ഒരു താലി ഞാനീ കഴുത്തിൽ കെട്ടും..... മറ്റൊരാൾക്കും അവകാശം പറഞ്ഞു പറിച്ചു കൊണ്ട് പോകാൻ കഴിയാത്ത വിധം നിന്നേ ഞാൻ എന്റേതാക്കും...... അതും പറഞ് കൊണ്ടവൻ അവളുടെ നീളൻ വിരലുകളിൽ ചുണ്ടമർത്തുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ വല്ലാതെ തെളിഞ്ഞു... ഉള്ളിലെ മുറിവുകൾക്ക് ഉണക്കം കിട്ടിയെന്ന പോൽ ആ കണ്ണുകളിൽ പ്രകാശം പരന്നു....... അവന്റെ ചുംബനത്തിന്റെ ചൂടിൽ അവളുടെ ഉള്ളിലെ മുറിവുകൾ കരിഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരുന്നു... അപ്പോഴും നന്ദ്യാർ വട്ട പ്പൂക്കൾ പുഞ്ചിരിയോടെ ഭൂമിയെ പുൽകുന്നുണ്ട്.... കൃഷ്ണ ക്കിരീട പ്പൂക്കൾ ആനന്ദത്തോടെ യെന്ന വണ്ണം ആ ഇളം കാറ്റിലോന്നിളകി....... എവിടെ..... എവിടെ എല്ലാവരും...... അവളെ തന്നെ നോക്കിയിരിക്കുന്ന സച്ചുവിനെ നോക്കി അവളത് ചോദിക്കുമ്പോൾ ഇത് വരെയുള്ളതിനേക്കാൾ ആ ശബ്ദത്തിന് ഉഷാർ വന്നത് പോലെ സച്ചുവിന് തോന്നി....... അവൻ വാതിൽ പടിയിൽ നിൽക്കുന്നവരെ യൊന്നു നോക്കി...... അത്‌ വരെ അവർക്ക് സംസാരിക്കാനെന്ന വണ്ണം അവരിലേക്ക് കടന്ന് വരാതെ നിന്നിരുന്ന മീനുവും തനൂജയും മുത്തശ്ശിയും അങ്ങോട്ട് നടക്കുമ്പോൾ സച്ചു പതിയെ അവളിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു....... ഒന്നൂല്യ..... ന്റെ കുട്ടിക്ക് ഒന്നൂല്യ... ഇത് മുമ്പേ ഞങ്ങളോട് പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ ഇത്രയും വേദന സഹിക്കേണ്ടി വരുവായിരുന്നോ..... നിന്നേ അങ്ങോട്ട് വിടില്ലായിരുന്നല്ലോ ഞാൻ...... തനൂജ അവളുടെ നെറ്റിയിലൊന്നുഴിഞ്ഞു കൊണ്ടത് പറയുമ്പോൾ അവരുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തൂവിയിരുന്നു.... അവരെ കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ തന്റെ എല്ലാം മാറിയത് പോലെ തോന്നി ഇഷാനിക്ക്..... സന്തോഷം കൊണ്ടവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു..... നല്ലോണം വിശ്രമിക്ക്.... മരുന്നൊക്കെ കുടിച് ഓടി ചാടി നടക്കകണം..... മുത്തശ്ശി ഏറെ സ്നേഹത്തോടെ അത്‌ പറയുമ്പോഴും അതിൽ കലർന്ന വേദന ഇഷാനിക്കറിയാനായിരുന്നു..... തന്നോടുള്ള സ്നേഹം ഓരോ കണ്ണുകളിലും വ്യക്തമാണ്.... തന്നെ മരുമകളായി അംഗീകരിക്കുമോ ഇവരെന്ന് ഭയന്നിരുന ആ ഇഷാനിയെ അവൾ പാടേ മറന്ന് പോയിരുന്നു.... അവൾ മീനു വിനെയൊന്ന് നോക്കി........ സങ്കടം കൊണ്ടും പരിഭവം കൊണ്ടും മുഖം കൂർപ്പിച്ചു നിൽക്കുകയാണവൾ..... മീനു...... ഇഷാനി പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ വിളിച്ചതും മുഖത്തെ ആ ഭാവങ്ങളെല്ലാം വിട്ടകന്നു പൊട്ടി ക്കരഞ്ഞു പോയിരുന്നവൾ..... ഇഷാനിയുടെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞൊഴുകി...... അവളോട് കരയേണ്ടെന്ന് പറയമ്മേ.... അവളെ ഒന്ന് കെട്ടി പിടിക്കാൻ പോലും കഴിയാത്ത നിസ്സഹായതയിലായിരുന്നു അവൾ തനൂജയെ നോക്കിയത് പറഞ്ഞത്.... മീനു കണ്ണുകൾ അമർത്തി തുടച്ചു....... പതിയെ അവൾക്കരികിലായോന്നിരുന്നു...... പുറത്തേക്ക് നടക്കും വഴി മുറിയുടെ വാതിൽക്കൽ നിൽക്കുന്ന ഋതിനെ സച്ചുവൊന്ന് നോക്കി...... മറ്റേതോ ലോകത്ത് എത്തി പെട്ട പോലെയാണ് അവന്റെ നിൽപ്പ്.... അവന്റെയുള്ളിലെ മാറ്റങ്ങൾ ആ കണ്ണുകളിൽ സച്ചുവിന് കാണാൻ കഴിഞ്ഞു വെങ്കിലും അവനൊന്നും മിണ്ടാതെ പുറത്തേക്ക് നടന്നിരുന്നു..... (തുടരും) Aysha Akbar #📔 കഥ

AD #bjpindia

#📙 നോവൽ - പ്രളയം... 🔻 പാർട്ട് _23 ✍️ രചന - Aniprasad. അടഞ്ഞു പോകുന്ന കണ്ണുകൾ വലിച്ചു തുറക്കാൻ നോക്കുമ്പോഴാണ് താൻ അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് തനിയേ ഉയരുന്നതും, കൂടം കൊണ്ടടിയ്ക്കും വിധം മുഖത്ത്‌ അടി കിട്ടുന്നതും. അതോടെ വാസുക്കുട്ടൻ കുടിച്ച കള്ളെല്ലാം ആവിയായി പോയിരുന്നു. ഒരു കയ്യിൽ നിന്നും താൻ മറ്റൊരു കയ്യിലേക്ക് മാറ്റപ്പെട്ടപ്പോൾ അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഒരു പിടിവള്ളി കിട്ടാനായി അവൻ കൈകൾ കൊണ്ട് ചുര മാന്തിയെങ്കിലും, എവിടെയും അവന്റെ കൈ വിരൽ തുമ്പ് തടഞ്ഞു നിന്നില്ല. അടുത്ത ക്ഷണം ആരൊക്കെയോ ചേർന്ന് വാസുക്കുട്ടനെ എടുത്ത്‌ വെളിയിലേക്ക് തള്ളി. മുറ്റത്ത്‌ നിൽക്കുന്ന തെങ്ങിൽ തട്ടി അവൻ നിലത്തേയ്ക്ക് വീണപ്പോൾ അവിടെ കിടന്ന് കൊണ്ട് വാതിൽ തുറന്ന് എസ്തപ്പാൻ വെളിയിലേക്ക് വരുന്ന കാഴ്ച കണ്ടു. പുറത്ത് ശത്രുക്കൾ ഉണ്ടേ ആശാനേ എന്നൊന്ന് വിളിച്ചലറണമെന്ന് അവന് തോന്നിയെങ്കിലും ശബ്ദം പുറത്തേയ്ക്ക് വന്നില്ല. മണ്ണിൽ കൈകൾ കുത്തി എണീൽക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് വാസുക്കുട്ടൻ ആ ചോര മരവിപ്പിയ്ക്കുന്ന കാഴ്ച കാണുന്നത്. വാതിലിന്റെ ഇടവും വലവും നിന്ന് ആജാനു ബാഹുക്കളായ രണ്ട് പേർ കയർ കൊണ്ട് ആശാന്റെ കഴുത്തിൽ കുരുക്കിട്ട് ഇരു വശത്തേയ്ക്കും വലിക്കുന്നു. എസ്തപ്പാന്റെ കഴുത്തിൽ ചുറ്റിയിരുന്നത് കയർ ആണെന്നാണ് അവന് തോന്നിയത്. എസ്തപ്പാൻ പ്രാണ രക്ഷാർത്ഥം ഇരു കൈകളും രണ്ട് വശത്തും നിൽക്കുന്നവർക്ക് നേരെ വീശുന്നുണ്ടെങ്കിലും അവർ അവന്റെ കൈപ്പാടിൽ നിന്നും അകന്നാണ് നിന്നത്. ഓരോ കാലും വീശി അവരുടെ മേൽ ഒരു പ്രത്യാക്രമണം നടത്താൻ എസ്തപ്പാൻ നോക്കുന്നെങ്കിലും അവർക്ക് മുമ്പിൽ അതൊന്നും വിലപ്പോകുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇടതു കാലിന്റെ മുട്ട് ചിരട്ട പൊട്ടിയ വേദനയുണ്ടായെങ്കിലും വാസുക്കുട്ടൻ എണീറ്റ് ആക്രമികളുടെ കണ്ണിൽ പെടാതെ നിന്ന് ഒരായുധത്തിനായി കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് പരതി. തെങ്ങിൻ ചുവട്ടിൽ വീണുകിടന്ന ഒരു മടലാണ് വാസുക്കുട്ടന്റെ കണ്ണിൽ പെട്ടത്. അത് കയ്യിലെടുത്തതും അവൻ മിന്നൽ പോലെ വരാന്തയിലേക്ക് ഓടി ക്കയറി എസ്തപ്പാന്റെ ഇടതു ഭാഗത്ത്‌ നിന്ന താടിക്കാരന്റെ കയ്യിൽ ഒറ്റ യടി അടിച്ചു. വാസുക്കുട്ടന്റെ സർവ്വ ശക്തിയുമെടുത്തുള്ളഅടിയിൽ ഉണങ്ങിയ മടൽ മൂന്നോ നാലോ ആയി ഒടിഞ്ഞു ചിതറിപ്പോയി. അത്രയും മതിയായിരുന്നു എസ്തപ്പാന്. തന്റെ ഇടതു ഭാഗത്ത്‌ നിന്നവന്റെ പിടി ഒന്നയഞ്ഞതും എസ്തപ്പാൻ കയ്യുയർത്തി ആ ചങ്ങലയിൽ പിടിച്ചു തന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് ഒറ്റ വലി വലിച്ചു. ചങ്ങലയിൽ പിടിച്ചിരുന്ന അവൻ നില തെറ്റി പാഞ്ഞു വന്ന് എസ്തപ്പാന്റെ ശരീരത്തിൽ ഇടിച്ചു നിന്നു. ചങ്ങലയിൽ നിന്നുള്ള പിടി വിട്ട ശേഷം എസ്തപ്പാൻ ഇടതുകൈത്തണ്ട അവന്റെ കഴുത്തിലൂടിട്ട് വളച്ചു പിടിച്ചു. അവൻ കുതറിപ്പിടഞ്ഞു മാറാൻ നോക്കിയെങ്കിലും എസ്തപ്പാൻ അവന്റെ കഴുത്തിലുള്ള പിടി കൂടുതൽ മുറുക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. ശ്വാസം മുട്ടിയുള്ള അവന്റെ അലർച്ച കേട്ടതോടെ മറ്റെയാൾ, ചങ്ങല എസ്തപ്പാന്റെ കഴുത്തിൽ നിന്ന് വലിച്ചെടുത്ത്‌ അവന്റെ ശിരസ്സിന് നേർക്ക് ആഞ്ഞു വീശി. ചങ്ങല ഒരു മൂളലോടെ തന്റെ നേർക്ക് ചീറി വരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ താൻ പിടിച്ചിരുന്ന മനുഷ്യനെ തൂക്കിയെടുത്ത്‌ പുറം തിരിച്ച് മുന്നിൽ ഒരു പരിച പോലെ നിർത്തി. ചങ്ങല കൊണ്ടുള്ള അടി അവന്റെ പുറത്തിനാണ് ഏറ്റത്. ഒറ്റയാൻ അലറു ന്ന ഒച്ചയിൽ അവനൊന്ന് അമറി. അത് കണ്ടതോടെ ചങ്ങല കയ്യിലിരുന്ന ആൾ പ്രകോപിതനായി. അവൻ തന്റെ തലയ്ക്ക് നേരെ ചങ്ങല വീശുമെന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ എസ്തപ്പാൻ വലതു കൈകൊണ്ട് അവന്റെ കഴുത്തിൽ കുത്തിപ്പിടിച്ചു പിന്നോട്ട് തള്ളിക്കൊണ്ട് പോയി ഭിത്തിയിൽ ചേർത്തു നിർത്തി. അതേ നിമിഷം തന്നെ അവൻ കാൽമുട്ട് ഉയർത്തി ആ ആക്രമിയുടെ നാഭിയ്ക്ക് ഒരു കുത്ത്‌ കുത്തി. "അമ്മേ."എന്ന് അലറി വിളിച്ചും കൊണ്ട് അവൻ നാഭിയ്ക്ക് കൈ താങ്ങി മുട്ടുകുത്തി വരാന്തയിലേക്ക് ഇരുന്നു. അടുത്ത നിമിഷം അവൻ അതേ പോലെ ചെരിഞ്ഞു സിമന്റ് തറയിലേക്ക് മറിഞ്ഞു. ചങ്ങല കൊണ്ട് പുറത്ത് അടിയേറ്റവന്റെ മുഖത്ത്‌ വലത്തേ കൈമുട്ട് കൊണ്ട് ഒരിടി ഇടിച്ച ശേഷം "ഇത്‌ ആരുടെ കൊട്ടേഷനാടാ നായിന്റെ മോനേ "എന്ന് എസ്തപ്പാൻ തിരക്കി. അവിടുത്തെ ഒച്ചയും, ബഹളവുമൊക്കെ കേട്ട് റോഡിൽ അങ്ങിങ്ങായി ആൾക്കാർ കൂടിയെങ്കിലും ആരും മുറ്റത്തേയ്ക്ക് ഇറങ്ങി വരാൻ ധൈര്യപ്പെട്ടില്ല. "നിന്റെ വായിൽ നാക്കില്ലേടാ തെണ്ടീ.. കാലണ പാരിതോഷികം തന്ന് ഏത് ചെറ്റയാടാ നിന്നെ ഈ പണിയ്ക്ക് വിട്ടത്.." എസ്തപ്പാൻ ദേഷ്യത്തോടെ ചോദ്യം ആവർത്തിച്ചെങ്കിലും അവൻ അത് കേട്ട മട്ടേ കാണിച്ചില്ല. അവൻ ഇരുകൈകൊണ്ടും ചങ്ങലയ്ക്ക് അടിയേറ്റ ഭാഗം മാന്താനും ചൊറിയാനും ശ്രമിയ്ക്കുകയായിരുന്നു. നെടുകെ അടിയേറ്റ ഇടത്ത്‌ ചങ്ങലകണ്ണികൾ തട്ടി ചോര പൊടിഞ്ഞു തുടങ്ങിയത് അവന്റെ കയ്യിൽ പുരണ്ടു. എസ്തപ്പാൻ കുനിഞ്ഞ് ചങ്ങല എടുത്ത്‌ കൈപ്പത്തിയിൽ ചുറ്റി അതുകൊണ്ട് അവന്റെ മുഖത്ത്‌ ഒരിടി ഇടിച്ചു. അതി ശക്തമായ താഡനം ഏറ്റ് അവന്റെ മുഖം, കവിളുൾപ്പെടെ ഒരു വശത്തേയ്ക്ക് കോടിപ്പോയി. "ഒറ്റ വട്ടമേ ഞാൻ ചോദിയ്ക്കൂ. ചോദിച്ചാൽ ഉടനടി എനിയ്ക്ക് മറുപടി കിട്ടിയിരിയ്ക്കണം. പറയെടാ, ആരാ നിങ്ങളെ ഈ നൂൽക്കംബിയും തന്ന് ഇവിടേയ്ക്ക് വിട്ടത്..." എസ്തപ്പാൻ വീണ്ടും കയ്യിൽ ചങ്ങല ചുറ്റുന്നത് കണ്ട് അവൻ എസ്തപ്പാനെ നോക്കിതൊഴുതു. "പറയെടാ എനിയ്ക്ക് വേണ്ടി ആരിട്ട ചൂണ്ടയാ ഇത്‌.. പെട്ടന്ന് പറഞ്ഞോണം. അല്ലെങ്കിൽ നിന്നെ ഇനി ഈ ജന്മത്ത്‌ നിന്റെ പെറ്റമ്മ പോലും കണ്ടാൽ തിരിച്ചറിയാൻ പറ്റാത്ത വിധമാക്കി വിടും ഞാൻ.." വഴിയിൽ നിന്നവരിൽ ആരൊക്കെയോയിറങ്ങി വന്ന് അവരെ എവിടെയെങ്കിലും കണ്ടിട്ടുണ്ടോ എന്ന് നോക്കിയ ശേഷം നിരാശയോടെ മുഖം ചലിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് പോയി വഴിയിൽ നിൽപ്പായി. അവർക്ക് ഇനി നടക്കാൻ പോകുന്ന സംഭവവും നേരിൽ കണ്ടേ തീരൂ. എസ്തപ്പാൻ അവന്റെ കുനിഞ്ഞ് പോയ മുഖം കൈകൊണ്ട് ഉയർത്തിയപ്പോൾ എസ്തപ്പാന്റെ അടിയേറ്റ ഭാഗത്തെ മൂക്കിലൂടെ ചോരത്തുള്ളി ഒരു നൂൽ വണ്ണത്തിൽ ഒലിച്ചിറങ്ങി നിലത്തേയ്ക്ക് വീണു. "ഞാൻപറയാം.. ഇനിയെന്നെ ഒന്നും ചെയ്യല്ലേ.." അസ്പഷ്ടമായസ്വരത്തിൽ കാറ്റൂതും പോലെ അവൻ പറഞ്ഞു. "ഷാജനാ.. ഷാജനാ ഞങ്ങളെ ഇങ്ങോട്ട് അയച്ചത്... ഷാജൻ പറഞ്ഞിട്ടാ..." വളരെ ആയാസപ്പെട്ടാണ് അവനിൽ നിന്നും വാക്കുകൾ പുറത്തേയ്ക്ക് വന്നത്. "ഷാജനോ.. ഏത് ഷാജൻ.." എസ്തപ്പാന് ആളേ മനസിലായില്ല. "പീലിപ്പോസ്മുതലാളിയുടെ മകനാ ഷാജൻ.. ആശാൻ ചെന്ന് പള്ളിയ്ക്കകത്ത്‌ കയറി മനസമ്മത ചടങ്ങ് കൊളമാക്കിയില്ലേ.. ആ പെൺകുട്ടിയുടെ ആങ്ങള ചെക്കനാ ണ് ഇപ്പറഞ്ഞ ഷാജൻ." വാസുക്കുട്ടൻ വിശദമാക്കി. "ഓ. അവനാണോ ഷാജൻ.. എങ്കിലിനി ബാക്കി പണി അവനുള്ളതാണല്ലോ..." "ആശാനേ..." എസ്തപ്പാൻ പറയുന്നത് കേട്ട് വാസുക്കുട്ടൻ ഭീതിയോടെ വിളിച്ചു. എസ്തപ്പാൻ മുഖം തിരിച്ച് അവനെ നോക്കി. "ഷാജൻ, ആശാൻ വിചാരിക്കും പോലുള്ള ആളേയല്ല.പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയുടെ നേർ വിപരീതമാ ഷാജന്റെ സ്വഭാവം.. അവന്റെ കയ്യിലില്ലാത്ത പോക്രിത്തരങ്ങളില്ല..." "ഓ.. അപ്പോൾ വില്ലനാ ആള്. അല്ലേ.. എനിയ്ക്കീ വില്ലന്മാരെ പണ്ടേ ഭയങ്കര ഇഷ്ടമാടാ വാസുക്കുട്ടാ. എവിടെങ്കിലും വച്ച് ഒരു വില്ലനെ കണ്ട് മുട്ടാൻ ഇടയായാൽ ഞാനങ്ങോട്ട് വിട്ടു കളയത്തേ ഇല്ല.. എന്തോ എനിയ്ക്കപ്പോൾ തന്നെ അവനെ കാണാൻ കൊതിയാവും.. ഈ പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയുടെ വീടെവിടാടാ വാസുവേ... കൊടുവത്തൂരിന്റെ ഏത് ദിക്കിലായിട്ട് വരും ആ വന്യ മൃഗത്തിന്റെ ഗുഹ." അവിടെ നിന്നുകൊണ്ട് ഇരുട്ടിൽ എസ്തപ്പാൻ ചുറ്റിനും നോക്കി. "ആശാനേ.. ആശാൻ എന്ത് ചെയ്യാൻ പോവാ.." വാസുക്കുട്ടൻ ഭീതിയോടെ അയാളെ നോക്കി. "ഇവന്മാരെ ഇവിടിങ്ങനെ ഇട്ടിരുന്നാൽ മതിയോ.. രാത്രിയിൽ ഇവിടെ കിടന്ന് രണ്ടെണ്ണവും ചത്തു കെട്ടു പോയാൽ നാളെ പോലീസ് വരുമ്പോ ആര് സമാധാനം പറയും..." "നമുക്കിവരെ എടുത്ത്‌ റോഡിൽ ഇട്ടേക്കാം. അവന്മാർക്ക് എണീറ്റ് നടന്നു പോകാൻ പറ്റുമ്പോ എവിടേയ്ക്കാണെന്ന് വച്ചാൽ പൊയ്ക്കോളും." "അവന്മാർ എണീറ്റ് പോകാൻ ത്രാണിയില്ലാതെ അവിടെ കിടന്ന് ചത്താലും ഞാൻ വേണ്ടേ സമാധാനം പറയാൻ.. കാരണം ഈ രാത്രി ഇവന്മാർ വന്ന് എന്നോട് ഏറ്റുമുട്ടുന്നത് ഈ നാട്ടിലെ ചിലരെങ്കിലും കണ്ടതാ.. അവർ പോലീസിന് മൊഴി കൊടുക്കില്ലേടാ വാസൂ.." "പിന്നെന്തു ചെയ്യാനാ ആശാന്റെ പ്ലാൻ." വാസുക്കുട്ടന്റെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു. എസ്തപ്പാൻ എന്തോ മനസ്സിൽ കണ്ടിട്ടുള്ള ഒരു സംസാരമാണ് ഇതെന്ന് അവന് മനസിലായി. "കടിച്ചപാമ്പിനെ കൊണ്ട് വിഷമിറക്കിയ്ക്കുക എന്നൊരു ഏർപ്പാടുണ്ട്. നീ കേട്ടിട്ടുണ്ടോടാ വാസൂ അത്.. ഇല്ലെങ്കിൽ കണ്ടോ.. ആ കാഴ്ച നിനക്ക് ഞാൻ കാണിച്ചു തരാം.." "ആശാനേ..." അവൻ പേടിയോടെ വിളിച്ചു. "നീ പേടിയ്ക്കേണ്ടെടാ.. ഷാജനല്ല അവന്റെ മുൻ തലമുറക്കാർ വരെ വരും ഇവിടെ ഇവന്മാരെ ചുമന്നോണ്ട് പോകാൻ... വന്നില്ലെങ്കിൽ എസ്തപ്പാൻ വരുത്തും ഇവിടെ.. എന്നേ ഈ നാട്ടിലെത്തിച്ചത് പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയുടെ മകളാണ്.. ഇവിടെ നിന്നും എന്നേ പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയുടെ വീട്ടിലെത്തിയ്ക്കാൻ പോണത് അയാളുടെ മകനും... അവൻ വന്ന് തലയിൽ ചുമന്ന് എടുത്തോണ്ട് പോണം രണ്ടെണ്ണത്തിനെയും ഇവിടുന്ന്.. കൊണ്ടുപോയാൽ മാത്രം പോരാ ഏത് കാട്ടിൽ നിന്ന് ഇതിനെ പിടിച്ചും കൊണ്ട് വന്നോ അവിടെ തന്നെ കൊണ്ട് പോയി കളയുകയും വേണം..." "ആശാനേ.. ഈ അസമയത്ത്‌ പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയുടെ വീട്ടിലേക്ക് പോകല്ലേ... നമ്മുടെ കയ്യിൽ നിൽക്കില്ല അത്.." "കയ്യിൽ നിൽക്കുമോ ഇല്ലയോ എന്ന് നിനക്കുഞാൻ കാണിച്ചു തരുന്നുണ്ട് വാസുക്കുട്ടാ.. പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയുടെ മകന് ഈ അസമയത്ത്‌ എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് എന്നേ കൊലപ്പെടുത്താനായി വാടക ഗുണ്ടകളെ അയയ്ക്കാൻ നിയമമുണ്ടെങ്കിൽ അതേ അസമയത്ത്‌ പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയുടെ വീട്ടിൽ ചെന്ന് കേറാൻ എനിയ്ക്കും നിയമമുണ്ട്... നീ ഇവിടിരുന്നോ.. ഇവന്മാർക്ക് കാവല്.. ദാ.. ഇത് വച്ചോ.." തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ചങ്ങല എസ്തപ്പാൻ വാസുക്കുട്ടന്റെ മുമ്പിലേക്ക് ഇട്ട് കൊടുത്തു. "നീ പറയാതെ ഇവന്മാർ ഇവിടുന്ന് ചലിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ എടുത്ത്‌ വീശിയേക്കണം. കണ്ണോ, മൂക്കോ, കാതോ, പല്ലോ.. എന്താണെന്ന് വച്ചാൽ അടിച്ചു തകർത്തു കളഞ്ഞേക്കണം." വാസുക്കുട്ടന് വേണ്ട നിർദേശം കൊടുത്ത ശേഷം അവൻ റോഡിലേക്ക് നടന്നു കയറി. അവിടെ നിന്നവർ അവൻ വന്നപ്പോൾ ഇരു വശത്തേയ്ക്കും വഴിയൊഴിഞ്ഞു കൊടുത്തു. "ഈ രാത്രി ഇവിടെന്തെങ്കിലുമൊക്കെ നടക്കും.." എസ്തപ്പാൻ നടന്നു പോകുന്നത് നോക്കി നിന്ന കൊച്ച് രാജു തന്നത്താൻ പറഞ്ഞു. "എന്ത് നടക്കാൻ.. അവൻ പോയി കേറാൻ പോണത് പുലിമേടയിലേക്കാണെന്ന് ഇനിയേ അവൻ അറിയൂ.." "എന്തോന്ന് പുലിമട.. പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയുടെ മകളുടെ കെട്ട് കലക്കി കളഞ്ഞിട്ട് പുഷ്പ്പം പോലെ ഇവിടെ താമസിച്ചിരുന്നതാ അവൻ.. പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയേയോ അയാളുടെ ഗുണ്ടകളെയോ ആരെയും പേടിയ്ക്കാതെ.. ആ അവനാണോ അങ്ങേരെടെ മകനെ പേടിയ്ക്കുന്നത്. നമുക്ക് കാത്തിരുന്നു കാണാം." "കാണാം.. അവനവിടുന്ന് ജീവനോടെ പോന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ.." അങ്ങനെ പോയി അവിടെ കണ്ട് നിന്നവരുടെ അഭിപ്രായ പ്രകടനങ്ങൾ.. ♦️ മേരിയമ്മ വന്നു നോക്കുമ്പോൾ ഷാജൻ സിറ്റൗട്ടിൽ ഇരുന്ന് ആരോടോ ഫോണിൽ സംസാരിച്ച് കൊണ്ടിരിയ്ക്കുകയാണ്. അവർ പോയിട്ട് അൽപ്പസമയം കഴിഞ്ഞു വരുമ്പോഴും ഫോണിലൂടെയുള്ള ഷാജന്റെ സംസാരം അവസാനിച്ചിട്ടില്ല. "നിനക്ക് നിന്റെ റൂമിൽ പോയിരുന്നു സംസാരിയ്ക്കാൻ വയ്യേ ഷാജാ... എനിയ്ക്ക് വാതിലടയ്ക്കണം.." അവർ പുറത്തേയ്ക്കുള്ള വാതിൽക്കൽ നിന്ന് കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "മമ്മി പോയി കിടന്നോ. വാതിൽ ഞാൻ അടച്ചോളാം." ഷാജൻ കാതിൽ നിന്ന് ഫോൺ മാറ്റിപ്പിടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "പിന്നേ.. നീ അടച്ചു... നീ എന്നൊക്കെ അങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ അന്നെല്ലാം നീ ഉറക്കം വരുമ്പോ വാതിലടയ്ക്കാതെ പോയി കിടക്കുവാ പതിവ്.. എണീറ്റ് വാ മോനേ.. പോയി കിടക്കാൻ നോക്ക്.." അവർ പറഞ്ഞെങ്കിലും ഷാജൻ അത് കേൾക്കാത്ത ഭാവത്തിൽ വീണ്ടും ഫോണിൽ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി. മേരിയമ്മ മകനെ ഒന്ന് നോക്കിയ ശേഷംതിരികെ നടക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് ഗേറ്റിനരികെ ഒരാൾ രൂപം നിൽക്കുന്നത് പോലെ കാണുന്നത്. അവർ സംശയത്തോടെ വീണ്ടും നോക്കവേ ഗേറ്റിൽ കാട്ടാനതുമ്പിക്കൈ ചുറ്റി പ്പിടിച്ചു ഉലയ്ക്കും പോലെ ഉച്ചത്തിൽ ഒന്ന് ഉലയുന്നത് കണ്ടു. അതിനേ തുടർന്ന് ഇരുമ്പും, ഇരുമ്പും കൂട്ടി ഉരയുന്ന ഒച്ച.. ഗേറ്റിന്റെ പാളികൾ ഇരു വശത്തേയ്ക്കും മലർക്കേ തുറന്ന് മാറുന്നത് കണ്ട് ഷാജൻ പോക്കറ്റിൽ തപ്പി, തിര നിറഞ്ഞ റിവോൾവർ അവിടെ തന്നെയുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പിച്ചിട്ട് മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങി ചെന്നു. (തുടരും) #📔 കഥ