📙 നോവൽ

#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട്_ 88 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ 💐 ഓഓഓ.. അപ്പൊ അമ്മ പറഞ്ഞപോലെ.. നീയാണിപ്പോ ഇവിടുത്തെ നന്മ മരം.. അല്ലേടി? " വിഷ്ണുവിന്റെ പുച്ഛത്തോടെയുള്ള ആ വാക്കുകൾ. അത് കേട്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചു കൊണ്ട് തന്നെ ഗായത്രി മുറിയിൽ നിന്നിറങ്ങി പോകാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും വിഷ്ണു അവൾക്ക് മുന്നിലേക്ക് കയറി നിന്നാ വഴി തടഞ്ഞു. "ഞാൻ.. ഞാൻ നന്മ മരം കളിച്ചതോന്നും അല്ല. ഭവ്യക്കൊട്ടും വയ്യ.. നല്ല പനിയാ. അവളുടെ കയ്യിലുള്ള ഗുളിക കുടിച്ചിട്ടും അത് കുറയുന്നില്ല. ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോണോ എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോ അവള് വേണം ന്ന് പറഞ്ഞു.. അങ്ങനെ കൂടെ പോയതാ." ഗായത്രി അത്രയൊക്കെ വിശദീകരണം കൊടുത്തിട്ടും വിഷ്ണുവിന്റെ മുഖത്തെ പുച്ഛം അൽപ്പം പോലും മാറിയില്ല. "നീയേ.... നിന്റെയും നിന്റെയാ നാശം പിടിച്ച കൊച്ചിന്റെയും കാര്യം മാത്രം നോക്കിയാ മതി.. ഭവ്യ എന്റെ അനിയത്തിയാ.. എന്റെ കുടുംബം നോക്കാൻ എനിക്കറിയാം. അതിനിടയിൽ നിന്റെ സഹായം വേണ്ട..കേട്ടോടീ.." പറയുന്നതിനൊപ്പം തന്നെ അവൻ ഗായത്രിയെ പിടിച്ചൊന്ന് തള്ളി. അങ്ങനൊന്നു മുൻകൂട്ടി കണ്ടത് കൊണ്ട് തന്നെ അവൾ ചുവരിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു നിന്നിരുന്നു. അത് കൊണ്ട് മാത്രം മുന്നിലേക്കലച്ചു വീണില്ല.. "നിങ്ങളുടെ അനിയത്തി ആയത് കൊണ്ട് തന്നെയാ അവൾക്കാ ഗതി കേട് വന്നതെന്ന് പറയാൻ നാവ് തരിച്ചിട്ടും അവളൊന്നും മിണ്ടിയില്ല. രാവിലെ ഒരിച്ചിരി ചായ കുടിച്ച് ഭവ്യയുടെ കൂടെ പോയതാണ്. വിശപ്പ് കൊണ്ടും ക്ഷീണം കൊണ്ടും അവൾക്കോട്ടും വയ്യ. അടുക്കളയിൽ കുന്ന് കൂടി കിടക്കുന്ന ജോലികൾ കണ്ടിട്ടാണ് അവളെങ്ങോട്ട് ഡ്രസ്സ്‌ മാറാൻ കയറി ചെന്നത്. അവിടെ അവനുണ്ടെന്നറിഞ്ഞിരുന്നേൽ തീർച്ചയായും അങ്ങനൊരു വിഡ്ഢിത്തമപ്പോൾ ചെയ്യില്ലായിരുന്നു. ഈ പറയുന്നതിനെക്കെ തിരികെ കൊടുക്കാൻ ഉത്തരം ഇല്ലാഞ്ഞല്ല. പക്ഷെ ആ പറയുന്നത് ന്യായമാണെങ്കിൽ കൂടി അവനത് അംഗീകരിച്ചു തരില്ല. അതിനിടക്ക് അവന്റെ അക്രമം കൂടി സഹിക്കാൻ വയ്യെന്നത് പോലെ.. എപ്പോഴത്തെയും പോലെ വാക്കുകൾ ഉള്ളിലേക്ക് തന്നെ ചവച്ചിറക്കി അവൾ ഓടി ഇറങ്ങി താഴേക്ക് രക്ഷപ്പെട്ടു.. ഒരുനിമിഷം ആ പോക്ക് നോക്കി നിന്ന ശേഷമാണ് വിഷ്ണു ഭവ്യയുടെ മുറിക്ക് നേരെ ചെന്നത്. അവൻ ചെല്ലുമ്പോൾ അവൾ മൂടി പുതച്ചു കിടപ്പുണ്ട്. ഡീ.. യാതൊരു ദാക്ഷണ്യവുമില്ലാതെ അവനാ പുതപ്പ് വലിച്ചെടുത്ത നിമിഷം.. കുളിർന്ന പോലെ ഭവ്യ ഒന്നു കൂടി ചുരുണ്ടു. "നീയെന്താടി പുതിയ ആളുകളെ കൂടെ കൂട്ടി വേറെ വല്ലതും പ്ലാൻ ചെയ്യുന്നുണ്ടോ.. ഏഹ്.." എഴുന്നേൽക്കാൻ പോലും പറ്റാത്ത വിധത്തിൽ അവശയായ അവളെ അവൻ വലിച്ചു പൊക്കി കൊണ്ടൊരു ദേഷ്യത്തോടെ ചോദിച്ചു. സ്ഥലക്കാലമില്ലാത്ത പോലെ ഭവ്യ അവനെ തുറിച്ചു നോക്കി. "വയ്യെങ്കിൽ അമ്മയെ കൂട്ടി പോകുന്നെന് പകരം നീ എന്തിനാടി അവളേം കൂട്ടി പോയത്. അത് എന്നെ തോൽപ്പിക്കാനല്ലേ.." പല്ല് കടിച്ചു കൊണ്ട് വിഷ്ണു അവൾക്ക് നേരെ നോക്കി. "എനിക്ക് സംസാരിക്കാൻ വയ്യ വല്യേട്ട.. തല വെട്ടി പൊളിയുന്ന പോലെ വേദനിക്കുന്നു.." അവൾ രണ്ടു കൈകൾ കൊണ്ടും തല പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചു. ആ കണ്ണുകൾ ചോര പടർന്നിറങ്ങി പോലെ ചുവന്നിരുന്നു. "മതിയെടി നിന്റെ അഭിനയം.. നിന്നെ എനിക്കറിഞ്ഞൂടെ..." വിഷ്ണു പക്ഷെ അതൊന്നും തന്നെ കണ്ടില്ല. ഗായത്രിയെ കൂട്ടി അവൾ ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയതപ്പോയും അംഗീകരിച്ചു കൊടുക്കാൻ വയ്യെന്നത് പോലെയാണ് അവളോടുള്ള അവന്റെ ദേഷ്യം. അവൻ വീണ്ടും എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നുണ്ട്. "നോക്ക് വല്യേട്ടാ.. എനിക്കൊട്ടും വയ്യ.. വെറുതെ വിട്ടേക്ക്.. ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് മുന്നിലിപ്പോ ഒന്നിനും വരുന്നില്ലല്ലോ. എനിക്കെല്ലാം മതിയായി.. അത് കൊണ്ട് ഞാനെല്ലാം വിട്ട് കളഞ്ഞു.. പക്ഷെ ഇങ്ങനെ എന്റെ പിറകെ നടന്നു ടോർച്ചർ ചെയ്യാൻ തന്നെയാണ് നിങ്ങളുടെ തീരുമാനം എങ്കിൽ എനിക്കും പലതും ചെയ്യാനുണ്ട്. അത് എന്തൊക്കെയോന്ന് വല്ല്യേട്ടന് ഞാൻ പറഞ്ഞു തരേണ്ടതില്ലലോ.. എനിക്കൊറ്റക്ക് പറ്റില്ലെന്നും എന്റെ കൂടെ ഇതിനൊന്നും ആരുമില്ലെന്നുമാണ് വല്യേട്ടന്റെ ധൈര്യമെങ്കിൽ.. അറിയാലോ.. കുഞ്ഞേട്ടനെ ഞാനായിട്ട് മാറ്റി നിർത്തിയതാ. പക്ഷെ എനിക്കുറപ്പുണ്ട്.. ഇപ്പോഴും ന്യായമായ എന്തെങ്കിലും ആവിശ്യവുമായി ഞാൻ ചെന്നാൽ കുഞ്ഞേട്ടൻ എന്റെ കൂടെ നിൽക്കും.. പിന്നെ ഏട്ടത്തിയും.. നിങ്ങൾക്കൊക്കെ വേണ്ടി... അവരെ ഞാനെത്ര വേദനിപ്പിച്ചതാ.. പക്ഷെ എനിക്കൊരു വേദന വന്നപ്പോ.. ആവിശ്യം ഇപ്പൊ... അവർ മാത്രമേ ഒള്ളു." നിറഞ്ഞു വരുന്ന കണ്ണുകൾ അമർത്തി തുടച്ചു കൊണ്ടവൾ.. വിഷ്ണുവിന്റെ നേരെ നോക്കി.. "അത് കൊണ്ട് വല്യേട്ടൻ വെറുതെ പ്രശ്നമുണ്ടാക്കാതെ പോ.. എനിക്കൊട്ടും വയ്യ.. റസ്റ്റ്‌ എടുക്കാനാ ഡോക്ടറെന്നോട് പറഞ്ഞത്.." കടുപ്പത്തോടെ അത്രയും പറഞ്ഞു കൊണ്ടവൾ അവൻ വലിച്ചിട്ട പുതിപ്പ് പുതച്ചു കൊണ്ട് വീണ്ടും പഴയതു പോലെ തന്നെ കിടന്നു. പല്ല് ഞെരിച്ചു കൊണ്ട് നിൽക്കുന്ന വിഷ്ണുവിന്റെ നോട്ടം അവളിൽ തന്നെയാണ്. ഗായത്രിയും കാശിയും പിന്നെ. ഭവ്യയും. മൂന്നു പേരും ഒരുമിച്ച് കൂടുന്നത്.. അതും തനിക്കെതിരെ.. വെറുതെ പോലും അതൊന്ന് ഓർത്തു നോക്കിയപ്പോൾ വിഷ്ണുവിന്റെ നെഞ്ചോന്നാളി. അതിന് അനുവദിച്ചു കൂട. അവരങ്ങനെ ഒത്തു കൂടിയാൽ.. അത്.. അതായിരിക്കും തന്റെ അവസാനത്തിന്റെ ആരംഭം. മൂന്ന് പേർക്കും തനിക്കെതിരെ നിരത്താൻ നിരവധി തെളിവുകളുണ്ടെന്നിരിക്കെ അതിനൊരിക്കലും ഇട വരുത്തി കൂട.. വിഷ്ണുവിന്റെ കണ്ണുകൾ പകയോടെ ഭവ്യയുടെ നേരെ നീണ്ടു. ഗായത്രിയാണിപ്പോ അവളുടെ പുതിയ സംരക്ഷക. അതൊരു അവസരമാണ്. ഭവ്യ അവളെ ഒരുപാട് വേദനിപ്പിച്ചവളാണ്. അത് തന്നെ തുറുപ്പ് ചീട്ടാക്കണം. ആ ദേഷ്യം അവളുടെ ഉള്ളിൽ തന്നെയുണ്ടെന്ന് സ്ഥാപിക്കണം.. അവളിലോടെ ഇവൾക്കൊരവസാനം.. അതിന്റെ പേരിൽ താനിത്ര നാളും പുറത്താക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും ഇത്തിൾ കണ്ണി പോലെ പറ്റി തന്നിൽ പിടിച്ചു നിൽക്കുന്നവളിൽ നിന്നും തനിക്കൊരു നിന്നൊരു മോചനം.. പറ്റിയാൽ അതിൽ കൂടി തന്നെ കാശിനാഥനും ഒരു കൊളുത്ത്.. അസാധാരണമാം വിധം വിഷ്ണുവിന്റെ കണ്ണൊന്നു തിളങ്ങി.. വന്യമായൊരു ചിരി അവന്റെ ചുണ്ടിലും.. 💥💥 ചുരുക്കി പറഞ്ഞാ വാചകമല്ലാതെ പാചകത്തിന്റെ എബി സീഡി പോലും എന്റെ മോൾക്കറിയില്ലെന്ന്.. " കാശി അവളെ നോക്കി നടുവിന് കൈ കൊടുത്തു. അവളുടെ മുഖത്തൊരു കള്ളത്തരം നിറഞ്ഞ ചിരിയുണ്ട്. അത് കണ്ടിട്ടവനും ചിരി വരുന്നുണ്ട്. അന്നത്തെ ഭക്ഷണം അവിടുണ്ടാക്കാം എന്ന് പ്ലാൻ ചെയ്ത് കൊണ്ട് അടുക്കളയിൽ കയറിയതാണ് രണ്ടു പേരും. കുഞ്ഞൊരു അടുക്കളയും അത്യാവശ്യം വേണ്ടുന്ന സാധനങ്ങളും അവിടെ തന്നെയുണ്ട്. സണ്ണിയോടന്ന് ഭക്ഷണം കൊണ്ട് വരണ്ട എന്ന് കാശി തന്നെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. വലിയ ഉത്സാഹത്തിൽ അങ്ങനൊരു ഐഡിയ പറഞ്ഞെങ്കിലും കാർത്തുവിനൊന്നും കാര്യമായി അറിയില്ലെന്ന് ആദ്യ മിനിറ്റിൽ തന്നെ കാശിക്ക് മനസ്സിലായി.. "അങ്ങനെ അറിയില്ലെന്നൊന്നും പറഞ്ഞൂടാ.. കുറെയൊക്കെ എനിക്കറിയാം.." കാർത്തു അവന്റെ ചിരി കണ്ടപ്പോൾ മുഖം ചുളിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "ഓംലെറ്റ് നൂഡിൽസ്.. ചായ പിന്നെ കാപ്പി.. ഇതല്ലേ അറിയാമെന്നു വീമ്പ് പറയുന്ന ആ പ്രധാന ഡിഷ്‌.." അവനവളെ നോക്കി സ്ലാബിൾ ചാരി കൈ കെട്ടി നിന്നു. "ഏഹ്.. അതെങ്ങനെ കാശ്യേട്ടനറിയാം.." കാർത്തു അമ്പരപ്പോടെ ചോദിച്ചു. പിന്നെ. ഇതറിയാൻ ബിരുദം എടുക്കണമല്ലോ.. നിന്നെ പോലുള്ള പൂക്കി പെൺപിള്ളേർക്ക് ഇതൊക്കെ തന്നെ വല്ല്യ എന്തോ ആണെന്നല്ലേ.. " അവനൊരു ചിരിയോടെ കാർത്തുവിന്റെ മൂക്കിൻ തുമ്പോന്ന് നുള്ളി വിട്ടു. "അങ്ങനിപ്പോ കളിയാക്കൊന്നും വേണ്ട.. വേണേൽ ഞാൻ പഠിച്ചെടുക്കും.. കാണണോ.." കാർത്തു വെല്ലുവിളി പോലെ അവനെ നോക്കി. മ്മ്..കാണണം.. അല്ല.. അത്ര പെട്ടന്ന് കാണാൻ വാശി പിടിക്കരുത്.. നമ്മുക്ക് പതിയെ കാണിക്കാം.. അതല്ലേ നല്ലത്.. എനിക്കും കാശ്യേട്ടനും പിന്നെ നമ്മുടെ വയറിനും.. " അവൾ കള്ളചിരിയോടെ അവനെ നോക്കി.. കാശി ഒന്നമർത്തി മൂളി കൊണ്ടവളെ നോക്കി തലയാട്ടി കാണിച്ചതല്ലാതെ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. "അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ ഞാനിപ്പോ അതൊക്കെ പഠിക്കാണോ .. എല്ലാം ന്റെ യീ കാശി നാഥനറിയാലോ.. ഞാൻ പറയുന്നതെല്ലാം എനിക്കുണ്ടാക്കി തരില്ലേ." ചോദ്യതോടൊപ്പം സ്ലാബിൾ ഇരിക്കുന്ന അവൾ കൈ നീട്ടി അവന്റെ ബനിയനിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചു കൊണ്ടവൽക്കടുത്തേക്ക് നീക്കി കൊണ്ടവന്റെ കഴുത്തിൽ ചുറ്റി പിടിച്ചു. "അത് പിന്നെ പറയാനുണ്ടോ. കാശിനാഥൻ അറിയുന്നതെല്ലാം വള്ളി പുള്ളി വിടാതെ നിനക്കും പഠിപ്പിച്ചു തരുന്നില്ലേ.. ഞാൻ.ഏഹ്.." സ്വകാര്യം പോലെ ചോദിച്ചു കൊണ്ടവൻ അവളിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. "ഓഓഓ.. തൊടങ്ങി.." തന്റെ കഴുത്തിൽ മുഖം പൂഴ്ത്തി നിൽക്കുന്നവന്റെ മുഖം പിടിച്ചു വലിച്ചെടുത്തു കൊണ്ടവൾ കണ്ണുരുട്ടി.. "മര്യാദക്ക് നിന്ന എന്നെ നീയല്ലെടി പിടിച്ചു വലിച്ചോട്ടിച്ചത്..ഇനിയിപ്പോ നീയങ്ങു സഹിച്ചോ.." അവനവളുടെ പിടിയിൽ നിന്നും തല കുതറി മാറ്റി.. "എനിക്കതൊന്നും പഠിക്കാൻ ടൈം കിട്ടിയില്ല കാശ്യേട്ടാ.. കോളേജ് പഠനവും പിന്നെ അത് കഴിഞ്ഞു മെഡിക്കൽ പഠനവും ഞാൻ ഹോസ്റ്റലിൽ നിന്നല്ലേ കംബ്ലീറ്റ് ആക്കിയത്. അതിനിടയിൽ വല്ലപ്പോഴും മാത്രമല്ലേ വീട്ടിൽ വന്നിരുന്നത്.. അവിടെ വന്നാലും അമ്മ എന്നെ കൊണ്ടൊന്നും ചെയ്യിപ്പിക്കില്ല. അച്ഛനും.. രണ്ടാൾക്കും ഞാൻ നന്നായി പഠിച്ചാൽ മതി.. സന്തോഷമായിരുന്നാ മതി എന്നൊക്കെയെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു.." പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കെ കാർത്തുവിന്റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. സ്വരം ഇടറി. തന്നോട് ചേർന്ന് നിൽക്കുന്നവൻ അതറിയാതിരിക്കാൻ വേണ്ടി കാർത്തു വേഗം മുഖം തുടച്ചു. പക്ഷെ കാശിയുടെ ചിരിയും മാഞ്ഞിരുന്നു. "ഒന്നുല്ല.. ഞാൻ വെറുതെ.. ഓരോന്നൊക്കെ ഓർത്തപ്പോ..അവിടെ അച്ഛനും അമ്മേം എന്നെ കൊണ്ട് നടന്നത് പോലെ... അത്രേം സ്നേഹത്തോടെ.. വാത്സല്യത്തോടെ എന്റെ എല്ലാ കുസൃതികൾക്കും കുറുമ്പുകൾക്കും കൂടിയിരുന്നു കൊണ്ട് തന്നെയാ കാശ്യേട്ടനും എന്നെ നോക്കുന്നത്.. എന്റെ സന്തോഷം തന്നെയാ കാശ്യേനും വലുത്.. ഞാൻ..." കാർത്തു അവന്റെ കവിളിൽ രണ്ടു കയ്യും ചേർത്തിട്ട് നെറ്റിയിൽ നെറ്റി മുട്ടിച്ചു. "ശോ.. നല്ലൊരു നേരായിരുന്നു.. ഞാനത് നശിപ്പിച്ചോ.." എന്നിട്ടും തെളിയാത്ത അവന്റെ മുഖം കണ്ടിട്ട് അവളൊരു വല്ലായ്മയോടെ ചോദിച്ചു. "ഇല്ലെടി.. അശോകേട്ടനേം തുളസി ചേച്ചിയെയും ഓർക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് പോലും ചിലപ്പോൾ സഹിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല.. എനിക്ക് മനസ്സിലാവും നിന്നെ.. പക്ഷെ ഇപ്പൊ ഞാനെന്ത് ചെയ്യും.." അവനവളെ തന്നിലേക്ക് ചേർത്ത് പിടിച്ചു. "ഒന്നും ചെയ്യേണ്ട.. ആരേം ഓർക്കേം വേണ്ട.. എനിക്ക് നെയ്ചോറുണ്ടാക്കി താ.. വിശക്കുന്നു.." അവൾക്ക ചിന്തയിൽ നിന്നും പുറത്ത് കടക്കണമായിരുന്നു. ഓർമകൾ കൂടുമ്പോൾ വേദനയും വല്ലാതെ കൂടുന്നുണ്ട്. അതൊഴിഞ്ഞു കിട്ടാൻ അവളാ ഓർമകളെ തന്നെ അകറ്റി നിർത്താൻ ശ്രമിച്ചു. "എനിക്കും വിശക്കുന്നു.." കാശിയത് പറയുമ്പോൾ അതിന്റെ അർഥമറിഞ്ഞത് പോലെ അവളൊന്നു ചുവന്നു...തുടുത്തു. 💥💥 "എന്നിട്ട് നീയെന്ത് തീരുമാനം എടുത്തു മഹേഷ്‌..?" മഹേഷിന്റെ ആ തീരുമാനം അറിയാനുള്ള വല്ലാത്തൊരു ജിക്ഞ്ഞാസയുണ്ടപ്പോൾ സ്റ്റീഫന്റെ മുഖത്തും വാക്കുകൾക്കും. മഹേഷ്‌ ഒന്നു മിണ്ടാതെ അയാളെ ഒന്ന് നോക്കി. "ഒന്നും തീരുമാനിച്ചില്ലേ.. അവരെ വെറുതെ വിടാനുറച്ചോ നീ..ഇത്രേം ഉണ്ടായിരുന്നൊള്ളോ അപ്പൊ നിന്റെ ദേഷ്യവും വാശിയുമൊക്കെ..?" അവന്റെ ഇരുപ്പ് കണ്ടിട്ട് സ്റ്റീഫന്റെ നെഞ്ചിടിച്ചു. അവരെ തമ്മിലടിപ്പിച്ചു കൊണ്ടയാൾക്ക് ചെയ്ത് തീർക്കേണ്ട ഒരുപാട് കാര്യങ്ങളുണ്ടല്ലോ. അതെല്ലാം അവസാനിക്കുകയാണോ എന്നൊരു ആശങ്കയുണ്ടയാൾക്കും. "അതിന് മഹേഷ്‌ ചാവണം..." അവന്റെ മുഖത്തൊരു ചിരിയുണ്ടപ്പോൾ.. ക്രൂരത നിറഞ്ഞ ചിരി. അത് കണ്ടതോടെ സ്റ്റീഫന് അൽപ്പം ആശ്വാസം തോന്നി. "ഇനിയെന്താ നിന്റെ പ്ലാൻ.. അയാൾക്ക് പിന്നെ അതറിയണം. അതിന്റെ എതിരെ ഒന്നാണല്ലോ അയാൾക്ക് ചെയ്യേണ്ടത്.. "തത്കാലം വിഷ്ണു പറഞ്ഞത് പോലെ തന്നെ.. അവനെ കൂടെ നിർത്താനൊന്നുമല്ല. അതൊക്കെ റിസ്ക് തന്നെയാണ്. എന്തൊക്കെ ആണേലും കാശി നാഥന്റെ ഏട്ടനല്ലേ.. അത്രയങ്ങോട്ട് വിശ്വസിക്കാൻ വയ്യ..കൂട്ടത്തിൽ കൂടെ നിന്നു കാലു വാരുന്ന ടീം ആണിപ്പോ മൊത്തം.. നമ്മളെ പോലെ.." അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് മഹേഷോന്നുറക്കെ പൊട്ടി ചിരിച്ചു. അതോടെ സ്റ്റീഫന്റെ മുഖം വിളറി വെളുത്തു പോയി.. "വിഷ്ണു പറഞ്ഞത് പോലെ.. അങ്ങനെ ആരെങ്കിലുമല്ല.. ആരെ തൊട്ടാലാണോ കാശിനാഥന് ഏറ്റവും അധികം പൊള്ളുന്നത് ആ ആളെ തന്നെ കളത്തിലിറക്കി ഇരയായി വെക്കണം.. എന്നിട്ടാ ചൂണ്ട കൊളുത്തിലേക്ക് അവനെ വിളിച്ചു കയറ്റണം.. അവനൊരിക്കലും രക്ഷപ്പെട്ടു പോകാൻ വയ്യാത്ത പോലെ.. കത്രിക പൂട്ടിട്ട് പൂട്ടണം.. എങ്കിലേ ഞാൻ ഉദ്ദേശിച്ചത് പോലെ കാര്യം നടക്കൂ.. നടത്തും ഞാൻ.." മഹേഷിന്റെ കണ്ണുകൾ വൈര്യം വീണത് പോലെ തിളങ്ങി. സ്റ്റീഫന്റെയും.. "അവന്റെ വീട്ടുകാരെ വെച്ചിട്ടാണോ..." സ്റ്റീഫൻ ആകാംഷയോടെ അവന്റെ അടുത്തേക്കിരുന്നു... 'അതുക്കും മേലെ.... " വല്ലാത്തൊരു ചിരിയോടെ.. കൈകൾ കൊണ്ടൊരു ആംഗ്യം കാണിച്ചിട്ട് മഹേഷ്‌ ഇരുന്നിടത്തേക്ക് ഒന്നു ചാരി കിടന്നു.. തുടരും... നമ്മളവസാനത്തിന്റെ ആരംഭം ആകാനായി കേട്ടോ 🥰 റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോണേ.. പുതിയൊരു കഥ കൂടി ഇന്ന് മുതൽ ലിപിയിൽ സ്റ്റാർട്ട്‌ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. അവിടുള്ളവർ ഒന്നു സപ്പോർട്ട് ചെയ്തേച്ചു പോണേ 🥰 സ്നേഹത്തോടെ jif #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട്_ 87 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ 💥 വെറുതെ പറഞ്ഞതല്ല കേട്ടോ.. എനിക്കിനി ഒരടി നടക്കാൻ വയ്യ.. " കാർത്തു നടുവിന് കൈ കുത്തി കാശിയെ നോക്കി മുഖം ചുളിച്ചു. അവനവളെ നോക്കി കണ്ണുരുട്ടി കൊണ്ട് പിന്നിലേക്ക് തന്നെ നടന്നു വന്നു. "കൊ...ല്ലും ഞാൻ.. മര്യാദക്കവിടെ കിടന്നിരുന്ന എന്നേം വലിച്ചു പൊക്കി നടക്കാൻ ചാടിയിറങ്ങി പോന്നത് നീ തന്നെ അല്ലായിരുന്നോ.. അപ്പഴേ ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞതാ.. എങ്ങും പോണ്ട.. നമ്മുക്കവിടെ തന്നെ പിടിപ്പത് പണിയുണ്ടെന്ന്.. കേട്ടോ നീ.." ഗൗരവത്തോടെ പറഞ്ഞു വന്നിട്ടോടുവിൽ അവനൊരു കള്ളത്തരം. കാർത്തു അവനെ ഒന്ന് തുറിച്ചു നോക്കി. "നോക്കാതെടി പിശാച്ചെ.. കണ്ണ് ഞാൻ കുത്തി പൊട്ടിക്കും.." അവൻ കയ്യൊങ്ങിയതും കാർത്തു പിന്നിലേക്ക് മാറി. നടക്കാൻ വയ്യാഞ്ഞിട്ടല്ലേ.. അതിനിപ്പോ ഇങ്ങനൊക്കെ പറയാനുണ്ടോ.. " അവൾ പിറു പിറുത്തു. "പറഞ്ഞാ കേൾക്കാൻ പഠിക്കണം ആദ്യം.. അതെങ്ങനെ അനുസരണ എന്നൊന്ന് നിന്റെ നിഘണ്ടുവിൽ തന്നെ ഇല്ലല്ലോ.." ആഹ്. ഇല്ല. സഹിച്ചോ അങ്ങോട്ട്.. നിങ്ങള് പറഞ്ഞതൊക്കെ കണ്ണും പൂട്ടി അനുസരിച്ചു നടന്നിരുന്നെങ്കിൽ ഞാനിപ്പോ മഹേഷിന്റെ വീട്ടിൽ എത്തിയേനെ.. മാറങ്ങോട്ട്.. " ശക്തിയിൽ അവനെ ഒന്ന് തള്ളി മാറ്റി കൊണ്ടവൾ വീണ്ടും മുന്നോട്ട് നടന്നു. "ഒരു മാറ്റോം ഇല്ല.. പഴയ മൂരാച്ചി സ്വഭാവം തന്നെ.ഇങ്ങേരു നന്നായ് പോയെന്ന് ഞാൻ വെറുതെ തെറ്റ് ധരിച്ചു...അതീ ജന്മം നടക്കൂല.." പോകും വഴി അവനെയൊന്ന് തുറിച്ചു നോക്കി കൊണ്ടവളത് പറഞ്ഞതും കാശി അടക്കി ചിരിച്ചു. ഉച്ചക്ക് ഭക്ഷണമൊക്കെ കഴിഞ്ഞ ശേഷം പെണ്ണിന് കേറിയ കൊതിയാണ്.. അവർ താമസിക്കുന്ന വീടിന് മുന്നിലൂടെയുള്ള നടപ്പാതയിൽ കൂടി വെറുതെ ഒന്ന് നടക്കാൻ. വേണ്ടന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ടവൻ ആവതും തടയാൻ നോക്കിയപ്പോ ആ കൊതി പിന്നെയും കൂടി. അങ്ങനെ ഒരുങ്ങിയിറങ്ങി വന്നവളാണിപ്പോ ആ ചാടി തുള്ളി പോയത്.. "നടക്കാൻ വയ്യെന്ന് കേട്ട.. എടുക്കണോ ന്നൊന്ന് ചോദിച്ചു കൂടെ.. അതെങ്ങനെ.. പ്രേമം ന്ന് എഴുതി കാണിച്ചു കൊടുത്ത അത് എന്തെന്ന് തിരിച്ചു ചോദിക്കുന്നവനിൽ നിന്നും അങ്ങനൊക്കെ പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന എന്നെ പറഞ്ഞ മതിയല്ലോ..." കാർത്തു ആ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു തീർത്ത് നാക്ക് വായിലിടും മുന്നേ അവളവന്റെ കൈകളിൽ മുകളിലേക്കുയർന്നു പൊങ്ങി "ഇങ്ങനെ അടച്ചെന്നെ ആക്ഷേഭിക്കാതെടി ഫാര്യേ നീ. നിന്റേത്രേം പ്രേമിക്കാൻ എനിക്കറിയില്ല ന്നുള്ളത് സത്യം തന്നെ.. പക്ഷെ ഞാൻ പഠിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. അതില്ലെന്ന് നീ പറയരുത്.." കുസൃതിയോടെ അവളുമായി മുന്നോട്ട് നടക്കുന്നതിടെ തന്നെ അവൻ പറയുമ്പോൾ കാർത്തുവിന്റെ മുഖത്തൊരു ഗൂഡമായ ചിരിയുണ്ട്. "പക്ഷെ എനിക്ക് പ്രേമിക്കാനെ കുറിച്ചറിവ് കുറവൊള്ളൂ.. ബാക്കി എല്ലാത്തിനും.." മതി മതി.. ഇനിയൊന്നും പറയല്ലേ.. " അവനാ പറഞ്ഞു വരുന്നതെന്തെന്ന് പിടി കിട്ടിയത് കൊണ്ട് കാർത്തു അവനെയത് മുഴുവനും പറയാൻ വിട്ടില്ല. ആ വാ പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ച കൈകളിൽ അവനൊരു കടി കൊടുത്തു.. കാർത്തു അവന്റെ കഴുത്തിൽ ചുറ്റി പിടിച്ചു കൊണ്ടങ്ങനെ രസിച്ചു കിടന്നു.. ക്ഷീണിക്കുമ്പോ പറഞ്ഞോ.. ഞാൻ നടന്നോളാ.. " ഓഓഓ.. പറഞ്ഞേക്കാമേ .. " അവനൊരു താളത്തിൽ നീട്ടി പറഞ്ഞു കൊണ്ടവളെ ഒന്ന് കൂടി അടക്കി പിടിച്ചു. "നിന്റെ വീട്ടിൽ നിനക്ക് തിന്നാനൊന്നും തരാറില്ലേ.. ആകെ മൊത്തത്തിൽ തൂക്കിയാ കൊച്ചു പിള്ളേരുടെ അത്രേം ഒള്ളോല്ലോ നീ.." കാശി കളിയോടെ പറഞ്ഞപ്പോൾ കാർത്തു അവനെ നോക്കി മുഖം വീർപ്പിച്ചു. "എന്റച്ഛനും അമ്മേം എന്നെ പൊന്ന് പോലാ നോക്കിയിരുന്നേ.. പിന്നെ ഞാൻ ക്ഷീണിച്ചു പോയെങ്കിൽ അതിന് കാരണം കാശ്യേട്ടൻ തന്നാ.." അവളൊരു ചൊടിയോടെ പറഞ്ഞു കൊണ്ടവനെ നോക്കി. "പിന്നെ.. രണ്ടൂസം കൊണ്ടങ് ക്ഷീണിച്ച് പോവല്ലേ.. അങ്ങനെ ആണെങ്കിൽ അതേ ക്ഷീണം എനിക്കും കാണണ്ടേ.. ഞാനല്ലേ കൂടുതൽ..." അയ്യേ.. അതല്ല ഞാൻ ഉദ്ദേശിച്ചത്.. കാർത്തു വീണ്ടും അവന്റെ വാ പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചു. കാശി തല കുടഞ്ഞു കൊണ്ടാ കൈകൾ മാറ്റി. "പിന്നെന്തുവാ നീ ഉദ്ദേശിച്ചത്.. അത് പറ.." "നിങ്ങളെ ഓർത്തു ഉരുകി ഉരുകി ഞാനിങ്ങനെ ആയി പോയെന്നാ ഞാൻ ഉദ്ദേശിച്ചത്.." "ശോ.. അതാണോ..ഞാൻ കരുതി.. അവനവളെ നോക്കി മുഖം ചുളിച്ചു.. ആഹ്.. നിങ്ങള് കരുതും.. വന്നു വന്നിപ്പോ കാശ്യേട്ടൻ വല്ലാണ്ട് വഷളായി പോയി.. കാർത്തു ചിരി അടക്കി കൊണ്ടവനെ നോക്കി. "ആടീ.. നീ തന്നെ ഇത് പറയണം.. നന്നായി ജീവിച്ചു പോയ എന്നെ വളച്ചൊടിച്ചു കുപ്പിയിലാക്കി പിന്നെ നിന്റെ കെട്ട്യോൻ വരെയുമാക്കി.. എന്നിട്ടിപ്പോ കാശ്യേട്ടൻ വഷളായി പോയെന്ന്.. ഒരൊറ്റ ഏറു വെച്ചു തരും.." പറയുന്നതിനൊപ്പം തന്നെ അവനെറിയുന്ന പോലെ കൈ ഒന്നയച്ചതും കാർത്തു അവനെ ഇറുകെ പറ്റി പിടിച്ചു കൊണ്ടാ നെഞ്ചിലേക്ക് കൂടുതൽ ചേർന്നു. "അപ്പൊ ഞാൻ പ്രലോഭിപ്പിച്ചത് കൊണ്ടാണോ.. നിങ്ങൾക്കെന്നെ ഒട്ടും ഇഷ്ടമായിരുന്നില്ലേ.." അവളൊരു പരിഭവത്തോടെ അവനെ നോക്കി. "ശെടാ.. അത് നിനക്കിനിയും മനസ്സിലായില്ലേ പെണ്ണേ.. രണ്ടു ദിവസം കാശി നാഥൻ പൂർണ്ണമായും നിന്റേതായിരുന്നില്ലേ.. നിന്റെ കൂടെ ആയിരുന്നില്ലേ..എന്നിട്ടും നിന്റെയീ സംശയങ്ങൾ ഇനിയും മാറിയില്ലെങ്കിൽ..." ഇല്ലെങ്കിൽ.. അതങ്ങനെ തന്നെ ഇരുന്നോട്ടെ. കേട്ടോ.. അവനൊരു ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. "അപ്പൊ ഞാൻ സംശയരോഗി ആയിക്കോട്ടെ ന്ന്.." "എനിക്കൊരു നിർബന്ധവുമില്ല..പക്ഷെ ഒന്നുറപ്പാണ്.. ഇനിയെത് രോഗം വന്നാലും കാശിനാഥന്റെ നെഞ്ചിലിങ്ങനെ പറ്റി പിടിച്ചു കൊണ്ട്.. അതല്ലാതെ വേറൊരു ഓപ്‌ഷൻ നിനക്കിനിയില്ല.. കാരണം നിനക്ക് വേണ്ടി.. നീ നന്നായിരിക്കാൻ വേണ്ടി വഴി മാറി നടന്നവനാ ഞാൻ.. ആ എന്നെയാണ് നീയീ ചുമട്ടു ജോലി ചെയ്യിപ്പിക്കുന്നത്. അതിനുള്ള ശിക്ഷയാണെന്ന് കൂട്ടിക്കോ.." ആ..ചുരുക്കി പറഞ്ഞാ.. വഴിയേ പോണ വയ്യാ വേലിയാണ് ഞാൻ കഴുത്തിൽ എടുത്തു ചുറ്റിയത് എന്നർദ്ധം.. " നെടുവീർപ്പോടെ അവളത് പറയുമ്പോൾ അവൻ തലയാട്ടി ചിരിക്കുന്നുണ്ട്.. "ഇനി മതി.. താഴെ നിർത്തിക്കേ.. കാശ്യേട്ടൻ ക്ഷീണീച്ചു.." കാർത്തു പറഞ്ഞു. ഇല്ലെടി.. കാശ്യേട്ടൻ അത്ര പെട്ടന്നൊന്നും ക്ഷീണിച്ച് പോകില്ലെന്ന് നിനക്കറിയില്ലേ.. "വാ തുറന്ന ഇപ്പൊ വൃത്തികേട് മാത്രമേ പറയൂ.. അവളവന്റെ തലക്കൊരു കൊട്ട് കൊടുത്തു. "ഞാനല്ലേ ഡീ.. നിന്നോടല്ലേ.." അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ടവൻ അവളെ താഴെ നിർത്തി.. "നിങ്ങളീ സ്നേഹമൊക്കെ എവിടെ കൊണ്ട് പോയി ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചിരിക്കയായിരുന്നു മനുഷ്യ..." മുണ്ടോന്ന് മുറുക്കി എടുക്കുന്നവനെ നോക്കി അവൾ കണ്ണുരുട്ടി. "അതൊരു സീക്രട്ട് ഏരിയായിരുന്നു.. എനിക്ക് മാത്രമേ അതറിയൂ.." വീണ്ടും മുന്നോട്ട് നടന്നു കൊണ്ടാണവനത് പറഞ്ഞത്. ചുമ്മാതാണോ ഞാനത്ര തിരഞ്ഞു നടന്നിട്ടും ആ ഇഷ്ടം കണ്ടു കിട്ടാഞ്ഞത്.. " അവന്റെ കയ്യിൽ ചുറ്റി പിടിച്ചു കൊണ്ടാ തോളിലേക്ക് ചാഞ്ഞു കൊണ്ടാണവൾ പറഞ്ഞതും. നട്ടുച്ച നേരത്തും പൊതിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന വശ്യത നിറഞ്ഞ ആ കുളിരപ്പോൾ അവരുടെയും ഉള്ളു തണുപ്പിച്ചു. "അന്നത്തെയാ നമ്മൾക്കായിരുന്നു ഭംഗി.." കാർത്തു പതിയെ പറഞ്ഞു കൊണ്ടവന്റെ നേരെ നോക്കി. "മടുത്തോ നിനക്ക്..." അവനലിവോടെ അവളെ ചുറ്റി പിടിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. "ഏയ്.. അങ്ങനല്ല ഞാൻ പറഞ്ഞത്.. നിങ്ങളുടെ കൂടെയുള്ള നിമിഷങ്ങൾ എനിക്ക് മടുക്കുമോ.. എന്റെ മരണത്തോളം വിലയുണ്ടത്തിന്.. ഞാനെത്ര കൊതിച്ച..പിന്നങ്ങനെ പറഞ്ഞത്...അന്നൊക്കെ കാശ്യേട്ടന് എന്നെ ഇഷ്ടമല്ലല്ലോ എന്നുള്ള സങ്കടം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ഇന്നിപ്പോ കാശ്യേട്ടൻ എന്നെ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതിലും എത്രയോ അധികം സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ട്.. പരിഗണിക്കുണ്ട്.. എനിക്ക് വേണ്ടതെല്ലാം നൽകുന്നുണ്ട്.. പക്ഷെ.." അത് വരെയുമുള്ള തിളക്കമില്ലാതെ അവളാ പറഞ്ഞു തീർത്ത വാക്കുകളുടെ പൊരുൾ.. അവനറിയാം അതെന്തെന്ന്. പക്ഷെ അതിനെ കുറിച്ചൊന്നും കാശി മിണ്ടിയില്ല. "അങ്ങനൊരു കാലമൊക്കെ ഇനിയുണ്ടാവോ..?" കാർത്തു വീണ്ടും അവനെ നോക്കി. "എങ്ങനെ.. അവനൊരു ചിരിയോടെ തിരിച്ചു ചോദിച്ചു. "കുഞ്ഞാറ്റ ബസ്സും അതിന്റെ ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിൽ കാശ്യേട്ടനും പിന്നെ ശിവേട്ടനും.. വഴക്ക് കൂടാൻ ഞാനും.. ആ സീറ്റിൽ കാക്കി ഷർട്ടൊക്കെ ഇട്ട് നിങ്ങളിരികുമ്പോ ഒരു പ്രതേക ഭംഗിയ.. കണ്ണെടുക്കാൻ തോന്നില്ല..ഞാൻ എത്രയോ പ്രാവശ്യം മതി മറന്നു നോക്കി നിന്നിട്ടുണ്ട്.." കാർത്തുവിന്റെ മുഖത്തൊരു ചിരിയുണ്ടത് പറഞ്ഞു നിർത്തുമ്പോൾ.. പതിയെ അത് അവനിലേക്കും പടർന്നു പിടിച്ചു. "ഉണ്ടാവൂടി.. ഇതിപ്പോ നമ്മള് ഹണിമൂൺ ട്രിപ്പ്‌ ആയല്ലേ ഒള്ളു.. ജീവിതം ഇനിയുമാങ്ങോട്ട് നീണ്ടു നിവർന്നു കിടപ്പില്ലേ നമ്മുക്ക് മുന്നിൽ..ഇവിടുന്ന് ഇറങ്ങിയാലും ജീവിക്കണ്ടേ.. പണ്ടത്തെ പോലെ ആണോ ഇപ്പൊ.. അന്ന് കാശി നാഥൻ ഒറ്റക്കല്ലേ.. ഉണ്ടില്ലേലും ഉറങ്ങിയിലേലും ആരും അറിയാൻ പോണില്ല.. ഇനിയങ്ങോട്ട് അങ്ങനാണോ.. അവനൊരു പെണ്ണില്ലേ.. അവളെ പൊന്ന് പോലെ നോക്കണ്ടെ... രാജകുമാരിയെ പോലെ ജീവിച്ചിടത് നിന്നും എന്നെ മാത്രം സ്നേഹിച്ചു കൊണ്ട് കൂടെ പോന്ന ആ പെണ്ണിനെ അത്രത്തോളം ആവിലെലും അവൾക്ക് സങ്കടമാവാത്ത പോലെ എനിക്ക് നോക്കണ്ടേ.. അപ്പൊ പിന്നെ ജോലിക്ക് പോവാതെ പറ്റില്ലല്ലോ. എനികും നിനക്കുമേറെ ഇഷ്ടമുള്ളതും മടുക്കാത്തതുമായ ജോലി ഡ്രൈവിംഗ് തന്നെയാണ്. അത് കൊണ്ട് എന്റെ മോള് കാശ്യേട്ടനെ ഇനിയും അങ്ങനെ തന്നെ കാണും.. കേട്ടോ.." അടക്കാൻ കഴിയാത്ത സ്നേഹത്തോടെ... വാത്സല്യത്തോടെ ആ പറയുന്നതിനൊപ്പം അവൻ വീണ്ടുമവനെ എടുത്തു പൊക്കി നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് കഴിഞ്ഞിരുന്നു.. തുടരും.. പ്രണയം ചോദിച്ചവർക്കായി.. പ്രണയം മാത്രം നിറഞ്ഞ പാർട്ട്.. സന്തോഷമായില്ലേ അരുണേട്ടാ. പക്ഷെ.. കാർത്തു പറഞ്ഞ പോലെ ഈ ചെക്കനിപ്പോ വല്ലാണ്ട് വഷളായി പോയിരിക്കുന്നു.. നിങ്ങൾക്ക് തോന്നിയോ അത്.. ചെക്കനൊരു മൂക്ക് കയർ അത്യാവശ്യമായെന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടോ.. ന്തൊക്കെ ആയാലും ഈ കഥ ഇത്രേം പാർട്ട് എഴുതിയതിൽ ഇതാണ് എനിക്കേറ്റവും ഇഷ്ടമായത്.. പ്രണയതിന്റെ ഒരു പവറെയ് 😎 റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോണേ. സ്നേഹത്തോടെ.. Jif #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

12 साल विश्वास के, विकास के, जनकल्याण के #12 साल विश्वास के, विकास के, जनकल्याण के

#📙 നോവൽ - - നീലാംബരം..... 🔻 ഭാഗം _24 ✍️ രചന -Aysha akbar അഭി ബാഗല്ലാം പാക്ക് ചെയ്ത് പോകാൻ തയ്യാറായി..... ഇനി വൈശാലി യെ കൂട്ടി കൊണ്ട് വരണമെന്നത് മാത്രമാണ് കടമ്പ...... ആരും കാണാതെ അവിടെ നിന്ന് എങ്ങനെയെങ്കിലും പുറത്ത് കടക്കണം...... ഓർക്കുമ്പോൾ ചെറിയൊരു ഭയമുണ്ടെങ്കിൽ കൂടി വൈശാലി കൂടെ വരുന്നു എന്ന സന്തോഷത്തിൽ കവിഞ്ഞൊരു ഭയത്തിനും സ്ഥാനമുണ്ടായിരുന്നില്ല.... അവൻ തന്നെ ഒന്നോർത്തു നോക്കി.... എന്തിനു വേണ്ടി വന്നതാണ് താനിവിടെ.... ഓർക്കുമ്പോൾ അവന്റെ ചുണ്ടിലൊരു ചിരി വിരിഞ്ഞു.... ഇരുട്ടിനേയും കാത്ത് അവനൊരു ധൃതിയോടെ അങ്ങനെയിരുന്നു.... മുറിയിലെ ജന വാതിൽ അവനൊന്നു തുറന്നിട്ടു.... ഒരു മഴക്കുള്ള കോളെന്ന പോൽ ആകാശം ഇരുണ്ടു കൂടി..... ഭയപ്പെടുത്തും വിധം കാർ മേഘങ്ങൾ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും ഓടി പ്പാഞ്ഞു..... ദൂരെയെവിടെയോ മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടെന്ന വണ്ണം ഒരു കുളിർ കാറ്റ് അവനിലേക്കൊഴുകി വന്നു...... അൽപ സമയത്തിനകം ആകെ ക്കൂടി മഴ തകർത്തു പെയ്തു തുടങ്ങി..... ഭ്രാന്തമായി ആ മഴ ഭൂമിയിലേക്ക് പതിക്കുമ്പോൾ എന്തോ ഒരു പ്രയാസം അഭിയെ പൊതിഞ്ഞിരുന്നു..... സാധാരണ മഴ തരാറുള്ള ആ സുഖമുള്ള അനുഭൂതി ഇന്നില്ല....... സമയം രാത്രി യായതും മഴ നിലച്ചിട്ടില്ലെങ്കിൽ കൂടി അവൻ ജോയിയെ വിളിച്ചു...... സാറേ അങ്ങോട്ടൊന്നും പോകാൻ പറ്റില്ല.... മഴയല്ലേ.....വെള്ളം കയറിയിട്ടുണ്ടാവും...... ജോയി അത് പറഞ്ഞതും എന്തോ ഒരു നിരാശ അവനെ വന്ന് മൂടി..... ജനലിലൂടെ... മഴ തുള്ളികൾ കടന്ന് താൻ വരുന്നതും നോക്കി നീല സാരിയുടുത്തവൾ കാത്തിരിക്കുന്നത് അവൻ കൺ കോണിൽ കണ്ടു...... എന്തോ നെഞ്ചിനു വല്ലാത്തൊരു ഭാരം..... സാരമില്ല.... ഇന്നൊരു ദിവസമല്ലേ...... നാളെ മഴയോതുങ്ങി അവളെ കൂട്ടാം എന്ന് തന്നേ കണക്ക് കൂട്ടിയവൻ കാത്തിരുന്നു...... പിറ്റേന്ന് നിലക്കാത്ത ആ മഴ വല്ലാതെ യുണ്ടായിരുന്നില്ല..... അതവനിൽ ഒരു ആശ്വാസം നൽകി.... ജോയി.... അടുത്ത മഴ വരും മുന്പേ അങ്ങോട്ട് പോകാം നമുക്ക്...... അഭി ധൃതി പ്പെട്ടത് പറയുമ്പോൾ ജോയി യവനെ തന്നേ നോക്കി നിന്നു..... സാറേ.... മഴ പെയ്താൽ പുഴയിലെ വെള്ളം കയറും..... പിന്നേ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും ആർക്കും കടക്കാൻ കഴിയില്ല..... റോഡിലൊക്കെ വെള്ളമായിരിക്കും..... ഇനി ഇവിടെ മഴ നിന്നാലും അപ്പുറമുള്ള ആ മലയിൽ നിന്നും വെള്ളം ഒഴുകിയിറങ്ങി കൊണ്ടിരിക്കും.. എവിടെ മഴ പെയ്താലും പുഴയിലെ വെള്ളം കയറും...... അത് കൊണ്ട് കുറച്ചു ദിവസത്തേക്ക് ഇനിയങ്ങോട്ട് പോക്ക് വരവ് നടക്കില്ല.. ആ സ്ഥലം അങ്ങനെയാണ്....... ജോയി നേരിട്ട് വന്നത് അത് തീർത്തു പറയാൻ തന്നെയായിരുന്നു..... ഒരു നിമിഷം അഭിയുടെ ഹൃദയത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു നോവ് പൊടിഞ്ഞു..... അല്ലെങ്കിലും പ്രതീക്ഷകൾ തച്ചുടച്ചുള്ള നോവിനു ഭാരം കൂടുമല്ലോ.... ഇനിയും അവളെ കാണാൻ കാത്തിരിക്കണമെന്ന ചിന്തയിൽ അവനു സ്വയം ദേഷ്യം തോന്നുന്നുണ്ടായിരുന്നു.... ഓരോ നിമിഷവും അവനേറെ പ്രയാസപ്പെട്ടു തന്നെ തള്ളി നീക്കി.... അവളെ കൊണ്ട് താൻ ഇവിടം വിട്ട് പോകുന്ന നിമിഷങ്ങൾ ഓർത്തു അവനങ്ങനെ കിടന്നു..... നാലഞ്ചു ദിവസം വേണ്ടി വന്നു പുഴയിലെ വെള്ളം ഇറങ്ങാൻ...... സാറേ.... ഇന്ന് നമുക്ക് പോകാം കെട്ടോ..... ജോയി വിളിച്ചു പറഞ്ഞതും അഭിയുടെ ഹൃദയം ആനന്ദം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു......... അവളോട് ചേർന്നു നിൽക്കാനെന്ന വണ്ണം അവനും ഒരു നീല ഷർട്ടെടുത്തിട്ടു...... ഭംഗിയിൽ ഒരുങ്ങിയെന്ന് അവൻ തന്നേ ഉറപ്പ് വരുത്തി ....... കുറെ ദിവസം കഴിഞ്ഞ് കാണുന്നതിന്റെ ഒരു സന്തോഷം കൂടി അവനിലുണ്ടായിരുന്നു..... തിരിച്ചു വരുമ്പോൾ കൂടെ അവളുണ്ടാകുമെന്ന ആനന്ദത്തിൽ അവൻ റോഡെല്ലാം വ്യക്തമായി കണ്ടു... ഇന്ന് കഴിഞ്ഞാൽ ഇനി താനിവിടം കാണില്ലല്ലോ.... അവൻ നേരെ ചെന്നിറങ്ങിയതും പതിവ് ശാന്തതക്ക് വിപരീത മെന്ന വണ്ണം കുറച്ചു സ്ത്രീകൾ പുറത്ത് തന്നേ നിൽക്കുന്നുണ്ട്.... അതിൽ വൈശാലി യുണ്ടോയെന്ന് അവനൊന്ന് തിരഞ്ഞു..... എന്നാൽ തന്നേ കണ്ട പാടേ അതിലൊരു സ്ത്രീയുടെ മുഖം മാറുന്നതും കണ്ണുകൾ നിറയുന്നതും അവൻ കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു ... അതേയ്..... അത് തന്റെ തോന്നലാണെന്ന് കരുതി അവൻ കത്തേക്ക് കയറാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് ആ വിളി അവനെ പിടിച്ചു നിർത്തിയത്... അവൻ പിറകിലേക്കൊന്ന് തിരിഞ്ഞു..... എന്തിനാ വന്നത്..... ഉയരം കുറഞ്ഞ വെളുത്ത അല്പം പ്രായമുള്ള ആ സ്ത്രീ അവനെ നോക്കിയത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവനൊന്നു ഞെട്ടി..... എനിക്ക് വൈശാലി യെ യാണ്‌ വേണ്ടത്..... വൈശാലി...അകത്തല്ല...... പുറത്താണ്...... അവൻ അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ധൃതിയിൽ അവരിൽ നിന്ന് അകത്തേക്ക് നടക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് അവർ വീണ്ടുമത് പറഞ്ഞത്..... എവിടെ.... അവൻ ചോദ്യ ഭാവത്തോടെ അവരെ നോക്കി.... ദേ.... അവിടെ........ അവർ ആ സ്ത്രീകൾ കൂടി നിൽക്കുന്ന അപ്പൂറത്തെ തൊടിയിലേക്ക് ചൂണ്ടി യത് പറയുമ്പോൾ അവൻ മനസ്സിലായില്ലെന്ന വണ്ണം അവരെ നോക്കി..... ആ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പുന്നുണ്ട്... ആ നിൽക്കുന്ന സ്ത്രീ ജനങ്ങളിൽ എവിടെയെങ്കിലും തന്റെ വൈശാലി ഉണ്ടോയെന്നവൻ തിരഞ്ഞെങ്കിൽ കൂടി നിരാശയയിരുന്നു ഫലം.... എങ്കിലും അവിടെ നിൽക്കുന്ന ഓരോരുത്തരിലും നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന കണ്ണ് നീർ അവൻ വ്യക്തമായി കണ്ടിരുന്നു.... മുമ്പിൽ നിൽക്കുന്ന സ്ത്രീയും വിങ്ങി പ്പോട്ടുകയാണ്.... അവനെന്തെന്ന് മനസ്സിലായില്ല ഒരു നിമിഷം.... വൈശാ...ലി...എവിടെ.... മനസ്സ് ഊഹിച്ചെടുക്കുന്നതൊന്നും സത്യമാകരുതേയെന്ന വണ്ണം അവനത് ചോദിക്കുമ്പോൾ ആ ശബ്ദം വല്ലാതെ ഇടറുന്നുണ്ടായിരുന്നു..... പോയി...... അവള് പോയി....... അവരത് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് പൊട്ടി ക്കരയുമ്പോൾ അവനൊരു ഞെട്ടലോടെ അവരെ നോക്കി.... അവന് ശരീരമാകെ തളർന്നു പോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു..... രോഗിയായിരുന്നു അവള്..... ആയുസ്സെണ്ണി തീർക്കുകയായിരുന്നു... വേഗം തീർന്ന് പോകുന്ന ആയുസ്സിനെ നീട്ടി കിട്ടാൻ അവളാഗ്രഹിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അത് നിനക്ക് വേണ്ടിയായിരുന്നു...... അവരതും കൂടി പറഞ്ഞു സാരി തലപ്പ് കൊണ്ട് മുഖം പൊത്തുമ്പോൾ അവനവരെ നോക്കി.... ജമീലക്ക എനിക്ക്.... എനിക്ക് വൈശാലി യെ കാണണം...... അവനത് പറഞ്ഞതും ഒരു നിമിഷം അവരൊന്നു ഞെട്ടി..... .ഇത്ര ധൈര്യത്തോടെ അവൻ തന്നേ ജമീലക്ക യെന്ന് വിളിക്കണമെങ്കിൽ അവൻ തന്നേ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരിക്കണം.... അത്ര മേൽ അവൾ തന്നേ കുറിച് അവനോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവണം .... തന്നേ കുറിച്ചെന്നെല്ല ഈ വീട്ടിലെ ഓരോ പുൽ തകിടിനെ കുറിച് പോലും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവണം .... അവളുടെ ഭാരം അവളുടെ സ്വന്തമായിരുന്നില്ല....അത് മറ്റുള്ളവരെ ഓർത്തായിരുന്നു.... അതിനേക്കാൾ ഇനി ഇങ്ങോട്ട് വരാൻ പോകുന്ന നിസ്സഹായരായ പെൺ കുട്ടികളെ കുറിച്ചോർത്തായിരുന്നു.... ജമീലക്ക അപ്പുറത്തെ പുകയിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടുമ്പോൾ വിറക്കുന്ന കാലുകളോടെ അവനങ്ങോട്ട് നടന്നു...... നെഞ്ചിലെ ഭാരം തന്നേ വീഴ്ത്തി കളയുമോയെന് അവനു ഭയം തോന്നി .... ആകെ ക്കൂടി കണ്ണുകളിൽ ഇരുട്ട് കയറുന്നുണ്ട്..... കണ്ണു നീർ ഒഴുകിയിട്ടില്ല...... പകരം ശരീരം ഊർന്ന് പോകുകയാണ്.... നെഞ്ചിൻ കൂടി പിളരുകയാണ്..... വിറക്കുന്ന ചുണ്ടുകളോടെ അവൻ ആ സ്ഥലത്തേക്കൊന്ന് നോക്കി...... അവളുടേതെന്ന് പറയാൻ അവിടെയൊന്നും ബാക്കിയില്ലെങ്കിൽ കൂടി നീലാംബര പൂക്കളുടെ മണം അവിടമാകെ നിറഞ്ഞു...... അവനെ തട്ടി തലോടി ഒരു കുളിർ കാറ്റങ്ങനെ പതുങ്ങി നിന്നു........ എണ്ണ മയമുള്ള ആ മുഖവും ഭാരം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളും തനിക്കായി മാത്രം വിടരുന്ന നുണക്കുഴിയുമെല്ലം അവന്റെ നെഞ്ചിൽ തെളിഞ്ഞു നിന്നു...... വൈശാലീ...... ഉയർന്നു വന്ന തേങ്ങൽ തൊണ്ടക്കുഴിയിൽ തടഞ്ഞു നിൽക്കുമ്പോൾ താൻ മരിച്ചു പോകുമോയെന്ന് തോന്നിയത് കൊണ്ട് തന്നേ അവനുറക്കെ ആർത്തു കരഞ്ഞു.... അവന്റെ കരച്ചിലിന്റെ പ്രതി ധ്വനി ആ മലകളിൽ തട്ടി പുഴകൾക്കിടയിൽ കനത്തു നിന്നിരുന്നു...... 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 സർ...... സ്ഥലമെത്തി...... ഡ്രൈവർ തട്ടി വിളിച്ചപ്പോഴാണ് അഭി ഉറക്കത്തിൽ നിന്നെന്ന പോൽ ഞെട്ടിയുണർന്നത്..... അപ്പോഴും അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പുള്ള അതേ നനവ് ബാക്കിയായിരുന്നു...... അവൻ കർച്ചീഫ് കൊണ്ട് കണ്ണുകളൊന്ന് അമർത്തി തുടച്ചു..... ഡിസ്ട്രിക്റ്റ് കളക്ടർ എന്ന ബോർഡു ള്ള കാർ ആ മുറ്റത്തേക്ക് വന്ന് നിന്നത് കണ്ടതും എല്ലാവരും കൂടി അങ്ങോട്ടോടി വന്നിരുന്നു..... കളക്ടർ സാർ വന്നു....... ആരുടെയോ സന്തോഷം നിറഞ്ഞ ശബ്ദം ആ വായുവിൽ ഉയർന്നതും അഭി ഡോർ തുറന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങിയിരുന്നു........ (തുടരും ) വായനക്കാരുടെ പ്രത്യേക ശ്രദ്ധക്ക്...... നിങ്ങൾ അന്ന്വേഷിക്കുന്ന aysha അക്ബറെന്ന വ്യക്തി താത്കാലികമായി നാട് വിട്ടിരിക്കുന്നു...... കൊട്ടെഷൻ അയച്ചിട്ട് കാര്യമില്ലെന്ന് ഇതിനാൽ അറിയിക്കുന്നു.... 🫣 Aysha Akbar #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ