📙 നോവൽ

#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട് _92 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ 💥 "നിന്റെ കൂടെ നിഴൽ പോലെ നടന്നവൻ തന്നെ ഇത് പോലൊരു പണി തരുമെന്ന് നീ ഓർത്തില്ല.. അല്ലേലും സ്വന്തം നിഴലിനെ പോലും വിശ്വസിച്ചു കൊണ്ട് നടക്കാൻ പറ്റാത്ത കാലമല്ലേ അശോക. നീ ശ്രദ്ധിക്കണമായിരുന്നു.. " രക്തം പടർന്ന വെറും നിലത്ത് അവശതയോടെ കിടക്കുമ്പോൾ അകലെ എവിടെ നിന്നോ എന്നത് പോലെയാണ് അശോകൻ ആ ശബ്ദം കേൾക്കുന്നത്. മുഖം തിരിച്ചൊന്നു നോക്കാൻ പോലും അയാൾക്ക് കഴിയുന്നില്ല. ശ്വാസമെടുക്കുമ്പോൾ പോലും വല്ലാത്ത വേദന.. ശരീരം മൊത്തം.. "നീയല്ല ലക്ഷ്യം.. നിന്റെ മകളും അവൾക്കൊപ്പം കിട്ടുന്ന കോടികളും. കൂടെ നടന്നു കൊണ്ട് നിന്നെ എന്നോ സ്കെച് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങിയ ആ ശത്രുവിനെ.. ഇത്രയും ബുദ്ധിയും വിവേകമുള്ള നീയെന്താ അശോക അറിയാതെ പോയത്. അത് കൊണ്ടല്ലേയിപ്പോ.. നിനക്കിത് പോലൊരു ഗതി വന്നത്.. ജീവനോടെ നിന്നെ വേണമെന്നില്ല എന്നാണ് ഞങ്ങൾക്ക് കിട്ടിയ നിർദേശം.. അത്രയും പകയൊക്കെ തോന്നാൻ മാത്രം കൂടെ ഉള്ള ശത്രു വളർന്നിട്ടും നീ അറിഞ്ഞില്ലേന്ന് പറയുമ്പോ.. താനെന്തൊരു തോൽവിയാണ് അശോകാ..താനൊക്കെ മരിക്കുന്നത് തന്നെയാ നല്ലത്. " തനിക്കു പിറകിൽ നിൽക്കുന്ന ആ ആള് വിളിച്ചു പറയുന്ന ഓരോ വാക്കും.. മരണം പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന ആ സമയത്തും അശോകന്റെ മുഖം വല്ലാതെ മുറുകി.. മുഷ്ടികൾ ചുരുട്ടി പിടിക്കേ..അയാളിലെ മുറിവുകളിൽ നിന്നും രക്തം കുതിച്ചോഴുകി. കണ്ണുകൾക്ക് മങ്ങൽ.. തല പൊക്കാൻ പോലും വയ്യാത്ത ക്ഷീണം.. തന്റെ മരണം തന്നെ അയാൾ ഉറപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞു. അത്രക്കുണ്ട് ശരീരത്തിലെ പരിക്ക്. പക്ഷെ അതിനേക്കാൾ ദയനീയമായി അയാളുടെ ഹൃദയം തകർക്കപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഇനിയൊരു മടങ്ങി വരവിനു പോലും സാധ്യമല്ലാത്ത വിധം അതയാളെ ഒന്നാകെ പിടിച്ചടക്കി കഴിഞിട്ടുണ്ട്.. ചെയ്ത് കൂട്ടിയ പലതും അയാൾക്ക് ഒരു തിര ശീലയിലെന്ന പോലെ കാണാൻ കഴിഞ്ഞു. അതിൽ പലതും അനീതി തന്നെയായിരുന്നു. തനിക്കു മുന്നിൽ തടസ്സങ്ങൾ ഒന്നും പാടില്ലെന്നുള്ള വാശി.. അങ്ങനെ തകർക്കപ്പെട്ട എത്രയോ കുടുംബങ്ങൾ.. ആളുകൾ.. ഇന്നിപ്പോ ആ കിടപ്പിൽ അയാൾക്കറിയാൻ കഴിയുന്നുണ്ട് ഒരു മനുഷ്യന്റെ നിസ്സഹായത.. വേദന.. എന്നിട്ടും തീരാതൊരു ധാർഷ്ഢ്യം അയാളിൽ അപ്പോഴും ബാക്കിയുണ്ട്. "കൂടെ നിഴൽ പോലെ നടന്നവൻ.. തന്നെ കൊന്ന് കളയണമെന്ന് ചിന്തിക്കാൻ മാത്രം വളർന്നു കഴിഞ്ഞിട്ടും അത് അറിയാത്ത തോൽവി തന്നെ ആയി പോയല്ലോ അശോകൻ. പല്ല് കടിച്ചു കൊണ്ടത് ഓർക്കുമ്പോഴും ആ മനസ്സിൽ കാശിയുടെ മുഖമായിരുന്നു. തന്റെ മകളിലൂടെ തന്നെ നശിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് അശോകൻ ഉണ്ടാക്കിയ സ്വത്തും പേരും പെരുമായും ചുളുവിൽ സ്വന്തമാക്കാൻ ശ്രമിച്ച കാശി നാഥൻ.... അശോകൻ വെറുപ്പോടെ അവനെ ഓർത്തു.. 💥💥 ദൈവം കഴിഞ്ഞാ പിന്നെ.. ഏറ്റവും മനക്കരുത്തു വേണ്ടത് ഒരു ഡോക്ടർക്കാ.. കാർത്തൂ.കാരണം.. ദൈവത്തെ പോലെ തന്നെ ഒരു ജീവൻ കാക്കാൻ ഒരു ഡോക്ടർക്ക് കഴിയും.." കാശി ഉറപ്പോടെ... പറഞ്ഞു കൊടുക്കുമ്പോൾ കാർത്തു ദയനീയമായി അവനെ നോക്കി. "പക്ഷെ നീയിങ്ങനെ ഇത്രയും ചെറിയ പ്രശ്നങ്ങൾക്കൊക്കെ ഈ വിധം ഒടിഞ്ഞു തൂങ്ങിയ എങ്ങനെ ശരിയാവും ന്റെ പെണ്ണേ..എങ്ങനെ മുന്നോട്ട് പോകും " അവനൊരു ചിരിയോടെ തന്നെ അവളോട് ചോദിച്ചു. നാട്ടിലേക്ക് തിരികെ എത്തിയിരിക്കുന്നു. അത് വരെയുമുള്ള യാത്രയിൽ ഒരു പോള കണ്ണടച്ചുറങ്ങാൻ കൂടി കഴിയാതെ കാശിയെ മാത്രം നോക്കി കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നവൾ. അങ്ങനെ ഒരുവളോട് അവനൊന്നും പറഞ്ഞു കൊടുക്കാനും തോന്നിയില്ല. അവന്റെ മനസ്സിൽ സങ്കടവും ടെൻഷനും ഉണ്ടെങ്കിൽ കൂടിയും സാഹചര്യങ്ങളോട് ഏറെക്കുറെ പൊരുത്തപ്പെടാൻ കഴിഞ്ഞു. മനസിനെ ബാലപ്പെടുത്താൻ കഴിഞ്ഞു.. കാത്തിരിക്കുന്നത് ഇനി എന്തായാലും അതിൽ നിന്നും ഒളിച്ചോടാതെ നേരിടാൻ തന്നെ ഉറപ്പിച്ചു. അവനെ കൊണ്ടാവും പോലൊക്കെ കാർത്തുവിനെ പറഞ്ഞു ചാർജ് ചെയ്യിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും അത് മാത്രം നടന്നതുമില്ല. ഏറ്റവും അടുത്ത ടൗണിൽ എത്തും മുൻപ് ഒരു റെസ്റ്റോറന്റിൽ കയറിയതാണ്. വേണ്ടന്ന് അവളാവതും പറഞ്ഞിട്ടും കാശി നിർബന്ധിച്ചു കൊണ്ട് പോയി.വീട്ടിലെത്തിയാൽ സ്ഥിതി എന്താവുമെന്ന് അവനൊരു ഊഹമുണ്ട്. "കഴിക്ക്.. സമയം പോണെടി.. ഇടയ്ക്കിടെ അവനോർമിപ്പിച്ചിട്ടും അവൾക്കതിൽ നിന്നും അൽപ്പം പോലും കഴിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ചങ്കിലൊരു വെപ്രാളം താങ്ങി നിൽക്കും പോലാണ്. യാതൊരു മടിയും കൂടാതെ അവളുടെ ഭക്ഷണം തനിക്കരികിലേക്ക് നീക്കി വെച്ചിട്ട് കാശി തന്നെ അത് വാരി നീട്ടുബോൾ കണ്ണ് നിറച്ചു കൊണ്ടവൾ അത് മുഴുവനും കഴിച്ചു തീർത്തു. അത് മുഴുവനും കഴിച്ചു തീരുവോളം അവനൊന്നും പറഞ്ഞതുമില്ല. "പോയി കാറിലിരിക്ക്.. ഞാൻ ബില്ല് കൊടുത്തു വരാം.." കൈ കഴുകി തിരിച്ചു വരുമ്പോൾ അവൻ പറഞ്ഞിട്ടും കാർത്തു വിട്ട് പോകാതെ അവന്റെ കയ്യും ചുറ്റി പിടിച്ചു കൊണ്ടാവിടെ തന്നെ നിന്നു. "ഇനി എന്തേലും വേണോ നിനക്ക്..?" കാശി ചോദിച്ചു. കാർത്തു വേണ്ടന്ന് തലയാട്ടി. രണ്ടു പേരും കൂടി ഒരുമിച്ചാണ് കാറിലേക്ക് കയറിയത്.. "നമ്മളിറങ്ങി പോന്നതിനെക്കാൾ രൂക്ഷമാവും കാര്യങ്ങൾ നമ്മളങ്ങോട്ട് കയറി ചെല്ലുമ്പോൾ.. കാർത്തുവിന്റെ കയ്യെടുത് ഗിയറിയിൽ വെച്ച് അതിനൊപ്പം അവന്റെ കയ്യും ചേർത്ത് കൊണ്ട് കാശി തുടങ്ങി വെച്ചു. വീട്ടിലേക്ക് ഇനിയൊരു പത്തു പതിനഞ്ചു മിനിറ്റ് കൂടിയേ കാണൂ. "കരയരുത് എന്നല്ല.. നിന്റെ കൺട്രോൾ പോകരുത് എന്നാ ഞാൻ പറയുന്നത്..നിന്റെ അച്ഛൻ ചെന്ന് ചാടിയ ചതി.. അത് നമ്മുക്കുള്ളതാ.. കൊണ്ട് പോയതാരായാലും അത് നമ്മുടെ കൂടി ശത്രുവാണ്. പക്ഷേ എന്ത് വന്നാലും.. ഈ ലോകം തന്നെ എതിര് നിന്നാലും നിന്നെ പ്രാണനെ പോലെ കൊണ്ട് നടക്കുന്ന ഈ ഞാൻ നിന്റെ കൂടെയുണ്ടാകും.. അതോർമ വേണം.." ഹൃദയം നിറച്ചുള്ള ആ വാക്തനം.. കാർത്തു അവന്റെ തോളിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. "തുളസി ചേച്ചി... നമ്മൾ കരുതുന്നതിന്റെ എത്രയോ ഇരട്ടി ആള് തകർന്ന് പോയി കാണും.നീ കൂടെ ഇല്ലല്ലോ.ഒറ്റക്കായി പോയത് പോലെ തോന്നി കാണും..നിന്റെ അച്ഛൻ അങ്ങനെ കൊണ്ട് നടന്നതാണെന്ന് നിനക്കും അറിയാല്ലോ.. ല്ലേ.." അവനെന്താണ് പറഞ്ഞു വരുന്നതെന്ന് മനസിലാവാത്തൊരു പകപ്പുണ്ട് കാർത്തുവിന്റ മുഖം നിറയെ. "അമ്മ.... അമ്മ വിളിച്ചു പറയുന്ന വാക്കുകൾ ചിലപ്പോൾ നമ്മളെ നോവിക്കും. വല്ലാതെ വേദനിപ്പിക്കും.പക്ഷെ തിരിച്ചൊന്നും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അമ്മയെ നീ വേദനിപ്പിക്കരുത്. കാരണം അതവരുടെ സങ്കടം കൊണ്ട് വിളിച്ചു പറയുന്നതാ.. നിന്റച്ഛനെ കാണാൻ കഴിയാത്ത വേദനയോടെ വിളിച്ചു പറയണതാ.. അതെല്ലാം ആ സെൻസിലെ എടുക്കാവൂ.. കേട്ടോ." മ്മ്.. അവളൊന്ന് കൂടി അവനിലേക്ക് ചേർന്നിരുന്നു. "അഞ്ചു മിനിറ്റ് കൊണ്ട് നമ്മൾ വീട്ടിലെത്തും. അറിയുന്നതും അറിയാത്തതുമായ ഒരുപാട് പേര് കാണും. ഒളിഞ്ഞും തെളിഞ്ഞും കുറ്റപ്പെടുത്തലും പരിഹാസങ്ങളും ഒക്കെ ഉണ്ടാവും അതിനെയെല്ലാം സ്വീകരിക്കാനുള്ള മനസ്സോടെ വേണം അങ്ങോട്ട്‌ നമ്മൾ ചെല്ലാൻ.. നിന്റെ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും കാണാൻ വന്നതാ നമ്മള്.. ഇതൊരു ചെറിയ പ്രശ്നമാണ്.. ഇതിന്റെ ഈ ഇരുണ്ട മുഖമൂടി ഞാൻ പറിച്ചു കളയും.. അതിന്റെ അവസാനം നമ്മള് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നൊരു വെളിച്ചമുണ്ട്.. അത് കണ്ടു കിട്ടും വരെയും കുറച്ചൊക്കെ വേദന കാണും.. പക്ഷേ എന്ത് വന്നാലും നിനക്കൊപ്പം.. ഞാനുണ്ട്.. കേട്ടോ.." ഏറ്റവും മൃദുവായി അവനത് പറഞ്ഞവസാനിപ്പിച്ച നിമിഷം തന്നെ അവരുടെ കാർ അമ്പലപറമ്പിൽ എന്നെഴുതി തൂക്കിയ വലിയ പഠിപ്പുര കടന്ന് കൊണ്ട് അകത്തേക്ക് കയറിയിരുന്നു.. 💥💥 നീയെങ്ങോട്ടാ ഡീ... " പിന്നിൽ നിന്നും വിഷ്ണുവിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടതും ഗായത്രി ഞെട്ടി കൊണ്ട് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. അവനവിടെ നിൽക്കുന്നത് അവൾ കണ്ടില്ലായിരുന്നു. "ഞാൻ.. ഭവ്യക്ക് മരുന്ന്.." അവനെ എപ്പോ എവിടെ വെച്ച് കണ്ടാലും കയറി വരുന്നൊരു വിക്കൊടെ തന്നെയാണ് ഗായത്രി മറുപടി പറഞ്ഞത്. "നിന്നോട് ഞാൻ മര്യാദക്കല്ലെടി പറഞ്ഞത്.. എന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ കാര്യം നോക്കാൻ എനിക്കറിയാം.അതിന് നിന്റെ സഹായം വേണ്ടന്ന്.. അത് നിനക്ക് മനസ്സിലായില്ലേ.." യാതൊരു ആവിശ്യവുന്നില്ലാതെ അവൻ വെറുതെ ഒച്ചയിട്ടു. ഗായത്രി പിന്നിലേക്ക് മാറി. ആ കൂടെ വന്ന കല്ലു മോള് അവൾക്ക് പിറകിലൊളിച്ചു. ഗായത്രിയോടെന്ന പോലെ കല്ലു മോളോടും ഭവ്യയിപ്പോ കാര്യമായിട്ടാണ് ഇടപെടുന്നത്.. അത് കൊണ്ട് തന്നെ ഗായത്രിക്കൊപ്പം കല്ലു മോൾക്ക് കൂടി മുകളിലേക്ക് വരാനിപ്പോ നല്ല ഉത്സാഹമാണ്. "അവൾക്കൊട്ടും വയ്യ.ഇന്നലെ പിന്നെയും പനി കൂടിയിട്ടുണ്ട്. നേരത്തിനു മരുന്ന് കൊടുത്തില്ലേൽ ...." ഗായത്രിക്ക് പിന്നെയും എന്തൊക്കെയോ പറയണമെന്നുണ്ട്. പക്ഷേ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നവന്റെ നോട്ടവും ഭാവവും കാണുമ്പോൾ അവൾക്കതിനു പറ്റുന്നില്ല. "നീയല്ലേ മരുന്ന് കൊടുത്തു കൊണ്ടവളെ പരിചരിക്കുന്നത്.. പനിയൊക്കെ മാറിയാ പേടിച്ചാ മതി.. എന്തേലും കാര്യം മര്യാദക്ക് ചെയ്യാൻ നിനക്കറിയുമോ.." വിഷ്ണുവിന്റെ ദേഷ്യം എന്തെന്നു പോലും ഗായത്രിക്ക് മനസ്സിലായില്ല. വീണ്ടും അവനെന്തൊക്കെയോ വിളിച്ചു പറയുന്നുണ്ട്. അതിലേറെയും അവളോടുള്ള വെറുപ്പ് തന്നെയാണ്. "മരുന്ന് ഇങ്ങ് തന്നിട്ട് നീ നിന്റെ പാട് നോക്കി പോ.. ഇനി ഇതൊക്കെ ഞാൻ നോക്കി കൊള്ളാം.നീയാവളെ കൊല്ലാനും മടിക്കില്ല.. എത്രയൊക്കെ ആയാലും നിന്നെ ദ്രോഹിച്ച ദേഷ്യമൊന്നും അത്രയും പെട്ടന്ന് നിന്റെ മനസ്സിൽ നിന്നും പോകില്ല.. അത് കൊണ്ട് എനിക്കെന്റെ അനിയത്തിയുടെ ജീവൻ നോക്കണം.." വരാനിരിക്കുന്ന വലിയൊരു വിപത്തിന് തിരി കൊളുത്തി കൊണ്ട്.. ഒരു മുഴം മുന്നോടിയായി കൊണ്ടാണ് അവനാ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞതെന്നോ.. തനിക്കൊരു ഉഗ്രൻ വാരി കുഴി കുഴിച്ചു കൊണ്ടാണ് അവനാ മരുന്ന് വാങ്ങിച്ചു കൊണ്ട് ഭവ്യയുടെ മുറിയിലെക്ക് പോയതെന്നോ അപ്പോഴൊന്നും ഗായത്രി അറിഞ്ഞതുമില്ല.. 💥💥 കാശി പറഞ്ഞത് പോലെ തന്നെ.. വീട്ടിൽ ഒരുപാട് ആളുണ്ടെന്ന് അകത്തേക്ക് കാർ കയറി ചെന്നപ്പോൾ തന്നെ കാർത്തുവിന് മനസ്സിലായി. അവളൊന്ന് വിറച്ചു പോയി. ഇനിയിങ്ങോട്ട് എന്നെങ്കിലും കയറി വരുമ്പോൾ ഈ സിറ്റൗട്ടിൽ കാണുമെന്നു കരുതിയ ആള് മാത്രമില്ല.. "ഇറങ്ങി വാ.." കണ്ണ് നിറച്ചു നോക്കുന്നവൾക്ക് നേരെ അവളിരിക്കുന്ന ഭാഗത്തെ കാറിന്റെ ഡോർ തുറന്നു കൊണ്ട് കാശി കൈ നീട്ടി.. അവളെ ചേർത്തു പിടിച്ചു കൊണ്ട് തന്നെയാണ് അവൻ മുന്നോട്ട് നടന്നതും. കണ്ടു നിൽക്കുന്നവർക്കെല്ലാം ഒരു അമ്പരപ്പ്. എന്ത് പറയണം എന്നറിയാത്തൊരു പകപ്പ്. രണ്ട് പേരും ആരെയും നോക്കാതെ ആദ്യം സിറ്റൗട്ടിലേക്കും പിന്നെ ഹാളിലേക്കും കടന്നു. കാർത്തുവിന്റെ വിറയലു കൂടുമ്പോ കാശി അവളെ കൂടുതൽ മുറുക്കത്തിൽ അടക്കി പിടിക്കും.. അത്രയും ആളുകൾ പുറത്തും അകത്തുമുണ്ടായിട്ടും വല്ലാത്തൊരു കനമുള്ള മൗനമാണ് അവിടെ. ഹാളിലേക്ക് കയറി ചെന്ന അവരെ കണ്ടതും അവിടെ ഉള്ളവർ പൊള്ളിയത് പോലെ ഞെട്ടി എഴുന്നേറ്റ് തുറിച്ചു നോക്കുന്നുണ്ട്. "തുളസി ചേച്ചി എവിടെ.." ശാന്തമായി കാർത്തുവിനെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് തന്നെയാണ് കാശി അത് ചോദിച്ചത്. അവളപ്പോഴും ആരെയും നോക്കാതെ മുഖം കുനിച്ചു നിൽപ്പാണ്. "ഇനിയെന്ത് വേണം നിനക്ക്.. ഏഹ്.." ആദ്യത്തെ പകപ്പും ഞെട്ടലും മാറിയതും ആദ്യം ശബ്ദമുയർത്തിയത് തുളസിയുടെ ആങ്ങളമാർ തന്നെയാണ്. "ആ മനുഷ്യൻ എങ്ങനെ വളർത്തിയതാടി നിന്നെ. എന്നിട്ട് നീ ചെയ്തതോ.. എന്നിട്ടും അവൾ വന്നിരിക്കുന്നു.. നിനക്കെങ്ങനെ ധൈര്യം വന്നെടി ഇത് പോലൊരു ചെറ്റത്തരം ചെയ്തിട്ടും ഇത് പോലെ മുന്നിൽ വന്നു നിവർന്നു നിൽക്കാൻ.." ചെറിയച്ഛന് ഏട്ടനെ കാണുന്നില്ല എന്നതിനേക്കാൾ സങ്കടം അവള് പോയതാണോ എന്ന് പോലും തോന്നി പോകുന്നത് പോലൊരു പ്രകടനം. വീണ്ടും ആരൊക്കെയോ എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നു. അതെല്ലാം കേട്ട് ഒരു ശില പോലെ നിന്ന് കണ്ണീർ വാർക്കുന്നവളെ അവൻ തന്നിലെക്കടക്കി പിടിച്ചു നിന്നു.. "അശോകൻ ഇവിടില്ല എന്നുള്ള ധൈര്യം കൊണ്ട് വന്നതാ നീ.. അല്ലേടി.." പറഞ്ഞിട്ടും തീരാത്ത ദേഷ്യത്തോടെ അവരിൽ ആരോ ഒരാൾ കാർത്തുവിനെ അവനിൽ നിന്നും വലിച്ചു മാറ്റി മുഖം നോക്കി അടിക്കാൻ കൈ നിവർത്തിയതും ഞൊടിയിട കൊണ്ട് കാശിയാ കൈകളിൽ കയറി പിടിച്ചു.. "വാക്കുകൾ കൊണ്ട് പറയ്യ്.. ഞങ്ങള് കേൾക്കും. അതിനുള്ള തെറ്റ് ഞങ്ങൾ ചെയ്തു എന്നത് കൊണ്ട് മാത്രം..അല്ലാതെ എന്റെ മുന്നിലിട്ടെന്റെ പെണ്ണിനെ എങ്ങാനും തൊട്ടാ.." അവളെ വീണ്ടും തന്റെ നെഞ്ചിലൊതുക്കി പല്ല് കടിച്ചു കൊണ്ടവൻ വിരൽ ചൂണ്ടി. ആ ഭാവം കണ്ടിട്ട്.. കണ്ണിലെ രോഷം കണ്ടിട്ട്.. കാർത്തുവിനെ അടിക്കാൻ ഓങ്ങിയവൻ അറിയാതെ തന്നെ പിന്നിലേക്ക് മാറി.. "കാർത്തു അവളുടെ അമ്മയെ കാണാൻ വന്നതാ.. കാണിക്കാമെന്ന് ഞാനവൾക്ക് വാക്കും കൊടുത്തു.. കണ്ടിട്ടേ പോകൂ.." വാക്കുകൾക്കൊപ്പം അവന്റെ നോട്ടം കൂടി ഹാളിൽ കൂടി ആകെയൊന്നു വട്ടം കറങ്ങി. അതോടെ അത് നടക്കില്ലെന്നും ഇവൾക്കിനി ഇവിടെ ആരുമില്ലെന്നും വന്ന വഴി തന്നെ രണ്ടും കൂടി തിരിച്ചു വിട്ടോ ഇല്ലെങ്കിൽ വന്നത് പോലെ പോകില്ല എന്നൊക്കെയുള്ള ഭീക്ഷണിയുടെ സ്വരം.. അതും അത്യാവശ്യം ഉറക്കെ തന്നെ. ഒരു കൈ കൊണ്ട് കാർത്തുവിനെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു.. ഒരു കൈ പോക്കറ്റിലിട്ട് കാശി അതേ നിൽപ്പ് തന്നെയാണ്. കണ്ടിട്ടേ ഞാൻ പോകൂ.. " ആ വാക്കുകൾ അവന്റെ മുഖത്തുള്ള ഭാവം പോലെ തന്നെ കടുത്തു പോയിരിക്കുന്നു. "ഒന്ന് നിർത്തുന്നുണ്ടോ.." വീണ്ടും മുറുകിയ ശബ്ദകോലാഹലങ്ങൾക്കൊപ്പം തന്നെ അതിനേക്കാൾ ഉച്ചത്തിൽ തുളസിയുടെ ശബ്ദം. കാർത്തു ഞെട്ടി കൊണ്ട് മുഖമുയർത്തി നോക്കി.. തുടരും.. ഒരടിയുടെ ശബ്ദമല്ലേ നിങ്ങളിപ്പോ കേട്ടത്.. 🫣 എന്താവും എന്നത് വിട്ട് വരുന്നിടത്തു വെച്ച് കാണാം ന്നുള്ള മൈന്റിലേക്ക് വാ പിള്ളേരെ.. പിന്നെ എല്ലാം രസാണ്.. പുതിയൊരു കഥ.. അതെന്നെ വല്ലാണ്ട് ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്നു.. എപ്പോഴത്തെയും പോലെ.. ജസ്റ്റ്‌ ഒന്ന് എഴുതി തുടങ്ങി.. ഒന്നിട വിട്ട് ഇടാനുള്ള പരുവത്തിൽ ആകുമ്പോ.. ഇട്ട് തുടങ്ങിയാ.. കൂടെ ണ്ടാവുമല്ലോ ല്ലേ... 🥰🥰 സ്നേഹത്തോടെ jif💥 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട് _91 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ 💥 കാശ്യേട്ടാ.. ന്റച്ഛൻ.. " കാർത്തുവൊരു പിടപ്പപ്പോടെ അവനെ പുണർന്നു കൊണ്ട് കരഞ്ഞു പോയിരുന്നത് പറയുമ്പോൾ. അശോകേട്ടൻ മിസ്സിങ്ങാണെന്ന് അവളോട് പറയാതെ വയ്യായിരുന്നു അവന്. അറിയിച്ചു കഴിയും വരെയും ഒരു ശില പോലെ നിന്നവൾ അവനൊന്നു തൊട്ട നിമിഷം പൊട്ടി പിളർന്നു പോയി. ആ നെഞ്ചിൽ മുഖമിട്ടുരുട്ടി കരയുമ്പോൾ അവളോളം തന്നെ ഹൃദയവേദന അവനിലുമുണ്ട്. "കരയല്ലേ..." അവനലിവോടെ ആ മുഖം പിടിച്ചുയർത്തി. തന്റെ കൂടെ വന്നതിൽ പിന്നെ നിറഞ്ഞു കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ആ കണ്ണുകൾ..അതങ്ങനെ നിർത്താതെ പെയ്യുന്നുണ്ടപ്പോൾ മുതൽ. അവനുള്ളം പിടഞ്ഞു..അവളെക്കാൾ ഉച്ചത്തിൽ ഉള്ള് കൊണ്ട് കരഞ്ഞു.. "കരയല്ലേ.." പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിലത് പറയുന്നതിനൊപ്പം തന്നെ അവനാ നെറ്റിയിലൊരുമ്മ കൊടുത്തു. "അച്ഛന്.. അച്ഛനെ ആരാ.. എന്തിനാ കാശ്യേട്ടാ.." അവൾക്ക് സംസാരിക്കാൻ കൂടി വയ്യായിരുന്നു. സ്നേഹമില്ലാത്തത് കൊണ്ടല്ലല്ലോ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും വിട്ട് ഓടി പോന്നത്. അതിനോളം സ്നേഹം ഈ ചേർത്ത പിടിച്ചവനോടും ഉള്ളത് കൊണ്ടല്ലേ.. എന്നെങ്കിലും അച്ഛന്നത് മനസ്സിലാവും എന്ന് തന്നെയായിരുന്നു ഇത് വരെയും വിശ്വസിച്ചത്. ഇനിയങ്ങോട്ടും ആ വിശ്വസത്തെ തന്നെയാണ് മുറുകെ പിടിക്കുന്നത്. "നീയിങ്ങനെ കരയാതെ.." പിന്നെയും പിന്നെയും നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന അവളുടെ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു കൊണ്ടവൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു. "ഈ ലോകത്തെവിടെ ആണേലും അശോകേട്ടനെ ഞാൻ കണ്ടു പിടിക്കുമല്ലോ ഡീ.. പിന്നെന്താ.. മൂപ്പരിപ്പോ എന്റേം കൂടെ അച്ഛനല്ലേ.." അവനവളുടെ രണ്ടു കവിളിലും കൈകൾ കൊണ്ട് ചേർത്ത് പിടിച്ചു. "പക്ഷെ... പക്ഷെ നമ്മളങ്ങോട് പോകേണ്ടി വരും.." വല്ലാത്തൊരു നോവും വേവും തിങ്ങിയാ അവന്റെയാ വാക്കുകൾ. കാർത്തു അവനെ തുറിച്ചു നോക്കി. അച്ഛനെ കാണാനില്ല. കാശ്യേട്ടൻ കണ്ട് പിടിക്കും എന്നുറപ്പും തന്നു കഴിഞ്ഞു. പക്ഷെ അപ്പോഴും ഇത് പോലൊരു അപകടം.. അവൾക്കോർക്കാൻ കൂടി കഴിയില്ലത് .. അവനൊപ്പം അവൾ ജീവിച്ചു തീർക്കുന്ന ആ സ്വർഗതുല്യമായ ദിനങ്ങൾ. അത് അവസാനിക്കും എന്നല്ലേ അവനിപ്പോൾ സൂചന തന്നത്. നാട്ടിലെത്തിയാൽ ഇത്‌ പോലെ.. ഇത്രയും ഫ്രീ ആയിട്ട്.. ഒരുമിച്ച്.. അതുണ്ടാവുമോ..? കാശ്യേട്ടാ. കാർത്തു വീണ്ടും ഭയത്തോടെ അവനെ ഇറുകെ പിടിച്ചു. "അച്ഛനെ കണ്ടു പിടിക്കണ്ടേ.." ആ ഭയമറിഞ്ഞത് കൊണ്ടാണവൻ സൗമ്യമായിട്ട് തന്നെ ചോദിച്ചത് . കണ്ണീരോടെ തന്നെ വേണമെന്നവൾ തലയാട്ടി. "നമ്മളിവിടെ നിന്നെങ്ങനെ കണ്ട് പിടിക്കും കാർത്തു.. അത് കൊണ്ടാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞത്.. നമ്മളങ്ങോട്ട് പോകേണ്ടി വരും.ന്ന് ." അവനവളെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്. പക്ഷെ.. നമ്മളെങ്ങോട്ട് ചെന്നാൽ.. " കാത്തു വിറയലോടെ അവനെ ഒന്നിറുകെ പിടിച്ചു. "ഒന്നും ഉണ്ടാവില്ല.. നീയിപ്പോ എന്റെ ഭാര്യയാണ്. ഇനിയും ആർക്കാ നമ്മളെ അകറ്റി മാറ്റാൻ കഴിയുന്നത്.. അത് കൊണ്ടെന്റെ മോള് അതോർതൊന്നും ഭയക്കെണ്ടാ കേട്ടോ.." അവൻ അരുമയോടെ അവളുടെയാ നെറുകയിൽ ഒന്നു മുത്തി. "ഇനിയുള്ള ഒരു നിമിഷവും വെറുതെ കളയാനില്ല.. അച്ഛനെ കണ്ടു പിടിക്കേണ്ടതിപ്പോ എന്റെ കടമ കൂടിയാണ്. അത് കൊണ്ട് പെട്ടന്ന് പോകണം നമ്മുക്ക്.." അവനൊന്നു കൂടി ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. പോകണം.. അതി തീവ്ര നോവോടെ കാർത്തു അവനെ ഒന്ന് നോക്കി. ഒരിക്കൽ തന്റെ പ്രണയം... അന്നത് ഒരുപാട് അവഗണിച്ചു പോയവൻ. പക്ഷെ തന്നേ അവൻ കൂടെ കൂട്ടിയ നിമിഷം തൊട്ട്.. ഇഷ്ടമാണെന്ന് നെഞ്ചിൽ ചേർത്ത് നിർത്തി അവൻ പറഞ്ഞ ആ നിമിഷം തൊട്ട് ഇന്നീ നേരം വരെയും പ്രണയത്തിൽ അവൾപ്പോലും തോറ്റു പോകുന്നത്രേം പരിഗണന അവൻ നൽകിയിരുന്നു. അവൻ നൽകിയ അവഗണനയുടെ പലിശയും കൂട്ട് പലിശയും അടക്കം അവൻ അടച്ചു കഴിഞ്ഞു. കുസൃതിയും കുറുമ്പും കള്ളത്തരവും ആവോളം നിറഞ്ഞു നിന്നവനായി. പ്രണയം കൊണ്ടും വാത്സല്യം കൊണ്ടും അവൻ തന്നിൽ പുതിയൊരു കാവ്യം തന്നെ തീർത് കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അവനറിയാത്തതായി.. അവൻ അലിയാത്തതായി തന്നിലിനി ഒന്നും ബാക്കിയില്ല.. ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയെ കൊണ്ട് നടക്കുന്നത് പോലെയാണ്.. കാർത്തുവിപ്പോ പ്രണയത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ അവന് മുന്നിൽ ദക്ഷിണ വെച്ചു ശിഷത്വം സ്വീകരിക്കേണ്ട പോലെയാണ്. ഇവനിതെല്ലാം ഇത്രയും കാലം എങ്ങനെ ഹൃദയതിലടക്കി പിടിച്ചു എന്നുള്ളതായിരുന്നു അവളുടെ ഏറ്റവും വലിയ അത്ഭുതം. തന്നോളം തന്നെ തന്റെ സ്വപ്നങ്ങളെയും ഭാവിയേയും കൂടി സ്നേഹിച്ചവൻ. കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ഈ നാല് ദിവസവും.. ഓർക്കുമ്പോൾ പോലും ഹൃദയം നിറഞ്ഞു പോകുന്നത്രേം കാര്യമായി തന്നെ കൊണ്ട് നടന്നവൻ. ഇനിയും നുകർന്നു മതി വരാത്ത അവന്റെ ഹൃദയം ചൂടിൽ നിന്നും പോകണമല്ലോ എന്നുള്ള ആ അറിവ്.. കാർത്തു വെന്തുരുകി പോയി.. "ഒന്നുല്ല.. ഇനിയിപ്പോ നമ്മളിങ്ങനെ ഒന്നിച്ചു തന്നെ ആയിരിക്കും.. ഇത് പോലൊക്കെ നമ്മൾക്കിനിയും ട്രിപ്പ്‌ വരണം. ഇതിപ്പോ അച്ഛനെന്ത് പറ്റിയെന്ന് അറിയാൻ വേണ്ടി പോകുന്ന ചെറിയൊരു ബ്രേക്ക്‌.. അത്രേം ഒള്ളു.. കേട്ടോ." അവളെക്കാൾ നോവോടെ ഹൃദയം പിടയുമ്പോഴും അവന് അവളെ ആശ്വാസിപ്പിക്കാതെ വയ്യായിരുന്നു. അവനറിയാം തിരിച്ചു ചെല്ലുമ്പോൾ കാത്തിരിക്കുന്നതൊന്നും അത്ര നല്ലതാവില്ലെന്നുള്ളത്. കാർത്തു ഒരു പൊട്ടിയെ പോലെ തലയാട്ടി. ഒരൊറ്റ നിമിഷം കൊണ്ടവൾ ശൂന്യമായി പോയത് പോലെ.. നിമിഷങ്ങൾക്ക് മുന്നേ പോലും ഈ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും സന്തോഷവതി ആരെന്ന് ചോതിച്ചാൽ അവളൊരു മടിയും കൂടാതെ അവളുടെ പേര് പറയുകയായിരുന്നു. "ചെല്ല്.. പോയെന്നു കുളിച്ചിട്ട് പോകാൻ ഒരുങ്ങിക്കൊ.. ഞാൻ സണ്ണിച്ചായനെ വിളിക്കട്ടെ.. പോകുന്ന കാര്യം പറയണ്ടേ.." അവനാ പറഞ്ഞതും അവള് തലയാട്ടി സമ്മതിച്ചു. പക്ഷെ എന്നിട്ടും അവനെ അൽപ്പം പോലും വിട്ട് മാറാതെ ആ നെഞ്ചിൽ തന്നെ പറ്റി പിടിച്ചു നിന്നു. ഒടുവിൽ കാശി തന്നെയാണ് അവളെ ബാത്റൂമിൽ ആക്കികൊടുത്തത്. പെട്ടന്ന് കുളിച്ചിറങ് കേട്ടോ.. ഡ്രസ്സ്‌ ഞാനങ്ങോട്ട് തരാം.. " വാതിലടക്കും മുന്നേ അവനോർമിപ്പിച്ചു. അവളൊന്നും മിണ്ടാതെ അവനെ നോക്കുക മാത്രം ചെയ്തു. അവനൊരു നിമിഷം കണ്ണടച്ച് നിന്ന് പോയി. സങ്കടവും ടെൻഷനും കൊണ്ടാ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞു ചുവന്നിരുന്നപ്പോൾ. അവളോട് ഓർമ്മിപ്പിച്ചത് പോലെ.. ഒരു നിമിഷവും വെറുതെ കളയാനില്ലെന്ന പോലെ.. തലയൊന്ന് കുടഞ്ഞു.. തോളു കൊണ്ട് കണ്ണൊന്നു തുടച്ചിട്ടവൻ ഫോൺ എടുത്തു സണ്ണിയെ വിളിച്ചു. ചുരുങ്ങിയ വാക്കുകൾ കൊണ്ടയാളോട് കാര്യം പറഞ്ഞു. അര മണിക്കൂർ കൊണ്ടവിടെ എത്താമെന്ന് സണ്ണിയും പറഞ്ഞു. പിന്നെ തിടുക്കത്തിൽ കാശി അവന്റെയും കാർത്തുവിന്റെയും ഡ്രസ്സും സാധനങ്ങളൊക്കെയും കൊണ്ട് വന്ന ബാഗിൽ കുത്തി നിറച്ചു. ചുരുണ്ടു കൂടി കിടന്ന ബെഡ് ഷീറ്റ് വൃത്തിയായി വിരിച്ചു.. അടുക്കളയിൽ.. ബാക്കി ഉണ്ടായിരുന്ന ഭക്ഷണം പുറത്തേക്ക് കളഞ്ഞു.. പാത്രങ്ങളൊക്കെയും കഴുകി കമഴ്ത്തി.. വാതിലച്ചു പൂട്ടി അവനൊരു നിമിഷം ചുറ്റും നോക്കി. നെഞ്ചിൽ വല്ലാത്തൊരു നീറ്റൽ. ശ്വാസം മുട്ടുന്നത് പോലെ.. താനും അവളുമുള്ള സുന്ദരമായ കുറെയേറെ നിമിഷങ്ങളും അനുഭവങ്ങളും കഴിഞ്ഞു പോയയിടം. അവനവിടം തന്നെയാണ് സ്വർഗം.. അത്രമേൽ സന്തോഷമായി അവനും അവനൊപ്പമുള്ള അവൾക്കും.. അവൾക്കൊപ്പം കൂടിയ ഓരോ നിമിഷവും സന്തോഷതിന്റെതായിയിരുന്നു. അത് വരെയും സ്വന്തം കുടുംബത്തിൽ നിന്നും കിട്ടാതെ പോയ സ്നേഹത്തിന്റെയുംപരിഗണനയുടെയും നിറവിലായിരുന്നു അവൻ അവളോട് ചേർന്നത് മുതൽ.. ഈ ലോകത്തിൽ ഇനിയാരും സ്നേഹിക്കാൻ വേണ്ടന്ന പോലെ കാശി നാഥനെ മാത്രം സ്നേഹിച്ചവൾ.. അവനിൽ മാത്രം ഒഴുകി നടന്നവൾ.. അവനെ എങ്ങനെയെല്ലാം സ്നേഹിക്കാമോ.. സന്തോഷിപ്പിക്കാമോ.. അങ്ങനെ എല്ലാം ചെയ്തവൾ.. നോട്ടം കൊണ്ടും വാക്കുകൾ കൊണ്ടും തന്നിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങി പോയൊരു പെണ്ണ്. നാട്ടിലേക്ക് പോകാനോ.. എന്തിന് മരിക്കാൻ പോലുമോ കാശിനാഥന് ഭയമില്ല. പക്ഷെ.. ഇനിയാ പെണ്ണിൽ നിന്നോരു നിമിഷം പോലുമുള്ള മോചനത്തെ അവന് ഭയമാണ്. വല്ലാത്ത ഭയം.. അവളില്ലാതെ അവനിനി ഒരു നിമിഷം പോലും വയ്യെന്നുള്ള ഹൃദയത്തിന്റെ വിലാപം അവനപ്പോൾ വ്യക്തമായും കേൾക്കാൻ കഴിയും.. പക്ഷെ പോകാതെയും വയ്യ. അവളോളം പ്രിയപ്പെട്ട ഒരാൾ തന്നെയാണ് അപകടത്തിൽ. അതും കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കാൻ കഴിയില്ല.. ഒന്ന് ശ്വാസമെടുത്തു കൊണ്ട് അവൻ തിരികെ മുറിയിലേക്ക് തന്നെ ചെന്നു. അടുക്കി വെച്ച ബാഗുകൾ രണ്ടും പുറത്തേക്ക് എടുത്തു വേച്ചു. അവനും കാർത്തുവിനും മാറ്റി ഇടാനുള്ള തുണികൾ എടുത്തു വെച്ചു.. വാച്ചും വാലറ്റും ഫോണും അതിന്റെ അടുത്തേക്ക് വേച്ചു.. അവനത്രയൊക്കെ ചെയ്തു കഴിഞ്ഞിട്ടും ആ ബാത്റൂമിന്റെ വാതിൽ തുറന്നു കൊണ്ട് കാർത്തു ഇറങ്ങി വന്നിട്ടില്ല. "കാർത്തു.. തീർന്നില്ലേ ഇനിയും." ചോദിച്ചു കൊണ്ടവൻ വാതിൽ തുറക്കുമ്പോൾ അവൻ കയറ്റി വിട്ട അതേ പരുവത്തിൽ.. ശവറിന് കീഴെ നനഞ്ഞു കുതിർന്നു നിൽക്കുന്നവൾ. ഈ പെണ്ണിത്.. " അവന് വല്ലാതെ ദേഷ്യം വന്നിരുന്നു. അത്രയും തണുപ്പുണ്ട്. അപ്പോഴാണ് ഇത്രയും നേരം ഒഴുകുന്ന വെള്ളത്തിനു കീഴെ ഒരേ നിൽപ്പ്.. പക്ഷെ അത്രയും തകർന്ന് നിൽക്കുന്നവളോട് അവന ദേഷ്യം കാണിക്കാനും വയ്യ. തോർത്തെടുത്ത് തോളിലിട്ട് കൊണ്ട്.. ഉടുത്തിരുന്ന ലൂങ്കി ഒന്നൂടെ മുറുക്കി എടുത്തു മടക്കി കുത്തി അവനകത്തു കയറി. "എന്തൊരു പണിയാ കുഞ്ഞേ നീ ഈ കാണിക്കുന്നേ..." സ്നേഹത്തോടെയുള്ളോരു ശാസനയോടെ അവനാ ഷവർ അടച്ചു. അവൻ തന്നെയാണ് നെഞ്ചിൽ ചേർത്ത് വെച്ചവളുടെ തല തോർത്തി കൊടുത്തത്. അപ്പോഴും വിറക്കുന്നുണ്ടവൾ. "എനിക്ക്.. എനിക്ക് പേടിയാവുന്നു..കാശ്യേട്ടാ.അവര് നമ്മളെ.." അവൾ വീണ്ടും കരച്ചിലോടെ അവനെ ചുറ്റി പിടിച്ചു. "ഞാനില്ലേ.. പേടിക്കേണ്ട ട്ടൊ.. ജീവൻ പോകേണ്ടി വന്നാലും കാശ്നാഥൻ ഇനി എന്റെ യീ ജീവനെ വിട്ട് കളയില്ല.. കേട്ടോ.." അവനാ കണ്ണീർ നനവുള്ള മുഖം പിടിച്ചുയർത്തി.. വിറക്കുന്ന.. തണുത്തു മരവിച്ച അവളുടെ ചുണ്ടിലവൻ അമർത്തി ഉമ്മ വെച്ചു.. അവനുള്ളിലെ പിടപ്പ് മാറുവോളം.. കാർത്തു ശ്വാസം കിട്ടാതെ പിടയുവോളം..രണ്ടാളുമാ ചുംബനചൂടിൽ ഒതുങ്ങി നിന്നു. ആ തോർത്തുടുപ്പിച്ചു കൊണ്ട് അവൻ തന്നെയാണ് അവളുടെയാ നനഞ്ഞു പോയ ഡ്രസ്സ്‌ അഴിച്ചു മാറ്റിയത്.. ലജ്ജയിലാതെ .. സ്ഥലകാലം ബോധമില്ലാതെ അവൾ എതിർപ്പൊന്നും പറയാതെ അവൻ മുന്നിൽ നിന്ന് കൊടുത്തു. അവളത്ര മാത്രം തകർന്ന് പോയിട്ടുണ്ടെന്ന് അവനും അറിയാമല്ലോ.. വാരി എടുത്തു ബെഡിൽ കൊണ്ട് വന്നിരുത്തി. തണുത്തു വിറച്ചു തുടങ്ങിയവളെ ഡ്രസ്സ്‌ ഉടുപ്പിച്ചു.. നനവ് മാറാത്ത അവളുടെ മുടി മറ്റൊരു തോർത്ത്‌ കൊണ്ട് പൊതിഞ്ഞു കെട്ടി കൊടുത്തു.. "കാപ്പി ഇട്ട് തരണോ ഞാൻ.." ഇനിയും അടങ്ങാത്ത അവളുടെ തണുപ്പു കണ്ടവൻ ചോദിച്ചു. കണ്ണ് നിറച്ചു കൊണ്ടവൾ വേണ്ടെന്ന് തലയാട്ടി. വിറക്കുന്നുണ്ട്.. അവൻ പറഞ്ഞു. ഇവിടിരിക്കോ..? " കാർത്തു അവളുടെ അരികെ തൊട്ട് കാണിച്ചു. നേരം പോണെന്ന് പറയാൻ തുടങ്ങിയെങ്കിലും പിന്നെ അത് വേണ്ടെന്ന് വെച്ചു കണ്ടവൾ അവളുടെ അരികിലേക്കിരുന്നു. അവനിരുന്ന നിമിഷം തന്നെ കാർത്തു അവനിട്ടിരുന്ന ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടൺ അഴിച്ചു മാറ്റി.. ആ നെഞ്ചിലെ ചൂടിലേക്ക് പതുങ്ങി.. അവളിലെ തണുപ്പ് അവന്റെ നെഞ്ചിലെ ചൂടുമായി ഇണ ചേർന്നലിഞ്ഞു.. "സണ്ണിച്ചായൻ ഇപ്പൊ വരും കാർത്തു.." വിട്ട് മാറി പോകാൻ ഒട്ടുമേ തോന്നാഞ്ഞിട്ടും കാശിക്കതപ്പോൾ പറയേണ്ടി വന്നു. കാർത്തു അവനിൽ നിന്നകന്നു മാറി. 'ഞാൻ കുളിച്ചിട്ട് വരാം.. " അവനാ ഷർട്ടഴിച്ചു മാറ്റി കൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റു. "ഇനി കരയല്ലേ..ഇപ്പൊ തന്നെ.. കാണാൻ വയ്യാത്ത കോലമായി.." തോർത്ത്‌ എടുത്തു കൊണ്ട് മുന്നോട്ട് നടക്കുമ്പോൾ കാശി ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. ബാത്റൂമിൽ കയറും മുൻപ് അവനൊന്നു കൂടി തിരിഞ്ഞു നോക്കി. താൻ അഴിച്ചിട്ട ഷർട്ടിൽ മുഖം പൂഴ്ത്തി ഇരിക്കുന്നവളെ കാണെ അവന്റെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞു.. 💥💥 ഇത് വല്ല ട്രാപ്പും ആണോടാ കാശി ഇനി.. " സണ്ണിയുടെ ആ സംശയം കൂടി കേട്ടതോടെ ആദ്യമേ ഭയന്ന് കൂനി കൂടി നിന്നവൾ ഒന്ന് കൂടി കാശിയോട് ഒട്ടി ചേർന്നു. "എന്തായാലും എനിക്ക് പോയേ പറ്റൂ സണ്ണിച്ചായാ.." കാശിയുടെ മുഖം മുറുകി.. "സൂക്ഷിക്കണം.. എന്തെങ്കിലും ആവിശ്യമുണ്ടെങ്കിൽ വിളിക്ക് കേട്ടോ.. ഞാൻ ഇവിടാണ് എന്നൊന്നും നോക്കണ്ട.. നാട്ടിലും നമ്മുക്ക് ആളുണ്ട്.." സണ്ണി കണ്ണ് ചിമ്മി കൊണ്ടവനെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.. കാശി തലയാട്ടി. "ഒരുക്കങ്ങൾ തീർന്നെങ്കിൽ ഇനി കാറിൽ കയറിക്കോ. ഞാൻ ടൗണിൽ വിട്ടേക്കാം..അവിടെയല്ലേ നിന്റെ കാറ്.." സണ്ണി അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവരുടെ ബാഗുമായി പുറത്തേക്ക് നടന്നു. "പോവല്ലേ.." കാർത്തുവിന്റെ അസ്ഥികൾ പോലും അമരും വിധം അവനൊന്നു പുണർന്നു. മ്മ്.. നെഞ്ചിൽ ചേർന്ന് നിന്നൊരു കിളി കുഞ്ഞിനെ പോലെ അവൾ മൂളി. "പേടിക്കേണ്ട.. പറഞ്ഞില്ലേ ഞാൻ.. കാർത്തിക ഇല്ലാതെ ഇനി കാശിനാഥൻ ഇല്ല..വിട്ട് കൊടുക്കില്ല ഞാൻ ആർക്കും.. എന്റെയാണ്. എന്റെ.. എന്റെ മാത്രമാണ്.." അവനൊന്നു കൂടിയാ ചുണ്ടിൽ ഉമ്മവെച്ചു. കുസൃതിയും കുറുമ്പും ആവോളം അറിയുന്നവൾ അന്ന് പക്ഷെ മൗനത്തിലാണ്.. ഹൃദയം നൊന്തുള്ള കരച്ചിലാണ്.. ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട എന്തോ ഒന്ന് ഉപേക്ഷിച്ചു പോകും പോലൊരു പിടച്ചിലോടെയാണ് കാർത്തുവിനെയും ചേർത് പിടിച്ചു കൊണ്ട് കാശി കാറിന്റെ പിൻ സീറ്റിലേക്ക് കയറിയത്. അവർ കയറിയ നിമിഷം തന്നെ സണ്ണി കാർ മുന്നോട്ടെടുത്തു. പിന്നേലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ രണ്ടു പേർക്കും നെഞ്ച് പൊട്ടും പോലെ തോന്നി. "ഈ പ്രശ്നമെല്ലാം തീർന്നിട്ട് ഇങ്ങോട്ട് തന്നെ വരണം രണ്ടാളും.. സമാധാനത്തോടെ നിങ്ങൾക്ക് മടുക്കും വരെയും ഇവിടെ കൂടാം.. ഇപ്പൊ സന്തോഷമായിട്ട് പോയിട്ട് വരൂ.. ഇവിടെല്ലാവരും നിങ്ങളെ കാത്തിരിക്കും.." സണ്ണി പറഞ്ഞപ്പോൾ കാശി ചിരിക്കുക മാത്രം ചെയ്തു. കാർത്തു അതിന് പോലും വയ്യത്തെ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ മുഖം പൂഴ്ത്തി കിടന്നു.. ആ ചൂടും ചൂരും അവൾക്കപ്പോഴും അനുഭവിച്ചു മതിയായയിട്ടില്ല.. അപ്പോഴും രണ്ടു പേർക്കും അറിയില്ലായിരുന്നു..ഇനി വരാനിരിക്കുന്ന അതി ഭീകരമായൊരു വിരഹത്തെ കുറിച്ചൊന്നും... തുടരും.. പരിഗണനയാണ് സ്നേഹം..ല്ലേ.. സ്നേഹമുള്ളവരെയല്ലേ നമ്മൾ പരിഗണിക്കൂ.. നിങ്ങൾക്കീ നോവ് ഫീൽ ചെയ്യാൻ പറ്റിയോ..? ഒരുപാട് വെട്ടിയും തിരുത്തിയും ഞാൻ മടുത്തു പോയിരിക്കുന്നു ഇന്ന്. കാശിയുടെ പ്രണയം...വിരഹം.. നോവ്...അത് നിങ്ങളെ കൺവീൻസ് ചെയ്യിപ്പിക്കാൻ എനിക്കീ പാർട്ട് വേണമായിരുന്നു. കാർത്തുവിന്റെ പ്രണയം.. വിരഹം നോവ് എല്ലാം വേണ്ട വിധത്തിൽ പറഞ്ഞപ്പോഴും കാശിയെ ഞാൻ ഇങ്ങനൊരു അവസരത്തിന് വേണ്ടി മാറ്റി നിർത്തിയതാണ്.. ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു എന്ന് പറയുമ്പോൾ അല്ലല്ലോ.. ആ ആളെന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ട് എന്ന് സ്നേഹിക്കപ്പെട്ട ആള് മനസ്സിലാകുമ്പോൾ അല്ലെ ശെരിക്കും സ്നേഹം ജയിക്കുന്നത്.. ഇനി നിങ്ങള് പറയ്യ്.. ന്റെ ചെക്കനിപ്പോ ജയിച്ചു നിൽപ്പല്ലേ.. 🥰 റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോണേ.. എന്താവോ..ഇന്നലെ ഒട്ടും വയ്യായിരുന്നു.. അത് കൊണ്ട് മുങ്ങിയതാ 🤣 സ്നേഹത്തോടെ..jif💥 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

#📙 നോവൽ വാതിൽ തള്ളി തുറന്ന് ഉള്ളിലേക്ക് കയറിയതും മീര നിലത്തേക്ക് ശർദിച്ചു. ആ ഒപ്പം അവൾ നിലത്തേക്ക് തളർന്നിരുന്നു പോയി. അപ്പോഴേക്കും അവളുടെ പിന്നാലെ എത്തിയ ശ്രീഹരി ഒരു നിമിഷം ബാത്‌റൂമിനുള്ളിലെ രംഗം കണ്ട് ഞെട്ടിതരിച്ചു. തലേ ദിവസം രാത്രി അവർ ഇരുവരും ഒരുമിച്ച് പോയി കഴിച്ച ബിരിയാണി മൊത്തം ബാത്‌റൂമിലെ ഫ്ലോറിൽ ചിതറി കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. തലേന്ന് രാത്രി കഴിച്ച മുഴുവനും മീര ശർദിച്ചു. ശ്രീഹരി മെല്ലെ അവളുടെ പുറം ഉഴിഞ്ഞു കൊടുത്തു. "എന്താ മീര നിനക്ക് പറ്റിയെ? ഇതുവരെ ഒരു കുഴപ്പോം ഉണ്ടായിരുന്നില്ലല്ലോ. ഇന്നലെ കഴിച്ചത് വയറ്റിന് പിടിച്ചിട്ടുണ്ടാവില്ല." ചോദ്യവും ഉത്തരവും ശ്രീഹരി തന്നെ പറഞ്ഞു. "എനിക്കറിയില്ല ശ്രീയേട്ടാ... ഇത്രയും നേരം ഒരു അസ്വസ്ഥതയും തോന്നിയില്ല. രാത്രി ചെറിയൊരു തലവേദന മാത്രേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. മീരയുടെ ശബ്ദം കുഴഞ്ഞു പോയി. അത് പറഞ്ഞ് മുഴുവിക്കുമ്പോഴേക്കും അവൾ വീണ്ടും ശർദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഇത്തവണ കുറച്ചു ബ്ലഡ് കൂടി വന്നു. ആ ഒപ്പം തലേന്ന് ഉച്ചക്ക് കഴിച്ച ചോറ് പോലും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഭക്ഷണാവശിഷ്ടങ്ങൾക്കൊപ്പം ചോര കൂടി കണ്ടപ്പോൾ മീര ഭയന്ന് പോയി. ശ്രീഹരിയും അത് കണ്ട് ചെറുതായി പരിഭ്രമിച്ചു. "ശ്രീ.... ശ്രീയേട്ടാ... ചോ... ചോര..." മീരയുടെ ശബ്ദം വിറച്ചു. "തൊണ്ട പൊട്ടിയതാവും മീര. എന്നാലും ഇതെന്താ ഇങ്ങനെ ശർദ്ധിക്കുന്നെ... നമുക്ക് വേഗം ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയി കാണിച്ചു നോക്കാം. ഫുഡ് പോയ്സൺ ആയിട്ടുണ്ടാവും." ശ്രീഹരി അവളെ സമാധാനിപ്പിച്ചു. "എനിക്ക് ദേഹമൊക്കെ വേദനിക്കുന്നു ശ്രീയേട്ടാ." മീര തൊണ്ടയിലും വയറ്റിലുമൊക്കെ അമർത്തി കൊണ്ട് വേദനയാൽ പുളഞ്ഞു. ശ്രീഹരി അവളുടെ പുറമൊക്കെ തിരുമി കൊടുത്തു. അതിനിടെ മീര പിന്നെയും ശർദിച്ചു. ഇത്തവണ മഞ്ഞ കളറിലുള്ള വെള്ളമാണ് പോയത്. "നിന്റെ വയറ്റിലുള്ള എല്ലാം പോയെന്നാ തോന്നണേ. കണ്ടില്ലേ മഞ്ഞ വെള്ളം വന്നത്. ഇനി ശർദ്ധി നിന്നോളും." ശ്രീഹരി അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. എന്തായാലും അവൻ പറഞ്ഞത് പോലെത്തന്നെ സംഭവിച്ചു. കുറച്ചു സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോ ശർദ്ധി നിന്നു. അത് കണ്ട് ശ്രീഹരി മെല്ലെ മീരയെ എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു ദേഹമൊക്കെ കഴുകി കൊടുത്ത ശേഷം കട്ടിലിൽ കൊണ്ട് വന്ന് കിടത്തി. അത് കഴിഞ്ഞ് അവൻ ഉടനെ തന്നെ ബാത്രൂം ക്‌ളീൻ ചെയ്തു. "നമുക്ക് ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയി ഡോക്ടറെ ഒന്ന് കാണിച്ചു വരാം മീര. ഫുഡ് പോയ്സൺ ആണെങ്കിൽ ചിലപ്പോ ഇനി എന്തെങ്കിലും കഴിച്ചാലും ശർദ്ധി വന്നേക്കാം. പിന്നെ പനിക്കാനും സാധ്യത ഉണ്ട്." "മ്മ്മ്... പോവാം... എനിക്ക് എണീറ്റ് ഇരിക്കാനൊന്നും വയ്യ ശ്രീയേട്ടാ. ഏതെങ്കിലും പാന്റും ടോപ്പും അലമാരയിൽ നിന്നെടുത്തു ഒന്ന് ഇട്ട് തരോ." തല ഉയർത്താൻ പോലും ശക്തി ഇല്ലാതെ മീര കിടന്നു. "അതൊക്കെ ഞാൻ ഇട്ട് തന്നോളാം. നീ കിടന്നോ." "ഇന്നലെ നമ്മൾ ഒരുമിച്ച് ഒരേ ആഹാരം തന്നെയല്ലേ കഴിച്ചത്. പിന്നെ എനിക്ക് മാത്രം എന്താ ഫുഡ് പോയ്സൺ വന്നത്." കുഴഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ മീര പറഞ്ഞു "അതിപ്പോ എല്ലാവർക്കും ഒരേപോലെ ആവില്ലല്ലോ." പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ശ്രീഹരി അലമാര തുറന്ന് മീരയ്ക്കുള്ള ഡ്രസ്സ് തിരയാൻ തുടങ്ങി. അഞ്ചു മിനിറ്റിനുള്ളിൽ ഇത്തിരി ലൂസ് ഉള്ള ഒരു ടോപ്പും പ്ലാസോ പാന്റും അവൻ അവൾക്ക് ഇട്ട് കൊടുക്കാനായി എടുത്തു. കൂടെ ഇന്നേഴ്സും. പാതി മയക്കത്തിൽ എന്നോണം കിടന്ന മീരയെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കാതെ തന്നെ ശ്രീഹരി വസ്ത്രം ധരിപ്പിച്ചു. അതിനുശേഷം ശ്രീഹരി പല്ല് തേച്ച് ജസ്റ്റ്‌ ഒന്ന് മേല് കഴുകി ഡ്രസ്സ്‌ മാറി. "മീര... ഞാൻ സ്വരൂപിന്റെ കാർ എടുത്തിട്ട് വരാം. ഈ അവസ്ഥയിൽ നിന്നെ ബൈക്കിൽ കൊണ്ട് പോകാൻ പറ്റില്ലല്ലോ. അതുവരെ നീ കിടന്നോ. നിനക്ക് ഒരു ഇഞ്ചി ചായ ഇട്ട് കൊണ്ട് തരാൻ ഞാൻ അമ്മയോട് പറയാം." അവളെ തട്ടി വിളിച്ചു ശ്രീഹരി പറഞ്ഞു. "എനിക്കൊന്നും വേണോന്നില്ല ശ്രീയേട്ടാ..." മീര ഞരങ്ങി. "അതൊന്നും പറഞ്ഞാൽ പറ്റില്ല. ഒന്നും കുടിക്കാതെ ഇരുന്നാൽ ഹോസ്പിറ്റലിൽ പിടിച്ചു അഡ്മിറ്റ്‌ ആക്കും." ", എന്തെങ്കിലും കുടിച്ച ഞാൻ ചിലപ്പോ വീണ്ടും ശർദ്ധിക്കും. "അത് സാരമില്ല... നമ്മൾ എന്തായാലും ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോകുവല്ലേ. അവളെ ശിരസ്സിൽ തഴുകിയിട്ട് ശ്രീഹരി മുറിക്ക് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. "അമ്മേ... മീരയ്ക്ക് പെട്ടെന്നൊരു ശർദ്ധി. അമ്മ അവൾക്ക് കുറച്ച് ഇഞ്ചി ചായ ഇട്ട് കൊടുക്ക്. അപ്പോഴേക്കും ഞാൻ അവളെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ കൊണ്ട് പോകാൻ സ്വരൂപിന്റെ കാർ എടുത്തു വരാം. അടുക്കളയിൽ വന്ന് ശ്രീലതയോട് പറഞ്ഞിട്ട് ശ്രീഹരി ഉമ്മറത്തേക്ക് പോയി. "അതെന്താ ഹരി മീരയ്ക്ക് പെട്ടെന്നൊരു ശർദ്ധി. ഹോസ്പിറ്റലിൽ കൊണ്ട് പോകാൻ മാത്രം ഉണ്ടോ? ശ്രീലത മകന് പിന്നാലെ വന്നു. "ഇന്നലെ കഴിച്ചതൊക്കെ നല്ലോണം ശർദിച്ചു. പിന്നെ കുറേ മഞ്ഞ വെള്ളം. ഫുഡ് പോയിസൻ ആയോന്ന് സംശയം ഉണ്ട്. എന്തായാലും ഒന്ന് കാണിച്ചേക്കാന്ന് കരുതി. അമ്മയുടെ മറുപടിക്ക് കാക്കാതെ അവൻ അപ്പോൾ തന്നെ ബൈക്കും എടുത്തു പോയി. ശ്രീലത ഉടനെ മീരയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് നോക്കി. ബെഡിൽ ഒരു വശത്തേക്ക് ചരിഞ്ഞു ക്ഷീണിച്ച് കിടക്കുന്നവളെ അലിവോടെ നോക്കി അവർ. "നല്ല ക്ഷീണമുണ്ടോ മോളേ." ശ്രീലത അവളുടെ നെറ്റിയിൽ തടവി. "മ്മ്മ്... ഉണ്ട്." "കുറേ ശർദ്ധിച്ചോ?" "ആഹ്..." മീരയ്ക്ക് സംസാരിക്കാൻ ഒന്നും കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. "മോള് കിടന്നോ. ഞാൻ പോയി കുറച്ച് ഇഞ്ചി ചായ ഇട്ട് കൊണ്ട് വരാം." ഒന്നൂടെ ഒന്ന് മീരയുടെ നെറ്റിയിൽ തഴുകിയിട്ട് ശ്രീലത അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി. കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോ ആവി പറക്കുന്ന ഇഞ്ചി ചതച്ചിട്ട ചായയുമായി ശ്രീലത അവൾക്കരികിലേക്ക് വന്നു. അവർ തന്നെ അവളെ മെല്ലെ കട്ടിലിന്റെ ക്രാസിയിൽ ചാരി ഇരുത്തി ചായ കുടിപ്പിച്ചു. അത് ഒരു ഗ്ലാസ്‌ കുടിച്ചപ്പോ തന്നെ മീരയ്ക്ക് നല്ല ആശ്വാസം തോന്നി. അഞ്ചു മിനിറ്റ് കൂടി കഴിഞ്ഞപ്പോ ശ്രീഹരി കൂട്ടുകാരന്റെ നാനോ കാറുമായി വന്നു. ആ കാർ ചെറുതായത് കൊണ്ട് വീടിന്റെ മുറ്റത്തേക്ക് കൊണ്ട് വരാൻ പറ്റും. "ഇപ്പോ എങ്ങനെയുണ്ട് മീര. ക്ഷീണം കുറഞ്ഞോ?" എഴുന്നേറ്റ് ഇരിക്കുന്ന മീരയെ കണ്ട് ശ്രീഹരി ചോദിച്ചു. "ഇഞ്ചി ചായ കുടിച്ചപ്പോ നല്ല ഭേദണ്ട് ഹരി. " ശ്രീലതയാണ് മറുപടി പറഞ്ഞത്. "എന്തായാലും ഹോസ്പിറ്റലിൽ കാണിച്ചേക്കാം." ശ്രീഹരി പറഞ്ഞു. "ഇനിയിപ്പോ മോൾക്ക് വിശേഷം ഉണ്ടായിട്ട് വന്ന ശർദ്ധി ആണോ. പെണ്ണുങ്ങൾ ഗർഭിണി ആയാലും ശരീരം കാണിക്കുന്ന ലക്ഷണം ഇതൊക്കെ തന്നെയാ. അതുകൊണ്ട് ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോകുമ്പോ അതൂടി ഒന്ന് നോക്കിയേക്ക്. എന്റെ സംശയം അതാവുന്ന." ശ്രീലത വല്ലാത്തൊരു സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു. അത് കേട്ടതും മീരയുടെ മുഖം മങ്ങി. ശ്രീഹരിയുടേം അവസ്ഥ അതായിരുന്നു. "ഏയ്‌... ഇത് അതൊന്നും അല്ലമേ. " ശ്രീഹരി പറഞ്ഞു . "അത് നിനക്കെങ്ങനെ അറിയാം. ഇക്കാര്യത്തിൽ നിന്നെക്കാൾ വിവരം എനിക്കുണ്ട് ഹരി. അതുകൊണ്ട് വെറുതെ ഒന്ന് ടെസ്റ്റ്‌ ചെയ്ത് നോക്കുന്നത് കൊണ്ട് കുഴപ്പൊന്നൂല്ലല്ലോ. ഇനിയിപ്പോ വിശേഷം ഇല്ലെങ്കിൽ ഉണ്ടാക്കണം. രണ്ടാൾക്കും അതിനുള്ള പ്രായം ആയല്ലോ നിനക്ക് ജോലിയും ഉണ്ട്. പിന്നെ ന്ത്‌ പേടിക്കാന." "അമ്മ ഇവിടെ ഓരോന്നു ഊഹിച്ചിരിക്ക്. ഞാൻ ഇവളെ ഡോക്ടറെ കാണിച്ചു വരാം. വാ മീര." ശ്രീഹരി അവളെ മെല്ലെ കാറിന് അടുത്തേക്ക് നടത്തിച്ചു. അവർ പോകുന്നത് നോക്കി നിന്ന ശ്രീലത നല്ല വാർത്ത കേൾക്കാൻ കഴിയണേ എന്ന് നെഞ്ചിൽ കൈവച്ചു പ്രാർത്ഥിച്ചു. ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോകുന്ന വഴി പിന്നേം മീര ശർദിച്ചു. കുടിച്ച ചായ മുഴുവനും അതുപോലെ പുറത്ത് പോയി. അത് കാരണം ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തുമ്പോ മീര അർദ്ധ ബോധവസ്‌ഥയിലായി പോയി. അതുകൊണ്ട് മീരയെ ശ്രീഹരി കാറിൽ നിന്നും എടുത്തോണ്ട് ആണ് കാഷ്വലിറ്റിയിലേക്ക് പോയത്. ഡോക്ടർ പരിശോധനയ്ക്ക് വന്നപ്പോ ശ്രീഹരി തലേന്ന് കഴിച്ച ഭക്ഷണവും ഫുഡ്‌ പോയ്സൺ ആയത് ആണോന്ന് സംശയം ഉണ്ടെന്നും പറഞ്ഞു. "വൈഫ്‌ ക്യാരിഗ് ആണോ?" എല്ലാം കേട്ടിട്ട് ഡോക്ടർ ആദ്യം ചോദിച്ചത് അതാണ്. ",അല്ല ഡോക്ടർ." "ഒക്കെ... ലാസ്റ്റ് പീരിയഡ്സ് എന്നായിരുന്നു." ഡോക്ടർ ചോദിച്ചു. "അത് വൈഫിനെ അറിയൂ." ശ്രീഹരി പറഞ്ഞു. മീര പാതി മയക്കത്തിൽ ആയത് കൊണ്ട് അത് അവളോട് ചോദിക്കാൻ പറ്റിയില്ല. "ആൾ പ്രെഗ്നന്റ് ഒന്നുമല്ലെങ്കി മറ്റെന്തെങ്കിലും ഇഷ്യൂ കൊണ്ടും ഇങ്ങനെ സംഭവിക്കാം. എന്തായാലും കുറച്ചു ബ്ലഡ് ടെസ്റ്റും യൂറിൻ ടെസ്റ്റും ഒക്കെ ഞാൻ എഴുതുന്നുണ്ട്. അതിന്റെ റിസൾട്ട്‌ വന്നിട്ട് നമുക്ക് നോക്കാം. ഇപ്പോ തത്കാലം ഡ്രിപ് ഇട്ട് കിടത്താം." പറഞ്ഞിട്ട് ഡോക്ടർ അടുത്ത രോഗിയുടെ അടുത്തേക്ക് പോയി. അധികം വൈകാതെ മീരയും ബ്ലഡും യൂറിനുമൊക്കെ ടെസ്റ്റിന് കൊടുത്തു വിട്ടു. തുടരും

12 साल विश्वास के, विकास के, जनकल्याण के #12 साल विश्वास के, विकास के, जनकल्याण के

#📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ MY DOCTOR❤️ 24  കളിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ക്രിക്കറ്റ് ഗ്രൗണ്ടിന്റെ നടുവിലായി അന്തരീക്ഷം മുഴുവൻ പൊടി പറത്തി കറുപ്പ് കളർ മഹീന്ദ്രാ താർ അതിവേഗത്തിൽ വന്നു നിന്നു. ബാറ്റ് ചെയ്യാനാഞ്ഞ സിറി കാർ കണ്ടു സംശയത്തോടെ അതിനടുത്തേക്കു നടന്നു. കൂടെയുള്ളവരും അവനു പുറകെ നീങ്ങി. കാറിന്റെ വിൻഡോയിൽ കൈകൊണ്ടു മുട്ടനാഞ്ഞതും കാർ ഡോർ വേഗത്തിൽ തുറന്നു അതിൽ നിന്നൊരു കാൽ സിറിയുടെ നെഞ്ചു നോക്കി ആഞ്ഞു ചവിട്ടി .  ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ചവിട്ടായതു കൊണ്ട് തന്നെ സിറി മലർന്നടിച്ചു പുറകിലേക്ക് വീണു.  തല പോയി നിലത്തടിച്ചതിന്റെ വേദനയിലും ദേഷ്യത്തിലും അവൻ ചാടി എഴുന്നേറ്റു.  സിറിയെ ചവിട്ടിയത് കണ്ടതും ചുറ്റുമുള്ളവർ കാർ ഡോർ വലിച്ചു തുറന്നു.  മാർട്ടിൻ ചെകുത്താന്റെ ചിരിയോടെ പുറത്തിറങ്ങി. ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിൽ നിന്നും തോമസും പുറകിൽ നിന്നും എബിനും മറ്റു രണ്ടു പേരും പുറത്തേക്കിറങ്ങി. നാലു പേരും അവർക്കു മുന്നിലായി വന്ന് നിന്നു.  " എന്റെ മോനെ തൊട്ടവന്മാരൊഴികെ ബാക്കി ഒന്നിനെയും ഇവിടെ  കാണരുത്. " അന്തരീക്ഷം മുഴങ്ങുമാർ മാർട്ടിൻ ഉറക്കെ പറഞ്ഞു.  സിറി പുച്ഛത്തോടെ ചിരിച്ചു. " പണിയാണല്ലോ  ആരോണെ...." വൈശാഖ് ആരോണിന്റെ തോളിൽ കയ്യിട്ടു ചെവിയിൽ പറഞ്ഞു. " ചോദിച്ചു വാങ്ങിച്ചതല്ലേ.... ഇനി വരുന്നിടത്തു വച്ച് കാണാം." ആരോൺ മറുപടി പറഞ്ഞു. സിറി ആരോണിനെയും വൈശാഖിനെയും നോക്കി. അവന്റെ നോട്ടത്തിന്റെ അർത്ഥം മനസിലായെന്ന പോലെ ആരോൺ മറ്റുള്ളവരോട് പോകാൻ പറഞ്ഞു. എല്ലാവരും പോകാൻ താല്പര്യമില്ലാത്ത മട്ടിൽ അവൻ പറഞ്ഞത് കൊണ്ട് മാത്രം നടന്നു ഗ്രൗണ്ടിൽ നിന്നും പുറത്തു പോയി. എബിനൊഴികെ മറ്റുള്ള 3 തടിമാടൻ മാർക്ക് മുന്നിൽ തീയാളുന്ന കണ്ണുകളോടെ ആ മൂന്നു പേർ നിന്നു. " ഈ മാർട്ടിന്റെ കൊച്ചനെ തൊടാൻ നിനക്കൊക്കെ എവിടുന്നാടാ ഇത്രേം ധൈര്യം? "  " നിങ്ങൾ നന്നാക്കി വളർത്താത്തതു കൊണ്ട് അവനെ ഞങ്ങളൊന്ന് നന്നാക്കാൻ നോക്കിയതാ.... അവന്റെ മറ്റേ പരിപാടി ഇനിയും തുടർന്നാൽ ഇനിയും ഞങൾ അടിക്കും.അവൻ കൊള്ളും ."  സിറി മാർട്ടിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കു ഉറ്റു നോക്കി പറഞ്ഞു.  " ഡാ നായെ...." മാർട്ടിൻ പാഞ്ഞു വന്നു സിറിയെ ചവിട്ടാനഞ്ഞതും സിറി കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ക്രിക്കറ്റ് ബാറ്റ് വച്ച് മാർട്ടിന്റെ തല നോക്കി ഒറ്റയടി.  മാർട്ടിൻ നിലത്തേക്കിരുന്നു പോയി . തലയിൽ നിന്നും ചൂട് ചോര പരന്നൊഴുകാൻ തുടങ്ങി. അത് കണ്ടതും എബിൻ പകച്ചു നിന്നു.  തോമസും മറ്റു രണ്ടു പേരും പകയോടെ അവർക്ക് നേരെ പാഞ്ഞടുത്തു.  എബിനോടും ഗ്യാങ്ങിനോടും മുട്ടി നിൽക്കും പോലെ എളുപ്പമായിരുന്നില്ല അവർക്ക് ഈ മല്ലന്മാരോട് എതിർത്ത് നിൽക്കുന്നത്. സിറി സകല ശക്തിയുമെടുത്തു ക്രിക്കറ്റ് ബാറ്റ് കൊണ്ട് ഓരോരുത്തരെയായി അടിച്ചു തകർത്തു. വൈശാഖും ആരോണും മർമ സ്ഥാനങ്ങൾ മാത്രം നോക്കി പ്രഹരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.  അവരിൽ നിന്നും നല്ല രീതിയിൽ അടി വൈശാഖിനും സിരിക്കും ആരോണിനും കിട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അത് വക വെക്കാത്തവർ പൊരുതി കൊണ്ടിരുന്നു. ഇരുന്നിടത്തു നിന്നും മാർട്ടിൻ എണീറ്റ് വന്നു സിറിയുടെ പുറകിൽ നിന്നും ചവിട്ടി വീഴ്ത്തി. സിറി വീണ്ടും വെറിയോടെ എണീറ്റു.  അപ്പോഴേക്കും മറ്റുള്ളവർ തോൽവി സമ്മതിച്ചു ഗ്രൗണ്ടിലേക്ക് വീണ് പോയിരുന്നു. ഇനിയൊന്നിനും വയ്യെന്ന പോലെ തോമസും വീണു. എബിൻ ഒന്നെതിർക്കാൻ പോലുമാകാതെ എല്ലാത്തിനും കാഴ്ചക്കാരനായി.  ചോരയൊലിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന തലയോടെ വെറിപിടിച്ച നായയെ പോലെ മാർട്ടിൻ സിറിക്കു മുന്നിൽ നിന്നു. തളർന്നു പോയെങ്കിലും സിറിയെ ഒറ്റക്കാകാൻ വയ്യാത്തത് കൊണ്ട് ആരോണും വൈശാഖും അവനു പുറകിൽ വന്ന് നിന്നു. " ഇത് നിങ്ങൾ കണ്ടാൽ മതി... ഞാൻ ഒറ്റക്ക് കളിച്ചോളാം ..." അവരുടെ അവസ്ഥ മനസിലാക്കിയ പോലെ കിതച്ചു കൊണ്ട് സിറി പറഞ്ഞു. പോർകോഴികളെ പോലെ അവർ പരസ്പ്പരം കണ്ണ് കൊരുത്തു. മാർട്ടിൻ സിറിയുടെ നേർക്ക് പാഞ്ഞു വന്നു മുഖം നോക്കി ഒറ്റയടി. പിന്നവിടെ നടന്നത് മാർട്ടിന്റെ തകർച്ചയായിരുന്നു . മർമം മാത്രം നോക്കി അടിക്കുന്ന അടികളെ തടുക്കാൻ മാർട്ടിനായില്ല. സിറി ഭ്രാന്തു പിടിച്ചത് പോലെ അയാളെ പ്രഹരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. മാർട്ടിൻ തളർന്നു വീണു.  " മതിയെടാ... ചത്ത് പോകും..." ആരോൺ സിരിയെ വലിച്ചു പുറകിലേക്ക് മാറ്റി പറഞ്ഞു. സിരി നിന്ന് കിതച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ശരീരത്തിൽ നിന്നെവിടെ നിന്നൊക്കെയോ ചോര ഒലിക്കുന്നതവനു തിരിച്ചറിയാമായിരുന്നു. സിറി ഭയന്നു വിറയ്ക്കുന്ന എബിന് നേരെ തിരിഞ്ഞു. " നിന്നെ ഉണ്ടാക്കിയ നേരം അങ്ങേർക്ക് വല്ല വാഴ വെച്ചാ മതിയായിരുന്നല്ലോടാ മൈ#%$ ..........."   എബിൻ തല താഴ്ത്തി . " ജീവൻ വേണെങ്കി എടുത്തോണ്ട് പോടാ.... " വൈശാഖ് അലറി.  ക്രിക്കറ്റ് ബാറ്റ് ഗ്രൗണ്ടിനറ്റത്തേക്ക് എറിഞ്ഞു സിറി നിലത്തേക്ക് തളർന്നിരുന്നു. ബോധം മറയുന്ന മാർട്ടിന്റെ കണ്ണുകളിൽ സിറിയുടെ കണ്ണുകൾ  ഒരിക്കലും മറക്കാനാവാത്ത വിധം പതിഞ്ഞു പോയിരുന്നു. ***************** " ആ വായടക്കേടോ.." അവൻ പറയുന്നത് കേട്ട് വാ പൊളിച്ചിരിക്കുന്ന അഞ്ജുവിനെ നോക്കി സിറി കളിയോടെ പറഞ്ഞു.  അഞ്ചു പെട്ടന്ന് വാ അടച്ചു. " ഭയകരമാണ ആള് സർ നീങ്കെ ...." അഞ്ചു അവനു നേരെ തൊഴുകൈയ്യോടെ പറഞ്ഞു. സിറി പുഞ്ചിരിച്ചു. " വെറുതെയല്ല നിന്റെ ഒറ്റയടിക്ക് ആ മഹേഷിന്റെ വായിന്ന് ചോര വന്നത്. "  അവളുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി. " ഇനി ഒരിക്കൽ കൂടെ അയാളെ കണ്ടാൽ , കല്യാണത്തിന് മുന്നേ  നിന്നെ ഞാൻ വിധവ ആക്കി തരാം..." അവൻ ഒറ്റകണ്ണിറുക്കി. " സത്യം..." അഞ്ചു ആകാംഷയോടെ ചോദിച്ചു. സിറി പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. " അപ്പോൾ ആ കാർ കണ്ടിട്ടാണോ റെസ്റ്റോറന്റിന് മുന്നിൽ നിന്നും അത്രയും വേഗം പോന്നത്?"  " അതെ..... പക്ഷെ ഞാൻ വരുമ്പോൾ തന്നെ ആ കാർ പതുക്കെ നീ നിൽക്കുന്നിടത്തേക്കു വന്നുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. അതിന്റെ കാരണം എന്താണെന്നു മാത്രം മനസിലാകുന്നില്ല.... " ഒരു ആലോചനയോടെ സിറി പറഞ്ഞു. " എനിക്ക് അവരെ യാതൊരു പരിചയവുമില്ലല്ലോ..."  " ചിലപ്പോ ഏതാ ഈ സുന്ദരി എന്നോർത്ത് പിടിച്ചോണ്ട് പോകാൻ വന്നതായിരിക്കും. "  അവളെ ഭയപെടുത്തരുതെന്നോർത്തു തമാശയോടെ സിറി പറഞ്ഞെങ്കിലും എന്തോ ഒരു അപകടം അഞ്ജുവിനു പിന്നാലെയുള്ള മാർട്ടിന്റെ വരവിലുണ്ടെന്നു അവനു ഉറപ്പായിരുന്നു.  ആ പ്രശനത്തിനു ശേഷം എബിൻ uk പോയെന്നു അറിഞ്ഞു. വീണ്ടുമൊരു അറ്റാക്ക് അവരിൽ നിന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നെങ്കിലും അതില്ലെന്നു കണ്ടതും അവൻ ആശ്വസിച്ചിരുന്നു.അത്രത്തോളം കിട്ടി ബോധിച്ചതു കൊണ്ട് ആയിരിക്കും എല്ലാം അവസാനിപ്പിച്ചതെന്ന് വൈശാഖ് അന്നേ പറഞ്ഞിരുന്നു.പക്ഷെ വീണ്ടും ഇങ്ങനൊരു കൂടിക്കാഴ്ച സിറി പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല. " ഓ... പിന്നേ.........." അഞ്ചു ചിറി കോട്ടി.  അവളുടെ പിന്നിയിട്ട നീളൻ മുടി പിടിച്ചു സിറി താഴേക്ക് വലിച്ചു.  അഞ്ചു തിരിച്ചവന്റെ മുടിയിലും പിടിച്ചു വലിച്ചു. രണ്ടു പേരും ചിരിയോടെ പരസ്പ്പരം മോചിപ്പിച്ചു. ഇല്ലെങ്കിൽ മിക്കവാറും രണ്ടാളുടേം മുടി ബാക്കി കാണില്ല എന്നവർക്ക് തന്നെ തോന്നി .  " മഴ മാറി പോണ്ടേ? "  അവൻ പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് അവൾ പുറത്തേക്കു നോക്കുന്നത്. മഴ പൂർണ്ണമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. അഞ്ചു എണീറ്റു.  " പോണം..."  സിറി അവളുടെ തണുത്ത കൈ പിടിച്ചു ബസ്റ്റോപ്പിൽ നിന്നും പുറത്തേക്കിറങ്ങി. ബൈക്കിൽ കയറി . അഞ്ജുവും കയറി. തണുത്ത കാറ്റിനെ വകഞ്ഞു മാറ്റി ബൈക് നീങ്ങി തുടങ്ങി. ******************* " മോനെ......." ഫോണിൽ നോക്കി കിടക്കുന്ന മഹേഷിന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്ന് ലയ വിളിച്ചു. അവരെ കണ്ടതും ഫോൺ ഓഫ് ചെയ്തു മഹേഷ് കട്ടിലിൽ നിന്ന് എണീറ്റു . സാരി തലയിൽ വിരൽ ചുറ്റി കൊണ്ട് ലയ മഹേഷിനടുത്തേക്കിരുന്നു.  ജ്യോത്സ്യനെ കണ്ടു വന്നതിൽ പിന്നെ ഈ നിമിഷം വരെ അവർക്ക് മനസിന് ഒരു സമാധാനം ഉണ്ടായിട്ടില്ല. അവിടിന്നു ഇറങ്ങി കഴിഞ്ഞു നിർമല ഒരുപാടു ഉപദേശിച്ചിരുന്നു ലയയെ . ജ്യോത്സ്യന്മാർ പറയുന്നതെല്ലാം സത്യമായിരിക്കില്ലെന്നും , എല്ലാം നല്ലപോലെ നടക്കുമെന്നുമൊക്കെ പറഞ്ഞു നിർമല. ഇതൊരിക്കലും വിശ്വേട്ടനും മഹേഷും അറിയരുതെന്ന് താക്കീതു പോലെ പറഞ്ഞാണ് അവർ പോയത്. പക്ഷെ ലയയുടെ അമ്മ മനസ് എത്ര നിയന്ത്രിച്ചിട്ടും കൈവിട്ടു പോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ജോത്സ്യർ പറഞ്ഞതൊന്നും വെറുതെയല്ല എന്ന് ഉൾമനം പറഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. ഒരിക്കലും അഞ്ചു മഹേഷിനെ സ്നേഹത്തോടെ നോക്കുന്നത് ലയ കണ്ടിട്ടില്ല.മഹേഷ് അവളെ പ്രണയിക്കുന്നു എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞെങ്കിലും ലയ അത് വിശ്വസിച്ചിരുന്നില്ല. പക്ഷെ അവൾക്കു വേണ്ടി എല്ലാ തല്ലുകൊള്ളിത്തരങ്ങളും നിർത്തി മഹേഷ് കുടുംബം നോക്കി തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് ലയയ്ക്ക് ആശ്വാസമായത്.  മഹേഷിനെ കണ്ണിലെ കൃഷ്ണമണി പോലെയാണ് ലയയും വിശ്വനും വളർത്തിയത്. അവൻ ചെറുപ്പത്തിൽ ചെയ്‌ത തെറ്റുകളൊക്കെ കണ്ടില്ലെന്നു നടിച്ചു . പക്ഷെ വളരും തോറും അവർക്ക് നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയുന്നതിലപ്പുറം മഹേഷ് കൈവിട്ടു പോയിരുന്നു. ഇനി ഒരിക്കലും മാറില്ലെന്ന് വിചാരിച്ചവൻ അഞ്ജുവിനു വേണ്ടി  കുടിയും വലിയും പെണ്ണുപിടിയും തുടങ്ങി എല്ലാ വഷളത്തരവും നിർത്തി സൂപ്പർമാർകെറ്റിൽ സ്ഥിരം പോയി തുടങ്ങിയപ്പോഴൊക്കെയാണ് അവർ ഉറപ്പിച്ചത് അഞ്ജന മഹേഷിനുള്ളതാണെന്ന്. പക്ഷെ ഇന്നലെ കേട്ടതൊക്കെയും അവരെ തളർത്തി കളഞ്ഞു. വിശ്വേട്ടനോട് പറയാൻ ലയക്ക് പേടിയാണ്. അയാളെ പോലെ തന്നെ മഹേഷും കേട്ടാൽ ദേഷ്യപെടുമെന്നറിഞ്ഞിട്ടും അവനോട് എല്ലാം തുറന്നു പറയാൻ ലയ തീരുമാനിക്കുകയായിരുന്നു.  മഹേഷിന്റെ ജീവനേക്കാൾ അവർക്ക് വലുതല്ലല്ലോ മറ്റൊന്നും.  " എന്തെ അമ്മ.........." ഒന്നും മിണ്ടാതെ തന്നെ ഉറ്റു നോക്കി ഇരിക്കുന്നവരെ നോക്കി മഹേഷ് ചോദിച്ചു.  " 'അമ്മ ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞാൽ മോൻ അനുസരിക്കുമോ ? "  ലയ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു. " ആദ്യം കാര്യം പറ ......"  " മോൻ അഞ്ജനയെ മറക്കണം , അവളുമായൊരു കല്യാണം അതെന്റെ മോന് വേണ്ട."   വലിയ ശബ്‌ദത്തിൽ എന്തോ വീണുടയുന്ന ശബ്ദം കേട്ടതും ലയ ഞെട്ടി. റൂമിലെ അലമാരയുടെ കണ്ണാടി പൊട്ടി ചിതറി നിലത്തു മുഴുവൻ പരന്നു കിടക്കുന്നത് നോക്കി ലയ പകച്ചു പോയി. നിലത്തായി മഹേഷിന്റെ ഫോണും വീണു കിടക്കുന്നു. " മോനെ .... ഞാൻ....." ദേഷ്യത്താൽ ചുവന്നു നിൽക്കുന്ന മഹേഷിനെ നോക്കി ലയ വിക്കി വിക്കി പറഞ്ഞു. മഹേഷ് എണീറ്റ് ലയയ്ക്ക് നേരെ പാഞ്ഞു വന്നു. അവരുടെ കഴുത്തിലായി കുത്തി പിടിച്ചു മഹേഷ്. അവന്റെ ഭാവം ലയയെ ഭയപ്പെടുത്തി,അതിലുപരി അവരുടെ മാതൃത്വത്തെ മുറിവേൽപ്പിച്ചു.  " അവളെ.... അവളെ ഞാൻ കല്യാണം കഴിക്കരുതെന്ന് പറയാൻ നിങ്ങളാരാ ..... എനിക്ക് വേണം അവളെ. എന്റെ പ്രണയവും പ്രതികാരവും എല്ലാം അവളാണ്. ആര് എതിരെ നിന്നാലും കൊന്നു കളയും ഞാൻ ...കൊന്നുകളയും ."  മഹേഷിന്റെ കൈ ലയയുടെ കഴുത്തിൽ മുറുകി. അവർ ശ്വാസം കിട്ടാതെ പിടഞ്ഞു. കണ്ണ് തുറിച്ചു.  പെട്ടന്നവരിൽ നിന്നും കൈ വലിച്ചെടുത്തു മഹേഷ് വേഗത്തിൽ പുറത്തേക്കിറങ്ങി പോയി.  അവൻ മുറുക്കിയിടത്തു പിടിച്ചു ലയ ആഞ്ഞു ചുമച്ചു. അവരുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി. അവന്റെ സമനില നഷ്ട്ടപെട്ടു പോയോ എന്ന് ചിന്തിച്ചു പോയവർ.  അവനെ ഒരിക്കലും ഈ അപകടത്തിൽ നിന്നും രക്ഷിക്കാനാവില്ലെന്നു അവർക്കു തീർച്ചയായി.  പ്രണയത്തിലപ്പുറം മറ്റൊരു ഭ്രാന്തു അഞ്ജനയോട് മഹേഷിനുണ്ടെന്നുള്ളത് ലയ വേദനയോടെ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു.  തുടരും ................. ഉഷാറാല്ലെ??? 😌