📙 നോവൽ

#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട്_ 20 ✍️രചന - ജിഫ്ന നിസാർ ❤️ ഏറ്റവും ആദ്യം കണ്ട ഹോസ്പിറ്റലിന്റെ മുറ്റത്തേക്ക് കാശി കാറോടിച്ചു കയറ്റി. ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിൽ നിന്നും ഓടി ഇറങ്ങിയവൻ അതിനേക്കാൾ വേഗത്തിൽ കോ ഡ്രൈവിംഗ് ഭാഗത്തെ ഡോർ വലിച്ചു തുറക്കുന്നതും കാർത്തുവിനെ കയ്യിലെടുത്തു കൊണ്ടകത്തേക്ക് ഓടി കയറിയതുമെല്ലാം സെക്കന്റുകൾ കൊണ്ടാണ്. തന്റെ കയ്യിൽ വാടി തളർന്നു കിടക്കുന്നവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു തളർച്ച അവനെ പൊതിയുന്നുണ്ട്. ഇവിടെ കിടത്തിയേക്കെന്ന് പുറകെ വന്ന അറ്റന്റർ പറഞ്ഞിട്ടും കാശി അവളുമായി അകത്തേക്ക് കയറി.. അപ്പോഴൊക്കെയും അവനും വല്ലാതെ വിറക്കുന്നുണ്ട്. "എന്ത് പറ്റിയതാ.." അവന്റെ വരവ് കണ്ടതും ഡോക്ടറെന്ന് തോന്നിക്കുന്ന ഒരാൾ ധൃതിയിൽ അരികിൽ വന്നിട്ട് ചോദിച്ചു. "എനിക്ക്.. എനിക്കറിയില്ല. വിളിച്ചിട്ട് മിണ്ടുന്നില്ല.." അവൻ കിതപ്പോടെ പറഞ്ഞു. അപ്പോഴും അവന്റെ നോട്ടം കണ്ണടച്ച് കിടക്കുന്ന കാർത്തുവിന്റെ നേരെ തന്നെയാണ്. "ഒന്ന് പുറത്തേക്ക് നിൽക്കൂ ട്ടോ.. " രണ്ടു മൂന്ന് പേര് കൂടി കാർത്തുവിന്റെ അരികിലേക്ക് വരികയും അവളെ പരിശോധന നടത്തുകയും ചെയ്യുന്നത് നോക്കി അങ്ങേയറ്റം ടെൻഷനോടെ നിൽക്കുന്ന കാശിയോട് അവരിൽ ഒരാൾ പറഞ്ഞു. അവനവിടെ നിൽക്കണമെന്ന് തന്നെയായിരുന്നു. പക്ഷേ വീണ്ടും അവരത് പറഞ്ഞപ്പോൾ കാർത്തികയെ ഒന്ന് കൂടി നോക്കി കൊണ്ടവൻ പുറത്തേക്കിറങ്ങി. ഏറ്റവും ആദ്യം കണ്ട കസേരയിലേക്ക് കൈകൾ കൊണ്ട് തല താങ്ങി കുനിഞ്ഞിരിക്കുമ്പോൾ അവനൊന്നുറക്കെ കരയാനുള്ള തോന്നലുണ്ട്. പക്ഷേ പറ്റുന്നില്ല..ചങ്കിലെന്തോ തടഞ്ഞു നിൽക്കുന്നത് പോലെ.. എന്നെ ഒന്ന് സ്നേഹിക്കുവോ.. എന്നോടൊന്നിഷ്ടം പറയുവോ.. എനിക്കത്രേം ഇഷ്ടമായിട്ടല്ലേ.. കാതിൽ കാർത്തു അൽപ്പം മുൻപവനോട് ചോദിച്ച വാക്കുകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും മൂളുന്നുണ്ട്. ഇരിക്കാനും നടക്കാനും കഴിയാത്ത വിധമൊരു പരവേശം അവനെ പൊതിഞ്ഞു നിന്നു.. അപ്പോഴൊക്കെയും. ഇതിനേക്കാൾ ഭീകരമായ പല സാഹചര്യങ്ങളെയും കണ്മുന്നിൽ കാണേണ്ടി വന്നിട്ടുണ്ട്. അവയെല്ലാം ധൈര്യപൂർവ്വം അതിജീവിച്ചിട്ടുമുണ്ട്. പക്ഷേ ഇപ്പഴേന്തോ.. അതിന് പറ്റുന്നില്ല. ഹൃദയം അത്രമേൽ ദുർബലമായി പോകുന്നുണ്ട്. പ്രിയപ്പെട്ട ആർക്കോ അപകടം വന്നത് പോലൊരു പിടച്ചിൽ.. ഇരിക്കുന്നിടത് നിന്നും എഴുന്നേറ്റു കൊണ്ടവൻ വീണ്ടുമാ അടഞ്ഞു കിടക്കുന്ന വാതിലിന്റെ മുന്നിൽ പോയി നിന്നു. ഒന്നും കാണാൻ പറ്റുന്നില്ല. ശബ്ദമെങ്കിലും കേൾക്കുമോ എന്നറിയാനൊന്ന് കാതോർത്ത് നോക്കി. അതുമില്ല. വീണ്ടും അവനവിടെ പോയിരുന്നു. പക്ഷേ പറ്റുന്നില്ല.. സെക്കന്റ് കൊണ്ട് വീണ്ടുമാ വാതിലിന്റെ മുന്നിൽ തന്നെ ചെന്നു. തട്ടി വിളിച്ചാലോ എന്ന് തോന്നി. അങ്ങനെ തന്നെ നിൽക്കുമ്പോൾ ആ തോന്നൽ ശക്തമാവുന്നുണ്ട്. ഒടുവിൽ അത് ചെയ്യാൻ വേണ്ടി കൈ ഉയർത്തും മുന്നേ അവനു മുന്നിലത് തുറന്നു. 'എന്താ.. എന്താ അവൾക്ക് പറ്റിയെ..? " അവൻ വെപ്രാളത്തോടെ ചോദിച്ചു. "പേഷ്യന്റിന്റെ ആരാണ്.." വാതിൽ തുറന്നു വന്ന നേഴ്സ് അവനോട് ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു. "മനുഷ്യനിവിടെ ജീവനും കയ്യിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് നില്കുമ്പോ ആണോ.. പേരും നാളും അറിയേണ്ടത്.. അതൊക്കെ പറയാം.. അതിന് മുന്നേ അവൾക്കെങ്ങനെ ഉണ്ട്.. കണ്ണ് തുറന്നോ.. എന്ത് പറ്റിയതാ..അത് പറയ്യ്" ശബ്ദം കുറച്ചു കൊണ്ടെങ്കിലും അവനുള്ളിലെ ദേഷ്യവും സങ്കർഷവുമെല്ലാം ആ വാക്കിൽ തിളച്ചു മറിയുന്നുണ്ട്.. "ആൾക്ക്.. പ്രഷർ കുറഞ്ഞു പോയതാ.. നല്ല പനിയല്ലേ.. ഇപ്പൊ.. കുഴപ്പമില്ല" അവന്റെയാ ഭാവം കണ്ടിട്ട് നേഴ്സ് ഭയന്ന് പോയിരുന്നു. "എനിക്കൊന്ന് കാണാൻ പറ്റുവോ.." അവൻ അകത്തേക്കൊന്ന് എത്തി നോക്കിയിട്ട് ചോദിച്ചു. "ഡോക്ടർ വിളിപ്പിക്കും.." ഇനി അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ടവൻ ദേഷ്യപ്പെടുമോ എന്ന് കരുതിയിട്ടാവും നേഴ്സ് അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് പെട്ടന്ന് വാതിലടച്ചു പോയി. കാശിക്ക് വല്ലാത്ത ദേഷ്യം വന്നു. ഒപ്പം നിരാശയും. എങ്കിലും അവൾക്കിപ്പോ കുഴപ്പമില്ല എന്നറിഞ്ഞതിൽ വല്ലാത്തൊരു ആശ്വാസവുമുണ്ട്. അവൻ പിന്നെയുമാ കസേരയിൽ പോയിരുന്നു. അധിക നേരമൊന്നും പിന്നെ ഇരിക്കേണ്ടി വന്നില്ല.. അതിന് മുൻപ് അവനെ ഡോക്ടർ വിളിപ്പിച്ചു. "ഇരിക്കൂ.. അവനോളം പോന്നൊരു പയ്യൻ തന്നെയാണ് ഡോക്ടർ. ആദ്യം കണ്ടപ്പോൾ കാശി അതൊന്നും ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നില്ല. പേരെന്താ..?" സൗഹാർദ്ദപരമായ ആദ്യത്തെ ചോദ്യം. നേഴ്സിനോടെന്നത് പോലൊരു ദേഷ്യം തോന്നിയെങ്കിലും അവന്റെയാ ചിരിയിലേക്ക് നോക്കിയത് പ്രകടിപ്പിക്കാൻ കഴിയാതെ കാശി ഒന്ന് ശ്വാസമെടുത്തു. "കാശി.. കാശിനാഥൻ. കാർത്തിക.. അവൾക്കിപ്പോ എങ്ങനെയുണ്ട്.കണ്ണ് തുറന്നോ..?" വല്ലാത്തൊരു തിടുക്കമുണ്ടവന്. ഡോക്ടർ അവനെ നോക്കിയൊന്ന് ചിരിച്ചു. "പെർഫെക്ട് ഒക്കെ എന്നൊന്നും പറഞ്ഞു തന്നെ ഞാൻ പറ്റിക്കുന്നില്ല കാശിനാഥൻ.. എങ്കിലും കാർത്തിക ഇപ്പൊ ഏറെക്കുറെ ഒക്കെയാണ്.. എനിക്കൊന്നു കാണാൻ.." "കാണാലോ.. ഇപ്പൊ ഡ്രിപ് ഇട്ടിട്ടുണ്ട്. അതൊന്ന് തീരുന്നത് വരെയും ഇവിടെ കിടക്കട്ടെ.. കാർത്തികയ്ക്ക് നല്ല പനിയുണ്ട്. അതിന്റെ ക്ഷീണവും പിന്നെ ആൾക്ക് എന്തൊക്കെയോ ടെൻഷനുമൊക്കെ ഉണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു. അതിന്റെയെല്ലാം സൈഡ് എഫ്ക്ട് ആയിട്ട് പ്രഷർ ലോ ആയതാണ്. ഇപ്പൊ നോർമൽ തന്നെയാണ്.." അൽപ്പം വിശദീകരണം കൊടുത്തു കൊണ്ട് തന്നെ ഡോക്ടർ അവന്റെ നെഞ്ചിലെ തീ അണച്ചു. എങ്കിലും പൂർണ്ണമായും അണഞ്ഞു പോകാതെ അതങ്ങനെ നീറി പുകഞ്ഞു കിടക്കുന്നുണ്ട്. ആൾക്കെന്തോ ടെൻഷനുണ്ട്." ഡോക്ടറുടെ ആ വാക്കുകൾ. അതവന്റെ നെഞ്ചിലങ്ങനെ വിങ്ങി നിന്നു. താൻ നൽകിയ ടെൻഷൻ. തനിക്കവൾക്ക് നൽകാൻ കഴിയുന്ന ഒരേ ഒരു കാര്യം.. "ഒബ്സെർവേഷൻ റൂമിലാണ് കാർത്തിക.. അവിടൊരു നേഴ്സ് ഉണ്ടാവും. കാശി നാഥൻ കയറി കണ്ടിട്ട് പുറത്ത് വെയിറ്റ് ചെയ്യൂ.. എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ അറിയിക്കാം.." പറഞ്ഞു തീർത്തത് പോലെ ഡോക്ടർ അവനെ നോക്കി ചിരിച്ചു. കാർത്തികയുടെ ആരാണ് കാശിനാഥനെന്ന് അവൻ ചോദിക്കുമെന്ന് കാശി കരുതിയെങ്കിലും അതുണ്ടായില്ല. അവന്റെ കണ്ണിലെയും മുഖത്തെയുമുള്ള ഭാവം കൊണ്ട് അവനോടത് ചോദിക്കാതെ തന്നെ കണ്ടു പിടിച്ചത് പോലൊരു മന്ദഹാസമുണ്ടവനും. താങ്ക്സ് ഡോക്ടർ.." അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് കാശിയിറങ്ങി പോന്നു. തിരികെ കാർത്തിക കിടക്കുന്ന മുറിയുടെ നേരെയാണ് അവൻ ചെന്നത്. ഡോറിൽ മുട്ടി കാത്തിരിന്നു. നേരത്തെ വന്ന നേഴ്സ് തന്നെയാണ് വാതിൽ തുറന്നു കൊടുത്തത്. കാർത്തികയെ കയറി കാണാൻ ഡോക്ടർ പറഞ്ഞിരുന്നു.. " അവരുടെ പതറി കൊണ്ടുള്ള നോട്ടം കണ്ടിട്ട് കാശി പറഞ്ഞു. വരൂ.. മുഖം തെളിവില്ലാതെ തന്നെ അവനോടത് പറഞ്ഞു കൊണ്ടവർ അകത്തേക്ക് നടന്നു. പിറകെ അവനും. കയ്യിൽ ക്യാനുലയൊക്കെ പിടിപ്പിച്ചു.. ഗ്ലൂക്കോസ് കണക്ട് ചെയ്തു.. കണ്ണടച്ച് കിടക്കുന്നവളെ നോക്കുമ്പോൾ വീണ്ടുമവന്റെ മുഖം വിങ്ങി. നെഞ്ചിലൊരു മുറിവിന്റെ കടച്ചിൽ.. ബോധം വന്നിട്ടില്ലേ.." കാശി മുഖം ചുളിച്ചു കൊണ്ട് നേഴ്യ്‌സിനെ നോക്കി. ഉറക്കത്തിലാ.. വിളിച്ചാൽ എണീക്കും." "വേണ്ട.. വിളിക്കണ്ട.. അവളുറങ്ങി കോട്ടെ.." അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ടവൻ ആ കവിളിലൊന്നു തൊടാൻ കൈ നീട്ടിയെങ്കിലും പിന്നെയത് വേണ്ടന്ന് തോന്നിയിട്ട് കൈ പിൻവലിച്ചു. പുറത്തുണ്ട്.. എന്തെങ്കിലും ആവിശ്യമുണ്ടെങ്കിൽ വിളിച്ചാ മതി.. " കാർത്തുവിനെ ഒന്ന് കൂടി നോക്കിയിട്ട് കാശി പുറത്തേക്കിറങ്ങി. ആദ്യമിരുന്ന കസേരയിൽ തന്നെ പോയിരിക്കുമ്പോൾ നെഞ്ചിൽ വീണ്ടും വിങ്ങലാണ്.. കാതിൽ വീണ്ടുമവളുടെ വാക്കുകൾ മാത്രമാണ്. കണ്ണടച്ച് കൊണ്ട് ചുവരിൽ ചാരുമ്പോൾ അശോകേട്ടനെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞില്ലല്ലോ എന്നൊരു ഓർമ വന്നത്. തുളസി ചേച്ചി പിന്നെ അവൾ വരുന്നത് തന്നെ അറിഞ്ഞിട്ടില്ലാത്തത് കൊണ്ട് അങ്ങോട്ട് വിളിക്കേണ്ട. ചെന്നിട്ട് അവൾ തന്നെ പറഞ്ഞു കൊള്ളും.. അതോടെ അവൻ ധൃതിയിൽ എഴുന്നേറ്റ് കൊണ്ട് പുറത്തെക്കിറങ്ങി. അവിടെ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു പോകാൻ തോന്നുന്നില്ല. പക്ഷേ അശോകേട്ടന്റ പുന്നാരമോളാണ് കൂടെ ഉള്ളത്. ഇങ്ങനൊരു സിറ്റുവേഷനിൽ ആണെന്ന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ അതൊക്കെ പിന്നെ വലിയ പ്രശ്നമായേക്കും. പുറത്ത് ചെല്ലുമ്പോൾ അവൻ നിർത്തിയിടത് കാറില്ല. പാർക്കിങ്ങിൽ നിർത്തിയിട്ടുണ്ട് സർ.." അവന്റെ നോട്ടം കണ്ടിട്ട് സെക്യുരിറ്റി വന്നിട്ട് പറഞ്ഞു. അവനൊന്നയാളെ നോക്കിയിട്ട് താഴേക്ക് നടന്നു. അവളെയും കൊണ്ട് ഓടി പോരുമ്പോൾ മറ്റൊന്നും സത്യത്തിൽ ഓർത്തിരുന്നില്ല. കാറിൽ നിന്നും തന്റെ ഫോണെടുത്തിട്ട് തിരിയുന്നതിനിടെയാണ് കാർത്തു ഇരുന്നിടത് തന്നെ അവളുടെ ചെറിയൊരു ബാഗ് കൂടി കണ്ടത്. അവനതും കൈ നീട്ടി എടുത്തു കൊണ്ട് വീണ്ടും ഡോറടച്ചു. ആ ബാഗ് ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ട് മുന്നോട്ടു നടക്കുമ്പോൾ അവനെന്തു കൊണ്ടോ കാർത്തുവിനെ ഓർമ വന്നു. കണ്ണ് നിറച്ചു കൊണ്ടുള്ള അവളുടെ കെഞ്ചലും പിന്നെ കണ്ണടച്ച് കൊണ്ട് തന്റെ കയ്യിൽ വാടി തളർന്നു കിടന്നതും. അപ്പോഴെല്ലാം അവനു വേദനിച്ചു. ആണുങ്ങൾ കരയാൻ പാടില്ലെന്ന നിയമം മറന്നു കൊണ്ടവന്റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. തിരികെ വീണ്ടുമാ കസേരയിൽ വന്നിരുന്നെങ്കിലും മനസ്സ് അകത്തു നിന്നും ഇറങ്ങി വരാൻ മടിച്ചു കൊണ്ടവിടെ തന്നെ ചുറ്റി തിരിയുന്നു.. കാർത്തുവിന്റെ ബാഗ് മടിയിൽ നിന്നും മാറ്റി വെക്കാൻ തോന്നാതെ അവനത് തന്നിലേക്ക് ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ടാണ് അശോകന്റെ നമ്പറിൽ വിളിച്ചു നോക്കിയത്. പക്ഷേ സ്വിച്ച് ഓഫ് എന്നാണ് ഉത്തരം കിട്ടുന്നത്. രണ്ടു പ്രാവശ്യം മാറി ശ്രമിച്ചിട്ടും കിട്ടുന്നില്ല. അങ്ങനെയും പതിവുണ്ട്. ഈ നമ്പർ തികച്ചും പേഴ്സണലാണ്. അതും ഓഫാക്കി വെച്ചു കൊണ്ടയാൾ മാറി നിൽക്കണമെങ്കിൽ സാഹചര്യം അങ്ങേയറ്റം ഗുരുതരമാണ് എന്ന് തന്നെയാണ് അർഥം. കാശ്ശിക്കാതറിയാം. അവനത് അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്. അത് കൊണ്ട് വീണ്ടും വിളിക്കാൻ ശ്രമിക്കാതെ അവൻ കാത്തിരുന്നു.. അത്രമേൽ പ്രിയപ്പെട്ട ഒരാൾക്ക് മാത്രം കഴിയുന്ന ക്ഷമയോടെ.. അത്രമേൽ അവൻ സ്നേഹിക്കാൻ ഭയപ്പെടുന്ന ഒരാൾക്ക് വേണ്ടിയുള്ള പ്രദിക്ഷിണ പോലെ.. പ്രായശ്ചിത്തം പോലെ.. ❤‍🔥❤‍🔥 വാതിൽ തുറക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടതും ഉറങ്ങാതെ കിടന്നിരുന്ന ഗായത്രിയുടെ ശരീരമൊന്നു കിടു കിടുത്തു. അരുകിൽ കിടക്കുന്ന കല്ലു മോളെ അവളൊന്ന് കൂടി നീക്കി കിടത്തിയിട്ട് അവളെ നന്നായി പുതപ്പിച്ചു കൊടുത്തു. ഇനി കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾ കൊണ്ടീ മുറിയിൽ നടക്കുന്ന പേകൂത്തിനെ അവളത്ര മാത്രം ഭയക്കുന്നുണ്ട്.. കാശിവിടെ വന്നു പോകുന്ന ദിവസം.. ചെയ്യുന്ന ക്രൂരതകളിൽ അവൻ കൊറച്ചു കൂടി നീചനാവും. മനഃപൂർവവാണ്. അവന്റെ പേരിൽ.. തന്നെയും അവനിൽ പൃതത്വം ആരോപിച്ചു കൊണ്ടീ കുഞ്ഞിനേയും ഇറക്കി വിടാൻ കഴിയാത്ത കലിപ്പ് തീർക്കുകയാണ്. അതറിയാം.. അറിയാം എന്നല്ലാതെ അവനു വേണ്ടി.. അവന്റെ ഇഷ്ടം പോലെ അവനു ജീവിക്കാൻ വേണ്ടി ഇറങ്ങി പോകാൻ തനിക്കൊരിടമില്ല. പൂർത്തിയാവാത്തൊരു ഡിഗ്രി സർട്ടിഫിക്കറ്റ്.. ചെറിയൊരു കൈകുഞ്ഞ്. ഇറങ്ങി പോകാൻ കഴിയാത്ത... ഈ നരകത്തിൽ തന്നെ പിടിച്ചു നിർത്തുന്ന തന്റെ ഏറ്റവും വലിയ നിസ്സഹായത.. കോളിളക്കം സൃഷ്ടിച്ചു കൊണ്ടുള്ള കൂടി ചേരലായത് കൊണ്ട് തന്നെ മനഃപൂർവം വിഷ്ണുവേട്ടന് ഇവിടെ നിന്നും ഇറക്കി വിടാൻ കഴിയില്ല. സർക്കാർ സർവീസിൽ ആയത് കൊണ്ട് അതൊക്കെ പിന്നെ വലിയ പ്രശ്നമാവും. അപ്പോൾ പിന്നെ താനായിട്ട് പോകാനുള്ള ഓരോ കാണിച്ചു കൂട്ടലാണ്. ഇറങ്ങി പോകാൻ തനിക്കും കഴിയില്ല.. "ഇനിയൊരിക്കലും നീ എനിക്ക് മുന്നിൽ വരരുത്.. എന്റെ വീട്ടിലേക്കും. നിനക്ക് താഴെ എനിക്കിനിയും പെൺകുട്ടിയുണ്ട്.. അവളുടെ ഭാവി എനിക്ക് നോക്കണം. നീയൊരു തെറ്റ് ചെയ്തു.. എന്റെ മകളെന്ന കൺസിഡർ വെച്ചു കൊണ്ട് അത് ക്ഷമിച്ചു കൊണ്ട് നിന്നെ കൂടെ കൂട്ടാൻ ഞാൻ ഒരുക്കമായി വന്നതാണ്.. അവനൊപ്പം തന്നെ പോയാൽ മതിയെന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് നീ എന്നെ വീണ്ടും അപമാനിച്ചു. ഇനി നിനക്ക് മാപ്പില്ല. അവനെന്താണ്.. എങ്ങനെ ഉള്ളവരാണ് എന്നറിഞ്ഞു കഴിയുമ്പോ നിനക്ക് ഞാൻ പറഞ്ഞത് മനസ്സിലാവും.. എന്റെ വാക്കുകൾ കേൾക്കാത്ത കുറ്റബോധം തോന്നും.. ഇനിയൊരിക്കലും മകളെന്ന അവകാശം പറഞ്ഞു കൊണ്ടെന്നെ തേടി നീ വരരുത്.. വന്നാ.. നിന്നെയല്ല.. ഞാൻ.. എന്നെ ഇല്ലാതാക്കും.. ഇതിൽ കൂടുതൽ അപമാനം സഹിക്കാൻ വേണ്ടുന്ന തെറ്റൊന്നും ഞാൻ ചെയ്തിട്ടില്ല.." കർശനമായി.. അന്ത്യശാസനം പോലെ പറഞ്ഞിറങ്ങി പോകുന്ന അച്ഛൻ.. പോലിസ് സ്റ്റേഷനിൽ നിന്നും താൻ വീണ്ടും വിഷ്ണുവേട്ടന്റെ കൂടെ തന്നെ പോകണം എന്ന് പറഞ്ഞ നിമിഷം ആ മുഖത്ത് കണ്ട ഭാവം. മരണം വരെയും തനിക്കത് മറക്കാൻ കഴിയില്ല. ആ മനസ്സ് ഇനിയും വേദനിപ്പിക്കാൻ അങ്ങോട്ട് തന്നെ കയറി പോകാത്തത് അത് കൊണ്ടാണ്. അന്നച്ഛൻ പറഞ്ഞത് പോലെ..അച്ഛന്റെ വാക്കുകൾ ഓർക്കാതെ കുറ്റബോധം കൊണ്ട് നീറാതെ തന്റെ ഒരു ദിവസവും കടന്ന് പോകുന്നില്ല.. ഡീ.. മദ്യത്തിന്റെ മണവും കുഴച്ചിലുമുള്ള വിഷ്ണുവിന്റെ വിളി. അതിനൊപ്പം കയ്യിൽ മുറുകുന്ന അവന്റെ പിടുത്തം. ഗായത്രി വിറയലോടെ ചാടി എഴുന്നേൽക്കും മുന്നേ അവൻ അവളുടെ അരികിലിരുന്നു.. "ഇന്നവൻ വന്നിരുന്നു അല്ലേ.. പുച്ഛത്തോടെയുള്ള ചോദ്യം. മുറിയിലുള്ള മങ്ങിയ വെട്ടത്തിൽ അവന്റെ മുഖത്തെ പൈശാചികത.. ഗായത്രി വിറക്കുന്നുണ്ട്. "എങ്ങനെ ഉണ്ടായിരുന്നു.." ചോദിക്കുന്നതിനൊപ്പം അവന്റെ പിടിയും മുറുകുന്നുണ്ട്. "കാശി.. കാശി അച്ഛമ്മയെ കാണാൻ.." വേദന കൊണ്ടവളുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു.. സ്വരമിടറി. "അച്ഛമ്മയെ.... കാണാൻ.." പറഞ്ഞിട്ടവൻ ഉറക്കെ പൊട്ടി ചിരിക്കുമ്പോൾ ഗായത്രി കുഞ്ഞിനെ നോക്കി. അതുണരുമോ എന്നായിരുന്നു അവളുടെ ഏറ്റവും വലിയ ഭയം. ഉണർന്നാലും വിഷ്ണു അവൻ ഉദ്ദേശിച്ചത് നടത്തിയേ പിന്മാറി പോകൂ. അതവന് തന്നെ വേണമെന്ന് വെച്ചിട്ടല്ല. തന്നോടുള്ള സ്നേഹവും കൊതിയും കൊണ്ടല്ല.. ഒരു തരം പ്രതികാരം.. ഒരിക്കൽ പ്രാണൻ പോലെ അവനെ സ്നേഹിച്ചതിന്.. അവനു വേണ്ടി സ്വന്തം കുടുംബം ഉപേക്ഷിച്ചു കളഞ്ഞതിന്.. സ്നേഹം കൊണ്ടവനെ മാറ്റി എടുക്കാം എന്ന് ചിന്തിച്ചതിന്.. ഉള്ളിൽ പ്രണയസമ്മാനം പോലെ ഊറി കൂടിയ അവന്റെ കുഞ്ഞിന്റെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ അച്ഛൻ വിളിച്ചിട്ടും കൂടെ പോകാഞ്ഞതിന്.. അങ്ങനെ... അങ്ങനെ അവന്റെ പ്രതികാരം.. കരഞ്ഞു തളർന്നിരിക്കുന്ന കുഞ്ഞിന്റെ മുന്നിൽ അതിന്റെ അച്ഛനാണെന്ന് കൂടി ഓർക്കാതെ..തന്നെ കൂടി അങ്ങനൊരു പാപം ചെയ്യിപ്പിക്കും. അവൻ പറയുന്നത് അനുസരിച്ചില്ലെങ്കിൽ ആ കുഞ്ഞു ദേഹം കൂടി നോവിക്കുന്നത് കാണാൻ വയ്യാത്തത് കൊണ്ട് മാത്രം താനത് അനുസരിക്കും.. അവൻ അനുസരിപ്പിക്കും.. അവൾക്കാ നിമിഷങ്ങളെ ഓർക്കുമ്പോൾ തന്നെ മനം പുരട്ടി.. "ഞാനീ നുണ വിശ്വാസിക്കണമെന്നാണോ..?" വിഷ്ണുവിന്റെ ചോദ്യത്തിനും നോട്ടത്തിനും മൂർച്ചയേറി.. "സത്യം.. സത്യം വിഷ്ണുവേട്ട.. അച്ഛമ്മ കാണാൻ ആഗ്രഹം പറഞ്ഞപ്പോ ഞാനാ അച്ഛമ്മയുടെ ഫോണിൽ കാശിക്ക് വിളിച്ചു കൊടുത്തത്.." ഗായത്രി കേണു പറഞ്ഞത് കൂടി കേട്ടാത്തോടെ പുതിയ ഒരു ആയുധം കിട്ടിയ പോലെ വിഷ്ണുവിന്റെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി.. ചിരി ക്രൂരമായി.. അതനുസരിച്ചു ഗായത്രിയുടെ കണ്ണുനീരും പിടച്ചിലും കൂടി ശക്തമായി.. തുടരും.. ഇങ്ങനെയും ആണുങ്ങൾ ഉണ്ടോ എന്നൊന്നും ചോദിക്കണ്ട.. 😬 ഇങ്ങനുള്ളവരും ഉണ്ട്.. നമ്മളറിയാത്ത.. മാന്യതയുടെ മുഖമൂടി ഇട്ട് നടക്കുന്ന കുറെ പേര്.. 20പാർട്ട് എത്തിയിട്ടും കഥ ഒന്നുമായില്ല എന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടോ.. എങ്ങും എത്തിയില്ല.. കഥാപാത്രങ്ങളെ പ്പോലും ഞാൻ മുഴുവനും പറഞ്ഞു തന്നിട്ടില്ല.. കൊറച്ചു പതിയെ പറഞ്ഞു പോകുന്നതാണ് ഫാമിലി സ്റ്റോറിക്ക് ഭംഗി.. ല്ലേ. നമ്മൾ ആഗ്രഹിക്കുന്ന എല്ലാം പറഞ്ഞു പോകുന്നത്.. അങ്ങനല്ലേ.. കാത്തിരിക്കണെ.. റിവ്യൂ ഇടണേ.. എങ്കിലേ എനിക്കെഴുതാൻ തോന്നൂ.. ഈ ആഴ്ച കുറച്ചു ഫങ്ക്ഷൻസ് ഉണ്ടായിരുന്നു.. അതാ ഒന്നിടവിട്ട് ആയി പോയത്.. സെറ്റക്ക ട്ടാ.. സ്നേഹത്തോടെ jif #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ

#📙 നോവൽ - മുറി ചെറുക്കൻ..... 🔻 ഭാഗം _72 ✍️ രചന -Aysha akbar ആശുപത്രി യുടെ മണം രവിയുടെ ജീവിതത്തിൽ ഒരോ ദിവസവും പിടി മുറുക്കി കൊണ്ടിരുന്നു...... ടെസ്റ്റുകളും റിപ്പോർട്ടുകളും മരുന്നുകളുമായി പരീക്ഷണം തുടർന്ന് കൊണ്ടേയിരുന്നു...... തോൽക്കാൻ മനസ്സില്ലാതെ പൊരുതി കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും അയാൾ തനിച്ചായിരുന്നു.... ജോലിക്കാർ ശമ്പളത്തിന് വേണ്ടി മാത്രം ചെയ്യുന്ന കാര്യങ്ങളല്ലാതെ മാനസികമായി അയാൾ ഒറ്റക്കായിരുന്നു.... ഒരു ഞണ്ടിന്റെ പിടുത്തം പോലെ മനസ്സിലെ ആ പിടുത്തം മുറുകി കൊണ്ടിരുന്നു...... ആകെ ക്കൂടി നിറഞ്ഞ ശൂന്യത അയാളുടെ ശരീരത്തെ യും മനസ്സിനെയും ഒരു പോലെ തളർത്തി ഉടലിലും ഉയിരിലും ഒരു പോലെ വേദന നിറച്ചു..... അഹങ്കാരവും വാശിയുമെല്ലാം എങ്ങോ നീങ്ങി പോകുന്നത് അയാളറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല... പകരം അഹങ്കാരത്തിന്റെ അറ്റത്ത് വെച്ചു നഷ്ടപ്പെ ടുത്തി കളഞ്ഞ കുടുംബത്തേയോർക്കുമ്പോൾ ഒരു നീറ്റൽ മാത്രം മനസ്സിൽ ബാക്കിയായി..... അവൻ പറഞ്ഞത് പോലെ അവനിലേക്ക് തന്നെ സഹായത്തിനു ചെന്നാലോ എന്ന് മനസ്സ് ആലോചിച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു... അപ്പോഴും ഉള്ളിലെ ഏതോ ഒരു കോണിൽ നിന്ന് ആരോ തന്നെ മനഃപൂർവം പിറകിലേക്ക് വലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു..... എന്നാൽ ഇത് പോലെ കൂടുതൽ ദൂരം തനിക്ക് മുമ്പോട്ട് പോകാൻ കഴിയില്ലെന്ന് അയാൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു... ഉള്ളാകെ നീറി പ്പുകയുന്നുണ്ട്...... ആകെ ക്കൂടി കത്തി കരിഞ്ഞു പോയൊരു ഹൃദയം മാത്രം ബാക്കിയുള്ളത് പോലെ.... അതിലെ ചാരത്തിലിപ്പോഴും അഹങ്കാരവും അഭിമാനവും ബാക്കിയുള്ളത് പോലെ...... അതിങ്ങനെ നീറി പുകഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.... അവിടം വരെയൊന്നു പോയാൽ മനസ്സിനും ശരീരത്തിനും മരുന്നുണ്ടെന്ന് അപ്പോഴും അയാളുടെ ഉള്ളിൽ നിന്നാരോ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു..... 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 ഇഷാനി ആ ഉമ്മറത്തെ തിണ്ണയിൽ കാലു നീട്ടിയിരുന്നു..... വീർത്ത വയറിൽ പതിയെ യൊന്നു തടവി...... ഓർമ്മ വെച്ചത് മുതൽ തന്റെ ജീവിതം ഒരേ ദിശയിലാണ് ഒഴുകിയിരുന്നത്.... ഒരു മാറ്റവുമില്ലാതെ.... എപ്പോഴും സങ്കടങ്ങളും അവഗണനയും മാത്രം...... തന്റെ ജീവിതത്തെ രണ്ട് ഭാഗങ്ങളിലായി തരം തിരിക്കാൻ തനിക്ക് കഴിയും.... അവനെ കാണുന്നതിന് മുന്പും.... അവനെ കണ്ട ശേഷവും...... അവനെ കാണും മുമ്പ് എന്തിനെന്നറിയാത്ത നിർവികാരമായൊരു ജീവിതമായിരുന്നു..... ഒരോ ദിവസവും വെറുതെ അങ്ങനെ തള്ളി നീക്കി..... നിറം മങ്ങിയ ബാല്യവും കൗമാരവും....... ഇഷ്ടങ്ങളും ആഗ്രഹങ്ങളുമെല്ലാം ഒതുക്കി വെച്ചു ഒരു കൂട്ടിൽ കഴിഞ്ഞു.... ഓർക്കുമ്പോൾ തൊണ്ടക്കുഴിയിൽ എന്തോ ഒരു വിങ്ങൽ മുറുക്കിയത് പോലെ..... എന്നാൽ അവനെ കണ്ട ശേഷമോ...... ഓർത്തപ്പോൾ തന്നെ അവളുടെ ചുണ്ടിലൊരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു..... അടക്കി പ്പിടിച്ചു വെച്ചിരുന്ന സ്വപ്നങ്ങളെയെല്ലാം കൂടു തുറന്ന് വിട്ടത് അവനാണ്....... ചെറിയ കാര്യങ്ങളിൽ പോലും ഇത്ര മേൽ സന്തോഷം ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടെന്ന തിരിച്ചറിവായിരുന്നു...... ഓരോ മാറ്റങ്ങളിലും തനിക്ക് കിട്ടുന്നത് പുതിയ പുതിയ സന്തോഷങ്ങളാണ്...... ഉള്ളിൽ വിരിഞ്ഞു തുടങ്ങിയ തന്റെ ജീവനെ കാത്താണ് ചുറ്റുമുള്ള ഓരോരുത്തരുമിരിക്കുന്നത്....... മറ്റൊന്നിനെ കുറിച്ചും ആലോചിക്കാൻ പോലും ഇടമില്ലാത്ത വണ്ണം സന്തോഷം തന്നെ വരിഞ്ഞു മുറുക്കുകയാണ്.... ഇത് വരെ അനുഭവിച്ച സങ്കടങ്ങൾക്ക് പകരമായി വിധി തനിക്ക് വെച്ചു നീട്ടുകയായിരിക്കും ഈ നിമിഷങ്ങളൊരു പക്ഷെ..... ആലോചന യിലാണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് ഒരു പാത്രത്തിൽ നേന്ത്രപ്പഴം പുഴുങ്ങിയതുമായി തനൂജാമ്മ വന്നത്...... ഇത് മുഴുവൻ കഴിക്കണം..... ഇന്നലത്തെ പോലെ കാണിക്കരുത്..... തനൂജ സ്നേഹത്തോടെ താക്കീത് നൽകി അവിടെ നിന്ന് പോകുമ്പോൾ ഇഷാനി ഒരു ചെറു ചിരിയോടെ അങ്ങനെയിരുന്നു....... ശർക്കരയിട്ട് പുഴുങ്ങിയ നേന്ത്ര ക്കായയെക്കാൾ മധുരമുണ്ടായിരുന്നു അമ്മയുടെ ആ വാക്കുകൾക്കെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി.... മമ്മയും ഇപ്പൊ ഇടയ്ക്കിടെ വരാറുണ്ട്.... വരാനോരിടം കിട്ടിയ സന്തോഷം ആ മുഖത്തും താൻ കാണുന്നുണ്ട്..... എന്തൊക്കെ ആട്ടും തുപ്പും സഹിച്ചാലും പപ്പയുടെ കാല് കീഴിൽ കിടക്കേണ്ടിയിരുന്നല്ലോ ഇത്രയും നാളും.... ഇപ്പൊ അങ്ങനെയല്ല....വല്ലാതെ മനസ്സ് മുട്ടുമ്പോൾ ഓടി വന്ന് തന്റെ സങ്കടം ഒന്നിറക്കി വെക്കാൻ ഒരിടമുണ്ട്..... അങ്ങനെയൊരിടം എല്ലാ മനുഷ്യരും അർഹിക്കുന്നുണ്ട്........ എന്നേ കാണുമ്പോൾ മമ്മക്ക് വല്ലാത്ത കുറ്റ ബോധമുണ്ട്.... ആ കണ്ണുകളിൽ മൂടി കെട്ടിയ ദുഖത്തിന്റെ പാളി എനിക്ക് മാത്രമായി കാണാൻ കഴിയാറുണ്ട്...... കഴിഞ്ഞ തവണ വന്നപ്പോൾ ഇനി പ്രസവത്തിന്റെ സമയത്തേക്കേ വരൂ വെന്ന് പറഞ്ഞാണ് പോയത്..... ഋതിനും അവിടെ നല്ല തിരക്കാണ്... ചിന്തകളെ കീറി മുറിച്ചത് മുറ്റത്തേക്ക് വന്ന് നിന്ന ബുള്ളറ്റിന്റെ ശബ്ദമായിരുന്നു.. അവളുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു..... അധരങ്ങൾ ഒരു പുഞ്ചിരിയെ കൈ മാറി.... അവനെ കാത്ത് തന്നെയാണ് ഇവിടെ ഇരിക്കുന്നതും....... അവളെ കണ്ട പാടേ അവൻ കണ്ണുകൾ രണ്ടുമോന്ന് കൂട്ടി ചിമ്മി കാണിച്ചു...... അവളൊരു ചിരിയോടെ കാലു തിണ്ണയിൽ നിന്നിറക്കി വെച്ചതും പെട്ടെന്ന് എന്തോ ഒരു കൊളുത്തി പിടുത്തം പോലെ തോന്നിയിരുന്നവൾക്ക്..... അസഹനീയമായ ഒരു വേദന കടന്ന് പിടിച്ചത് പോലെ... എന്തിനാ ഈ തണുപ്പും കൊണ്ട് ഉറക്കമിളച്ചിരിക്കുന്നത് ... നേരത്തെ കിടക്കണമെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളതല്ലേ.... അതിന് വേണ്ടിയാ വൈകുമെന്ന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞത് തന്നെ..... അവനൊരു ശാസനയോടെ അതും പറഞ്ഞു അകത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ ഇഷാനി ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.... അവൾ കാലുകൾ എങ്ങനെ മുന്നോട്ട് വെക്കുമെന്ന ചിന്തയിലായിരുന്നു..... എന്തേ..... വേദന വരുന്നുണ്ടോ..... അവളുടെ നിർത്തം കണ്ട് അവനത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവൾ ഇടം കയ്യാലേ അവനെയോന്ന് തട്ടി...... ഇപ്പൊ ഇങ്ങനെയാണ്...... വേദന വരുന്നുണ്ടോ വേദന വരുന്നുണ്ടോ എന്ന് വെറുതെ ചോദിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കും....... അവൾ തല്ലിയതും അവനൊന്നു ചിരിച്ചു...... കാല് അനക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല സച്ചുവേട്ടാ...... എന്തോ ഒന്ന് ഉരുണ്ടു കയറും പോലെ...... അവളത് പറഞ്ഞതും കയ്യിലുള്ള കവർ അവിടെ വെച്ചു കൊണ്ട് അവൻ ഇരു കൈകൾ കൊണ്ടും അവളെ കോരിയെടുത്തു...... ആ.... മുന്നത്തെ പോലെയല്ലട്ടോ....... നല്ല വെയ്റ്റുണ്ട് നടു വെട്ടി വീഴുവോ ഞാൻ...... അവളെ എടുത്ത് നടക്കും വഴി അവനത് ചോദിക്കുമ്പോൾ വേദനകിടയിലും അവളൊന്നു. ചിരിച്ചു.... അവളുടെ മിനിസമുള്ള മുടിയിഴകൾ പാതിരാ കാറ്റിൽ പാറി ക്കളിച്ചു.... അവർക്കിടയിലേക്ക് നൂണ്ട് കയറാൻ നോക്കുന്ന നിലാവിനെ പോലും തടഞ്ഞെന്ന വണ്ണം അവളവനിലേക്ക് പറ്റി ചേർന്നു..... മുറിയിലെത്തി കട്ടിലിൽ അവളെ ഇരുത്തി അവളുടെ നീര് വന്ന കാലിലവൻ ഉഴിഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു...... അവൻ ഉഴിഞിറക്കുന്നതനുസരിച്ചു അവൾ വേദന കൊണ്ട് കണ്ണുകൾ കൂട്ടി ചിമ്മി........ ഒരു വേള സച്ചുവിന്റെ ഹൃദയവും ഒന്ന് വേദനിച്ചു..... പ്രസവിക്കുന്ന ഓരോ സ്ത്രീക്കുമുള്ളത് ഒരു നിയോഗമാണ്..... എന്തൊക്കെ യാഥനകൾ സഹിച്ചും പുതിയൊരു ജന്മത്തെ ഭൂമിയിലേക്ക് കൊണ്ട് വരണമെന്നുള്ള നിയോഗം..... പ്രപഞ്ച ത്തിൽ മറ്റാർക്കും കഴിയാത്ത ഒരത്ഭുത സിദ്ധി യാണത്......... അതിനു നമ്മളടക്കം ഈ പ്രപഞ്ചം മുഴുവൻ അവർക്ക് കൂട്ട് നിന്നേ മതിയാവു..... ഏറെ നേരം അവനങ്ങനെ കാലിൽ ഉഴിഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു...... എപ്പോഴോ അവൾ മയക്കത്തിലേക്ക് വീണു പോയി...... അവളുറങ്ങിയെന്ന് ഉറപ്പായിട്ടാണ് തലയിണ ശെരിയാക്കി വെച്ചു കൊടുത്ത് അവളെ പുതപ്പിച്ചു അവനവൾക്കരികിലേക്ക് കിടന്നത്........ ഒന്നുറങ്ങിയ ആ ഉറക്കത്തിൽ അവൾ ഞെട്ടിയെഴുന്നേറ്റു..... സച്ചുവേട്ടാ.... വേദനിക്കുന്നു...... ആ ഒരു ശബ്ദത്തിൽ തന്നെ അവൻ ഞെട്ടി എഴുന്നേറ്റിരുന്നു....... പെട്ടെന്ന് തന്നെ ആ വീടുമുണർന്നു..... എല്ലാവരും കൂടി ആശുപത്രിയിലേക്ക് തിരിക്കുമ്പോൾ അവളോടൊപ്പം അവരും കരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.... അവളുടെ കരച്ചിൽ അവന് സഹിക്കാൻ കഴിയുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു...... ആശുപത്രി വരാന്തയിൽ മിടിക്കുന്ന ഹൃദയത്തോടെ അവനങ്ങനെ നിൽക്കുമ്പോൾ അവിടെ നിൽക്കുന്നവരെല്ലാം തന്നെ ഉരുകുന്നു ണ്ടായിരുന്നു........ ഇഷാനി പ്രസവിച്ചിട്ടുണ്ട്.... ആൺ കുട്ടിയാണ്...... ഒടുവിൽ ലേബർ റൂമിന്റെ ഡോർ തുറന്ന് പുറത്തേക്ക് വന്ന നേഴ്സ് അത് പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് അവരെ എന്തിനാണ് മാലാഖമാരെന്ന് പറയുന്നതെന്ന് അവന് മനസ്സിലായത്..... ഒരു നിമിഷം എല്ലാവരും ഒന്ന് സ്ഥബ്ദരായിരുന്നു...... സന്തോഷത്തിന്റെ ഏറ്റവും മൂർദ്ധന്യാ വസ്ഥ ഒരു നിർവികരതയാണ്..... അത്രയും സന്തോഷത്തെ ഏറ്റെടുക്കാൻ മനസ്സോരു നിമിശത്തേക്ക് പാകപ്പെട്ടേ മതിയാവു...... തനൂജയും മുത്തശ്ശിയും സന്തോഷത്തോടെ പരസ്പരം മുഖത്തൊട് മുഖം നോക്കി...... കണ്ണുകൾ അനുസരണയില്ലാതെ നിറഞ്ഞൊഴുകി തുടങ്ങിയിരുന്നു..... ആകാശത്തു നിന്ന് നിലാവ് മാഞ്ഞു തുടങ്ങുന്ന ആ നിമിഷം അതവരിലേക്ക് കയ്മാറ്റം ചെയ്യപ്പെട്ടത് പോലെ അവരെല്ലാം തിളങ്ങി...... മീനു സന്തോഷം കൊണ്ട് കൈകൾ രണ്ടും കുടഞ്ഞു..... ഗോപി യുടെ കണ്ണുകൾ എന്തിനോ ഒന്ന് നിറഞ്ഞു.... അയാൾ ചുണ്ടുകൾ കൂട്ടി പ്പിടിച്ചു..... സച്ചു ഇരു കൈകളും മുഖത്ത് വെച്ചു കൊണ്ട് കസേരയിലേക്ക് ഒറ്റയിരിപ്പായിരുന്നു...... കരയുകയാണോ എന്ന് ചോദിച്ചാൽ അല്ല..... പക്ഷെ കണ്ണുകൾ നിറഞൊഴുകുന്നുണ്ട്...... എല്ലാവരും വന്ന് അവന്റെ തോളിൽ പിടിച്ചു..... എനിക്ക് കിട്ടിയത് പോലൊരു മകനാവട്ടെ നിനക്കും...... തലയൊന്നുയർത്തിയ സച്ചുവിനെ നോക്കി ഗോപി യത് പറയുമ്പോൾ അവൻ പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റ് ഗോപിയെ കെട്ടി പിടിച്ചിരുന്നു....... പുതിയൊരു സ്ഥാനത്തേക്ക് കടക്കുമ്പോൾ തനിക്ക് കിട്ടാവുന്നതിൽ വെച്ചു ഏറ്റവും നല്ലൊരു അനുഗ്രഹമാണ് അച്ഛനിൽ നിന്ന് കിട്ടിയിരിക്കുന്നത്..... നീ എനിക്ക് നല്ലൊരു മകനാണെന്ന് പറയാതെ പറയുന്ന ആ നിമിഷം മറ്റെന്തിനേക്കാളും അവന് വിലപ്പെട്ടതായിരുന്നു..... കുഞ്ഞിനെ കയ്യിൽ തന്നപ്പോഴും പഞ്ഞി കെട്ട് പോലുള്ള ആ ശരീരം അവൻ തന്നോട് ചേർത്ത് വെച്ചു..... ഇഷാനിയെ മുറിയിലേക് മാറ്റിയ ശേഷം അവരുടെ വരവിനായി അവളും കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു...... അവൾ എല്ലാവരുടെയും മുഖത്തെ നിറഞ്ഞ സന്തോഷം ഒപ്പിയെടുത്തു...... സച്ചുവിന്റെ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കം മാത്രം മതിയായിരുന്നു അത് വരെയുള്ള വേദനകളെ മറക്കാൻ....... അവൻ അവളുടെ അരികിലേക്ക് വന്നിരുന്നു...... മിനുസമുള്ള കയ്യിൽ ഒന്ന് തലോടി....... ആ നെറ്റിയിൽ പതിയെ ഒന്ന് ചുണ്ടമർത്തുമ്പോൾ അവന്റെ കൺ കോണിലെവിടെയോ ഒരു നീർ തുള്ളി സ്ഥാനം പിടിച്ചിരുന്നു........ അവൾ അവന്റെ കവിളിൽ പതിയെ ഒന്ന് തലോടി..... അവരുടെ സന്തോഷം അവർ നിശബ്ദമായി പങ്കു വെച്ചു...... എല്ലാവരും കുഞ്ഞിനെ നോക്കി മനസ്സ് നിറക്കുമ്പോൾ അവൻ അവൾക്കരികിൽ തന്നെയിരുന്നു...... തന്റെ സന്തോഷങ്ങൾക്ക് കാരണക്കാരിയായ അവളിൽ അവന്നങ്ങനെ പറ്റി പിടിച്ചിരുന്നു...... മീനുവും അമ്മയും മുത്തശ്ശിയുമെല്ലാം കുഞ്ഞിനെ കൊഞ്ചിച് തുടങ്ങിയിരുന്നു..... കണ്ണുകൾ തുറന്ന് അവനൊന്നു കാണാൻ അവർ കാത്തിരുന്നു...... അവൻ കണ്ണുകൾ തുറക്കുന്ന ചുരുങ്ങിയ ആ സമയങ്ങൾ എല്ലാവരും ആനന്ദത്തിന്റെ കൊടുമുടിയിലായിരുന്നു.... വീണ്ടും അവനുറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതി വീണാൽ ആ മിനുസമുള്ള കയ്യിൽ തൊട്ടും തലോടിയും എല്ലാവരും അവന് ചുറ്റുമിരിക്കും.... അധികം വൈകാതെ തന്നെ മാളുവും ആദർഷും വന്നിരുന്നു....... അതിന് പിറകെ മമ്മയും ഋതിനും.... എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകളിലെ ആനന്ദം ഇഷാനിയെ സന്തോഷത്തിന്റെ മറ്റൊരു തലത്തിലേക്ക് കൂട്ടി കൊണ്ട് പോയിരുന്നു..... അവൾ നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ എല്ലാം കണ്ടങ്ങനെ കിടന്നു....... അപ്പോഴും അവളുടെ കൈ വിരലു കളിൽ വിരൽ കോർത്തു അവൻ കൂടെ തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു....... (തുടരും) Aysha Akbar #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ

. #Government_of_UP

#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട് _9 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ ❤️ നിനക്ക് കോളേജിൽ പോണ്ടേ കാർത്തിക..? കാശിയുടെ ഗൗരവമുള്ള സ്വരം. അവളൊന്നു മുഖമുയർത്തി നോക്കി. അവനപ്പോൾ അവളുടെ ബാഗ് വലിച്ചെടുക്കുന്ന തിരക്കിലാണ്. പിന്നിലൂടെ ചെന്നിട്ടൊന്ന് കെട്ടിപിടിച്ചു നിൽക്കാൻ തോന്നിയ ത്വരയെ അടക്കി നിർത്താൻ വേണ്ടിയാണ് അവളവന്റെ നേരെ നിന്നും നോട്ടം മാറ്റിയത്. ഒന്ന് നോക്കിയാ തന്നെ കണ്ണുരുട്ടി പേടിപ്പിക്കുന്നവൻ ഇനിയിപ്പോ ഒന്ന് കെട്ടിപിടിച്ച തന്നെ അടിക്കുമെന്ന് പോലും അവൾക്ക് തോന്നി. ഇനി എന്തോർത്തു നിൽക്കാ നീ. ഇങ്ങോട്ട് പോന്നപ്പോ നിന്റച്ഛൻ പറഞ്ഞത് നീയും കേട്ടില്ലേ.. ഓട്ടോ പിടിച്ചു നിന്നെ കയറ്റി വിടണം ന്ന്. വാ ഇങ്ങോട്ട്.. മനുഷ്യന് പണി ഉണ്ടാക്കാൻ വേണ്ടി ആഴ്ചക്കാഴ്ചക്.. ബാക്കി പറയാൻ വന്നത് അവൻ വിഴുങ്ങി കളഞ്ഞു. അതേയ്.." തിരികെ ഇറങ്ങാൻ തുടങ്ങിയ അവനെ കാർത്തിക പിന്നിൽ നിന്നും പിടിച്ചു നിർത്തി. കരുത്തുള്ള അവന്റെ കൈകൾ അവളുടെ കയ്യിൽ ചേർന്നു. കാശി വെട്ടി തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ അറിയാതെ തന്നെ ആ പിടി അയിഞ്ഞു പോകുകയും ചെയ്തു. "ശെരിക്കും.. ശരിക്കുമെന്നെ ഇഷ്ടമില്ലാഞ്ഞിട്ടോ.. അതൊ അച്ഛനോട്.." "നിന്നോടെനിക്ക് ഇഷ്ടവുമില്ല.. നിന്റെ അച്ഛനെ എനിക്ക് ഭയവുമില്ല. " അവളത് പറഞ്ഞു തീർക്കും മുന്നേ തന്നെ കാശിയുടെ ഉത്തരമെത്തി. "എന്നാൽ പിന്നെ ശിവേട്ടൻ പറഞ്ഞത് പോലെ നിങ്ങൾക്കില്ലാത്ത ആ ഇഷ്ടം തോന്നാനുള്ള വഴി നിങ്ങള് തന്നെ പറഞ്ഞു താ.." വീണ്ടും അവൾക്ക് കുറുമ്പ്. അതോടെ കാശിയുടെ മുഖം കൂടുതൽ വലിഞ്ഞു മുറുകി. "ഞാൻ വല്ലതും പറഞ്ഞാ കൂടിപ്പോകും പെണ്ണേ.. മര്യദക്ക് വന്നിട്ട് ഓട്ടോ പിടിച്ചു പോയിക്കോ.. നിനക്കതാ നല്ലത്.. അവളെ ഒരു ഐഡിയ.." കാശ്ശിയൊരു ചാട്ടം.. കാർത്തിക ഒരടി പിന്നിലേക്ക് മാറി. അവൾക്ക് നല്ലത് പോലെ സങ്കടം തോന്നി. പക്ഷേ സെന്റിമെന്റൽ കൊണ്ടൊന്നും ആ കാട്ട്മാക്കാനേ ഒതുക്കാൻ പറ്റില്ലല്ലോ.. അതൊക്കെ വളരെ മുന്നേ തന്നെ തോറ്റു മടങ്ങിയ കേസാണ്. കട്ടയ്ക്ക് ഒപ്പം പിടിച്ചു നിൽക്കുമ്പോൾ വല്ലതും മിണ്ടുന്നുണ്ടല്ലോ എന്നെങ്കിലും കരുതി ആശ്വാസിക്കാം. അല്ലാതെ പിണങ്ങിയിട്ടോ സെന്റിമെന്റൽ കാണിച്ചു മാറി നിന്നിട്ടോ യാതൊരു കാര്യവുന്നില്ല. അതൊരു ഭാഗ്യം എന്നേ കരുതൂ.. കാർത്തിക അവനൊപ്പം പുറത്തേക്കിറങ്ങി. അപ്പോഴും അവളതിന്റെ അകത്തേക്ക് തന്നെ കൊതിയോടെ നോക്കുന്നുണ്ട്.. അവനും അവന്റെ സാന്നിധ്യവുമുള്ളയിടം ഇതാണ്.. ഇത്‌ വിട്ട് പോകരുതെന്ന് ഹൃദയം പറയുന്നത് പോലൊരു നോട്ടം.. നമ്മുക്ക് കൊറച്ചു നേരമിരുന്നു വർത്താനം പറഞ്ഞിട്ട് പോയാൽ മതിയായിരുന്നു.. ഇനിയിപ്പോ എന്ന് കാണും ന്നാ.. " അവനു പിറകെ.. തൊട്ടു തൊട്ടില്ല എന്നാ മട്ടിൽ ചേർന്നു നടക്കുമ്പോൾ കാശി കേൾക്കാൻ വേണ്ടി അവൾ പറയുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ മൗനവൃതം പോലെ അവനൊന്നും മിണ്ടുന്നില്ല. കുറച്ചു മാറി പാർക്ക് ചെയ്തിരുന്ന ഓട്ടോ ആയിരുന്നു അവന്റെ ലക്ഷ്യം. "എനിക്കൊരു പോപ്പ് കോൺ വാങ്ങിച്ചു തരുവോ.. പറയുന്നതിനൊപ്പം അവളവന്റെ കയ്യിൽ കോർത്തു പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും കാശി അത് കുടഞ്ഞു മാറ്റി. ആരെങ്കിലും കാണും.." അവൻ ശബ്ദമടക്കി പറഞ്ഞു.. "അഹ്.. അപ്പൊ അതാണോ കാശിയേട്ടന്റെ പ്രശ്നം.. അതങ്ങ് പറഞ്ഞൂടെ.. " അവനിലേക്ക് ഒന്ന് കൂടി ചേർന്നിട്ട് അവളാ തോളിൽ ചാരി. "നിന്റച്ഛന്റെ ഗുണ്ടയാണെടി പുല്ലേ ഞാൻ.. ആ എന്നേ കേറി പ്രേമിക്കാൻ നിനക്ക് നാണമില്ലേ.. ഏഹ്.." ആളുകൾക്കിടയിൽ നിന്നും മാറിയതും കാശി അവളെ പിടിച്ചു ചുവരിലേക്ക് ചേർത്ത് നിർത്തി കൊണ്ട് പല്ല് കടിച്ചു. അത്രയും അടുത്ത് നിൽക്കെ അവളവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.. കണ്ണ്.. മൂക്.. പിരിച്ചു വെച്ച മീശ.. ഡ്രിം ചെയ്തു മനോഹരമാക്കിയ താടി.. യാതൊരു അനുസരണയുമില്ലാതെ.. അവന്റെ അതേ സ്വഭാവമുള്ള നീണ്ട മുടിയിഴകൾ... തന്നോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ ദേഷ്യത്തോടെ വിറക്കുന്ന ആ ചുണ്ടുകൾ..കടിച്ചു പിടിച്ചിരിക്കുന്ന പല്ലുകൾ.. മനസ്സൊരു കാറ്റാടി പോലെ ചുറ്റി തിരിയാൻ തുടങ്ങിയത് കൊണ്ടാണ് കാർത്തിക വേഗം നോട്ടം മാറ്റിയത്. ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ നിൽപ്പാണെന്ന് പോലും ഓർക്കാതെ താനവനെ കയറി ഉമ്മിച്ചു പോകുമോ എന്നൊരു ഭയമായിരുന്നു അവൾക്കുള്ളിൽ. ഇത്രയും അരികെ.. ഇങ്ങനെ കിട്ടുന്നതൊക്കെ വളരെ അപൂർവമാണ്. തന്റെ സ്വഭാവം ശെരിക്കും അറിയാവുന്നത് കൊണ്ട് എപ്പോഴും അവനായിട്ട് കൊണ്ട് നടക്കുന്നൊരു അകലമുണ്ട്. അവന്റെ പേരിട്ട തന്റെ തലയിണയിൽ ഒതുങ്ങി പോയിരുന്ന ആ സ്നേഹപ്രകടനം ഇന്നൊരു പക്ഷേ ഇനിയും അവനെ നോക്കി കൊണ്ട് നിന്നാൽ അവനിലേക്ക് നേരിട്ട് പതിക്കും എന്നുള്ള ഭയം. "പറയുന്നത് മനസിലാക്ക് കാർത്തിക നീ.. അല്ലെങ്കിൽ നീ വേദനിക്കും. നിന്റച്ഛനെ അറിയില്ല നിനക്ക്.. നിനക്കറിയാവുന്ന അച്ഛന്റെ നേരെ ഓപ്പോസിറ്റ് സ്വഭാവമുള്ള ഒരു അശോകേട്ടനുണ്ട്.. ഇതിൽ കൂടുതൽ എനിക്ക് നിന്നോട് പറയാൻ വയ്യാഞ്ഞിട്ടാ.." അത് വരെയുമുള്ള കലിപ്പ് മാറി അവൻ ശാന്തനാവാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്.. കലിപ്പ് കൊണ്ടൊന്നും അവളെ തടയാൻ കഴിയില്ലെന്ന് എത്രയോ പ്രാവശ്യം അവനു മനസ്സിലായതാണ്.. അച്ഛനെ വിട്ടേക്ക്. എന്നിട്ട് ഇനി മുതൽ എന്റെ കൂടെ കൂടിക്കോ.. അവർക്കാർക്കും അറിയാത്ത നമ്മളുടെ ഒരു ലോകം ഉണ്ടാക്കാം നമ്മുക്ക്. എന്നിട്ടെവിടെ എന്റെ രാജാവിനെപ്പോലെ നോക്കി കൊള്ളാം ഞാൻ.. എന്റെ കൂടെ വാ.. " അതേ ശാന്തതയോടെ തന്നെ അവളും പറയുമ്പോൾ കാശിയൊന്നു ശ്വാസമെടുത്തു.. "എനിക്ക് എന്ത് കണ്ടിട്ടാടി നിന്റെ ഈ തുള്ളൽ.. അതിനു മാത്രം എന്ത് തേങ്ങയാ.. വീണ്ടുമവന്റെ സ്വരമുയർന്നു.. സ്വന്തം കുടുംബം പോലും വേണ്ടന്ന് വെച്ചു പോയവന് നിന്റെ ഉള്ളിലുള്ളത് പോലൊരു മഹിമയുമില്ല..കാശി നാഥൻ മഹാ പെഴയാ കാർത്തിക.. രക്ഷപ്പെട്ടു പോ.. നിനക്കതാ നല്ലത്.. എനിക്ക് പോലും പിടിക്കാത്ത കുറെ പരട്ട സ്വഭാവങ്ങള് മാത്രമാണ് എനിക്ക് സ്വന്തമായുള്ളത്.. നിനക്ക് കഴിയില്ല. വെറുതെ ജീവിതം കളയല്ലേ.. നിന്നെ കൊണ്ട് പറ്റില്ല.. വാ വിട്ടു പറയുന്നതെന്തും വാങ്ങിച്ചു തരുന്ന നിന്റച്ഛനുള്ള അഹങ്കാരം കൊണ്ടാണ് നിന്റെയീ തിളപ്പ്.. പക്ഷേ അത്രയൊന്നും കാശി ഇല്ല.. ആർക്കും.. ആർക്കും വേണ്ടാത്തവനാ.. എങ്ങും എത്താതെ പോയവനാ..വിട്ടേക്ക്.. വിട്ടേക്ക്.. പ്ലീസ്.." അവനവളുടെ നേരെ കൈ കൂപ്പി.. ആ മുഖം ഉല പോലെ ചുവന്നു. അത് കാണെ.. ആ ഹൃദയമപ്പോൾ അനുഭവിക്കുന്ന വേദന ഓർക്കേ.. കാർത്തികയുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു.. "ആരും.. ആരും വേണ്ട.. ഞാൻ മതി.. ഞാൻ മാത്രം മതി.. ന്റെ ജീവനെ പോലെ നോക്കി കൊള്ളാം ഞാൻ.. എനിക്കത്രേം.. അത്രേം ഇഷ്ടമായിട്ടാ.. എനിക്ക്.. എനിക്ക് വിട്ടു കളയാൻ വയ്യാഞ്ഞിട്ട കാശിയേട്ടാ.. ഇത്രേം അകറ്റി നിർത്തിയിട്ടും.. വെറുപ്പോടെ ആട്ടി വിട്ടിട്ടും വിട്ടിട്ട് പോകാത്തത് എനിക്കിഷ്ടമുള്ളത് കൊണ്ട് തന്നെയാ..! കാശ്ശിയോട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ അവളവനെ കെട്ടിപിടിച്ചു. ഒരു നിമിഷത്തെ ഞെട്ടലിന് ശേഷം.. അവളെ അകറ്റി മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലുമവന്റെ നെഞ്ചിൽ അട്ടയെ പോലെ അവൾ പറ്റി പിടിച്ചു.. കാർത്തിക.. വിട്.. ആളുകൾ നോക്കുന്നു.. വിടെടി.. ആ ദേഹം തന്നിലേക്ക് ചേർന്നു നിൽക്കുന്നതിന്റെ വിറയലൊതുക്കി കൊണ്ടവൻ പതിയെ പറഞ്ഞു. "വിടാം.. എന്നെ ഇഷ്ടമാണെന്ന് പറഞ്ഞാ വിടാം.. കരച്ചിലൊക്കെ വിട്ടു ഇപ്പോൾ കള്ളത്തരമണാ മുഖം നിറയെ.. കാണാതെ തന്നെ കാശിക്കതറിയാം. "ഇങ്ങനെ തന്നെ നിൽക് നീ.. നിനക്ക് അറിയില്ലെങ്കിക്കും നിന്റെ അച്ഛനെ അറിയുന്ന ആരെങ്കിലും എല്ലായിടത്തും കാണും. അവര് കാണട്ടെ. കണ്ടിട്ട് ചെന്നു പറയട്ടെ.. അപ്പോൾ നിനക്ക് സമാധാനമാകുമെങ്കിൽ.. അത് നടക്കട്ടെ.." അവനും വാശി പോലെ പറയുമ്പോൾ മുഖം വീർപ്പിച്ചു കൊണ്ടവൾ അകന്നു മാറി.. അവളെ നോക്കിയൊന്ന് കണ്ണുരുട്ടി കാണിച്ചിട്ട് കാശി വീണ്ടും മുന്നോട്ട് നടന്നു. "എന്ത് കണ്ടിട്ടാ ഇഷ്ടമെന്ന് ചോദിച്ചില്ലേ..ഞാനത് പറഞ്ഞു തരട്ടെ.." വീണ്ടും അവനൊപ്പം തന്നെ ഓടി കൂടി കാർത്തു ചോദിച്ചു. വേണ്ട.. യാതൊരു അയവുമില്ലാത്ത സ്വരം. നല്ല വേഗത്തിൽ നടക്കുന്ന അവനൊപ്പമെത്താൻ അവൾ വല്ലാതെ കഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ട്. "എനിക്ക് പറയണം.." അവൾ വീണ്ടും അവനെ പിടിച്ചു നിർത്തി.. കണ്ണടച്ച് പിടിച്ചു പല്ല് കടിച്ചു കൊണ്ടവൻ ദേഷ്യമൊതുക്കി. "പറഞ്ഞു തൊലക്കങ്ങോട്ട്" "ധൈര്യം.. ദേഷ്യം.. വാശി ചങ്കുറപ്പുള്ള ഈ സ്വഭാവം.. നോട്ടം.. ചിരി.. മുടി താടി.. എല്ലാം.. എല്ലാം എനിക്കിഷ്ടമാണ്.." അവളുടെ സ്വരം ആർദ്രമായിരുന്നു "പക്ഷേ.. പക്ഷേ ന്റെ കാശിനാഥന് അറിയാത്ത ഒരു ക്വാലിറ്റി കൂടിയുണ്ട് ഇയാൾക്ക്.. ഇഷ്ടം പറഞ്ഞു വന്ന എന്നോട് ഇത് വരെയും.. ഒരു പരിധി വിട്ട് നിങ്ങൾ പെരുമാറിയിട്ടില്ല..എത്രയൊക്കെ ദേഷ്യം പിടിപ്പിച്ചാലും എനിക്ക് നേരെ കൈ ഉയർത്തിയിട്ടില്ല.. എനിക്കറിയാം കാശിയേട്ടാ.. അതെന്റെ അച്ഛനോടുള്ള പേടിയോ ബഹുമാനമോ ഒന്നുമല്ല.. ഒരു പെണ്ണിന് നിങ്ങൾ കൊടുക്കുന്ന റെസ്‌പെക്ട് തന്നെയാണ്.. മിക്കവാറും ആണുങ്ങൾക്ക് ഇല്ലാത്ത ക്വാലിറ്റി.." തീർന്നോ.." ചിരിയോടെ പറയുന്നവളോട് കാശി ഭാവമാറ്റമൊന്നും ഇല്ലാതെ തീർന്നെങ്കിൽ നടക്ക് എന്നൊരു ചിന്തയോടെ ചോദിച്ചു. ഇല്ല.. തീർന്നില്ല.. ഒന്നൂടെയുണ്ട്.. അതും പറഞ്ഞു തരാം.. അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ടവൾ കൊറച്ചു കൂടി അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി നിൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.. പക്ഷേ കാശിയുടെ നോട്ടം കണ്ടതും ആ ശ്രമം പെട്ടന്ന് തന്നെ വേണ്ടന്ന് വെച്ചു. "എന്റച്ചന്റെ ഒറ്റ മോളാണ് ഞാൻ.. അച്ഛന്റെ സകല സ്വത്തിനും അവകാശി. നിങ്ങളോ...എന്റച്ഛന്റെ ഏറ്റവും പ്രിയപെട്ട ആളും. എന്നേ കെട്ടിയാൽ അതൊക്കെ നിങ്ങൾക്ക് സ്വന്തമാവും. പക്ഷേ.. പക്ഷേ നിങ്ങൾക്കതിനോട് മോഹമില്ല കാശ്യേട്ട.. എന്നോട് ഇഷ്ടം പറഞ്ഞിട്ട് വരുന്നവരുടെ കണ്ണിലൊക്കെ ഞാൻ കാണുന്നോരു ആർത്തിയുണ്ട്.. നിങ്ങൾക്ക് അതില്ല.. എന്റെ പേരിലുള്ള സ്വത്തുക്കൾ നിങ്ങളെ മോഹിപ്പിക്കുന്നില്ല." നിന്നെയും ഞാൻ മോഹിക്കുന്നില്ല.. " "അത് ഞാൻ മാറ്റി പറയിപ്പിക്കും.." ഇനിയുണ്ടോ.." ഇനിം ഉണ്ട്. ഇന്നാ ഈ ബാഗും പിടിച്ചു കൊണ്ട് അതും പറഞ്ഞു ഇവിരുന്നോ.. ഞാൻ പോണ്.. എനിക്കാകെ ഇവിടെ കിട്ടുന്നത് അര മണിക്കൂറാണ് . ഇപ്പൊ തന്നെ പത്തു മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞു.. ഞാൻ പോണ്.. " അവന്റെ തോളിലുള്ള അവളുടെ ബാഗ് ഊരി കാശി കാർത്തികയുടെ തോളിലേക്ക് ഇട്ട് കൊടുത്തു കൊണ്ട് തിരിച്ചു നടന്നു. "യ്യോ. ഇനി ഉള്ളത് ന്നാ പിന്നെ പറയാം.. നമ്മുക്കൊപ്പോ പോയേക്കാം.. വാ.." കാർത്തിക അവനൊപ്പം തിരിഞ്ഞോടി എത്തി.. ഞാനില്ല. ഒറ്റയ്ക്ക് പോയിക്കോ.." കാശി വാശിയിലാണ്. "അങ്ങനെ പറയല്ലേ.. ഞാൻ അച്ഛനോട് പറഞ്ഞു കൊടുക്കും കേട്ടോ.. കാശ്യേട്ടൻ എന്നേ ഒറ്റയ്ക്ക് വിട്ടു ന്ന്. മ്മ്.. പറഞ്ഞോ.." അവളത് പറയില്ലെന്ന് അവനു നന്നായി അറിയാമല്ലോ.. "ആ ഓട്ടോ സ്റ്റാൻഡിൽ കുറെ വായി നോക്കികൾ ഉണ്ട് കാശ്യേട്ടാ.. എന്നേ കാണുമ്പോൾ അവർ ഓരോന്നു പറയും.. പിന്നെ വഴക്കാവും.. കാശ്യേട്ടൻ തന്നെ വരേണ്ടി വരും അത് തീർക്കാൻ.അത് കൊണ്ടല്ലേ.." അവസാന അടവ്.. അത് ഏറ്റു. കാശി അവിടെ നിന്നു. വാ അടച്ചു പൂട്ടി എനിക്കൊപ്പം വരാൻ പറ്റുവോ.." അവൻ ഗൗരവത്തോടെ ചോദിക്കുമ്പോൾ മുഖം വീർപ്പിച്ചു കൊണ്ടവൾ അതെ എന്ന് തലയാട്ടി അവനൊപ്പം നടന്നു.. പോകും വഴി തന്നെ അവനാ ബാഗ് കൂടി എടുത്തു. ഓട്ടോ സ്റ്റാന്റ് എത്തും വരെയും അവനെ നോക്കി.. ആ കാൽപാദങ്ങളെ പിൻപറ്റി കാർത്തികയവന്റെ കൂടെ നടന്നു.. കൊതിയോടെ. "കയറിക്കോ... ബാഗ് ആദ്യം വെച്ചു കൊടുത്തു കൊണ്ടവൻ പറയുമ്പോൾ വിട്ട് പോകാനുള്ള മടിയോടെ അവളാ കമ്പിയിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ടവനെ നോക്കി.. "ഫോൺ വിളിച്ചാൽ എടുക്കണം.." പിന്നെയൊന്നും പറയാതെ.. ഒരു നോട്ടം പോലും പകരം നൽകാതെ തിരിഞ്ഞു പോകുന്നവന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ടവൾ പതിയെ പറഞ്ഞു. 'എനിക്ക് വേറെ പണിയുണ്ട്. എനിക്കും വേറെ പണി ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ടല്ല വിളിക്കുന്നത്. വല്ലാണ്ട് കാണാൻ തോന്നുമ്പോ ഈ സ്വരമെങ്കിലും കേട്ടു കൊണ്ടെന്റെ മനസ്സിനെ അടക്കി നിർത്താനാണ്.. അവൾക്കും ദേഷ്യം വന്നു. "എന്നേ വിളിക്കണ്ട.. ഞാൻ എടുക്കില്ല.. കാശി ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു. "ഞാൻ വിളിക്കും.. എന്റെ ഫോണിൽ നിന്നും വിളിച്ചിട്ട് എടുത്തില്ലേ.. ആ ഹോസ്റ്റലിലെയും കോളേജിലെയും കുട്ടികളുടെ മൊത്തമുള്ള ഫോണിൽ നിന്നും ഞാൻ മാറി മാറി വിളിക്കും.. അവളും ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു. "നിനക്ക് ഭ്രാന്താണ്.. അവനവളുടെ കൈ കുടഞ്ഞു മാറ്റി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "അതേ.. നിങ്ങളോടുള്ള ഭ്രാന്ത്.. നിന്നെ സ്വന്തമായി കിട്ടും വരെയും മാറാത്ത ഭ്രാന്ത്." അവനെത്ര ദേഷ്യം കാണിച്ചിട്ടും അവളുടെ വാക്കിലെ ആർദ്രത.. തോറ്റത് പോലെ കാശി പിന്തിരിഞ്ഞു നടന്നു.. ആ പോക്ക് നോക്കി ഒന്ന് രണ്ടു നിമിഷം നിന്നിട്ട് കാർത്തികയും ഓട്ടോയിലേക്ക് കയറി.. അത് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്യുമ്പോൾ വെറുതെയോന്ന് പുറത്തേക്ക് തലയിട്ട് അവൾ നോക്കിയ നിമിഷം തന്നെയാണ് കാശിയും തിരിഞ്ഞു നോക്കിയത്.. തുടരും.. ഇനിയിപ്പോ ഈ നോട്ടത്തിൽ കയറി പിടിക്കേണ്ട.. എന്റെ ചെക്കന് ഓളെ ഇഷ്ടമല്ല ന്ന് പറഞ്ഞ.. ഇഷ്ടല്ല.. അത്ര തന്നെ 😎 പിന്നെ.. ഇത്രേം വിദ്യാഭ്യാസമുള്ള ഇവളെന്താ ഇങ്ങനെ എന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടോ.. ഉണ്ടാവും.. എനിക്കറിയാം.നിങ്ങളെ എനിക്കറിയാലോ.. വിദ്യാഭ്യാസവും പെരുമാറ്റവും തമ്മിൽ പലപ്പോഴും ചന്തയിൽ നിന്നും കണ്ട പരിചയം പോലുമില്ല പിള്ളേരെ. അല്ലെങ്കിൽ പിന്നെ.. റാങ്ക് മേടിച്ച ഗ്രീഷ്മ ജൂസ് കൊടുക്കില്ലല്ലോ.. ഏത്.. ആ.. അത് തന്നെ.. വോകെ.. റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ടു പോണേ. ഞാനിന്ന് പോസ്റ്റ്‌ ചെയ്യുന്നില്ല എന്നൊക്കെ കരുതി ഇരുന്നതാ.. അതിനും പറ്റുന്നില്ല.. നിങ്ങളൊക്കെ ആരൊക്കെയോ ആയി പോയില്ലേ.. ആ കാത്തിരിപ്പ് കാണാതെ പോകുന്നതെങ്ങനെ.. 😬 ലൈക്കും റിവ്യുവും ഇല്ലെങ്കിൽ പിന്നെ ഇതിവിടെ കൊണ്ട് വന്നിടണോ ന്നാ 🥴 സ്നേഹത്തോടെ.. നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം jif❤️ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ