📙 നോവൽ

#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട് _92 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ 💥 "നിന്റെ കൂടെ നിഴൽ പോലെ നടന്നവൻ തന്നെ ഇത് പോലൊരു പണി തരുമെന്ന് നീ ഓർത്തില്ല.. അല്ലേലും സ്വന്തം നിഴലിനെ പോലും വിശ്വസിച്ചു കൊണ്ട് നടക്കാൻ പറ്റാത്ത കാലമല്ലേ അശോക. നീ ശ്രദ്ധിക്കണമായിരുന്നു.. " രക്തം പടർന്ന വെറും നിലത്ത് അവശതയോടെ കിടക്കുമ്പോൾ അകലെ എവിടെ നിന്നോ എന്നത് പോലെയാണ് അശോകൻ ആ ശബ്ദം കേൾക്കുന്നത്. മുഖം തിരിച്ചൊന്നു നോക്കാൻ പോലും അയാൾക്ക് കഴിയുന്നില്ല. ശ്വാസമെടുക്കുമ്പോൾ പോലും വല്ലാത്ത വേദന.. ശരീരം മൊത്തം.. "നീയല്ല ലക്ഷ്യം.. നിന്റെ മകളും അവൾക്കൊപ്പം കിട്ടുന്ന കോടികളും. കൂടെ നടന്നു കൊണ്ട് നിന്നെ എന്നോ സ്കെച് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങിയ ആ ശത്രുവിനെ.. ഇത്രയും ബുദ്ധിയും വിവേകമുള്ള നീയെന്താ അശോക അറിയാതെ പോയത്. അത് കൊണ്ടല്ലേയിപ്പോ.. നിനക്കിത് പോലൊരു ഗതി വന്നത്.. ജീവനോടെ നിന്നെ വേണമെന്നില്ല എന്നാണ് ഞങ്ങൾക്ക് കിട്ടിയ നിർദേശം.. അത്രയും പകയൊക്കെ തോന്നാൻ മാത്രം കൂടെ ഉള്ള ശത്രു വളർന്നിട്ടും നീ അറിഞ്ഞില്ലേന്ന് പറയുമ്പോ.. താനെന്തൊരു തോൽവിയാണ് അശോകാ..താനൊക്കെ മരിക്കുന്നത് തന്നെയാ നല്ലത്. " തനിക്കു പിറകിൽ നിൽക്കുന്ന ആ ആള് വിളിച്ചു പറയുന്ന ഓരോ വാക്കും.. മരണം പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന ആ സമയത്തും അശോകന്റെ മുഖം വല്ലാതെ മുറുകി.. മുഷ്ടികൾ ചുരുട്ടി പിടിക്കേ..അയാളിലെ മുറിവുകളിൽ നിന്നും രക്തം കുതിച്ചോഴുകി. കണ്ണുകൾക്ക് മങ്ങൽ.. തല പൊക്കാൻ പോലും വയ്യാത്ത ക്ഷീണം.. തന്റെ മരണം തന്നെ അയാൾ ഉറപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞു. അത്രക്കുണ്ട് ശരീരത്തിലെ പരിക്ക്. പക്ഷെ അതിനേക്കാൾ ദയനീയമായി അയാളുടെ ഹൃദയം തകർക്കപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഇനിയൊരു മടങ്ങി വരവിനു പോലും സാധ്യമല്ലാത്ത വിധം അതയാളെ ഒന്നാകെ പിടിച്ചടക്കി കഴിഞിട്ടുണ്ട്.. ചെയ്ത് കൂട്ടിയ പലതും അയാൾക്ക് ഒരു തിര ശീലയിലെന്ന പോലെ കാണാൻ കഴിഞ്ഞു. അതിൽ പലതും അനീതി തന്നെയായിരുന്നു. തനിക്കു മുന്നിൽ തടസ്സങ്ങൾ ഒന്നും പാടില്ലെന്നുള്ള വാശി.. അങ്ങനെ തകർക്കപ്പെട്ട എത്രയോ കുടുംബങ്ങൾ.. ആളുകൾ.. ഇന്നിപ്പോ ആ കിടപ്പിൽ അയാൾക്കറിയാൻ കഴിയുന്നുണ്ട് ഒരു മനുഷ്യന്റെ നിസ്സഹായത.. വേദന.. എന്നിട്ടും തീരാതൊരു ധാർഷ്ഢ്യം അയാളിൽ അപ്പോഴും ബാക്കിയുണ്ട്. "കൂടെ നിഴൽ പോലെ നടന്നവൻ.. തന്നെ കൊന്ന് കളയണമെന്ന് ചിന്തിക്കാൻ മാത്രം വളർന്നു കഴിഞ്ഞിട്ടും അത് അറിയാത്ത തോൽവി തന്നെ ആയി പോയല്ലോ അശോകൻ. പല്ല് കടിച്ചു കൊണ്ടത് ഓർക്കുമ്പോഴും ആ മനസ്സിൽ കാശിയുടെ മുഖമായിരുന്നു. തന്റെ മകളിലൂടെ തന്നെ നശിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് അശോകൻ ഉണ്ടാക്കിയ സ്വത്തും പേരും പെരുമായും ചുളുവിൽ സ്വന്തമാക്കാൻ ശ്രമിച്ച കാശി നാഥൻ.... അശോകൻ വെറുപ്പോടെ അവനെ ഓർത്തു.. 💥💥 ദൈവം കഴിഞ്ഞാ പിന്നെ.. ഏറ്റവും മനക്കരുത്തു വേണ്ടത് ഒരു ഡോക്ടർക്കാ.. കാർത്തൂ.കാരണം.. ദൈവത്തെ പോലെ തന്നെ ഒരു ജീവൻ കാക്കാൻ ഒരു ഡോക്ടർക്ക് കഴിയും.." കാശി ഉറപ്പോടെ... പറഞ്ഞു കൊടുക്കുമ്പോൾ കാർത്തു ദയനീയമായി അവനെ നോക്കി. "പക്ഷെ നീയിങ്ങനെ ഇത്രയും ചെറിയ പ്രശ്നങ്ങൾക്കൊക്കെ ഈ വിധം ഒടിഞ്ഞു തൂങ്ങിയ എങ്ങനെ ശരിയാവും ന്റെ പെണ്ണേ..എങ്ങനെ മുന്നോട്ട് പോകും " അവനൊരു ചിരിയോടെ തന്നെ അവളോട് ചോദിച്ചു. നാട്ടിലേക്ക് തിരികെ എത്തിയിരിക്കുന്നു. അത് വരെയുമുള്ള യാത്രയിൽ ഒരു പോള കണ്ണടച്ചുറങ്ങാൻ കൂടി കഴിയാതെ കാശിയെ മാത്രം നോക്കി കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നവൾ. അങ്ങനെ ഒരുവളോട് അവനൊന്നും പറഞ്ഞു കൊടുക്കാനും തോന്നിയില്ല. അവന്റെ മനസ്സിൽ സങ്കടവും ടെൻഷനും ഉണ്ടെങ്കിൽ കൂടിയും സാഹചര്യങ്ങളോട് ഏറെക്കുറെ പൊരുത്തപ്പെടാൻ കഴിഞ്ഞു. മനസിനെ ബാലപ്പെടുത്താൻ കഴിഞ്ഞു.. കാത്തിരിക്കുന്നത് ഇനി എന്തായാലും അതിൽ നിന്നും ഒളിച്ചോടാതെ നേരിടാൻ തന്നെ ഉറപ്പിച്ചു. അവനെ കൊണ്ടാവും പോലൊക്കെ കാർത്തുവിനെ പറഞ്ഞു ചാർജ് ചെയ്യിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും അത് മാത്രം നടന്നതുമില്ല. ഏറ്റവും അടുത്ത ടൗണിൽ എത്തും മുൻപ് ഒരു റെസ്റ്റോറന്റിൽ കയറിയതാണ്. വേണ്ടന്ന് അവളാവതും പറഞ്ഞിട്ടും കാശി നിർബന്ധിച്ചു കൊണ്ട് പോയി.വീട്ടിലെത്തിയാൽ സ്ഥിതി എന്താവുമെന്ന് അവനൊരു ഊഹമുണ്ട്. "കഴിക്ക്.. സമയം പോണെടി.. ഇടയ്ക്കിടെ അവനോർമിപ്പിച്ചിട്ടും അവൾക്കതിൽ നിന്നും അൽപ്പം പോലും കഴിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ചങ്കിലൊരു വെപ്രാളം താങ്ങി നിൽക്കും പോലാണ്. യാതൊരു മടിയും കൂടാതെ അവളുടെ ഭക്ഷണം തനിക്കരികിലേക്ക് നീക്കി വെച്ചിട്ട് കാശി തന്നെ അത് വാരി നീട്ടുബോൾ കണ്ണ് നിറച്ചു കൊണ്ടവൾ അത് മുഴുവനും കഴിച്ചു തീർത്തു. അത് മുഴുവനും കഴിച്ചു തീരുവോളം അവനൊന്നും പറഞ്ഞതുമില്ല. "പോയി കാറിലിരിക്ക്.. ഞാൻ ബില്ല് കൊടുത്തു വരാം.." കൈ കഴുകി തിരിച്ചു വരുമ്പോൾ അവൻ പറഞ്ഞിട്ടും കാർത്തു വിട്ട് പോകാതെ അവന്റെ കയ്യും ചുറ്റി പിടിച്ചു കൊണ്ടാവിടെ തന്നെ നിന്നു. "ഇനി എന്തേലും വേണോ നിനക്ക്..?" കാശി ചോദിച്ചു. കാർത്തു വേണ്ടന്ന് തലയാട്ടി. രണ്ടു പേരും കൂടി ഒരുമിച്ചാണ് കാറിലേക്ക് കയറിയത്.. "നമ്മളിറങ്ങി പോന്നതിനെക്കാൾ രൂക്ഷമാവും കാര്യങ്ങൾ നമ്മളങ്ങോട്ട് കയറി ചെല്ലുമ്പോൾ.. കാർത്തുവിന്റെ കയ്യെടുത് ഗിയറിയിൽ വെച്ച് അതിനൊപ്പം അവന്റെ കയ്യും ചേർത്ത് കൊണ്ട് കാശി തുടങ്ങി വെച്ചു. വീട്ടിലേക്ക് ഇനിയൊരു പത്തു പതിനഞ്ചു മിനിറ്റ് കൂടിയേ കാണൂ. "കരയരുത് എന്നല്ല.. നിന്റെ കൺട്രോൾ പോകരുത് എന്നാ ഞാൻ പറയുന്നത്..നിന്റെ അച്ഛൻ ചെന്ന് ചാടിയ ചതി.. അത് നമ്മുക്കുള്ളതാ.. കൊണ്ട് പോയതാരായാലും അത് നമ്മുടെ കൂടി ശത്രുവാണ്. പക്ഷേ എന്ത് വന്നാലും.. ഈ ലോകം തന്നെ എതിര് നിന്നാലും നിന്നെ പ്രാണനെ പോലെ കൊണ്ട് നടക്കുന്ന ഈ ഞാൻ നിന്റെ കൂടെയുണ്ടാകും.. അതോർമ വേണം.." ഹൃദയം നിറച്ചുള്ള ആ വാക്തനം.. കാർത്തു അവന്റെ തോളിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. "തുളസി ചേച്ചി... നമ്മൾ കരുതുന്നതിന്റെ എത്രയോ ഇരട്ടി ആള് തകർന്ന് പോയി കാണും.നീ കൂടെ ഇല്ലല്ലോ.ഒറ്റക്കായി പോയത് പോലെ തോന്നി കാണും..നിന്റെ അച്ഛൻ അങ്ങനെ കൊണ്ട് നടന്നതാണെന്ന് നിനക്കും അറിയാല്ലോ.. ല്ലേ.." അവനെന്താണ് പറഞ്ഞു വരുന്നതെന്ന് മനസിലാവാത്തൊരു പകപ്പുണ്ട് കാർത്തുവിന്റ മുഖം നിറയെ. "അമ്മ.... അമ്മ വിളിച്ചു പറയുന്ന വാക്കുകൾ ചിലപ്പോൾ നമ്മളെ നോവിക്കും. വല്ലാതെ വേദനിപ്പിക്കും.പക്ഷെ തിരിച്ചൊന്നും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അമ്മയെ നീ വേദനിപ്പിക്കരുത്. കാരണം അതവരുടെ സങ്കടം കൊണ്ട് വിളിച്ചു പറയുന്നതാ.. നിന്റച്ഛനെ കാണാൻ കഴിയാത്ത വേദനയോടെ വിളിച്ചു പറയണതാ.. അതെല്ലാം ആ സെൻസിലെ എടുക്കാവൂ.. കേട്ടോ." മ്മ്.. അവളൊന്ന് കൂടി അവനിലേക്ക് ചേർന്നിരുന്നു. "അഞ്ചു മിനിറ്റ് കൊണ്ട് നമ്മൾ വീട്ടിലെത്തും. അറിയുന്നതും അറിയാത്തതുമായ ഒരുപാട് പേര് കാണും. ഒളിഞ്ഞും തെളിഞ്ഞും കുറ്റപ്പെടുത്തലും പരിഹാസങ്ങളും ഒക്കെ ഉണ്ടാവും അതിനെയെല്ലാം സ്വീകരിക്കാനുള്ള മനസ്സോടെ വേണം അങ്ങോട്ട്‌ നമ്മൾ ചെല്ലാൻ.. നിന്റെ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും കാണാൻ വന്നതാ നമ്മള്.. ഇതൊരു ചെറിയ പ്രശ്നമാണ്.. ഇതിന്റെ ഈ ഇരുണ്ട മുഖമൂടി ഞാൻ പറിച്ചു കളയും.. അതിന്റെ അവസാനം നമ്മള് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നൊരു വെളിച്ചമുണ്ട്.. അത് കണ്ടു കിട്ടും വരെയും കുറച്ചൊക്കെ വേദന കാണും.. പക്ഷേ എന്ത് വന്നാലും നിനക്കൊപ്പം.. ഞാനുണ്ട്.. കേട്ടോ.." ഏറ്റവും മൃദുവായി അവനത് പറഞ്ഞവസാനിപ്പിച്ച നിമിഷം തന്നെ അവരുടെ കാർ അമ്പലപറമ്പിൽ എന്നെഴുതി തൂക്കിയ വലിയ പഠിപ്പുര കടന്ന് കൊണ്ട് അകത്തേക്ക് കയറിയിരുന്നു.. 💥💥 നീയെങ്ങോട്ടാ ഡീ... " പിന്നിൽ നിന്നും വിഷ്ണുവിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടതും ഗായത്രി ഞെട്ടി കൊണ്ട് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. അവനവിടെ നിൽക്കുന്നത് അവൾ കണ്ടില്ലായിരുന്നു. "ഞാൻ.. ഭവ്യക്ക് മരുന്ന്.." അവനെ എപ്പോ എവിടെ വെച്ച് കണ്ടാലും കയറി വരുന്നൊരു വിക്കൊടെ തന്നെയാണ് ഗായത്രി മറുപടി പറഞ്ഞത്. "നിന്നോട് ഞാൻ മര്യാദക്കല്ലെടി പറഞ്ഞത്.. എന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ കാര്യം നോക്കാൻ എനിക്കറിയാം.അതിന് നിന്റെ സഹായം വേണ്ടന്ന്.. അത് നിനക്ക് മനസ്സിലായില്ലേ.." യാതൊരു ആവിശ്യവുന്നില്ലാതെ അവൻ വെറുതെ ഒച്ചയിട്ടു. ഗായത്രി പിന്നിലേക്ക് മാറി. ആ കൂടെ വന്ന കല്ലു മോള് അവൾക്ക് പിറകിലൊളിച്ചു. ഗായത്രിയോടെന്ന പോലെ കല്ലു മോളോടും ഭവ്യയിപ്പോ കാര്യമായിട്ടാണ് ഇടപെടുന്നത്.. അത് കൊണ്ട് തന്നെ ഗായത്രിക്കൊപ്പം കല്ലു മോൾക്ക് കൂടി മുകളിലേക്ക് വരാനിപ്പോ നല്ല ഉത്സാഹമാണ്. "അവൾക്കൊട്ടും വയ്യ.ഇന്നലെ പിന്നെയും പനി കൂടിയിട്ടുണ്ട്. നേരത്തിനു മരുന്ന് കൊടുത്തില്ലേൽ ...." ഗായത്രിക്ക് പിന്നെയും എന്തൊക്കെയോ പറയണമെന്നുണ്ട്. പക്ഷേ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നവന്റെ നോട്ടവും ഭാവവും കാണുമ്പോൾ അവൾക്കതിനു പറ്റുന്നില്ല. "നീയല്ലേ മരുന്ന് കൊടുത്തു കൊണ്ടവളെ പരിചരിക്കുന്നത്.. പനിയൊക്കെ മാറിയാ പേടിച്ചാ മതി.. എന്തേലും കാര്യം മര്യാദക്ക് ചെയ്യാൻ നിനക്കറിയുമോ.." വിഷ്ണുവിന്റെ ദേഷ്യം എന്തെന്നു പോലും ഗായത്രിക്ക് മനസ്സിലായില്ല. വീണ്ടും അവനെന്തൊക്കെയോ വിളിച്ചു പറയുന്നുണ്ട്. അതിലേറെയും അവളോടുള്ള വെറുപ്പ് തന്നെയാണ്. "മരുന്ന് ഇങ്ങ് തന്നിട്ട് നീ നിന്റെ പാട് നോക്കി പോ.. ഇനി ഇതൊക്കെ ഞാൻ നോക്കി കൊള്ളാം.നീയാവളെ കൊല്ലാനും മടിക്കില്ല.. എത്രയൊക്കെ ആയാലും നിന്നെ ദ്രോഹിച്ച ദേഷ്യമൊന്നും അത്രയും പെട്ടന്ന് നിന്റെ മനസ്സിൽ നിന്നും പോകില്ല.. അത് കൊണ്ട് എനിക്കെന്റെ അനിയത്തിയുടെ ജീവൻ നോക്കണം.." വരാനിരിക്കുന്ന വലിയൊരു വിപത്തിന് തിരി കൊളുത്തി കൊണ്ട്.. ഒരു മുഴം മുന്നോടിയായി കൊണ്ടാണ് അവനാ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞതെന്നോ.. തനിക്കൊരു ഉഗ്രൻ വാരി കുഴി കുഴിച്ചു കൊണ്ടാണ് അവനാ മരുന്ന് വാങ്ങിച്ചു കൊണ്ട് ഭവ്യയുടെ മുറിയിലെക്ക് പോയതെന്നോ അപ്പോഴൊന്നും ഗായത്രി അറിഞ്ഞതുമില്ല.. 💥💥 കാശി പറഞ്ഞത് പോലെ തന്നെ.. വീട്ടിൽ ഒരുപാട് ആളുണ്ടെന്ന് അകത്തേക്ക് കാർ കയറി ചെന്നപ്പോൾ തന്നെ കാർത്തുവിന് മനസ്സിലായി. അവളൊന്ന് വിറച്ചു പോയി. ഇനിയിങ്ങോട്ട് എന്നെങ്കിലും കയറി വരുമ്പോൾ ഈ സിറ്റൗട്ടിൽ കാണുമെന്നു കരുതിയ ആള് മാത്രമില്ല.. "ഇറങ്ങി വാ.." കണ്ണ് നിറച്ചു നോക്കുന്നവൾക്ക് നേരെ അവളിരിക്കുന്ന ഭാഗത്തെ കാറിന്റെ ഡോർ തുറന്നു കൊണ്ട് കാശി കൈ നീട്ടി.. അവളെ ചേർത്തു പിടിച്ചു കൊണ്ട് തന്നെയാണ് അവൻ മുന്നോട്ട് നടന്നതും. കണ്ടു നിൽക്കുന്നവർക്കെല്ലാം ഒരു അമ്പരപ്പ്. എന്ത് പറയണം എന്നറിയാത്തൊരു പകപ്പ്. രണ്ട് പേരും ആരെയും നോക്കാതെ ആദ്യം സിറ്റൗട്ടിലേക്കും പിന്നെ ഹാളിലേക്കും കടന്നു. കാർത്തുവിന്റെ വിറയലു കൂടുമ്പോ കാശി അവളെ കൂടുതൽ മുറുക്കത്തിൽ അടക്കി പിടിക്കും.. അത്രയും ആളുകൾ പുറത്തും അകത്തുമുണ്ടായിട്ടും വല്ലാത്തൊരു കനമുള്ള മൗനമാണ് അവിടെ. ഹാളിലേക്ക് കയറി ചെന്ന അവരെ കണ്ടതും അവിടെ ഉള്ളവർ പൊള്ളിയത് പോലെ ഞെട്ടി എഴുന്നേറ്റ് തുറിച്ചു നോക്കുന്നുണ്ട്. "തുളസി ചേച്ചി എവിടെ.." ശാന്തമായി കാർത്തുവിനെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് തന്നെയാണ് കാശി അത് ചോദിച്ചത്. അവളപ്പോഴും ആരെയും നോക്കാതെ മുഖം കുനിച്ചു നിൽപ്പാണ്. "ഇനിയെന്ത് വേണം നിനക്ക്.. ഏഹ്.." ആദ്യത്തെ പകപ്പും ഞെട്ടലും മാറിയതും ആദ്യം ശബ്ദമുയർത്തിയത് തുളസിയുടെ ആങ്ങളമാർ തന്നെയാണ്. "ആ മനുഷ്യൻ എങ്ങനെ വളർത്തിയതാടി നിന്നെ. എന്നിട്ട് നീ ചെയ്തതോ.. എന്നിട്ടും അവൾ വന്നിരിക്കുന്നു.. നിനക്കെങ്ങനെ ധൈര്യം വന്നെടി ഇത് പോലൊരു ചെറ്റത്തരം ചെയ്തിട്ടും ഇത് പോലെ മുന്നിൽ വന്നു നിവർന്നു നിൽക്കാൻ.." ചെറിയച്ഛന് ഏട്ടനെ കാണുന്നില്ല എന്നതിനേക്കാൾ സങ്കടം അവള് പോയതാണോ എന്ന് പോലും തോന്നി പോകുന്നത് പോലൊരു പ്രകടനം. വീണ്ടും ആരൊക്കെയോ എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നു. അതെല്ലാം കേട്ട് ഒരു ശില പോലെ നിന്ന് കണ്ണീർ വാർക്കുന്നവളെ അവൻ തന്നിലെക്കടക്കി പിടിച്ചു നിന്നു.. "അശോകൻ ഇവിടില്ല എന്നുള്ള ധൈര്യം കൊണ്ട് വന്നതാ നീ.. അല്ലേടി.." പറഞ്ഞിട്ടും തീരാത്ത ദേഷ്യത്തോടെ അവരിൽ ആരോ ഒരാൾ കാർത്തുവിനെ അവനിൽ നിന്നും വലിച്ചു മാറ്റി മുഖം നോക്കി അടിക്കാൻ കൈ നിവർത്തിയതും ഞൊടിയിട കൊണ്ട് കാശിയാ കൈകളിൽ കയറി പിടിച്ചു.. "വാക്കുകൾ കൊണ്ട് പറയ്യ്.. ഞങ്ങള് കേൾക്കും. അതിനുള്ള തെറ്റ് ഞങ്ങൾ ചെയ്തു എന്നത് കൊണ്ട് മാത്രം..അല്ലാതെ എന്റെ മുന്നിലിട്ടെന്റെ പെണ്ണിനെ എങ്ങാനും തൊട്ടാ.." അവളെ വീണ്ടും തന്റെ നെഞ്ചിലൊതുക്കി പല്ല് കടിച്ചു കൊണ്ടവൻ വിരൽ ചൂണ്ടി. ആ ഭാവം കണ്ടിട്ട്.. കണ്ണിലെ രോഷം കണ്ടിട്ട്.. കാർത്തുവിനെ അടിക്കാൻ ഓങ്ങിയവൻ അറിയാതെ തന്നെ പിന്നിലേക്ക് മാറി.. "കാർത്തു അവളുടെ അമ്മയെ കാണാൻ വന്നതാ.. കാണിക്കാമെന്ന് ഞാനവൾക്ക് വാക്കും കൊടുത്തു.. കണ്ടിട്ടേ പോകൂ.." വാക്കുകൾക്കൊപ്പം അവന്റെ നോട്ടം കൂടി ഹാളിൽ കൂടി ആകെയൊന്നു വട്ടം കറങ്ങി. അതോടെ അത് നടക്കില്ലെന്നും ഇവൾക്കിനി ഇവിടെ ആരുമില്ലെന്നും വന്ന വഴി തന്നെ രണ്ടും കൂടി തിരിച്ചു വിട്ടോ ഇല്ലെങ്കിൽ വന്നത് പോലെ പോകില്ല എന്നൊക്കെയുള്ള ഭീക്ഷണിയുടെ സ്വരം.. അതും അത്യാവശ്യം ഉറക്കെ തന്നെ. ഒരു കൈ കൊണ്ട് കാർത്തുവിനെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു.. ഒരു കൈ പോക്കറ്റിലിട്ട് കാശി അതേ നിൽപ്പ് തന്നെയാണ്. കണ്ടിട്ടേ ഞാൻ പോകൂ.. " ആ വാക്കുകൾ അവന്റെ മുഖത്തുള്ള ഭാവം പോലെ തന്നെ കടുത്തു പോയിരിക്കുന്നു. "ഒന്ന് നിർത്തുന്നുണ്ടോ.." വീണ്ടും മുറുകിയ ശബ്ദകോലാഹലങ്ങൾക്കൊപ്പം തന്നെ അതിനേക്കാൾ ഉച്ചത്തിൽ തുളസിയുടെ ശബ്ദം. കാർത്തു ഞെട്ടി കൊണ്ട് മുഖമുയർത്തി നോക്കി.. തുടരും.. ഒരടിയുടെ ശബ്ദമല്ലേ നിങ്ങളിപ്പോ കേട്ടത്.. 🫣 എന്താവും എന്നത് വിട്ട് വരുന്നിടത്തു വെച്ച് കാണാം ന്നുള്ള മൈന്റിലേക്ക് വാ പിള്ളേരെ.. പിന്നെ എല്ലാം രസാണ്.. പുതിയൊരു കഥ.. അതെന്നെ വല്ലാണ്ട് ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്നു.. എപ്പോഴത്തെയും പോലെ.. ജസ്റ്റ്‌ ഒന്ന് എഴുതി തുടങ്ങി.. ഒന്നിട വിട്ട് ഇടാനുള്ള പരുവത്തിൽ ആകുമ്പോ.. ഇട്ട് തുടങ്ങിയാ.. കൂടെ ണ്ടാവുമല്ലോ ല്ലേ... 🥰🥰 സ്നേഹത്തോടെ jif💥 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട് _91 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ 💥 കാശ്യേട്ടാ.. ന്റച്ഛൻ.. " കാർത്തുവൊരു പിടപ്പപ്പോടെ അവനെ പുണർന്നു കൊണ്ട് കരഞ്ഞു പോയിരുന്നത് പറയുമ്പോൾ. അശോകേട്ടൻ മിസ്സിങ്ങാണെന്ന് അവളോട് പറയാതെ വയ്യായിരുന്നു അവന്. അറിയിച്ചു കഴിയും വരെയും ഒരു ശില പോലെ നിന്നവൾ അവനൊന്നു തൊട്ട നിമിഷം പൊട്ടി പിളർന്നു പോയി. ആ നെഞ്ചിൽ മുഖമിട്ടുരുട്ടി കരയുമ്പോൾ അവളോളം തന്നെ ഹൃദയവേദന അവനിലുമുണ്ട്. "കരയല്ലേ..." അവനലിവോടെ ആ മുഖം പിടിച്ചുയർത്തി. തന്റെ കൂടെ വന്നതിൽ പിന്നെ നിറഞ്ഞു കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ആ കണ്ണുകൾ..അതങ്ങനെ നിർത്താതെ പെയ്യുന്നുണ്ടപ്പോൾ മുതൽ. അവനുള്ളം പിടഞ്ഞു..അവളെക്കാൾ ഉച്ചത്തിൽ ഉള്ള് കൊണ്ട് കരഞ്ഞു.. "കരയല്ലേ.." പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിലത് പറയുന്നതിനൊപ്പം തന്നെ അവനാ നെറ്റിയിലൊരുമ്മ കൊടുത്തു. "അച്ഛന്.. അച്ഛനെ ആരാ.. എന്തിനാ കാശ്യേട്ടാ.." അവൾക്ക് സംസാരിക്കാൻ കൂടി വയ്യായിരുന്നു. സ്നേഹമില്ലാത്തത് കൊണ്ടല്ലല്ലോ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും വിട്ട് ഓടി പോന്നത്. അതിനോളം സ്നേഹം ഈ ചേർത്ത പിടിച്ചവനോടും ഉള്ളത് കൊണ്ടല്ലേ.. എന്നെങ്കിലും അച്ഛന്നത് മനസ്സിലാവും എന്ന് തന്നെയായിരുന്നു ഇത് വരെയും വിശ്വസിച്ചത്. ഇനിയങ്ങോട്ടും ആ വിശ്വസത്തെ തന്നെയാണ് മുറുകെ പിടിക്കുന്നത്. "നീയിങ്ങനെ കരയാതെ.." പിന്നെയും പിന്നെയും നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന അവളുടെ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു കൊണ്ടവൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു. "ഈ ലോകത്തെവിടെ ആണേലും അശോകേട്ടനെ ഞാൻ കണ്ടു പിടിക്കുമല്ലോ ഡീ.. പിന്നെന്താ.. മൂപ്പരിപ്പോ എന്റേം കൂടെ അച്ഛനല്ലേ.." അവനവളുടെ രണ്ടു കവിളിലും കൈകൾ കൊണ്ട് ചേർത്ത് പിടിച്ചു. "പക്ഷെ... പക്ഷെ നമ്മളങ്ങോട് പോകേണ്ടി വരും.." വല്ലാത്തൊരു നോവും വേവും തിങ്ങിയാ അവന്റെയാ വാക്കുകൾ. കാർത്തു അവനെ തുറിച്ചു നോക്കി. അച്ഛനെ കാണാനില്ല. കാശ്യേട്ടൻ കണ്ട് പിടിക്കും എന്നുറപ്പും തന്നു കഴിഞ്ഞു. പക്ഷെ അപ്പോഴും ഇത് പോലൊരു അപകടം.. അവൾക്കോർക്കാൻ കൂടി കഴിയില്ലത് .. അവനൊപ്പം അവൾ ജീവിച്ചു തീർക്കുന്ന ആ സ്വർഗതുല്യമായ ദിനങ്ങൾ. അത് അവസാനിക്കും എന്നല്ലേ അവനിപ്പോൾ സൂചന തന്നത്. നാട്ടിലെത്തിയാൽ ഇത്‌ പോലെ.. ഇത്രയും ഫ്രീ ആയിട്ട്.. ഒരുമിച്ച്.. അതുണ്ടാവുമോ..? കാശ്യേട്ടാ. കാർത്തു വീണ്ടും ഭയത്തോടെ അവനെ ഇറുകെ പിടിച്ചു. "അച്ഛനെ കണ്ടു പിടിക്കണ്ടേ.." ആ ഭയമറിഞ്ഞത് കൊണ്ടാണവൻ സൗമ്യമായിട്ട് തന്നെ ചോദിച്ചത് . കണ്ണീരോടെ തന്നെ വേണമെന്നവൾ തലയാട്ടി. "നമ്മളിവിടെ നിന്നെങ്ങനെ കണ്ട് പിടിക്കും കാർത്തു.. അത് കൊണ്ടാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞത്.. നമ്മളങ്ങോട്ട് പോകേണ്ടി വരും.ന്ന് ." അവനവളെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്. പക്ഷെ.. നമ്മളെങ്ങോട്ട് ചെന്നാൽ.. " കാത്തു വിറയലോടെ അവനെ ഒന്നിറുകെ പിടിച്ചു. "ഒന്നും ഉണ്ടാവില്ല.. നീയിപ്പോ എന്റെ ഭാര്യയാണ്. ഇനിയും ആർക്കാ നമ്മളെ അകറ്റി മാറ്റാൻ കഴിയുന്നത്.. അത് കൊണ്ടെന്റെ മോള് അതോർതൊന്നും ഭയക്കെണ്ടാ കേട്ടോ.." അവൻ അരുമയോടെ അവളുടെയാ നെറുകയിൽ ഒന്നു മുത്തി. "ഇനിയുള്ള ഒരു നിമിഷവും വെറുതെ കളയാനില്ല.. അച്ഛനെ കണ്ടു പിടിക്കേണ്ടതിപ്പോ എന്റെ കടമ കൂടിയാണ്. അത് കൊണ്ട് പെട്ടന്ന് പോകണം നമ്മുക്ക്.." അവനൊന്നു കൂടി ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. പോകണം.. അതി തീവ്ര നോവോടെ കാർത്തു അവനെ ഒന്ന് നോക്കി. ഒരിക്കൽ തന്റെ പ്രണയം... അന്നത് ഒരുപാട് അവഗണിച്ചു പോയവൻ. പക്ഷെ തന്നേ അവൻ കൂടെ കൂട്ടിയ നിമിഷം തൊട്ട്.. ഇഷ്ടമാണെന്ന് നെഞ്ചിൽ ചേർത്ത് നിർത്തി അവൻ പറഞ്ഞ ആ നിമിഷം തൊട്ട് ഇന്നീ നേരം വരെയും പ്രണയത്തിൽ അവൾപ്പോലും തോറ്റു പോകുന്നത്രേം പരിഗണന അവൻ നൽകിയിരുന്നു. അവൻ നൽകിയ അവഗണനയുടെ പലിശയും കൂട്ട് പലിശയും അടക്കം അവൻ അടച്ചു കഴിഞ്ഞു. കുസൃതിയും കുറുമ്പും കള്ളത്തരവും ആവോളം നിറഞ്ഞു നിന്നവനായി. പ്രണയം കൊണ്ടും വാത്സല്യം കൊണ്ടും അവൻ തന്നിൽ പുതിയൊരു കാവ്യം തന്നെ തീർത് കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അവനറിയാത്തതായി.. അവൻ അലിയാത്തതായി തന്നിലിനി ഒന്നും ബാക്കിയില്ല.. ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയെ കൊണ്ട് നടക്കുന്നത് പോലെയാണ്.. കാർത്തുവിപ്പോ പ്രണയത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ അവന് മുന്നിൽ ദക്ഷിണ വെച്ചു ശിഷത്വം സ്വീകരിക്കേണ്ട പോലെയാണ്. ഇവനിതെല്ലാം ഇത്രയും കാലം എങ്ങനെ ഹൃദയതിലടക്കി പിടിച്ചു എന്നുള്ളതായിരുന്നു അവളുടെ ഏറ്റവും വലിയ അത്ഭുതം. തന്നോളം തന്നെ തന്റെ സ്വപ്നങ്ങളെയും ഭാവിയേയും കൂടി സ്നേഹിച്ചവൻ. കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ഈ നാല് ദിവസവും.. ഓർക്കുമ്പോൾ പോലും ഹൃദയം നിറഞ്ഞു പോകുന്നത്രേം കാര്യമായി തന്നെ കൊണ്ട് നടന്നവൻ. ഇനിയും നുകർന്നു മതി വരാത്ത അവന്റെ ഹൃദയം ചൂടിൽ നിന്നും പോകണമല്ലോ എന്നുള്ള ആ അറിവ്.. കാർത്തു വെന്തുരുകി പോയി.. "ഒന്നുല്ല.. ഇനിയിപ്പോ നമ്മളിങ്ങനെ ഒന്നിച്ചു തന്നെ ആയിരിക്കും.. ഇത് പോലൊക്കെ നമ്മൾക്കിനിയും ട്രിപ്പ്‌ വരണം. ഇതിപ്പോ അച്ഛനെന്ത് പറ്റിയെന്ന് അറിയാൻ വേണ്ടി പോകുന്ന ചെറിയൊരു ബ്രേക്ക്‌.. അത്രേം ഒള്ളു.. കേട്ടോ." അവളെക്കാൾ നോവോടെ ഹൃദയം പിടയുമ്പോഴും അവന് അവളെ ആശ്വാസിപ്പിക്കാതെ വയ്യായിരുന്നു. അവനറിയാം തിരിച്ചു ചെല്ലുമ്പോൾ കാത്തിരിക്കുന്നതൊന്നും അത്ര നല്ലതാവില്ലെന്നുള്ളത്. കാർത്തു ഒരു പൊട്ടിയെ പോലെ തലയാട്ടി. ഒരൊറ്റ നിമിഷം കൊണ്ടവൾ ശൂന്യമായി പോയത് പോലെ.. നിമിഷങ്ങൾക്ക് മുന്നേ പോലും ഈ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും സന്തോഷവതി ആരെന്ന് ചോതിച്ചാൽ അവളൊരു മടിയും കൂടാതെ അവളുടെ പേര് പറയുകയായിരുന്നു. "ചെല്ല്.. പോയെന്നു കുളിച്ചിട്ട് പോകാൻ ഒരുങ്ങിക്കൊ.. ഞാൻ സണ്ണിച്ചായനെ വിളിക്കട്ടെ.. പോകുന്ന കാര്യം പറയണ്ടേ.." അവനാ പറഞ്ഞതും അവള് തലയാട്ടി സമ്മതിച്ചു. പക്ഷെ എന്നിട്ടും അവനെ അൽപ്പം പോലും വിട്ട് മാറാതെ ആ നെഞ്ചിൽ തന്നെ പറ്റി പിടിച്ചു നിന്നു. ഒടുവിൽ കാശി തന്നെയാണ് അവളെ ബാത്റൂമിൽ ആക്കികൊടുത്തത്. പെട്ടന്ന് കുളിച്ചിറങ് കേട്ടോ.. ഡ്രസ്സ്‌ ഞാനങ്ങോട്ട് തരാം.. " വാതിലടക്കും മുന്നേ അവനോർമിപ്പിച്ചു. അവളൊന്നും മിണ്ടാതെ അവനെ നോക്കുക മാത്രം ചെയ്തു. അവനൊരു നിമിഷം കണ്ണടച്ച് നിന്ന് പോയി. സങ്കടവും ടെൻഷനും കൊണ്ടാ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞു ചുവന്നിരുന്നപ്പോൾ. അവളോട് ഓർമ്മിപ്പിച്ചത് പോലെ.. ഒരു നിമിഷവും വെറുതെ കളയാനില്ലെന്ന പോലെ.. തലയൊന്ന് കുടഞ്ഞു.. തോളു കൊണ്ട് കണ്ണൊന്നു തുടച്ചിട്ടവൻ ഫോൺ എടുത്തു സണ്ണിയെ വിളിച്ചു. ചുരുങ്ങിയ വാക്കുകൾ കൊണ്ടയാളോട് കാര്യം പറഞ്ഞു. അര മണിക്കൂർ കൊണ്ടവിടെ എത്താമെന്ന് സണ്ണിയും പറഞ്ഞു. പിന്നെ തിടുക്കത്തിൽ കാശി അവന്റെയും കാർത്തുവിന്റെയും ഡ്രസ്സും സാധനങ്ങളൊക്കെയും കൊണ്ട് വന്ന ബാഗിൽ കുത്തി നിറച്ചു. ചുരുണ്ടു കൂടി കിടന്ന ബെഡ് ഷീറ്റ് വൃത്തിയായി വിരിച്ചു.. അടുക്കളയിൽ.. ബാക്കി ഉണ്ടായിരുന്ന ഭക്ഷണം പുറത്തേക്ക് കളഞ്ഞു.. പാത്രങ്ങളൊക്കെയും കഴുകി കമഴ്ത്തി.. വാതിലച്ചു പൂട്ടി അവനൊരു നിമിഷം ചുറ്റും നോക്കി. നെഞ്ചിൽ വല്ലാത്തൊരു നീറ്റൽ. ശ്വാസം മുട്ടുന്നത് പോലെ.. താനും അവളുമുള്ള സുന്ദരമായ കുറെയേറെ നിമിഷങ്ങളും അനുഭവങ്ങളും കഴിഞ്ഞു പോയയിടം. അവനവിടം തന്നെയാണ് സ്വർഗം.. അത്രമേൽ സന്തോഷമായി അവനും അവനൊപ്പമുള്ള അവൾക്കും.. അവൾക്കൊപ്പം കൂടിയ ഓരോ നിമിഷവും സന്തോഷതിന്റെതായിയിരുന്നു. അത് വരെയും സ്വന്തം കുടുംബത്തിൽ നിന്നും കിട്ടാതെ പോയ സ്നേഹത്തിന്റെയുംപരിഗണനയുടെയും നിറവിലായിരുന്നു അവൻ അവളോട് ചേർന്നത് മുതൽ.. ഈ ലോകത്തിൽ ഇനിയാരും സ്നേഹിക്കാൻ വേണ്ടന്ന പോലെ കാശി നാഥനെ മാത്രം സ്നേഹിച്ചവൾ.. അവനിൽ മാത്രം ഒഴുകി നടന്നവൾ.. അവനെ എങ്ങനെയെല്ലാം സ്നേഹിക്കാമോ.. സന്തോഷിപ്പിക്കാമോ.. അങ്ങനെ എല്ലാം ചെയ്തവൾ.. നോട്ടം കൊണ്ടും വാക്കുകൾ കൊണ്ടും തന്നിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങി പോയൊരു പെണ്ണ്. നാട്ടിലേക്ക് പോകാനോ.. എന്തിന് മരിക്കാൻ പോലുമോ കാശിനാഥന് ഭയമില്ല. പക്ഷെ.. ഇനിയാ പെണ്ണിൽ നിന്നോരു നിമിഷം പോലുമുള്ള മോചനത്തെ അവന് ഭയമാണ്. വല്ലാത്ത ഭയം.. അവളില്ലാതെ അവനിനി ഒരു നിമിഷം പോലും വയ്യെന്നുള്ള ഹൃദയത്തിന്റെ വിലാപം അവനപ്പോൾ വ്യക്തമായും കേൾക്കാൻ കഴിയും.. പക്ഷെ പോകാതെയും വയ്യ. അവളോളം പ്രിയപ്പെട്ട ഒരാൾ തന്നെയാണ് അപകടത്തിൽ. അതും കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കാൻ കഴിയില്ല.. ഒന്ന് ശ്വാസമെടുത്തു കൊണ്ട് അവൻ തിരികെ മുറിയിലേക്ക് തന്നെ ചെന്നു. അടുക്കി വെച്ച ബാഗുകൾ രണ്ടും പുറത്തേക്ക് എടുത്തു വേച്ചു. അവനും കാർത്തുവിനും മാറ്റി ഇടാനുള്ള തുണികൾ എടുത്തു വെച്ചു.. വാച്ചും വാലറ്റും ഫോണും അതിന്റെ അടുത്തേക്ക് വേച്ചു.. അവനത്രയൊക്കെ ചെയ്തു കഴിഞ്ഞിട്ടും ആ ബാത്റൂമിന്റെ വാതിൽ തുറന്നു കൊണ്ട് കാർത്തു ഇറങ്ങി വന്നിട്ടില്ല. "കാർത്തു.. തീർന്നില്ലേ ഇനിയും." ചോദിച്ചു കൊണ്ടവൻ വാതിൽ തുറക്കുമ്പോൾ അവൻ കയറ്റി വിട്ട അതേ പരുവത്തിൽ.. ശവറിന് കീഴെ നനഞ്ഞു കുതിർന്നു നിൽക്കുന്നവൾ. ഈ പെണ്ണിത്.. " അവന് വല്ലാതെ ദേഷ്യം വന്നിരുന്നു. അത്രയും തണുപ്പുണ്ട്. അപ്പോഴാണ് ഇത്രയും നേരം ഒഴുകുന്ന വെള്ളത്തിനു കീഴെ ഒരേ നിൽപ്പ്.. പക്ഷെ അത്രയും തകർന്ന് നിൽക്കുന്നവളോട് അവന ദേഷ്യം കാണിക്കാനും വയ്യ. തോർത്തെടുത്ത് തോളിലിട്ട് കൊണ്ട്.. ഉടുത്തിരുന്ന ലൂങ്കി ഒന്നൂടെ മുറുക്കി എടുത്തു മടക്കി കുത്തി അവനകത്തു കയറി. "എന്തൊരു പണിയാ കുഞ്ഞേ നീ ഈ കാണിക്കുന്നേ..." സ്നേഹത്തോടെയുള്ളോരു ശാസനയോടെ അവനാ ഷവർ അടച്ചു. അവൻ തന്നെയാണ് നെഞ്ചിൽ ചേർത്ത് വെച്ചവളുടെ തല തോർത്തി കൊടുത്തത്. അപ്പോഴും വിറക്കുന്നുണ്ടവൾ. "എനിക്ക്.. എനിക്ക് പേടിയാവുന്നു..കാശ്യേട്ടാ.അവര് നമ്മളെ.." അവൾ വീണ്ടും കരച്ചിലോടെ അവനെ ചുറ്റി പിടിച്ചു. "ഞാനില്ലേ.. പേടിക്കേണ്ട ട്ടൊ.. ജീവൻ പോകേണ്ടി വന്നാലും കാശ്നാഥൻ ഇനി എന്റെ യീ ജീവനെ വിട്ട് കളയില്ല.. കേട്ടോ.." അവനാ കണ്ണീർ നനവുള്ള മുഖം പിടിച്ചുയർത്തി.. വിറക്കുന്ന.. തണുത്തു മരവിച്ച അവളുടെ ചുണ്ടിലവൻ അമർത്തി ഉമ്മ വെച്ചു.. അവനുള്ളിലെ പിടപ്പ് മാറുവോളം.. കാർത്തു ശ്വാസം കിട്ടാതെ പിടയുവോളം..രണ്ടാളുമാ ചുംബനചൂടിൽ ഒതുങ്ങി നിന്നു. ആ തോർത്തുടുപ്പിച്ചു കൊണ്ട് അവൻ തന്നെയാണ് അവളുടെയാ നനഞ്ഞു പോയ ഡ്രസ്സ്‌ അഴിച്ചു മാറ്റിയത്.. ലജ്ജയിലാതെ .. സ്ഥലകാലം ബോധമില്ലാതെ അവൾ എതിർപ്പൊന്നും പറയാതെ അവൻ മുന്നിൽ നിന്ന് കൊടുത്തു. അവളത്ര മാത്രം തകർന്ന് പോയിട്ടുണ്ടെന്ന് അവനും അറിയാമല്ലോ.. വാരി എടുത്തു ബെഡിൽ കൊണ്ട് വന്നിരുത്തി. തണുത്തു വിറച്ചു തുടങ്ങിയവളെ ഡ്രസ്സ്‌ ഉടുപ്പിച്ചു.. നനവ് മാറാത്ത അവളുടെ മുടി മറ്റൊരു തോർത്ത്‌ കൊണ്ട് പൊതിഞ്ഞു കെട്ടി കൊടുത്തു.. "കാപ്പി ഇട്ട് തരണോ ഞാൻ.." ഇനിയും അടങ്ങാത്ത അവളുടെ തണുപ്പു കണ്ടവൻ ചോദിച്ചു. കണ്ണ് നിറച്ചു കൊണ്ടവൾ വേണ്ടെന്ന് തലയാട്ടി. വിറക്കുന്നുണ്ട്.. അവൻ പറഞ്ഞു. ഇവിടിരിക്കോ..? " കാർത്തു അവളുടെ അരികെ തൊട്ട് കാണിച്ചു. നേരം പോണെന്ന് പറയാൻ തുടങ്ങിയെങ്കിലും പിന്നെ അത് വേണ്ടെന്ന് വെച്ചു കണ്ടവൾ അവളുടെ അരികിലേക്കിരുന്നു. അവനിരുന്ന നിമിഷം തന്നെ കാർത്തു അവനിട്ടിരുന്ന ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടൺ അഴിച്ചു മാറ്റി.. ആ നെഞ്ചിലെ ചൂടിലേക്ക് പതുങ്ങി.. അവളിലെ തണുപ്പ് അവന്റെ നെഞ്ചിലെ ചൂടുമായി ഇണ ചേർന്നലിഞ്ഞു.. "സണ്ണിച്ചായൻ ഇപ്പൊ വരും കാർത്തു.." വിട്ട് മാറി പോകാൻ ഒട്ടുമേ തോന്നാഞ്ഞിട്ടും കാശിക്കതപ്പോൾ പറയേണ്ടി വന്നു. കാർത്തു അവനിൽ നിന്നകന്നു മാറി. 'ഞാൻ കുളിച്ചിട്ട് വരാം.. " അവനാ ഷർട്ടഴിച്ചു മാറ്റി കൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റു. "ഇനി കരയല്ലേ..ഇപ്പൊ തന്നെ.. കാണാൻ വയ്യാത്ത കോലമായി.." തോർത്ത്‌ എടുത്തു കൊണ്ട് മുന്നോട്ട് നടക്കുമ്പോൾ കാശി ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. ബാത്റൂമിൽ കയറും മുൻപ് അവനൊന്നു കൂടി തിരിഞ്ഞു നോക്കി. താൻ അഴിച്ചിട്ട ഷർട്ടിൽ മുഖം പൂഴ്ത്തി ഇരിക്കുന്നവളെ കാണെ അവന്റെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞു.. 💥💥 ഇത് വല്ല ട്രാപ്പും ആണോടാ കാശി ഇനി.. " സണ്ണിയുടെ ആ സംശയം കൂടി കേട്ടതോടെ ആദ്യമേ ഭയന്ന് കൂനി കൂടി നിന്നവൾ ഒന്ന് കൂടി കാശിയോട് ഒട്ടി ചേർന്നു. "എന്തായാലും എനിക്ക് പോയേ പറ്റൂ സണ്ണിച്ചായാ.." കാശിയുടെ മുഖം മുറുകി.. "സൂക്ഷിക്കണം.. എന്തെങ്കിലും ആവിശ്യമുണ്ടെങ്കിൽ വിളിക്ക് കേട്ടോ.. ഞാൻ ഇവിടാണ് എന്നൊന്നും നോക്കണ്ട.. നാട്ടിലും നമ്മുക്ക് ആളുണ്ട്.." സണ്ണി കണ്ണ് ചിമ്മി കൊണ്ടവനെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.. കാശി തലയാട്ടി. "ഒരുക്കങ്ങൾ തീർന്നെങ്കിൽ ഇനി കാറിൽ കയറിക്കോ. ഞാൻ ടൗണിൽ വിട്ടേക്കാം..അവിടെയല്ലേ നിന്റെ കാറ്.." സണ്ണി അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവരുടെ ബാഗുമായി പുറത്തേക്ക് നടന്നു. "പോവല്ലേ.." കാർത്തുവിന്റെ അസ്ഥികൾ പോലും അമരും വിധം അവനൊന്നു പുണർന്നു. മ്മ്.. നെഞ്ചിൽ ചേർന്ന് നിന്നൊരു കിളി കുഞ്ഞിനെ പോലെ അവൾ മൂളി. "പേടിക്കേണ്ട.. പറഞ്ഞില്ലേ ഞാൻ.. കാർത്തിക ഇല്ലാതെ ഇനി കാശിനാഥൻ ഇല്ല..വിട്ട് കൊടുക്കില്ല ഞാൻ ആർക്കും.. എന്റെയാണ്. എന്റെ.. എന്റെ മാത്രമാണ്.." അവനൊന്നു കൂടിയാ ചുണ്ടിൽ ഉമ്മവെച്ചു. കുസൃതിയും കുറുമ്പും ആവോളം അറിയുന്നവൾ അന്ന് പക്ഷെ മൗനത്തിലാണ്.. ഹൃദയം നൊന്തുള്ള കരച്ചിലാണ്.. ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട എന്തോ ഒന്ന് ഉപേക്ഷിച്ചു പോകും പോലൊരു പിടച്ചിലോടെയാണ് കാർത്തുവിനെയും ചേർത് പിടിച്ചു കൊണ്ട് കാശി കാറിന്റെ പിൻ സീറ്റിലേക്ക് കയറിയത്. അവർ കയറിയ നിമിഷം തന്നെ സണ്ണി കാർ മുന്നോട്ടെടുത്തു. പിന്നേലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ രണ്ടു പേർക്കും നെഞ്ച് പൊട്ടും പോലെ തോന്നി. "ഈ പ്രശ്നമെല്ലാം തീർന്നിട്ട് ഇങ്ങോട്ട് തന്നെ വരണം രണ്ടാളും.. സമാധാനത്തോടെ നിങ്ങൾക്ക് മടുക്കും വരെയും ഇവിടെ കൂടാം.. ഇപ്പൊ സന്തോഷമായിട്ട് പോയിട്ട് വരൂ.. ഇവിടെല്ലാവരും നിങ്ങളെ കാത്തിരിക്കും.." സണ്ണി പറഞ്ഞപ്പോൾ കാശി ചിരിക്കുക മാത്രം ചെയ്തു. കാർത്തു അതിന് പോലും വയ്യത്തെ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ മുഖം പൂഴ്ത്തി കിടന്നു.. ആ ചൂടും ചൂരും അവൾക്കപ്പോഴും അനുഭവിച്ചു മതിയായയിട്ടില്ല.. അപ്പോഴും രണ്ടു പേർക്കും അറിയില്ലായിരുന്നു..ഇനി വരാനിരിക്കുന്ന അതി ഭീകരമായൊരു വിരഹത്തെ കുറിച്ചൊന്നും... തുടരും.. പരിഗണനയാണ് സ്നേഹം..ല്ലേ.. സ്നേഹമുള്ളവരെയല്ലേ നമ്മൾ പരിഗണിക്കൂ.. നിങ്ങൾക്കീ നോവ് ഫീൽ ചെയ്യാൻ പറ്റിയോ..? ഒരുപാട് വെട്ടിയും തിരുത്തിയും ഞാൻ മടുത്തു പോയിരിക്കുന്നു ഇന്ന്. കാശിയുടെ പ്രണയം...വിരഹം.. നോവ്...അത് നിങ്ങളെ കൺവീൻസ് ചെയ്യിപ്പിക്കാൻ എനിക്കീ പാർട്ട് വേണമായിരുന്നു. കാർത്തുവിന്റെ പ്രണയം.. വിരഹം നോവ് എല്ലാം വേണ്ട വിധത്തിൽ പറഞ്ഞപ്പോഴും കാശിയെ ഞാൻ ഇങ്ങനൊരു അവസരത്തിന് വേണ്ടി മാറ്റി നിർത്തിയതാണ്.. ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു എന്ന് പറയുമ്പോൾ അല്ലല്ലോ.. ആ ആളെന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ട് എന്ന് സ്നേഹിക്കപ്പെട്ട ആള് മനസ്സിലാകുമ്പോൾ അല്ലെ ശെരിക്കും സ്നേഹം ജയിക്കുന്നത്.. ഇനി നിങ്ങള് പറയ്യ്.. ന്റെ ചെക്കനിപ്പോ ജയിച്ചു നിൽപ്പല്ലേ.. 🥰 റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോണേ.. എന്താവോ..ഇന്നലെ ഒട്ടും വയ്യായിരുന്നു.. അത് കൊണ്ട് മുങ്ങിയതാ 🤣 സ്നേഹത്തോടെ..jif💥 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

12 साल विश्वास के, विकास के, जनकल्याण के #12 साल विश्वास के, विकास के, जनकल्याण के

#📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ MY DOCTOR❤️ 3                            ശ്രീ കൃഷ്ണ ക്ഷേത്രവും കഴിഞ്ഞാണ് ആദർശിന്റെ വീട് .അവിടെയും പോയി തിരിച്ചെത്തിയപ്പോഴേക്കും സമയം എട്ടര കഴിഞ്ഞിരുന്നു. 9 അരക്ക് നാട്ടിൽ നിന്നൊരു ബസ് ഉണ്ട് അതിൽ പോയാൽ പത്തു മണിക്കുള്ള ട്രെയിൻ കിട്ടും.ട്രെയിൻ രാത്രി എട്ടര ആവുമ്പോഴേക്കും കൊച്ചുവേളി എത്തും.അവിടുന്ന് ഓട്ടോ പിടിച്ചാൽ ഒൻപത് മണിക്ക് മുൻപ് ഹോസ്റ്റലിൽ കയറാം.പ്രൈവറ്റ് ഹോസ്റ്റൽ ആയത് കൊണ്ടാണ് 9 മണിവരെ സമയം ഉള്ളത് ,കോളേജ് ഹോസ്റ്റൽ ആയിരുന്നെങ്കിൽ ആറു മണിക്ക് ഗേറ്റ് അടച്ചേനെ. ഇങ്ങനെ ഓരോന്നോർത്തു കൊണ്ടാണ് വീട്ടിലേക്ക് കയറുന്നത്.ഉമ്മറത്തേക്ക് കയറിയപ്പോൾ തന്നെ ഹാളിൽ പല ശബ്ദങ്ങൾ കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.ഹാളിലെ ഡൈനിങ്ങ് ടേബിളിനു ചുറ്റുമായി മൂന്നു പേരിരുന്നു ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നു.മഹേഷും മഹിമയും അജുവും.നിർമല അവർക്ക് വിളമ്പി കൊടുക്കുകയായിരുന്നു.ഒന്ന് തിരിഞ്ഞതും ഉമ്മറപ്പടിയിൽ അവരെ നോക്കി നിലക്കുന്നവളെ കണ്ടവർ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. "പറയാതെ ആണോടീ അസത്തെ എവിടേലും പോകുന്നത്"ദേഷ്യപ്പെട്ട്  നിർമല ചോദിച്ചു. "പറഞ്ഞിട്ടും,അറിഞ്ഞുട്ടുമോന്നുമല്ലല്ലോ ഇവിടെ ആരും ഒന്നും ചെയ്യാറ്". അവളുടെ മറുപടി കേട്ടതും നിർമല വിളറി ഒന്ന് അജുവിനെ നോക്കി.അവനവരെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.എന്നാൽ അവളെ മാത്രം ശ്രദ്ധിച്ച മഹേഷിൻ്റെ ചുണ്ട് പുച്ഛത്തോടൊരു വശത്തേക്ക് കോടി.അവരെ ശ്രദ്ധിക്കാതെ അഞ്ചു റൂമിലേക്ക് പോയി. "എന്നാലും അമ്മായി ഞങ്ങളൊക്കെ ഇവിടെ ഉണ്ടായിട്ട് അഞ്ചു ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയില്ലല്ലോ.അവളുടെ ഭർത്താവാവാൻ പോവുന്ന മഹേഷേട്ടനോട് പോലും അവൾക്കൊരു ബഹുമാനം ഇല്ല."മഹിമ വിഷമം നടിച്ചു പറഞ്ഞു. "എത്രയെന്ന് വെച്ച മോളെ ഞാൻ പറഞ്ഞു മനസിലാക്കാൻ നോക്കുന്നെ.തന്നിഷ്ടം അല്ലെ അവൾക്ക്. "|മഹിമ അത് കാര്യമാക്കണ്ട ,അവൾ നന്നയിക്കോളും ഇല്ലെങ്കി ദാ...മഹേഷേട്ടൻ നന്നാക്കിക്കോളും."അജു പറഞ്ഞു. മഹേഷ് ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു ഒപ്പം മഹിമയും. മഹേഷ് എണീറ്റ് കൈ കഴുകി . "ഞാൻ അവളുടെ റൂമിൽ ഒന്ന് കേറട്ടെ അമ്മായി? ,എനിക്ക് ഒന്ന് സംസാരിക്കാൻ....."മഹേഷ് നിര്മലയോട് ചോദിച്ചു. "അതിനെന്താ മോനെ ,അവൾ ഇനി മോന്റെ പെണ്ണല്ലേ.പോയി സംസാരിക്ക്." സാധനങ്ങൾ ഒക്കെ ധൃതിയിൽ എടുത്തു വെക്കുകയായിരുന്ന അഞ്ചു ഡോർ അടയുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. "മഹേഷേട്ടന്റെ അഞ്ചു പോകുവാണോ?" ചോദ്യം കേൾക്കാത്ത പോലെ അവൾ പാക്കിങ് തുടർന്നു.മനസിൽ അവനോടുള്ള ഭയം കൊണ്ട് കൈ ചെറുതായി വിറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.കാറ്റുപോലെ വന്നവൻ ഭിത്തിയിലേക്കവളെ ചേർത്ത് നിർത്തി.അവൾ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ചു.എന്ത് സംഭവിച്ചാലും പ്രതികരിക്കരുത് എന്നവൾ മനസിനെ പറഞ്ഞു പഠിപ്പിച്ചിരുന്നു.അവൻ്റെ ഒരു വാക്കിൽ തന്റെ പഠിത്തം പോലും മുടങ്ങുമെന്നവൾക്കറിയാം. "ചോദിച്ചത് കേട്ടില്ലേ നീ........."ചെവിക്കടുത്തു വന്നു കൊണ്ടവൻ ചോദിച്ചു. "പോകുവാണ്."പതുക്കെയൊരു മറുപടി . "നിന്റെ പഠിത്തം കഴിഞ്ഞു മതി കല്യാണം എന്ന് എന്റെ അച്ഛന്റെ കല്പന ആയി പോയി ഇല്ലെങ്കിൽ ഇന്ന് ഈ പോക്കു പോലും നടക്കില്ലായിരുന്നു."അവളുടെ കഴുത്തിൽ മുഖമിട്ടുരച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞവൻ. കഴുത്തിൽ പാമ്പ് അരിക്കുന്നത് പോലെ വെറുപ്പോടെ തല തിരിച്ചവൾ. "നിനക്ക് വേണ്ടി ഞാൻ എത്ര കഷ്ട്ടപെട്ടെന്ന് അറിയാമോ നിനക്ക്.മഹിമയും അർജ്ജുനും തമ്മിൽ പ്രണയത്തിൽ ആണെന്ന് അറിഞ്ഞത് മുതൽ തുടങ്ങിയതാ എൻ്റെ ഈ നല്ല കുട്ടി നാടകം .ഇല്ലെങ്കിൽ നിന്നെ എനിക്ക് എൻ്റെ അച്ഛൻ തരില്ലെന്ന് നന്നായിട്ട് അറിയാം." കഴുത്തിൽ നിന്നും നീങ്ങി അവൻ്റെ മുഖം ചുണ്ടുകളിലേക്കെത്തി.ഈ നിൽപ്പിൽ മരിച്ചു പോയിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് തോന്നി പോയി അഞ്ജുവിന്. "അജു മഹിമയെ ചോദിച്ചു വന്നപ്പോൾ ഞാനാ അച്ഛനോട് പറഞ്ഞത് ,എൻ്റെ അനിയത്തിയെ അവന് കൊടുക്കണമെങ്കിൽ അവൻ്റെ അനിയത്തിയെ എനിക്ക് വേണമെന്ന്.ഒരുപാടു പേരുദോഷം കേൾപ്പിച്ചു നല്ലവനായി മാറിയ എനിക്ക് വേറെ പെണ്ണ് കിട്ടില്ലെന്നറിയാവുന്നതു കൊണ്ട് അച്ഛൻ സമ്മതിച്ചു.  നിന്റെ അമ്മയ്ക്കും ഏട്ടനും പിന്നെ അങ്ങേരു പറയുന്നതാണല്ലോ വേദ വാക്യം." അവളുടെ കീഴ് ചുണ്ടിൽ തള്ളവിരലും ചൂണ്ടുവിരലും കൂട്ടിപ്പിടിച്ചു ഞെരടിയവൻ. "അന്നു കിട്ടിയ അടിക്കു ശേഷം കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു ഞാൻ,  ഇത്രയും കാലം എൻ്റെ ശല്യമില്ലാതെ നടന്നില്ലേ നീ....ഇനി അങ്ങോട്ട് നീ എന്റേതാണ്,എൻ്റെത് ......" ഇതും പറഞ്ഞവൻ അവളുടെ ചുണ്ടിലേക്കാഞ്ഞു വന്നു...അവൾ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ചു.പെട്ടന്നവന്റെ ഫോൺ ബെല്ലടിച്ചു. ഞെട്ടലോടവൻ മുഖമുയർത്തി .അഭിലാഷ് ആണെന്ന് കണ്ടതും ഫോൺ എടുത്ത് ചെവിയിൽ വച്ചു.അപ്പുറത്തും നിന്നും എന്തോ പറഞ്ഞത് കേട്ടതും, "ദാ... ഞാൻ ഇറങ്ങി "എന്നും പറഞ്ഞവൻ ഫോൺ പോക്കറ്റിലേക്കിട്ടു.അവളിൽ നിന്നും അകന്നു മാറി. "വേഗം പഠിപ്പ് ഒക്കെ പൂർത്തിയാക്കി വാ..ഏട്ടൻ ഇവിടെ കാത്തിരിക്കും.അതിനിടക്ക് വേറെ ഒന്നിലും ചെന്ന് ചാടാതെ നോക്കിക്കോ." ഇത്രയും പറഞ്ഞു വാതിൽ വലിച്ചു തുറന്ന് പുറത്തേക്കു പോയവൻ.                          *******************************            "ഏഥൻ.........."സർജറി റൂമിൽ നിന്നും തൻ്റെ ക്യാബിനിലേക്ക് നടക്കുകയായിരുന്നവൻ പിൻവിളി കേട്ട് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. "what happend merlin?" "nothinhg ഞാൻ ഏഥനെ കണ്ടപ്പോൾ വിളിച്ചെന്നെ ഉള്ളു .താൻ ഇന്ന് നൈറ്റ് ഫ്രീ ആണോ? "എന്തുപറ്റി ഫ്രീ ആണോന്ന് ചോദിക്കാൻ." "ഒരു ഡിന്നർ നൈറ്റ് ആയാലോ ,തന്നോട് എനിക്ക് കുറച്ചു സംസാരിക്കാനുണ്ടായിരുന്നു"ഒരു പരുങ്ങലോടെ മെർലിൻ പറഞ്ഞു. "ഇന്ന് വേണ്ടെടോ നാളെ ആക്കിയാലോ,സൺ‌ഡേ നൈറ്റ് ഞാൻ പുറത്തു പോവാറില്ല.എനിക്ക് വീട്ടിലിരിക്കണം ,എൻ്റെ ഒരു own time ആണത്." "ഓക്കേ ഫൈൻ ,നാളെ ഡ്യൂട്ടി കഴിഞ്ഞു ഒരു 7 ആവുമ്പോഴേക്കും പോവാം"മെർലിൻ സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു. "എങ്കിൽ ഞാൻ പോട്ടെ മെർലിൻ,എമർജൻസി c section ആയപ്പോൾ ഓടി വന്നതാണ്." ഏഥൻ ക്ഷീണത്തോടെ പറഞ്ഞു. രണ്ടു മൂന്നു ദിവസമായി മര്യാദക്ക് ഉറക്കം പോലും കിട്ടിയിട്ടില്ലെന്നുള്ളത് ആ മുഖത്തു വ്യക്തമായിരുന്നു. "ഓക്കേ ഏഥൻ ."മുന്നോട്ടാഞ്ഞവൾ അവനെ ഒന്ന് പുണർന്നു. ഏഥൻ ക്യാബിനിലേക്കു നടന്നു.മെർലിൻ അവൻ പോകുന്നത് നോക്കി നിന്നു ഒരുപാട് പ്രണയം നിറച്ച മിഴികളോടെ........ ഏഥൻ മില്ലർ എന്ന young and intelligent gynecologist . രണ്ടു വർഷമായി ഏഥൻറെ കൂടെ മെർലിൻ വർക്ക് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങിയിട്ട്. അവൾ പീഡിയാട്രീഷ്യൻ ആണ്.എല്ലാവരും ആരാധനയോടെ നോക്കുന്ന ഏഥൻ ഡോക്ടർ . ഏത് നട്ടപാതിരാക്ക് വിളിച്ചാലും ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ ഓടി വരുന്നവൻ.അധികം സൗഹൃദങ്ങൾ ഇല്ലാത്ത ,പ്രൈവസിയിലേക്ക് മറ്റാരെയും കടത്തി വിടാത്തൊരു മനുഷ്യൻ.മുപ്പത്തഞ്ചു വയസുള്ള ഏഥൻ പക്ഷെ കാഴ്ച്ചയിൽ ഇരുപത്തെട്ടുകാരൻ ആണെന്ന് തോന്നിപ്പോവും.അത്രയും കൃത്യനിഷ്ടതയോടുള്ള ജീവിത ശൈലി .നിയന്ത്രിത ഭക്ഷണവും വ്യായാമവും അവൻ്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു.കണ്ടാൽ ആരും നോക്കി പോകുന്നൊരു വ്യക്തി.അടുത്താൽ ആരും ഇഷ്ട്ടപെട്ടു പോകുന്നൊരു വ്യക്തിത്വവും. ആദ്യമായി കണ്ടതു മുതൽ മനസ്സിൽ കയറി കൂടിയതാണങ്ങേര്.ചില നേഴ്സ് പിള്ളേരൊക്കെ  ഏഥനെ വായിനോക്കുന്നത് കണ്ടിട്ട് അവളുമാരെ കാരണമുണ്ടാക്കി നല്ല ചീത്ത പറയാറുണ്ട്. ഏഥൻ ഒരിക്കലും ഒരടുപ്പം കാണിച്ചതായി തോന്നിയിട്ടില്ല.പക്ഷെ തൻ്റെ മനസിൽ ഉള്ളത് തുറന്ന് പറയണം .നാളെ അവന്റെ പ്രതികരണം എന്താവുമെന്നോർത് ചെറിയൊരു വെപ്രാളം തോന്നി മെർലിന് .അവനെ നോക്കി നിൽക്കുന്നത് കണ്ട് ''കിട്ടാക്കനി നോക്കി വെള്ളമിറക്കത്തെ ഉള്ളു........"എന്നും പറഞ്ഞു ഏഥൻറെ ഒരേ ഒരു ആത്മാർത്ഥ സുഹൃത്തായ   dr നവീൻ കളിയാക്കാറുണ്ടായിരുന്നു.അതിൽ പിന്നെ വാശിയാണ് ആ കിട്ടാക്കനി എത്തി പറിച്ചെടുത്തു തൻ്റെ ബാഗിൽ ഇട്ട് കൊണ്ട് നടക്കാനുള്ളൊരു വാശി.അതും പറഞ്ഞു നവീനോട് ബെറ്റ് വരെ വെച്ചിട്ടുണ്ട്. "ഡോക്ടറെ ......"ആലോചനയിൽ മുഴുകി നിന്ന മെർലിൻ വിളി കേട്ട് പെട്ടന്ന് ഞെട്ടി നോക്കി.ഒരു നേഴ്സ് കൊച്ചാണ്. "എന്ത് പറ്റി"മെർലിൻ ചോദിച്ചു. "മാം ഒരു കുഞ്ഞിനെ കൊണ്ട് വന്നിട്ടുണ്ട്,casuality വരെ വരാമോ?നേഴ്സ് ചോദിച്ചു  "ആ .....ദാ വരുന്നു.......താൻ പൊക്കോ" നേഴ്സ് തിരിച്ചു പോയി.മെർലിൻ ക്യാബിനിൽ നിന്നും ഹോസ്പിറ്റലിന് പുറത്തേക്ക് പോകുന്ന ഏഥനെ കണ്ണിമ വെട്ടാതെ നോക്കി നിന്നു.     ****************************** ''എന്തായെടാ..?''നിർത്തിയുടനെ ബൈക്കിൽ നിന്നും ചാടി ഇറങ്ങി മഹേഷ് ചോദിച്ചു. "വാ അങ്ങോട്ടിരിക്കാം.''പാടവരമ്പത്തുള്ള ചെറിയ ഷെഡിലേക്ക് നടന്നു അഭിലാഷ് . "പറയെടാ പോയ കാര്യം എന്തായി?'' മഹേഷ് ഷെഡിലേക്ക് വന്നിരുന്നു കൊണ്ട് വെപ്രാളത്തോടെ ചോദിച്ചു. "എടാ മൈ%*$ ....... നിന്റെ മറ്റവൾ ഗർഭിണി ആണ് ."അഭിലാഷ് ദേഷ്യത്തോടെ പറഞ്ഞു. മഹേഷ് ഞെട്ടലൊടെ അവനെ നോക്കി. "അവളുടെ പിന്നാലെ പ്രേമം എന്നും പറഞ്ഞു തൊലിച്ചു നടന്നപ്പോഴേ ഞാൻ പറഞ്ഞതാ നിന്നോട് വേണ്ട .......വേണ്ടാന്ന്........ ഇന്നലെ നിന്റെ നിശ്ചയ വാർത്ത കേട്ടതും ബോധം പോയി ഹോസ്പിറ്റലിൽ കൊണ്ട് പോയതാ ,അപ്പോഴാ അറിഞ്ഞത്  ഒരു കോണ്ടം വാങ്ങാൻ പറ്റില്ലെങ്കി നീ എന്ത് കോപ്പിനാ ഈ പണിക്ക് പോണത് മൈ#@$.............''അഭിലാഷിന് നല്ല ദേഷ്യം വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മഹേഷ് നഖം കടിച്ചു തലങ്ങും വിലങ്ങും നടന്നു. "അഞ്ജനയെ കിട്ടാനാണെകിലും നിന്റെ അഭിനയം കൊണ്ട് നാട്ടിലും വീട്ടിലും ഇപ്പൊ ഒരു വിലയൊക്കെ ഉണ്ട്,ഇതറിയുമ്പോ എല്ലാം തീർന്നോളും.അഞ്ജനയും കയ്യിന്ന് പോവും.ഒന്നെങ്കി റാണിയുടെ അച്ഛൻറെ കയ്യ് കൊണ്ടേ അല്ലെങ്കി നിന്റച്ഛൻ്റെ കയ്യുകൊണ്ട് നീ തീരും."അഭിലാഷ് കത്തി കയറി. "കുറ്റ പെടുത്തിയത് മതി എന്തേലും വഴി പറഞ്ഞു താ നീ."മഹേഷ് ദയനീയതയോടെ അഭിലാഷിനെ നോക്കി. "ടെൻഷൻ ആവാൻ പറഞ്ഞതല്ല ഞാൻ "അവന്റെ വെപ്രാളം കണ്ടതും അഭിലാഷ്‌ഒന്നടങ്ങി . "നീ കുറച്ചു ദിവസത്തേക്ക് ഇവിടന്ന് മാറി നിൽക്ക്."അഭിലാഷ് പറഞ്ഞു. "അപ്പൊ മറ്റവളുടെ ഗർഭത്തിന്റെ കാര്യമോ?''മഹേഷ് അറപ്പോടെ ചോദിച്ചു. ''അതോർത്ത് പേടിക്കണ്ട നീ ,അവൾടെ തന്ത അത് വെച്ചോണ്ടിരിക്കത്തില്ല.അയാളൊരു പ്രാന്തൻനാണെന്ന് നിനക്കറിയില്ലേ."അഭിലാഷ് അവനെ തോളിൽ കയ്യിട്ട് പറഞ്ഞു. കാര്യം മഹേഷ് എന്തൊക്കെ വൃത്തികേട് കാണിച്ചാലും അഭിലാഷിനവൻ പ്രിയപെട്ടവനാണ്.അവൻ്റെ സകല തരികിടക്കും അഭിലാഷും ഉണ്ടാവും.അതുകൊണ്ടവനെ ഇതിൽ ഒറ്റപ്പെടുത്താൻ അഭിലാഷിന് മനസ് വന്നില്ല. അവർ മഹേഷിന്റെ ഒളിച്ചോട്ടത്തിനുള്ള പ്ലാൻ ഉണ്ടാക്കി തുടങ്ങി.അവർക്കറിയില്ലല്ലോ കാലം എല്ലാത്തിനും ഒരു കണക്ക് സൂക്ഷിച്ചിട്ടിട്ടാവുമെന്ന്.ആ കണക്കിന്നുത്തരം ഒരിക്കൽ കൊടുക്കേണ്ടി വരുമെന്ന്...... തുടരും..........