📙 നോവൽ

#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട്_ 85 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ ❣️ കാശി ഫോൺ വിളിച്ചു കഴിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ അരികിൽ കാർത്തുവിനെ കാണുന്നില്ല. അത് വരെയും ശിവ പറയുന്നതെല്ലാം കേട്ട് കൊണ്ടവളും അവന്റെ അരികിലുണ്ടായിരുന്നു. അവർ പോന്നതിന് ശേഷമുള്ള നാട്ടിലെ സ്ഥിതി വിശേഷങ്ങൾ ഒന്ന് പോലും വിടാതെ ശിവ കാശി പറഞ്ഞു കേൾപ്പിച്ചു. അത് വരെയും ആർക്ക് മുന്നിലും തല കുനിക്കാത്ത അമ്പലപറമ്പിൽ അശോകന്റെ അന്നത്തെ അവസ്ഥ.. അത് ശിവ പറഞ്ഞു കേൾപ്പിക്കുമ്പോൾ എത്ര വേണ്ടന്ന് വെച്ചിട്ടും കാശിയുടെ ഉള്ളൊന്ന് പിടഞ്ഞു. അത് താൻ കാരണം കൂടി ആണല്ലോ എന്നുള്ളതവന്റെ നോവിന്റെ ആഴം കൂട്ടി. "നീ ഇതൊന്നും ഓർത്തു ടെൻഷനാവണ്ട കാശി. ഇതൊക്കെ ഇതിൽ പറഞ്ഞതാടാ.വെറുതെ കുഞ്ഞാറ്റ കൂടി ടെൻഷനാവും..നിന്നെ അങ്ങനെ കണ്ടാൽ. ശിവ അത് കൂടി ഓർമ്മിപ്പിച്ചു കൊണ്ടാണ് ഫോൺ കട്ട് ചെയ്ത് പോയതും. അവൻ തിരഞ്ഞു ചെല്ലുമ്പോൾ അവൾ മുറിയിലുണ്ട്. കിടക്കുകയാണ്.. ടേബിൾ ലാമ്പിന്റെ അരണ്ട വെളിച്ചം മാത്രമേ ഒള്ളു അവിടെ.. "എന്ത് പറ്റി..." ഒരു വശം ചരിഞ്ഞു കിടക്കുന്നവൾക്കടുത്തേക്കിരുന്നു കൊണ്ടവൻ ചോദിച്ചു. എന്ത് പറ്റിയതാവുമെന്ന് അവനൊരു ഊഹമുണ്ട്. അശോകേട്ടന്റെ കാര്യം ശിവ പറയുന്നത് അവളും കേട്ടിരുന്നല്ലോ. ആ മുഖത്തെ സങ്കടം അവനും കണ്ടതാണ്. "ഡീ..." അനക്കമൊന്നും ഇല്ലെന്നറിഞ്ഞതും അവനവളെ പിടിച്ചൊന്നു കുലുക്കി. കണ്ണീർ നനവുള്ള ആ മുഖം.. കാർത്തു അവനെ കണ്ടതും എങ്ങി കരഞ്ഞു കൊണ്ട് വീണ്ടും മുഖം മറച്ചു. ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ കാശി അവളെ ഒരു നിമിഷം നോക്കിയിരുന്നു. തന്നോട് തോന്നിയ പ്രണയം പോലെ തന്നെ.. അശോകേട്ടനോടും തുളസി ചേച്ചിയോടും അവൾക്കുള്ള അടുപ്പം.. അതിന്റെ ആഴം.. അതവനും അറിയാമല്ലോ. വളരെ വലുതാണതും . മകളുടെ ഏതാഗ്രഹത്തിന് നേരെയും അത് വരെയും നോ പറയാത്തവരാണ്. അതുമല്ലെങ്കിൽ അത് വരെയും അവർ നോ പറയുന്നതൊന്നും ചെയ്യാത്തവളാണ് . കാത്ത് കാത്ത് കിട്ടിയ നിധി പോലെ.. അത്രയും കാര്യമായി അവളെ സ്നേഹിച്ചവരാണ്.. പറയാതെ തന്നെ അവളുടെ ഉള്ളറിഞ്ഞവർ അവളുടെ ഏറ്റവും വലിയൊരു ആഗ്രഹത്തിനു നേരെ കണ്ണും മനസ്സും പൂട്ടി അടച്ചപ്പോൾ.. അവൾക്കൊരിക്കലും അംഗീകരിച്ചു കൊടുക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരുവനൊപ്പം അവളുടെ കല്യാണം ഉറപ്പിച്ചപ്പോഴൊക്കെ അവൾക്കൊരുപാട് നൊന്തു കാണും. പക്ഷെ അതൊന്നും തന്നെ അവരെ അവൾക്ക് വെറുക്കാൻ കാരണമല്ലല്ലോ. അവൾക്കവർ പ്രിയപെട്ടവർ അല്ലാതായി മാറുന്നില്ലല്ലോ.. അവരുടെ വേദനയും വിങ്ങലും അവളെയും വേദനിപ്പിക്കാതിരിക്കില്ലല്ലോ.. കയ്യിലുള്ള ഫോൺ ടേബിളിൽ വെച്ചു കൊണ്ടവൻ പുറത്തേക്കുള്ള വാതിലും അടുക്കള വശത്തെ വാതിലും ലോക്ക് ചെയ്തിട്ട് വന്നു. അവരുടെ മുറിയുടെ വാതിൽ ചാരി കൊണ്ടവൻ അവൾക്കരികിലേക്ക് കയറി കിടന്നു.. കാർത്തു.. ഡീ.. " ഇറുകെ അവളുടെ വയറിൽ ചുറ്റി പിടിച്ചു കൊണ്ടവൻ പതിയെ ഒന്ന് കൂടി വിളിക്കുമ്പോൾ മഞ്ഞു കട്ടയിൽ വെച്ചത് പോലെ കാർത്തു ഒന്ന് കുളിർന്നു പോയി. ചാടി എഴുന്നേൽക്കാൻ തുനിഞ്ഞവളെ അവൻ അവന് നേരെ തിരിച്ചു കിടത്തികൊണ്ടാ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. കണ്ണീർ നനവുള്ള ആ മുഖം നിറയെ ഇപ്പോൾ പരിഭ്രമം കൂടിയാണ്. "നമ്മുടെ സ്നേഹം അശോകേട്ടനെ പറഞ്ഞു കൺവീൻസ് ചെയ്യിക്കാൻ നിനക്ക് പറ്റുമെങ്കിൽ.. ഞാൻ തിരികെ നാട്ടിലേക്ക് കൊണ്ട് പോകാം നിന്നെ..' അലിവോടെ അവനവളുടെ കണ്ണിലേക്കു നോക്കി കൊണ്ട് പറയുമ്പോൾ അരുതാത്ത എന്തോ കേട്ടത് പോലെ അവളൊന്ന് നടുങ്ങി പോയി. കഴിവിന്റെ പരമാവധി അവൾ ശ്രമിച്ചിട്ടും തോറ്റു പോയൊരു കാര്യം ഒരിക്കൽ കൂടി ചെയ്ത് നോക്കാനാണ് അവൻ ആവിശ്യപ്പെടുന്നത്. അത് നടക്കില്ലെന്നുള്ളത് അവൾക്കറിയാമല്ലോ. "വേണ്ട.. വേണ്ട കാശിയേട്ട.. അച്ഛൻ നമ്മളെ.. നമ്മളെ പിരിക്കും..എന്നെ.. മഹേഷിന്.. വേണ്ട.. നമ്മുക്ക് പോണ്ട..ഇങ്ങനെ മതി.. ഇവിടെ മതി.." അതൊന്നും ഓർക്കാൻ കൂടി വയ്യെന്നത് പോലെ കാർത്തു കാശിയെ ഇറുകെ കെട്ടിപിടിച്ചു. "വേണ്ട... പോകണ്ട.. പോകണ്ട.. പക്ഷെ നീയിങ്ങനെ കരയുമ്പോ.. അത് കാണുമ്പോ.. അതിന് കാരണം ഞാൻ കൂടിയാണ് എന്ന് ഓർക്കുമ്പോൾ.. എനിക്കെന്തോ പോലെ.." മുഖം ചുളിച്ചു കൊണ്ടവനത് പറയുമ്പോൾ കാർത്തു ധൃതിയിൽ മുഖം തുടച്ചു കൊണ്ടവനെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷെ ഉള്ളിലാളുന്ന വേദനയുടെ കനലുള്ളത് കൊണ്ടാവാം.. അതത്ര നന്നായില്ല. വീണ്ടുമാ കണ്ണുകൾ നിറയുകയാണ് ചെയ്തത്. "പറഞ്ഞില്ലേ ഞാൻ.. കുറച്ചു സമയമെനിക്ക് ത്താ നീ.. ഇതെല്ലാം ശെരിയാവും. ഞാൻ ശരിയാക്കും. പഴയ പോലെ തന്നെ നിന്റെ കൂടെ അച്ഛനും അമ്മയുമൊക്കെ ഉണ്ടാവും.." വാക്തനം പോലെ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ..കാശി അവളുടെ നെറ്റിയിലൊരുമ്മ കൊടുത്തു. "അവർ മാത്രം പോരല്ലോ എനിക്ക്.. കാശ്യേട്ടനും വേണം.." അവളൊന്നു കൂടി അവനോട് ചേർന്ന് കിടന്നു കൊണ്ടാ കഴുത്തിൽ ചുറ്റി പിടിച്ചു. "ഞാൻ ഇനിയെന്നും കൂടെ ഉണ്ടല്ലോ.." അവൻ വീണ്ടുമാ കണ്ണിലേക്കു നോക്കി. കാർത്തുവിന്റെ മുഖം തെളിഞ്ഞതും അവനൊരു സമാധാനം തോന്നിയിരുന്നു. "അച്ഛന് വാശിയുണ്ടാവും കാശ്യേട്ട.. ദേഷ്യവും ഉണ്ടാവും. അതൊന്നും അത്ര പെട്ടന്ന് മാറില്ലെന്നും എനിക്കറിയാം. അത്രയും ഇഷ്ടമായിരുന്നു എന്നെ.. അത്രയും വിശ്വാസമായിരുന്നു കാശ്യേട്ടനെ. അത് രണ്ടും നമ്മൾ..." ശ്വാസം വിങ്ങിയത് പോലെ തോന്നിയതും അവന്റെ പിടി വിടുവിച്ചു കൊണ്ടവൾ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. "വേറെ വഴിയില്ലാത്തത് കൊണ്ടല്ലേ ഡീ.." കാശിയും അവൾക്കൊപ്പം തന്നെ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. "അറിയാം.. അവിടെ തന്നെ നിന്നിരുന്നേൽ ഇപ്പൊ ഞാൻ.. മഹേഷിന്റെ.." അത് മുഴുവനും പറയാൻ പോലും വയ്യെന്നത് പോലെ കാർത്തു അസഹിഷ്ണുതയോടെ മുഖം ചുളിച്ചു. "ജീവൻ കൊടുക്കേണ്ടി വന്നാലും അതിന് ഞാൻ സമ്മതിച്ചു കൊടുക്കില്ലല്ലോ..." കാശി ചിരിയോടെ വീണ്ടുമവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു. കാർത്തു അതിനുത്തരമൊന്നും പറഞ്ഞതുമില്ല. കാശിയുടെ നെഞ്ചിൽ ചാരി കൊണ്ടുള്ള ആ ഇരുപ്പ്.. എത്ര കൊതിച്ചു പോയതാണ് ഇങ്ങനൊക്കെ.. ഇത്രയും അരികെ.. ആ നെഞ്ചിടിപ്പ് കാതോർത്തു കൊണ്ട്.. ഏറെ കൊതിപ്പിച്ച ആ ഗന്ധം ആസ്വദിച്ചു കൊണ്ട്.. അവൾക്കനങ്ങാൻ പോലും തോന്നിയില്ല. കാശിക്കും അകന്നു മാറിയിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചവളെ കാശി വിടാതെ മുറുകെ പിടിച്ചു. എവിടെ പോവാ നീ... ഇന്ന്.. ഇന്ന് നമ്മുടെ.. ഫസ്റ്റ് നൈറ്റ്‌ കൂടിയാണെടി കുഞ്ഞാറ്റ കിളിയെ.." കള്ളത്തരം നിറഞ്ഞൊരു ചിരിയോടെ അവൻ പറഞ്ഞതും കാർത്തു അവനെ മിഴിച്ചു നോക്കി. "നീയെനിക്കെന്റെ കാമുകി മാത്രമല്ലെന്റെ പെണ്ണേ ഇപ്പൊ .. ഭാര്യയാണ്.. എന്റെ.. എന്റെ പ്രാണനാണ്. കാർത്തുവിനെ അടിമുടി തളർത്തി കൊണ്ടവന്റെ വാക്കുകൾ. അവളുടെയാ പിടയലറിയുന്ന അവന്റെ ചുണ്ടിലെ ചിരി.. അതിന് പോലും അവളെ ഏറെ കൊതിപ്പിക്കുന്നൊരു വശ്യതയുണ്ടായിരുന്നു. ആർദ്രതയുണ്ടായിരുന്നു. മോഹിപ്പിക്കുന്ന അരണ്ട വെളിച്ചവും തണുപ്പുമവരെ പരമാവധി പ്രലോഭിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. മുറിയിലെ തുറന്നിട്ട ജനലിൽ കൂടി എത്തുന്ന കാറ്റ്.. വേണ്ടന്ന് തന്നെയാണ് കാശിയുടെ മനസ്സിലും. പക്ഷെ ചേർന്നിരിക്കുന്നവളിലെ ചൂടും ഗന്ധവും പിന്നെ ഉള്ളിൽ അവളോട് അല തല്ലുന്ന പ്രണയതിരയും. അവനെ കൊണ്ടത് ചെയ്യിപ്പിക്കയാണ്. അവളെതിർപ്പ് പറയുമെന്നവൻ കരുതിയെങ്കിലും അതുണ്ടായില്ല. അവനോഴുക്കിയ സ്നേഹപുഴയിൽ അവളൊരു തിര പോലെ തുള്ളി.. നീ ഓക്കെയല്ലെങ്കിൽ..." കാശി പറഞ്ഞു തീർക്കും മുൻപ് കാർത്തു അവനെയൊരു ചുംബനം കൊണ്ട് തടവിലാക്കി. തുടങ്ങിയത് അവളാണെങ്കിലും പിന്നെയത് അവനെറ്റെടുത്തു. അന്നാദ്യമായിരുന്നു കാർത്തു കാശി നാഥന്റെ പ്രണയത്തിന്റെ വീര്യമറിഞ്ഞത്. അവനിൽ അങ്ങനൊരു ഭാവങ്ങൾ കണ്ടതും. അതവളെ വല്ലാതെ മത്തു പിടിപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു അന്നേരം കൊണ്ട് തന്നെ. അവനിൽ നിന്നും തിരികെയിറങ്ങി പോകാൻ വഴികളേതുമില്ലാത്ത വിധം കാശിയവളെ അവനിൽ തടവിലാക്കി. തമ്മിലറിയാനിനി ഒന്നും ബാക്കിയില്ലാത്ത പോലെ അവരടുത്തു.. പരസ്പരം കൊതിച്ചു.. കുതിച്ചും കിതച്ചും അവരാ പ്രണയം തുടരുന്നതിന് അന്നാ മുറിയിലെ തണുപ്പും റാന്തൽ വിളക്കിന്റെ നേർത്ത വെട്ടവും മാത്രമായിരുന്നു സാക്ഷി.. പിന്നെയാ ജനൽ വിരികളെ വകഞ്ഞു മാറ്റി കൊണ്ടവിടെ വന്നു പോയ കാറ്റും.. 💥💥 ഇരിക്ക് വിഷ്ണു.. " മഹേഷ്‌ ചൂണ്ടി കാണിച്ചയിടത്തേക്ക് വിഷ്ണു ചിരിയോടെ ഇരുന്നു. സ്റ്റീഫനെ മഹേഷ്‌ കൂടെ വിളിച്ചെങ്കിലും വിഷ്ണുവിനെ നീ ഒറ്റയ്ക്ക് പോയി കണ്ടാൽ മതി.. അതാവും അതിന്റെ ഭംഗിയെന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ടയാൾ അതിൽ നിന്നും ഒഴിഞ്ഞു മാറുകയാണ് ചെയ്തത്. അല്ലേലും നാലാളറിയെ കളത്തിലിറങ്ങി കളിക്കേണ്ടി വരുന്നത് അയാളുടെ രീതി അല്ലല്ലോ. അണിയറയിൽ ചതിയുടെ കരുക്കൾ നീക്കിയല്ലേ അയാൾക്ക് ശീലമുള്ളു.. "പറയ്യ് വിഷ്ണു.. നിനക്കെന്താ പറയാൻ.." ഗൗരവത്തോടെ തന്നെയാണ് മഹേഷ്‌ വിഷ്ണുവിന്റെ മുന്നിലിരിക്കുന്നത്. വന്നവന്റെ ശെരിക്കുമുള്ള ഉദ്ദേശം എന്തെന്ന് അവനപ്പോഴും അറിയില്ലല്ലോ. "മഹേഷ്‌.. നടന്നതൊക്കെ ഞാൻ അറിഞ്ഞു.. റിയലി സോറി.. അവനെന്റെ അനിയനായി പോയതിൽ എനിക്ക് ദുഃഖമുണ്ട്. എന്നും അവനെ കൊണ്ടെനിക്ക് ദുഃഖംമാത്രമേ ഉണ്ടായിട്ടൊള്ളു.. ഇപ്പോഴും അത് അങ്ങനെ തന്നെ.." കാശിയോടുള്ള ദേഷ്യം കൊണ്ടാവും വിഷ്ണുവിന്റെ പല്ലുകൾ ഞെരിയുന്നുണ്ട്. "ഡോണ്ട് വറീ വിഷ്ണു.. എന്റെ കാര്യം ഓർത്തിട്ട് നിനക്കൊരു ടെൻഷന്റെ ആവിശ്യമില്ല.. എന്നെ നാണം കെടുത്തി കൊണ്ട് പോയ നിന്റെയാ പുന്നാര അനിയനുണ്ടല്ലോ.. വേണേൽ നീ ഇനി അവനെ ഓർത്തു കൊണ്ട് കുറച്ചു ടെൻഷനായ്ക്കോ.. കാരണം അവനെ എന്റെ കയ്യിൽ കിട്ടിയാലുണ്ടല്ലോ.." കാശിയെ കണ്മുന്നിൽ കണ്ടത് പോലൊരു ഭാവമാണപ്പോൾ മഹേഷിന്. വിഷ്ണുവിന്റെ ചുണ്ടിലൂറി കൂടിയ ചിരിക്കപ്പോൾ ഏറെ സംതൃപ്തിയായിരുന്നു. കാശിക്ക് പറ്റിയ എതിരാളി തന്നെയാണ് മഹേഷേന്ന് അവനാ നിമിഷം ഉറപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞു. "വിഷ്ണു വന്നതെന്തിനെന്ന് ഇപ്പോഴും പറഞ്ഞില്ലല്ലോ.." മഹേഷ്‌ വീണ്ടും ചോദിച്ചു. "കാശി നാഥൻ വിചാരിക്കാതെ നിനക്കവനെ കണ്ടു പിടിക്കാൻ പറ്റില്ല മഹേഷേ.." ഗൂഢമായൊരു ചിരിയോടെ വിഷ്ണുവിന്റെ ആ വാക്കുകൾ. മഹേഷിന്റെ മുഖം ചുളിഞ്ഞു. "ക്ലിയർ ആയില്ല..." അവന്റെ സ്വരവും കടുത്തു പോയിരിക്കുന്നു. അത് വരെയുമുള്ളത് പോലല്ല. "സ്വന്തം ജീവൻ ഉപേക്ഷിച്ചു കളയേണ്ടി വന്നാലും കൂടെ ഉള്ളവരെ അവൻ വിട്ടു കളയില്ല.. അതറിയാമോ നിനക്ക്.." വിഷ്ണുവിന്റെ ചോദ്യം.. മഹേഷ്‌ അറിയാമെന്ന പോലെ തലയാട്ടി. "അങ്ങനെ ഒരുവനെ മരണം കൊണ്ട് പോലും തോൽപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്നാ ഞാനിപ്പോ പറഞ്ഞത്.. പകരം..." അത്രയും പറഞ്ഞു നിർത്തിയിട്ട് വിഷ്ണു മഹേഷിനെ നോക്കി. അവന്റെ വാക്കുകൾ ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്കുകയാണവനും. "അവന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ആരുടെയെങ്കിലും ജീവൻ വെച്ചു കളിക്ക്.. ഏത് പാതാളത്തിൽ പോയൊളിച്ചാലും അവനിറങ്ങി വരും.. നൂറ് തരം.." ഇരിക്കുന്ന കസേരയിലേക്ക് ചാഞ്ഞിരുന്നു കൊണ്ടൊരു വലിയ രഹസ്യം വെളുപ്പെടുത്തി കൊടുത്തത് പോലൊരു സംതൃപ്തിയോടെ വിഷ്ണു മഹേഷിനെ നോക്കി.. തുടരും.. കല്യാണത്തിന് ശേഷമുള്ള ചില കുരുത്തം കെട്ട സീനുകൾ വരുമ്പോഴാണ് പലപ്പോഴും ഞാൻ ചുറ്റി പോകുന്നത്. വെട്ടിയും തിരുത്തിയും മാറ്റി എഴുതിയും വല്ലാതെ വലഞ്ഞു പോകും.. എനിക്ക് തന്നെ ഒരു കംഫേർട്ട് തോന്നാഞ്ഞ പിന്നെ അതിടാൻ തോന്നില്ല.. ഇന്നിപ്പോൾ രാവിലെ മുതൽ ഞാനാ കലാപരുപാടി ആയിരുന്നു.. ഇപ്പോഴും ഓക്കെയാണോ എന്ന് ചോദിച്ച എനിക്കറിയില്ല.. പക്ഷെ ഇതിത്രയൊക്കെയേ എന്നെ കൊണ്ട് പറ്റൂ 🥴 രണ്ടു മൂന്ന് പാർട്ട് എഴുതേണ്ട ടൈം ഇന്നൊറ്റ പാർട്ട് കൊണ്ടോയി..😎 റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോണേ.. സ്നേഹത്തോടെ jif💥 #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ

#📙 നോവൽ ഇങ്ങോട്ട് വരണ്ട മീര.. ഇവിടെ എല്ലാർക്കും നിന്നോട് നല്ല ദേഷ്യമുണ്ട്. നീയും ശ്രീയേട്ടനും തമ്മിൽ നേരത്തെ ബന്ധമുണ്ടെന്ന രീതിയിലാണ് ഇവിടുത്തെ സംസാരം." വേണിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് മീരയുടെ നെഞ്ചിലൊരു കൊളുത്തു വീണു. "നീയും അങ്ങനെ വിശ്വസിക്കുന്നുണ്ടോ വേണി." ഉദ്വേഗത്തോടെ മീര ചോദിച്ചു. "ശ്രീയേട്ടനേക്കാൾ എനിക്ക് വിശ്വാസം നിന്നെയാണ് മീര. അതുകൊണ്ട് ആരൊക്കെ എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും ഒരിക്കലും ഞാൻ നിന്നെ അവിശ്വസിക്കില്ല മീര. ആരും കാണാതെ നിനക്കെന്നെ വിളിക്കാൻ തോന്നിയത് പോലും എന്നോട് നിനക്ക് സ്നേഹമുള്ളത് കൊണ്ടല്ലേ." വേണിയുടെ ശബ്ദം ഇടറി. അവളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് മീരയ്ക്ക് വല്ലാതെ കുറ്റബോധം തോന്നി. "ശ്രീയേട്ടൻ ഇന്നലെ മണ്ഡപത്തിൽ വച്ച് കാണിച്ച ഫോട്ടോ ശ്രീയേട്ടന് എങ്ങനെ കിട്ടിയെന്ന് കണ്ട് പിടിക്കാൻ പറ്റുമോന്ന് ഞാനും ശ്രമിക്കാം വേണി. നിന്റെ നിരപരാധിത്വം തെളിയിക്കേണ്ടത് എന്റെ കൂടെ ആവശ്യമാണ്." മീര ഉറപ്പോടെ പറഞ്ഞു. "നീ എന്റെ കൂടെ ഉണ്ടെങ്കിൽ എനിക്ക് നല്ല ധൈര്യാ മീര. ഇനിയിപ്പോ ആരും കൂടെ ഇല്ലെങ്കിലും ഞാൻ തെറ്റ് ചെയ്തിട്ടില്ലെന്ന് എനിക്ക് തെളിയിച്ചല്ലേ പറ്റു." വേണിയുടെ സ്വരത്തിൽ നിന്നും, സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങളിൽ അവൾക്ക് നല്ല സങ്കടമുണ്ടെന്ന് മീരയ്ക്ക് മനസ്സിലായി. "ഞാൻ നിന്റൊപ്പമുണ്ട് വേണി. നിന്റെ കഴുത്തിൽ കിടക്കേണ്ട താലിയാണ് ഇപ്പോ എന്റെ കഴുത്തിൽ കിടക്കുന്നത്. അതോർക്കുമ്പോ എന്തോ നെഞ്ചിലൊരു വിങ്ങൽ പോലെ. ഈയൊരു കാര്യത്തിലാണ് എനിക്ക് സങ്കടം സഹിക്കാൻ പറ്റാത്തത്." മീര വേണിക്ക് മുന്നിൽ തകൃതിയായി അഭിനയിച്ചു. "ഒക്കെ എന്റെ വിധിയായിരിക്കും മീര." വേണി നെടുവീർപ്പിട്ടു. "വേണി... നീയും ശ്രീയേട്ടനും തമ്മിലുള്ള തെറ്റിദ്ധാരണ മാറി കഴിഞ്ഞാൽ നിങ്ങൾ തന്നെ ഒന്നിക്കണം. നിങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരു കരടായി ഞാൻ ഉണ്ടാവില്ല ട്ടോ. നിങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കുന്നത് കാണാനാണ് ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്." വേണിയുടെ മനസ്സറിയാൻ വേണ്ടിയാണ് അവളങ്ങനെ പറഞ്ഞത്. "ഇല്ല മീര... ശ്രീയേട്ടന്റെ ഭാര്യ പദവി ഞാനിപ്പോ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. എന്തിന്റെ പേരിലായാലും എന്നെ തെറ്റിദ്ധരിച്ച ആ മനുഷ്യനെ എനിക്ക് വേണ്ടാ. എന്റെ അഭിമാനത്തെ ചോദ്യം ചെയ്തിട്ടാണ് ശ്രീയേട്ടൻ നിന്റെ കഴുത്തിൽ താലി കെട്ടിയത്. അതുകൊണ്ട് എന്റെ നിരപരാധിത്വം തെളിയിച്ചിട്ട് പിന്നെയും ആ കൂടെ എനിക്ക് ജീവിക്കണ്ട. അതിന് വേണ്ടിയല്ല ഞാൻ സത്യാവസ്ഥ തെളിയിക്കാൻ മുന്നിട്ട് ഇറങ്ങുന്നത്. ഞാനൊരു പിഴച്ചവളാണെന്ന് ആണല്ലോ ശ്രീയേട്ടൻ കരുതി വച്ചിരിക്കുന്നത്. അത് തെറ്റായിരുന്നുവെന്നും തെറ്റ് പറ്റിയത് ശ്രീയേട്ടന് ആയിരുന്നു എന്നും ബോധ്യപ്പെടുത്തി കൊടുക്കണമെന്നേ എനിക്കുള്ളൂ." വേണിയുടെ തീരുമാനം കേട്ട് മീരയ്ക്ക് ആശ്വാസം തോന്നി. ഇനി ഒരിക്കലും അവൾ ശ്രീഹരിയോടൊപ്പം ഒരു ജീവിതം ആഗ്രഹിച്ചു അവന്റെ അരികിലേക്ക് വരില്ലെന്ന് മീരയ്ക്ക് ഉറപ്പായി. "അങ്ങനെയൊന്നും പറയല്ലേ വേണി. നീ ശ്രീയേട്ടന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് മടങ്ങി വന്നില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ആ മനുഷ്യന്റെ ഭാര്യയായി ജീവിക്കേണ്ടി വരില്ലേ." മീര ഇടർച്ചയോടെ ചോദിച്ചു. "എന്നോടുള്ള ദേഷ്യത്തിനും വാശിക്കുമാണ് ശ്രീയേട്ടൻ നിന്നെ തന്നെ താലി കെട്ടിയത്. എന്നെ തെറ്റിദ്ധരിക്കുകയും അപമാനിക്കുകയും ചെയ്തെങ്കിലും ഇപ്പഴും ശ്രീയേട്ടനെ വെറുക്കാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. വല്യ എന്തോ തെറ്റിദ്ധാരണ ശ്രീയേട്ടന് സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതിന്റെ പരിണിത ഫലമാണ് ഇന്നലെ അരങ്ങേറിയത്. ഇനിയിപ്പോ ആരെങ്കിലും ശ്രീയേട്ടനെ പറഞ്ഞ് കബളിപ്പിച്ചു ഞങ്ങളെ തമ്മിൽ തെറ്റിച്ചാണെങ്കിലും ആ കാര്യത്തിൽ മാത്രം ശ്രീയേട്ടനോട് ക്ഷമിക്കാൻ എനിക്ക് പറ്റില്ല മീര. അതുകൊണ്ട് നിനക്ക് കഴിയുമെങ്കിൽ ശ്രീയേട്ടനെ സ്നേഹിക്കാനും മനസ്സിലാക്കാനും ശ്രമിക്ക്. വാശിപ്പുറത്തു ഒരു താലി കെട്ടിയ ആണെങ്കിലും നിന്റെ വീട്ടുകാർക്കും ശ്രീയേട്ടന്റെ വീട്ടുകാർക്കും ഈ ബന്ധം ഇങ്ങനെ ഇരിക്കുന്നതല്ലേ ഇഷ്ടം. അപ്പോൾ നീ സ്വന്തം കാര്യം നോക്കി എല്ലാം ഇട്ടെറിഞ്ഞ് പോയാൽ ആരും നിന്നെ സപ്പോർട്ട് ചെയ്യാൻ ഉണ്ടാവില്ല. എന്റെ കാര്യത്തിൽ ഇവിടെ ഇത്രയൊക്കെ സംഭവിച്ചിട്ടും എന്റെ വീട്ടുകാർ എന്റെ കൂടെത്തന്നെയുണ്ട്. എല്ലാം എന്റെ തീരുമാനത്തിനാണ് വിട്ട് തന്നിരിക്കുന്നത്. അതുതന്നെ വലിയൊരു അനുഗ്രഹമല്ലേ. ആരുടെയെങ്കിലും തുണയില്ലാതെ നമുക്ക് ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ല. നമ്മുടെ വീട്ടുകാർ കൂടെയുള്ളതിനേക്കാൾ വലുതായി ഈ ലോകത്ത് ഒന്നുമില്ല മീര. എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും ഏട്ടനും എന്നെ വിശ്വസിക്കുകയും കൂടെ നിൽക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാണ് എന്റെ സന്തോഷവും ആശ്വാസവും. " വേണി പറയുന്നതെല്ലാം മീര മൂളിക്കേട്ടു. "ഞാ... ഞാൻ... ശ്രമിക്കാം വേണി." മീര വിഷമത്തോടെ പറഞ്ഞു. "എങ്കിൽ ശരി മീര... നീ വച്ചോ. എന്നോട് സംസാരിക്കുന്നത് ആരെങ്കിലും കേട്ടിട്ട് അതിനി ഒരു പ്രശ്നം ആവണ്ട. അവരുടെയൊക്കെ കണ്ണിൽ ഞാനൊരു ചീത്ത പെണ്ണ് ആയിരിക്കുമല്ലോ." വേണി സ്വയം നിന്ദിച്ചു. "അങ്ങനെയൊന്നും ഓർക്കണ്ട വേണി. എല്ലാം ശരിയാകും." മീര അവളെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. "എന്നാ ശരി ഞാൻ വയ്ക്കുവാ." വേണി കാൾ കട്ട് ചെയ്തിട്ടും മീര കുറച്ചു സമയം ഫോണും കയ്യിൽ പിടിച്ചു ഒരേ നിൽപ്പ് നിന്നു. വേണിയെ ഈ വിധം അപമാനിച്ചു കൊണ്ട് ഒരു ജീവിതം നേടേണ്ടിയിരുന്നില്ല എന്നോർത്ത് മീരയ്ക്ക് മനസ്താപം തോന്നി. ഇങ്ങനെയൊന്നും ആയിതീരുമെന്ന് കരുതിയില്ലല്ലോ എന്നോർത്ത് സമാധാനിക്കാൻ മാത്രേ അവൾക്കപ്പോ കഴിഞ്ഞുള്ളൂ. "ശ്രീയേട്ടൻ ഇങ്ങനെയൊരു സീൻ ക്രീയേറ്റ് ചെയ്യാതിരുന്നിരുന്നെങ്കിൽ വേണിക്ക് എല്ലാരേം മുന്നിൽ അപമാനിതയായി നിൽക്കേണ്ടി വരില്ലായിരുന്നു. ഇനിയിപ്പോ അതൊന്നും പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല. നടക്കാനുള്ളതൊക്കെ നടന്നു കഴിഞ്ഞു. അതുകൊണ്ട് മുന്നോട്ടുള്ള ജീവിതം നേരെയാക്കാൻ നോക്കണം. അതേ എനിക്കിനി ചെയ്യാനുള്ളു. ഒന്നിന്റെ പേരിലും ശ്രീയേട്ടനോടൊപ്പമുള്ള ജീവിതം നഷ്ടപ്പെടുത്താൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല." മീര തന്നോട് തന്നെ പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. ******** മീരയോട് സംസാരിച്ചു ഫോൺ വച്ച വേണി തലയിണയിൽ മുഖം പൊത്തി കുറേ നേരം കരഞ്ഞു. സ്വപ്നം കണ്ട ജീവിതം ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് തകർന്ന് വീഴുമ്പോ ആർക്കായാലും വേദനിക്കുമല്ലോ. പുറമേ മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്നിൽ എത്രയൊക്കെ ഓക്കേ ആണെന്ന് പറഞ്ഞ് കരയാതെ നിന്നാലും ഒറ്റയ്ക്ക് ആകുന്ന നിമിഷം നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ സങ്കടം പുറത്തേക്ക് വരും. കുറേ സമയം കരഞ്ഞപ്പോൾ വേണിക്ക് എന്തെന്നില്ലാത്ത ആശ്വാസം തോന്നി. ******** വൈകുന്നേരം ശ്രീഹരി വില്ലേജ് ഓഫീസിൽ നിന്നിറങ്ങി ബൈക്ക് പാർക്ക്‌ ചെയ്തിരുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് വന്നപ്പോഴാണ് തന്റെ വണ്ടിക്ക് അരികിലായി ഏതേതോ ഓർമ്മകളിൽ മുഴുകി നിൽക്കുന്ന വേണിയെ അവൻ കണ്ടത്. ഇളം മഞ്ഞ കളറുള്ള ഒരു ചുരിദാർ ആയിരുന്നു അവളുടെ വേഷം. നീണ്ട മുടിയിഴകൾ നേർത്ത കാറ്റിൽ പാറി പറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഈ സമയം തന്റെ ഭാര്യയായി കൂടെ നടക്കേണ്ടവളാണ് ഇന്നിങ്ങനെ അന്യയായി മാറി നിൽക്കുന്നതെന്ന് ഓർത്തപ്പോ അവന്റെ നെഞ്ചൊന്ന് പിടഞ്ഞു. ശ്രീഹരി പാർക്കിങ്ങിലേക്ക് വരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ വേണി അവനോട്‌ സംസാരിക്കാനായി അടുത്തേക്ക് വന്നു. എന്നാൽ ശ്രീഹരി അവളെ നോക്കാതെ ബൈക്കിലേക്ക് കയറി ഇരുന്ന് വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട്‌ ചെയ്യാൻ ശ്രമിച്ചു. അപ്പോഴേക്കും വേണി അടുത്തേക്ക് വന്ന് ശ്രീഹരിയുടെ കൈയ്യിൽ നിന്നും താക്കോൽ പിടിച്ചു വാങ്ങി. "എനിക്ക് കുറച്ചു കാര്യങ്ങൾ ചോദിക്കാനും പറയാനും ഉണ്ടായിരുന്നു. അത് കേട്ടിട്ട് ഇവിടെ നിന്ന് പോയാൽ മതി." അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ഉറ്റുനോക്കി കൊണ്ട് അവൾ പറഞ്ഞു. "വേണി... വെറുതെ ഒരു സീൻ ഉണ്ടാക്കാൻ നിൽക്കരുത്. എല്ലാവരും ശ്രദ്ധിക്കും. അതിനി അടുത്ത നാണക്കേട് ഉണ്ടാക്കേ ഉള്ളു. ഓഹ്, നാണോം മാനോം ഉള്ളവരോടല്ലേ ഇതൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമുള്ളൂ." ശ്രീഹരി അവളെ പരിഹസിച്ചു. "ശ്രീയേട്ടൻ എന്നെ എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും ഞാൻ എനിക്ക് ചോദിക്കാനുള്ളതും പറയാനുള്ളതും പറഞ്ഞിട്ടേ പോകുള്ളൂ. അതിനി എത്ര നാണംകെടേണ്ടി വന്നാലും. ഇതിൽ കൂടുതൽ ഞാനിനി നാണംകെടാൻ ഇല്ലല്ലോ." വേണി പുച്ഛത്തോടെ ചുണ്ടുകൾ കോട്ടി. "എനിക്ക് നിന്നോട് സംസാരിക്കാൻ താല്പര്യമില്ല വേണി. അത്രയ്ക്ക് അറപ്പും വെറുപ്പുമാണ് എനിക്ക് നിന്നോട്." ശ്രീഹരിയുടെ മുഖം ദേഷ്യം കൊണ്ട് ചുവന്നു. "വാക്കുകൾ കൊണ്ട് എന്നെ എത്രയൊക്കെ വേദനിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചാലും അവസാനം തോറ്റു പോകുന്നത് ശ്രീയേട്ടൻ മതി മാത്രമായിരിക്കും. പിന്നെ ഞാൻ പറയാൻ വന്നത് പറഞ്ഞിട്ടേ ഇവിടുന്ന് പോകു. അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ വീട്ടിലേക്ക് വരും." . വേണിയുടെ സംസാരം അവനെ ഭ്രാന്ത് പിടിപ്പിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും അവൻ സംയമനം പാലിച്ചു അവൾക്കെന്താ പറയാനുള്ളതെന്ന് കേൾക്കാമെന്ന് തീരുമാനിച്ചു. "ശരി... നിനക്കെന്താ ചോദിക്കാനുള്ളത്." ശ്രീഹരി ബൈക്കിൽ നിന്നിറങ്ങി അവളുടെ മുന്നിൽ കൈ കെട്ടി നിന്നു. കഥ ആർക്കും ഇഷ്ടമാകുന്നില്ലേ?? കഴിഞ്ഞ പാർട്ടിന് ലൈക്സ് വളരെ കുറവായിരുന്നല്ലോ.. കഥ വായിക്കുന്നവർ ഈ പോസ്റ്റ് ലൈക് ചെയ്യാൻ മറക്കല്ലേ ❤️🙏

12 साल विश्वास के, विकास के, जनकल्याण के #12 साल विश्वास के, विकास के, जनकल्याण के

നിന്നിലേക്കായ് : 13 "ഒരുവിധം പയ്യമാരെല്ലാം ബൈക്കിൽ ഒരു പെൺകൊച്ചു കേറിയാൽ പിന്നെ അവർക്കില്ലാത്ത ബ്രേക്ക്‌ പിടിത്തം ഉണ്ടാവില്ല... അപ്പഴല്ലേ പിറകിലിരിക്കുന്ന പെൺപിള്ളേർ അവരുടെ മേലേക്ക് വീഴുള്ളു... അവർക്കങ്ങ് സുഖിക്കാൻ മിക്കവാറും ബോയ്സ് ഇങ്ങനെ തന്നെയാ... " ഓരോന്നും ചിന്തിച്ചുകൂട്ടുന്ന തിരക്കിലാണവൾ... തലയിലൂടെ ഇട്ടിരിക്കുന്ന തട്ടം മാറിലേക്ക് വിരിച്ചിടുന്നുണ്ടവൾ.... അഷ്മിൽ മിറർ അവളെ കാണുന്ന തരത്തിലാക്കി അതിലാണ് അവന്റെ കണ്ണുകൾ... വളരെ പാടുപെട്ടാണ് അവൾ അവനെ തൊടാതെ ഇരിക്കുന്നത്... അവൻ ചിരി കടിച്ചു പിടിച്ചിരുന്നു... ന്റെ റബ്ബേ... എന്തൊക്കെ കോപ്രായങ്ങളാ ഈ പെണ്ണ് കാണിച്ചു കൂട്ടുന്നെ...!!! ചിരി അടക്കിപിടിച്ചു ഓർക്കുന്നുണ്ടവൻ... ടൗണിലെത്തിയപ്പോൾ ബ്ലോക്കിൽ കുടുങ്ങിപോയതാണവർ... അവൾ ആകെ വെപ്രാളത്തിലാണ്... എന്നും എത്തുന്നതിലേറെ നേരം വൈകി... ഇനിയിപ്പോ ഇവന്റെ കൂടെ എങ്ങനെ വീട്ടിൽ പോവാനാ...!! നാട്ടുകാരും വീട്ടുകാരും എന്ത് കരുതും??!... ഒരുമിച്ചു കറക്കമൊക്കെ ആയെന്ന് കരുതില്ലേ...?!വിശന്നിട്ടാണെൽ കണ്ണ് കാണാൻ വയ്യ... അവൾ നന്നേ ക്ഷീണിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് മനസിലാക്കിയവണം അവൻ ആ ബ്ലോക്കിനിടയിലൂടെ പതിയെ ബൈക്ക് തിരിച് അടുത്തുള്ള ഒരു ബേക്കറിയിലോട്ട് തിരിച്ചു... വീണു കിട്ടുന്ന അവസരങ്ങൾ ഉപയോഗപെടുത്തിയില്ലേൽ പിന്നെ കുറ്റബോധം തോന്നിയിട്ട് കാര്യമില്ലല്ലോ... "അതേ... എങ്ങോട്ടാ?!" അവൾ ടെൻഷനോടെ ചോദിക്കുന്നുണ്ട്... "ഫുഡ്‌ എന്തേലും കഴിക്കാം..." അവളാകെ വല്ലാതയായി... അല്ലേലെ ലേറ്റ് ആണ്... ഇനി ഇവന്റെ സൽക്കാരം കഴിഞ്ഞിട്ട് പാതിരാത്രി വീട് കേറാനൊന്നും എന്നെ കിട്ടില്ല... "എന്നെ ഇവിടെ ഇറക്കിയെക്ക്.... ഇയാൾക്കു വേണേൽ ഇയാൾ പോയ്‌ കഴിച്ചോ... ഞാൻ ഒരു ഓട്ടോ എടുത്ത് പൊയ്‌ക്കോളാം..." ഹന അവളുടെ എതിർപ്പ് അറിയിച്ചു... അഷ്മിൽ കണ്ണടച്ചൊന്നു നിശ്വസിച്ചു... വന്ന് വന്ന് ഇവളെന്റെ കയ്യിന്ന് വാങ്ങിക്കും... അവൾ ബൈക്കിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി നടന്നതും ബൈക്ക് സൈടാക്കി അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിച് അവൻ ബേക്കറി ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു... "ഇയാളെന്താ ചെയ്യണേ... ന്റെ കയ്യിന്ന് വിട്ടേ" അവൾ ചെറുതായി കൈ വലിക്കുന്നുണ്ട്... അവന്റെ പിടി ഒന്നൂടി മുറുകി... "ഹനാ... വിശക്കുന്നില്ലേ??!" അവളെ ആളുകളില്ലാത്ത ഒരു സൈഡിലേക്ക് മാറ്റി നിർത്തി ശാന്തമായി അവൻ ചോദിച്ചു... "നിങ്ങക്ക് വിശക്കുന്നുണ്ടേൽ വേണേൽ പോയി കഴിച്ചോ... എനിക്ക് നേരത്തിനും കാലത്തിനും വീട്ടിൽ എത്താനുള്ളതാ..."അവൾ ദേഷ്യത്തോടെ അവന്റെ കൈ വിടുവിക്കാൻ നോക്കുന്നുണ്ട്... "വിശക്കുന്നുണ്ടോ ഇല്ലയോ??!" അവളുടെ മുഖത്തേക്കുള്ള അവന്റെ തീക്ഷണമായ നോട്ടം കണ്ടിട്ടാവണം അവൾ അറിയാതെ തന്നെ അതേയെന്ന് തലയാട്ടി... അഷ്മിൽ നേർമയായൊന്ന് ചിരിച്ചു...അവളിലെ പിടി വിട്ട് അവൻ മുന്നിൽ നടന്നു... "വാ..." ബേക്കറിക്ക് അകത്തേക്ക് അവളെയും കൂട്ടി കയറി... "കോന്തൻ..."അവൾ പിറുപിറുത്തു..അവളുടെ മുഖഭാവങ്ങൾ കണ്ട് അഷ്മിൽ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മുന്നിൽ നടന്നു.... "കേട്ടില്ല..." ഹന പറഞ്ഞത് കേട്ടെങ്കിലും അവൻ കേൾക്കാത്തെപോലെ അവൾ ഒന്നൂടി താൻ കേൾക്കെ പറയുമോന്നറിയാൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു.... "ഞാനൊന്നും പറഞ്ഞില്ല..." അവനിരുന്നതിന്റെ ഓപ്പോസിറ്റ് സൈഡിലായി മടിച്ചാണേലും അവളിരുന്നു... മുഖഭാവം കണ്ടിട്ടാവണം അഷ്മിൽ ചിരി അടക്കിപിടിച്ചിരുന്നു... വേറെ നിവർത്തിയില്ലാതേ അവളവനോട് കെഞ്ചുന്നുണ്ട്... വിടില്ലെന്നറിയാം എന്നാലും ഒരു ശ്രമം.. .തലയും പിരടിയുമൊക്കെ പൊട്ടി പൊളിയുന്ന പോലെ... അവൾ ടേബിളിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു വച്ചിരുന്നു....... അഷ്മിലിനെ നോക്കുമ്പോൾ അവനുണ്ട് അവളെ തന്നെ നോക്കിയിരിക്കുന്നു... ഹന ആകെ വെപ്രാളംത്തോടെ ചുറ്റും നോക്കുന്നുണ്ട്... അതിനൊപ്പം പുറകോട്ട് ചാഞ്ഞു പോകുന്നുണ്ട് അവനിൽ നിന്ന് അകലാനെന്നോണം... കണ്ണുകളിലേക്കുള്ള അവന്റെ വശ്യതയാർന്ന നോട്ടം ഒരു നിമിഷം അവളുടെ ശ്വാസം നിലച്ചു.... കൈകൾ ബാഗിൽ ഇറുക്കി പിടിച്ചു... തൊണ്ടയിലൂടെ ഉമിനീരിറക്കുന്നത് കണ്ടാവണം അവന്റെ നോട്ടം അവളുടെ കഴുത്തിലേക്കായി... വെയ്റ്റെർ ഓർഡർ എടുക്കാൻ വന്നു... "നിനക്കെന്താ കഴിക്കാൻ വേണ്ടേ?!" ചെറിയൊരു പതർച്ചയോടെ അഷ്മിൽ അവളോട് ചോദിച്ചു. "എന്തായാലും മതി..." വലിയ താൽപ്പര്യമില്ലാത്ത മട്ടിലാണ് അവളുടെ ഇരിപ്പ്...അഷ്മിൽ വല്ലാതെയായി... തന്റെ സാമീപ്യം...ആ നോട്ടം എല്ലാം അവളെ ബുദ്ധിമുട്ടിച്ചോ...?!!ശേ... മോശായി തോന്നി കാണുമോ...?!! "രണ്ട് ഷവർമ, രണ്ട് വാട്ടർലെമൺ മോചിറ്റൊ." അയാൾ ഓർഡർ എടുത്ത് പോയതും ചെയർ നീക്കി അവളുടെ അടുത്തേക്കിരുന്നു. "ആളോട് ഒന്ന് വേഗം കൊണ്ട് വരാൻ പറ...എനിക്ക് പോണം... അല്ലേൽ നീ കഴിച്ചോ... ഞാൻ പൊക്കോട്ടെ..." ?! അവൾ എഴുന്നേൽക്കാനൊരു ശ്രമം നടത്തിയതും ഒന്നൂടി അടുത്തേക്കിരുന്ന് അവൾക്ക് എഴുന്നേൽക്കാൻ പറ്റാത്ത രീതിയിൽ അവളെ ബ്ലോക്ക്‌ ചെയ്തിരുന്നു... അഷ്മിൽ അവളുടെ ചോദ്യത്തിനുള്ള മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ ഫോൺ എടുത്ത് ഒരു നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്തു... "ഹലോ അഷ്‌മിലാണേ..." അവൻ ഫോൺ എടുത്ത് സംസാരിച്ചു... സംസാരത്തിൽ നിന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി അത് ഫായിയാണെന്ന്... ഹന അവൾ കൂടെയുള്ളത് അവനോട് പറയണ്ട എന്ന് അഷ്മിലിനോട് ആഗ്യം കാണിച്ചു പറയാനൊരുങ്ങിയതും അവൻ കാര്യം പറഞ്ഞു... "ഫായി ഹന എന്റെ കൂടെയുണ്ടെ... ഞാൻ കൊണ്ടാക്കാം... ഉമ്മാനോട് ഒന്ന് പറഞ്ഞേക്ക്..." "അതുശെരി... പതിയെ കൊണ്ടാക്കിയാൽ മതി... ഉമ്മാനോട് ഞാൻ പറഞ്ഞ് സെറ്റാക്കികോളാം..." "ശെരി... " എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൻ ഫോൺ വച്ചു നേരെ ഹനയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോകിയൊന്ന് ഇളിച്ചു കാണിച്ചു... അവളാണേൽ തലക്ക് കൈ വച്ചിരിപ്പുണ്ട്... "പിന്നെ കാര്യം പറയണ്ടേ... ലേറ്റ് ആവുമ്പോ അവർ ടെൻഷനാവും..." "ഇപ്പോ തല്ക്കാലം എന്റെ കാര്യം ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം... ഇയാൾ ഇപ്പൊ നോക്കാനായിട്ടില്ല... നിക്കാഹ് ഒന്നും കഴിഞ്ഞില്ലല്ലോ... ഞാൻ ഇനി ഉമ്മാനോട് ചെന്ന് എന്ത് പറയും??!... ഒരു പരിചയവും ഇല്ലാത്ത നിന്റെ കൂടെ... അതും നിക്കാഹ് കൂടി കഴിഞ്ഞില്ല... ഊര് തെണ്ടി നടക്കുവാന്ന് പറയും നാട്ടുകാർ..." അഷ്മിലിനു അവളുടെ വർത്താനം കേട്ട് നല്ല ദേഷ്യം വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു... "നാട്ടുകാർ എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും ഞാൻ തന്നെയല്ലേ കെട്ടണ്ടത്... അതിന് എനിക്ക് പ്രശ്നമില്ലെങ്കിലോ..?!" അവൻ അവളെ നോക്കി തമാശയോടെ ചിരിച്ചു... അതോടെ അവളുടെ ദേഷ്യം ഇരട്ടിയായി...നന്നേ ക്ഷീണിച്ചിരുന്നവൾ... ടേബിളിൽ കൈ താങ്ങി ചാഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട്... ഏത് നേരത്താണാവോ ഇയാളുടെ കൂടെ കയറിപോരാൻ തോന്നിയെ...!! എപ്പോ വീടെത്താനെ പടച്ചോനെ... അഷ്മിൽ അവളുടെ ഓരോ മുഖഭാവങ്ങൾ കണ്ട് ആസ്വദിക്കുകയാണ്... അതിനിടക്ക് കഴിക്കാനുള്ളത് വന്നതും ഹന വേഗത്തിൽ കഴിക്കുന്നുണ്ട്... അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒറ്റ ചിന്തയെ ഉള്ളു... പെട്ടെന്ന് വീടെത്തണം... അഷ്മിൽ പതിയെ കഴിക്കുന്നതിനിടക്ക് അവളോട് ഒന്ന് ഓർമ പെടുത്തി... "നീയിങ്ങനെ ആക്രാന്തം കാണിച്ചു കഴിച്ചാലും എന്റെ കഴിഞ്ഞേ നീയിവിടെന്ന് പോവൂ... പിന്നെന്തിനാ ഇത്ര ദൃതി...?!" അതോടെ അവൾക്ക് ദേഷ്യം കൂടി... എങ്ങനെയെങ്കിലും വേഗം കഴിച്ച് ഒരു ഓട്ടോ പിടിച് വീട്ടിലേക്ക് പോകണമെന്നാണ് അവളുടെ മനസ്സിൽ... കഴിക്കുന്നെനോടൊപ്പം അഷ്മിലിനെ നല്ല വൃത്തിക്ക് പ്രാകുന്നുണ്ടവൾ... അവളുടെ കഴിഞ്ഞതും കൈ കഴുകാനായി അവളെഴുന്നേറ്റ് നടക്കുമ്പോഴാണ് അവളെ നോക്കിയ അഷ്മിൽ അവളുടെ ഇളം നീല ചുരിദാറിൽ പടർന്നിരിക്കുന്ന ചുവപ്പ് നിറം കണ്ടത്... അവളത് അറിഞ്ഞില്ലെന്നു തോന്നുന്നു...അവൾ വാഷ്റൂമിലേക്ക് കയറിയതും രണ്ടാളുകൾ കൈ കഴുകാൻ അവൾക്ക് പിറകിലായി നടക്കുന്നത് കണ്ട് അവൻ കഴിപ്പ് നിർത്തി അവളുടെ പിന്നാലെ വേഗത്തിൽ നടന്നു... കൈ കഴുകുന്ന അവളെ ഓടി ചെന്ന് പിടിച്ച്   അവർക്കിടയിൽ നിന്ന് മാറ്റി നിർത്തി ഒരു വശത്തേക്ക്... അവളത് പ്രതീക്ഷിക്കാത്തതുകൊണ്ടാവണം അവനെ കണ്ണ് തള്ളി നോക്കുന്നുണ്ട്... "എന്താ...?!എന്തിനാ ഇങ്ങനെ പിടിച്ച് വെച്ചേക്കുന്നേ?!" അവന്റെ ആ പ്രവർത്തിയിൽ കുറച്ചുറക്കെ ദേഷ്യത്തോടെ അവൾ ചോദിച്ചു... അവനൊന്നും മിണ്ടുന്നില്ല... വന്ന രണ്ടാളുകളും കൈ കഴുകി പോയി...വീണ്ടും ആരോ കയറി വരുന്നത് കണ്ടതും അവൻ അവളെ പിടിച് അവിടെ തന്നെ നിന്നു.. അവളോട് എങ്ങനെ പറയണമെന്നോ... ഇനി എന്താ ചെയ്യണ്ടതെന്നോ അവനറിയില്ല...ഡോറിനടുത്തേക്ക് നോക്കുന്നുണ്ട്... അവൾ കൈ വിടുവിക്കാൻ നോക്കുന്നുണ്ട്... ദേഷ്യം കൊണ്ട് മൂക്ക് ചുവന്നിട്ടുണ്ട്... അഷ്മിലിന്റെ മുഖത്തു അവൾക്ക് നിർവചിക്കാനാവാത്തൊരു ഭാവം... "ഇയാൾക്കെന്താ...?!.. ഈ ദേഹത്തു തൊട്ടുള്ള കളിയൊന്നും വേണ്ട.." അഷ്മിൽ അവളുടെ കൈ പിടിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ മറ്റു ഭാഗങ്ങളിൽ ഒന്നും സ്പർശിക്കാതെയാണ് തന്നോട് ചേർത്ത് നിർത്തിയിരിക്കുന്നത്... എന്നിട്ടും അവളുടെ ആ അധികപ്രസംഗം കേട്ടിട്ടാവണം അവൻ ശാന്തമായികൊണ്ട് അവളോട് കാര്യം പറഞ്ഞു.... "ഹന... ടോപിന്റെ പിറകിൽ..." "ഏഹ്ഹ്...?!" അവൾക്ക് മനസ്സിലാവാതെ അവനെ സംശയത്തോടെ നോക്കുന്നുണ്ട്... "നിനക്ക് പിരിഡ്‌സ് ആയി..." മടിച്ചാണെലും അവൻ പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു ...അവളുടെ കൈ വിട്ടു... വല്ലാത്തൊരു പരവേഷം തോന്നി അവന്... അവൾ ഉടനെ ടോപിന്റെ പിൻഭാഗമെടുത്ത് നോക്കുന്നുണ്ട്... ഒന്നും മിണ്ടുന്നില്ല.... പടച്ചോനെ... ഈ മാസം നേരത്തെയാണല്ലോ... എന്താ ചെയ്യാ?!... എന്തിനാ ഇങ്ങനൊരു അവസ്ഥയിൽ കുടുക്കിയത് റബ്ബേ...!!ഇവന്റെ കൂടെ... എങ്ങനെ ഫേസ് ചെയ്യും... ഒരുനിമിഷമൊന്ന് ആലോചിച്ചു... പിന്നെ ഓർത്തു...കഴുകി നോക്കാം... "ഹന..." അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്... അന്യപുരുഷന്റെ മുന്നിൽ ഇങ്ങനെ ഒരവസ്ഥയിൽ... അവൾക്കത് എങ്ങനെ നേരിടണമെന്നറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല... ബാത്‌റൂമിലേക്ക് കയറുന്നതിനു മുമ്പേ അഷ്മിൽ അവളെ വിളിച്ചെങ്കിലും അവൾ നോട്ടം കൊടുത്തില്ല... അവനെന്തു ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ പുറത്തവളെ കാത്ത് നിന്നു... ഇത്രയും നേരം... എത്ര പേരുടെ മുന്നിലൂടെയാണ് നടന്നത്...? ആരെങ്കിലും കണ്ടിട്ടുണ്ടാകുമോ...? ആ ചിന്ത മാത്രം മതി അവളുടെ ഹൃദയം വിറയ്ക്കാൻ. സിങ്കിനരികിലുണ്ടായിരുന്ന ലിക്വിഡ് സോപ്പ് കൈയിലെടുത്ത് അവൾ തുണിയിൽ ഉരച്ച് കഴുകാൻ തുടങ്ങി. ഒരുവട്ടം... രണ്ടുവട്ടം... വീണ്ടും... വീണ്ടും... രക്തക്കറ കുറച്ചൊക്കെ മങ്ങിയെങ്കിലും, ഇളം നിറത്തിലുള്ള തുണിയായതുകൊണ്ട് നനഞ്ഞ ഭാഗം ഒരു പാടായി വ്യക്തമായി തന്നെ കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഹന ബാത്‌റൂമിൽ ലോഷൻ എടുത്ത് കുറെ കഴുകി നോക്കി... കുറച്ചൊക്കെ പോയെങ്കിലും ലൈറ്റ് കളറിൽ ആയതുകൊണ്ട് ആ നിറം വേറിട്ട്‌ കാണുന്നുണ്ട്...അത് മാത്രമല്ല... വെളുത്ത നിറമുള്ള പാന്റിലും ആകെ പടർന്നിട്ടുണ്ട്... "പടച്ചോനെ... ഇത് പോകുന്നില്ലല്ലോ...എങ്ങനെ പുറത്തിറങ്ങും..!??". പുറത്തേക്ക് ഒരു ചുവടുവെക്കാനുള്ള ധൈര്യം പോലും അവൾക്കില്ലായിരുന്നു. വാതിലിന് പുറത്തുനിന്ന അഷ്മിലിന്റെ മനസ്സ് ആകെ അസ്വസ്ഥമായിരുന്നു. അകത്ത് നിന്ന് വെള്ളം വീഴുന്ന ശബ്ദം.... ഞാൻ എന്താ ചെയ്യണ്ടേ...?! അവൾക്ക് ഈ ഡ്രസ്സ്‌ ഇട്ടോണ്ട് വരാൻ കഴിയില്ലല്ലോ...?!! അവൾ..... അവൾ കരയുകയാണോ...? ഭയന്നിരിക്കുകയാണോ...? അതോ പുറത്തിറങ്ങാൻ കഴിയാതെ നിൽക്കുകയാണോ...? അവളുടെ മാനം കാക്കാൻ സ്വന്തം അസ്വസ്ഥത പോലും മറന്ന് നിൽക്കുന്ന ഒരാളായിരുന്നു പുറത്തുണ്ടായിരുന്നത്. പുറത്തുനിന്ന അഷ്മിൽ ഒടുവിൽ ധൈര്യം സംഭരിച്ചു വാതിലിനടുത്തേക്ക് പതിയെ നടന്നു. വളരെ പതുക്കെ, മറ്റാരും കേൾക്കാത്ത വിധം അവൻ വാതിലിൽ മുട്ടി. "ഹന..." അകത്ത് നിന്ന് മറുപടിയില്ല. "ഹന... കേൾക്കുന്നുണ്ടോ...?" കുറച്ച് നേരത്തെ നിശ്ശബ്ദതയ്ക്ക് ശേഷം വളരെ നേർത്തൊരു ശബ്ദം കേട്ടു. "...ഉണ്ട്." കരച്ചിൽ അടക്കിവെച്ച ശബ്ദം. അത് കേട്ടപ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സ് ഒന്ന് പിടഞ്ഞു. അവൾ പുറത്തേക്കിറങ്ങി... കണ്ണ് കലങ്ങിയിരിക്കുന്നതവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.. ."ഹന...ഞാൻ... ഞാൻ ഇപ്പൊ വരാം... പിന്നെ...നീയിവിടെ തന്നെ നിൽക്കണേ... " അവളോട് പറഞ്ഞവൻ ബാത്‌റൂമിൽ നിന്നിറങ്ങി ഓടി... വല്ലാത്ത വെപ്രാളം തോന്നി അവന്.... "ന്റെ പെണ്ണല്ലേ??!... അതേ...." മനസിന്റെ ഏതോ ഒരു കോണിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.... തുടരും...... 🤍 ഞാൻ ഇനി ആഴ്ചയിൽ ഒരു പാർട്ട്‌ ഇട്ടാലോന്ന് ആലോചിക്കുന്നു... സ്റ്റോറിയും കൊള്ളില്ല... ആരും ഒന്നും മിണ്ടുന്നും ഇല്ല.... 🥺 എന്തോരം ലെങ്ത്തിലാ ഞാൻ പോസ്റ്റുന്നെ.... 🥲 പോട്ടെ... പോട്ടെ... ഞാൻ ഒരു തീരുമാനം എടുത്തു... അഷ്മിലിനെ വേഗം കൊൽക്കത്തക്ക് കയറ്റി വിടണം... അവന്റെ പോക്കത്ര ശെരിയല്ല...😤 എന്നിട്ട് ഹനയെ അൻവറിനു കൊടുക്കണം... #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #💘 Love Forever #📔 കഥ #💑 Couple Goals 🥰 അതെങ്ങനെയുണ്ടാവും?!!😌❤‍🩹🔥