📙 നോവൽ

#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട്_ 88 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ 💐 ഓഓഓ.. അപ്പൊ അമ്മ പറഞ്ഞപോലെ.. നീയാണിപ്പോ ഇവിടുത്തെ നന്മ മരം.. അല്ലേടി? " വിഷ്ണുവിന്റെ പുച്ഛത്തോടെയുള്ള ആ വാക്കുകൾ. അത് കേട്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചു കൊണ്ട് തന്നെ ഗായത്രി മുറിയിൽ നിന്നിറങ്ങി പോകാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും വിഷ്ണു അവൾക്ക് മുന്നിലേക്ക് കയറി നിന്നാ വഴി തടഞ്ഞു. "ഞാൻ.. ഞാൻ നന്മ മരം കളിച്ചതോന്നും അല്ല. ഭവ്യക്കൊട്ടും വയ്യ.. നല്ല പനിയാ. അവളുടെ കയ്യിലുള്ള ഗുളിക കുടിച്ചിട്ടും അത് കുറയുന്നില്ല. ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോണോ എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോ അവള് വേണം ന്ന് പറഞ്ഞു.. അങ്ങനെ കൂടെ പോയതാ." ഗായത്രി അത്രയൊക്കെ വിശദീകരണം കൊടുത്തിട്ടും വിഷ്ണുവിന്റെ മുഖത്തെ പുച്ഛം അൽപ്പം പോലും മാറിയില്ല. "നീയേ.... നിന്റെയും നിന്റെയാ നാശം പിടിച്ച കൊച്ചിന്റെയും കാര്യം മാത്രം നോക്കിയാ മതി.. ഭവ്യ എന്റെ അനിയത്തിയാ.. എന്റെ കുടുംബം നോക്കാൻ എനിക്കറിയാം. അതിനിടയിൽ നിന്റെ സഹായം വേണ്ട..കേട്ടോടീ.." പറയുന്നതിനൊപ്പം തന്നെ അവൻ ഗായത്രിയെ പിടിച്ചൊന്ന് തള്ളി. അങ്ങനൊന്നു മുൻകൂട്ടി കണ്ടത് കൊണ്ട് തന്നെ അവൾ ചുവരിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു നിന്നിരുന്നു. അത് കൊണ്ട് മാത്രം മുന്നിലേക്കലച്ചു വീണില്ല.. "നിങ്ങളുടെ അനിയത്തി ആയത് കൊണ്ട് തന്നെയാ അവൾക്കാ ഗതി കേട് വന്നതെന്ന് പറയാൻ നാവ് തരിച്ചിട്ടും അവളൊന്നും മിണ്ടിയില്ല. രാവിലെ ഒരിച്ചിരി ചായ കുടിച്ച് ഭവ്യയുടെ കൂടെ പോയതാണ്. വിശപ്പ് കൊണ്ടും ക്ഷീണം കൊണ്ടും അവൾക്കോട്ടും വയ്യ. അടുക്കളയിൽ കുന്ന് കൂടി കിടക്കുന്ന ജോലികൾ കണ്ടിട്ടാണ് അവളെങ്ങോട്ട് ഡ്രസ്സ്‌ മാറാൻ കയറി ചെന്നത്. അവിടെ അവനുണ്ടെന്നറിഞ്ഞിരുന്നേൽ തീർച്ചയായും അങ്ങനൊരു വിഡ്ഢിത്തമപ്പോൾ ചെയ്യില്ലായിരുന്നു. ഈ പറയുന്നതിനെക്കെ തിരികെ കൊടുക്കാൻ ഉത്തരം ഇല്ലാഞ്ഞല്ല. പക്ഷെ ആ പറയുന്നത് ന്യായമാണെങ്കിൽ കൂടി അവനത് അംഗീകരിച്ചു തരില്ല. അതിനിടക്ക് അവന്റെ അക്രമം കൂടി സഹിക്കാൻ വയ്യെന്നത് പോലെ.. എപ്പോഴത്തെയും പോലെ വാക്കുകൾ ഉള്ളിലേക്ക് തന്നെ ചവച്ചിറക്കി അവൾ ഓടി ഇറങ്ങി താഴേക്ക് രക്ഷപ്പെട്ടു.. ഒരുനിമിഷം ആ പോക്ക് നോക്കി നിന്ന ശേഷമാണ് വിഷ്ണു ഭവ്യയുടെ മുറിക്ക് നേരെ ചെന്നത്. അവൻ ചെല്ലുമ്പോൾ അവൾ മൂടി പുതച്ചു കിടപ്പുണ്ട്. ഡീ.. യാതൊരു ദാക്ഷണ്യവുമില്ലാതെ അവനാ പുതപ്പ് വലിച്ചെടുത്ത നിമിഷം.. കുളിർന്ന പോലെ ഭവ്യ ഒന്നു കൂടി ചുരുണ്ടു. "നീയെന്താടി പുതിയ ആളുകളെ കൂടെ കൂട്ടി വേറെ വല്ലതും പ്ലാൻ ചെയ്യുന്നുണ്ടോ.. ഏഹ്.." എഴുന്നേൽക്കാൻ പോലും പറ്റാത്ത വിധത്തിൽ അവശയായ അവളെ അവൻ വലിച്ചു പൊക്കി കൊണ്ടൊരു ദേഷ്യത്തോടെ ചോദിച്ചു. സ്ഥലക്കാലമില്ലാത്ത പോലെ ഭവ്യ അവനെ തുറിച്ചു നോക്കി. "വയ്യെങ്കിൽ അമ്മയെ കൂട്ടി പോകുന്നെന് പകരം നീ എന്തിനാടി അവളേം കൂട്ടി പോയത്. അത് എന്നെ തോൽപ്പിക്കാനല്ലേ.." പല്ല് കടിച്ചു കൊണ്ട് വിഷ്ണു അവൾക്ക് നേരെ നോക്കി. "എനിക്ക് സംസാരിക്കാൻ വയ്യ വല്യേട്ട.. തല വെട്ടി പൊളിയുന്ന പോലെ വേദനിക്കുന്നു.." അവൾ രണ്ടു കൈകൾ കൊണ്ടും തല പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചു. ആ കണ്ണുകൾ ചോര പടർന്നിറങ്ങി പോലെ ചുവന്നിരുന്നു. "മതിയെടി നിന്റെ അഭിനയം.. നിന്നെ എനിക്കറിഞ്ഞൂടെ..." വിഷ്ണു പക്ഷെ അതൊന്നും തന്നെ കണ്ടില്ല. ഗായത്രിയെ കൂട്ടി അവൾ ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയതപ്പോയും അംഗീകരിച്ചു കൊടുക്കാൻ വയ്യെന്നത് പോലെയാണ് അവളോടുള്ള അവന്റെ ദേഷ്യം. അവൻ വീണ്ടും എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നുണ്ട്. "നോക്ക് വല്യേട്ടാ.. എനിക്കൊട്ടും വയ്യ.. വെറുതെ വിട്ടേക്ക്.. ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് മുന്നിലിപ്പോ ഒന്നിനും വരുന്നില്ലല്ലോ. എനിക്കെല്ലാം മതിയായി.. അത് കൊണ്ട് ഞാനെല്ലാം വിട്ട് കളഞ്ഞു.. പക്ഷെ ഇങ്ങനെ എന്റെ പിറകെ നടന്നു ടോർച്ചർ ചെയ്യാൻ തന്നെയാണ് നിങ്ങളുടെ തീരുമാനം എങ്കിൽ എനിക്കും പലതും ചെയ്യാനുണ്ട്. അത് എന്തൊക്കെയോന്ന് വല്ല്യേട്ടന് ഞാൻ പറഞ്ഞു തരേണ്ടതില്ലലോ.. എനിക്കൊറ്റക്ക് പറ്റില്ലെന്നും എന്റെ കൂടെ ഇതിനൊന്നും ആരുമില്ലെന്നുമാണ് വല്യേട്ടന്റെ ധൈര്യമെങ്കിൽ.. അറിയാലോ.. കുഞ്ഞേട്ടനെ ഞാനായിട്ട് മാറ്റി നിർത്തിയതാ. പക്ഷെ എനിക്കുറപ്പുണ്ട്.. ഇപ്പോഴും ന്യായമായ എന്തെങ്കിലും ആവിശ്യവുമായി ഞാൻ ചെന്നാൽ കുഞ്ഞേട്ടൻ എന്റെ കൂടെ നിൽക്കും.. പിന്നെ ഏട്ടത്തിയും.. നിങ്ങൾക്കൊക്കെ വേണ്ടി... അവരെ ഞാനെത്ര വേദനിപ്പിച്ചതാ.. പക്ഷെ എനിക്കൊരു വേദന വന്നപ്പോ.. ആവിശ്യം ഇപ്പൊ... അവർ മാത്രമേ ഒള്ളു." നിറഞ്ഞു വരുന്ന കണ്ണുകൾ അമർത്തി തുടച്ചു കൊണ്ടവൾ.. വിഷ്ണുവിന്റെ നേരെ നോക്കി.. "അത് കൊണ്ട് വല്യേട്ടൻ വെറുതെ പ്രശ്നമുണ്ടാക്കാതെ പോ.. എനിക്കൊട്ടും വയ്യ.. റസ്റ്റ്‌ എടുക്കാനാ ഡോക്ടറെന്നോട് പറഞ്ഞത്.." കടുപ്പത്തോടെ അത്രയും പറഞ്ഞു കൊണ്ടവൾ അവൻ വലിച്ചിട്ട പുതിപ്പ് പുതച്ചു കൊണ്ട് വീണ്ടും പഴയതു പോലെ തന്നെ കിടന്നു. പല്ല് ഞെരിച്ചു കൊണ്ട് നിൽക്കുന്ന വിഷ്ണുവിന്റെ നോട്ടം അവളിൽ തന്നെയാണ്. ഗായത്രിയും കാശിയും പിന്നെ. ഭവ്യയും. മൂന്നു പേരും ഒരുമിച്ച് കൂടുന്നത്.. അതും തനിക്കെതിരെ.. വെറുതെ പോലും അതൊന്ന് ഓർത്തു നോക്കിയപ്പോൾ വിഷ്ണുവിന്റെ നെഞ്ചോന്നാളി. അതിന് അനുവദിച്ചു കൂട. അവരങ്ങനെ ഒത്തു കൂടിയാൽ.. അത്.. അതായിരിക്കും തന്റെ അവസാനത്തിന്റെ ആരംഭം. മൂന്ന് പേർക്കും തനിക്കെതിരെ നിരത്താൻ നിരവധി തെളിവുകളുണ്ടെന്നിരിക്കെ അതിനൊരിക്കലും ഇട വരുത്തി കൂട.. വിഷ്ണുവിന്റെ കണ്ണുകൾ പകയോടെ ഭവ്യയുടെ നേരെ നീണ്ടു. ഗായത്രിയാണിപ്പോ അവളുടെ പുതിയ സംരക്ഷക. അതൊരു അവസരമാണ്. ഭവ്യ അവളെ ഒരുപാട് വേദനിപ്പിച്ചവളാണ്. അത് തന്നെ തുറുപ്പ് ചീട്ടാക്കണം. ആ ദേഷ്യം അവളുടെ ഉള്ളിൽ തന്നെയുണ്ടെന്ന് സ്ഥാപിക്കണം.. അവളിലോടെ ഇവൾക്കൊരവസാനം.. അതിന്റെ പേരിൽ താനിത്ര നാളും പുറത്താക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും ഇത്തിൾ കണ്ണി പോലെ പറ്റി തന്നിൽ പിടിച്ചു നിൽക്കുന്നവളിൽ നിന്നും തനിക്കൊരു നിന്നൊരു മോചനം.. പറ്റിയാൽ അതിൽ കൂടി തന്നെ കാശിനാഥനും ഒരു കൊളുത്ത്.. അസാധാരണമാം വിധം വിഷ്ണുവിന്റെ കണ്ണൊന്നു തിളങ്ങി.. വന്യമായൊരു ചിരി അവന്റെ ചുണ്ടിലും.. 💥💥 ചുരുക്കി പറഞ്ഞാ വാചകമല്ലാതെ പാചകത്തിന്റെ എബി സീഡി പോലും എന്റെ മോൾക്കറിയില്ലെന്ന്.. " കാശി അവളെ നോക്കി നടുവിന് കൈ കൊടുത്തു. അവളുടെ മുഖത്തൊരു കള്ളത്തരം നിറഞ്ഞ ചിരിയുണ്ട്. അത് കണ്ടിട്ടവനും ചിരി വരുന്നുണ്ട്. അന്നത്തെ ഭക്ഷണം അവിടുണ്ടാക്കാം എന്ന് പ്ലാൻ ചെയ്ത് കൊണ്ട് അടുക്കളയിൽ കയറിയതാണ് രണ്ടു പേരും. കുഞ്ഞൊരു അടുക്കളയും അത്യാവശ്യം വേണ്ടുന്ന സാധനങ്ങളും അവിടെ തന്നെയുണ്ട്. സണ്ണിയോടന്ന് ഭക്ഷണം കൊണ്ട് വരണ്ട എന്ന് കാശി തന്നെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. വലിയ ഉത്സാഹത്തിൽ അങ്ങനൊരു ഐഡിയ പറഞ്ഞെങ്കിലും കാർത്തുവിനൊന്നും കാര്യമായി അറിയില്ലെന്ന് ആദ്യ മിനിറ്റിൽ തന്നെ കാശിക്ക് മനസ്സിലായി.. "അങ്ങനെ അറിയില്ലെന്നൊന്നും പറഞ്ഞൂടാ.. കുറെയൊക്കെ എനിക്കറിയാം.." കാർത്തു അവന്റെ ചിരി കണ്ടപ്പോൾ മുഖം ചുളിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "ഓംലെറ്റ് നൂഡിൽസ്.. ചായ പിന്നെ കാപ്പി.. ഇതല്ലേ അറിയാമെന്നു വീമ്പ് പറയുന്ന ആ പ്രധാന ഡിഷ്‌.." അവനവളെ നോക്കി സ്ലാബിൾ ചാരി കൈ കെട്ടി നിന്നു. "ഏഹ്.. അതെങ്ങനെ കാശ്യേട്ടനറിയാം.." കാർത്തു അമ്പരപ്പോടെ ചോദിച്ചു. പിന്നെ. ഇതറിയാൻ ബിരുദം എടുക്കണമല്ലോ.. നിന്നെ പോലുള്ള പൂക്കി പെൺപിള്ളേർക്ക് ഇതൊക്കെ തന്നെ വല്ല്യ എന്തോ ആണെന്നല്ലേ.. " അവനൊരു ചിരിയോടെ കാർത്തുവിന്റെ മൂക്കിൻ തുമ്പോന്ന് നുള്ളി വിട്ടു. "അങ്ങനിപ്പോ കളിയാക്കൊന്നും വേണ്ട.. വേണേൽ ഞാൻ പഠിച്ചെടുക്കും.. കാണണോ.." കാർത്തു വെല്ലുവിളി പോലെ അവനെ നോക്കി. മ്മ്..കാണണം.. അല്ല.. അത്ര പെട്ടന്ന് കാണാൻ വാശി പിടിക്കരുത്.. നമ്മുക്ക് പതിയെ കാണിക്കാം.. അതല്ലേ നല്ലത്.. എനിക്കും കാശ്യേട്ടനും പിന്നെ നമ്മുടെ വയറിനും.. " അവൾ കള്ളചിരിയോടെ അവനെ നോക്കി.. കാശി ഒന്നമർത്തി മൂളി കൊണ്ടവളെ നോക്കി തലയാട്ടി കാണിച്ചതല്ലാതെ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. "അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ ഞാനിപ്പോ അതൊക്കെ പഠിക്കാണോ .. എല്ലാം ന്റെ യീ കാശി നാഥനറിയാലോ.. ഞാൻ പറയുന്നതെല്ലാം എനിക്കുണ്ടാക്കി തരില്ലേ." ചോദ്യതോടൊപ്പം സ്ലാബിൾ ഇരിക്കുന്ന അവൾ കൈ നീട്ടി അവന്റെ ബനിയനിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചു കൊണ്ടവൽക്കടുത്തേക്ക് നീക്കി കൊണ്ടവന്റെ കഴുത്തിൽ ചുറ്റി പിടിച്ചു. "അത് പിന്നെ പറയാനുണ്ടോ. കാശിനാഥൻ അറിയുന്നതെല്ലാം വള്ളി പുള്ളി വിടാതെ നിനക്കും പഠിപ്പിച്ചു തരുന്നില്ലേ.. ഞാൻ.ഏഹ്.." സ്വകാര്യം പോലെ ചോദിച്ചു കൊണ്ടവൻ അവളിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. "ഓഓഓ.. തൊടങ്ങി.." തന്റെ കഴുത്തിൽ മുഖം പൂഴ്ത്തി നിൽക്കുന്നവന്റെ മുഖം പിടിച്ചു വലിച്ചെടുത്തു കൊണ്ടവൾ കണ്ണുരുട്ടി.. "മര്യാദക്ക് നിന്ന എന്നെ നീയല്ലെടി പിടിച്ചു വലിച്ചോട്ടിച്ചത്..ഇനിയിപ്പോ നീയങ്ങു സഹിച്ചോ.." അവനവളുടെ പിടിയിൽ നിന്നും തല കുതറി മാറ്റി.. "എനിക്കതൊന്നും പഠിക്കാൻ ടൈം കിട്ടിയില്ല കാശ്യേട്ടാ.. കോളേജ് പഠനവും പിന്നെ അത് കഴിഞ്ഞു മെഡിക്കൽ പഠനവും ഞാൻ ഹോസ്റ്റലിൽ നിന്നല്ലേ കംബ്ലീറ്റ് ആക്കിയത്. അതിനിടയിൽ വല്ലപ്പോഴും മാത്രമല്ലേ വീട്ടിൽ വന്നിരുന്നത്.. അവിടെ വന്നാലും അമ്മ എന്നെ കൊണ്ടൊന്നും ചെയ്യിപ്പിക്കില്ല. അച്ഛനും.. രണ്ടാൾക്കും ഞാൻ നന്നായി പഠിച്ചാൽ മതി.. സന്തോഷമായിരുന്നാ മതി എന്നൊക്കെയെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു.." പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കെ കാർത്തുവിന്റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. സ്വരം ഇടറി. തന്നോട് ചേർന്ന് നിൽക്കുന്നവൻ അതറിയാതിരിക്കാൻ വേണ്ടി കാർത്തു വേഗം മുഖം തുടച്ചു. പക്ഷെ കാശിയുടെ ചിരിയും മാഞ്ഞിരുന്നു. "ഒന്നുല്ല.. ഞാൻ വെറുതെ.. ഓരോന്നൊക്കെ ഓർത്തപ്പോ..അവിടെ അച്ഛനും അമ്മേം എന്നെ കൊണ്ട് നടന്നത് പോലെ... അത്രേം സ്നേഹത്തോടെ.. വാത്സല്യത്തോടെ എന്റെ എല്ലാ കുസൃതികൾക്കും കുറുമ്പുകൾക്കും കൂടിയിരുന്നു കൊണ്ട് തന്നെയാ കാശ്യേട്ടനും എന്നെ നോക്കുന്നത്.. എന്റെ സന്തോഷം തന്നെയാ കാശ്യേനും വലുത്.. ഞാൻ..." കാർത്തു അവന്റെ കവിളിൽ രണ്ടു കയ്യും ചേർത്തിട്ട് നെറ്റിയിൽ നെറ്റി മുട്ടിച്ചു. "ശോ.. നല്ലൊരു നേരായിരുന്നു.. ഞാനത് നശിപ്പിച്ചോ.." എന്നിട്ടും തെളിയാത്ത അവന്റെ മുഖം കണ്ടിട്ട് അവളൊരു വല്ലായ്മയോടെ ചോദിച്ചു. "ഇല്ലെടി.. അശോകേട്ടനേം തുളസി ചേച്ചിയെയും ഓർക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് പോലും ചിലപ്പോൾ സഹിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല.. എനിക്ക് മനസ്സിലാവും നിന്നെ.. പക്ഷെ ഇപ്പൊ ഞാനെന്ത് ചെയ്യും.." അവനവളെ തന്നിലേക്ക് ചേർത്ത് പിടിച്ചു. "ഒന്നും ചെയ്യേണ്ട.. ആരേം ഓർക്കേം വേണ്ട.. എനിക്ക് നെയ്ചോറുണ്ടാക്കി താ.. വിശക്കുന്നു.." അവൾക്ക ചിന്തയിൽ നിന്നും പുറത്ത് കടക്കണമായിരുന്നു. ഓർമകൾ കൂടുമ്പോൾ വേദനയും വല്ലാതെ കൂടുന്നുണ്ട്. അതൊഴിഞ്ഞു കിട്ടാൻ അവളാ ഓർമകളെ തന്നെ അകറ്റി നിർത്താൻ ശ്രമിച്ചു. "എനിക്കും വിശക്കുന്നു.." കാശിയത് പറയുമ്പോൾ അതിന്റെ അർഥമറിഞ്ഞത് പോലെ അവളൊന്നു ചുവന്നു...തുടുത്തു. 💥💥 "എന്നിട്ട് നീയെന്ത് തീരുമാനം എടുത്തു മഹേഷ്‌..?" മഹേഷിന്റെ ആ തീരുമാനം അറിയാനുള്ള വല്ലാത്തൊരു ജിക്ഞ്ഞാസയുണ്ടപ്പോൾ സ്റ്റീഫന്റെ മുഖത്തും വാക്കുകൾക്കും. മഹേഷ്‌ ഒന്നു മിണ്ടാതെ അയാളെ ഒന്ന് നോക്കി. "ഒന്നും തീരുമാനിച്ചില്ലേ.. അവരെ വെറുതെ വിടാനുറച്ചോ നീ..ഇത്രേം ഉണ്ടായിരുന്നൊള്ളോ അപ്പൊ നിന്റെ ദേഷ്യവും വാശിയുമൊക്കെ..?" അവന്റെ ഇരുപ്പ് കണ്ടിട്ട് സ്റ്റീഫന്റെ നെഞ്ചിടിച്ചു. അവരെ തമ്മിലടിപ്പിച്ചു കൊണ്ടയാൾക്ക് ചെയ്ത് തീർക്കേണ്ട ഒരുപാട് കാര്യങ്ങളുണ്ടല്ലോ. അതെല്ലാം അവസാനിക്കുകയാണോ എന്നൊരു ആശങ്കയുണ്ടയാൾക്കും. "അതിന് മഹേഷ്‌ ചാവണം..." അവന്റെ മുഖത്തൊരു ചിരിയുണ്ടപ്പോൾ.. ക്രൂരത നിറഞ്ഞ ചിരി. അത് കണ്ടതോടെ സ്റ്റീഫന് അൽപ്പം ആശ്വാസം തോന്നി. "ഇനിയെന്താ നിന്റെ പ്ലാൻ.. അയാൾക്ക് പിന്നെ അതറിയണം. അതിന്റെ എതിരെ ഒന്നാണല്ലോ അയാൾക്ക് ചെയ്യേണ്ടത്.. "തത്കാലം വിഷ്ണു പറഞ്ഞത് പോലെ തന്നെ.. അവനെ കൂടെ നിർത്താനൊന്നുമല്ല. അതൊക്കെ റിസ്ക് തന്നെയാണ്. എന്തൊക്കെ ആണേലും കാശി നാഥന്റെ ഏട്ടനല്ലേ.. അത്രയങ്ങോട്ട് വിശ്വസിക്കാൻ വയ്യ..കൂട്ടത്തിൽ കൂടെ നിന്നു കാലു വാരുന്ന ടീം ആണിപ്പോ മൊത്തം.. നമ്മളെ പോലെ.." അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് മഹേഷോന്നുറക്കെ പൊട്ടി ചിരിച്ചു. അതോടെ സ്റ്റീഫന്റെ മുഖം വിളറി വെളുത്തു പോയി.. "വിഷ്ണു പറഞ്ഞത് പോലെ.. അങ്ങനെ ആരെങ്കിലുമല്ല.. ആരെ തൊട്ടാലാണോ കാശിനാഥന് ഏറ്റവും അധികം പൊള്ളുന്നത് ആ ആളെ തന്നെ കളത്തിലിറക്കി ഇരയായി വെക്കണം.. എന്നിട്ടാ ചൂണ്ട കൊളുത്തിലേക്ക് അവനെ വിളിച്ചു കയറ്റണം.. അവനൊരിക്കലും രക്ഷപ്പെട്ടു പോകാൻ വയ്യാത്ത പോലെ.. കത്രിക പൂട്ടിട്ട് പൂട്ടണം.. എങ്കിലേ ഞാൻ ഉദ്ദേശിച്ചത് പോലെ കാര്യം നടക്കൂ.. നടത്തും ഞാൻ.." മഹേഷിന്റെ കണ്ണുകൾ വൈര്യം വീണത് പോലെ തിളങ്ങി. സ്റ്റീഫന്റെയും.. "അവന്റെ വീട്ടുകാരെ വെച്ചിട്ടാണോ..." സ്റ്റീഫൻ ആകാംഷയോടെ അവന്റെ അടുത്തേക്കിരുന്നു... 'അതുക്കും മേലെ.... " വല്ലാത്തൊരു ചിരിയോടെ.. കൈകൾ കൊണ്ടൊരു ആംഗ്യം കാണിച്ചിട്ട് മഹേഷ്‌ ഇരുന്നിടത്തേക്ക് ഒന്നു ചാരി കിടന്നു.. തുടരും... നമ്മളവസാനത്തിന്റെ ആരംഭം ആകാനായി കേട്ടോ 🥰 റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോണേ.. പുതിയൊരു കഥ കൂടി ഇന്ന് മുതൽ ലിപിയിൽ സ്റ്റാർട്ട്‌ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. അവിടുള്ളവർ ഒന്നു സപ്പോർട്ട് ചെയ്തേച്ചു പോണേ 🥰 സ്നേഹത്തോടെ jif #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

#📙 നോവൽ നെഞ്ചിൽ മുഖം അമർത്തി വേണി പൊട്ടികരഞ്ഞു. അവൻ അവളുടെ തോളിലൂടെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു ആശ്വാസ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞ് വേണിയെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. കുറച്ചേറെ സമയം അവൾ കരഞ്ഞു. അപ്പോഴാണ് വേണിക്ക് മനസ്സിന് വല്ലാത്ത ആശ്വാസം തോന്നിയത്. "ഞാൻ എന്തായാലും ഇക്കാര്യം മീരയോട് ചോദിക്കും കിഷോറേട്ട." അൽപ്പ സമയത്തെ കരച്ചിലിന് ശേഷം വാശിയോടെ കണ്ണീർ തുടച്ചു കൊണ്ട് വേണി പറഞ്ഞു. "ഇപ്പോ തന്നെ ചോദിക്കണോ നിനക്ക്." കിഷോർ ചോദിച്ചു. "എന്തായാലും നമ്മൾ അതുവഴി അല്ലേ പോകുന്നത്. അതുകൊണ്ട് അവളെ കൂടി കണ്ടിട്ട് പോകാം നമുക്ക്." വേണിയുടെ മുഖത്ത് അതികഠിനമായ വേദന നിറഞ്ഞു. അത് തന്റെ ഉറ്റ കൂട്ടുകാരി തന്നെ ചതിച്ചോ എന്നോർത്തായിരുന്നു. "ദാ ഇത് വച്ച് നീ കണ്ണും മുഖവുമൊക്കെ ഒന്ന് തുടയ്ക്ക് നീ. കരഞ്ഞിട്ട് മുഖമൊക്കെ വീർത്തിരിപ്പുണ്ട്." കിഷോർ കാറിന്റെ ഡാഷ് ബോർഡിൽ നിന്നും ടിഷ്യു എടുത്ത് അവൾക്ക് കൊടുത്തു. വേണി അത് വാങ്ങി കണ്ണും മുഖവുമൊക്കെ തുടച്ചു. "നമുക്ക് പോകാം.." കിഷോർ അവളെ നോക്കി. "മ്മ്മ് പോകാം." അവൾ പറഞ്ഞു. അത് കേട്ടതും വേണിയെ നോക്കിയൊന്ന് ചിരിച്ചിട്ട് അവൻ ശ്രീഹരിയുടെ വീട് ലക്ഷ്യമാക്കി കാർ ഓടിച്ചു. അവന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്ന ഇടവഴിക്ക് മുന്നിൽ കിഷോർ കാർ നിർത്തി. അവന്റെ വണ്ടി ആ വഴി പോകില്ല. "നീ മീരയെ വിളിച്ചിട്ട് ഇങ്ങോട്ട് വരാൻ പറയ്യ്." കിഷോർ വേണിയോട് പറഞ്ഞു. "മ്മ്മ്... ശരി." വേണി ഉടനെ തന്നെ ഫോൺ എടുത്തു മീരയെ വിളിച്ചു. "എന്താ വേണി... ഈ സമയത്തൊരു കാൾ." ഒറ്റ റിങ്ങിൽ തന്നെ കാൾ എടുത്ത മീര ചോദിച്ചു. "നീ വീട്ടിലുണ്ടോ മീര." വേണി ചോദിച്ചു. "ഉണ്ട്... ന്തെ?" "എന്നാ നീ ഇപ്പോ തന്നെ റോഡിലേക്ക് വാ. ഞാൻ ഇവിടെ ഉണ്ട്. എനിക്ക് നിന്നോട് കുറച്ചു കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കാനുണ്ട്." വേണിയുടെ സ്വരത്തിന് പതിവില്ലാത്ത കടുപ്പമുള്ളത് മീര ശ്രദ്ധിച്ചു. "ഇപ്പോ എനിക്ക് വരാൻ പറ്റില്ല വേണി. ഇവിടെ ശ്രീയേട്ടൻ ഉണ്ട്. ജോലി കഴിഞ്ഞു ഇപ്പോ വന്നേ ഉള്ളു." മീര ഒഴിഞ്ഞു മാറാൻ ശ്രമിച്ചു. "പറ്റില്ല മീര. എനിക്ക് ഇപ്പോൾ തന്നെ നിന്നെ കണ്ട് സംസാരിക്കണം. നീ ഇങ്ങോട്ട് വന്നില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ അങ്ങോട്ട്‌ വരും." "വേണ്ട വേണ്ട... ഞാൻ അങ്ങോട്ട്‌ വരാം." വേണിയുടെ ഈ വരവ് പന്തിയല്ലെന്ന് തോന്നിയ മീര പെട്ടെന്ന് തന്നെ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തിട്ട് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. ശ്രീഹരി കുളിക്കുകയായിരുന്നത് കൊണ്ട് അവന്റെ കണ്ണ് വെട്ടിച്ചു റോഡിലേക്ക് പോകാൻ അവൾക്ക് സാധിച്ചു. ഇടവഴിയിലൂടെ നടന്ന് വരുമ്പോ തന്നെ കിഷോറിന്റെ കാറിൽ ചാരി നിൽക്കുന്ന വേണിയെയും അവൾക്കരികിലായി നിൽക്കുന്ന കിഷോറിനെയും മീര കണ്ടു. അവരുടെ വരവും നിൽപ്പും അത്ര പന്തിയല്ലെന്ന് അവൾ ഊഹിച്ചു. "എന്താ വേണി പെട്ടെന്ന് കാണണമെന്ന് പറഞ്ഞത്." പരിഭ്രമം ഉള്ളിലടക്കി മീര ചോദിച്ചു. "ഞാൻ ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യത്തിന് സത്യം മാത്രേ പറയാവു നീ." വേണിയുടെ മിഴികൾ കൂർത്തു. "നീയെന്താ ഇങ്ങനെയൊക്കെ പറയുന്നത്. നിന്നോട് ഞാൻ എപ്പോഴാ കള്ളം പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്." മീര നിന്ന് വിയർത്തു. "ഞാൻ ചില സത്യങ്ങൾ അറിഞ്ഞിട്ടാണ് നിന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ട് എന്റെ ചോദ്യത്തിന് സത്യം മാത്രേ പറയാവു." വേണിയുടെ സംസാരത്തിൽ നിന്നും അവൾ ഇന്ന് ശ്രീഹരിയെ കണ്ടിട്ടുണ്ടാകുമെന്നും അവനിൽ നിന്ന് എന്തൊക്കെയോ അവൾ അറിഞ്ഞു കാണുമെന്നും മീര ചിന്തിച്ചു. അതുകൊണ്ട് വേണിയോട് വളരെ സൂക്ഷിച്ചേ സംസാരിക്കാവു എന്ന് അവൾ മനസ്സിലുറപ്പിച്ചു. എന്തെങ്കിലും ഒരു സൂചന കിട്ടുമോന്ന് അറിയാനായി മീര കിഷോറിനെ നോക്കിയെങ്കിലും അവന്റെ മുഖത്ത് നിന്ന് ഒന്നും വായിച്ചെടുക്കാൻ അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. "ശരി... നിനക്കെന്താ ചോദിക്കാനുള്ളതെന്ന് വച്ചാ നീ ചോദിക്ക്." മീരയിൽ നിന്നും ഒരു ദീർഘ നിശ്വാസം ഉയർന്നു. "നിനക്ക് ശ്രീയേട്ടനെ പണ്ടേ ഇഷ്ടമായിരുന്നോ?" വേണിയുടെ ചോദ്യം കേട്ടതും മീര ഞെട്ടിപ്പോയി. വേണിയുടെ മിഴികൾ മീരയുടെ മുഖത്തെ ഭാവങ്ങൾ ഒപ്പിയെടുത്തു. "ഞാൻ ചോദിച്ചത് നീ കേട്ടില്ലേ? നിനക്ക് ശ്രീയേട്ടനെ പണ്ടേ ഇഷ്ടമായിരുന്നോ എന്ന്?" വേണി ഗൗരവത്തോടെ ചോദിച്ചു. "ഉവ്വ്... എനിക്ക് ശ്രീയേട്ടനെ ഇഷ്ടമാണ്." മീര മെല്ലെ പറഞ്ഞു. "എപ്പോ മുതൽ?" "കൗമാര പ്രായം മുതലേ." "നീ അത് എപ്പോഴെങ്കിലും ശ്രീയേട്ടനോട് പറഞ്ഞിരുന്നോ?" വേണി ചോദിച്ചു. "എപ്പോ?" "ദിവസമൊന്നും ഓർമ്മയില്ല..." മീര മുഖം വെട്ടിച്ചു. "ശരി... ഞാൻ ഓർമിപ്പിച്ചോളാം." "വേറെന്തെങ്കിലും അറിയാനുണ്ടോ നിനക്ക്?" മീര അവളെ നോക്കി. "നീ ഞങ്ങളുടെ കല്യാണ തലേന്ന് ആത്മഹത്യയ്ക്ക് ശ്രമിച്ചിരുന്നോ?" വേണിയുടെ ചോദ്യം കേട്ട് മീര ഞെട്ടലോടെ കിഷോറിനെ നോക്കി. അവനെങ്ങാനും ആണോ ഇത് പറഞ്ഞതെന്ന് അറിയാനായിരുന്നു ആ നോട്ടം. എന്നാൽ കിഷോർ അവളെ നോക്കിയതേയില്ല. "പറ മീര. നീ ആത്മഹത്യയ്ക്ക് ശ്രമിച്ചിരുന്നോ?" വേണിയുടെ ക്ഷമ നശിച്ചു. "ഉം... " മീര ദുർബലമായൊന്ന് മൂളി. "എന്തിനായിരുന്നു ആ സമയത്ത് അങ്ങനെയൊരു സാഹസത്തിന് മുതിർന്നത്." വേണിയുടെ മിഴികൾ മീരയുടെ മുഖത്ത് തന്നെ ആയിരുന്നു. "മനസ്സ് കൈവിട്ട് പോയപ്പോ അങ്ങനെ ചെയ്യാൻ തോന്നി." "ശ്രീയേട്ടന് നിന്നെ ഇഷ്ടമുണ്ടായിരുന്നോ?" "അറിയില്ല വേണി." "നിങ്ങൾക്കിടയിൽ ഞാൻ വന്നില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഒരുപക്ഷെ നിങ്ങൾ തമ്മിൽ സ്നേഹിച്ചു കല്യാണം കഴിക്കുമായിരുന്നല്ലേ." "നീ എന്താ വേണി ഇങ്ങനെയൊക്കെ ചോദിക്കുന്നത്?" "എനിക്ക് എല്ലാത്തിനും വ്യക്തമായ ഉത്തരം കിട്ടണം. അതിന് വേണ്ടിയാ ചോദിക്കുന്നത്. നീ എന്താ എന്നോട് ഒരിക്കൽ പോലും നിനക്ക് ശ്രീയേട്ടനെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു എന്ന് പറയാതിരുന്നത് മീര. എനിക്കും മുന്നേ നീയാണ് ശ്രീയേട്ടനെ സ്നേഹിച്ചു തുടങ്ങിയത് എന്നറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ സന്തോഷത്തോടെ നിങ്ങളെ ഞാൻ തന്നെ ചേർത്ത് വയ്ക്കുമായിരുന്നു. നിന്നെക്കാൾ നിന്നോടുള്ള സൗഹൃദത്തെക്കാൾ വലുതല്ലായിരുന്നു മീര എനിക്കൊന്നും. ഇത്ര വർഷം കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും ഒരിക്കൽ പോലും നീ എന്നെ മനസ്സിലാക്കിയില്ലല്ലോ." പറഞ്ഞു വന്നപ്പോൾ മീരയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. "വേണി.... നീ എന്നെ തെറ്റിദ്ധരിച്ചിരിക്കുകയാണ്. ശ്രീയേട്ടനെ എനിക്ക് ഇഷ്ടമായിരുന്നു എന്നത് സത്യമാണ്. പക്ഷേ അത് ആരോടും തുറന്ന് പറയാനുള്ള ധൈര്യം എനിക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല. പിന്നെ വീട്ടുകാർ സമയം ആകുമ്പോ ഞങ്ങടെ കാര്യം അവർ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു നടത്തി തരുമെന്ന് കരുതി. പക്ഷേ അതിനിടയ്ക്ക് നിങ്ങൾ തമ്മിൽ ഇഷ്ടത്തിൽ ആയപ്പോ ഞങ്ങടെ കാര്യം വീട്ടുകാർ വിട്ടു. എനിക്ക് കിട്ടേണ്ട ആളെ ആണല്ലോ നീ കല്യാണം കഴിക്കാൻ പോകുന്നത് എന്നൊക്കെ ഓർത്തപ്പോ മനസ്സ് കൈവിട്ട് പോയി. ആ നിമിഷത്തിലാണ് ഞാൻ കിണറ്റിൽ ചാടിയത്. ശ്രീയേട്ടൻ അത് കണ്ട് കൊണ്ട് വന്നത് കൊണ്ട് അപ്പോൾ തന്നെ രക്ഷപ്പെടുത്തി. അല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ ഇപ്പോൾ ജീവനോടെ ഉണ്ടാകുമായിരുന്നില്ല." മീര മുഖം പൊത്തി കരഞ്ഞു. "ശ്രീയേട്ടൻ രക്ഷപ്പെടുത്തിയപ്പോ നീ പറഞ്ഞു ശ്രീയേട്ടനെ കിട്ടാത്ത നിരാശയിലാണ് മരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചതെന്ന് പറഞ്ഞില്ലേ?" വേണി ചോദിച്ചു. "പറഞ്ഞു..." "അത് കേട്ടിട്ടില്ലേ ശ്രീയേട്ടൻ ഞാനുമായുള്ള കല്യാണം മുടക്കാൻ ഈ നാറിയ കളി കളിച്ചു നിന്നെ താലി കെട്ടിയത്. നീയും കൂട്ട് നിന്നില്ലേ അതിന്." വേണിയുടെ മുഖം കോപം കൊണ്ട് ചുവന്നു. "അതിനെ കുറിച്ചൊന്നും സത്യമായും എനിക്കറിയില്ല വേണി. ആ കാര്യത്തിൽ എനിക്കൊരു മനസ്സറിവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ശ്രീയേട്ടൻ എന്റെ കഴുത്തിൽ താലി കെട്ടുമെന്ന് സ്വപ്നത്തിൽ പോലും വിചാരിച്ചതല്ല. ഞാൻ പറയുന്നത് സത്യമാണ്. ശ്രീയേട്ടനും നീയും തമ്മിലുള്ള വിവാഹം നടക്കാൻ പോകുന്നത് മനസ്സ് കൊണ്ട് അംഗീകരിച്ചു തന്നെയാണ് ഞാൻ നിന്റെ കല്യാണം കൂടാൻ വന്നത്. അതിനിടയ്ക്ക് ഇങ്ങനെയൊക്കെ നടക്കുമെന്ന് ഞാൻ ഒരിക്കലും കരുതിയിരുന്നില്ല. ഞാൻ പറഞ്ഞ ഇത്രയും കാര്യങ്ങളെ എനിക്കറിയൂ വേണി. കൂടുതലായി ഒന്നും അറിയില്ല. ശ്രീയേട്ടനിൽ നിന്ന് ആ ഫോട്ടോയെ കുറിച്ചുള്ള സത്യം അറിയാൻ ഞാൻ ശ്രമിക്കാം. നിനക്ക് വേണ്ടി അതെങ്കിലും എനിക്ക് ചെയ്യണം. നീ എന്നെ അവിശ്വസിക്കല്ലേ വേണി." കണ്ണീരോടെ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് മീര വേണിയുടെ കൈയ്യിൽ പിടിച്ചു. തുടരും

12 साल विश्वास के, विकास के, जनकल्याण के #12 साल विश्वास के, विकास के, जनकल्याण के

#📙 നോവൽ ഒരുപാട് പ്രതീക്ഷയോടെയാണ് വിവാഹ കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നത് എന്ന് ഗംഗയ്ക്ക് തോന്നി. അനന്തനെ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ പറഞ്ഞ് നമുക്ക് സമ്മതിപ്പിക്കാം. പെങ്ങടെ കല്യാണം നടത്താതെ ഒരിക്കലും താനോരു പെണ്ണിനെ കൊണ്ട്വരില്ലെന്ന് ശപഥം എടുത്തു നടന്നവനാ... ഒടുവിൽ മോളെ കണ്ടപ്പോൾ അവൻ മുട്ടുമടക്കി ചിരിയോടെ ഉമ ഗംഗയെ നോക്കി.. അമ്മേ.... അത് പിന്നെ... ഇപ്പൊ പെട്ടെന്ന് മോൾക്ക് എന്തെങ്കിലും എതിർപ്പ് ഉണ്ടോ... ഇല്ല .. എനിക്ക് അങ്ങനെയൊന്നുമില്ല. ആഹ്.. എന്നാലേ നമ്മൾക്ക് ബാക്കി കാര്യങ്ങളൊക്കെ നോക്കാം.. നന്ദൻ പറയും പോലെ... അവൾ പതിയെ പറഞ്ഞു. അവനെക്കൊണ്ട് സമ്മതിപ്പിക്കുന്ന കാര്യമൊക്കെ നമ്മൾക്ക് വിട്ടേയ്ക്ക്. മോളുടെ കാര്യം അറിയാനാണ അമ്മ ചോദിച്ചത്. പിന്നെ മോൾക്ക് ഡേറ്റ് എന്നാണ്. അമ്പലത്തിൽ വെച്ചു വേണം ചടങ്ങ് നടത്താന്. അത് പിന്നെ.. എനിക്ക്... ഗംഗ ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു. സത്യത്തിൽ പീരീഡ്സ് മിസ്സായിട്ട് രണ്ടുമാസം കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പ്രഗ്നന്റ് ആണെന്നുള്ളത് താൻ ഒരിക്കലും ഓർത്തത് പോലുമല്ല.. രണ്ടുമൂന്നു തവണ മാത്രമേ അയാളുമായി ഫിസിക്കൽ റിലേഷൻഷിപ്പിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്നുള്ളൂ. ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ അവൾ അങ്ങനെ ഇരിക്കുകയാണ്. മോളെ..... ഉമ തോളിൽ കൈവെച്ചതും ഗംഗ ഒന്ന് ഞെട്ടി മുഖം തിരിച്ചു.. മോൾ എന്താ ആലോചിക്കുന്നത്.. ഹേയ് ഒന്നുല്ല... എനിക്ക് പീരീഡ്സിന്റെ ഡേറ്റ് കറക്റ്റ് ആയിട്ട് വരില്ല മ്മേ.. അതുകൊണ്ട്.... അതൊക്കെ എല്ലാ പിള്ളേർക്കും അങ്ങനെയാ... ഇവിടുത്തെ മാളുനു ഇതുപോലെ തന്നെയാണ്.... അവളേ നെറ്റിന്റെ അകത്ത് എന്തൊക്കെയോ നോക്കിയിട്ട് പരീക്ഷിക്കുന്നത് കണ്ടു. ഈ കറുവപ്പട്ടയുടെ വെള്ളമൊക്കെ വെറും വയറ്റില് കുടിച്ച്.... മോള് കേട്ടിട്ടുണ്ടോ അങ്ങനെ വല്ലതും.. ഹമ്.. കേട്ടിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ ചെയ്തു നോക്കിയിട്ടില്ല. ആഹ് അവളെഴുന്നേൽക്കട്ടെ.. എന്നിട്ട് ചോദിച്ചു മനസ്സിലാക്കിയ്ക്കോ കെട്ടോ. ഹമ്.... മോൾക്ക് വിശക്കുന്നുണ്ടോ.. ഇല്ലമ്മേ.... ഒട്ടുമില്ല.... ഇത്തിരി തടി കൂടി വേണം കെട്ടോ.. അനന്തനെ കുറച്ച് വണ്ണം ഒക്കെയുള്ള കൂട്ടത്തിലല്ലേ. ചിരിയോടെ അവർ തുടർന്നു. ഇഡലിയും സാമ്പാറും ഒക്കെ ഉണ്ടാക്കുവാൻ ഗംഗ അവരെ സഹായിച്ചു. അപ്പോഴാണ് മാളു ഉണർന്നു വരുന്നത്. അവള് കാലത്തെ കുളിച്ചിട്ട് ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു.നേരെ വന്നിട്ട് അടുക്കളയിൽ ഇരുന്ന്. ചേച്ചി നാളത്തെ ഉണർന്നോ...? അവൾ ഗംഗയെ നോക്കി ചോദിച്ചതും ഉമയാണ് മറുപടി കൊടുത്തത്. അഞ്ചു മണിയായപ്പോൾ ഈ കൊച്ച് എഴുന്നേറ്റ് അടുക്കളയിൽ വന്നതാ. ഗംഗമോള് കൂടി സഹായിച്ചത് കൊണ്ട് ഇഡലിയും സാമ്പാറും ഒക്കെയായി.ഇങ്ങോട്ട് നോക്കെടി... ഒരു സ്റ്റീൽ പാത്രത്തിന്റെ അടപ്പ് പൊക്കി മകളെ കാണിക്കുകയാണ് ഉമ. ചേച്ചിയെന്തിനാ ഇത്രയും കാലത്തെ ഉണർന്നത്... കിടന്നു ഉറങ്ങിക്കോളാന് മേലായിരുന്നോ. അനന്തൻ പോയപ്പോൾ എഴുന്നേറ്റത് ആവും ല്ലേ മോളെ... അവനിത് പതിവാണ്. ഇനി വന്നിട്ട് ഉച്ചയ്ക്ക് ഊണും കഴിഞ്ഞ് അവൻ ഒരൊറ്റ കിടപ്പാണ്. പിന്നെ എഴുന്നേൽക്കുന്നത് മൂന്നര മണി കഴിയുമ്പോഴാണ്. അതുകഴിഞ്ഞ് കടയിലോട്ട് പോകും, എന്നിട്ട് രാത്രി ഏഴര ആകുമ്പോൾ കടയടച്ചു വരും. അമ്മേ,,, ഇതൊക്കെ ചേച്ചിക്ക് അറിയാവുന്ന കാര്യമാണ്.. എന്തിനാ അമ്മ വെറുതെ പറയുന്നത്.. മാളു ആണെങ്കിൽ ഉമയെ കളിയാക്കി ചിരിച്ചു. പറഞ്ഞപോലെ ഞാനത് മറന്നുകെട്ടോ.. എടി മാളു, നമ്മടെ കോവിലിൽ വെച്ചു പിള്ളേരുടെ കെട്ടു നടത്താനാണ് സജീവ് അമ്മാവനൊക്കെ പറയുന്നത്.. അനന്തൻ വന്നിട്ട് കാര്യങ്ങളൊക്കെ തീരുമാനിക്കണം കെട്ടോ. ഉമ പറഞ്ഞപ്പോൾ മാളു തല കുലുക്കി. ശരിയാ.... അനന്തേട്ടൻ അണിയിച്ച താലി കഴുത്തിൽ ഉണ്ടെങ്കിൽ പിന്നെ എനിക്ക് ഈ ചേച്ചിയെയും കൂട്ടി സർക്കീട്ട് പോകാം ല്ലേ അമ്മേ.. ഒരാഴ്ചക്കുള്ളിൽ കല്യാണം നടത്തണം മോളെ... ദിവസം മുന്നോട്ടു പോകും തോറും ആളുകൾ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ പറഞ്ഞുണ്ടാകും. ഇതിപ്പോ നേരം വെളുത്തോട്ടെ, കര lക്കാര് മുഴുവൻ വരിവരിയായി ഇങ്ങു വരും. പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ഉമ അരി കഴുകിക്കൊണ്ട് അടുക്കളയിലേക്ക് വന്നു. അവർ പറയുന്നതൊക്കെ കേട്ടുകൊണ്ട് ഒരു മറുവാക്കു പോലും ഉരിയാടാതെ ഗംഗ ഇരുന്നു. ഭാഗം 23 അമ്മയുടെയും മാളുവിന്റെയും ധാരണ അനന്തനും ഗംഗയും തമ്മിൽ പ്രണയത്തിലാണെന്ന് തന്നെയായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് അവർ വിവാഹ കാര്യത്തെ കുറിച്ച് ഏറെനേരം ചർച്ച ചെയ്തു. അപ്പോഴാണ് പ്രസന്നന്റെ പെങ്ങളായ സുശീലയുടെ വരവ്.. ഗംഗ ആ സമയത്ത് മുറിക്കകത്ത് ആയിരുന്നു. അവളുടെ സർട്ടിഫിക്കറ്റ് ഒക്കെ എടുത്തു പരിശോധിച്ചു നോക്കുകയാണ്. പുറത്താരോ വന്നതും ഉമയുടെ ഉറക്കെയുള്ള വിളിയും കേട്ട് ഗംഗ ഇറങ്ങി ചെന്നു.. വിടർന്ന മിഴികളോടെ അവളെ നോക്കി നിൽക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീയെയാണ് കണ്ടത്. മോളെ ഇത് നമ്മുടെ അപ്പച്ചിയാണ് കേട്ടോ.. അമ്മ പറഞ്ഞില്ലേ ചിലപ്പോൾ വരുമെന്നുള്ള കാര്യം. അവര് പറയുന്ന കേട്ട് ഗംഗ തല കുലുക്കി.. മോളെ.... ഞാൻ സുശീലഅപ്പച്ചി.. അവര് വന്നിട്ട് ഗംഗയുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു. സുന്ദരിയാണ്കേട്ടോ.. അപ്പച്ചിക്ക് ഒരുപാട് ഇഷ്ടമായി.. അവർ ഗംഗയുടെ കവിളിൽ തലോടി.. മാളു അപ്പച്ചിക്ക് കുടിക്കാൻ വെള്ളം എടുക്കുവാനായി അടുക്കളയിലേക്ക് കയറിപ്പോയിരുന്നു. എത്രയും പെട്ടെന്ന് വിവാഹം നടത്തണം എന്നതാണ് എല്ലാവരുടെയും തീരുമാനം. സുശീലയ്ക്കു കൂടി പെൺകുട്ടിയെ ഇഷ്ടമായ സ്ഥിതിക്ക് ഉമ ഉടനെ തന്നെ ഫോൺ എടുത്ത് സജീവിനെ വിളിച്ചു. കാര്യങ്ങളൊക്കെ അവനോടു പറഞ്ഞു. എങ്കിൽ പിന്നെ ഉടനെതന്നെ നമുക്ക് അമ്പലത്തിൽ വച്ച് കെട്ട് നടത്താമെന്ന് അയാളും പറഞ്ഞു. എല്ലാം കേട്ടുകൊണ്ട് യാതൊരു ഭാവഭേദവുമില്ലാതെ ഗംഗ തറഞ്ഞു നിൽക്കുകയാണ്. അനന്തൻ വന്നശേഷം എന്താണെന്ന് വെച്ചാൽ തീരുമാനിക്കാം എന്ന് അവൾ ഓർത്തു. എങ്ങനെയെങ്കിലും അവൻ ഒന്ന് വേഗത്തിൽ വരാനും അവൾ പ്രാർത്ഥിച്ചു. ഉച്ചയ്ക്ക് 12 മണിയായി അന്ന് അനന്തൻ മടങ്ങി വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ.. പിക്കപ്പ് വാൻ കൊണ്ടുപോയി ഒതുക്കി നിർത്തിയിട്ട ശേഷം അവൻ പുറത്തേക്കിറങ്ങിയിട്ട് ഒന്ന് ഞെളിഞ്ഞുകുത്തി കൈകൾ രണ്ടും മേൽപ്പോട്ട് വലിച്ചു കുടഞ്ഞു. അകത്തേക്ക് വന്നപ്പോഴാണ് അപ്പച്ചിയെ കാണുന്നത്. അപ്പച്ചിയോട് വിശേഷങ്ങളൊക്കെ ചോദിച്ചുകൊണ്ട് നിന്നപ്പോൾ സജീവമ്മാവനും എത്തി.. അനന്ത,,, കാര്യങ്ങളൊക്കെ എങ്ങനെയാണ്... ഈ കൊച്ചിന്റെ വീട്ടുകാര് കല്യാണം നടത്തി തരുമോടാ. സജീവ് ചോദിച്ചതും അനന്തന്റെ മുഖം മാറി. ഉടനെ കല്യാണം ഒന്നും വേണ്ട അമ്മാവാ,, നമ്മുടെ ലീനാമ്മ സിസ്റ്ററിന്റെ ഒക്കെ മടം സ്കൂളിലേക്ക് ഇവൾക്ക് ടീച്ചർ ആയിട്ട് ജോലി കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്. തൽക്കാലം അവിടെ ജോലിക്ക് കയറട്ടെ, എന്നിട്ട് മാളുവിന്റെ കല്യാണശേഷം നമുക്ക് ആലോചിക്കാം. അനന്തൻ എങ്ങും തൊടാതെ മറുപടിയും കൊടുത്തു. ടാ... നീയെന്താ മോനെ ഇങ്ങനെയൊക്കെ സംസാരിക്കുന്നത്, ഈ കൊച്ചിന് അവിടെ കൊണ്ട് നിർത്താൻ ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല. ഏറ്റവും അടുത്ത മുഹൂർത്തം നോക്കി നിങ്ങളുടെ വിവാഹം നടത്തണം. ഞങ്ങളെല്ലാവരും തീരുമാനിച്ച കാര്യമാണത്. ഉമയുടെ ശബ്ദം ഉയർന്നതും അനന്തൻ വല്ലാത്തൊരു ഭാവത്തോടെ അമ്മയെ നോക്കി.. നീയെന്താ ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നത്... ഞാൻ പറഞ്ഞതിൽ എന്താണ് തെറ്റ്.. അമ്മേ ഇപ്പൊ കല്യാണം ഒന്നും വേണ്ട.. മാളുവിന്റെ കഴിയാതെ ഞാൻ സമ്മതിക്കുകയും ഇല്ല. അവൻ തന്നെ തീരുമാനത്തിൽ ഉറച്ചുനിന്നു. ഒരു കാര്യം ചെയ്യ ചേച്ചി.. ഗംഗയുടെ വീട് എറണാകുളത്താണെന്നല്ലേ പറഞ്ഞത്. ഈ കൊച്ചിനെ അങ്ങോട്ട് തിരിച്ച് അയക്കാം. അല്ലാണ്ട് മഠം സ്കൂളിൽ ഒന്നും തൽക്കാലം പഠിപ്പിക്കാൻ ആയി പോകേണ്ട കാര്യമില്ല. ഇവളുടെ വീട്ടിലേക്ക് പൊക്കോട്ടെ. മാളുവിന്റെ കല്യാണ ശേഷവും ഇവള് ഇവളുടെ വീട്ടിൽ ഉണ്ടെങ്കിൽ അന്നിവനെ കൊണ്ട് വിവാഹം കഴിപ്പിക്കാം. അതാ നല്ലത്. അമ്മാവൻ പറയുന്ന കേട്ടതും ഗംഗ അനന്തനെ ഒന്നു നോക്കി. ഗംഗയുടെ അഭിപ്രായവും ഇതുതന്നെയാണോ.. പിന്നെന്തിനാ ഇവന്റെ കൂടെ ചാടി പുറപ്പെട്ടു പോന്നത്. കുറച്ചൂടെ വീട്ടിൽ നിൽക്കാൻ വയ്യായിരുന്നൊ. സജീവ് ശബ്ദമുയർത്തിയതും ഗംഗയുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു.. അവൾ കരയുകയാണെന്ന് കണ്ടതും എല്ലാവരും ഒരു നിമിഷം വല്ലാതെ ആയിപ്പോയി. ഗംഗ വിഷമിക്കുവാനായി പറഞ്ഞതല്ല.. സാഹചര്യങ്ങൾ ഒന്ന് ചിന്തിച്ചു നോക്കുമോളെ. മാളു ഇപ്പോൾ ഡിഗ്രി ചെയ്യുന്നതേയുള്ളൂ, ഇനി ഇതൊക്കെ പൂർത്തിയാക്കിയ ശേഷം ഇവളുടെ വിവാഹം എപ്പോ നടത്തി വിടാനാണ്. അതുവരെയും നീ മഠം സ്കൂളിൽ നിൽക്കുമോ കുട്ടി. സജീവ് ഒരു ക്ലാരിഫിക്കേഷൻ ഒക്കെ വരുത്തി. കവിളിലൂടെ ഒലിച്ചിറങ്ങിയ കണ്ണീർ തുടച്ചു കൊണ്ട് ഗംഗ അനങ്ങാതെ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. എന്തെങ്കിലും ആലോചിച്ചു ചെയ്യാ അമ്മാവാ.. ഇപ്പൊ നമുക്ക് ഇതിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചിട്ടും പ്രത്യേകിച്ച് ഗുണമൊന്നുമില്ല.. നിങ്ങൾ ഇരിയ്ക്കു കെട്ടെ ഞാൻഒന്ന് കുളിച്ചിട്ട് വരാം.. എന്തൊക്കെയായാലും ശരി ഈ കുട്ടിയെ ഞാൻ ഇവിടുന്ന് പറഞ്ഞയക്കില്ല. നിന്നെ മാത്രം വിശ്വസിച്ചു ഇറങ്ങി വന്നവൾ അല്ലേ അതുപോലും നീയൊന്നും മനസ്സിലക്കുന്നില്ലല്ലോടാ.. ഉമ പറയുന്നത് കേട്ടുകൊണ്ട് അനന്തൻ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് പോയി. ഓഹ് ഇനി എന്തെല്ലാം പൊല്ലാപ്പാണോ വരാൻ പോകുന്നത്,, അവന് ദേഷ്യം വന്നു.. വഴിയിൽ കിടന്നു ഒരു വയ്യാവേലി കുരിശിനെ എടുത്ത് തലയിൽ വെച്ചു പോയല്ലോ... ഇവളെ കെട്ടിയെടുക്കേണ്ടി വരുമോ എനിക്ക്.. പിറു പിറുത്തുകൊണ്ട് അവൻ ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടണുകൾ ഒന്നൊന്നായി അഴിച്ചു. അനന്തേട്ടാ..... ഗംഗ വിളിക്കുന്നത് കേട്ട് അവൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ഞാൻ തിരിച്ചു പോയിക്കോളാം.. ഇവിടെ ഒരിക്കലും എനിക്ക് സേഫ് ആയിട്ട് നിൽക്കാൻ പറ്റില്ല. അവൾ ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറയുകയും അനന്തൻ തന്റെ വലംകൈ അവളുടെ നേർക്ക് ഉയർത്തിയതുംഒരുമിച്ച് ആയിരുന്നു. ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് അവൻ കൈ താഴ്ത്തുകയും ചെയ്തു. തിരിച്ചു പോകാൻ ആയിരുന്നെങ്കിൽ പിന്നെ ആരുടെ അമ്മേകെട്ടിക്കാനായിട്ടാടി നീ ഇങ്ങോട്ട് വന്നത്.. അവൻ ചോദിച്ചതും ഗംഗയുടെ മുഖം താന്നു. തുടരും