📙 നോവൽ

#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട്_ 85 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ ❣️ കാശി ഫോൺ വിളിച്ചു കഴിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ അരികിൽ കാർത്തുവിനെ കാണുന്നില്ല. അത് വരെയും ശിവ പറയുന്നതെല്ലാം കേട്ട് കൊണ്ടവളും അവന്റെ അരികിലുണ്ടായിരുന്നു. അവർ പോന്നതിന് ശേഷമുള്ള നാട്ടിലെ സ്ഥിതി വിശേഷങ്ങൾ ഒന്ന് പോലും വിടാതെ ശിവ കാശി പറഞ്ഞു കേൾപ്പിച്ചു. അത് വരെയും ആർക്ക് മുന്നിലും തല കുനിക്കാത്ത അമ്പലപറമ്പിൽ അശോകന്റെ അന്നത്തെ അവസ്ഥ.. അത് ശിവ പറഞ്ഞു കേൾപ്പിക്കുമ്പോൾ എത്ര വേണ്ടന്ന് വെച്ചിട്ടും കാശിയുടെ ഉള്ളൊന്ന് പിടഞ്ഞു. അത് താൻ കാരണം കൂടി ആണല്ലോ എന്നുള്ളതവന്റെ നോവിന്റെ ആഴം കൂട്ടി. "നീ ഇതൊന്നും ഓർത്തു ടെൻഷനാവണ്ട കാശി. ഇതൊക്കെ ഇതിൽ പറഞ്ഞതാടാ.വെറുതെ കുഞ്ഞാറ്റ കൂടി ടെൻഷനാവും..നിന്നെ അങ്ങനെ കണ്ടാൽ. ശിവ അത് കൂടി ഓർമ്മിപ്പിച്ചു കൊണ്ടാണ് ഫോൺ കട്ട് ചെയ്ത് പോയതും. അവൻ തിരഞ്ഞു ചെല്ലുമ്പോൾ അവൾ മുറിയിലുണ്ട്. കിടക്കുകയാണ്.. ടേബിൾ ലാമ്പിന്റെ അരണ്ട വെളിച്ചം മാത്രമേ ഒള്ളു അവിടെ.. "എന്ത് പറ്റി..." ഒരു വശം ചരിഞ്ഞു കിടക്കുന്നവൾക്കടുത്തേക്കിരുന്നു കൊണ്ടവൻ ചോദിച്ചു. എന്ത് പറ്റിയതാവുമെന്ന് അവനൊരു ഊഹമുണ്ട്. അശോകേട്ടന്റെ കാര്യം ശിവ പറയുന്നത് അവളും കേട്ടിരുന്നല്ലോ. ആ മുഖത്തെ സങ്കടം അവനും കണ്ടതാണ്. "ഡീ..." അനക്കമൊന്നും ഇല്ലെന്നറിഞ്ഞതും അവനവളെ പിടിച്ചൊന്നു കുലുക്കി. കണ്ണീർ നനവുള്ള ആ മുഖം.. കാർത്തു അവനെ കണ്ടതും എങ്ങി കരഞ്ഞു കൊണ്ട് വീണ്ടും മുഖം മറച്ചു. ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ കാശി അവളെ ഒരു നിമിഷം നോക്കിയിരുന്നു. തന്നോട് തോന്നിയ പ്രണയം പോലെ തന്നെ.. അശോകേട്ടനോടും തുളസി ചേച്ചിയോടും അവൾക്കുള്ള അടുപ്പം.. അതിന്റെ ആഴം.. അതവനും അറിയാമല്ലോ. വളരെ വലുതാണതും . മകളുടെ ഏതാഗ്രഹത്തിന് നേരെയും അത് വരെയും നോ പറയാത്തവരാണ്. അതുമല്ലെങ്കിൽ അത് വരെയും അവർ നോ പറയുന്നതൊന്നും ചെയ്യാത്തവളാണ് . കാത്ത് കാത്ത് കിട്ടിയ നിധി പോലെ.. അത്രയും കാര്യമായി അവളെ സ്നേഹിച്ചവരാണ്.. പറയാതെ തന്നെ അവളുടെ ഉള്ളറിഞ്ഞവർ അവളുടെ ഏറ്റവും വലിയൊരു ആഗ്രഹത്തിനു നേരെ കണ്ണും മനസ്സും പൂട്ടി അടച്ചപ്പോൾ.. അവൾക്കൊരിക്കലും അംഗീകരിച്ചു കൊടുക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരുവനൊപ്പം അവളുടെ കല്യാണം ഉറപ്പിച്ചപ്പോഴൊക്കെ അവൾക്കൊരുപാട് നൊന്തു കാണും. പക്ഷെ അതൊന്നും തന്നെ അവരെ അവൾക്ക് വെറുക്കാൻ കാരണമല്ലല്ലോ. അവൾക്കവർ പ്രിയപെട്ടവർ അല്ലാതായി മാറുന്നില്ലല്ലോ.. അവരുടെ വേദനയും വിങ്ങലും അവളെയും വേദനിപ്പിക്കാതിരിക്കില്ലല്ലോ.. കയ്യിലുള്ള ഫോൺ ടേബിളിൽ വെച്ചു കൊണ്ടവൻ പുറത്തേക്കുള്ള വാതിലും അടുക്കള വശത്തെ വാതിലും ലോക്ക് ചെയ്തിട്ട് വന്നു. അവരുടെ മുറിയുടെ വാതിൽ ചാരി കൊണ്ടവൻ അവൾക്കരികിലേക്ക് കയറി കിടന്നു.. കാർത്തു.. ഡീ.. " ഇറുകെ അവളുടെ വയറിൽ ചുറ്റി പിടിച്ചു കൊണ്ടവൻ പതിയെ ഒന്ന് കൂടി വിളിക്കുമ്പോൾ മഞ്ഞു കട്ടയിൽ വെച്ചത് പോലെ കാർത്തു ഒന്ന് കുളിർന്നു പോയി. ചാടി എഴുന്നേൽക്കാൻ തുനിഞ്ഞവളെ അവൻ അവന് നേരെ തിരിച്ചു കിടത്തികൊണ്ടാ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. കണ്ണീർ നനവുള്ള ആ മുഖം നിറയെ ഇപ്പോൾ പരിഭ്രമം കൂടിയാണ്. "നമ്മുടെ സ്നേഹം അശോകേട്ടനെ പറഞ്ഞു കൺവീൻസ് ചെയ്യിക്കാൻ നിനക്ക് പറ്റുമെങ്കിൽ.. ഞാൻ തിരികെ നാട്ടിലേക്ക് കൊണ്ട് പോകാം നിന്നെ..' അലിവോടെ അവനവളുടെ കണ്ണിലേക്കു നോക്കി കൊണ്ട് പറയുമ്പോൾ അരുതാത്ത എന്തോ കേട്ടത് പോലെ അവളൊന്ന് നടുങ്ങി പോയി. കഴിവിന്റെ പരമാവധി അവൾ ശ്രമിച്ചിട്ടും തോറ്റു പോയൊരു കാര്യം ഒരിക്കൽ കൂടി ചെയ്ത് നോക്കാനാണ് അവൻ ആവിശ്യപ്പെടുന്നത്. അത് നടക്കില്ലെന്നുള്ളത് അവൾക്കറിയാമല്ലോ. "വേണ്ട.. വേണ്ട കാശിയേട്ട.. അച്ഛൻ നമ്മളെ.. നമ്മളെ പിരിക്കും..എന്നെ.. മഹേഷിന്.. വേണ്ട.. നമ്മുക്ക് പോണ്ട..ഇങ്ങനെ മതി.. ഇവിടെ മതി.." അതൊന്നും ഓർക്കാൻ കൂടി വയ്യെന്നത് പോലെ കാർത്തു കാശിയെ ഇറുകെ കെട്ടിപിടിച്ചു. "വേണ്ട... പോകണ്ട.. പോകണ്ട.. പക്ഷെ നീയിങ്ങനെ കരയുമ്പോ.. അത് കാണുമ്പോ.. അതിന് കാരണം ഞാൻ കൂടിയാണ് എന്ന് ഓർക്കുമ്പോൾ.. എനിക്കെന്തോ പോലെ.." മുഖം ചുളിച്ചു കൊണ്ടവനത് പറയുമ്പോൾ കാർത്തു ധൃതിയിൽ മുഖം തുടച്ചു കൊണ്ടവനെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷെ ഉള്ളിലാളുന്ന വേദനയുടെ കനലുള്ളത് കൊണ്ടാവാം.. അതത്ര നന്നായില്ല. വീണ്ടുമാ കണ്ണുകൾ നിറയുകയാണ് ചെയ്തത്. "പറഞ്ഞില്ലേ ഞാൻ.. കുറച്ചു സമയമെനിക്ക് ത്താ നീ.. ഇതെല്ലാം ശെരിയാവും. ഞാൻ ശരിയാക്കും. പഴയ പോലെ തന്നെ നിന്റെ കൂടെ അച്ഛനും അമ്മയുമൊക്കെ ഉണ്ടാവും.." വാക്തനം പോലെ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ..കാശി അവളുടെ നെറ്റിയിലൊരുമ്മ കൊടുത്തു. "അവർ മാത്രം പോരല്ലോ എനിക്ക്.. കാശ്യേട്ടനും വേണം.." അവളൊന്നു കൂടി അവനോട് ചേർന്ന് കിടന്നു കൊണ്ടാ കഴുത്തിൽ ചുറ്റി പിടിച്ചു. "ഞാൻ ഇനിയെന്നും കൂടെ ഉണ്ടല്ലോ.." അവൻ വീണ്ടുമാ കണ്ണിലേക്കു നോക്കി. കാർത്തുവിന്റെ മുഖം തെളിഞ്ഞതും അവനൊരു സമാധാനം തോന്നിയിരുന്നു. "അച്ഛന് വാശിയുണ്ടാവും കാശ്യേട്ട.. ദേഷ്യവും ഉണ്ടാവും. അതൊന്നും അത്ര പെട്ടന്ന് മാറില്ലെന്നും എനിക്കറിയാം. അത്രയും ഇഷ്ടമായിരുന്നു എന്നെ.. അത്രയും വിശ്വാസമായിരുന്നു കാശ്യേട്ടനെ. അത് രണ്ടും നമ്മൾ..." ശ്വാസം വിങ്ങിയത് പോലെ തോന്നിയതും അവന്റെ പിടി വിടുവിച്ചു കൊണ്ടവൾ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. "വേറെ വഴിയില്ലാത്തത് കൊണ്ടല്ലേ ഡീ.." കാശിയും അവൾക്കൊപ്പം തന്നെ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. "അറിയാം.. അവിടെ തന്നെ നിന്നിരുന്നേൽ ഇപ്പൊ ഞാൻ.. മഹേഷിന്റെ.." അത് മുഴുവനും പറയാൻ പോലും വയ്യെന്നത് പോലെ കാർത്തു അസഹിഷ്ണുതയോടെ മുഖം ചുളിച്ചു. "ജീവൻ കൊടുക്കേണ്ടി വന്നാലും അതിന് ഞാൻ സമ്മതിച്ചു കൊടുക്കില്ലല്ലോ..." കാശി ചിരിയോടെ വീണ്ടുമവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു. കാർത്തു അതിനുത്തരമൊന്നും പറഞ്ഞതുമില്ല. കാശിയുടെ നെഞ്ചിൽ ചാരി കൊണ്ടുള്ള ആ ഇരുപ്പ്.. എത്ര കൊതിച്ചു പോയതാണ് ഇങ്ങനൊക്കെ.. ഇത്രയും അരികെ.. ആ നെഞ്ചിടിപ്പ് കാതോർത്തു കൊണ്ട്.. ഏറെ കൊതിപ്പിച്ച ആ ഗന്ധം ആസ്വദിച്ചു കൊണ്ട്.. അവൾക്കനങ്ങാൻ പോലും തോന്നിയില്ല. കാശിക്കും അകന്നു മാറിയിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചവളെ കാശി വിടാതെ മുറുകെ പിടിച്ചു. എവിടെ പോവാ നീ... ഇന്ന്.. ഇന്ന് നമ്മുടെ.. ഫസ്റ്റ് നൈറ്റ്‌ കൂടിയാണെടി കുഞ്ഞാറ്റ കിളിയെ.." കള്ളത്തരം നിറഞ്ഞൊരു ചിരിയോടെ അവൻ പറഞ്ഞതും കാർത്തു അവനെ മിഴിച്ചു നോക്കി. "നീയെനിക്കെന്റെ കാമുകി മാത്രമല്ലെന്റെ പെണ്ണേ ഇപ്പൊ .. ഭാര്യയാണ്.. എന്റെ.. എന്റെ പ്രാണനാണ്. കാർത്തുവിനെ അടിമുടി തളർത്തി കൊണ്ടവന്റെ വാക്കുകൾ. അവളുടെയാ പിടയലറിയുന്ന അവന്റെ ചുണ്ടിലെ ചിരി.. അതിന് പോലും അവളെ ഏറെ കൊതിപ്പിക്കുന്നൊരു വശ്യതയുണ്ടായിരുന്നു. ആർദ്രതയുണ്ടായിരുന്നു. മോഹിപ്പിക്കുന്ന അരണ്ട വെളിച്ചവും തണുപ്പുമവരെ പരമാവധി പ്രലോഭിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. മുറിയിലെ തുറന്നിട്ട ജനലിൽ കൂടി എത്തുന്ന കാറ്റ്.. വേണ്ടന്ന് തന്നെയാണ് കാശിയുടെ മനസ്സിലും. പക്ഷെ ചേർന്നിരിക്കുന്നവളിലെ ചൂടും ഗന്ധവും പിന്നെ ഉള്ളിൽ അവളോട് അല തല്ലുന്ന പ്രണയതിരയും. അവനെ കൊണ്ടത് ചെയ്യിപ്പിക്കയാണ്. അവളെതിർപ്പ് പറയുമെന്നവൻ കരുതിയെങ്കിലും അതുണ്ടായില്ല. അവനോഴുക്കിയ സ്നേഹപുഴയിൽ അവളൊരു തിര പോലെ തുള്ളി.. നീ ഓക്കെയല്ലെങ്കിൽ..." കാശി പറഞ്ഞു തീർക്കും മുൻപ് കാർത്തു അവനെയൊരു ചുംബനം കൊണ്ട് തടവിലാക്കി. തുടങ്ങിയത് അവളാണെങ്കിലും പിന്നെയത് അവനെറ്റെടുത്തു. അന്നാദ്യമായിരുന്നു കാർത്തു കാശി നാഥന്റെ പ്രണയത്തിന്റെ വീര്യമറിഞ്ഞത്. അവനിൽ അങ്ങനൊരു ഭാവങ്ങൾ കണ്ടതും. അതവളെ വല്ലാതെ മത്തു പിടിപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു അന്നേരം കൊണ്ട് തന്നെ. അവനിൽ നിന്നും തിരികെയിറങ്ങി പോകാൻ വഴികളേതുമില്ലാത്ത വിധം കാശിയവളെ അവനിൽ തടവിലാക്കി. തമ്മിലറിയാനിനി ഒന്നും ബാക്കിയില്ലാത്ത പോലെ അവരടുത്തു.. പരസ്പരം കൊതിച്ചു.. കുതിച്ചും കിതച്ചും അവരാ പ്രണയം തുടരുന്നതിന് അന്നാ മുറിയിലെ തണുപ്പും റാന്തൽ വിളക്കിന്റെ നേർത്ത വെട്ടവും മാത്രമായിരുന്നു സാക്ഷി.. പിന്നെയാ ജനൽ വിരികളെ വകഞ്ഞു മാറ്റി കൊണ്ടവിടെ വന്നു പോയ കാറ്റും.. 💥💥 ഇരിക്ക് വിഷ്ണു.. " മഹേഷ്‌ ചൂണ്ടി കാണിച്ചയിടത്തേക്ക് വിഷ്ണു ചിരിയോടെ ഇരുന്നു. സ്റ്റീഫനെ മഹേഷ്‌ കൂടെ വിളിച്ചെങ്കിലും വിഷ്ണുവിനെ നീ ഒറ്റയ്ക്ക് പോയി കണ്ടാൽ മതി.. അതാവും അതിന്റെ ഭംഗിയെന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ടയാൾ അതിൽ നിന്നും ഒഴിഞ്ഞു മാറുകയാണ് ചെയ്തത്. അല്ലേലും നാലാളറിയെ കളത്തിലിറങ്ങി കളിക്കേണ്ടി വരുന്നത് അയാളുടെ രീതി അല്ലല്ലോ. അണിയറയിൽ ചതിയുടെ കരുക്കൾ നീക്കിയല്ലേ അയാൾക്ക് ശീലമുള്ളു.. "പറയ്യ് വിഷ്ണു.. നിനക്കെന്താ പറയാൻ.." ഗൗരവത്തോടെ തന്നെയാണ് മഹേഷ്‌ വിഷ്ണുവിന്റെ മുന്നിലിരിക്കുന്നത്. വന്നവന്റെ ശെരിക്കുമുള്ള ഉദ്ദേശം എന്തെന്ന് അവനപ്പോഴും അറിയില്ലല്ലോ. "മഹേഷ്‌.. നടന്നതൊക്കെ ഞാൻ അറിഞ്ഞു.. റിയലി സോറി.. അവനെന്റെ അനിയനായി പോയതിൽ എനിക്ക് ദുഃഖമുണ്ട്. എന്നും അവനെ കൊണ്ടെനിക്ക് ദുഃഖംമാത്രമേ ഉണ്ടായിട്ടൊള്ളു.. ഇപ്പോഴും അത് അങ്ങനെ തന്നെ.." കാശിയോടുള്ള ദേഷ്യം കൊണ്ടാവും വിഷ്ണുവിന്റെ പല്ലുകൾ ഞെരിയുന്നുണ്ട്. "ഡോണ്ട് വറീ വിഷ്ണു.. എന്റെ കാര്യം ഓർത്തിട്ട് നിനക്കൊരു ടെൻഷന്റെ ആവിശ്യമില്ല.. എന്നെ നാണം കെടുത്തി കൊണ്ട് പോയ നിന്റെയാ പുന്നാര അനിയനുണ്ടല്ലോ.. വേണേൽ നീ ഇനി അവനെ ഓർത്തു കൊണ്ട് കുറച്ചു ടെൻഷനായ്ക്കോ.. കാരണം അവനെ എന്റെ കയ്യിൽ കിട്ടിയാലുണ്ടല്ലോ.." കാശിയെ കണ്മുന്നിൽ കണ്ടത് പോലൊരു ഭാവമാണപ്പോൾ മഹേഷിന്. വിഷ്ണുവിന്റെ ചുണ്ടിലൂറി കൂടിയ ചിരിക്കപ്പോൾ ഏറെ സംതൃപ്തിയായിരുന്നു. കാശിക്ക് പറ്റിയ എതിരാളി തന്നെയാണ് മഹേഷേന്ന് അവനാ നിമിഷം ഉറപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞു. "വിഷ്ണു വന്നതെന്തിനെന്ന് ഇപ്പോഴും പറഞ്ഞില്ലല്ലോ.." മഹേഷ്‌ വീണ്ടും ചോദിച്ചു. "കാശി നാഥൻ വിചാരിക്കാതെ നിനക്കവനെ കണ്ടു പിടിക്കാൻ പറ്റില്ല മഹേഷേ.." ഗൂഢമായൊരു ചിരിയോടെ വിഷ്ണുവിന്റെ ആ വാക്കുകൾ. മഹേഷിന്റെ മുഖം ചുളിഞ്ഞു. "ക്ലിയർ ആയില്ല..." അവന്റെ സ്വരവും കടുത്തു പോയിരിക്കുന്നു. അത് വരെയുമുള്ളത് പോലല്ല. "സ്വന്തം ജീവൻ ഉപേക്ഷിച്ചു കളയേണ്ടി വന്നാലും കൂടെ ഉള്ളവരെ അവൻ വിട്ടു കളയില്ല.. അതറിയാമോ നിനക്ക്.." വിഷ്ണുവിന്റെ ചോദ്യം.. മഹേഷ്‌ അറിയാമെന്ന പോലെ തലയാട്ടി. "അങ്ങനെ ഒരുവനെ മരണം കൊണ്ട് പോലും തോൽപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്നാ ഞാനിപ്പോ പറഞ്ഞത്.. പകരം..." അത്രയും പറഞ്ഞു നിർത്തിയിട്ട് വിഷ്ണു മഹേഷിനെ നോക്കി. അവന്റെ വാക്കുകൾ ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്കുകയാണവനും. "അവന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ആരുടെയെങ്കിലും ജീവൻ വെച്ചു കളിക്ക്.. ഏത് പാതാളത്തിൽ പോയൊളിച്ചാലും അവനിറങ്ങി വരും.. നൂറ് തരം.." ഇരിക്കുന്ന കസേരയിലേക്ക് ചാഞ്ഞിരുന്നു കൊണ്ടൊരു വലിയ രഹസ്യം വെളുപ്പെടുത്തി കൊടുത്തത് പോലൊരു സംതൃപ്തിയോടെ വിഷ്ണു മഹേഷിനെ നോക്കി.. തുടരും.. കല്യാണത്തിന് ശേഷമുള്ള ചില കുരുത്തം കെട്ട സീനുകൾ വരുമ്പോഴാണ് പലപ്പോഴും ഞാൻ ചുറ്റി പോകുന്നത്. വെട്ടിയും തിരുത്തിയും മാറ്റി എഴുതിയും വല്ലാതെ വലഞ്ഞു പോകും.. എനിക്ക് തന്നെ ഒരു കംഫേർട്ട് തോന്നാഞ്ഞ പിന്നെ അതിടാൻ തോന്നില്ല.. ഇന്നിപ്പോൾ രാവിലെ മുതൽ ഞാനാ കലാപരുപാടി ആയിരുന്നു.. ഇപ്പോഴും ഓക്കെയാണോ എന്ന് ചോദിച്ച എനിക്കറിയില്ല.. പക്ഷെ ഇതിത്രയൊക്കെയേ എന്നെ കൊണ്ട് പറ്റൂ 🥴 രണ്ടു മൂന്ന് പാർട്ട് എഴുതേണ്ട ടൈം ഇന്നൊറ്റ പാർട്ട് കൊണ്ടോയി..😎 റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോണേ.. സ്നേഹത്തോടെ jif💥 #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ

#📙 നോവൽ - നീലാംബരം..... 🔻 ഭാഗം_31 ✍️ രചന - Aysha akbar മുത്തശ്ശി.... പപ്പടം....... കവിയും ദേവിയും അടുക്കളയിലേക്ക് ഉൾ വലിഞ്ഞപ്പോൾ ആനന്ദിയത് ചോദിച്ചതും ഒരു നേരത്തിനിടം കൊടുക്കാതെ തന്റെ പാത്രത്തിലെ പപ്പടം ആനന്ദിക്ക് കൊടുത്തിരുന്നു നീലാംബരി.... ആനന്ദി അവളെ മുഖമൊന്നുയർത്തി നോക്കി...... അവളേറെ നിഷ്കളങ്കമായി കണ്ണുകൾ ചുരുക്കിയൊന്ന് ചിരിച്ചു കാണിച്ചു.... ഏറെ ഭംഗി യുള്ള ആ ചിരിക്ക് പകരമായി ആനന്ദി ചിരിക്കണോ വേണ്ടയോ എന്ന തരത്തിൽ അവളെയൊന്ന് നോക്കി യിരുന്നു....... ആദ്യമായി കാണുന്നതിന്റെ അപരിചിതത്വം അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നു...... എന്നാൽ നീലാംബരിക്ക് അവളോട് കൂട്ട് കൂടാനുള്ള ആ ഒരു താല്പര്യം അഭിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.... അവൻ അവരെ നോക്കുന്നില്ലെന്ന വണ്ണം കഴിക്കുകയാണെങ്കിൽ കൂടി കണ്ണും മനസ്സും ഒരു പോലെ അവരിൽ തറഞ്ഞു നിൽപ്പുണ്ട്....... കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞു അഭിയെഴുന്നേറ്റതിനു പിറകെ ആനന്ദിയും എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ ഒറ്റക്കിരുന്നു കഴിക്കാൻ അവൾക്കെന്തോ ഒരു വല്ലായ്മ തോന്നിയിരുന്നു.... മോളിരുന്നു കഴിച്ചോ..... അമ്മ കൂടെയിരിക്കാം.... അവളുടെ ഭാവം മനസ്സിലാക്കിയെന്ന വണ്ണം ദേവി അതും പറഞ്ഞു അവളുടെ അടുത്തിരിക്കുമ്പോൾ അവൾക്കെന്തോ വല്ലാത്തൊരു സന്തോഷം തോന്നിയിരുന്നു..... ദേവി വീണ്ടും വീണ്ടും ഒഴിച്ച് കൊടുക്കുന്ന കറികളും കൂട്ടാനുമെല്ലാം കഴിച്ചെഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ അവളുടെ വയറിനൊപ്പം മനസ്സും നിറഞ്ഞിരുന്നു....... 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞതും അവളാ മുറിയിലേക് കയറി ക്കിടന്നു...... ചെറിയ മുറിയാണെങ്കിൽ കൂടി സുഖമുള്ള ഒരു തണുപ്പ് അവിടെ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നുണ്ട്...... അവൾ നിറഞ്ഞൊരു ചിരിയോടെ ആ കട്ടിലിലേക്ക് കിടക്കുമ്പോൾ ഒരേ സമയം സന്തോഷവും ആശങ്ക കളും അവളെ വന്നു പൊതിഞ്ഞു....... നാളെ എന്താവുമെന്ന് ഭയമുണ്ടെങ്കിൽ കൂടി അവളതിനെയെല്ലാം മായ്ച്ചു ഇന്നിലെ സന്തോഷത്തിനൊപ്പം തന്നേ തുഴയാൻ തീരുമാനിച്ചിരുന്നു...... അങ്ങനെ കിടന്നവൾ അൽപ നേരമൊന്ന് കണ്ണു ചിമ്മി തുറക്കുമ്പോൾ നേരം ഇരുട്ട് പടർന്നിട്ടുണ്ട്...... എവിടെയൊക്കെയോ കൊതുക് കടിക്കുന്നുണ്ട്.... കയ്യിലിരിക്കുന്ന കൊതുകിനെ അവൾ ഇടം കയ്യാലേ അടിച്ചു..... പിന്നേ പതിയെ എഴുന്നേറ്റ് പുറത്തേക്ക് നടന്നു....... ഉമ്മറത്തെ തുളസി തറയിൽ വിളക്ക് വെച്ചു തിരിയുകയായിരുന്നു കവിയപ്പോൾ..... അവൾ കൈ രണ്ടും ചേർത്ത് വെച്ചോന്ന് പ്രാർത്ഥിച്ചു...... ആ നീയെഴുന്നേറ്റോ...... ചായ കുടിച്ചില്ലല്ലോ..... കിടന്നതല്ലേയുള്ളു വെന്ന് കരുതി മനപ്പൂർവം വിളിക്കാതിരുന്നതാ ഞാൻ..... കവിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ അത് പറയുമ്പോൾ അവളും ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു....... കവി അകത്തേക്ക് നടന്നതും അവളുടെ കണ്ണുകൾ ചുറ്റും ഒന്നോടി നടന്നു...... അവനിവിടെയില്ലേ എന്ന. അവളുടെ ചോദ്യം എത്തി നിന്നത് പുറത്ത് കിടക്കുന്ന അവന്റെ ചെരുപ്പിലായിരുന്നു..... പക്ഷെ ആളെ കാണുന്നുമില്ല...... ഇനി വേറെ ഏതെങ്കിലും ചെരിപ്പിട്ട് പോയോ എന്ന് കൂടി സംശയം തോന്നി യവൾക്ക്....... അങ്ങനെ നിൽക്കുമ്പോഴാണ് ആനന്ദി ഒരു പുസ്തക വുമായി ഉമ്മറത്തെ തിണ്ണയിൽ വന്നിരുന്നത് ..... നീലാംബരിയെ കണ്ടെങ്കിലും ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവൾ പുസ്തകത്തിൽ വരക്കാൻ തുടങ്ങി...... അവളെ കണ്ടതും നീലാംബരിയുടെ കണ്ണുകളൊന്ന് വിടർന്നു..... അവൾ ആനന്ദിക്ക രികിലായി രുന്നു..... പക്ഷെ ആനന്ദി അവളെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നതേയില്ല.... എന്താണ് ഇയാളെ പേര്.... നീലാംബരി പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ അത് ചോദിക്കുമ്പോഴും ആനന്ദി കേട്ട ഭാവം പോലും നടിക്കുന്നില്ലായിരുന്നു..... അമ്മേ.......ഇതൊന്ന് വരച്ചു താ അമ്മേ...... എനിക്ക് പറ്റുന്നില്ല.... പുസ്തകത്തിലേക്ക് നോക്കി അടുക്കളയിലേക് ആനന്ദി നീട്ടി വിളിച്ചത് പറയുമ്പോൾ എത്ര വരച്ചിട്ടും ശെരിയാവാതെ മായ്ച്ചു മായ്ച്ചു റബ്ബറിന്റെ പൊടിയാകെ ആ പുസ്തകത്തിൽ പരന്നു കിടക്കുന്നത് നീലാംബരി കണ്ടിരുന്നു......... ഞാൻ വരച്ചു തരട്ടെ...... നീലാംബരി ഏറെ ആവേശത്തോടെ ചോദിച്ചതും ആനന്ദി അവളെയൊന്ന് നോക്കി.... അറിയുമോ....... അവളൊരു സംശയത്തോടെ അത് ചോദിക്കുമ്പോൾ ഒരു പ്രതീക്ഷ കൂടി ആ ചോദ്യത്തിനുണ്ടായിരുന്നു.... നോക്കാം....... ആനന്ദി സംസാരിച്ചതിലുള്ള ആ ഉത്സാഹം മറച്ചു പിടിച്ചു കൊണ്ടാണവൾ മറുപടി പറഞ്ഞത്....... അമ്മയെക്കാൾ നന്നായി വരക്കുമോ........ ആനന്ദി വീണ്ടും ഒരു സംശയത്തോടെ യാണത് ചോദിച്ചത്....... അമ്മ നല്ലോണം വരക്കുമോ... അവൾ വീണ്ടും അത് ചോദിച്ചതും ആനന്ദി യുടെ മുഖമൊന്നു ചുളിഞ്ഞു..... പിന്നേ പതിയെ കൈ കൊണ്ട് നീലാംബരിയെ ഒന്നടുത്തേക്ക് വിളിച്ചു.... അവൾ നിറഞ്ഞ സന്തോഷത്തോടെ തല അല്പം താഴ്ത്തി...... അത്രയൊന്നും കൊള്ളൂല്ല......പിന്നേ അമ്മയെ സങ്കടപ്പെടുത്തേണ്ടല്ലോ ന്ന് കരുതി ഞാൻ പറയാറില്ല....... ആനന്ദി പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ അത് പറയുമ്പോൾ പറച്ചിലിന്റെ ഭാവം കണ്ടെന്ന വണ്ണം അവൾക്ക് ചിരി വന്നിരുന്നു..... അവൾ പുസ്തകം കയ്യിലേക്ക് വാങ്ങി വരച്ചു തുടങ്ങി....... മഴയത്തു ഒരു കുട്ടി കുട പിടിച്ചു നിൽക്കുന്ന ആ ചിത്രം വളരേ എളുപ്പത്തിലും അതിലേറെ ഭംഗി യിൽ നീലാംബരി വരച്ചതും ആനന്ദിയുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നിരുന്നു.... നല്ല ഭംഗി യുണ്ടല്ലോ..... അവൾ പുസ്തകം കയ്യിൽ പിടിച്ചു തുള്ളി ചാടി........ പിന്നേ പെട്ടെന്ന് വന്ന് നീലാംബരിയെ ഒന്ന് ചുറ്റി പ്പിടിച്ചു...... തിണ്ണയിൽ ഇരിക്കുകയാ യിരുന്നവൾ പെട്ടെന്നുള്ള ആ പ്രവർത്തിയിൽ ഒന്ന് ഞെട്ടിയെങ്കിൽ കൂടി അവളുടെ കൈ വിരലുകൾ പതിയെ അവളുടെ മുതുകിൽ തൊട്ടു ...... ഞാൻ ആനന്ദി..... അവളിൽ നിന്ന് വിട്ട് മാറി ആനന്ദി കൈ നീട്ടിയതും അവൾ പെട്ടെന്നാ കയ്യിൽ കയറി പിടിച്ചിരുന്നു.... നീലാംബരി.... അവൾ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ അത് പറഞ്ഞതും ആനന്ദി എന്തോ ഒരു ആലോചനയിലാണ്...... മ്മ്...... അവളൊന്നു ചോദ്യ ഭാവത്തോടെ മൂളി.... ഞാനെന്ത് വിളിക്കും...... ആനന്ദിയത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ നീളൻ മുടിയിഴകൾ ഇരു വശത്തേക്കും ഒന്നാടിയുലഞ്ഞു..... നീലു വെന്ന് വിളിച്ചോ..... അവളത് പറഞ്ഞതും അവളുടെ മുഖം തെളിഞ്ഞു.... എങ്കി .. നീലു...... അവളൊരീണത്തോടെ വിളിക്കുമ്പോൾ തവിട്ട് നിറമുള്ള ആ മിഴികൾ വല്ലാതെ തിളങ്ങി..... ഇത്ര പെട്ടെന്ന് അവൾ താനുമായി ഇണങ്ങുമെന്ന് കരുതിയിട്ടില്ല .... അതിന്റെ സന്തോഷം അവളിൽ നിറഞ്ഞു നിൽപ്പുണ്ട്...... മ്മ്...... അവളും തിരികെ അതേ ഈണത്തോടെ വിളി കേട്ടു..... എനിക്കൊരു തത്തമ്മ യെ വരച്ചു തരാമോ..... അവൾ കൊഞ്ചി കൊണ്ടന്ന വണ്ണം അത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് ചിത്രങ്ങളെന്നാൽ എത്ര പ്രിയപ്പെട്ട താണെന്ന് ആ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് വ്യക്തമായിരുന്നു...... അവൾ മടുപ്പേതും കൂടാതെ നിറഞ്ഞ ചിരിയോടെ പല പല ചിത്രങ്ങൾ വരച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു....... ആനന്ദി നിറങ്ങൾ നിരത്തി വെച്ചു ഓരോന്നിനും നിറം നൽകുന്നുമുണ്ട്..... അപ്പോഴാണ് അങ്ങോട്ട് ദേവി വരുന്നത്.... ദേവിയെ കണ്ടതും അവളൊന്നെഴുന്നേറ്റു.... ഇരുന്നോ.... ഇരുന്നോ..... ആഹാ.... ചിത്രം വരക്ക് ഇവളെയും കൂട്ട് പിടിച്ചോ നീ...... ഇന്നെനിക്കും കവിക്കും അല്പം റസ്റ്റ്‌ കിട്ടുമല്ലോ..... ദേവി ചിരിയോടെ അത് പറയുമ്പോൾ ആനന്ദി അവർ ക്ക് നേരെ മുഖം കൊണ്ടൊരു കോക്രി കാണിച്ചു .... നീലാംബരി ഇതെല്ലാം കണ്ടെന്ന വണ്ണം നിറഞ്ഞ ചിരിയോടെ അവരിലൊരാളായി മാറിയിരുന്നു...... അപ്പോഴാണ് ഉറക്കത്തിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റ് അഭി അങ്ങോട്ട് വരുന്നത്... വരുമ്പോഴേ കേട്ടിരുന്നു ഉമ്മറത്തു നിന്നുള്ള മൂന്ന് പേരുടെയും ചിരി..... അമ്മയോടും ആനന്ദിയോടും ഇഴുകി ചേർന്നു നിൽക്കുന്ന വളെ കാൻകെ ഒരു നിമിഷം അവന്റെ ചുണ്ടിലും എന്തിനോ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു...... ആരോടും അപരിചിതത്വമില്ലാതെ ഇടപഴകാനും സംസാരിക്കാനും അവൾക്കൊരു പ്രത്യേക കഴിവുണ്ട്..... നീ എഴുന്നേറ്റോ..... അവനെ കണ്ട പാടേ ദേവി ചോദിച്ചതും അവനും അവിടെയുള്ള തിണ്ണയിലേക്കിരുന്നു...... അപ്പോഴാണ് ചിത്രം വരച്ചു കൊണ്ടിമരുന്നവൾ തലയൊന്നുയർത്തിയത്... അവനെ കണ്ടതും ഒരു നിമിഷം അവളുടെ നെഞ്ചോന്ന് പിടച്ചു... അതെന്തിനാണെന്ന് മാത്രമറിയില്ലായിരുന്നു.... ഏറെ നേരത്തിനു ശേഷം അവനെ വീണ്ടും കണ്ടതും നെഞ്ചിൽ വല്ലാത്തോരു സുഖം തോന്നിയവൾക്ക്.... നല്ലോണം ഉറങ്ങിപ്പോയമ്മേ... കുറെ നാളുകൾക്ക് ശേഷം മനസ്സ് വിട്ടുറങ്ങി..... അവനത് പറഞ്ഞു കൊണ്ടൊന്നു കോട്ട് വായിട്ട് ആനന്ദി യെയും നീലാംബരി യെയും നോക്കി..... അവന്റെ നോട്ടം ആനന്ദിയിൽ നിന്ന് നീലാംബരിയിലേക്ക് നീങ്ങിയ നിമിഷം തന്നേ നോക്കിയിരിക്കുന്ന ആ തവിട്ട് നിറമിഴികളിൽ ഒന്ന് കുരുങ്ങി പ്പോയവൻ...... പിന്നേ പതിയെ അവൾ വരച്ച ചിത്ര ങ്ങളൊരോന്നായി എടുത്ത് നോക്കി.... എല്ലാം ഈ നീലു വരച്ചതാണഭി..... ആനന്ദി വലിയ കാര്യം പോലെ അത് പറയുമ്പോൾ നീലു വെന്ന ആ വിളിയിൽ അഭിയൊന്നമ്പരന്നിരുന്നു.... ഇത്ര ചുരുങ്ങിയ സമയം കൊണ്ട് ആനന്ദി യെയും കയ്യിലെടുത്തോ എന്ന ഭാവത്തോടെ അഭിയവളെ യൊന്നു നോക്കുമ്പോൾ അവൾ നിറഞ്ഞൊരു അഭിമാനത്തോടെ അങ്ങനെയിരുന്നു..... ആഹാ.... കൊള്ളാമല്ലോ.... അഭി ചിത്രങ്ങൾ നോക്കിയത് പറയുമ്പോൾ പെട്ടെന്ന് അവളുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു.... തന്നേ പുകഴ്ത്തി യൊരു വാക്കവനിൽ നിന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ലവൾ... സ്വന്തം മുഖമൊക്കെ നാന്നായി വരച്ചിട്ടുണ്ടല്ലോ.... കുരങ്ങന്റെ ചിത്രം ഉയർത്തി പ്പിടിച്ചു കൊണ്ട് അവനത് പറഞ്ഞതും ആ മുഖം പെട്ടെന്ന് മാറി..... കണ്ണുകൾ വിടർന്നു.... കവിളുകൾ വീർത്തു വന്നു.... ഇടം കണ്ണാലെ യുള്ള ആ കൂർത്ത നോട്ടത്തിൽ അവൾ പല വാക്കുകൾ നിർത്തി വെച്ചു.... അമ്മയുള്ളത് കൊണ്ട് മാത്രം ഒന്നും പറയുന്നില്ലെന്ന വണ്ണം അവൾ മുഖം കൂർപ്പിച്ചു തന്നേ നിന്നു.... ആ ഭാവ മാണ് തനിക്ക് കാണേണ്ടതെന്ന വണ്ണം അവന്റെ ചൊടി യിലൊരു ചിരി തികട്ടി വന്നു.... അവളുടെ ആ ഭാവ മാണ് ഇത്ര പെട്ടെന്ന് അവളെ തന്നിലേക്ക് വലിച്ചടുപ്പിച്ചത്..... പരിഭവവും പിണക്കവും ഏറെ അടുപ്പമുള്ളോരാൾക്ക് മാത്രം നൽകുന്ന ഭാവമാണല്ലോ ...... അത് കൊണ്ടായിരിക്കാം അവൾ തനിക്കേറെ അടുത്തത് പോലെ സ്വയം തോന്നുന്നതും.... എന്താ.... അഭി...... വെറുതെ..... എന്ത് ഭംഗി യായാണ് ആ കുട്ടി വരച്ചിരിക്കുന്നത്.... ദേവി അവനെ ശാസിചെന്ന വണ്ണം അത് പറഞ്ഞതും ആ കണ്ണുകൾ വീണ്ടുമൊന്ന് തിളങ്ങി... നിറഞ്ഞ പുച്ഛത്തോടെ അവനെ നോക്കി അവൾ ചിറി കോട്ടുമ്പോൾ പിടിച്ചു വെച്ച ചിരി അവനിൽ നിന്ന് കൈ വിട്ട് പോയതും അവൻ മുഖം പെട്ടെന്ന് വെട്ടിച്ചു കളഞ്ഞിരുന്നു..... (തുടരും) Aysha Akbar #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ

12 साल विश्वास के, विकास के, जनकल्याण के #12 साल विश्वास के, विकास के, जनकल्याण के

#💕Love wishes #💞 നിനക്കായ് #📙 നോവൽ #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #🖋 എൻ്റെ കവിതകൾ🧾