📙 നോവൽ

#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട് _86 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ 💐 നീയൊന്നവനെ വിളിച്ചു നോക്ക് അനി. അല്ലാതിപ്പോ നമ്മളെന്തു ചെയ്യും..ഒറ്റയ്ക്ക്. ആരുണ്ടൊരു സഹായം ചോദിക്കാൻ." അങ്ങേയറ്റം നിസ്സഹായതയോടെയാണ് ഗിരിയുടെ അമ്മ അനിലയോടത് പറഞ്ഞത്. നല്ലത് പോലെ പോയി കൊണ്ടിരുന്ന അവരുടെ കട. അതിപ്പോൾ പാതി നിലച്ചത് പോലാണ്. അതോടെ ആ കടയുടെ തണലിൽ അൽപ്പം പച്ചപ്പ്‌ കിട്ടി കൊണ്ടിരുന്ന അവരുടെ ജീവിതമപ്പോൾ വീണ്ടും പ്രതിസന്ധിയിലായിരിക്കുന്നു. ഓരോ ദിവസവും ഇന്നെങ്കിലും ചെറിയൊരു പുരോഗതി ഉണ്ടാവും എന്നുള്ള പ്രതീക്ഷയിൽ തന്നെയാണ് അനില ഇത് വരെയും അത് മുന്നോട്ട് തള്ളി കൊണ്ട് പോണതും. പക്ഷെ ഇതിപ്പോ വീണ്ടും കടക്കെണിയിലേക്ക് തന്നെ കൊണ്ടെത്തിക്കുന്നത് പോലൊരു പോക്കാണ്. ഗിരി ഉണ്ടാക്കി കൂട്ടിയ കടങ്ങൾ തന്നെ പാതിയോളം മാത്രമേ വീടിയിട്ടുള്ളു. അതിന് മുന്നേ കടയിൽ നിന്നുള്ള വരുമാനം നിലച്ചു പോയല്ലോ. ആഞ്ഞു തുഴഞ്ഞിട്ടും കടത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ മുങ്ങി പോകാനുള്ള വ്യഗ്രതയല്ലാതെ അടുത്തെവിടെയും അവരാരുമൊരു രക്ഷയുടെ കര കണ്ടതുമില്ല. വിഷ്ണുവിന് വിളിച്ചാൽ ഇതിനൊരു പരിഹാരമാവുമെന്ന് അറിയാതെയല്ല അനിലക്കും. പക്ഷെ അവനെ ഇനിയും ഇതിന്റെ പേരിൽ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കാൻ അവൾക്ക് മനസ്സ് വന്നില്ല. ഇപ്പോൾ തന്നെയും ഒരാൾ മറ്റൊരാൾക്ക് ചെയ്ത് കൊടുക്കേണ്ട സഹായത്തിന്റെ അങ്ങേയറ്റത്തോളം അവൻ ചെയ്തു തന്നതുമാണ്. "അല്ലാതിപ്പോ നമ്മളെന്തു ചെയ്യും മോളെ. നീ ഇത്രേം ചക്ര ശ്വാസം വലിച്ചിട്ടും ഇതെങ്ങും എത്തുന്നില്ലല്ലോ.. ആ കുട്ടിയെ വിളിച്ചാൽ എന്തെങ്കിലും നടക്കും.. അമ്മക്കുറപ്പുണ്ട്.. കാശൊക്കെ ആയി കഴിഞ്ഞു നമ്മുക്കവനുള്ളത് കൊടുത്തു തീർക്കാം.." വീണ്ടും അവരത് പറഞ്ഞത് കൊണ്ടെന്നുമല്ല.. തന്നെ കൊണ്ട് ഇനിയൊരു ഇഞ്ചു പോലും ഇതോറ്റയ്ക്ക് മുന്നോട്ട് കൊണ്ട് പോകാൻ കഴിയില്ലെന്ന് ഉറപ്പുള്ളത് കൊണ്ട് തന്നെയാണ് അനില വിഷ്ണുവിന്റെ നമ്പറിൽ വിളിച്ചു നോക്കിയത്. പക്ഷെ ഒരു വട്ടം വിളിച്ചു നോക്കിയിട്ട് അവൻ ഫോൺ എടുത്തില്ല. പിന്നെ വിളിക്കാൻ മടിച്ചു നിന്ന അനിലയോട് ആവിശ്യം നമ്മടെയാണ് ഒന്നൂടെ വിളിച്ചു നോക്കെന്നവർ വീണ്ടും ആവിശ്യപ്പെട്ടു. വല്ലായ്മയോടെ തന്നെയാണ് അവൾ രണ്ടാമത്തെ പ്രാവശ്യം വിളിച്ചു നോക്കിയത്. പക്ഷെ അപ്പോഴും അവനത് അറ്റാന്റ് ചെയ്തില്ല. എന്തെങ്കിലും തിരക്കിലാവും അമ്മേ.. നമ്പർ കാണുമ്പോ തിരിച്ചു വിളിച്ചോളും.. " അനില അമ്മയെ ആശ്വാസിപ്പിച്ചു. പക്ഷെ അപ്പോഴും അവരറിഞ്ഞില്ല..അവനൊരു തിരക്കിലുമല്ല. അവരാ വിളിക്കുമ്പോൾ അവനത് നോക്കി ഗൂഢമായൊരു ചിരിയോടെ ഇരിക്കുന്നുണ്ട് എന്നത്. അവരുടെ ആവിശ്യങ്ങളെ അത്യാവശ്യങ്ങളാക്കി മാറ്റി തന്റെ ഇഗിതം നടത്താൻ കാത്ത് നിൽക്കുന്ന കൗശലക്കാരന്റെ മനസ്സോടെ...അവനോരെ ഇരിപ്പാണെന്ന്. 💥💥 കുടിച്ചോ.. തനിക്ക് മുന്നിലേക്ക് നീളുന്ന ചായ ഗ്ലാസ്.. അത് നീട്ടി തരുന്ന ഗായത്രി. ഭവ്യ മിഴിച്ചിരുന്നു പോയി.. അങ്ങനൊരു സീൻ അവളുടെ സ്വപ്നങ്ങളിൽ പോലുമില്ല. അതിനൊരു സാധ്യതയും അവൾ നോക്കിയിട്ട് കാണുന്നില്ല. കാരണം അത്രയും അവൾ ദ്രോഹിച്ചൊരു വ്യക്തിയാണ് അവൾക്ക് മുന്നിൽ സഹായവുമായി ഇപ്പോൾ നിൽക്കുന്നത്. വാക്കുകൾ കൊണ്ടും പ്രവർത്തി കൊണ്ടും ഒരു മനുഷ്യനും മറ്റൊരു മനുഷ്യനോട്‌ ചെയ്യാൻ പാടില്ലാത്ത അത്രയും ആഴത്തിൽ..ആ നിൽക്കുന്നവളെ കഷ്ടപെടുത്തിയവളാണ് താനെന്നുള്ള കുറ്റബോധം.. എന്നിട്ടും പനിച്ചു വിറച്ചു കിടന്ന തന്നെ അന്വേഷിച്ചു വരാൻ അവൾ മാത്രമേ ഒള്ളു.. എന്നുള്ള തിരിച്ചറിവ്.. ഭവ്യയുടെ കണ്ണുകളിൽ നനവൂറി. വാങ്ങിക്ക്.." ഗായത്രി ഭാവമാറ്റം ഒന്നുമില്ലാതെ ആവിശ്യപ്പെടുമ്പോൾ ഭവ്യ അവൾക്ക് നേരെ കൈ നീട്ടി. "കുടിക്ക്.. ചുക്ക് കാപ്പിയാണ്.." ഗായത്രി പറഞ്ഞതും ഭവ്യ അവളെ വല്ലായ്മയോടെ നോക്കി. ഗായത്രി പക്ഷെ അതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ പോയി അവളുടെ മുറിയുടെ ജനാല തള്ളി തുറന്നു കൊണ്ട് കർട്ടനുകൾ വലിച്ചു മാറ്റി. മുറിയിലെ ഇരുട്ട് മാറി വെളിച്ചം നിറഞ്ഞു. "പോയെന്നു മേല് കഴുകി വാ.. എന്നിട്ട് കുറച്ചു കഞ്ഞി കുടിക്കാം.. ഞാനുണ്ടാക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ട്.." പറച്ചിലോനൊപ്പം തന്നെ ഗായത്രി അനുവാദം കാത്ത് നിൽക്കാതെ അവളുടെ പുതപ്പ് വലിച്ചു മാറ്റി. കുളിർന്നത് പോലെ ഭവ്യ ഒന്ന് വിറച്ചു. അത് കണ്ടതും ഗായത്രി അവളുടെ നെറ്റിയിൽ കൈ വെച്ചു നോക്കി. നല്ല പനിയുണ്ടല്ലോ.. മരുന്നൊന്നും കഴിച്ചില്ലേ നീ.. " ഗായത്രി ചോദിക്കുമ്പോൾ ഭവ്യ ഇല്ലെന്ന് തലയാട്ടി. അപ്പോഴും അവളുടെ മുഖം കുനിഞ്ഞ് തന്നെയാണ്. "ഇതും വെച്ചോണ്ട് ഇനിയിപ്പോ മേൽ കഴുകുകയൊന്നും വേണ്ട.. കയ്യും കാലും ഒന്ന് കഴുകി ഡ്രസ്സ് മാറ്റിയിട്ടേക്ക്.." ഗായത്രി പറയുന്നതെല്ലാം ഒരു കുട്ടിയെ പോലെ കേട്ടു കൊണ്ടവൾ തലയാട്ടി കാണിക്കുന്നുണ്ട്. ഒരു കരച്ചിൽ വന്നവളുടെ തൊണ്ടയിൽ തടഞ്ഞു നിൽപ്പുണ്ട്. ശ്വാസം മുട്ടുന്ന ഫീലോടെയാണ് ഭവ്യയപ്പോൾ മുതൽ ഗായത്രിക്ക് മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത്. ബാത്റൂമിൽ കയറി ഫ്രെഷായി ഇറങ്ങി വന്നപ്പോഴേക്കും ഗായത്രി അവൾ കിടന്നിരുന്ന കിടക്ക വിരിയും പുതപ്പുമൊക്കെ മാറ്റി ഇട്ടിട്ടുണ്ട്. "ഇവിടിരുന്നോ.. കഞ്ഞി ഞാൻ ഇങ്ങോട്ട് എത്തിക്കാം.." കൂടുതലൊന്നും പറയാതെ അലക്കാനുള്ളതുമായി ഇറങ്ങി പോകുന്നവളെ ഭവ്യ കയ്യിൽ പിടിച്ചു നിർത്തി. ഏട്ടത്തി..." അന്നാദ്യമായി അവളത് ഹൃദയം കൊണ്ട് വിളിച്ചു. "സാരമില്ല.. നമ്മുക്ക് ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയി നോക്കാം.. നീ ചെന്നിരിക്ക്.. ഞാനിപ്പോ വരാം.." അവളൊരു മാപ്പ് പറച്ചിലിനു ഒരുങ്ങുകയാണെന്ന് കണ്ടതും ഗായത്രി അതിന് അനുവദിക്കാതെ പുറത്തേക്കിറങ്ങി പോയി. പത്തു മിനിറ്റ് കൊണ്ടവൾ തിരികെ വരുകയും ചെയ്തു. കയ്യിൽ കഞ്ഞിയും ചമ്മന്തിയുമുണ്ട്.. "മുഴുവനും കുടിക്ക്. എന്നിട്ടൊരു ഗുളിക കഴിച്ചോ.. കുറവില്ലേൽ നമ്മുക്ക് വൈകുന്നേരം ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയി നോക്കാം.." ഗായത്രി അവൾക് മുന്നിലേക്കത് വെച്ചു കൊടുത്തു. 'നിനക്കിഷ്ടപ്പെട്ട ചമ്മന്തിയാണ്.. പെട്ടന്ന് കഴിച്ചേ.. " ഗായത്രി പറയുമ്പോൾ ഭവ്യക്ക് വീണ്ടും കരച്ചിൽ വന്നു. തന്റെ ഇഷ്ടം.. അതൊക്കെ അറിയാമായിരുന്നു. എന്നിട്ടും നിർബന്ധം പിടിച്ചു കൊണ്ടൊരോന്നും ഗായത്രിയെ കൊണ്ട് ചെയ്യിപ്പിക്കാൻ തനിക്കായിരുന്നു ഈ വീട്ടിൽ ഏറ്റവും ആവേശം. തന്നോട് തന്നെ തോന്നിയ വെറുപ്പും കൂട്ടി ചവച്ചരച്ചു കൊണ്ടാണ് അവളാ കഞ്ഞി മുഴുവനും കുടിച്ചു തീർത്തത്. തലേന്ന് രാത്രിയിൽ തുടങ്ങിയ പനിയാണ്. വയ്യെങ്കിൽ ഒരു ഗുളിക എടുത്തു കുടിച്ചോ എന്ന് മാത്രമാണ് അതറിഞ്ഞ സുഗന്ധി അവളോട് പറഞ്ഞത്. അല്ലേലും വിഷ്ണുവിനെതിരെ കാശിയോട് പരാതി പറയും എന്ന് തുറന്നു പറഞ്ഞതിൽ പിന്നെ സുഗന്ധിക്കവളോട് പ്രകടമായി തന്നെ ഒരു ദേഷ്യമുണ്ട്. അവളെ കാണുമ്പോൾ ഒക്കെയും അവരത് പല രീതിയിൽ പ്രകടനം നടത്തുകയും ചെയുന്നുണ്ട്. ചുരുക്കത്തിൽ അവരുടെ അനീതിക്കെതിരെ ശബ്ദം ഉയർത്തി തുടങ്ങിയത് മുതൽ അവളവിടെ ഒറ്റ പ്പെട്ടു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. "ചെയ്ത് പോയതൊക്കെ തെറ്റായിരുന്നു എന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടോ.." അവളെ തന്നെ നോക്കി ശാന്തമായി അവിടെ നിൽക്കുന്ന ഗായത്രിയുടെ ആ ചോദ്യം. ഭവ്യ ഞെട്ടി കൊണ്ടവളെ നോക്കി. " പശ്ചാതാപത്തെക്കാൾ വലിയൊരു പ്രായശ്ചിത്തമില്ലെന്നാണ്.... ഗായത്രി മൃദുവായൊരു ചിരിയോടെ അവളെ നോക്കി. "ഇത് വരെയും ചെയ്ത് കൂട്ടിയതെല്ലാം.. തെറ്റാണ് എന്ന് എപ്പോഴെങ്കിലും നിനക്ക് തോന്നിയോ.." അവളാ ചോദ്യം ഒന്ന് കൂടി ചോദിച്ചു. ഭവ്യ അതേ എന്ന് തലയാട്ടി കാണിച്ചു. "എങ്കിൽ തിരികെ വാ.. തെറ്റുകളെയും അത് നൽകിയ വേദനകളേയും അതിന് കാരണക്കാർ ആയവരെയും മറന്നു കളയണ്ട.. കൂടെ തന്നെ അതൊക്കെ ഒരു പാഠമായി എടുത്തോ.. ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും നീ മറന്നു പോകാൻ പാടില്ലാത്ത പാഠം.. ഭവ്യ കരച്ചിലോടെ ഗായത്രിയെ നോക്കി. "നിന്നോടിങ്ങനെ പറയാൻ എനിക്ക് യാതൊരു അർഹതയുമില്ല.പക്ഷെ.. നന്മ മാത്രം നിറഞ്ഞൊരു ഏട്ടന്റെ പെങ്ങളാണ് നീ.. ആ മനുഷ്യൻ കാരണമാണ് ഇന്ന് ഞാനും എന്റെ മോളും ഇവിടെ ഇങ്ങനെയെങ്കിലും ജീവിച്ചു പോണത്.. അതിനുള്ള നന്ദി കാണിക്കുകയാണ് ഞാൻ.." ഗായത്രി ശാന്തമായിട്ടാണ് പറയുന്നത്. 'ബാക്കി എല്ലാവരേം നീ മറന്നു കളഞ്ഞേക്ക്. തെറ്റ് തിരുത്തി ഇനിയുള്ള ജീവിതം നന്നായി ജീവിക്കാൻ നിനക്ക് ആഗ്രഹമുണ്ടെങ്കിൽ ഞാനുണ്ടാകും നിന്റെ കൂടെ. ആരൊക്കെ നിന്നെ കൈ വിട്ടാലും നിന്റെ കാശ്യേട്ടൻ ഉണ്ടാവും നിനക്ക് കാവൽ ആയിട്ട്. അതിനേക്കാൾ വലിയൊരു കൂട്ട് നിനക്ക് പിന്നെ വേണ്ടി വരില്ല.. നേരിന്റെ വഴിയിൽ കൂടി നടക്കാൻ. " പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കെ തന്നെ ഗായത്രിയുടെയും കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. പാടെ തകർന്ന് പോയ ഭവ്യയിലേക്ക് പ്രതീക്ഷകളുടെയും നന്മയുടെയും പുതു വെളിച്ചം കൂടി പകർന്നു കൊടുത്തിട്ടാണ് ഭവ്യയെ വിട്ട് ഗായത്രി പിന്നെയാ മുറി വിട്ടിറങ്ങി പോയത്.. 💥💥 വിശപ്പെരിയുന്ന വയറുമായാണ് കാർത്തു ഉറക്കം വിട്ടേഴുന്നേറ്റത്. കണ്ണ് തുറന്നവൾ ആദ്യം തന്നെ അരികിലേക്കാണ് നോക്കിയത്. പക്ഷെ അവനവിടില്ല. എങ്കിലും അവനെ ഓർക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിലൊരു പിടപ്പ് പാഞ്ഞോളിച്ചു. കൈകൾ അവളെ മൂടിയ ഷീറ്റിൽ മുറുകി. അതോടൊപ്പം തന്നെയാണ് അവൾ എഴുന്നേറ്റതും. വാതിലിനോരം ചെന്ന് പുറത്തേക്കൊന്ന് പാളി നോക്കുമ്പോൾ അടുക്കളയിൽ നിന്നുമവന്റെ മൂളിപാട്ട് കേൾക്കുന്നുണ്ട്. ചുണ്ടിൽ നിറഞ്ഞു തൂവിയൊരു ചിരിയോടെ അവളൊരു നിമിഷം ചുവരിൽ ചാരി നിന്നത് കേട്ടു. ബാഗിൽ നിന്നൊരു കൂട്ടം ഡ്രസ്സും വലിച്ചെടുത്തു കൊണ്ടവൾ ധൃതിയിൽ കുളിക്കാനോടി. അവനരുകിലേക്ക് എത്തി പെടാനുള്ള ആവേശത്തിൽ വളരെ പെട്ടന്ന് തന്നെ കുളി കഴിഞ്ഞിറങ്ങി. അവൾ ഇറങ്ങി ചെന്നപ്പോഴേക്കും കിടക്ക വിരിയൊക്കെ വൃത്തിയാക്കി വിരിച്ചിട്ട് റൂം മൊത്തം ക്ളീൻ ചെയ്ട്ടുണ്ട്. കയ്യിലുള്ള തോർത്തവിടെ തന്നെയിട്ട് അവൾ മുറിയിൽ നിന്നിറങ്ങാൻ തുടങ്ങും മുന്നേ ബാൽക്കണിയിൽ നിന്നും കാശിയുടെ ചൂളം വിളി കേട്ടു. അവളെ നോക്കി ചിരിയോടെ അവൻ അവിടെയുണ്ട്. ഇന്നർ ബനിയനും ഒരു ലുങ്കി തുണിയുമായി ചെക്കന് വല്ലാത്തൊരു ചന്തം. അവന്റെയാ നോട്ടം കണ്ടതും കാർത്തു അരികിലേക്ക് പോകതെ മടിയോടെ അവിടെ തന്നെ നിന്നു പോയി. "ഇങ്ങ് വാ.. കാശി കൈ മാടി വിളിച്ചു. കാർത്തു അരികിലെക്കെത്തുമ്പോൾ അവനവളെ വലിച്ചു നെഞ്ചിലേക്കിടക്കി പിടിച്ചു. മടിയേതുമില്ലാതെ അവൾ അവനോട് ചേർന്ന് നിന്നു. എന്താണ്.. രാവിലെ തന്നെ ഒരോളിച്ചു കളി.. മ്മ്.." അവനൊരു ചിരിയോടെ അവളോട് ചോദിച്ചു. 'ഒന്നൂല്ല.. അടക്കി പിടിച്ചൊരു ചിരിയോടെ അവളുത്തരം പറയുമ്പോൾ അവനുമുണ്ടൊരു കള്ളത്തരം. ഒക്കെയല്ലേ.. കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലല്ലോ നിനക്ക്.. " പ്രണയതെക്കാൾ കരുതലായിരുന്നു ആ ചോദ്യത്തിൽ. ഇല്ലെന്നവൾ തലയാട്ടി കാണിക്കുമ്പോഴും ആ മുഖത്തൊരു നാണചുവപ്പാണ്. "ഞാനിന്നലെ... ഇങ്ങനൊന്നും ആയിരുന്നില്ല എന്റെ മനസ്സിൽ.. പക്ഷെ...കൈ വിട്ട് പോയി " കാശിക്കതെങ്ങനെ പറഞ്ഞു ഫലിപ്പിക്കണം എന്നറിയില്ലായിരുന്നു. അവൻ നിന്ന് തല ചൊറിഞ്ഞു. "എനിക്കറിയാം.. പറയേണ്ട.." അവളവനെ നോക്കിയിട്ടൊരു ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. ആഹ്.. അല്ലേലും എന്നെക്കാൾ എന്നെ നിനക്കല്ലേ അറിയുന്നേ.. " ചിരിയോടെ അവനവളെ എടുത്തുയർത്തി ഒന്ന് കൂടി നെഞ്ചിലൊതുക്കി പിടിച്ചു. വിശക്കുന്നില്ലേ.. " ഉണ്ടായിരുന്നു.. ഇപ്പോഴില്ല." കാർത്തു കുസൃതിയോടെ അവന്റെ നേരെ നോക്കി കണ്ണ് ചിമ്മി. "എനിക്കിപ്പഴാ പക്ഷെ വിശപ്പ് കൂടിയേ.." അവളെക്കാൾ കള്ളത്തരമപ്പോൾ അവനായിരുന്നു. അവരുടെ പ്രണയത്തിന് സാക്ഷിയായി മറ്റൊരു പകൽ കൂടി മാഞ്ഞു പോയി.. തുടരും.. കുറച്ചൊക്കെ skip ചെയ്തില്ലേൽ ഞാനിത് എഴുതി ചടക്കും. വല്ലാണ്ട് നീണ്ടു പോകുന്നു എന്നൊരു നിലവിളി ശബ്ദം ഉയരുന്ന മുന്നേ ഞാൻ തന്നേ അൽപ്പം നന്നായാലോ ന്നൊരു ആലോചന.. ന്താ നിങ്ങളെ അഭിപ്രായം 😆 റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോണേ.. ഇന്നലെ മുതലൊരു കല്യാണതിരക്കിലാ. ലെങ്ത് കുറവ് ണ്ടാവും ട്ടൊ.. സഹകരിക്കണേ.. സ്നേഹത്തോടെ j❣️f #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - നീലാംബരം..... 🔻 ഭാഗം_31 ✍️ രചന - Aysha akbar മുത്തശ്ശി.... പപ്പടം....... കവിയും ദേവിയും അടുക്കളയിലേക്ക് ഉൾ വലിഞ്ഞപ്പോൾ ആനന്ദിയത് ചോദിച്ചതും ഒരു നേരത്തിനിടം കൊടുക്കാതെ തന്റെ പാത്രത്തിലെ പപ്പടം ആനന്ദിക്ക് കൊടുത്തിരുന്നു നീലാംബരി.... ആനന്ദി അവളെ മുഖമൊന്നുയർത്തി നോക്കി...... അവളേറെ നിഷ്കളങ്കമായി കണ്ണുകൾ ചുരുക്കിയൊന്ന് ചിരിച്ചു കാണിച്ചു.... ഏറെ ഭംഗി യുള്ള ആ ചിരിക്ക് പകരമായി ആനന്ദി ചിരിക്കണോ വേണ്ടയോ എന്ന തരത്തിൽ അവളെയൊന്ന് നോക്കി യിരുന്നു....... ആദ്യമായി കാണുന്നതിന്റെ അപരിചിതത്വം അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നു...... എന്നാൽ നീലാംബരിക്ക് അവളോട് കൂട്ട് കൂടാനുള്ള ആ ഒരു താല്പര്യം അഭിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.... അവൻ അവരെ നോക്കുന്നില്ലെന്ന വണ്ണം കഴിക്കുകയാണെങ്കിൽ കൂടി കണ്ണും മനസ്സും ഒരു പോലെ അവരിൽ തറഞ്ഞു നിൽപ്പുണ്ട്....... കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞു അഭിയെഴുന്നേറ്റതിനു പിറകെ ആനന്ദിയും എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ ഒറ്റക്കിരുന്നു കഴിക്കാൻ അവൾക്കെന്തോ ഒരു വല്ലായ്മ തോന്നിയിരുന്നു.... മോളിരുന്നു കഴിച്ചോ..... അമ്മ കൂടെയിരിക്കാം.... അവളുടെ ഭാവം മനസ്സിലാക്കിയെന്ന വണ്ണം ദേവി അതും പറഞ്ഞു അവളുടെ അടുത്തിരിക്കുമ്പോൾ അവൾക്കെന്തോ വല്ലാത്തൊരു സന്തോഷം തോന്നിയിരുന്നു..... ദേവി വീണ്ടും വീണ്ടും ഒഴിച്ച് കൊടുക്കുന്ന കറികളും കൂട്ടാനുമെല്ലാം കഴിച്ചെഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ അവളുടെ വയറിനൊപ്പം മനസ്സും നിറഞ്ഞിരുന്നു....... 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞതും അവളാ മുറിയിലേക് കയറി ക്കിടന്നു...... ചെറിയ മുറിയാണെങ്കിൽ കൂടി സുഖമുള്ള ഒരു തണുപ്പ് അവിടെ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നുണ്ട്...... അവൾ നിറഞ്ഞൊരു ചിരിയോടെ ആ കട്ടിലിലേക്ക് കിടക്കുമ്പോൾ ഒരേ സമയം സന്തോഷവും ആശങ്ക കളും അവളെ വന്നു പൊതിഞ്ഞു....... നാളെ എന്താവുമെന്ന് ഭയമുണ്ടെങ്കിൽ കൂടി അവളതിനെയെല്ലാം മായ്ച്ചു ഇന്നിലെ സന്തോഷത്തിനൊപ്പം തന്നേ തുഴയാൻ തീരുമാനിച്ചിരുന്നു...... അങ്ങനെ കിടന്നവൾ അൽപ നേരമൊന്ന് കണ്ണു ചിമ്മി തുറക്കുമ്പോൾ നേരം ഇരുട്ട് പടർന്നിട്ടുണ്ട്...... എവിടെയൊക്കെയോ കൊതുക് കടിക്കുന്നുണ്ട്.... കയ്യിലിരിക്കുന്ന കൊതുകിനെ അവൾ ഇടം കയ്യാലേ അടിച്ചു..... പിന്നേ പതിയെ എഴുന്നേറ്റ് പുറത്തേക്ക് നടന്നു....... ഉമ്മറത്തെ തുളസി തറയിൽ വിളക്ക് വെച്ചു തിരിയുകയായിരുന്നു കവിയപ്പോൾ..... അവൾ കൈ രണ്ടും ചേർത്ത് വെച്ചോന്ന് പ്രാർത്ഥിച്ചു...... ആ നീയെഴുന്നേറ്റോ...... ചായ കുടിച്ചില്ലല്ലോ..... കിടന്നതല്ലേയുള്ളു വെന്ന് കരുതി മനപ്പൂർവം വിളിക്കാതിരുന്നതാ ഞാൻ..... കവിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ അത് പറയുമ്പോൾ അവളും ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു....... കവി അകത്തേക്ക് നടന്നതും അവളുടെ കണ്ണുകൾ ചുറ്റും ഒന്നോടി നടന്നു...... അവനിവിടെയില്ലേ എന്ന. അവളുടെ ചോദ്യം എത്തി നിന്നത് പുറത്ത് കിടക്കുന്ന അവന്റെ ചെരുപ്പിലായിരുന്നു..... പക്ഷെ ആളെ കാണുന്നുമില്ല...... ഇനി വേറെ ഏതെങ്കിലും ചെരിപ്പിട്ട് പോയോ എന്ന് കൂടി സംശയം തോന്നി യവൾക്ക്....... അങ്ങനെ നിൽക്കുമ്പോഴാണ് ആനന്ദി ഒരു പുസ്തക വുമായി ഉമ്മറത്തെ തിണ്ണയിൽ വന്നിരുന്നത് ..... നീലാംബരിയെ കണ്ടെങ്കിലും ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവൾ പുസ്തകത്തിൽ വരക്കാൻ തുടങ്ങി...... അവളെ കണ്ടതും നീലാംബരിയുടെ കണ്ണുകളൊന്ന് വിടർന്നു..... അവൾ ആനന്ദിക്ക രികിലായി രുന്നു..... പക്ഷെ ആനന്ദി അവളെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നതേയില്ല.... എന്താണ് ഇയാളെ പേര്.... നീലാംബരി പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ അത് ചോദിക്കുമ്പോഴും ആനന്ദി കേട്ട ഭാവം പോലും നടിക്കുന്നില്ലായിരുന്നു..... അമ്മേ.......ഇതൊന്ന് വരച്ചു താ അമ്മേ...... എനിക്ക് പറ്റുന്നില്ല.... പുസ്തകത്തിലേക്ക് നോക്കി അടുക്കളയിലേക് ആനന്ദി നീട്ടി വിളിച്ചത് പറയുമ്പോൾ എത്ര വരച്ചിട്ടും ശെരിയാവാതെ മായ്ച്ചു മായ്ച്ചു റബ്ബറിന്റെ പൊടിയാകെ ആ പുസ്തകത്തിൽ പരന്നു കിടക്കുന്നത് നീലാംബരി കണ്ടിരുന്നു......... ഞാൻ വരച്ചു തരട്ടെ...... നീലാംബരി ഏറെ ആവേശത്തോടെ ചോദിച്ചതും ആനന്ദി അവളെയൊന്ന് നോക്കി.... അറിയുമോ....... അവളൊരു സംശയത്തോടെ അത് ചോദിക്കുമ്പോൾ ഒരു പ്രതീക്ഷ കൂടി ആ ചോദ്യത്തിനുണ്ടായിരുന്നു.... നോക്കാം....... ആനന്ദി സംസാരിച്ചതിലുള്ള ആ ഉത്സാഹം മറച്ചു പിടിച്ചു കൊണ്ടാണവൾ മറുപടി പറഞ്ഞത്....... അമ്മയെക്കാൾ നന്നായി വരക്കുമോ........ ആനന്ദി വീണ്ടും ഒരു സംശയത്തോടെ യാണത് ചോദിച്ചത്....... അമ്മ നല്ലോണം വരക്കുമോ... അവൾ വീണ്ടും അത് ചോദിച്ചതും ആനന്ദി യുടെ മുഖമൊന്നു ചുളിഞ്ഞു..... പിന്നേ പതിയെ കൈ കൊണ്ട് നീലാംബരിയെ ഒന്നടുത്തേക്ക് വിളിച്ചു.... അവൾ നിറഞ്ഞ സന്തോഷത്തോടെ തല അല്പം താഴ്ത്തി...... അത്രയൊന്നും കൊള്ളൂല്ല......പിന്നേ അമ്മയെ സങ്കടപ്പെടുത്തേണ്ടല്ലോ ന്ന് കരുതി ഞാൻ പറയാറില്ല....... ആനന്ദി പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ അത് പറയുമ്പോൾ പറച്ചിലിന്റെ ഭാവം കണ്ടെന്ന വണ്ണം അവൾക്ക് ചിരി വന്നിരുന്നു..... അവൾ പുസ്തകം കയ്യിലേക്ക് വാങ്ങി വരച്ചു തുടങ്ങി....... മഴയത്തു ഒരു കുട്ടി കുട പിടിച്ചു നിൽക്കുന്ന ആ ചിത്രം വളരേ എളുപ്പത്തിലും അതിലേറെ ഭംഗി യിൽ നീലാംബരി വരച്ചതും ആനന്ദിയുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നിരുന്നു.... നല്ല ഭംഗി യുണ്ടല്ലോ..... അവൾ പുസ്തകം കയ്യിൽ പിടിച്ചു തുള്ളി ചാടി........ പിന്നേ പെട്ടെന്ന് വന്ന് നീലാംബരിയെ ഒന്ന് ചുറ്റി പ്പിടിച്ചു...... തിണ്ണയിൽ ഇരിക്കുകയാ യിരുന്നവൾ പെട്ടെന്നുള്ള ആ പ്രവർത്തിയിൽ ഒന്ന് ഞെട്ടിയെങ്കിൽ കൂടി അവളുടെ കൈ വിരലുകൾ പതിയെ അവളുടെ മുതുകിൽ തൊട്ടു ...... ഞാൻ ആനന്ദി..... അവളിൽ നിന്ന് വിട്ട് മാറി ആനന്ദി കൈ നീട്ടിയതും അവൾ പെട്ടെന്നാ കയ്യിൽ കയറി പിടിച്ചിരുന്നു.... നീലാംബരി.... അവൾ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ അത് പറഞ്ഞതും ആനന്ദി എന്തോ ഒരു ആലോചനയിലാണ്...... മ്മ്...... അവളൊന്നു ചോദ്യ ഭാവത്തോടെ മൂളി.... ഞാനെന്ത് വിളിക്കും...... ആനന്ദിയത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ നീളൻ മുടിയിഴകൾ ഇരു വശത്തേക്കും ഒന്നാടിയുലഞ്ഞു..... നീലു വെന്ന് വിളിച്ചോ..... അവളത് പറഞ്ഞതും അവളുടെ മുഖം തെളിഞ്ഞു.... എങ്കി .. നീലു...... അവളൊരീണത്തോടെ വിളിക്കുമ്പോൾ തവിട്ട് നിറമുള്ള ആ മിഴികൾ വല്ലാതെ തിളങ്ങി..... ഇത്ര പെട്ടെന്ന് അവൾ താനുമായി ഇണങ്ങുമെന്ന് കരുതിയിട്ടില്ല .... അതിന്റെ സന്തോഷം അവളിൽ നിറഞ്ഞു നിൽപ്പുണ്ട്...... മ്മ്...... അവളും തിരികെ അതേ ഈണത്തോടെ വിളി കേട്ടു..... എനിക്കൊരു തത്തമ്മ യെ വരച്ചു തരാമോ..... അവൾ കൊഞ്ചി കൊണ്ടന്ന വണ്ണം അത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് ചിത്രങ്ങളെന്നാൽ എത്ര പ്രിയപ്പെട്ട താണെന്ന് ആ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് വ്യക്തമായിരുന്നു...... അവൾ മടുപ്പേതും കൂടാതെ നിറഞ്ഞ ചിരിയോടെ പല പല ചിത്രങ്ങൾ വരച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു....... ആനന്ദി നിറങ്ങൾ നിരത്തി വെച്ചു ഓരോന്നിനും നിറം നൽകുന്നുമുണ്ട്..... അപ്പോഴാണ് അങ്ങോട്ട് ദേവി വരുന്നത്.... ദേവിയെ കണ്ടതും അവളൊന്നെഴുന്നേറ്റു.... ഇരുന്നോ.... ഇരുന്നോ..... ആഹാ.... ചിത്രം വരക്ക് ഇവളെയും കൂട്ട് പിടിച്ചോ നീ...... ഇന്നെനിക്കും കവിക്കും അല്പം റസ്റ്റ്‌ കിട്ടുമല്ലോ..... ദേവി ചിരിയോടെ അത് പറയുമ്പോൾ ആനന്ദി അവർ ക്ക് നേരെ മുഖം കൊണ്ടൊരു കോക്രി കാണിച്ചു .... നീലാംബരി ഇതെല്ലാം കണ്ടെന്ന വണ്ണം നിറഞ്ഞ ചിരിയോടെ അവരിലൊരാളായി മാറിയിരുന്നു...... അപ്പോഴാണ് ഉറക്കത്തിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റ് അഭി അങ്ങോട്ട് വരുന്നത്... വരുമ്പോഴേ കേട്ടിരുന്നു ഉമ്മറത്തു നിന്നുള്ള മൂന്ന് പേരുടെയും ചിരി..... അമ്മയോടും ആനന്ദിയോടും ഇഴുകി ചേർന്നു നിൽക്കുന്ന വളെ കാൻകെ ഒരു നിമിഷം അവന്റെ ചുണ്ടിലും എന്തിനോ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു...... ആരോടും അപരിചിതത്വമില്ലാതെ ഇടപഴകാനും സംസാരിക്കാനും അവൾക്കൊരു പ്രത്യേക കഴിവുണ്ട്..... നീ എഴുന്നേറ്റോ..... അവനെ കണ്ട പാടേ ദേവി ചോദിച്ചതും അവനും അവിടെയുള്ള തിണ്ണയിലേക്കിരുന്നു...... അപ്പോഴാണ് ചിത്രം വരച്ചു കൊണ്ടിമരുന്നവൾ തലയൊന്നുയർത്തിയത്... അവനെ കണ്ടതും ഒരു നിമിഷം അവളുടെ നെഞ്ചോന്ന് പിടച്ചു... അതെന്തിനാണെന്ന് മാത്രമറിയില്ലായിരുന്നു.... ഏറെ നേരത്തിനു ശേഷം അവനെ വീണ്ടും കണ്ടതും നെഞ്ചിൽ വല്ലാത്തോരു സുഖം തോന്നിയവൾക്ക്.... നല്ലോണം ഉറങ്ങിപ്പോയമ്മേ... കുറെ നാളുകൾക്ക് ശേഷം മനസ്സ് വിട്ടുറങ്ങി..... അവനത് പറഞ്ഞു കൊണ്ടൊന്നു കോട്ട് വായിട്ട് ആനന്ദി യെയും നീലാംബരി യെയും നോക്കി..... അവന്റെ നോട്ടം ആനന്ദിയിൽ നിന്ന് നീലാംബരിയിലേക്ക് നീങ്ങിയ നിമിഷം തന്നേ നോക്കിയിരിക്കുന്ന ആ തവിട്ട് നിറമിഴികളിൽ ഒന്ന് കുരുങ്ങി പ്പോയവൻ...... പിന്നേ പതിയെ അവൾ വരച്ച ചിത്ര ങ്ങളൊരോന്നായി എടുത്ത് നോക്കി.... എല്ലാം ഈ നീലു വരച്ചതാണഭി..... ആനന്ദി വലിയ കാര്യം പോലെ അത് പറയുമ്പോൾ നീലു വെന്ന ആ വിളിയിൽ അഭിയൊന്നമ്പരന്നിരുന്നു.... ഇത്ര ചുരുങ്ങിയ സമയം കൊണ്ട് ആനന്ദി യെയും കയ്യിലെടുത്തോ എന്ന ഭാവത്തോടെ അഭിയവളെ യൊന്നു നോക്കുമ്പോൾ അവൾ നിറഞ്ഞൊരു അഭിമാനത്തോടെ അങ്ങനെയിരുന്നു..... ആഹാ.... കൊള്ളാമല്ലോ.... അഭി ചിത്രങ്ങൾ നോക്കിയത് പറയുമ്പോൾ പെട്ടെന്ന് അവളുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു.... തന്നേ പുകഴ്ത്തി യൊരു വാക്കവനിൽ നിന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ലവൾ... സ്വന്തം മുഖമൊക്കെ നാന്നായി വരച്ചിട്ടുണ്ടല്ലോ.... കുരങ്ങന്റെ ചിത്രം ഉയർത്തി പ്പിടിച്ചു കൊണ്ട് അവനത് പറഞ്ഞതും ആ മുഖം പെട്ടെന്ന് മാറി..... കണ്ണുകൾ വിടർന്നു.... കവിളുകൾ വീർത്തു വന്നു.... ഇടം കണ്ണാലെ യുള്ള ആ കൂർത്ത നോട്ടത്തിൽ അവൾ പല വാക്കുകൾ നിർത്തി വെച്ചു.... അമ്മയുള്ളത് കൊണ്ട് മാത്രം ഒന്നും പറയുന്നില്ലെന്ന വണ്ണം അവൾ മുഖം കൂർപ്പിച്ചു തന്നേ നിന്നു.... ആ ഭാവ മാണ് തനിക്ക് കാണേണ്ടതെന്ന വണ്ണം അവന്റെ ചൊടി യിലൊരു ചിരി തികട്ടി വന്നു.... അവളുടെ ആ ഭാവ മാണ് ഇത്ര പെട്ടെന്ന് അവളെ തന്നിലേക്ക് വലിച്ചടുപ്പിച്ചത്..... പരിഭവവും പിണക്കവും ഏറെ അടുപ്പമുള്ളോരാൾക്ക് മാത്രം നൽകുന്ന ഭാവമാണല്ലോ ...... അത് കൊണ്ടായിരിക്കാം അവൾ തനിക്കേറെ അടുത്തത് പോലെ സ്വയം തോന്നുന്നതും.... എന്താ.... അഭി...... വെറുതെ..... എന്ത് ഭംഗി യായാണ് ആ കുട്ടി വരച്ചിരിക്കുന്നത്.... ദേവി അവനെ ശാസിചെന്ന വണ്ണം അത് പറഞ്ഞതും ആ കണ്ണുകൾ വീണ്ടുമൊന്ന് തിളങ്ങി... നിറഞ്ഞ പുച്ഛത്തോടെ അവനെ നോക്കി അവൾ ചിറി കോട്ടുമ്പോൾ പിടിച്ചു വെച്ച ചിരി അവനിൽ നിന്ന് കൈ വിട്ട് പോയതും അവൻ മുഖം പെട്ടെന്ന് വെട്ടിച്ചു കളഞ്ഞിരുന്നു..... (തുടരും) Aysha Akbar #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ

12 साल विश्वास के, विकास के, जनकल्याण के #12 साल विश्वास के, विकास के, जनकल्याण के

#📙 നോവൽ മുഖത്തേക്ക് ബൈക്കിന്റെ താക്കോൽ വലിച്ചെറിഞ്ഞിട്ട് അവന് പറയാനുണ്ടായിരുന്നത് കേൾക്കാൻ നിൽക്കാതെ വേണി അവിടെ നിന്നും നടന്ന് നീങ്ങി. അവൾ റോഡിലേക്ക് ഇറങ്ങിയതും കിഷോറിന്റെ കാർ വന്ന് വേണിയുടെ മുന്നിൽ നിന്നതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു. തന്റെ മുന്നിൽ വന്ന് നിന്ന കാർ കിഷോറിന്റെ ആണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞതും അവൾ അവിടെ നിന്നു. "നീയിത് എങ്ങോട്ടാ വേണി ആരോടും പറയാതെ ഇറങ്ങി പോയത്. അമ്മായി നിന്നെ കാണുന്നില്ലെന്ന് പറഞ്ഞ് പേടിച്ചു കരഞ്ഞു കൊണ്ട് എന്നെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. അത് കേട്ടയുടനെ നിന്നെ തിരക്കി ഇറങ്ങിയത ഞാൻ. എനിക്കറിയാമായിരുന്നു നീ ഇവിടെ ഉണ്ടാകുമെന്ന്. വാ വന്ന് കേറ്. എന്തായാലും നീ വന്ന കാര്യം നടന്ന് കാണുമല്ലോ." കിഷോർ കോ ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലെ ഡോർ തുറന്ന് കൊടുത്തു കൊണ്ട് വേണിയോട് പറഞ്ഞു. "വേണ്ട... എനിക്ക് വേണ്ടി ആരും ബുദ്ധിമുട്ടണമെന്നില്ല. ഞാൻ ഓട്ടോ പിടിച്ചു പൊക്കോളാം വീട്ടിൽ." വേണി അവനെ ഒഴിവാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. "വെറുതെ വാശി പിടിക്കാതെ വന്ന് കേറ് വേണി. ആളുകൾ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ട്. എന്നെ ഇനിയും നാണംകെടുത്തണമെന്നുണ്ടെങ്കിൽ നീ പൊയ്ക്കോ." കിഷോർ അങ്ങനെ പറഞ്ഞതും വേണി പിന്നെ മറ്റൊന്നും ചിന്തിക്കാതെ കാറിൽ കയറി ഇരുന്നു. അത് കണ്ടതും ചുണ്ടിൽ ഗൂഢമായൊരു പുഞ്ചിരി ഒളിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് കിഷോർ കാർ മുന്നോട്ടെടുത്തു. തന്നോട് വീര വാദം മുഴക്കി പോയവൾ കിഷോറിന്റെ കാറിൽ കയറി പോകുന്നത് ശ്രീഹരി കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ കാഴ്ച കണ്ട് പരിഹാസം നിറഞ്ഞൊരു പുഞ്ചിരി അവന്റെ മുഖത്ത് വിടർന്നു. "നിന്നെ പോലൊരുത്തിക്ക് വേണ്ടി കളയാനുള്ളതല്ല എന്റെ ജീവിതമെന്ന് ഒരിക്കൽ കൂടി തെളിയിച്ചു തന്നതിന് നന്ദിയുണ്ട് വേണി. നീ ഇത്രയൊക്കെ എന്നോട് ചെയ്തിട്ടും എന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ കോണിലെവിടെയോ നീയുണ്ടായിരുന്നു. ഇന്നത്തോടെ അതും പൂർണമായി പോയിക്കഴിഞ്ഞു. ഇത്ര പെട്ടെന്ന് നിന്നെ എന്റെ മനസ്സിൽ നിന്ന് ഒഴിവാക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് ഞാൻ കരുതിയില്ല. നിന്നെ പറ്റി എനിക്കൊന്നും അറിയില്ലെന്ന ധാരണയിലാണ് നീ വന്നതെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. അതുകൊണ്ടാ ഞാൻ എല്ലാം വെട്ടിത്തുറന്ന് പറഞ്ഞത്. അതുകൊണ്ട് ഇനിയൊരിക്കലും എന്റെ നിഴൽ വെട്ടത്തു പോലും നീ വന്നേക്കരുത് വേണി." അവളോട് പറയാൻ കഴിയാതെ ബാക്കിയായ കാര്യങ്ങൾ തന്നോട് തന്നെ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ശ്രീഹരി തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് ബൈക്കോടിച്ചു. ആ നിമിഷം അവന്റെ ഹൃദയം മീരയെ കാണാനായി തുടി കൊട്ടി. തന്നെ ആത്മാർത്ഥമായി സ്നേഹിക്കുന്നവളെ അൽപ്പം വൈകിയാണെങ്കിലും ദൈവം കാണിച്ചു തന്നല്ലോ എന്ന ചിന്തയായിരുന്നു അവനിൽ അപ്പോ നിറഞ്ഞു നിന്നത്. ****** "നീ എന്തിനാ വേണി ശ്രീഹരിയെ കാണാൻ പോയത്. അവൻ നിന്നെ ഇത്രയും അപമാനിച്ചിട്ടും പിന്നെയും അവനെ കാണാൻ പോകാൻ നിനക്കെങ്ങനെ തോന്നി." കിഷോർ അവളെ ശകാരിച്ചു. "ഞാനാ ഫോട്ടോയുടെ ഡീറ്റെയിൽസ് അറിയാൻ വേണ്ടിയാ ശ്രീയേട്ടനെ കാണാൻ വന്നത്." വേണിയുടെ ശബ്ദം ഇടറി. "എന്നിട്ട് അറിഞ്ഞോ?" കിഷോർ ചോദിച്ചു. ശ്രീഹരിയുടെ ഫോൺ പൊട്ടിച്ച കാര്യം തലേ ദിവസം മീരയുടെ മെസ്സേജിൽ നിന്നും അവൻ അറിഞ്ഞിരുന്നു. അത്‌കൊണ്ട് കിഷോറിന് അക്കാര്യം ഓർത്ത് ടെൻഷനൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. "ഇല്ല... ആ ഫോട്ടോ ഉണ്ടായിരുന്ന ശ്രീയേട്ടന്റെ ഫോൺ ഇന്നലെ പൊട്ടി പോയെന്ന് പറഞ്ഞു. അങ്ങനെയൊരു ഫോട്ടോ യഥാർത്ഥതിൽ ഉണ്ടെങ്കിലല്ലേ കാണിക്കാൻ പറ്റു. അത് ശ്രീയേട്ടനോ അല്ലെങ്കിൽ ശ്രീയേട്ടന് വേണ്ടി ആരോ മോർഫ് ചെയ്ത് കൊടുത്ത ഫോട്ടോ ആയിരിക്കുമെന്ന് ഇപ്പോ എനിക്ക് തോന്നുന്നു. ഈ കല്യാണം മുടക്കാൻ ശ്രീയേട്ടൻ പ്ലാൻ ചെയ്തതാ ഇതെല്ലാമെന്നും എനിക്ക് സംശയമുണ്ട്. പക്ഷേ ശ്രീയേട്ടൻ എന്തിന് ഇതൊക്കെ ചെയ്യണമെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നില്ല. അതോർക്കുമ്പോ ആരെങ്കിലും ഞങ്ങളെ തെറ്റിക്കാൻ ഇടയിൽ നിന്ന് കളിച്ചിട്ടുണ്ടോ എന്നെനിക്ക് സംശയമുണ്ട്." അസ്വസ്ഥത നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ വേണി സീറ്റിലേക്ക് ചാരി ഇരുന്നു. "ഞാനൊരു കാര്യം പറഞ്ഞാൽ നീ എന്നെ തെറ്റിദ്ധരിക്കരുത് വേണി. ശ്രീഹരിയെ കുറിച്ച് ചില കാര്യങ്ങൾ ഞാൻ നിങ്ങളുടെ കല്യാണത്തിന് മുന്നേ തന്നെ അറിഞ്ഞിരുന്നു. പക്ഷേ തെളിവൊന്നുമില്ലാത്തത് കൊണ്ടാണ് നിന്നോട് ഒന്നും പറയാതിരുന്നത്." കിഷോർ ആശങ്കയോടെ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് വേണിയെ നോക്കി. "എന്ത് കാര്യം?" വേണി ആകാംക്ഷയോടെ ചോദിച്ചു. "മീരയ്ക്ക് ശ്രീഹരിയെ പണ്ടേ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. ശ്രീഹരിക്കും അവളോട് ഇഷ്ടമുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ അവർ തമ്മിൽ ഇഷ്ടം തുറന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നില്ല. അവരുടെ വീട്ടുകാർക്കും ആ ബന്ധം നടത്താനായിരുന്നു ഇഷ്ടം. അതിനിടയ്ക്കാണ് നീ ശ്രീഹരിയെ പ്രൊപ്പോസ് ചെയ്യുന്നത്. അവനും നിന്നോട് യെസ് പറഞ്ഞതോടെ ഇരുവീട്ടുകാരും തങ്ങളുടെ ആഗ്രഹം ഉള്ളിലൊതുക്കി." കിഷോർ പറഞ്ഞു നിർത്തിയിട്ട് അവളെ നോക്കി. "കിഷോറേട്ടൻ പറയുന്നത് സത്യമാണോ?" വേണിയുടെ നെഞ്ചിടിപ്പേറി. "ഞാൻ എന്തിന് നിന്നോട് കള്ളം പറയണം. നിനക്ക് എന്നെ വിശ്വാസ കുറവ് ഉണ്ടെങ്കിൽ മീരയെ കണ്ട് ഇക്കാര്യം നേരിട്ട് ചോദിക്കാം." കിഷോർ അലസമട്ടിൽ പറഞ്ഞു. "എനിക്ക് കിഷോറേട്ടനെ വിശ്വാസമാണ്." വേണിയുടെ സ്വരം ദുർബലമായി. "ശ്രീഹരി നിന്നോട് യെസ് പറഞ്ഞത് തന്നെ നിന്റെ സ്വത്ത്‌ കണ്ടിട്ടാ. പിന്നെ അവനൊരു ഗവണ്മെന്റ് ജോലി കിട്ടുമെന്ന് വല്യ ഉറപ്പും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എല്ലാം കൊണ്ടും ലോട്ടറി അടിച്ച പോലൊരു ബന്ധമായിരുന്നു ശ്രീഹരിക്ക് നീ." "അങ്ങനെ ഇരിക്കുമ്പോ ഓർക്കാപുറത്താണ് ശ്രീഹരിക്ക് ജോലി കിട്ടിയത്. ഉടനെ തന്നെ നിങ്ങളുടെ നിശ്ചയവും അവൻ നടത്തി. ആ സമയത്താണ് മീര അവളുടെ ഇഷ്ടം അവനോട് തുറന്ന് പറഞ്ഞത്. കൂടാതെ ശ്രീഹരിയുടെ വീട്ടുകാർക്കും അവൻ നിന്നെ കെട്ടുന്നതിനേക്കാൾ ഇഷ്ടം മീരയെ ആയിരുന്നു എന്ന് കൂടി പറഞ്ഞപ്പോ ശ്രീഹരിയും ചിന്തിച്ചു കാണും എന്ത് കൊണ്ട് നിന്നെ ഒഴിവാക്കി മീരയെ കെട്ടികൂടാ എന്ന്. ഇങ്ങനെ ശ്രീഹരി ചിന്തിച്ചോ എന്നത് എന്റെ ഊഹം മാത്രമാണ്." കിഷോർ കൗശലത്തോടെ ചിരിച്ചു. "ശ്രീയേട്ടൻ എന്നെ ചതിച്ചത് തന്നെയാണെന്ന് ആണോ കിഷോറേട്ടൻ പറഞ്ഞു വരുന്നത്?" വേണിക്ക് എല്ലാം കൂടി കേട്ടിട്ട് കരച്ചിൽ വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "ഇത് മാത്രമല്ല വേണി സംഭവിച്ചത്. നിങ്ങളുടെ കല്യാണ തലേന്ന് മീര അവളുടെ വീട്ടിലെ കിണറ്റിൽ ചാടി ആത്മഹത്യയ്ക്ക് ശ്രമിച്ചിരുന്നു. ശ്രീഹരി കൃത്യ സമയത്ത് കണ്ടത് കൊണ്ട് അവളെ കിണറ്റിൽ ഇറങ്ങി രക്ഷപ്പെടുത്തി. ആ രാത്രി അവർ തമ്മിൽ എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചിട്ടാണോ ഒരുപക്ഷെ നിന്നെ ഒഴിവാക്കി മീരയെ കെട്ടിയതെന്നും സംശയമുണ്ട്." ഇത്തവണ കിഷോർ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ വേണിയെ ഞെട്ടിപ്പിച്ചു. "മീര ആത്മഹത്യയ്ക്ക് ശ്രമിച്ചത് കിഷോറേട്ടൻ എങ്ങനെ അറിഞ്ഞു.?" വേണിക്ക് ആകാംക്ഷയേറി. "അത് മീരയുടെ വായിൽ നിന്നും അബദ്ധത്തിൽ വീണ് പോയതാ. നീ തല ചുറ്റി വീണിട്ട് ഹോസ്പിറ്റലിൽ കിടന്ന സമയം നിന്റെ വിവരങ്ങൾ അറിയാൻ വേണ്ടി അവൾ എന്നെ വിളിച്ചിരുന്നു. നീ എനിക്ക് താലി ഊരി നൽകിയ കാര്യം അറിഞ്ഞപ്പോ അവളാകെ ഷോക്കായി പോയി. കതിർ മണ്ഡപത്തിൽ വച്ച് അങ്ങനെയൊക്കെ നടക്കുമെന്ന് അവൾ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും ചിന്തിച്ച കാര്യമല്ലെന്നും ശ്രീഹരി അങ്ങനെ ചെയ്യുമെന്ന് കരുതിയില്ലെന്നും പറഞ്ഞ് മീര കുറേ കരഞ്ഞു. തലേദിവസം താൻ ആത്മഹത്യയ്ക്ക് ശ്രമിച്ചിട്ടാണോ ശ്രീഹരിക്ക് മനം മാറ്റം ഉണ്ടായതെന്നും വേണിക്ക് സംഭവിച്ച ദുരന്തത്തിൽ അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ അവളും കാരണക്കാരി ആയോ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ മീര കരഞ്ഞത്. അങ്ങനെയാണ് അവൾ കിണറ്റിൽ ചാടിയ കാര്യമൊക്കെ എനിക്കറിയാൻ കഴിഞ്ഞത്." കിഷോർ പറഞ്ഞതൊക്കെ കേട്ട് വിറങ്ങലിച്ചു ഇരിക്കുകയായിരുന്നു വേണി. "ഇതൊന്നും കൂടാതെ വേറൊരു സംഭവം കൂടി ഇതിനൊക്കെ മുന്നേ നടന്നിട്ടുണ്ട് വേണി. അന്ന് ശ്രീഹരി അങ്ങനെ ചെയ്തത് നിന്നോടുള്ള കരുതലോ സ്നേഹകൂടുതലോ ആയിരിക്കുമെന്നാ ഞാൻ കരുതിയത്. പക്ഷേ ഇപ്പോ തോന്നുന്നത് അതൊന്നുമല്ലെന്നാ." കിഷോർ അവസാനത്തെ ബോംബ് കൂടി പൊട്ടിക്കാനൊരുങ്ങി. "എന്താ കിഷോറേട്ടാ... ഇനി ഇതിൽ കൂടുതൽ ഞാനെന്ത് അറിയാനാ ഉള്ളത്. ഒരു മനുഷ്യനെ തകർക്കാവുന്നതിന്റെ പരമാവധി ശ്രീയേട്ടൻ എന്നെ തകർത്ത് കഴിഞ്ഞു. ഇനി ഞാൻ എന്ത് തകരാനാ ഉള്ളത്." വേണി മുഖം പൊത്തി കരഞ്ഞു. അത് കണ്ടതും കിഷോർ കാർ സൈഡ് ഒതുക്കി നിർത്തി വേണിയെ തന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചേർത്ത് പിടിച്ചു. ഒരാശ്രയം കിട്ടിയത് പോലെ അവന്റെ നെഞ്ചോരം ചേർന്ന് അവൾ തന്റെ ഉള്ളിലടക്കി വച്ച വിഷമങ്ങളൊക്കെ പുറത്തേക്ക് ഒഴുക്കി. "ഇങ്ങനെ കരയല്ലേ വേണി... നിന്നെ ചതിച്ചവനെ ഓർത്ത് നീ ഇങ്ങനെ തളർന്നിരിക്കേണ്ട ഒരാവശ്യവുമില്ല." കിഷോർ എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞ് അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. തുടരും