#📙 നോവൽ -കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട്_ 67 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ 💥 അശോകൻ തന്നെ ആയിരിക്കുമോ മഹേഷേ.. " സ്റ്റീഫൻ താടി തടവി ഗൗരവത്തോടെ ചോദിച്ച നിമിഷം തന്നെ മഹേഷ്‌ അല്ലെന്ന് തലയാട്ടി. "സ്വന്തം മകളോട് കാശിക്കൊരു ഇഷ്ടമുണ്ടന്നറിഞ്ഞിട്ടും താൻ പറഞ്ഞാൽ അവനത് വിട്ട് കളയുമെന്ന് വിശ്വസിക്കുകയും.. ആ കരുതിയത് പോലെ അവനെ കണ്ടത് പറയുകയും തിരികെ തന്നിലേക്ക് തന്നെ വിളിച്ചു കൊണ്ട് വന്നിട്ട് ആ ബസ് അവന്റെ കയ്യിലേക്ക് തന്നെ വച്ചു കൊടുത്ത ആളാണ്‌ നിങ്ങൾ ഈ പറയപ്പെട്ട അശോകൻ. മാറ്റാരോട് ചെയ്താലും അയാൾ കാശിനാഥനോട് ഒരിക്കലും അങ്ങനൊന്നും ചെയ്യില്ല. അതിൽ എനിക്ക് നല്ല ഉറപ്പുണ്ട്. കാരണം അമ്പലപറമ്പിൽ അശോകന് കാശിനാഥനെ അത്രയും വിശ്വസമാണ്.." വല്ലാത്തൊരു ഭാവത്തിൽ മഹേഷ്‌ പറഞ്ഞു. "പക്ഷേ പിന്നെയാര്.. ഇത്രയും വലിയൊരു ചതി കാശി നാഥനോട് ചെയ്യാൻ മാത്രം ആർക്കാ അവനോട് ദേഷ്യം.. നീയോ ഞാനോ അശോകനോ.. നമ്മളിൽ മൂന്ന് പേർക്കാണ് ആദ്യം നറുക്ക്. ഇതിപ്പോ ഞാനല്ലന്ന് എനിക്കറിയാം. അശോകൻ അല്ലെന്ന് നീയും ഉറപ്പിച്ചു പറയുന്നു. ഇനിയിപ്പോ അശോകനും കാശി നാഥനും ഒപ്പം പണി കൊടുക്കാൻ നീ തന്നെയാണോ ഡാ.. " അൽപ്പം കളിയായും കാര്യമായും സ്റ്റീഫൻ ചോദിച്ചു കൊണ്ട് മഹേഷിന്റെ നേരെ നോക്കി. "ഞാനല്ല. ചെയ്ത കാര്യം ചെയ്തു എന്ന് പറയാൻ എനിക്കൊരു മടിയുമില്ല." മഹേഷ്‌ ഗൗരവത്തോടെ പറഞ്ഞു. താൻ ചോദിച്ചത് ഇഷ്ടപ്പെടാതെയുള്ള അവന്റെയാ കനം സ്റ്റീഫന് മനസ്സിലാവുകയും ചെയ്തു. "ഇങ്ങനൊരു പണി ഞാൻ അവന് കരുതി വെച്ചിരുന്നു. ഇതിപ്പോ ഉർവശി ശാപം ഉപകാരം എന്ന് പറഞ്ഞത് പോലായി. പറഞ്ഞിരുന്നില്ലേ ഞാൻ.. ഇന്നലെ എന്റെ നിശ്ചയമായിരുന്നു. " ഗൂഡമായൊരു ചിരിയോടെ മഹേഷ്‌ സ്റ്റീഫനെ നോക്കി. അറിഞ്ഞെന്ന് സ്റ്റീഫൻ തലയാട്ടി കാണിച്ചു. "കല്യാണത്തിന്റെ കാര്യം എല്ലാം പെട്ടന്ന് വേണം എന്നുള്ളത് അശോകൻ തന്നെയാണ് എന്നോട് പറഞ്ഞത്. അത് തന്നയാണല്ലോ എന്റെ ആവിശ്യവും അത് കൊണ്ട് ഞാനത് വളരെ ഭംഗിയായി തന്നെ അനുസരിച്ചു. അശോകന് വേണ്ടി എന്നത് പോലെ.. ഇന്നലെ പാതിരാത്രി വരെയും ഞാൻ അശോകന്റെ വീട്ടിലാണ്. അതിന് ശേഷം വീട്ടിലെത്തിയിട്ടാണ് ഫോൺ നോക്കിയപ്പോൾ ഞാൻ വിവരം അറിഞ്ഞത്. അറിഞ്ഞ വിവരം സത്യം തന്നെയാണെന്ന് ക്ലിയർ ചെയ്തിട്ടാ ഞാനത് അശോകന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞതും. ഞാൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ മാത്രമാണ് അയാളും അതറിഞ്ഞത്. ആ ബഹളങ്ങൾക്കിടയിൽ ഫോൺ ബെല്ലടിച്ചതൊന്നും ആരും അറിഞ്ഞിട്ടില്ല.. " മഹേഷ്‌ കാര്യകാരണങ്ങൾ സഹിതം പറയുമ്പോൾ അത് തന്നെയാണ് നടന്നതെന്ന് സ്റ്റീഫനും ഉറപ്പായി. "ഇനിയിപ്പോ എന്ത് ചെയ്യും.. അവനവിടെ കുരുങ്ങി പോയില്ലേ.." സ്റ്റീഫൻ ആശങ്കയോടെ ചോദിച്ചു. "അതൊക്കെ എന്തിന് നമ്മൾ നോക്കണം..അവനവിടെ കിടക്കട്ടെ.. ആരാണാ പുണ്യപ്രവർത്തനം ചെയ്തത് എന്നെനിക്കറിയില്ല.. ഇനിയിപ്പോ ആരായാലും ഈ മഹേഷ്‌ തമ്പിയുടെ ഒരു കോടി നന്ദി..." മഹേഷ്‌ നിസാരമാക്കി ചിരിച്ചു. അശോകൻ തന്നെ അവനെ ഇറക്കി കൊണ്ട് വരുമോ..ഇനി? " സ്റ്റീഫൻ മഹേഷിന്റെ നേരെ നോക്കി. "ഏയ്.. അതിന് വേണ്ട ഡോസ് ഞാൻ കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്. ഇനിയിപ്പോ അങ്ങനൊരു ആലോചന ഉണ്ടെങ്കിൽ കൂടി അയാളത് ചെയ്യില്ല. ചെയ്താൽ അങ്ങേർക്ക് തന്നെയാണ് അതിന്റെ ദോഷമെന്നൊക്കെ ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.. എന്റെയൊരു നിഗമനം വെച്ചിട്ട് ചെയ്യില്ല. പക്ഷേ അതങ്ങ് ഉറപ്പിക്കുകയും വേണ്ട.. അവരുടെ ഒരു...ഒരു ബന്ധം വെച്ചിട്ട്.ചെയ്യാനും ചെയ്യാതിരിക്കാനും സാധ്യതയുണ്ട്..." മഹേഷിന് അപ്പോഴും അതിൽ അൽപ്പം ആശങ്കയുള്ളത് പോലെയാണ്. സ്റ്റീഫൻ അത് കാര്യമായി നോട്ട് ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. 💥💥 വാതിൽ തുറക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടതും ഭവ്യ അങ്ങോട്ടൊന്നു നോക്കി. പക്ഷേ അങ്ങോട്ട് കയറി വന്ന ശിവയെ കണ്ടതും അവളുടെ മുഖം ചുളിഞ്ഞു. അവന്റെയും അവസ്ഥ അങ്ങനെ തന്നെ. "നീ.. നീ എന്താ ഇവിടെ.നിന്റെ ചേട്ടനെവിടെ.." അവനൊരു പകപ്പോടെ ചോദിച്ചു. "എനിക്കറിയില്ല.." അവൾ വീണ്ടും വാതിൽക്കലേക്ക് തന്നെ നോക്കി. "അറിയില്ലേ.. എന്നോട് ഇങ്ങോട്ട് വരാൻ പറഞ്ഞത് വിഷ്ണുവാണ്.." അത് കേട്ടതും ഭവ്യയൊന്ന് ഞെട്ടി. വല്യേട്ടൻ പറഞ്ഞോ.. " അവൾ സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു. "പറയാതെ പിന്നെ ഞാനെങ്ങനെ ഇവിടെത്തും. ശിവക്ക് ദേഷ്യവും ടെൻഷനും ഒരുപോലെ തോന്നി. "ഒടുവിൽ നിന്റെ ആവിശ്യം പോലെ തന്നെ ചെയ്യാമെന്ന് ബിബിൻ സമ്മതം തന്നിട്ടുണ്ട്. നിന്നോട് കാര്യമായിട്ടെന്തോ പറഞ്ഞു തീരുമാനം എടുക്കാനുണ്ട്. അവൻ നിന്നോട് കാണാൻ പറ്റുമോ എന്ന് ചോദിച്ചു.. ഞാനിനി എന്ത് പറയണം.. " തലേന്ന് രാത്രി യാതൊരു ഭാവമാറ്റവുമില്ലാതെ വിഷ്ണു വന്നു പറഞ്ഞത് അവൾക്ക് ഓർമ വന്നു. അത്രയും ദിവസത്തെ തന്റെ പ്രതിഷേധം ഫലം കണ്ടെന്നു തന്നെയാണ് അത് കേട്ടപ്പോൾ തോന്നിയത്. അത് കൊണ്ട് തന്നെ കൂടുതലൊന്നും ആലോചിച്ചു നോക്കാനും ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു. "സാറിനോട് തന്നെ ഒരു സ്ഥലം പറയാൻ പറയ്യ് വല്യേട്ടൻ.. ഞാൻ അങ്ങോട്ട് പോയി കൊള്ളാമെന്ന് വിജയിയുടെ ഭാവത്തിലാണ് താൻ പറഞ്ഞതും. "ആദ്യം ബിബിൻ പറഞ്ഞത് കേട്ടപ്പോൾ അവനൊപ്പം ചേർന്നെങ്കിലും നീ എനിക്കെന്റെ അനിയത്തിയല്ലേ.. നിന്നെക്കാൾ വലുതല്ലല്ലോ എനിക്കവൻ.. അത് കൊണ്ട് നിനക്ക് പറയാനുള്ളതൊക്കെ പറഞ്ഞോ.. വല്യേട്ടൻ കൂടെയുണ്ട് എന്ന് തന്നോട് പറഞ്ഞത്.. അതിൽ ഒരു ചതി ഒളിപ്പിച്ചു കൊണ്ടാണോ. നിന്റെ ഫോണിങ് തന്നേ.. ഞാൻ അവനെ വിളിച്ചു പറയട്ടെ എന്നും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് തന്റെ ഫോൺ വാങ്ങിച്ചു കൊണ്ട് പോയപ്പോഴും അസ്വഭാവികമായി ഒന്നും തോന്നിയില്ല. പക്ഷേ ഇപ്പൊ... അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു പിടപ്പുയർന്നു. ഭവ്യ ഇത്രയൊക്കെ ചിന്തിച്ചു കൂട്ടുന്ന നേരം കൊണ്ട് ശിവ വിഷ്ണുവിന്റെ നമ്പറിൽ വിളിച്ചു നോക്കി. പതിവുപോലെ തന്നെ അതവൻ എടുക്കുന്നില്ല. നിന്നോടിവിടെ വരാൻ വിഷ്ണുവാണോ പറഞ്ഞത്." ഒരു വട്ടം കൂടി വിഷ്ണുവിനെ വിളിക്കുന്നത്തിനിടെ തന്നെ ശിവ ഭവ്യയോട് ചോദിച്ചു. അതേ എന്നവൾ തലയാട്ടി കാണിച്ചു. ച്ചെ. ഇയാളെന്താ ഫോൺ എടുക്കാത്തെ.." ശിവ കലിയോടെ തലയൊന്നു കുടഞ്ഞിട്ട് പറഞ്ഞു. പെട്ടന്ന്.. തലേന്ന് വിഷ്ണു തന്നെ മറ്റൊരു നമ്പറിൽ നിന്നും വിളിച്ചതിനെ കുറിച്ചിട്ട് ശിവക്കോർമ്മ വന്നത്. അവനാ വിളിച്ച നമ്പർ ഫോണിൽ തിരഞ്ഞെടുത്തു കൊണ്ട് അതിലേക്ക് കോൾ ചെയ്തപ്പോൾ ഭവ്യയുടെ കയ്യിലെ ഫോൺ ഉറക്കെ ബെല്ലടിച്ചു. രണ്ടു പേരും ഒരുപോലെ ഞെട്ടി കൊണ്ട് പരസ്പരം നോക്കി. "ഇത് നിന്റെ നമ്പറാണോ.." ഫോണിൽ നോക്കിയാ നമ്പർ പറഞ്ഞു കൊടുത്തു കൊണ്ട് ശിവ ചോദിക്കുമ്പോൾ ഭവ്യ വെപ്രാളത്തോടെ അതേ എന്നു തലയാട്ടി. കാര്യമായി എന്തോ ഒന്ന് നടക്കാൻ പോകുന്നുവെന്ന് അവളുടെ ഉള്ളം ഓർമ്മിപ്പിച്ചു കൊണ്ടെയിരുന്നു. വിഷ്ണുവിന്റെ ചെയ്തികൾ അവളൊരു വട്ടം കൂടി ഓർമയിലിട്ട് കൂട്ടി കിഴിച്ചു നോക്കുമ്പോൾ എവിടെയോ എന്തോ പൊരുത്തകേടുള്ളത് പോലെ തോന്നൽ ശക്തമായി. ഇത്രയും പെട്ടന്നൊന്നും താൻ ബിബിനെയും വിഷ്ണുവിനെയും വിശ്വസിക്കാൻ പാടില്ലായിരുന്നു എന്നവൾക്ക് വീണ്ടും വീണ്ടും തോന്നി. "ഞാൻ പോകുവാ. നിന്റെ ചേട്ടൻ വന്നാൽ പറഞ്ഞേക്ക്.." ഭവ്യയെ നോക്കാതെ തന്നെ അത്രയും പറഞ്ഞിട്ട് തിരിഞ്ഞു കൊണ്ടാ ഡോർ തുറക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ കാശിയുടെ കാര്യത്തിൽ ഇനിയെന്ത് ചെയ്യും എന്നതിനെ കുറിച്ചാണ് ശിവയുടെ ആശങ്ക. അതല്ലാതെ.. അപ്പോഴും താൻ വന്നു കയറി കൊടുത്ത ആ ചതിയുടെ ആഴം അവന് മനസ്സിലായില്ല. ഫോണിൽ നോക്കി വാസുദേവന്റെ നമ്പർ തിരഞ്ഞു കൊണ്ട് തന്നെ രണ്ടു പ്രാവശ്യം ആ ലോക്ക് അഴിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും അത് പറ്റാഞ്ഞപ്പോഴാണ് അവൻ പിന്നെ അത് ശ്രദ്ധിക്കുന്നത് തന്നെ. അതോടെ അവന്റെ മുഖം ചുളിഞ്ഞു. പിന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ഭവ്യയെ തിരിഞ്ഞ് നോക്കുമ്പോൾ അവിടെ നടന്നു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളെ കുറിച്ചൊരു ഏകദേശധാരണ വന്നത് കൊണ്ടാണ് അവളുടെ മുഖം വിളറി വെളുത്തു കാണപ്പെട്ടത്. ഇത് ലോക്കായി പോയല്ലോ.. " വീണ്ടും ഒരുവട്ടം കൂടി ശിവയത് തുറക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും പറ്റാഞ്ഞപ്പോൾ അവനിലും ഒരു അപായ മണി മുഴങ്ങി തുടങ്ങി. "ഈ ഡോറിന് എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ.. തനിക്ക് തോന്നിയോ.." ഉള്ളിലെ വേവലാതി അടക്കി പിടിച്ചു കൊണ്ടവൻ ചോദിക്കുമ്പോൾ ഭവ്യ തളർച്ചയോടെ കിടക്കയിലെക്കിരുന്നു. 'നിന്നോടാ ഞാൻ ചോദിച്ചേ.. എന്നെക്കാൾ മുന്നേ ഇങ്ങോട്ട് വന്നു കയറിയത് നീയല്ലേ.. വാ തുറന്നു പറയങ്ങോട്ട്.. " ഉള്ളിൾ പെരുകി വളരുന്ന ടെൻഷനും ഭവ്യയുടെ ഇരിപ്പും കണ്ടപ്പോൾ ശിവ ഒച്ചയിട്ട് കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. "ഇത്. ഇതെന്തൊ ചതിയാണെന്ന് തോന്നുന്നു.." ഒട്ടൊരു വിറയലോടെ ഭവ്യയത് പറയുമ്പോൾ ശിവയുടെ നട്ടെല്ലിൽ കൂടി ഒരു തരിപ്പ് പാഞ്ഞു പോയി. "നീ.. നീ എന്താ പറഞ്ഞത്.." വാതിൽക്കൽ നിന്നും അവൻ അവൾക്കടുത്തേക്ക് ചെന്നു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. "വല്യേട്ടൻ അറിഞ്ഞു കൊണ്ട് പണി തന്നതാ.." അവൾക്കവനെ നോക്കാൻ ഭയമായിരുന്നു. അത്രക്കുണ്ട് ആ മുഖത്തെ ദേഷ്യം. "എന്തിന്.. അതിന് ഞാൻ നിന്റെ വല്യേട്ടനോട് എന്ത് തേങ്ങയാ ചെയ്തേ.. കാശിയെ രക്ഷിക്കാൻ സഹായിക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ടാ എന്നെ ഇങ്ങോട്ട് വിളിച്ചത്.. പിന്നെയെങ്ങനെ ഇതൊരു ചതിയാവും.." അവനൊന്നും മനസ്സിലായില്ല. എന്നാൽ ഭവ്യകുറപ്പുണ്ട്.. അതെന്താണെന്ന് അവൾക് ശിവയോട് പറയാനും തോന്നിയില്ല. തന്റെ തെറ്റാണ്.. കുറച്ചു കൂടി ശ്രദ്ധിക്കുക തന്നെ വേണമായിരുന്നു.. ശിവ ഭവ്യയെ ഒന്ന് കൂടി തുറിച്ചു നോക്കി കൊണ്ട് വീണ്ടും വാതിലിനു നേരെ തന്നെ ചെന്നു. സർവ്വ ശക്തിയും പ്രയോഗിച്ചു കൊണ്ടവൻ അതിന്റെ ലോക്ക് പിടിച്ചു തിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും അത് തുറക്കാൻ പറ്റിയില്ല.. ശിവ വിയർത്തു നനഞ്ഞു തുടങ്ങി.. അതേ സമയം.. സക്സസ്.. എന്നൊരു മെസ്സേജ് ബിബിന്റെ നമ്പറിൽ മെസ്സേജ് ചെയ്തു കൊണ്ട് വിഷ്ണുവിന്റെ ചുണ്ടിലൊരു സംതൃപ്തിയുടെ ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു.. തുടരും... എന്റെ ചെക്കൻ ഇനിയെങ്ങനെ പുറത്ത് വരും.. അതാണിപ്പോ എന്റെ സങ്കടം.. 🫣 റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോണേ.. സ്നേഹത്തോടെ jif💥 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട് _66 ✍️ രചന - ജിഫ്‌ന നിസാർ 💥 പാലിക്കാൻ പറ്റാത്ത വാക്കൊന്നും ആർക്കും കൊടുക്കരുതെടാ മോനെ. അവരുടെ വലിയൊരു പ്രതീക്ഷയായി മാറിയിട്ട് പിന്നെ അത്‌ ഇല്ലാതാവുന്ന ആ നിമിഷം. അതിന് വല്ലാത്ത നോവാണ്. അറിഞ്ഞു കൊണ്ടത് ചെയ്യരുത്.. " അച്ഛൻ പറഞ്ഞു കൊടുത്ത വാക്കുകൾ അവനുള്ളിലപ്പോൾ നിറഞ്ഞു തൂവുന്നുണ്ട്. ചുവരിൽ ചാരി കണ്ണടച്ചിരുന്നിട്ടും ഹൃദയമുരുകി ഒലിക്കുന്ന ആ നീർതുള്ളികളെ തടയാൻ കാശിക്ക് പറ്റുന്നില്ല. അവിടെ എത്തിയ ശേഷം അവന്റെ ഓർമകളിൽ അവളാണ്. അല്ല.. അങ്ങനല്ല. അവൾ മാത്രമാണ്. ഒരല്പം പോലും ഇഷ്ടമവളോട് കാണിച്ചിട്ടില്ല. എന്നിട്ടും ആ പെണ്ണെങ്ങനെയാണ് തന്നെ ഇത്രയും ഹൃദയത്തിൽ നിറച്ചു കൊണ്ട് നടക്കുന്നത്. ജീവൻ പോകേണ്ടി വന്നാലും മഹേഷിൽ നിന്നുമവളെ രക്ഷിക്കുമെന്ന് വാക്ക് കൊടുത്തത്.. പാലിക്കാൻ വേണ്ടി തന്നെയാണ്. തന്നെ കൊണ്ട് അതിനാവും എന്ന് തന്നെ ഉറപ്പിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ ഇങ്ങനൊരു ചതി ചിന്തകളിൽ ഒരിടത്തും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. വന്നിട്ടിത്ര നേരമായി. ശിവയുടെ സംശയങ്ങൾ ഒരു നേരിപ്പോട് പോലെ ഉള്ളിൽ നീറിയിട്ടും അശോകേട്ടൻ രാവിലെ ഓടി പാഞ്ഞു വന്നേക്കും എന്ന് തന്നെയായിരുന്നു മനസ്സിൽ. പക്ഷേ ഇത് വരെയും..വന്നിട്ടില്ല. ശിവയുടെ സംശയങ്ങൾ ഇനി സത്യമാവുകയാണോ? അതോർക്കുമ്പോൾ പോലും അവനുള്ളം നീറി പുകഞ്ഞു. അയാൾക്ക് വേണ്ടിയല്ലേ താൻ അവളെ പോലും.. ഉറക്കെ ഒന്നാർത്തു കരയാൻ പാകത്തിന് അവനുള്ളിൽ സങ്കടങ്ങൾ മാത്രം പെറ്റു പെരുകി. അശോകേട്ടൻ അല്ലെങ്കിൽ മഹേഷ്‌. കാശിയുടെ പല്ലുകൾ ഞെരിഞ്ഞമർന്നു. അശോകേട്ടൻ അവന്റെ പരിഗണനയിൽ ഇല്ലെങ്കിലും മഹേഷിന്റെ കാര്യത്തിൽ അവന് അത്യാവശ്യം കനത്തിൽ തന്നെ സംശയങ്ങളുണ്ട്. അതിനി അശോകേട്ടന്റെ അറിവോടെയാണോ അല്ലേ എന്നാണ് അറിയേണ്ടത്. അവന് വേണ്ടിയാണോ..? അവൻ പറഞ്ഞിട്ടാണോ അശോകേട്ടൻ തന്നെ വന്നു തിരികെ വിളിച്ചത്..? ചിന്തകൾ അധികരിക്കുമ്പോൾ അവന്റെ നെഞ്ചിലൊരു കടന്നൽ കൂടിളകി. എങ്ങനെ.. എപ്പോൾ എന്നൊന്നും അറിയില്ല. പക്ഷേ അവൾക്ക് കൊടുത്ത വാക്ക് പാലിക്കണം. ഹൃദയം നിറച്ചു കൊണ്ടവൾ നീട്ടിയ സ്നേഹം തിരികെ കൊടുക്കാൻ എന്തായാലും പറ്റിയില്ല. ഇത് പക്ഷേ ചെയ്തേ മതിയാവൂ. അവളോട് തുറന്നു പറയാത്ത തനിക്കുള്ളിൽ തന്നെ കെട്ടി പൂട്ടി വെച്ച തന്റെ പ്രണയത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം കൂടിയാണത്.. ഒരു വഴി തെളിയിച്ചു തരണേ.. എനിക്കെന്റെ പെണ്ണിന് കൊടുത്ത വാക്ക് പാലിക്കണം.. തലേന്ന് മുതലുള്ള ഹൃദയമുരുകിയ ആ പ്രാർത്ഥന മന്ത്രം തന്നെയായിരുന്നു അവന്റെ ചുണ്ടിലപ്പോഴും. 💥💥 അച്ഛനെന്നേ തല്ലിയാലും കൊന്നാലും എനിക്ക് പറയാനുള്ളത് ഞാൻ പറയും.. " ഒട്ടൊരു നേരത്തെ തരിപ്പ് മാറിയതും കാർത്തുവിനും വാശിയായി. അശോകന്റെ നേരെ നോക്കി ചീറി ചെന്നവളെ തുളസി പിന്നിൽ നിന്നും അടക്കി പിടിച്ചു. "അത് നിന്റെ അച്ഛനാടി.. ഇത്രയും കാലം നിന്നെ പോന്ന് പോലെ നോക്കിയതിനുള്ള കൂലിയാണോ നീയിപ്പോ ഈ കൊടുത്തു തീർക്കുന്നേ.. ഏഹ്.." അടക്കാൻ കഴിയാത്ത ദേഷ്യത്തോടെ തുളസി കാർത്തുവിനെ പിടിച്ചുന്തി മാറ്റി. പ്രതീക്ഷിക്കാഞ്ഞത് കൊണ്ട് തന്നെ അവൾ ചുവരിൽ പോയി തലയിടിച്ചു. അയ്യോ.. തുളസിയിൽ നിന്നും ഒരു നിലവിളിയുയർന്നു. "അശോകന് പക്ഷേ യാതൊരു കുലുക്കവുമില്ല. കൈകൾ നെഞ്ചിൽ കെട്ടി വല്ലാത്തൊരു നോട്ടത്തിൽ അയാളങ്ങനെ നിന്നു പോയി. "ഞാനാണ് കാശിയെ കുടുക്കിയതെന്ന് നിന്റെ മനസ്സിലുണ്ടോ..?" കുറച്ചു നേരത്തെ നിശബ്ദതക്ക് ശേഷം അശോകൻ വലിഞ്ഞു മുരുകിയ മുഖത്തോടെ കാർത്തുവിനെ നോക്കി. അവളുടെ കവിളിൽ അയാളുടെ വിരൽ പാടുകൾ തെളിഞ്ഞു കാണുന്നുണ്ട്. നെറ്റി ഒരു വശം പൊട്ടി ചോര ഒഴുകുന്നു. എങ്കിലും അതിന്റെയൊന്നും വേദന അൽപ്പം പോലും ആ മുഖത്തില്ല. "പറയെടി.. എന്നേക്കാൾ നിനക്കവനെയാണോ വിശ്വാസം.. ഞാനാണോ അവനെ കുടുക്കിയതെന്ന് നിന്റെ മനസിലുണ്ടോ.." അലറും പോലെ അയാളത് ചോദിക്കുമ്പോൾ കാർത്തു ഒന്ന് പിന്നിലേക്ക് മാറി. പറയാൻ.. " അവളൊന്നും മിണ്ടാതെ നിൽക്കുന്നത് കണ്ടതും അശോകൻ അവളെ പിടിച്ചുലച്ചു കൊണ്ടത് തന്നെ ആവർത്തിച്ചു. "ഉണ്ട്.. അവളത് പറഞ്ഞ നിമിഷം ഒരു വട്ടം കൂടി അശോകൻ കൈ ഉയർത്തി. പക്ഷേ കാർത്തുവിൽ അത് പതിയും മുന്നേ തുളസി അവളെ പിടിച്ചു മാറ്റി. നിങ്ങളല്ലങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ മരുമോൻ.. നിങ്ങളിൽ ആരോ ഒരാൾ.. എനിക്കുറപ്പുണ്ട്.. എന്റെ കാശ്യേട്ടൻ അങ്ങനെ ചെയ്യില്ല. ആ മനുഷ്യന്റെ പ്രാണനാ ആ ബസ്.. അതിന്റെ ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിൽ ഇരുന്നു കൊണ്ടത് പോലൊരു നെറികേട് കാശ്യേട്ടൻ ചെയ്യില്ല. അതൊരു ലഹരി പോലെ കൊണ്ട് നടക്കുന്നവന് അങ്ങനൊന്നും ചെയ്യാൻ പറ്റില്ല.." വിരൽ ചൂണ്ടി കൊണ്ടത് പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയെങ്കിലും അവസാനമായപോഴേക്കും അവൾ വിങ്ങി വിറച്ചു കരഞ്ഞു പോയി. "എന്തിനാ അച്ഛാ ഇങ്ങനൊക്കെ.. ഞാൻ സന്തോഷമായി ജീവിക്കാൻ വേണ്ടിയാണോ. എങ്കിൽ ഇങ്ങനൊന്നും അല്ല എന്റച്ഛൻ ചെയ്യേണ്ടത്. എനിക്കൊരുപ്പാട് കാശൊന്നും വേണ്ട. പക്ഷേ അവനെ വേണം.. അവൻ കൂടെയുണ്ടങ്കിൽ പിന്നെ ഞാനാണ് ഈ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഭാഗ്യവതി. എനിക്കാണ് ഏറ്റവും സന്തോഷം.. എന്നിട്ടും ഇപ്പൊ അച്ഛനെന്താ ചെയ്യുന്നേ..ഏഹ്..എനിക്കിഷ്ടമില്ലെന്നറിഞ്ഞിട്ടും മറ്റൊരാളെ എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ചേർത്ത് വെക്കുന്നു.." ഏങ്ങി കരഞ്ഞു കൊണ്ടവൾ അശോകന്റെ മുന്നിൽ പോയി നിന്നു. അയാൾക്കൊരു മാറ്റവുമില്ല. അതേ നോട്ടം. അതിൽ അയാൾ ഒതുക്കി പിടിച്ച ദേഷ്യവും വാശിയും. ഇത് വരെയും ഇങ്ങനൊരു മുഖം തുളസി പോലും അയാളിൽ കണ്ടിട്ടില്ല. ഇനി ഇതാണോ കാശ്യേട്ടൻ പറഞ്ഞു തന്ന അച്ഛന്റെ ശെരിക്കുമുള്ള മുഖം.. "മഹേഷിന് ഞാൻ വാക്ക് കൊടുത്തിട്ടുണ്ട് കാർത്തിക. അതിനപ്പുറം നിന്റെ ജീവിതത്തിൽ മറിച്ചൊരു വിധി വരണമെങ്കിൽ ഞാൻ മരിക്കണം.." അൽപ്പം പോലും ഉലയാത്ത ആ വാക്കുകൾ. കാർത്തുവിന്റെ നെഞ്ചോന്നാളി. അത്രമേൽ ഉറപ്പുണ്ട് ആ വാക്കിൽ. നോക്കിൽ.. ഭാവത്തിൽ. തളർച്ച തോന്നുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ അവനെ വിട്ട് കളയാൻ വയ്യല്ലോ. "ഞാനും... ഞാൻ മരിച്ചാലും അച്ഛന്റെ വാക്ക് പൂർത്തിയാവില്ല.." ആ മുഖത്തു നോക്കി അത്രയും പരുഷമായി അങ്ങനൊക്കെ പറയുമ്പോൾ അവൾക്കും വല്ലാതെ വേദന തോന്നുന്നുണ്ട്. പറയാതെയും വയ്യ. ഡീ.. അത് കേട്ടതും നില തെറ്റിയത് പോലെ തുളസി ഓടി വന്നിട്ടവളെ തലങ്ങും വിലങ്ങും അടിച്ചു. അതിനടിയിൽ അവരെന്തൊക്കെയോ പറയുന്നുണ്ട്. വീട്ടിലെ ജോലികാരെല്ലാം വാതിൽക്കൽ വന്നിട്ട് പകച്ചു നോക്കുന്നുണ്ട്. അവരുടെ വിദൂര സ്വപ്നങ്ങളിൽ കൂടിയില്ലാത്തൊരു കാര്യമാണപ്പോൾ കണ്മുന്നിൽ നടക്കുന്നത്. അതിന്റെ എല്ലാ പകപ്പും ആ മുഖത്തുണ്ട്. കാർത്തു കൈ കൊണ്ടൊന്നു തടയുക കൂടി ചെയ്യാതെ കണ്ണുകൾ ഇറുകെ ചിമ്മി അടച്ചു കൊണ്ടതെല്ലാം സ്വീകരിച്ചു. ഒരു ചെറു വിരൽ ഉയർത്തി കൊണ്ട് പോലും അശോകൻ തുളസിയെ തടഞ്ഞതുമില്ല. കഴുകനെ പോലെ ആ നോട്ടമപ്പോഴും കാർത്തുവിനെ തന്നെ കൊത്തി വലിക്കുകയാണ്. "ഇതിനാണോഡീ നന്ദി ഇല്ലാത്തവളെ നിന്നെ ഞങ്ങൾ ഇത്രേം സ്നേഹിച്ചു കൊണ്ട് നടന്നത്.." ഒടുവിൽ സഹിക്കാൻ വയ്യാത്തൊരു നോവോടെ.. കരഞ്ഞു പറഞ്ഞിട്ട് തുളസിയാ തറയിലേക്കിരുന്നു പോയി. "ഇങ്ങനെ കൊല്ലാ കൊല ചെയ്യാനാണോ അമ്മേ നിങ്ങളെന്നെ സ്നേഹിച്ചു കൊണ്ട് നടന്നത്. മഹേഷിനെ പോലെ ഒരുത്തനു വേണ്ടി ഇങ്ങനെ എന്നെ വേദനിപ്പിക്കുന്നതിലും നല്ലത്.. നിങ്ങൾക്കെന്നെ ജനിച്ചപ്പോൾ തന്നെ കൊന്നു കളയാമായിരുന്നു. എങ്കിൽ.. എങ്കിൽ എനിക്കിത്രേം വേദന തോന്നില്ലായിരുന്നു.. ഇതിപ്പോ.. ഞാൻ.. എനിക്ക്.." കരഞ്ഞു പോകുമെന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ കാർത്തു ചുണ്ട് കൂട്ടി പിടിച്ചു കൊണ്ടതോതുക്കി. അവൾക്കുള്ളും പുറവും ഒരു പോലെ നീറുന്നുണ്ട്. എങ്കിലും അതിനേക്കാൾ വലുതപ്പോൾ കാശിനാഥൻ തന്നെയായിരുന്നു. "നീ എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും.. ചെയ്താലും കാശി നാഥന് നിന്നെ ഞാൻ വിവാഹം ചെയ്തു കൊടുക്കില്ല കാർത്തിക.." വീണ്ടും അശോകൻ പറഞ്ഞു. "അച്ഛൻ എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും ചെയ്താലും ഞാൻ മഹേഷിനെ വിവാഹം കഴിക്കില്ല.. അമ്പലപറമ്പിൽ അശോകന്റെ മകളാ കാർത്തിക.. ആ വീറും വാശിയും എനിക്കും കാണും.." വെല്ലുവിളി പോലെ അവളുടെ ശബ്ദവും ഉയർന്നു. അശോകൻ ഗൂഢമായിരുന്നു ചിരിയോടെ അവളുടെ അരികിൽ ചെന്ന് നിന്നു. കാര്ത്തുവിന്റര് ഹൃദയമിടിപ്പ് വല്ലാതെ കൂടി. എങ്കിലും അവൾ ധൈര്യം കൈവിട്ടില്ല. അവളെക്കാൾ കഷ്ടത്തിലാണ് തുളസിയുടെ അവസ്ഥ.. താൻ ഇത്രയും ഉപദ്രവിച്ചിട്ടും പറഞ്ഞിട്ടും അൽപ്പം പോലും അയവ് വരാത്ത മകൾ. അതിനേക്കാൾ ആയിരമിരട്ടി കലിയോടെ വാശിയോടെ ഭർത്താവ്. ഇവരിൽ ആരുടെ കൂടെ നിൽക്കും എന്നറിയാതൊരു നിസ്സഹായത അവരെ പൊതിഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു. "നീ ചത്ത്‌ കളയുമെന്നാണോ പറഞ്ഞു വരുന്നത്.. ഏഹ്.." മുഖം അവൾക്കടുത്തേക്ക് താഴ്ത്തി പതിയെ അത് ചോദിക്കുന്നത് അച്ഛൻ തന്നെയൊ എന്നൊരു പകപ്പോടെ അവൾ അശോകനെ തുറിച്ചു നോക്കി. തന്റെ കാലിൽ ഒരു മുള്ള് കൊള്ളൂന്നത് പോലും സഹിക്കാത്ത തന്റെ അച്ഛൻ. തനിക്കൊരു കുഞ്ഞ് പനി വന്നാൽ പോലും അത് മാറും വരെയും കൂട്ടിരിക്കുന്ന അച്ഛൻ. തന്റെ മുഖമൊന്നു വാടിയാൽ പോലും അതിന്റെ കാരണം തേടി പിടിച്ചു കൊണ്ടതിനു വേണ്ടതെല്ലാം ചെയ്യാൻ ഓടി പാഞ്ഞു നടക്കുന്ന അച്ഛൻ.. തനിക്കിഷ്ടമില്ലാത്ത ഒന്നും ചെയ്യാൻ പറയാത്ത അച്ഛൻ.. അതേ മനുഷ്യന്റെ അന്നത്തെ ചോദ്യം.. ഭാവം. അവൾക്ക് നെഞ്ചിൽ മൂർച്ചയുള്ള ഒരു കത്തി കുത്തി കയറുന്നത് പോലൊരു പിടപ്പാണ്. "പക്ഷേ... ഞാൻ പറയുന്നത് അനുസരിചില്ലങ്കിൽ.. അതായത് ഞാൻ പറയുന്ന ദിവസം മഹേഷിന്റെ താലി ഏറ്റു വാങ്ങണം നീ. അല്ലായെങ്കിൽ.. പിന്നെ ഈ ഭൂമിയിൽ ബാക്കി ഉണ്ടാവില്ല.. നീയല്ല..അവൻ.. കാശി നാഥൻ.. തീർത്തു കളയും ഞാൻ..ഒരീച്ച കുഞ്ഞ് പോലുമറിയാതെ.. " ക്രൂരത നിറഞ്ഞൊരു ഭാവത്തിൽ.. അശോകൻ പതിയെ.. തുളസി പോലും കേൾക്കാത്ത വിധമത് പറയുമ്പോൾ കാർത്തു ശ്വാസമെടുക്കാൻ കൂടി മറന്നെന്ന പോലെ നിന്നു പോയി. പറയുന്നത് പോലെ അയാൾ ചെയ്യുമെന്ന് ആ മട്ടും ഭാവവും കാണുമ്പോൾ അവൾക്കുറപ്പുണ്ട്. കാർത്തു പതറി തുടങ്ങി എന്ന് കണ്ടതും അശോകന് പിന്നെയും വീര്യം കൂടി. "നീ പറഞ്ഞത് പോലെ ഞാനല്ല അവനെ കുടുക്കിയത്. അത് ഇത് വരെയുമുള്ളത്. പക്ഷേ ഇനിയങ്ങോട്ട് അശോകൻ തന്നെ അവനെതിരെ കളിച്ചു തുടങ്ങും. നീ ഇടഞ്ഞാൽ അതവന്റെ ജീവനു തന്നെയാണ് ഭീക്ഷണി. മയക്കു മരുന്നു മാഫിയയുടെ തലയിൽ ഞാനാ കൊലപാതകം ചാർത്തി കൊടുത്തു കൈ കഴുകും. എന്താണ് സംഭവിച്ചത് എന്ന് കാശി നാഥൻ പോലും മനസ്സിലാക്കും മുന്നേ അവനീ ഭൂമി വിട്ട് പോകും.. പോലിസ് സ്റ്റേഷനൊക്കെ എനിക്കെന്റെ തറവാട് പോലെയാണ്. ഞാനറിയാത്ത ഒരാളും അവിടില്ല.. ആർക്കും ഒരു സംശയങ്ങളും വരാത്ത പോലെ.. ഇനി ഒരിക്കലും പുറത്ത് വരാതെ.. ഈ ഭൂമിയിൽ നിന്നും തന്നെ അവനെ ഞാൻ തുടച്ചു നീക്കും.." നോ.. വേണ്ട... വേണ്ട. ഒന്നും ചെയ്യരുത്.. പ്ലീസ്.. " പല്ലുകൾ കടിച്ചു പിടിച്ചു കൊണ്ടത് അശോകൻ പറഞ്ഞു തീർക്കും മുൻപ് കാർത്തു അയാൾക്ക് മുന്നിൽ കരച്ചിലോടെ കൈ കൂപ്പി.. അയാളത് കണ്ടതും കണ്ണ് ചുരുക്കി ഗൂഡമായൊരു ചിരിയോടെ അവൻ നോക്കി.. "ഇല്ല.. ഒന്നും ചെയ്യില്ല. നീ ഞാൻ പറയുന്നത് പോലെ അനുസരിച്ചാൽ.. മഹേഷിന്റെയും നിന്റെയും കല്യാണത്തിന് പിറ്റേന്ന്.. അവനെ ഞാൻ പുറത്തിറക്കി കൊണ്ട് വരും. അതിനി എന്ത് മാത്രം റിസ്ക് ആണേലും ഞാനത് ചെയ്യും. നീ വിചാരിച്ചാൽ.. നീ എന്നെ അനുസരിച്ചാൽ.. എങ്കിൽ മാത്രം.. അല്ലെങ്കിൽ.." അയാളത് മുഴുവൻ പറയുന്നത് കേൾക്കാൻ കാത്ത് നിൽക്കാതെ.. സഹിക്കാൻ വയ്യാത്ത ഹൃദയഭാരം കൊണ്ട് കാർത്തു കുഴഞ്ഞു വീണു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. തുടരും.. കള്ള ബടുവ.. ഇതിന് വേണ്ടിയാണോ ആ ചെക്കനെ നിഴൽ പോലെ കൊണ്ട് നടന്നത്. ഓന്റൊരു ഒടുക്കത്തെ മഹേഷ്‌.. ന്റെ ചെക്കൻ ആ പരട്ട പെണ്ണിനോട് പറഞ്ഞു കൊടുത്ത അയാളുടെ ഒറിജിനൽ മുഖം ഇതല്ലേ.. ഇതിനെയല്ലേ ഇടക്കിടെ ഓർമപ്പെടുത്തിയത്.. എന്താവോ ന്തോ.. റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോണേ.. സ്നേഹത്തോടെ jif . #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - നീലാംബരം..... 🔻 ഭാഗം _22 ✍️ രചന - Aysha akbar അവനും അവളിലേക്കൊന്നു മിഴികളിയർത്തി ..... ആ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തൂവാൻ തുടങ്ങുന്നത് കണ്ടതും അവനൊന്നു കൂടി അവൾക്കരികിലേക്ക് നീങ്ങിയിരുന്നാ മുഖം കൈ കുമ്പിളിലെടുത്തത് പെട്ടെന്നായിരുന്നു...... അവളുടെ വിടർന്ന കണ്ണുകൾ ഒന്ന് കൂടി വിടർന്നു...... നീ മറന്ന് കളയുന്ന വൈശാലി യോടൊപ്പം എന്റെ ഏട്ടനെയും മറന്നു കളയുക....... എന്റെ നീലാംബരിയായി നമ്മുടെ ആനന്ദി യുടെ അമ്മയായി നീയും എന്റെ കൂടെ വരണം നാളെ...... നിന്നേ ചതിച്ചവർക്ക് മുമ്പിൽ നിന്നേ യെനിക്ക് വിജയിപ്പിക്കണം.... ഇത്ര നാളും ആരൊക്കെയോ ചവിട്ടി മെതിച്ച നിന്റെ മനസ്സും ശരീരവും ഒരു പൂ പോലെ ഇനിയുള്ള കാലം എനിക്ക് കാത്തു സൂക്ഷിക്കണം..... അവനവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കിയത് പറഞ്ഞതും അവളുടെ കണ്ണുകൾ അവൾ പോലുമറിയാതെ നിറഞ്ഞു തൂവി..... അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ തീവ്രമായ പ്രണയത്തോടൊപ്പം തന്നോടുള്ള അനുകമ്പയും ഏട്ടൻ ചെയ്തതിലുള്ള കുറ്റ ബോധവും കൂടി കലർന്നിരുന്നു...... ആനന്ദി ന് സ്ഥാനത് അഭിയായിരുന്നു വെങ്കിൽ ഒരിക്കലും താനിന്നിങ്ങനെ കരയേണ്ടി വരില്ലായിരുന്നു വെന്ന് അവൾക്കുറപ്പായിരുന്നു.... കാരണം അവനോളം അലിവുള്ളൊരു ഹൃദയം അവൾ കണ്ടിട്ടില്ലായിരുന്നു.... അവന്റെ കണ്ണുകളും എന്തിനോ നനഞ്ഞു..... അവന്റെ അധരങ്ങൾ പതിയെ അവളുടെ മൂർദ്ധാവിൽ അമർന്നതും അവളുടെ ഉള്ളൊന്ന് പിടഞ്ഞു പോയി..... ആദ്യമായി ചുംബിക്കപ്പെടുന്നവളുടെ പിടപ്പ്...... അവന്റെ കൈ ചൂടിൽ അവളുടെ കവിളുകൾ വല്ലാതെ കുളിർന്നു.... ഞാൻ........ ഉള്ളിലുള്ള ത് പറയാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴേക്കും അവൻ ചൂണ്ടു വിരൽ അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ ക്ക് മേൽ വെച്ചു..... ഒന്നും പറയേണ്ട....... അറിഞ്ഞിടത്തോളം മതിയെനിക്ക്..... ജീവനുള്ളിടത്തോളം കാലം എന്റെ പാതിയായി എനിക്കീ നീലാംബരി വേണം..... അവനതും കൂടി പറഞ്ഞതും അവൾക്ക് ശരീരമാകെ കുഴയുന്നത് പോലെ തോന്നിയിരുന്നു..... മനസ്സിന്റെ ഉള്ളിലിരുന്നു ഞെരുങ്ങുന്ന സത്യം അവളുടെ ശബ്ദത്തെ പിടിച്ചു കെട്ടിയത് പോലെ..... നാളെ ഞാൻ വരും.... ഒരുങ്ങി നിൽക്കണം..... ഇവിടെ നിന്ന് നിന്നേ കൊണ്ട് പോകുന്ന കാര്യം ഞാനേറ്റു...... അതൊന്നും ഓർത്തു വിഷമിക്കേണ്ട....... ഇപ്പൊ ഞാൻ പോകുകയാണ്..... പോകാനുള്ള ചില കാര്യങ്ങളൊക്കെ ശെരിയാക്കാനുണ്ട്...... അവനവളുടെ മുടിയിഴകളിൽ പതിയെ ഒന്ന് തലോടി അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ടെഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ നിറഞ്ഞു വന്ന വികാര ങ്ങളെയെല്ലാം പിടിച്ചു കെട്ടി യിരിക്കുകയായിരുന്നവൾ....... പുറത്തേക്ക് നടന്നവർ വാതിൽ പടിയിൽ നിന്ന് ഒന്ന് കൂടി തിരിഞ്ഞു.... ഇളം കാറ്റിൽ പാറി പറക്കുന്ന മുടിയികളും വാടിയ നീലാംബര പൂക്കളും അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞു നിന്നു........ പോട്ടെ..... എന്റെ നീലാംബരി.... അവനൊരു കുസൃതി ചിരിയോടെ അതും കൂടി പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവിടെ നിന്ന് നടക്കുമ്പോൾ വേദനക്കിടയിലും അവളോന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു..... ഒരിക്കലും തന്റെ നീലാം ബാരിയായി കൂടെ വരാൻ തനിക്ക് കഴിയില്ലെന്ന സത്യം അവളുടെ ഉള്ളിൽ കിടന്നു നീറി പ്പുകഞ്ഞു..... അവനോട് പറയാൻ കഴിയാത്ത വിധം അവളുരുകി തീർന്നു..... എന്തായാലും ഇന്നൊരു രാത്രി അവൻ സ്വപ്നം കാണട്ടെ........ അവനോടൊപ്പം ഞാനും...... നാളെ തന്നേ തേടി വരുമ്പോൾ എല്ലാം പറയാം..... ഇന്നൊരു ദിവസം കൂടി താനീ സ്വപ്നത്തിലൂടെ ഒന്ന് ജീവിച്ചോട്ടെ..... അവൾ സ്വയം പറഞ്ഞു കൊണ്ട് കട്ടിലിലേക്ക് ചാരി കിടക്കുമ്പോൾ കണ്ണു കളിൽ നിന്ന് ചുടു കണ്ണീർ ഇറ്റി വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു...... 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 മുറിവിൽ നിന്നും രക്തം വരുന്നത് നേഴ്സ് തുടച്ചെടുക്കുമ്പോഴും ആനന്ദി കരയുക തന്നെയാണ്..... ആ നിമിഷം നിഷ്കളങ്കമായി ചിരിക്കുന്ന അവളുടെ ചിരി കിച്ചിവിന്റെ മനസ്സ് ഒരു ഭാരത്തോടെ ഓർത്തെടുത്തു.... എന്തോ അവനു വല്ലാതെ വേദനിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു...... മുറിവിനാഴമുണ്ട്..... ക്ലിപ്പിടേണ്ടി വരും.... ഡോക്ടറത് പറഞ്ഞതും എന്തെന്ന് മനസ്സിലായില്ലെങ്കിൽ കൂടി ആനന്ദിയുടെ കരച്ചിലിന്റെ ആക്കം ക്കൂടി.... നേഴ്സ് കൈ പിടിച്ചോതുക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോ ൾ അവളെല്ലാവരെയും തട്ടി മാറ്റി..... വേണ്ടാ.... അവളെ ഒന്നും ചെയ്യേണ്ട..... അവളെ അച്ഛന്റെ കയ്യിൽ കൊടുത്തേക്ക്...... അവളുടെ വാശി കണ്ട് നഴ്സ് മാരോടുള്ള നിർദ്ദേശമെന്ന പോൽ ഡോക്ടറത് പറഞ്ഞതും ഒരു നിമിഷം കിച്ചു വിന്റെ ഉള്ളിലെന്തോ ഒന്ന് വിങ്ങി...... ആനന്ദിയും അച്ഛനെന്ന വാക്കിലേക്കെന്ന പോൽ കിച്ചുവിനെ ഒന്നൂറ്റി നോക്കി...... നിങ്ങള് ഈ കട്ടിലിനു മുകളിലേക്ക് കയറിയിരുന്നോളൂ...... ഡോക്ടറത് പറഞ്ഞതും കിച്ചു കട്ടിലിന് മുകളിലേക്കിരുന്നത് യാന്ത്രികമായായിരുന്നു.... മനസ്സ് അച്ഛനെന്ന ആ വാക്കിൽ തന്നേ കുരുങ്ങി യിരിക്കുകയാണ്....... മോളിനി അച്ഛന്റെ മടിയിലേക്കിരുന്നോ..... ആരും മോളെ പിടിക്കില്ല.... ഡോക്ടർ അനന്ദിയോടൊരു ചിരിയോടെ പറയുമ്പോൾ ആനന്ദി കിച്ചുവിനെ നോക്കി..... ആ നോട്ടത്തിന് മുമ്പിൽ പോലും നിൽക്കാതെ ഓടി യോളിക്കാറുള്ള വൾ അവനെ തന്നേ കണ്ണിമ വെട്ടാതെ നോക്കുകയാണ്..... ആ കണ്ണുകളിൽ ഇത് വരെ കണ്ട ഗൗരവമില്ല.. പകരം പേരറിയാത്ത എന്തൊക്കെയോ വികാരങ്ങൾ തട്ടി നിൽപ്പാണ്..... അവൻ അവളെ മടിയിലേക്കിരുത്തുമ്പോൾ ഹൃദയങ്ങൾ പരസ്പരം തിരിച്ചറിഞ്ഞു...... അവൾ കരയാതെ അവനെ നോക്കി കിടന്നു..... താടിയിൽ ക്ലിപ്പടിച്ചതും പെട്ടെന്നുള്ള വേദനയിൽ അവൾ ചിണുങ്ങുമ്പോൾ അവനവളെ കൈകൾ ക്കുള്ളിൽ പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചു..... ആ മുടിയിൽ മൃദുവായി തലോടി ...... ദേ... കണ്ടോ.... അച്ഛന്റെ മടിയിലിരുന്നപ്പോ ആള് ഓക്കേ ആയത്...... എത്ര പെട്ടെന്ന് കഴിഞ്ഞു.... ഗ്ലൗസഴിക്കും വഴി ഡോക്ടറൊരു ചിരിയോടെ പറയുമ്പോഴും അവരുടെ ഹൃദയങ്ങൾ തമ്മിൽ കുരുങ്ങി കിടക്കുകയായിരുന്നു.... അവനാ കുഞ്ഞി കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണുകളെ പറിച്ചെടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല...... ഉള്ളിൽ ഉറഞ്ഞു കൂടിയിരുന്നു വാശിയും ദാർഷ്ട്യവുമെല്ലാം ഉരുകിയോലിച്ചു പോയി...... ആശുപത്രി വീട്ടിറങ്ങുമ്പോൾ അവന്റെ കൈ ക്കുള്ളിൽ ആ കുഞ്ഞി ക്കൈ പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു..... അവളെ കൂട്ടി അപ്പുറത്തെ കടയിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ മനസ്സിന്റെ ചിന്തകൾ അവനിൽ നിന്ന് പിടി വിട്ട് പോയിരുന്നു..... ഐസ് ക്രീം വാങ്ങി കൊടുത്തു കൊണ്ട് അവർക്കെതിരെ അവനിരിക്കുമ്പോൾ അത് പതിയെ പതിയെ കഴിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന അവളെ കണ്ണുകൾക്ക് കണ്ട് കൊതി തീരുന്നില്ലായിരുന്നു..... വേണോ..... അവളെ തന്നേ നോക്കിയിരിക്കുന്നത് കണ്ടതും അവളാ ഐസ് ക്രീം അവനു നേരെ നീട്ടിയത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവൻ വേണ്ടെന്ന അർഥത്തിലൊന്ന് തല ചലിപ്പിച്ചു..... ആ ചുണ്ടിലപ്പോൾ വിരിഞ്ഞിരുന്ന ചിരിയുടെ ഭംഗി അവൻ പോലുമറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.... അവളെ ബൈക്കിന്റെ പിറകിലേക്കിരുത്തി കൈ രണ്ടും തന്നിലേക്ക് ചേർത്ത് പിടിച്ചിരുത്തി പോകുമ്പോഴെന്തോ പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ പറ്റാത്തൊരു ആനന്ദം തോന്നിയിരുന്നു കിച്ചു വിന്....... അവളെ തന്റെ താണെന്ന് മനസ്സ് പറയും പോലെ.... കണ്ട പാടേ എല്ലാവരെയും തന്നിലേക്കാകർഷിക്കാൻ തക്ക എന്ത് മായാജാലമാണ് ഇവൾക്കുള്ളത്...... മുമ്പോട്ട് പോകും തോറും പിറകിലേക്ക് ഓടിയകലുന്ന മരങ്ങളെ ആനന്ദി നോക്കി..... അവൾക്കത് പുതിയ അനുഭവമായിരുന്നു..... മുഖത്തേക്ക് പെട്ടെന്ന് കാറ്റടിക്കുമ്പോൾ അവൾ കിച്ചുവിന്റെ ശരീരത്തെ മറയാക്കിയെന്ന വണ്ണം അങ്ങനെയിരുന്നു ..... പുറം കാഴ്ചകൽ കണ്ട് കൊണ്ടുള്ള ആ യാത്രയിൽ അവളുടെ മുറിവ് പാടേ ഉണങ്ങി പോയിരുന്നു....... വീട്ടിലെത്തി യതും കണ്ടിരുന്നു ഉമ്മറത്തു തന്നേ നിൽക്കുന്ന കവിയെ യും അമ്മയെയും.... അവനെ കണ്ടതും രണ്ട് പേരും ധൃതിയിൽ മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങി വന്നു.... കുഞ്ഞിനെ നോക്കാതെ എവിടെ പോയിരിക്കുവരായിരുന്നു രണ്ട് പേരും.... ഞാൻ കണ്ടില്ലായിരുന്നെങ്കിലോ....... വെപ്രാളത്തോടെ രണ്ട് പേരും വന്ന് ആനന്ദിയുടെ മുഖം ചെരിച്ചു നോക്കുമ്പോൾ അല്പം ഗൗരവത്തോടെ തന്നെയാണ് കിചുവത് ചോദിച്ചത്..... ഒരു നിമിഷം കവിയും ദേവിയും ഒരു പോലെ സ്ഥബ്ദരായി.... അവർ ആനന്ദിയിലേക്കൊന്ന് നോക്കി..... അവൾ ഇറങ്ങാൻ ഇഷ്ടമല്ലെന്ന വണ്ണം അവനെ ചുറ്റി പ്പിടിച്ചങ്ങനെ യിരിക്കുകയാണ്...... വാ മോളെ...‌ നോക്കട്ടെ... ആനന്ദി അവളെ കോരിയെടുക്കുമ്പോൾ അവളുട കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന മിട്ടായി താഴെ വീണു..... മിട്ടായി.... അവൾ പറഞ്ഞതും ബൈക്കിൽ നിന്നിറങ്ങി കിച്ചുവതെടുത് കൊടുക്കുമ്പോൾ കവിയും ദേവിയും പരസ്പരം മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കി...... ആനന്ദി യുടെയും കിച്ചു വിന്റെയും പെരുമാറ്റത്തിലുള്ള മാറ്റങ്ങൾ അവരോരു കുക്കിരുടെ നോക്കി കണ്ടു്.. മിട്ടായി കൊടുത്തതും ആനന്ദി ഏറെ മനോഹരമായി കിച്ചിവിനോടൊന്ന് ചിരിച്ചു.... അവനും അവളുടെ മുടിയിൽ പതിയെ യൊന്നു തലോടി കൊണ്ട് അകത്തേക്ക് പോകുമ്പോൾ കവിയുടെ കണ്ണുകളിൽ സന്തോഷം തിര തല്ലി.... ദേവിയും നിറഞ്ഞൊരു ആശ്വാസത്തോടെ അവരെ നോക്കുമ്പോൾ എന്തിനോ കണ്ണൊന്നു നനഞ്ഞിരുന്നു...... (തുടരും) Aysha Akbar #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട്_ 65 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ.. 💥 തനിക്ക് മുന്നിൽ നിറഞാടുന്ന ആ വിഡിയോക്കു നേറെ കാർത്തു പകച്ചു നോക്കി. കാശിയെ പോലീസ് അറസ്റ്റ് ചെയ്തു കൊണ്ട് പോകുന്നതാണ്. ശ്വാസമില്ലാത്തത് പോലെ അവളുടെ മുഖം വിളറി വെളുത്തു പോയി. ചതി.. ഉള്ളിലിരുന്ന് കൊണ്ടാരോ ഉറക്കെ ഉറക്കെ അലമുറയിട്ട് പറഞ്ഞിട്ടും അവൾക്കത് പുറത്തേക്ക് പകർത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല. തുളസിക്ക് അത് കണ്ടിട്ടും വലിയ ഞെട്ടലൊന്നുമില്ല. അതിനർത്ഥം അവരത് മുന്നേ അറിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു എന്നതാണ്. "കണ്ടില്ലേ.അവനായിട്ട് എനിക്ക് ഉണ്ടാക്കി തന്ന കുരുക്ക്.. ഇത്രയുമൊന്നും അവനിൽ നിന്നും ഞാനും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നിലായിരുന്നു. എന്റെ നിഴൽ പോലെ ഞാൻ കൊണ്ട് നടന്നത് അവനെ എനിക്കത്രയും കാര്യമായിട്ട് തന്നെയാണ്. എന്നും കരുതി അത് നിന്നേ അവന് കെട്ടിച്ചു കൊടുത്തേക്കാം എന്നതിന്റെ ലൈസൻസ് ഒന്നുമല്ല.." അശോകൻ അങ്ങേയറ്റം ഗൗരവത്തിലാണ്. എന്തൊക്കെയോ പറയാനുണ്ടായിട്ടും അതിനൊന്നും വയ്യാതെ അച്ഛനെയും നോക്കി കാർത്തുവും പകച്ചു നിൽപ്പാണ്. പെട്ടന്നറിഞ്ഞ ആ വാർത്തയും അത് നൽകിയ ഷോക്കും. അതിനേക്കാൾ അവനിനി എങ്ങനെ പുറത്തിറങ്ങും. അവനില്ലങ്കിൽ ആര് തന്നെ മഹേഷിന്റെ പിടിയിൽ നിന്നും രക്ഷിക്കും. അവൾക്കുറക്കെ കരയാൻ തോന്നി. "പ്രായത്തിന്റെ തിളപ്പിൽ അവന് നിന്നോടൊരു അഡ്രാക്ഷൻ തോന്നി. നിനക്കത് തിരിച്ചും അതവിടം കൊണ്ട് തീരണം. തീർക്കണം. അതാണ്‌ നിങ്ങൾക്ക് രണ്ടു പേർക്കും നല്ലത്. എനിക്ക് ജീവനുള്ളടത്തോളം കാലം അത് നടക്കില്ലെന്നും ഞാൻ നടത്തിക്കില്ലെന്നും അവനോട് വ്യക്തമായി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് ഞാൻ. നിന്നോട് ഞാൻ ഇപ്പോ പറയുന്നു. കാശി നാഥൻ നിന്റെ ലൈഫിൽ ഇനി ഉണ്ടാവില്ല. ഉണ്ടാവാൻ പാടില്ല. അവന്റെ വീട്ടിൽ പോയിട്ട് അവനോട് ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. എന്നോട് എതിർത്തൊരു വാക്കും പറയാതെ എല്ലാം സമ്മതിച്ചവനോട് പിന്നെയും ഒരു ഇഷ്ടകെടും വെറുപ്പും കൊണ്ട് നടക്കേണ്ട കാര്യമില്ലെന്ന് കരുതി തന്നെയാണ് അവനെ ഞാൻ തിരികെ വിളിച്ചത്.. വിശ്വാസിച്ചത്. അത് പക്ഷേ എനിക്കിത്രയും വലിയൊരു പണിയാകും എന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞില്ല.. അവനിത് മനഃപൂർവം... " അല്ല.. അല്ല.. അവനങ്ങനെ ചെയ്യില്ല.. " ഇനിയും ഒന്നും മിണ്ടാതെ നിൽക്കാൻ വയ്യെന്നത് പോലെ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് തന്നെ അവളുറക്കെ പറയുമ്പോൾ അശോകനും തുളസിയും ഞെട്ടി പോയി. "അച്ഛനെ തോല്പിക്കാൻ അവനത് ചെയ്യില്ല.. അങ്ങനെ ചെയ്യാൻ അവനെ കൊണ്ട് പറ്റില്ല.. എനിക്കുറപ്പുണ്ട്.. എനിക്കുറപ്പുണ്ട്.." കാർത്തു അശോകന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ടുറക്കെ പറഞ്ഞു. "വിടെടി..." കാശിക്ക് വേണ്ടി പിന്നെയും കാർത്തു നിന്ന് പറയുന്നതും കരയുന്നതും കണ്ടപ്പോൾ അശോകന്റെ നില തെറ്റി തുടങ്ങി. ബസ്സിന്റെ പേരിൽ വരുന്ന പ്രശ്നങ്ങൾ വേറെയും. "ഞാൻ പറയുന്നത് കേൾക്കഛാ . അവനാരുമില്ല.. അവനൊരു തെറ്റും ചെയ്ത് കാണില്ല.. എന്നെ.. എന്നെ സ്നേഹിച്ച കുറ്റം ചാർത്തി ചെയ്യാത്ത തെറ്റിന് അവനെ ശിക്ഷിക്കല്ലേ. അവനത് അർഹിക്കുന്നില്ല..അത്രയും അവൻ അച്ഛനെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ട്.. അച്ഛനോട് അത്രയും കടപ്പാട് സൂക്ഷിച്ചു കൊണ്ട് നടക്കുന്നുണ്ട്." അവൾ വീണ്ടും അശോകന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചുലച്ചു. "നീ.. നീയെന്താ പറയുന്നേ..." അവളാ പറഞ്ഞു കേട്ടതും അശോകൻ അവളെ തുറിച്ചു നോക്കി. മാനസിക സംഘർഷം കൊണ്ടയാളുടെ സ്വരം തീ പിടിച്ചത് പോലൊരു പൊള്ളലാണ്. കാർത്തു മുഖം അമർത്തി തുടച്ചു കൊണ്ടൊരു പോരിനിറങ്ങും പോലെ റെഡിയായി. എല്ലാം കാണുന്ന തുളസിക്ക് ശ്വാസമില്ലാത്ത പോലാണ്. ആ അച്ഛനെയും മകളെയും അവർക്ക് ഒരുപോലെ വേണമായിരുന്നു.. അത് തന്നെയായിരുന്നു അവരുടെ ഏറ്റവും വലിയ സങ്കടമപ്പോൾ.. "കാർത്തു.. നിന്നോടാ ഞാൻ ചോദിച്ചത്.. നീയിപ്പോ എന്താ പറഞ്ഞത്.. ഒന്നൂടെ ക്ലിയർ ആയിട്ട് പറഞ്ഞേ.." അശോകൻ കാർത്തുവിനെ തന്നെ നോക്കി. "പറഞ്ഞത് തന്നെ... ഞാനിനിയും പറയും. അതിനെനിക്ക് ആരെയും ഭയമില്ല." അവളുടെയും മുഖം കടുത്തു. അവന് വേണ്ടി കരഞ്ഞു വിളിക്കുകയല്ല.. നേരിട്ടു കളത്തിലിറങ്ങുകയാണ് വേണ്ടതെന്നൊരു തോന്നൽ അവളിലാ നിമിഷം ശക്തമായി. "കാശിയേട്ടന് എന്നെ ഇഷ്ടമാണ്.. എനിക്ക് കാശ്യേട്ടനെയും. ഒരു ജീവിതമുണ്ടെങ്കിൽ ഞങ്ങളത് ഒരുമിച്ച് ഷെയർ ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അതിനി അച്ഛൻ കൂടെ നിന്നാലും ഇല്ലേലും..." ഒട്ടും പതറാതെ അവൾ അശോകന്റെ നോക്കി. തുളസി ഞെട്ടലോടെ നെഞ്ചിൽ കൈ ചേർത്ത് കൊണ്ടവളെ നോക്കി. അശോകനും വലിഞ്ഞു മുറുകിയ മുഖത്തോടെ അവൾക്ക് നേരെയാണ് നോട്ടം. "അച്ഛനോടാണോ കുഞ്ഞാറ്റെ നീ ഈ പറയുന്നേ.. തുളസിയൊരു വിങ്ങലോടെ അവളെ നോക്കി. ആ കണ്ണുനീർ കണ്ടോന്ന് നെഞ്ച് വിങ്ങിയെങ്കിലും ഇവിടെയിപ്പോ തോൽക്കാതിരിക്കാൻ താൻ അങ്ങേയറ്റം ശ്രമിച്ചേ മതിയാവൂ എന്നൊരു തോന്നലിൽ അവളത് കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചു. ആരോടാണേലും എനിക്ക് പറയാനുള്ളത് ഞാൻ പറയും അമ്മേ.." അവളൊരു കൂസലുമില്ലാതെ തന്നെ പറഞ്ഞു. "മഹേഷിനെ ഞാൻ കല്യാണം കഴിക്കണമെന്നതല്ലേ നിങ്ങളുടെ ആവിശ്യം.. ആഗ്രഹം. അതിനിടക്ക് വന്നു ചേരുന്ന തടസ്സങ്ങളെ തട്ടി നീക്കുക എന്നതുമപ്പോൾ നിങ്ങളുടെ ആവിശ്യം തന്നെയാണ്. അതിന് വേണ്ടി.. കാശ്യേട്ടനെ ഇവിടുന്ന് മാറ്റണം. നിങ്ങൾ ഉദ്ദേശിച്ചത് പോലെ കാര്യങ്ങൾ നടക്കാൻ.. അതിന് വേണ്ടി എന്തിനാ ഇങ്ങനൊരു ചതി ആ പാവത്തിനോട്..." അത് പറഞ്ഞു തീരും മുന്നേ അശോകന്റെ കൈകൾ ശക്തിയായി കാർത്തുവിന്റെ കവിളിൽ പതിഞ്ഞു. മുഖം ഒരു വശത്തേക്ക് കോടി പോയത് പോലെയാണ് അവൾക്കപ്പോൾ തോന്നിയത്. ആകെയൊരു മൂടൽ മഞ്ഞിൽ പെട്ടത് പോലെ. തുളസി ഭയത്തോടെ വാ പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചു കൊണ്ട് ചുവരിൽ ചാരി. അത്ര ദേഷ്യത്തിൽ അവരോരിക്കലും അശോകനെ കണ്ടിട്ടില്ല.. അതുമല്ല.. ഇത്രയും കാലത്തിനിടെ തമാശയിൽ പോലും ഒന്നു നുള്ളി നോവിച്ചിട്ടില്ലാത്ത മകളെയാണ് അദ്ദേഹം ഈ വിധത്തിൽ തല്ലിയത്. എന്നിട്ടും അടങ്ങാത്ത ദേഷ്യം അയാളുടെ മുഖത്തെങ്ങനെ നിറഞ്ഞു നിൽപ്പുണ്ട്. ഇതൊക്കെ എവിടെ ചെന്നവസാനിക്കും ദൈവമേ.. ഭയത്തോടെ.. പ്രാർത്ഥനയോടെ.. കണ്ണീരോടെ തുളസി നെഞ്ചിൽ കൈ ചേർത്ത് കൊണ്ടങ്ങനെ നിന്ന് പോയി.. 💐💐 വേണ്ട.. മിണ്ടണ്ട.. നിങ്ങൾക്കൊന്നും ഞാൻ പറഞ്ഞതിപ്പോഴും വിശ്വാസമായിട്ടില്ല.. എനിക്കറിയാം.. നിങ്ങളുടെ ഭാഗത്തു തന്നെയാണ് ന്യായം. അതും ഞാൻ സമ്മതിച്ചു.. പക്ഷേ.. എത്ര പ്രാവശ്യം പറഞ്ഞു ഞാൻ.. എനിക്കൊരു ചതി പറ്റി പോയതാ.. അതറിഞ്ഞ നിമിഷം തന്നെ ഞാനതിൽ നിന്നും തിരിച്ചു നടക്കാൻ ശ്രമിച്ചത് നിന്നെ ഓർത്തു കൊണ്ട് മാത്രമാണ് ചിത്രേ.. എന്നിട്ടും നിനക്കെന്നെ അൽപ്പം പോലും മനസ്സിലായില്ല.. അതിലെനിക്കെത്ര സങ്കടമുണ്ടെന്ന് നിനക്കറിയാമോ.. എന്റെ ഭാഗത്തൊരു തെറ്റ് വന്നല്ലോ എന്നുള്ള കുറ്റബോധം കൊണ്ട് ഞാനത് സഹിക്കുന്നതാ. പക്ഷേ.. ഞാൻ ഒരു മനുഷ്യനാ.. പച്ചയായ ഒരു മനുഷ്യൻ. ചില നേരം എനിക്കെന്നെ തന്നെ പിടിച്ച കിട്ടുന്നില്ല. സ്വയം ഇല്ലാതാക്കി കളയാൻ പോലും തോന്നുന്നു. ഇങ്ങനെ ഈ അവഗണന.. എനിക്കിത് മടുത്തു.. ഇനിയും എങ്ങനെയാണ് ഞാൻ മാപ്പ് പറയേണ്ട. അതെങ്കിലും ഒന്നും പറഞ്ഞു താ നീ. ഞാനത് പോലെ തന്നെ ചെയ്യാം.. " സോപ്പിങ്ങിന്റെ അവസാന ലെവൽ വരെയും എത്തി നിൽപ്പാണ് ബിബിൻ. താൻ ഭവ്യയെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞതിൽ ഒരു തൊണ്ണൂറ് ശതമാനം വീട്ടിൽ എല്ലാവരും വിശ്വാസിച്ച മട്ടാണ്. പക്ഷേ ബാക്കി വരുന്നു ആ പത്തു ശതമാനത്തിന്റെ കുത്തൽ.. അതവന് സഹിക്കാൻ വയ്യ. ചിത്ര മാനസികമായൊരു അകലതോടൊപ്പം ശാരീരികമായും അത് തന്നെ ചെയ്യുന്നുണ്ട്. അതിൽ അവന് ഭയമുണ്ട്. ആദ്യം അവളെയാണ് മെരുക്കി എടുക്കേണ്ടത്. അവൾ വഴിയെ അപ്പച്ചനും അമ്മച്ചിയും പൂർണ്ണമായും മെരുങ്ങൂ. അതിനിറങ്ങി തിരിച്ചവന്റെ ഏറ്റവും വലിയൊരു ശത്രു എന്നതപ്പോൾ ചിത്രയുടെ നിഗംഗതയാണ്. അവനെന്ത്‌ പറഞ്ഞാലും അൽപ്പം പോലും തെളിവ് വരാത്ത മുഖം. കൈ നിവർത്തി ഒന്നു കൊടുക്കണം എന്നൊക്കെയുണ്ട് ബിബിന്. ഇത്രയൊക്കെ തുള്ളാൻ അവളുണ്ടോ എന്നായിരുന്നു അവന്റെ മനസ്സിൽ. പക്ഷേ ഉള്ളിൽ അങ്ങനെയൊക്കെ ആണേലും അതിലൊരു അംശം പോലും അവൻ പുറമേക്ക് കാണിചിട്ടില്ല. എങ്കിൽ പിന്നെ അതോടെ തീർന്നു എന്നും അവനറിയാം. ഇപ്പൊ തന്നെ മാനസ പുത്രിയുടെ മുഖത്തുള്ള സങ്കടത്തെ കുറിച്ച് അപ്പച്ചനും അമ്മച്ചിയും ചർച്ചകൾ ചെയ്തു തുടങ്ങി. അത് കൊണ്ട് തന്നെ സംഗതി കൂടുതൽ വഷളാവും മുന്നേ അതിനൊരു തീരുമാനം വേണമെന്ന് അവനും കരുതി.. പക്ഷേ എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ടും ചിത്ര അങ്ങനെ തന്നെ. ബലമായോന്നും ചെയ്യാനുമാവില്ല. ഇനിയിപ്പോ വിഷ്ണുവിന്റെ ഐഡിയ അത് മാത്രമാണ് തനിക്കു മുന്നിലെ ഒരേ ഒരു രക്ഷ.. ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ ബിബിൻ വീണ്ടും ചിത്രയേ നോക്കി.. 💥💥 വിഷ്ണു പറഞ്ഞു കൊടുത്ത സ്ഥലത്തേക്ക് അവൻ പറഞ്ഞതിലും നേരത്തെ എത്തിയിരുന്നു ശിവ. നേരിട്ടു സ്റ്റേഷനിൽ ചെല്ലണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു അവന്. പക്ഷേ വിഷ്ണുവിന്റെ നിർദ്ദേശങ്ങൾ അനുസരിക്കാത്ത പക്ഷം അവനിനി തീരുമാനം മാറ്റിയെക്കുമോ എന്ന് കരുതി അവൻ പറഞ്ഞിടത്തേക്ക് തന്നെ എത്തി. അത്യാവശ്യം വലിയൊരു റസ്റ്റോറന്റ് ആണത്. അകത്തേക്ക് കയറാതെ അവൻ അവിടിരുന്നു കൊണ്ട് തന്നെ വിഷ്ണുവിന്റെ നമ്പറിൽ എത്തിയെന്നു പറയാൻ വിളിച്ചെങ്കിലും അവനത് എടുത്തില്ല. റൂം നമ്പർ പറഞ്ഞു കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്. നേരെ അങ്ങോട്ട് ചെന്നാൽ മതിയെന്നാണ് പറഞ്ഞത്. അവിടെ നിന്നും ഒരുമിച്ച് പോകാമെന്നും സ്റ്റേഷനിൽ വെച്ച് പറയാനുള്ള കുറച്ചു കാര്യങ്ങളെ കുറിച്ച് സംസാരിക്കാൻ ഉണ്ടെന്നുമാണ് വിഷ്ണു പറഞ്ഞത്. ശിവ വാച്ചിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ ഒൻപത് മണിക് പത്തു മിനിറ്റ് കൂടിയേ ബാക്കിയൊള്ളു. പിന്നെയൊട്ടും താമസിക്കാതെ അവൻ റിസപ്ഷന് നേരെ നടന്നു. റൂം നമ്പർ പറഞ്ഞു കൊടുത്തപ്പോൾ ആള് അകത്തുണ്ടെന്നും അങ്ങോട്ട് പോകേണ്ട വഴിയും പറഞ്ഞു കൊടുത്തു. അൽപ്പം ധൃതിയിലാണ് ശിവ ലിഫ്റ്റിനു നേരെ ചെന്നത്. അവർ പറഞ്ഞു കൊടുത്തയിടത്തേക്ക് തന്നെ ചെന്നിറങ്ങി. അകത്തേക്ക് കയറാതെ അവനാ മുറിയുടെ മുന്നിൽ ഒരു നിമിഷം നിന്നു. അകത്തൊരുത്തൻ ഇനി ഇതിന്റെ പേരിൽ എന്തൊക്കെയാണാവോ വിളിച്ചു പറയുന്നത്. എന്ത് പറഞ്ഞാലും അതെല്ലാം കേൾക്കുക തന്നെ.. എന്തായാലും അതൊക്കെ അനുഭവിക്കുക തന്നെ.. കാശിക്കു വേണ്ടി ആയി പോയില്ലേ... നെഞ്ചിൽ പതിയെ ഒന്ന് തട്ടി കൊണ്ട് ശ്വാസമെടുത്തു. പിന്നെയാ ഡോറിലെ ഹാന്റിൽ പിടിച്ചു അത് തുറന്നു കൊണ്ടകത്തേക്ക് കയറി... തുടരും.. തുടരണ്ടേ... പക്ഷേ പ്രണയം മാത്രം പറഞ്ഞാൽ പോരല്ലോ.. അതിനിടയിൽ വന്നു പോകുന്ന പ്രശ്നങ്ങളെ പറ്റി പിന്നെ ആര് പറയും. നിങ്ങളിങ്ങനെ ഇടക്ക് വെച്ച് പ്രശ്നം തീർന്നിട്ട് വരാമെന്നു പറഞ്ഞു കൊഴിഞ്ഞു പോയാൽ ഞാൻ പിന്നെ ആരോടു പറയും.. അത് കൊണ്ട് ശ്രമിക്കൂ.. ക്ഷമിക്കൂ.. ക്ഷമ ആട്ടിൻ സൂപ്പിന്റെ ഫലം ചെയ്യും ന്നല്ലേ.. അത് കൊണ്ട് കൂടെ ഉണ്ടാവണം.. ഞാനെ... ഇത് വരെയും വീട്ടിലെ ജോലിയും എന്റെ എഴുത്തും വായനയുമായി മാത്രം ഒതുങ്ങി കൂടി പോകായിരുന്നു.. ഈ ആഴ്ച മുതൽ ഒരു വിദ്യാർത്ഥിനി കൂടിയാണ്..😆 ഇനിയിപ്പോൾ എഴുതൊക്കെ ഒരു വകയാവും.. പക്ഷേ നിർത്തി പോകില്ല.. അതിനെനിക്ക് പറ്റില്ലല്ലോ.. നിങ്ങളൊന്നു ഉഷാറായി കൂടെ നിന്ന് തന്നില്ലേൽ ചിലപ്പോൾ വീണു പോയേക്കും.. അത്രയും തിരക്കിലാണിപ്പോ.. എന്തിനാ പഠിക്കുന്നെ എന്നൊന്നും ചോദിക്കരുത്.. 🤣 ഞാൻ എന്നോട് തന്നെ ചോദിക്കുവാ അത്.. മാറ്റം നല്ലതല്ലേ.. ഒരു റിഫ്രഷ്.. അത്രേം ഒള്ളു.. സ്നേഹത്തോടെ jif💥💥 #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ

#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട് _ 64 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ 💥 എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാൻ ഞാൻ ഒന്ന് നോക്കട്ടെ... " ശിവ പറഞ്ഞു തീരുവോളം ഒരക്ഷരം മിണ്ടാതെ ഇരുന്നിട്ട് അതിനോടുവിൽ വിഷ്ണുവിന്റെ ആ വാക്കുകൾ. കേട്ടത് മാറി പോയോ എന്നൊരു പകപ്പോടെ ശിവ വാസുവേട്ടനെയാണ് ആദ്യം നോക്കിയത്. തനിക് തോന്നിയ അതേ ഞെട്ടലോടെ തന്നെ വാ പൊളിച്ചിട്ടിരിക്കുന്ന അയാളെ കണ്ടതും അത് തന്നെയാണ് വിഷ്ണു പറഞ്ഞതെന്ന് ശിവക്കുറപ്പായി. "എന്താ പറഞ്ഞെ..എനിക്ക്..ക്ലിയറായില്ല.." എന്നിട്ടും തീരാത്ത സംശയങ്ങളോടെ അവനത് ഒരുപ്രാവിശ്യം കൂടി ചോദിക്കുമ്പോൾ.. പിന്നെയങ്ങോട്ട് വിഷ്ണുവിന്റെ പ്രകടനമായിരുന്നു. "അവന് ഞാൻ ലോകം കണ്ട ഏറ്റവും വലിയ തെമ്മാടിയൊക്കെ ആയേക്കും.പക്ഷേ എനിക്കവൻ അനിയൻ തന്നെയാ. എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും ചെയ്താലും അത് മാഞ്ഞു പോകില്ലല്ലോ.. ഇത് പോലൊരു സാഹചര്യത്തിൽ ഞാൻ കിടന്നാലും അവനെന്നെ തിരിഞ്ഞു പോലും നോക്കില്ല എന്നൊക്കെ എനിക്കറിയാം. പക്ഷേ എനിക്കത് പറ്റില്ലാലോ.. എന്തോകെ പറഞ്ഞാലും അവനെന്റെ ചോരയായി പോയില്ലേ.. അവനൊരു അപകടത്തിൽ പെട്ടു കിടക്കുമ്പോൾ അത് കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കുന്നതെങ്ങനെ.. അത് കൊണ്ട് നീ ഇനിയിപ്പോ ആരെയും വിളിക്കാനൊന്നും നിൽക്കണ്ട. അല്ല വിളിച്ചിട്ടും കാര്യമില്ല. മയക്കു മരുന്ന് കേസല്ലേ. ആരും അങ്ങനെ തലവെച്ചു തരില്ലല്ലോ.. അത് നിനക്കും അറിയാമല്ലോ. അങ്ങനെ ആരെയും കിട്ടാത്തത് കൊണ്ടാണല്ലോ നീ എന്നേ വിളിച്ചത്.. എന്തായാലും എന്നെ വിളിച്ചതല്ലേ.. ആ ഒരു ബുദ്ധി തോന്നിയല്ലോ നിനക്ക്.. ഇനിയിപ്പോ സമാധാനത്തോടെ പോയിക്കോ.. നിന്റെ കൂട്ടുകാരൻ എന്നതിനേക്കാൾ അവനെന്റെ അനിയനാ.. അവനെ ഇറക്കുന്ന കാര്യം ഞാൻ നോക്കി കൊള്ളാം.. അതിന് വേണ്ടതൊക്കെ ഞാൻ ചെയ്ത് കൊള്ളാം.. ഇനി അവനായിട്ട് മൊട കാണിച്ചില്ലെങ്കിൽ നാളെ ഞാൻ അവനെ പുറത്തിറക്കും.. അതിനിപ്പോ എന്ത് വേണമോ അതൊക്കെ ഞാൻ ചെയ്യും. പക്ഷേ.. അവൻ.. അവനത് സമ്മതിച്ചു തരുമോ എന്നാ എനിക്ക്.." വീണു കിട്ടിയ ആ അവസരത്തെ വളരെ നന്നായി തന്നെ വിഷ്ണു പ്രയോജനപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്. ശിവക്കോ വാസുവേട്ടനോ അവനോട് ഒന്നും പറയാനും വയ്യ. ഇതിപ്പൊ എന്തെങ്കിലും സഹായം ചെയ്യാമെന്ന് ഏറ്റതാണ്. ചെകുത്താനെ തോല്പ്പിക്കും വിധം ക്രൂരത നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നവനാണ്. പറഞ്ഞ വാക്ക് മാറ്റി പറയുക എന്നതൊക്കെ അവനൊരു പ്രശ്നമേ അല്ല. ഇനിയിപ്പോ താനോ വാസുവേട്ടനോ ഒന്നും പറഞ്ഞിട്ട് അവൻ കാശിയുടെ കാര്യത്തിൽ ഉടക്ക് പറയരുത്.. അത് മാത്രമായിരുന്നു അവർ രണ്ടു പേരുടെയും മനസ്സിലപ്പോൾ. വിഷ്ണു ഇറക്കും എന്ന് പറഞ്ഞാൽ അവനത് ചെയ്യാനുള്ള കഴിവുണ്ട് എന്നത് തന്നെയാണ്. ആളായിട്ടും പണമായിട്ടും. അവൻ വിചാരിച്ചാൽ നടക്കും. പക്ഷേ.. അവൻ പറഞ്ഞ ആ കാര്യം. ഇറക്കി കൊണ്ട് വരാൻ വിഷ്ണുവിന്റെ സഹായമാണ് കിട്ടുന്നതെന്നറിഞ്ഞാൽ ഒരായുസ്സ് മുഴുവൻ ആ ജയിലിൽ കിടക്കേണ്ടി വന്നാലും കാശി അത് സ്വീകരിക്കില്ല. ആ കാര്യത്തിൽ ശിവക്കും വാസുവേട്ടനും സംശയമൊന്നുമില്ല. ഇനിയിപ്പോ അവന്റെ സഹായത്തിൽ ഇറങ്ങാതിരിക്കാൻ ആ മയക്കു മരുന്ന് അവനായിട്ട് കൊണ്ട് വന്നതാണ് എന്ന് പോലും ചിലപ്പോൾ പറഞ്ഞേക്കാം.. അതിന് അവന് അവന്റേതായ ഒരുപാട് ന്യായങ്ങളും കാണും. പക്ഷേ ഇപ്പൊ അവൻ പുറത്ത് വരേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്. പ്രതേകിച്ചു കാർത്തുവിന്റെ നിശ്ചയം കഴിഞ്ഞു എന്നറിഞ്ഞ ആ അവസരത്തിൽ. അവനിവിടെ വേണം. എത്രയൊക്കെ മറച്ചു പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചാലും അവനവളെ ഇഷ്ടമാണ്. അത് കൊണ്ട് തന്നെ അവനവളെ നഷ്ടപ്പെട്ടു കൂടാ.. ഇത്രയൊക്കെ നാറിയ കളി കളിക്കാൻ ശ്രമിച്ച അശോകനോട്‌ ഇനിയൊരു കടമയോ കടപ്പാടോ വെക്കേണ്ടതുമില്ല. "നാളെ.. നാളെ നിങ്ങള് സ്റ്റേഷനിൽ പോകുമ്പോ ഞാൻ കൂടി വന്നേക്കട്ടെ.." മടിച്ചു കൊണ്ടാണ് ശിവ അത് കൂടി ചോദിച്ചത്. വിഷ്ണുവിന്റെ കൂടെ കാശി വന്നില്ലേൽ ഇപ്പൊ പുറത്ത് വരേണ്ട ആവിശ്യത്തെ കുറിച്ച് അവനോട് ഓർമ്മിപ്പിക്കാൻ താൻ ആ കൂടെ വേണമെന്ന് കരുതിയിട്ടാണ് ശിവ വിഷ്ണുവിനോടങ്ങനെ ഒരു ആവിശ്യം പറഞ്ഞതും. "എന്തിന്.. അതിന്റെ ആവിശ്യമൊന്നുമില്ല. എന്റെ അനിയനെ രക്ഷിക്കാൻ എനിക്കാരുടെയും കൂട്ടൊന്നും വേണ്ട.. അതിന് ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്ക് മതി.." അറുത്തു മുറിച്ചു കൊണ്ടുള്ള ആ ഉത്തരം കേട്ടതും ശിവയുടെ നെഞ്ച് പതഞ്ഞു. "പ്ലീസ്.. ഞാൻ.. ഞാൻ കൂടി.." ശിവ അങ്ങേയറ്റം താഴ്ന്നു എളിമയോടെയാണ് പറയുന്നത്. കാശിക്കു വേണ്ടി.. കാശിക്ക് വേണ്ടി എന്നവൻ അവനെ തന്നെ ആശ്വാസിപ്പിക്കുന്നുണ്ട് അപ്പോഴൊക്കെയും. "അല്ല.. നീയൊക്കെ കുറെ ഓടി പാഞ്ഞു നടന്നില്ലേ.. എന്നിട്ടൊന്നും ചെയ്യാൻ പറ്റിയില്ലല്ലോ.. ഇനിയിപ്പോ എന്റെ കൂടെ വന്നിട്ട് ഞാൻ അവനെ രക്ഷപ്പെടുത്തി കൊണ്ട് വരുന്ന ക്രഡിറ്റ് തട്ടി എടുക്കാനാണോ നിന്റെ പ്ലാൻ.. ഏഹ്.. അല്ല.. നിന്റെയൊക്കെ ലെവൽ അത്ര വരെയല്ലേ ഒള്ളു.. അപ്പോൾ പിന്നെ ഇങ്ങനെയൊക്കെ പ്രതീക്ഷിച്ചാൽ മതിയല്ലോ.." പരിഹാസമാണെന്നറിഞ്ഞിട്ടും എതിർത്തു പറയാൻ ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ ഉണ്ടായിട്ടും ശിവ ക്ഷമിച്ചു നിന്ന് കൊടുത്തു.. "ആഹ്.. അത് പോട്ടെ.. എവിടെ പോയി എന്റെ പുന്നാര അനിയന്റെ കൺ കണ്ട ദൈവം.. അമ്പലപറമ്പിൽ അശോകൻ. ആളൊന്നും ചെയ്തില്ലേ അവന് വേണ്ടി.? അങ്ങനെ വരാൻ വഴിയില്ലല്ലോ.. അവന് വേണ്ടി അയാളും അയാൾക്ക്‌ വേണ്ടി അവനും തീ പന്തമാണല്ലോ. എന്നിട്ടിപ്പോ എവിടെ പോയി അവന്റെ അശോകേട്ടൻ.. അതൊ.. അവനെ ഒതുക്കാൻ ഇനിയിപ്പോ സാക്ഷാൽ അശോകൻ തന്നെ അറിഞ്ഞു കൊടുത്ത പണിയാണോ ഇതൊക്കെ.." വിഷ്ണുവിന്റെ ആ വാക്കുകൾ.. ശിവയുടെ നെഞ്ചിൽ ആഞ്ഞു തൊഴിച്ചത് പോലെ അവനൊന്നു ശ്വാസമെടുത്തു. തന്റെ അതേ സംശയം. എന്നിട്ടും അവൻ ആണെന്നോ അല്ലന്നോ പറയാതെ മൗനം തന്നെ കൂട്ട് പിടിച്ചു.. "ഇതാടാ പറയുന്നേ..ദൈവം ഉണ്ടെന്ന്. എന്തൊക്കെയായിരുന്നു അവന്റെ വീരവാദം..അവനൊരു ആവിശ്യം വരുമ്പോ ഈ ഞാനെ കാണൂ.. അവനേറെ വെറുക്കുന്ന പുച്ഛിക്കുന്ന ഈ ഞാൻ.. നിഴൽ പോലെ നടക്കുന്ന നിനക്ക് പോലും ഒന്നും ചെയ്യാൻ പറ്റിയില്ല. ഇറങ്ങി വന്നിട്ട് സൗകര്യം പോലെ ഇതൊക്കെ അവനെ പറഞ്ഞോന്നു പഠിപ്പിക്കാൻ നോക്ക് നീ.. ഇനിയെങ്കിലും കൊറച്ചു ബോധത്തോടെ സ്വന്തം കാര്യം നോക്കി ജീവിക്കാൻ പറഞ്ഞു കൊടുക്കണം അവനോട്.. അല്ലേൽ.. ഇങ്ങനിരിക്കും.." വിഷ്ണുവിന്റെ ആളി കത്തൽ.. അവൻ സ്വന്തം കാര്യം നോക്കി ജീവിച്ചിരുന്നേൽ ഇന്നിങ്ങനെ നീണ്ട പ്രസംഗം നടത്താൻ നീ ഉണ്ടാവില്ലായിരുന്നെടാ ചെറ്റേ എന്ന് നാവിൽ വന്നത് ശിവ കഷ്ടപ്പെട്ടു കൊണ്ട് ഇറക്കി കളഞ്ഞതും അവന് വേണ്ടിയാണ്.. കാശിക്ക്.. "എന്റെയൊരു സമാധാനത്തിനു വേണ്ടിയാ.. ഞാൻ കൂടി വന്നോട്ടെ.. നിങ്ങളുടെ ഒരു ക്രെഡിറ്റും എനിക്ക് വേണ്ട.. അവനിറങ്ങി കിട്ടണം എന്നല്ലാതെ എനിക്കിപ്പോഴൊരു മോഹവുമില്ല.. പ്ലീസ്.." ശിവ വീണ്ടും കേണു പറഞ്ഞു. "മ്മ്.. നീയൊക്കെ അവനൊപ്പം ചേർന്നിട്ട് എന്നോട് പറഞ്ഞതിനും ചെയ്തതിനും ഇതൊന്നും കേട്ടില്ലെന്ന് നടിക്കേണ്ടതാണ്. പക്ഷേ അത്രയും മനസാക്ഷി ഇല്ലാത്ത ആളാന്നുമല്ലല്ലോ ഞാൻ. നാളെ രാവിലെ ഒൻപത് മണിക്ക് വാ..! വരേണ്ട സ്ഥലം കൂടി വിഷ്ണു പറഞ്ഞു കൊടുത്തതോടെ ശിവ ഒന്ന് ആശ്വാസത്തോടെ ശ്വാസമെടുത്തു. അവൻ വാസുദേവനെ നോക്കി. അയാളുടെ മുഖത്തുമുണ്ടൊരു ഇരട്ട പെറ്റ സുഖം.. അനിയന് വേണ്ടി ചെയ്യുന്ന പുണ്യപ്രവർത്തിയെ കുറിച്ച് പിന്നെയും അര മണിക്കൂർ നീണ്ട വിഷ്ണുവിന്റെ പ്രസംഗം സഹിക്കേണ്ടി വന്നെങ്കിലും അവൻ കൂടെ കൊണ്ട് പോകാം എന്നുള്ള വാക്ക് പറഞ്ഞതിലെ ആശ്വാസതെക്കാൾ വലുതായി ശിവക്കപ്പോൾ ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു. 💥💥 അച്ഛനെവിടെ.. അങ്ങേയറ്റം കടുപ്പം നിറഞ്ഞൊരു ചോദ്യം. തുളസി കാർത്തുവിനെ നോക്കി മുഖം ചുളിച്ചു. അങ്ങനൊരു ഭാവത്തിൽ അവരവളെ കണ്ടിട്ടേ ഇല്ലായിരുന്നു. "പറയമ്മാ.. അച്ഛൻ എവിടെ..?" അക്ഷമയോടെ കാർത്തു വീണ്ടും ചോദിച്ചു. കാരണം അവിടെല്ലാം അവൾ അയാളെ തിരഞ്ഞിട്ടും കണ്ടില്ല. നേരമൊന്ന് വെളുത്തു കിട്ടാൻ അവൾ പെട്ട പാട് അവർക്കൊന്നും അറിയില്ലല്ലോ. എട്ട് മണിയൊക്കെ ആയപ്പോൾ ചിറ്റയൊക്കെ പോകാൻ ഒരുങ്ങി തുടങ്ങി. അവർ കൂടി പോയിട്ട് മതി.. ഇത്രേം നേരം താൻ കാത്തില്ലേ എന്നൊക്കെ കരുതി പിന്നെയവർ പോകും വരെയും അവളൊന്നടങ്ങി. പക്ഷേ അപ്പോഴും അശോകനെ അവിടെങ്ങും കണ്ടില്ല. "അച്ഛൻ..അച്ഛൻ ആരെയോ വിളിക്കാൻ പുറത്തേക്ക്.." അവരത് പറഞ്ഞു തീർക്കും മുന്നേ കാർത്തു ധൃതിയിൽ തിരിഞ്ഞു നടന്നു. പുറത്ത് അവൾ നോക്കിയിട്ടില്ല. "മോളെ..നിക്ക്.. ഞാനൊന്ന് പറയട്ടെ.. അച്ഛൻ ആകെ ടെൻഷനിലാ.ഇന്നലെ രാത്രി മുതൽ തുടരെ വരുന്ന ഫോൺ കോൾ.. എന്തോ പ്രശ്നമുണ്ട്.. അതിനിടയിൽ നീയും കൂടി അച്ഛനെ.." അവളുടെ നോട്ടം കണ്ടതും തുളസി പാതിയിൽ നിർത്തി.. "എന്റെ.. എന്റെ ജീവിതം തന്നെ പ്രശ്നത്തിലാ അമ്മാ.. അതിലും വലിയ എന്ത് പ്രശ്നമാ അച്ഛന്.. ഇന്നലെ വൈകുന്നേരം മുതൽ ഞാൻ അനുഭവിച്ച ടെൻഷൻ വെച്ച് നോക്കുമ്പോൾ അച്ഛനൊന്നും ആയിട്ടില്ല.. എനിക്കച്ചനെ കാണണം..സംസാരിക്കാൻ ഉണ്ട്.." കാർത്തുവിന് വീണ്ടും കരച്ചിലൊക്കെ വരുന്നുണ്ട്. സങ്കടമാണോ ദേഷ്യമാണോ എന്നൊന്നും അവൾക്ക് തന്നെ അറിയുന്നില്ല. ഏതൊരു കാര്യത്തിലും സ്ട്രോങ്ങ്‌ ആയിട്ടുള്ള തീരുമാനം പറയാനും അത് പറഞ്ഞത് പോലെ തന്നെ പ്രവർത്തിക്കാനും കഴിയുന്നവൾ.. അവളപ്പോൾ പക്ഷെ അങ്ങേയറ്റം ദുർബലയായിരുന്നു. കാരണം എതിരെ ഉള്ളവർ രണ്ടു കൂട്ടരും അവൾക്കത്ര മാത്രം പ്രിയപ്പെട്ടവരാണ്. ആരെ തള്ളും.. ആരെ കൊള്ളും എന്നറിയാത്ത ആ നിസ്സഹായതയാണ് അവളിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നത്.. "അവനെ കുറിച്ച് പറയാനായിരിക്കും.." തുളസി ദേഷ്യത്തോടെ കാർത്തുവിനെ നോക്കി. "അതേ.. അവനെ കുറിച്ച് തന്നെ പറയാനാ.. വേറൊന്നും എനിക്കിപ്പോ നിങ്ങളോട് പറയായില്ല.."അവളുടെയും മുഖം കടുത്തു.. "എങ്കിൽ അതിന്റെ ആവിശ്യമുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നില്ല.ഇനിയിപ്പോ നീ എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ടും കാര്യമില്ല.. ഇന്നലെ ഇവിടെ നടന്നത് മഹിയും ആയിട്ടുള്ള നിന്റെ കല്യാണനിശ്ചയമാണ്.. അത് മറക്കണ്ട നീ.. എന്നിട്ടിപ്പഴും അവൾക്കൊരു കാശി നാഥൻ.." തുളസിയുടെ മുഖം ചുവന്നു. ആദ്യമായിട്ടാണ് അവരിത്ര മാത്രം ദേഷ്യത്തോടെയും കടുപ്പത്തോടെയും അവളോട് സംസാരിക്കുന്നത്. "എനിക്കിപ്പോ എന്നല്ലമ്മേ..എനിക്കെപ്പോഴും കാശി നാഥനോട് മാത്രമേ ഇഷ്ടം തോന്നിയിയുള്ളു. മഹേഷിനെ എനിക്കങ്ങനെ കാണാൻ വയ്യെന്ന് ഒരു നൂറു വട്ടം നിങ്ങളോട് ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ.. എന്നിട്ട് നിങ്ങളെന്താ ചെയ്തെ. എന്റെ ലൈഫിലെ ഏറ്റവും ഇമ്പോര്ടന്റ്റ്‌ ആയൊരു കാര്യം. അതിൽ എനിക്കൊരു വോയിസ്‌ പോലുമില്ല എന്നൊക്കെ പറയുമ്പോ.. ഒന്നോർത്തു നോക്കിക്കേ.... ഇതാണോ നിങ്ങൾക്കെന്നോടുള്ള സ്നേഹം. ഇങ്ങനെ വേദനിപ്പിച്ചു കൊണ്ടാണോ സ്നേഹം കാണികുന്നത്.." കണ്ണും നിറച്ചു കൊണ്ടുള്ള ആ ചോദ്യം തുളസി.. ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലയായി. അത്രയും പ്രാണ സങ്കടം അവളുടെ മുഖത്തുണ്ട്. ഇന്നലെ മുതൽ അവളുടെ പരവേശം അവരും കാണുന്നുണ്ട്. അപ്പോഴൊക്കെയും മഹേഷ്‌ തമ്പി എന്നുള്ള അവരുടെ ഉറപ്പിന്റെ അടിത്തറക്കു ഇളക്കം തട്ടുന്നുണ്ട്. "എനിക്കവനില്ലാതെ വയ്യ മ്മാ.. അത്രേം.. അത്രേം ഞാൻ.." അവൾക്ക് ശ്വാസം വിലങ്ങു. എന്താ ഇവിടെ.. " ഒരു നിമിഷം മറ്റെല്ലാം മറന്നു കൊണ്ട് തുളസി മകളെ മാറോട് ചേർത്ത് പിടിക്കും മുൻപ് പിന്നിൽ നിന്നും അശോകന്റെ മുഴക്കമുള്ള ചോദ്യം. തുളസി വിളറി കൊണ്ടയാളെ നോക്കി. ആ കണ്ണിലെ ശാസനാ മനസ്സിലായതും അവരുടെ മുഖം കുനിഞ്ഞു പോയി. "എന്താ നിന്റെ പ്രശ്നം.. കുഞ്ഞാറ്റെ.. അങ്ങേയറ്റം ശാന്തമായിരുന്നു അയാളുടെ ചോദ്യം. കാർത്തു അയാളെ തുറിച്ചു നോക്കി. "പറയ്യ്.. എന്തിനാ നീയെന്റെ ഭാര്യയോട് ഒച്ചയിടുന്നത്.. അതിന് മാത്രം എന്താ ഇവിടെ പ്രശ്നം.." തികച്ചും ലാഘവത്തോടെയുള്ള ആ ചോദ്യം. കാർത്തുവിന്റെ മുഖം കടുത്തു പോയി.. "മഹേഷ്‌ തമ്പി.. അവനാ ഇപ്പൊ എന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രശ്നം.." ഒട്ടും ഭയമില്ലാത്ത അവളുടെ നേരെ നോക്കുമ്പോൾ അശോകന്റെ അത് വരെയുമുണ്ടായിരുന്ന ശാന്തത അപ്പോൾ മുതൽ നഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ട്... തുടരും.. ഓൻ രക്ഷിക്കും.. 😁ഏട്ടൻ ഡാ 💪 ഇങ്ങളാ പാവം വിഷ്ണുവിനെ ന്തൊക്കെ പറഞ്ഞു.. ആര് ഇറക്കിയാലും വേണ്ടില്ല.. ഇനിക്കെന്റെ ചെക്കൻ പുറത്തെത്തി കണ്ടാൽ മതി 😎 റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോണേ.. സ്നേഹത്തോടെ jif💥 #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ

#📙 നോവൽ - നീലാംബരം..... 🔻 ഭാഗം _21 ✍️ രചന - Aysha akbar കിച്ചു ഉച്ഛ സമയത്ത് വീട്ടിലേക്ക് വരുന്ന സമയം ആനന്ദി തിണ്ണയിലിരുന്നു കളിക്കുന്നുണ്ട്.... അവനവളെ യോന്ന് നോക്കി..... ആർക്കും വാൽസല്യം തോന്നി പോകുന്ന ഒരു കുഞ്ഞു മുഖം.... കവിയെ കുറ്റം പറയാൻ പറ്റില്ല...... ആരായാലും സ്നേഹിച്ചു പോകുമവളെ..... അവന്റെ യുള്ളിൽ വാത്സല്യം നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി.... അമ്മയും കവിയും ചുറ്റുമില്ലാത്ത് സമയങ്ങളിലെപ്പോഴൊക്കെയോ തന്റെ കണ്ണും അവളെ കാണാറുണ്ട്..... നിഷ്കളങ്കമായ ആ ചിരി ക്കൊപ്പം തന്റെ യുള്ളും തണുക്കാറുണ്ട്.... അവൾ തന്റെ തായിരുന്നെങ്കിലെന്ന് മനസ്സ് കൊതിക്കാറുണ്ട്...... അപ്പോഴേക്കും അവൾക്ക് അച്ഛനും അമ്മയും ഉണ്ടാകുമെന്ന യാഥാർത്യം ഉള്ളിലേക്ക് വന്നതും മനപ്പൂർവം അവൻ ഗൗരവത്തെ കൂട്ട് പ്പിടിച്ചു..... കവീ ..... മുറ്റത് നിന്നും അവൻ കനത്തിൽ നീട്ടി വിളിച്ചപ്പോഴാണ് കളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന ആനന്ദി അവനെ കാണുന്നത്.... അവനെ ഭയമാണവൾക്ക് ... കൂടെ മാറ്റാരുമില്ലെന്നത് കൊണ്ട് തന്നേ ആ കണ്ണുകളൊന്ന് ചുരുങ്ങി... പിന്നേ ഉമ്മറ പ്പടിയിൽ നിന്നും ധൃതി പെട്ട് എഴുന്നേറ്റ് അകത്തേക്കോടിയതും അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ചാരു കസേരയിൽ താടി കുത്തി വീണതും പെട്ടെന്നായിരുന്നു.... ഒരു നിമിഷം കാലു കഴുകി കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്ന കിച്ചു വൊന്ന് ഞെട്ടി..... കവി....... ചോര യോഴുകിയിറങ്ങുന്ന അവളുടെ മുഖം കണ്ട് അവനകത്തേക്ക് വിളിക്കുമ്പോൾ അവൻ പോലുമറിയാതെ അവന്റെ കാലുകൾ അവളിലേക്ക് ചലിച്ചിരുന്നു...... ദേ വരുന്നു... ഞാൻ കുളിക്കുവാണ് കിച്ചുവേട്ടാ..... ദൂരെയെവിടെ നിന്നോ എന്ന വണ്ണം കവിയുടെ ശബ്ദം അവൻ കേട്ടതും മറുത്തോന്ന് ചിന്തിക്കാൻ അവനു സമയമുണ്ടായിരുന്നില്ല..... രക്തം ഒഴുകുന്നുണ്ടെങ്കിൽ കൂടി ആദ്യം അവൾ കരഞ്ഞില്ല.... ഒരു പക്ഷെ തരിച്ചതാവാം .... എന്നാൽ ഒഴുകി യിറങ്ങുന്ന ചോര കണ്ടതും അവൾ ചുണ്ട് പിളർത്തി കരയാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു...... അവന്റെ ബലമുള്ള കൈകൾ അവളെ കോരിയെടുത്തതും അവളൊന്നു ഞെട്ടി .... ഇല്ലാട്ടോ.... കുഞ്ഞി നോന്നുമില്ല..... അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവനവളെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചേർത് പിടിച്ചു കൊണ്ട് ബൈക്കിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ സ്വന്തമായ ആരുടെയോ സാമീപ്യം അറിഞ്ഞെന്ന വണ്ണം ആ കുഞ്ഞി കൈ അവനിൽ അള്ളി പ്പിടിച്ചു..... അവളുടെ കരച്ചിൽ കണ്ടതും അത് വരെ അടക്കി വെച്ചിരുന്ന വാത്സല്യം അവനിൽ നിന്നും കൈ വിട്ട് പോയിരുന്നു.... കുളി കഴിഞ്ഞ് കവി ഉമ്മറത്തേക്ക് വരുമ്പോൾ കാണുന്നത് രക്തമാണ്.... കിച്ചുവേട്ടന്റെ ശബ്ദം പെട്ടത് പോലെ തോന്നിയിരുന്നു..... മാത്രമല്ല.... ആനന്ദി യെയും കാണുന്നില്ല..... ഈശ്വരാ..... കവി നെഞ്ചിൽ കൈ വെച്ചു..... അമ്മയാണെങ്കിൽ കുടുംബ ശ്രീ യുടെ പൈസ യടക്കാൻ ബാങ്കിലേക്ക് പോയതാണ്..... കവീ.... ആ കുട്ടിക്കെന്താ പറ്റിയത്...... കിച്ചു വാരിയെടുത് പോകുന്നത് കണ്ടല്ലോ.... അപ്പുറത്തെ വീട്ടിലെ സുലോചന ചേച്ചി യത് പറഞ്ഞതും കവിയുടെ നെഞ്ചോന്ന് കൂടി പിടച്ചു..... അവൾ കിച്ചുവിനെ ഫോൺ ചെയ്തതും ആദ്യമൊന്നും എടുത്തില്ലെങ്കിൽ കൂടി കുറച്ചു കഴിഞ്ഞവൻ തിരിച്ചു വിളിച്ചു..... ഉമ്മറത്തോന്ന് വീണതാ.... താടിയിലൊരു മുറിവുണ്ട്.... ഞങ്ങളിപ്പോ അങ്ങ് വരും.... അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ടവൻ ഫോൺ കട്ട്‌ ചെയ്യുമ്പോഴും കവിയുടെ നെഞ്ചിലെ ആധി അടങ്ങിയില്ലെങ്കിൽ കൂടി കിച്ചുവിന്റെ സംസാരത്തിൽ ആനന്ദി യോടുള്ള ആ ഒരു മയം അവളുടെ ഉള്ളിലൊരു തണുപ്പ് നിറച്ചിരുന്നു..... 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 വൈശു....... നീയെന്തോക്കെയാ കാണിച്ചു കൂട്ടുന്നതെന്ന് നിനക്ക് വല്ല ബോധ്യവുമുണ്ടോ.... ഉണ്ണാതെ ഉറങ്ങാതെ രാത്രി യാവുന്നതും കാത്ത് കൊണ്ടാ ജന വാതിൽക്കലിരിക്കുന്നവളോട് ജമീലക്ക അത് ചോദിക്കുമ്പോൾ ആ വാക്കുകളിൽ ദേഷ്യമോ സങ്കടമോ കലർന്നിരുന്നു..... അവൾ തെറ്റ് ചെയ്യുന്നു വെന്ന ബോധ്യത്തിൽ അവരെ യൊന്നു നോക്കി...... ആ കണ്ണുകളിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ഗദ് ഗദം ജമീലക്കയുടെ യുള്ളിലും ഒരു നോവ് തീർത്തു.... ഇത്.... ഇതിപ്പോ ആവശ്യമുണ്ടോ വൈശു.... വെറുതെ ആ പയ്യന് വേണ്ടി ആധി പിടിക്കുന്നതിൽ വല്ല അർത്ഥവുമുണ്ടോ....... നിനക്കവനോടെല്ലാം തുറന്ന് പറഞ്ഞു കൂടായിരുന്നോ........ അവർ അല്പം ദയനീയമായി അത് ചോദിക്കുമ്പോൾ വൈശാലി അവരെയൊന്നു നോക്കി... ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത സമയത്ത് ഉള്ളിലേക്ക് ഇടിച്ച് കയറി യതാണവൻ.... ഞാൻ പോലുമറിയാതെ അവനെന്ന സന്തോഷം ഉള്ളിലാകെ പരന്നിട്ടുണ്ട്.. ഒരു പക്ഷെ ഈ വൈശാലിക്ക് ജീവിതത്തിൽ വിധി വെച്ചു നീട്ടുന്ന അവസാന സന്തോഷം അതായിരിക്കാം.... ഇത്രയും അനുഭവിച്ചതിനുള്ള ഒരു സമ്മാനം. അവളതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് പുച്ഛത്തോടെ യൊന്നു ചിരിക്കുമ്പോൾ ആ കണ്ണുകളിൽ തെളിഞ്ഞു നിന്ന ദുഃഖം ജമീല ക്ക യെയും വേദനിപ്പിച്ചു...... ഒരു കണക്കിന് ഇത്ര യെങ്കിലും ഇന്നലെ തുറന്ന് പറഞ്ഞത് നന്നായി.....ഇനിയവൻ വരില്ലല്ലോ..... ബെഡിൽ വിരിച്ച തുണികളെടുത്തു കൊണ്ട് ജമീലക്ക അതും പറഞ്ഞു പുറത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ വൈശാലി ക്ക് ചുണ്ട് വിതുമ്പും പോലെ തോന്നി..... അവൻ വരില്ലെന്നത് തന്നേ ഇത്രയേറെ വിഷമിപ്പിക്കുന്നത് അവളിലോരു പുച്ഛം തീർത്തു.... എന്തിനാണ് ഹൃദയമേ നീയിങ്ങനെ പിടക്കുന്നത്..... ഹൃദയത്തോട് സ്വയമവൾ ചോദിക്കുമ്പോൾ ഹൃദയം അവളെ വല്ലാതെ പരിഹസിക്കുന്നന്ത് അവളറിഞ്ഞു.... ഒരു കണക്കിന് ഇത് തന്നെയാ നല്ലത്..... മിടിപ്പ് നിൽക്കും വരെ അവനെ കുറിച്ചോർക്കണം... ഞാൻ കണ്ടതിൽ വേച്ചേറ്റവും നല്ല മനുഷ്യ നായ അവനെ മാത്രം ഹൃദയം പേറണം.... അവനു വേണ്ടി മാത്രം കണ്ണുകൾ നിറയണം.... അതെല്ലാം തന്നേ സ്നേഹം കൊണ്ട് പൊതിഞ്ഞ അവനെന്ന മനുഷ്യൻ അർഹിക്കൂന്നുണ്ട്.... നേരം ഇരുട്ടി തുടങ്ങുന്നുണ്ട് ..... കിളികൾ കൂടനയാൻ കൂട്ടമായി പറന്നു തുടങ്ങി.... സൂര്യന്റെ വെട്ടം പൂർണമായും മാഞ്ഞു കൊണ്ട് ഇരുട്ടിന്റെ കരങ്ങൾ ഭൂമിയെ ആലിംഗനം ചെയ്തു..... അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു പ്രകാശം പരന്നു.... ഇരുട്ടിന്റെ പ്രകാശം.... പക്ഷെ അപ്പോഴും അവൻ വരില്ലെന്ന ആശങ്ക ഉള്ളിലുണ്ടെങ്കിൽ കൂടി മരണം വരെ താനവനെ കാത്തിരിക്കുമെന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു....... അവൾ ഇരുന്നിടത് നിന്നെഴുന്നേറ്റു.... അവൻ കൊണ്ട് തന്ന നീല സാരി ചുറ്റി...... കറുത്ത് മെലിഞ്ഞ നീളൻ കയ്യിൽ നീല കുപ്പിവളകളിട്ടു...... നെറ്റിയിൽ നീല പൊട്ട് കുത്തി..... തലയിൽ നീലാംബരം കോർത്തു ചൂടി...... അവനു വേണ്ടി അവന്റെ നീലാംബരിയായി അവൾ ജന വാതിൽക്കൽ കാത്തു നിന്നു........ കാത്തിരുന്നു കണ്ണുകൾ കഴച്ചു വെങ്കിലും ധൈർഘ്യ മുള്ള ആ രാത്രി വല്ലാത്തൊരു വേദനയോടെ തന്നേ നീണ്ടു പോയി..... ഉരുളൻ കല്ലുകൾ താണ്ടി അവൻ വന്നില്ലാ....... അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിരാശയുടെ ആഴി തെളിഞ്ഞു.... ഇരുട്ടേറേ പ്രയാസത്തോടെ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് നീണ്ടു.... നിദ്ര പുൽകാത്ത അവളുടെ കൺ പോളകൾക്ക് വീക്കം വന്നു...... ജമീലക്ക ക്ക് അവളെ മനസ്സിലാവുന്നേയില്ലായിരുന്നു....... എന്തിനാണ് അവളിങ്ങനെയൊരു സ്വപ്നത്തിലൂടെയെന്ന വണ്ണം ഒഴുകുന്നതെന്നും അവർക്കറിയുന്നില്ലായിരുന്നു.... ആ കാത്തിരിപ്പ് പിറ്റത്തെ രാത്രിയിലും തുടർന്നു .... വേഷമൊന്നും മാറാതെ അവൻ വരുമെന്ന പ്രതീക്ഷ യിൽ തന്നേ അവൾ കാത്തിരുന്നു.... ഉരുണ്ടുരുണ്ടൊരു ഓട്ടോ ആ വഴിയിലൂടെ വരുന്നത് കണ്ടതും പെട്ടെന്ന് നെഞ്ചിലെന്തോ ഒന്ന് കൊളുത്തി വലിച്ചിരുന്നവളുടെ..... ഉയർന്ന ശ്വാസ മിടിപ്പോടെ അവൾ പെട്ടെന്നെഴുന്നേറ്റു........ അതവൻ തന്നെയെന്ന് മനസ്സ് പറയും തോറും അകാരണ മായൊരു കുലുക്കം മനസ്സിന്...... ഇത്രസ്‌ നേരം കാത്തിരുന്നതവനെ തന്നെയായിരുന്നെങ്കിൽ കൂടി അവൻ അരികിലേക്ക് വരും തോറും എന്തോ ഒരു വെപ്രാളം...... ഇന്നലെ താൻ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ അവന്റെ കണ്ണിലെ ഭാവത്തിന് മാറ്റം വരുത്തിയിട്ടുണ്ടാകുമോ എന്ന ഭയമാണോ മനസ്സിന്.... അറിയുന്നില്ലായിരുന്ന വൾക്ക്.... അവന്റെ സാമീപ്യം പിറകിലറിഞ്ഞതും അവൾ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി.... അവളുടെ കണ്ണുകൾ ആ മുഖത്താകെ ഓടി നടന്നു..... അവന്റെ ഭാവങ്ങളിൽ എന്തെങ്കിലും മാറ്റമുണ്ടോ എന്ന് തേടി....... ഇല്ലാ.... കണ്ണുകളിലുള്ള ആ കുസൃതിയും ചുണ്ടിലൊരു വശ്യമായ ചെറു പുഞ്ചിരിയും ഇപ്പോഴുമുണ്ട്. അവളുടെ മുഖത്തൊരു പൂർണ ചന്ദ്രനുധിച്ചു നിന്നു...... താൻ വാങ്ങിച്ചു കൊടുത്ത സാരിയും വളകളും കാൻകെ അവൻ കണ്ണുകൾ ചുരുക്കി ഒന്ന് കൂടി പുഞ്ചിരിച്ചു.. അവന്റെ യാ ചിരിയിൽ അവളുടെ മുഖത്തൊരു നാണം പടർന്നിരുന്നു..... ഇതെന്താ പൂവെല്ലാം വാടിയിട്ടുണ്ടല്ലോ..... തലയിലെ വാടിയ നീലാംബര പ്പൂക്കളിലേക്ക് നോക്കി അവനത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവളവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കൊന്ന് നോക്കി..... ഇന്നലെ എന്താ വരാതിരുന്നത്...... നോവ് നിറഞ്ഞ ആ ചോദ്യം തന്റെ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരമാണെന്ന് മനസ്സിലായതും ചുരുങ്ങിയ ആ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി അഭിയൊന്ന് കൂടി ചിരിച്ചു.... അവന്റെ താടി രോമങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ച നുണക്കുഴി ഒന്ന് തെളിഞ്ഞു.... അതാ ജോയി പണി തന്നതാ...... വരാന്ന് പറഞ്ഞു ഞാൻ കാത്തിരുന്നിട്ട് അയാള് അടിച്ചു പൂസായി എവിടെയോ കിടക്കായിരുന്നു...... അവനതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് കട്ടിലിലേക്കിരുന്നതും അവളുടെ മുഖം തെളിഞ്ഞു.... അവൻ മനഃപൂർവം വരാതിരുന്നതല്ലെന്ന തിരിച്ചറിവിൽ അവൾക്ക് വല്ലാത്ത ആശ്വാസം തോന്നി..... ആ കണ്ണുകളിലെ ആശ്വാസത്തിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കെ താനവളോട് കളവ് പറഞ്ഞതിലും തെറ്റില്ലെന്ന് അവനും തോന്നി.... മനസ്സിന്റെ ഭാരം കൊണ്ടും ചിന്തകളുടെ ഒഴുക്ക് കൊണ്ടും തല പൊങ്ങാത്തത് കൊണ്ടാണ് താൻ വരാതിരുന്നതെന്ന് പറഞ്ഞാൽ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരാഴി തെളിയുമായിരുന്നു...... ഇരുവർക്കുമിടയിൽ വീണ്ടുമൊരു നിശബ്ദത..... ഇന്നലെ കാണാത്ത പ്പോ ഞാൻ വിചാരിച്ചു....... നാളെ ഞാൻ നാട്ടിലേക്ക് തിരികെ പോകുകയാണ്..... ജന വാതിലിലൂടെ പൂത്തു നിൽക്കുന്ന പൂക്കളിലേക്ക് നോക്കി വൈശാലിയത് പറഞ്ഞു മുഴുവനാക്കും മുന്പേ അഭി പെട്ടെന്നത് പറഞ്ഞതും അവളൊരു ഞെട്ടലോടെ അവനിലേക്ക് നോക്കി.... (തുടരും) Aysha Akbar #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ

#📙 നോവൽ -കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട്_ 63 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ 💥 കാർത്തുവിന്റെ ഫോണിൽ വിളിക്കുമ്പോൾ ശിവയുടെ നെഞ്ചിൽ പഞ്ചാരി മേളം പോലാണ്. കേട്ടറിഞ്ഞ വാർത്തയുടെ ചൂട്.. നിഴൽ പോലെ കൂടെ നടക്കുന്നവന് വന്നു ചേർന്ന ദുർവിധി. അതിനെല്ലാം പുറമെ മയക്കു മരുന്ന് കേസ് ആയത് കൊണ്ട് തന്നെ അന്നേരം വരെയും കാശിയുടെ കാര്യം പറഞ്ഞു അവൻ ചെന്ന് കണ്ടവരെല്ലാം കൈ മലർത്തി കാണിച്ചത്.. എല്ലാം കൂടി ചൂളയിലെന്ന പോലെ അവൻ വെന്തുരുകി. ഒന്ന് രണ്ടാളുകളെ വിളിച്ചിട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന ഒരു വഴിതിരിവ് ഉണ്ടാവാത്തത് കൊണ്ട് തന്നെ ശിവ പിന്നെ ഒന്നും ഓർക്കാതെ അശോകേട്ടന്റെ ഫോണിൽ വിളിച്ചു നോക്കിയിരുന്നു. പക്ഷേ അതും ബെല്ലടിച്ചു കൊണ്ടവസാനിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. അതോടെ ഇനിയിപ്പോ നോക്കി നിൽക്കേണ്ട കാര്യമല്ലെന്ന് തോന്നിയിട്ടാണ് ഓടി പിടഞ്ഞു കൊണ്ടാ വീട്ടിലേക്ക് ചെന്നത്. വർണങ്ങളിൽ കുളിച്ചു നിൽക്കുന്ന ആ വീട് കണ്ടതെ വല്ലാത്തൊരു അമ്പരപ്പ് തോന്നി. ഹൃദയം മിടിക്കാൻ കൂടി മറന്നെന്ന പോലെ നിശ്ചലമായിരുന്നു ആ നിമിഷം. അശോകൻ സാറിന്റെ മകളുടെ വിവാഹനിശ്ചയമാണെന്ന് സെക്യുരിറ്റി ചേട്ടനാണ് പറഞ്ഞു കൊടുത്തത്. അതോടെ ഉള്ളിലുള്ള സംശയങ്ങൾക്കു കൂടുതൽ ബലമായി. ഇങ്ങനൊക്കെ നടത്താൻ വേണ്ടി തന്നെയാണ് അയാളാ നാറിയ കളി അവതരിപ്പിച്ചതെന്ന് ഉറപ്പായി. അങ്ങോട്ട് കയറി ചെന്നിട്ടാ ചെകുത്താന്റെ മുഖമൂടി വലിച്ചു പറിച്ചെറിയാനാണ് ആദ്യം തോന്നിയത്. പക്ഷേ അകത്തു കിടപ്പുള്ള ഒരുത്തൻ. അവനായിരിക്കും അതിന്റെ പരിണിത ഫലം അനുഭവിക്കേണ്ടി വരിക എന്നോർത്തതും അത് വേണ്ടന്ന് വെച്ചു. വെറുതെ ആ തിളങ്ങുന്ന വീടിന്റെ നേരെയൊന്ന് നോക്കുമ്പോൾ അതിനുള്ളിൽ കാശി നാഥനെ ജീവനെ പോലെ സ്നേഹിക്കുന്ന ആ പെണ്ണിനെയാണ് അവനോർമ വന്നത്. അവളുടെയാ സ്നേഹം... അത് കൊണ്ടൊരുവനിപ്പോ ജയിലിൽ വരെയും എത്തിയ കാര്യം അവളറിഞ്ഞു കാണുമോ..? അതൊന്നറിയാൻ വേണ്ടിയാണ് അവളെ വിളിച്ചത്. പക്ഷേ അവളാ കോൾ എടുക്കാഞ്ഞത് അവനെ തീർത്തും നിരാശയിലാഴ്ത്തി. ഇനിയെന്ത് ചെയ്യണം അവന്റെ കാര്യത്തിലെന്നറിയാത്ത വിധമൊരു ചോദ്യചിന്ധം ശിവക്ക് മുന്നിലങ്ങനെ പെരുകി പെരുകി വലുതായി.. തനിവിടെ പുറത്തുണ്ടാവും എന്നത് മാത്രമായിരിക്കും അവനുള്ള ആകെ ആശ്വാസം. ശിവക്ക് അതോർക്കേ വെറുതെ ദേഷ്യം വരുന്നുണ്ട്. എല്ലാം വരുത്തി തീർത്തിട്ട് അകത്തൊരുത്തി നിശ്ചയതിനൊരുങ്ങുന്നു. എന്റെ ചെക്കനെ ഇന്ന് പുറത്തിറക്കാൻ പറ്റിയില്ലേ.. വരുന്നുണ്ട് ഞാൻ.. നിന്റെ ദിവ്യ പ്രേമം.. ഒന്നു കൂടിയാ വീടിന് നേരെ നോക്കിയിട്ട് തിരികെ ബൈക്കിൽ കയറുമ്പോൾ ശിവയുടെ മുഖം വല്ലാതെ വലിഞ്ഞു മുറുകി പോയിരുന്നു.. 💥💥 നീ എവിടെ പോകുന്നു.." എല്ലാംവരും ഉറങ്ങിയെന്ന് കരുതി ആ പാതിരാത്രി വരെയും കണ്ണൊന്നടക്കാൻ കൂടി കഴിയാത്ത വിധം മുള്ള് വേലിയിൽ കൊരുത്തിട്ടത് പോലെ പിടഞ്ഞിരുന്ന കാർത്തു ശ്വാസം അടക്കി പിടിച്ചു. ഉറക്കം പോലും വിട്ട് തനിക്കു കാവൽ കിടക്കാൻ രാജ്യദ്രോഹം വല്ലതും ചെയ്‌തോ താനെന്നുള്ളതായിരുന്നു അവളുടെ ഉള്ളിൽ. ദേഷ്യവും സങ്കടവുമൊക്കെ ഉള്ളിൽ നുരഞ്ഞു പതയുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ ഒന്നും പ്രകടമാക്കാൻ കൂടി വയ്യാത്ത നിസ്സഹായവസ്ഥ. ഒന്നുറക്കെ കരയാൻ തോന്നിയിട്ട് അതിന് പോലും പറ്റുന്നില്ലല്ലോ. പന്ത്രണ്ട് മണിയോടെയാണ് മഹേഷും അവന്റെ കൂടെ വന്നവരും തിരിച്ചു പോയത്. മനഃപൂർവം അവനാ സമയം വരെയും വലിച്ചു നീട്ടിയത് പോലെയാണ് കാർത്തുവിന് തോന്നിയത്. സഹിക്കയല്ലാതെ നിവൃത്തിയില്ലല്ലോ. എന്നിട്ടും അന്ന് തിരിച്ചു പോകാത്തവരായിരുന്നു കൂടുതൽ. പിന്നെയും നീളുന്ന സംസാരങ്ങൾ. അതിനിടയിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു പോകാൻ കഴിയാത്ത വിധം അവളെയും കയറില്ലാതെ പിടിച്ചു കെട്ടിയത് പോലെ. ഒടുവിൽ പാതിരാത്രി വരെയും ആ ഇരുപ്പ് നീണ്ടു. കാശിയെ ഒന്ന് വിളിക്കണമെന്നും.. ഇന്നിവിടെ നടന്നതിനെ കുറിച്ചൊന്നു പറയണമെന്നും മാത്രം മനസ്സിൽ ഉരുവിട്ട് കൊണ്ടാണ് കാർത്തു ആ നേരം വരെയും അവിടെ ഇരുന്നത്.. പക്ഷേ മുകളിൽ കിടക്കാൻ പോകുമ്പോ അവൾക്കൊപ്പം ചിറ്റയും ആളുടെ മകളും കൂടി പോന്നതോടെ അവളുടെ ആ പ്ലാനും തകർന്ന് പോയി. മനസും ശരീരവും ഒരു പോലെ ചത്തു പോയിരിക്കുന്നു. കിടക്കലേക്ക് വീണ അവളെ ചിറ്റ കുളിച്ചിട്ട് വന്നു കിടക്കാൻ നിർബന്ധിച്ചു പറഞ്ഞപ്പോൾ വയ്യാഞ്ഞിട്ടും അവളെഴുന്നേറ്റു. മതിവരുവോളം കരഞ്ഞോന്നു തീർക്കാൻ കൂടി അനുവദിക്കില്ല എന്ന പോലെ ചിറ്റയുടെ മോളും കുളിക്കാൻ ധൃതി കാണിച്ചു. എല്ലാരും കൂടിയുള്ള ആ ഒത്തു കളി. അവൾക്കതപ്പോൾ വ്യക്തമായി മനസ്സിലാവുന്നുണ്ട്. നാളെ..നാളത്തെ ദിവസം.. ഇവിടെ ഇനി ആരുണ്ടായാലും ഇല്ലേലും അച്ഛനോട് ഇതിനെ പറ്റി സംസാരിക്കും എന്നുറപ്പിച്ചു കൊണ്ടാണ് കയറി കിടന്നത്. ചിറ്റ അപ്പോഴും ഏതാണ്ടോക്കെ ചോദിക്കുന്നുണ്ട്. "എനിക്കുറക്കം വരുന്നു ചിറ്റേ എന്നൊരു നീരസത്തോടെ തന്നെയാണ് പറഞ്ഞതും. പക്ഷേ കണ്ണടക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. കണ്ണിലും നെഞ്ചിലും അവനൊരുവൻ മാത്രം നിറഞ്ഞു നിന്നു. പിന്നെയും ഏറെ നേരം കഴിഞ്ഞു. ശ്വാസതാളം നോക്കി അരികെ കിടന്നവർ ഉറങ്ങി എന്നുറപ്പു വരുത്തി എഴുന്നേറ്റത് നെഞ്ചിലെ വിങ്ങുന്ന ഭാരമായി അതിനിയും കൊണ്ട് നടക്കാൻ വയ്യാഞ്ഞിട്ട് തന്നെയാണ്. പക്ഷേ.. "ഞാൻ.. ബാത്റൂമിൽ പോകാൻ.." വിക്കി കൊണ്ടത് പറഞ്ഞിട്ട് കാർത്തു ബാത്റൂമിന് നേരെ നടക്കുമ്പോഴും അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. 💥💥 അത്.. അത് വേണോ വാസുവേട്ട.. " ശിവ വല്ലായ്മയോടെ ചോദിച്ചു. "അല്ലാതെ പിന്നെ നമ്മളെന്തു ചെയ്യും ശിവ..സഹായിക്കാൻ ആരെയും കിട്ടിയില്ലെന്നു പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവനെ അങ്ങനെ വിട്ട് കളയാൻ പറ്റുമോ.. ഇന്നേരം വരെയും നീയും.. നീ ഇത് പറഞ്ഞറിഞ്ഞ നിമിഷം തൊട്ട് ഞാനും എത്ര പേരോട് സഹായം ചോദിച്ചു. അവരൊക്കെ എന്താ പറഞ്ഞതെന്ന് നിനക്കും അറിയാലോ.. ല്ലേ.. " വാസുവേട്ടന്റെ മുഖം കടുത്തു പോയി. നിരാശയോടെ ശിവ തലയാട്ടി കാണിച്ചു. ഒറ്റയ്ക്ക് ഓടിയിട്ട് എവിടെയും എത്തില്ലെന്ന് തോന്നില്ലെന്ന നിമിഷം.. അവൻ വാസുദേവനെ വിളിച്ചതാണ്. അവസാനആശ്രയം പോലെ.. ഏതോ തിരക്കിൽ പെട്ടു പോയ അയാൾ അവൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ മാത്രമാണ് ആ വിവരം അറിഞ്ഞത് തന്നെ. ശിവ സഹായം ചോദിച്ചിട്ട് അലഞ്ഞത് പോലെ.. അയാൾക്കറിയാവുന്ന കുറെ പേരോട് അയാളും കാശിക്ക് വേണ്ടി സഹായം ചോദിച്ചത് അവനും കേട്ടതാണ്. പക്ഷേ ശിവക്ക് കിട്ടിയത് പോലെ തന്നെ അയാൾക്കും അനുഭവം. മയക്കു മരുന്നെന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ.. അതും അശോകന്റെ ബസ്സിൽ നിന്നെന്നു കേൾക്കുമ്പോൾ ആരും പിന്നെ ആലോചിച്ചു പറയാം എന്ന് പോലും പറയാതെ.. അത് നടക്കില്ലന്ന് തന്നെ തുറന്നു പറഞ്ഞു കൊണ്ട് രക്ഷപ്പെട്ടു പോകും. ഏറ്റവും ഒടുവിൽ വാസുദേവന് തന്നെയാണ് അവനെ ഓർമ വന്നത്. വിഷ്ണുനാദിനെ.. പക്ഷേ അത് കേട്ട നിമിഷം തന്നെ ശിവ എതിർപ്പ് പറഞ്ഞു. അവൻ കാശിയെ സാഹിക്കില്ല.. കൂടുതൽ അവനെ കുരുക്കി കളയാനെ ശ്രമിക്കൂ എന്ന് ശിവ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു. "എനിക്കു താല്പര്യമില്ല ശിവ.. പക്ഷേ ഇവിടെയിപ്പോ എന്റെയും നിന്റെയും താല്പര്യം നോക്കി ഇരുന്നത് കൊണ്ടായില്ല. ഇന്നിപ്പോ ഇങ്ങനെ കഴിഞ്ഞു. ചെയ്യാത്ത തെറ്റിന്നാ അകത്തൊരുവൻ.. നാളെയെങ്കിലും ആ ചെക്കനെ പുറത്തിറക്കണ്ടേ.. എനിക്കറിയാം വിഷ്ണുവിന്റെ സ്വഭാവം. അവനോട് പറഞ്ഞാലും കാശിക്ക് വേണ്ടി അവനായിട്ട് എന്തെങ്കിലും ചെയ്യുമോ എന്നും അറിയില്ല... ഉറപ്പുമില്ല. പക്ഷേ നമ്മുക്കൊന്ന് പറഞ്ഞു നോക്കാം. അതിപ്പോ പറഞ്ഞില്ലല്ലോ എന്നുള്ള കുറ്റബോധം നമ്മുക്ക് തോന്നാതിരിക്കാൻ വേണ്ടിയെങ്കിലും നമ്മുക്ക് പറഞ്ഞു നോക്കാം. ഇനിയിപ്പോ ആ പിശാചിന് എങ്ങാനും നല്ല ബുദ്ധി തോന്നിയാലോ.. കാശിയേക്കാൾ വലുതല്ലല്ലോ ശിവ നമ്മുക്ക് നമ്മുക്ക് ഇഷ്ടക്കേട്.. അത് കൊണ്ട്.. നീ ഒന്നവനെ വിളിക്ക്.." വാസുദേവൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞിട്ടും അത് വേണോ എന്ന് തന്നെയാണ് ശിവയുടെ മനസ്സിൽ. വിഷ്ണുവിന്റെ ഭാഗത്ത് നിന്നും കാശിക്ക് വേണ്ടി ഒന്നും ചെയ്യില്ല. അവനതിൽ സംശയങ്ങളൊന്നുമില്ല. അല്ലെങ്കിൽ പിന്നെ.. ഉച്ചക്ക് ശേഷം ആ സംഭവം നടന്നിട്ടിത്രയും സമയമായി. എല്ലാം എല്ലാവരും അറിഞ്ഞെന്നുള്ളതും ഉറപ്പുണ്ട്. എന്നിട്ടും ഇത് വരെയും അവനെന്തു പറ്റിയെന്നുള്ള ഒരന്വേഷണം പോലും വിഷ്ണുവിന്റെ ഭാഗത്ത് നിന്നും ഉണ്ടായിട്ടില്ല. അങ്ങനെ ഉള്ള ഒരുവൻ.. അവൻ ഇനിയും സഹായിക്കും എന്ന് കരുതുന്നത് തന്നെ വിഡ്ഢിത്തമല്ലേ.. പക്ഷേ വാസുവേട്ടൻ പറഞ്ഞത് പോലെ ചെറിയൊരു സാധ്യത പോലും തള്ളി കളയാൻ കഴിയില്ല. അകത്തു കിടക്കുന്നവൻ അത്രയും പ്രിയപ്പെട്ടവനാണ്. ഒരു തെറ്റും ചെയ്യാതെയാണ് അവനീ ശിക്ഷ.. "വിഷ്ണുവിന് വിളിക്കെടാ. കാശിക്ക് വേണ്ടി നമ്മൾ വിളിക്കുന്നു.. അങ്ങനെ മാത്രം കരുത് നീയിപ്പോ.. എന്നിട്ട് വിളിക്ക്.. " ശിവയുടെ മനസ്സിലെ സംഘർഷങ്ങൾ അറിഞ്ഞത് പോലെ വാസുദേവൻ അവന്റെ തോളിലൊന്നു തൊട്ടു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. എന്നിട്ടും വല്ലായ്മയോടെ തന്നെയാണ് ശിവ വിഷ്ണുവിന്റെ നമ്പറിൽ വിളിച്ചത്. സമയമോന്നും അവനപ്പോൾ ഓർത്തില്ല. കാശ്ശിക്ക് വേണ്ടി എന്ന് മാത്രം മനസ്സിൽ നിറച്ചു. പക്ഷേ.. നിരാശയായിരുന്നു ഫലം. ഫുൾ റിങ് ചെയ്തു കഴിഞ്ഞിട്ടും വിഷ്ണു ആ കോൾ എടുത്തില്ല. അതോടെ അടി കിട്ടിയത് പോലെ ശിവയുടെ മുഖം വിളറി വെളുത്തു. "അവൻ...എടുക്കുന്നില്ല.. " അവൻ വാസുവേട്ടനെ നോക്കി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അയാളുടെ മുഖവും വല്ലാതെയായിട്ടുണ്ട്. ഇനി.. ഇനിയിപ്പോ നമ്മളെന്തു ചെയ്യുമെടാ.. " വാസുദേവനും അങ്ങേയറ്റം നിരാശയിൽ ചോദിച്ചു. എന്തെങ്കിലും ചെയ്യണമല്ലോ വാസുവേട്ട.. " ആലോചനയോടെ ശിവ കയ്യിൽ തല താങ്ങി പിടിച്ചു കൊണ്ട് കുനിഞ്ഞിരുന്നു. മൗനമായി കടന്നു പോയഒന്നോ രണ്ടോ മിനിട്ടുകൾ. അതിന് ശേഷം ശിവയുടെ ഫോണിന്റെ ബെല്ലടിയാണ് ആ മൗനമുടച്ചത്. വിഷ്ണു ആണോ ഡാ.." അത് കേട്ടതെ വാസുവേട്ടൻ ആവേശത്തിൽ ചോദിച്ചു. "അല്ല.. ഇത് ഒരു നമ്പറിൽ നിന്നാണ്.." ശിവ അത് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് കോൾ അറ്റാന്റ് ചെയ്തു. "വിഷ്ണുവാണ്.." മറുവശത്തു നിന്നും കേട്ട ഉത്തരം അതായിരുന്നു.. തുടരും.. കാര്യം ഏട്ടൻ നാറി ആണേലും.. ഇനിയിപ്പോ അനിയനെ രക്ഷിച്ചോണ്ട് പോയിട്ട് ആ വീരവാദം പറയാൻ.. ഓനത് ചെയ്യുവോ..? നിങ്ങൾക്ക് തോന്നുന്നുണ്ടോ🫣 റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോണേ.. ന്നാ മ്മക്കിങ്ങനെ ഉഷാറായി പോകാ.. സ്നേഹത്തോടെ നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം jif💥 #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ

#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട് _62 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ 💥💥 "എങ്ങനെ എപ്പോ എന്നുള്ള ചോദ്യങ്ങളൊന്നും ഇപ്പൊ ഇങ്ങോട്ട് വേണ്ട സാറേ.. എന്നോട് വാക്ക് പറഞ്ഞ കാശ് ബിബി സർ സെറ്റാക്കി വെച്ചോ.. ഞാൻ പ്ലാൻ ചെയ്തത് പോലെ തന്നെ എല്ലാം നടക്കുമെങ്കിൽ, ഇന്നത്തോടെ സാറിന്റെ വലിയൊരു പ്രശ്നം തീർന്നു കിട്ടും.." വിഷ്ണുവിന്റെ വാക്കുകൾ വിശ്വാസിക്കുകയെ ബിബിനപ്പോൾ നിർവാഹമുള്ളു. മുള്ളിൻ മുനയിലെന്നത് പോലെയാണ് ഇപ്പൊ അവന്റെ നില നിൽപ്പ്. ഭവ്യ ആണുങ്ങളെ വല വീശി പിടിക്കുന്നവൾ എന്നൊരു സെന്റിമെന്റൽ കൊണ്ടാണിപ്പോ പിടിച്ചു നിൽക്കുന്നത്. അതൊന്ന് ഉറപ്പിക്കാൻ വേണ്ടുന്ന എന്തൊക്കെയോ ചെയ്ത് തരാമെന്ന് വിഷ്ണു പറഞ്ഞിട്ട് ദിവസങ്ങളായി. ഇത് വരയും അതിന് അനുകൂലമായ ഒന്നും തന്നെ അവന്റെ ഭാഗത്തു നിന്നും ഉണ്ടായിട്ടില്ല. അങ്ങോട്ട് വിളിച്ചെങ്ങാനും ചോദിച്ച അവന്റെ ഒടുക്കത്തെ ജാഡ. അതും പോരാഞ്ഞിട്ട് കാര്യം തനിക്ക് ആവിശ്യത്തിന് എന്നതിൽ നിന്നും അത്യാവശ്യത്തിന് എന്നതിലേക്ക് എത്തി നിൽക്കുമ്പോൾ ആ നാറി കാശ് കൂട്ടി ചോദിക്കുന്നുണ്ട്. സംഗതി നടത്തി തരുന്നത് റിസ്ക് ആണ് പോലും. ഏറ്റെടുത്തപ്പോൾ ഇല്ലാത്ത റിസ്ക് കാശ് കേറ്റി വിളിക്കാനുള്ള അടവാണെന്ന് മനസ്സിലായിട്ടും മിണ്ടാതെ കേട്ട് നിൽക്കും. എല്ലാം കൂടി ബിബിന് തൊണ്ട പഴുത്തു പൊട്ടിയത് പോലെ വിഴുങ്ങി കളയുകയേ നിവൃത്തിയൊള്ളു. "അപ്പോൾ പറഞ്ഞത് പോലെ..ഇന്ന്.. അല്ലെങ്കിൽ നാളെ. ഉച്ചയോടെ ഇതിനൊരു അവസാനം കണ്ടിരിക്കും.. ബിബി സാർ ധൈര്യമായിട്ട് വെച്ചിട്ട് പോ.. പോയിട്ട് അടുത്ത ഇര പിടിച്ചോ.. ബൈ.." ബിബിയെ പിന്നെയൊന്നും പറയാൻ സമ്മതിച്ചു കൊടുക്കാതെ വിഷ്ണുവിന്റെ കോൾ അവസാനിക്കുകയും ചെയ്തു. എന്നാലും എന്തായിരിക്കും അവന്റെ പ്ലാൻ.? ഫോണും കയ്യിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് ബിബി ഓർത്തത് അതായിരുന്നു. അതിനി തനിക്ക് കൂടുതൽ കുരുക്ക് ആയി തീരാഞ്ഞാൽ മതിയായിരുന്നു. ആങ്ങളയെയും പെങ്ങളെയും കുടിച്ച വെള്ളത്തിനു വിശ്വാസിക്കാൻ പറ്റില്ല. കാശേന്ന് കേട്ട സ്വന്തം അമ്മയെ പോലും മറിച്ചു വിൽക്കുന്ന ടീമാണ്.. അതൊന്ന് നടന്നു കിട്ടും വരെയും തന്റെ ഉള്ളമിനി ടെൻഷൻ കൊണ്ട് എരിതീയിലെന്നത് പോലെ ഞെളിപിരി കൊള്ളുമെന്നുള്ളത് അവനുറപ്പുണ്ട്.. 💥💥 കാശിയിപ്പോ വരുമെന്നും വന്നാൽ തന്നെ തന്റെ കാര്യത്തിൽ അവനെന്തെങ്കിലും തീരുമാനമെടുക്കുമെന്നുമാണ് കാർത്തുവിന്റെ അവസാന പ്രതീക്ഷ. കണ്ണുകൾ ഇടയ്ക്കിടെ ക്ലോക്ക് തേടി പോകുന്നത് ഉള്ളിലെ പിടപ്പ് കൊണ്ടാണ്. ഏഴ് മണിയൊക്കെ കഴിഞ്ഞു തുടങ്ങിയപ്പോൾ അവൾക്കുള്ളിലും ചെറുതായി ഭയം പൊടിഞ്ഞു തുടങ്ങി. ഇവിടിങ്ങനെ ഒരു പരിപാടി നടക്കാൻ വേണ്ടി അവനെ മനഃപൂർവം മാറ്റിയതാണോ? അല്ലെങ്കിലിപ്പോ വരേണ്ട സമയമൊക്കെ കഴിഞ്ഞു പോയി. അവന്റെ ബുള്ളറ്റ് അവിടെ തന്നെ ഉണ്ടോ എന്ന് നോക്കാനും വിട്ട് പോയി ഈ ധൃതിക്കിടയിൽ. ഇവിടെ ഇങ്ങനൊക്കെ നടക്കുമെന്ന് ആരറിഞ്ഞു? കണ്മുന്നിൽ വരാതെ വിരുന്നുകാരോട് വിശേഷം ചോദിച്ചു മരിക്കുന്ന അച്ഛൻ.. ഇപ്പോഴും പിടി തരാത്ത അമ്മയും. തന്റെ വേദന കാണാൻ കഴിയാത്ത ഇവർക്ക് വേണ്ടി താൻ ഇനിയും വേദനിക്കണോ? ഇവരെ അപമാനിക്കാൻ വയ്യെന്നുള്ളത് കൊണ്ടിങ്ങനെ ശ്വാസം പിടിച്ചു നടക്കണോ.? എല്ലാം ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞിട്ടിറങ്ങി പോയാലോ എന്നൊക്കെ ഉള്ളിൽ മിന്നി മാഞ്ഞു പോകുന്ന പരിഭവങ്ങളാണ്. സങ്കടമാണ്. നേരിട്ട് ഒന്നും ആരും പറയുന്നില്ലേൽ കൂടിയും അന്നവിടെ നടക്കാൻ പോകുന്നത് എന്തെന്നുള്ളതിന്റെ ഒരു ഏകദേശ ധാരണ അവൾക്കും കിട്ടി കഴിഞ്ഞു. ഏഴര മണിയൊക്കെ കഴിഞ്ഞു പോയിട്ടും കാശിയെ കാണാതെ വന്നപ്പോൾ അതിലും താൻ അറിയാത്ത എന്തോ ചതി നടന്നു കഴിഞ്ഞെന്നുള്ളത് അവളുറപ്പിച്ചു. അവനെ ഒന്ന് വിളിക്കണമെന്ന് തോന്നി. ഇവിടെ നടക്കുന്നതൊന്നും അവൻ അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവില്ല. അതുറപ്പാണ്. 'ഇനിയിപ്പോ മുകളിൽ പോണത് എന്തിനാ കുഞ്ഞാറ്റെ .. ഇവിടിരിക്ക്.. ഇത്രേം നേരം നീ മുറിയിൽ തന്നെ അല്ലായിരുന്നോ.." മുറിയിൽ ഉള്ള ഫോൺ എടുത്തു കൊണ്ട് കാശിക്ക് വിളിക്കാം എന്നുള്ള തീരുമാനത്തിൽ ഉറച്ചു കൊണ്ട് സ്റ്റെപ്പിന് നേരെ ചെന്നതേ കരുതി കൂട്ടിയുള്ള ആക്രമണം പോലെ ഗീത ചിറ്റ കയ്യിൽ പിടിച്ചു നിർത്തി. എന്റെ ഫോൺ മുകളിലാ ചിറ്റേ.. മുറിയിൽ. അതെടുത്തു കൊണ്ട് വരാൻ.. " ഉള്ളാലെ അവരോടൊരു നീരസമൊക്കെ തോന്നുന്നു. പക്ഷേ സ്നേഹം കൊണ്ട് തന്നെ മൂടുന്ന ഈ ആളോട് അതൊന്നും പ്രകടിപ്പിക്കാൻ പോലും വയ്യാതെ അവള് വലഞ്ഞു പോയി. "അത്ര ഒള്ളോ കാര്യം... മാളു.കുഞ്ഞാറ്റ ചേച്ചിയുടെ ഫോൺ മുകളിൽ അവളുടെ മുറിയിൽ കാണും അതെന്ന് എടുത്തിട്ട് വന്നേ എന്ന് ഞൊടിയിട കൊണ്ടൊരു തീരുമാനം പറയുമ്പോൾ.. ചിറ്റ പറഞ്ഞത് അക്ഷരപ്രതി തെറ്റിക്കാതെ മാളു സ്റ്റെപ്പ് കയറി ഓടി പോയപ്പോൾ ഫോൺ കിട്ടിയാലും ഇവിടെ ഈ ബഹളങ്ങൾക്കിടയിൽ അവനെ എങ്ങനെ വിളിക്കും എന്നായിരുന്നു മനസ്സിൽ. വീണ്ടും മനസ്സ് ചത്തു കൊണ്ടവിടെ തന്നെ ഇരുന്നു. തന്നോട് സംസാരിക്കാൻ വരുന്നവരോട് വല്ലാത്ത ദേഷ്യം വരുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ അതൊന്നും തന്നെ പ്രകടനം നടത്താനും വയ്യ. അപ്പോഴും ഇടക്ക് നോട്ടം ക്ളോക്കിലേക്ക് നീളും. അവനിനി വരുമെന്നുള്ള പ്രതീക്ഷയും നഷ്ടം വന്നിരിക്കുന്നു. എല്ലാം കൂടി അവൾക്ക് തന്നെ പിടി കിട്ടാത്തൊരു മാനസിക നിലയിലേക്ക് എടുത്തെറിയപ്പെടുന്നു. ദേ.. മഹിയൊക്കെ വന്നു " എന്നാരോ വിളിച്ചു പറയുന്നത് കേട്ടതും അത് വരെയും ഊഹം മാത്രമുണ്ടായിരുന്ന ആ കാര്യമിനി സത്യമാവുകയാണ് എന്നൊരു പൊള്ളലിൽ അവളൊന്നു പിടഞ്ഞു. "എന്തിനാ കുട്ട്യേ.. നീ വിറക്കുന്നെ.മഹിയെ കുട്ടിക്ക് അറിയാത്ത അറിയാത്ത ആളൊന്നും അല്ലല്ലോ. ഇത്രയും പേടിക്കാൻ " ആരുടെയോ ആ ആശ്വാസിപ്പിക്കൽ. കല്ലിനു കാറ്റ് പിടിച്ചത് പോലെ.. ശ്വാസം പോലും എടുക്കാതെ അവളോരേ ഇരിപ്പാണ്. "ജീവനോടെ ഈ കാശി നാഥൻ ഭൂമിയിൽ ഉണ്ടെങ്കിൽ.. മഹേഷിന്റെ താലി നിനക്ക് സ്വീകരിക്കേണ്ടി വരില്ല.. വിശ്വാസമില്ലേ നിനക്കെന്നെ.." പിടി വിട്ട് പോകുമെന്നുള്ള അവസ്ഥയിലേക്ക് എത്തി പെടുമ്പോൾ കാർത്തു അവനെ ഓർക്കും.. കാശി നാഥനെ.. അവൻ നൽകിയ വാക്കിനെ.. എരിയുന്ന മനസ്സിൽ അൽപ്പം ആശ്വാസം കിട്ടുന്നത് അപ്പോൾ മാത്രമാണ്. എല്ലാവർക്കും മഹേഷിനെ സ്വീകരിക്കാനുള്ള തിടുക്കമാണ്. എല്ലാവർക്കും ഒരു പോലെ യോഗ്യനാണല്ലോ അവൻ. ഇതിപ്പോൾ ഇങ്ങനെ പോട്ടെ.. അച്ഛനോട് എന്തായാലും ഒരു തുറന്നു സംസാരം വേണ്ടി വരും. അതിന് ശേഷം ഇങ്ങനെയുള്ള ഒന്നിനും കാർത്തിക നിന്ന് തരുമെന്ന് ആരും കരുതണ്ട. കാശി നാഥന്റെ പെണ്ണാ ഞാൻ. എനിക്കങ്ങനെ ജീവിച്ചാൽ മതി.. മോളെ.. പിന്നിൽ നിന്നും തേൻ ചാലിച്ചു കൊണ്ടൊരു വിളി. ദീപ ആന്റിയാണ്. മഹേഷിന്റെ അമ്മ. അവനൊരു അനിയത്തിയും അനിയനും കൂടിയുണ്ട്. അച്ഛൻ മുരളി തമ്പി.. മഹേഷിന്റെ വേറൊരു പതിപ്പ്.. "എന്ത് പറ്റി.. വയ്യേ നിനക്ക്.." ചിരിയോടെ അരികിലേക്ക് വന്ന ദീപാന്റി കാർത്തുവിന്റെ മുഖം കണ്ടതും ചോദിച്ചു. "അവൾക്കിതൊരു സർപ്രൈസ് ആണ് ദീപാ.. അതിന്റെയൊരു.. അല്ലേടാ.." അച്ഛൻ കൂടി അങ്ങോട്ട് വന്നിട്ട് ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ടത് പറയുമ്പോൾ പരിഭവം കൊണ്ടാ പിടിയിൽ നിന്നും അകന്നു മാറാൻ ശ്രമിച്ചേങ്കിൽ കൂടിയും വല്ലാത്തൊരു ബലത്തോടെ അശോകൻ അവളിലെ പിടി കൂടുതൽ മുറുക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. കാർത്തുവിനും അത് പെട്ടന്ന് മനസ്സിലായി. കത്തും പോലൊരു നോട്ടം അയാൾക്ക് നേരെ നീട്ടുമ്പോൾ ആ ചുണ്ടിലെ പുച്ഛം അവൾക്കറിയാൻ കഴിഞ്ഞു. അവൾക്കപ്പോൾ അതെല്ലാം അത്ഭുതം നിറഞ്ഞ കാഴ്ചകൾ തന്നെയായിരുന്നു. അപ്പോഴേക്കും അവളെയും കൂട്ടി.. ബലമായി തന്നെ അശോകൻ ഹാളിലെത്തി നിന്നു. മഹേഷിന്റെ അരികിൽ. ഹായ് കുഞ്ഞാറ്റ.. " ആരും എതിർപ്പൊന്നും പറയില്ലെന്നുറപ്പുള്ളത് കൊണ്ടാവും.. കൈകൾ നീട്ടുന്നതിന് പകരം അവൻ കെട്ടിപിടിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. തീയിലേക്ക് ചേർത്ത് വെച്ചത് പോലൊരു പൊള്ളലോടെ പിടഞ്ഞപ്പോൾ അവന്റെ കൈകൾക്ക് കൂടുതൽ ശക്തിയേറി. കണ്ട് നിന്നവർക് അതവന്റെ പ്രണയവും സ്നേഹവുമൊക്കെയാണ്. പക്ഷേ കൂടുതൽ ശക്തിയോടെ ഞെരിച്ചമർത്തുവന്റെ ഉദ്ദേശം എന്തെന്ന് കത്തി നിൽക്കുന്ന അവന്റെ കണ്ണുകൾ കണ്ടാലേ അറിയാം. ആ നോട്ടം കണ്ടതും നിറയാൻ തുടങ്ങിയാ കണ്ണുകളെ കാർത്തു കഷ്ടപ്പെട്ടു കൊണ്ടോതുക്കി. അവന് മുന്നിൽ അങ്ങനെ കൂടി തോറ്റു കൊടുക്കില്ല എന്നൊരു വാശി. "പിടയല്ലേ ഡീ..ഞാൻ തുടങ്ങിയിട്ടല്ലേ ഒള്ളു.. അപ്പഴേ നീയിങ്ങനെ.. ഏഹ്.." അവളന്നു മാറാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ മുരളും പോലെ മഹേഷ്‌ ശബ്ദമടക്കി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അപ്പോഴേക്കും കുടിക്കാനുള്ള ജ്യൂസ് കൊണ്ട് ആരൊക്കെയോ വന്നു. കുടിക്ക് മോനെ എന്നും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് മഹേഷിന്റെ നേരെ ഗ്ലാസ്‌ നീട്ടുന്ന തുളസിയെ കാർത്തു ദേഷ്യത്തോടെയൊന്ന് നോക്കി. അവളുടെ നോട്ടത്തിന്റെ അർഥമറിഞ്ഞത് പോലെ അവരൊന്നു വിളറി പോയി. "കുഞ്ഞാറ്റക്ക് കൊടുക്കാന്റി.. അവൾക്കും ദാഹം കാണും. അല്ലേ." അവൻ തുളസിയെ നോക്കി കണ്ണ് ചിമ്മി. എനിക്ക് വേണ്ട.." യാതൊരു മയവും ഇല്ലാതെ അത്രയും പറഞ്ഞു കൊണ്ടവിടെ നിന്നും അവളൊന്നകന്നു നിൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും മഹേഷിന്റെ കൈകൾ അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു. ആ ആൾക്കൂട്ടം പോലും മറന്നിട്ടവന്റെ ചെകിട് നോക്കി അടിക്കാൻ കൈ തരിക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ അതിപ്പോൾ ചെയ്യേണ്ട.. കൂടുതൽ പ്രശ്നമാവും.. പാമ്പിന്റെ പകയുമായി ജീവിക്കുന്ന നാറിയാണ് എന്നൊക്കെ മനസ്സിൽ കരുതി കൊണ്ടവൾ ക്ഷമിച്ചു. കരി നീല കളർ ഷർട്ടും ഓഫ് വൈറ്റ് പാന്റും. ബ്രാൻഡ് വാച്ചും ഷൂവും.. കാര്യമായിട്ട് തന്നെ ഒരുങ്ങി കെട്ടി വന്നിട്ടുണ്ടവൻ. മൊത്തത്തിൽ അവനൊരു റോയൽ ലുക്ക്‌ തന്നെയാണ്. അവനിലേക്ക് കസിൻസ് പിള്ളേരുടെ ആരാധന നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന നോട്ടം കാർത്തു അപ്പോഴും കാണുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ ഉള്ളിലെ അവന്റെ തറ സ്വഭാവം അവർക്കറിയില്ലല്ലോ എന്നോർക്കുമ്പോൾ അറിയാതെ തന്നെ അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ കോടി പോയി. "അപ്പോൾ ഇനി ഇതങ് നീട്ടി വെക്കേണ്ട എന്ന് തന്നെയാണ് എനിക്കും.. കുഞ്ഞാറ്റയുടെ പഠനം തീരാൻ കാത്തു നിൽപ്പായിരുന്നു ഞാനും. മഹേഷിന്റെ കാര്യം എല്ലാവരേം അറിയിച്ചതല്ലേ. കാർത്തു അവനുള്ളതാണെന്ന് വളരെ മുൻപ് തന്നെ തീരുമാനം എടുത്തതുമാണ് " അത്രയും പറഞ്ഞിട്ട് അശോകൻ കാർത്തുവിനെ ആണ് നോക്കിയത്. ദേഷ്യം കൊണ്ടവളുടെ ഉള്ളം പുകഞ്ഞു. അങ്ങനൊരു വാക്ക് ഉയർന്നു കെട്ടത് മുതൽ അവളും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് മഹേഷിനെ അവൾക്കിഷ്ടമല്ലെന്നും അവളുടെ പാട്ണറിന്റെ സ്ഥാനത്തേക്ക് അവനെ കാണാൻ കഴിയില്ലെന്നും. അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോഴൊക്കെ.. അതൊക്കെ നമ്മുക്ക് സമയം പോലെ പരിഗണിക്കാം ഇപ്പൊ അച്ഛന്റെ കുഞ്ഞാറ്റ കിളി നന്നായി പഠിച്ചോ എന്ന് പറഞ്ഞ ആളാണ്‌ ഇങ്ങനെ പറയുന്നത്. കാശ്യേട്ടൻ പറഞ്ഞത് പോലെ താൻ കുറച്ചു കൂടി ക്ഷമ കാണിക്കണമായിരുന്നു. മഹേഷിന്റെ പിടിയിൽ നിന്നും മാറി നിൽക്കാൻ കൊതിച്ചപോഴും അവളുടെ ഉള്ളം നീറിയത് അതോർത്തു കൊണ്ടാണ്. "രണ്ടാഴ്ചക്ക് ശേഷം മഹി ചുമതല ഏൽക്കുന്ന പുതിയ ബ്രാഞ്ച് ഓപ്പൺ ആവുകയാണ്.. അതിന് മുന്നേ തന്നെ കല്യാണം നടത്തിയെടുക്കാനാണ് എന്റെയും അവന്റെയും പ്ലാൻ.. അങ്ങനെ തന്നെ ചെയ്യാം. അല്ലേ അളിയാ.." അശോകൻ മുരളിയെ കൂടി ചേർത്ത് പിടിച്ചു. ഗൂഡമായൊരു ചിരിയോടെ.. മഹേഷിന്റെ നോട്ടം കാർത്തുവിന്റെ നേരെയാണ്. വിജയം ഉറപ്പിച്ചവന്റെ വല്ലാത്തൊരു നോട്ടം. വളരെ മുന്നേ തന്നെ ഒരുക്കങ്ങൾ എല്ലാം റെഡി ആയത് കൊണ്ട് ഇനി കൂടുതൽ നീട്ടി വെക്കുന്നില്ല. അടുത്ത സൺ‌ഡേ.. വിവാഹം.. ഇതൊന്ന് ഔദ്യോഗികമായി നിങ്ങളെ അറിയിക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് നിങ്ങളെ വിളിച്ചു കൂട്ടിയത്.. " അശോകന്റെ വാക്കുകൾ കയ്യടിയോടെ സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടു. കാർത്തു ശ്വാസിക്കാൻ പോലും മറന്ന് നിൽകുമ്പോൾ ദീപാ അവളുടെ കൈയിൽ അത്യാവശ്യം വലുപ്പമുള്ള ആഡംബരത്തോടെ തന്നെ അലങ്കരിച്ച ഒരു സ്വീറ്റ് പായ്ക്ക് പിടിപ്പിച്ചു.. 💥💥 സർ.. തന്റെ കയ്യിൽ അണിയിച്ച വിലങ്ങിലേക്ക് നോക്കി കാശി ആവിശ്വസനീയതയോടെ വിളിച്ചു. "എന്ത് ചെയ്തിട്ടാ സാറേ.. അവനറിയില്ല എന്ന് പറഞ്ഞില്ലേ നിങ്ങളോട്.. പിന്നെന്ത് കോപ്പിലെ പരിപാടിയാണ്.." ശാന്തനായ ശിവയുടെ നിയത്രണം നഷ്ടപ്പെട്ടു പോയി കൈ വിലങ്ങുമായി ചെയ്യാത്ത കുറ്റത്തിന്റെ ഭാരത്തോടെ നിൽക്കുന്ന കാശിയെ കണ്ടപ്പോൾ. ദേ... വല്ലാണ്ട് ചിലച്ച നിന്നെ കൂടി പിടിച്ചു അകത്തിടും.. ബസ്സിൽ മയക്കു മരുന്ന് കടത്തിയ ആരും അറിയില്ലെന്ന് കരുതിയോ നീയൊക്കെ.. എന്നിട്ടും അവന്റെയൊക്കെ ന്യായം.. " യൂണിഫോമിൽ നിന്നോരു പോലിസ്കാരൻ ശിവയെ പിടിച്ചു പിന്നിലേക്കൊന്നു തള്ളി കൊണ്ട് ദേഷ്യത്തോടെ ചോദിച്ചു.. "ഈ വളയം എന്റെ ചോറാ സാറേ.. ജീവിതവും ജീവനുമൊക്കെയാണ്. ഇത് പോലൊരു നെറികെട്ട കാര്യം ഇതിനുള്ളിൽ ഞാൻ ചെയ്യില്ല.. ചെയ്തിട്ടില്ല." തീ പാറും പോലൊരു നോട്ടത്തോടെ കാശി പോലിസ് കാരെ നോക്കി. പക്ഷേ അവരുടെ മുഖത്തൊരു ഭാവമാറ്റം പോലുമില്ല. ചതി.. അതെല്ലാം കണ്ട് നിന്ന ശിവയുടെ മനസ്സിൽ അപ്പോഴും അത് തന്നെയായിരുന്നു.. തുടരും.. ആര്..? ശിവ സംശയിക്കുന്ന പോലെ അതിന് വേണ്ടിയാണോ ഇനിയാ പരട്ട അശോകൻ ന്റെ ചെക്കനേം വിളിച്ചോണ്ട് പോയത്..? റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോണേ.. സ്നേഹത്തോടെ jif❣️ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - നീലാംബരം..... 🔻 ഭാഗം _20 ✍️ രചന - Aysha akbar കഴിഞ്ഞതെല്ലാം നീ പോലും ആഗ്രഹിക്കാത്ത നിന്റെ ഭൂതകാലമല്ലേ.... അതിവിടെ ഉപേക്ഷിച്ചു നിനക്കെന്റെ കൂടെ പോരാൻ കഴിയില്ലേ.... അഭി അതും കൂടി ചോദിച്ചപ്പോഴായിരുന്നു ഏതോ ഓർമകളിൽ നിന്നെന്ന പോലവളുണർന്നത്.... ഞാൻ..... പറയാൻ ബാക്കി വെച്ച കാര്യം പറഞ്ഞോട്ടെ...... വൈശാലി അവനോടായത് ചോദിക്കുമ്പോൾ ആ കണ്ണുകളിലെ ഭാരം അവനു മനസ്സിലാകുന്നില്ലായിരുന്നു.... കാരണം..... തങ്ങൾക്കിരുവർക്കും പരസ്പരം തോന്നിയ വികാരത്തെ പറയാതെ തന്നേ രണ്ട് പേർക്കുമറിയാം...... അത് കൊണ്ട് തന്നേ ഒരു തുറന്ന് പറച്ചിലിലൂടെ തന്റെ ഒരു ചോദ്യത്തിലൂടെ തങ്ങൾക്കിടയിലുള്ള അന്തരത്തെ കുറിച്ചുള്ള അവളുടെ ആശങ്കകളും അവളെ കുറിച്ചുള്ള അവളുടെ ചിന്തകളുമെല്ലാം മറന്നവൾ ഹൃദയം കൊണ്ട് പുഞ്ചിരിക്കുമെന്ന് കരുതിയതാണ് താൻ.... പക്ഷെ.... അതല്ല ഇപ്പോഴുള്ള അവളുടെ ഭാവം........ അതെന്താണെന്ന് തനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നുമില്ല.... ആനന്ദി....... ആനന്ദി എന്റെ മോളായി വളരും......നീ എന്റെ കൂടെയുണ്ടെങ്കിലും ഇല്ലെങ്കിലും.... അവൾ പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയപ്പോഴേക്കും അഭി അല്പം ഗൗരവത്തോടെ തന്നേ ഇടക്ക് കയറിയത് പറഞ്ഞിരുന്നു...... അവൾ തല ചെരിച്ചു കൊണ്ടവനെയൊന്ന് നോക്കി..... ആനന്ദി എന്നേ പോലെയുണ്ടെന്ന് എല്ലാവരും പറഞ്ഞിരുന്നു.... എല്ലാം ഓരോ തോന്നലാണെങ്കിൽ കൂടി അതങ്ങനെ തന്നെയിരിക്കട്ടെ...... അവളെന്റെ മോള് തന്നേയാവട്ടെ..... ആനന്ദിയാണ് അവളുടെ നെഞ്ചിലെ കരടെന്ന് തോന്നിയത് കൊണ്ട് തന്നേ അഭി ഏറെ ഭംഗിയുള്ള ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ അത് പറഞ്ഞു നിർത്തുമ്പോഴും അവളുടെ മുഖം തെളിഞ്ഞിരുന്നില്ല... അത് തോന്നലല്ല...... ആനന്ദിക്ക് തന്റെ ഛായ തന്നെയാണ്.......ആനന്ദിക്ക് മാത്രമല്ല..... തന്റെ ചേട്ടൻ ആനന്ദ് കൃഷ്ണ നും.. അവളത് പറഞ്ഞതും അഭി ഒന്ന് ഞെട്ടിയെങ്കിൽ കൂടി അത് വരെയില്ലാത്തോരു പരിഹാസ ചിരി അവളുടെ ചുണ്ടിൽ കത്തി നിന്നു.... അവളുടെ നാവിൽ നിന്ന് വന്ന ഏട്ടന്റെ പേരിൽ നിന്നും ഒരായിരം ചോദ്യങ്ങൾ അവന്റെ തലച്ചോറിൽ തിങ്ങി നിറഞ്ഞെങ്കിൽ കൂടി അതിനുള്ള ഉത്തരവും ഹൃദയം കണക്കാക്കുന്നത് പോലെ....... അവന്റെ മുഖം ആകെ ക്കൂടി മാറിപ്പോയി.... കണ്ണുകൾക്കാ കുസൃതി ചിരി നഷ്ടപ്പെട്ടു.... ആകെ ക്കൂടി വരിഞ്ഞു മുറുകിയ മുഖത്തോടെ അവനവളെ നോക്കുമ്പോൾ അത് വരെയില്ലാത്ത വിധമൊരു ശാന്തത അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിറഞ്ഞു നിൽപ്പാണ്.... ജനലിലൂടെ വരുന്ന കൊടും തണുപ്പിലും അവൻ നിന്നൊന്ന് വിയർത്തു..... ഏട്ടൻ..... ഏട്ടനെ എങ്ങനെ യറിയാം തനിക്ക്..... തന്നേ ഇത്രയും വലിയൊരു ചോദ്യത്തിന്റെ മുൾ മുനയിൽ തന്നെ നിർത്തി പുറം തിരിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നവളുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു തനിക്ക് നേരെ നിർത്തി അവനത് ചോദിക്കുമ്പോൾ വാക്കുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു ഭാവമുണ്ടായിരുന്നു.... വരിഞ്ഞു മുറുക്കിയ ആ മുഖം ഇപ്പൊ പൊട്ടി പ്പോകുമെന്ന് തോന്നിപ്പോയവൾക്ക്...... എന്തോ അന്നത്തെ ആ രാത്രി രണ്ട് പേർക്കും കാലുകൾ തണുത്തില്ല.... അവരെ തേടി പുഴയുടെ ഈണമെത്തിയില്ല..... പൂക്കളുടെ ഗന്ധവും വഴി മാറി പ്പോയത് പോലെ..... എനിക്കറിയുന്നിടത്തോളം നിന്റെ ഏട്ടനെ നിനക്കറിയില്ലല്ലോ..... എന്നേ ഇവിടെ എത്തിച്ചത് നിന്റെ ഏട്ടനാണ്...... അവൻ പിടിച്ച കൈ തട്ടി മാറ്റി കൊണ്ട് അവളത് പറയുമ്പോൾ ആ കണ്ണുകളിൽ ഒരഗ്നി ആളി കത്തിയിരുന്നു ... അഭിക്ക് ഭൂമി പിളർന്നു താൻ താഴേക്കൂർന്നു പോയിരുന്നെങ്കിലെന്നൊരു വേള തോന്നി പ്പോയി.... ചുറ്റുമുള്ളതൊന്നും കേൾക്കുന്നില്ലെന്ന വണ്ണം ചെവി രണ്ടും കൊട്ടിയടച്ചു പോയിരുന്നു...... ഒരു ശില കണക്കെ ഉമി നീരിറക്കാൻ പോലും മറന്നു അവനങ്ങനെ നിൽക്കുമ്പോൾ ആ കണ്ണുകളിൽ മാറി മറിയുന്ന ഭാവങ്ങൾ അവൾക്കളന്നെടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നു....... കാത്ത് നിന്നതാ ഞാനവനെ...... വന്നില്ല... വരാൻ വൈകി യെന്ന് വിശ്വാസിക്കാനാ എനിക്കിഷ്ടം..... അങ്ങനെ യായിരുന്നെങ്കി വീണ്ടും എന്നേ തിരഞ്ഞവൻ വരുമായിരുന്നില്ലേ..... അവളത് പറഞ്ഞു നിർത്തുമ്പോൾ തൊണ്ട ക്കുഴിയിൽ എന്തോ ഒന്ന് തടഞ്ഞു നിന്നത് അവനറിഞ്ഞു.... അവൻ ആകെ തളർന്നെന്ന വണ്ണം ചുമരിലേക്ക് ചാരി നിലത്തേക്കൂർന്നു പോയി... അന്നൊരു വെളുപ്പാൻ കാലത്തത് ഏട്ടൻ വീട്ടിലേക്ക് വന്ന് കയറിയത് അവനൊന്നോർത്തെടുത്തു...... പിന്നേ ഏട്ടൻ തിരികെ പോയിട്ടില്ല..... തങ്ങളുടെ കുടുംബം മുഴുവൻ ചുമയിലേറ്റിയത് അവനായിരുന്നു.... അവനിങ്ങനെ ചെയ്യാൻ കഴിയുമെന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല..... പക്ഷെ വിശ്വസിച്ചേ പറ്റു... കാരണം പറയുന്നവളുടെ കണ്ണുകളിൽ തിരയിളകുന്ന ആഴിയാണ് .... വിശ്വസിക്കാതിരിക്കുന്നതെങ്ങനെ..... അപ്പൊ.... ആനന്ദി.... അവൻ ചോദ്യ ഭാവതോടെ അവളെ നോക്കുമ്പോൾ അവൾ നിർവികാരയായി അങ്ങനെ നിന്നു..... അഭിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു വന്നു.. തന്റെ മനസ്സിൽ ദൈവ തുല്യനായ മനുഷ്യനാണ്.... തനിക്കത്ര മേൽ പ്രിയപ്പെട്ടവൻ... എന്നാൽ തുറന്ന് പറയുന്നവളെ എങ്ങനെ തള്ളി ക്കളയാൻ കഴിയും... അനുഭവിച്ചത് മുഴുവൻ അവളായിരുന്നില്ലേ... നിറഞ്ഞു വന്ന കണ്ണുകൾ അവൾ കാണാതിരിക്കാൻ അവൻ ഇരു കൈകൾ കൊണ്ടും മുഖം പൊത്തി ..... തന്റെ പെഴ്സിൽ ആനന്ദിന്റെ ഫോട്ടോ കണ്ടത് കൊണ്ടാണ് ഞാനന്ന് ആനന്ദിയെ വിട്ടിട്ട് പോന്നത്..... ആനന്ദ് പറഞ്ഞു ഈ അഭിയെ എനിക്ക് നല്ലവണ്ണം അറിയാമായിരുന്നു..... തന്റെ പെർസിൽ കണ്ട ആ ഫോട്ടോ ആനന്ദിന്റെ പെർസിലും ഉണ്ടായിരുന്നു.... സ്നേഹം നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ഈ അനിയൻ ഏട്ടനെ പോലെ കരുണ യില്ലാതെ കാണിക്കുമോയെന്നൊരു ഭയം വന്നത് കൊണ്ട് തന്നേ അവളെ താൻ കൂടെ കൂട്ടി പോകും വരെ താൻ കാണാതെ പിറകെ ഞാനുണ്ടായിരുന്നു.... അവളുടെ അച്ഛന്റെ അടുത്തെക്കാണ് അവൾ പോകുന്നതെന്ന് ഉറപ്പിച്ചിട്ടാണ് ഞാനാ സ്റ്റേഷൻ വിട്ടത്..... അവളതും കൂടി പറഞ്ഞു നിർത്തിയതും അഭി അവളെ തന്നേ നോക്കി...... എല്ലാം അറിഞ്ഞു കൊണ്ടാണ് അവൾ തന്നോട് ഇടപഴകിയത്.... താനൊന്നും അറിയാതെയും... എന്നേ.... എന്നേ വിഡ്ഢി യാക്കുവായിരുന്നല്ലേ .... അവൻ നിറഞ്ഞു വന്നൊരു പുച്ഛത്തോടെ അത് ചോദിക്കുമ്പോൾ ആ ശബ്ദമൊന്നിടറി .... കൺ പീലികൾ ഒന്ന് നനഞ്ഞു....... അവളുടെ നെഞ്ച് വല്ലാതെ പിടച്ചു..... അവൾ അവനരികിൽ മുട്ട് കുത്തിയൊന്നിരുന്നു..... ഞാൻ മനസ്സ് കൊണ്ടേറ്റവും വെറുക്കുന്ന ആളായിരുന്നു നിന്റെ ഏട്ടൻ..... എന്നാൽ നീയിവിടെ വന്നത് മുതൽ ആ ദേഷ്യവും വെറുപ്പും കൂടി ഞാൻ മറന്നു പോയിരുന്നു..... നീ പറഞ്ഞത് പോലെ എന്റെ കഴിഞ്ഞ കാലവും വൈശാലി യെയും പോലും ഞാൻ മറന്നു പോയി....... നിന്റെ മാത്രം നീലാംബരിയായി മാറിയിരുന്നു ഞാൻ..... നിന്റെ ഏട്ടൻ എന്റെ ശരീരത്തിൽ മാത്രമാണ് തൊട്ടതെന്നും ഹൃദയം തൊട്ട ത് നീയാണെന്നും ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു..... നിന്റെ ഏട്ടനോട് ക്ഷമിക്കാൻ മാത്രം നീയെന്നെ സ്നേഹവും കരുതലും കരുണയും കൊണ്ട് മൂടി........ ജീവിച്ചിരുന്നു വെന്ന് തോന്നിയിരുന്നത് ഈ ചുരുങ്ങിയ ദിവസങ്ങളിലായിരുന്നു.... ഇരുട്ടിലുള്ള എനിക്ക് നീ വെളിച്ചമായി..... മുമ്പേ തുറന്ന് പറഞ്ഞാൽ നീ ഇനി വന്നിൽല്ലെങ്കിലോ എന്ന് ഭയന്ന് പോയിരുന്നു ഞാൻ..... അത് കൊണ്ടാണ്..... വിഡ്ഢി യാക്കണമെന്ന് കരുതിയിട്ടല്ല..... അവൾ അതും കൂടി പറഞ്ഞ് നിർത്തുമ്പോൾ ആ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴു കിയിരുന്നു.... ആദ്യ മായാണ് ആ കണ്ണുകൾ ഇത്രയേറെ നിറഞ് കാണുന്നത്.... എത്രയൊക്കെ സങ്കടം പറയികയാണെങ്കിലും ആ കണ്ണുകൾ കയ്യടക്കി വെച്ചിരിക്കുന്നൊരു ആത്മ ധൈര്യം ഉണ്ടായിരുന്നു..... എന്നാലിപ്പോ അതൊന്നുമില്ല...... നിഷ്കളങ്കമായവൾ പൊട്ടി കരയുകയാണ്..... അവനൊന്നും മിണ്ടാതെ ഇരുന്നിട ത് നിന്നോന്നെഴുന്നേറ്റു പുറത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ നെഞ്ചിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ഭാരം അവനു തന്നേ താങ്ങുന്നില്ലായിന്നു...... ഇരുട്ടുള്ള ഇട വഴികൾ അവന്റെ കണ്ണ് നീരിന്നാൽ നനഞ്ഞു കുതിർന്നു..... വൈശാലി ഇരുന്നിടവും നനവ് കൊണ്ട് പുഴയായി മാറി..... 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 നീ പറഞ്ഞത് പോലെ.... നമുക്ക്.... നമുക്കൊരു കുഞ്ഞിനെ ദത്തെടുക്കാം കവി...... കവിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാതെ തന്നെയാണ് കിച്ചുവത് പറഞ്ഞതെങ്കിൽ കൂടി ഞൊടിയിടയിൽ അവളുടെ മുഖ ഭാവം മാറിയത് അവനറിഞ്ഞു..... ആഗ്രഹിച്ചത് കേട്ട സന്തോഷം ആ കണ്ണുകളിൽ തിളങ്ങിയില്ല.... അതിന്റെ കാരണം ആനന്ദി യാണെന്ന് അവനറിയാമായിരുന്നു..... താൻ വരുമ്പോൾ കവിയിൽ നിന്ന് അകന്ന് നിൽക്കുമെങ്കിലും ആ കുഞ്ഞി കണ്ണുകളിൽ കവിയോടുള്ള സ്നേഹത്തിന്റെ തിളക്കം താൻ കാണുന്നുണ്ട്... അതവർ തമ്മിൽ അത്രത്തോളം അടുത്തെന്ന് വിളച്ചോതുന്നുണ്ട്.... മാത്രവുമല്ല.... കവിയിപ്പോ പതിവില്ലാത്ത വിധം സന്തോഷ വതിയാണ്.... എപ്പോഴും ആ മുഖം തെളിഞ്ഞിരിപ്പാണ്.... അതിന് കാരണം ആ കുട്ടി തന്നെയാണ്..... നാളെ അഭി അവളെ കൂടി ഇവിടെ നിന്ന് പോകുമ്പോൾ അത് കവിക്ക് താങ്ങാൻ പറ്റില്ലെന്ന് അവനറിയാമായിരുന്നു... ആ കണ്ണിലെ കണ്ണ് നീരും നെഞ്ചിലെ ദുഃഖവും കാണാൻ കഴിയില്ലെന്ന് തോന്നിയത് കൊണ്ട് തന്നെയായിരുന്നു അവൻ ദത്തെടുക്കാൻ സമ്മതിച്ചതും.... അതാവുമ്പോ ആരും കൊണ്ട് പോകില്ലല്ലോ.... എന്നാൽ കവിക്ക് ശെരിക്കും കരച്ചിലാണ് വന്നത്..... അത്രത്തോളം ആനന്ദി മനസ്സിലേക്ക് പതിഞ്ഞു പോയിരുന്നു..... അവൾക്ക് ചോറ് വാരി കൊടുക്കുന്നതും കോരിയെടുത്തു മുറ്റത് കൂടെ നടക്കുന്നതും ഇക്കിളിയാക്കി അവളെ ചിരിപ്പിക്കുന്നതും എല്ലാം അവളുടെ കണ്ണിൽ തെളിഞ്ഞു നിന്നു..... അതേ.....അവൾ തന്റെ സ്വന്തമായി മാറിയിരിക്കുന്നു.... മറ്റൊരു കുഞ്ഞിനെ പകരം വെക്കാൻ കഴിയാത്ത തരത്തിൽ മനസ്സ് അവളിലേക്ക് ചുരുങ്ങി പോയിരിക്കുന്നു.... അവളെന്റെ മോള് തന്നെയാണെന്ന് കരുതിയാണ് അവളെ ഞാൻ നോക്കിയത്...... എങ്ങനെ വിട്ട് കളയും താനവളെ..... കവി യുടെ നെഞ്ചിൽ വല്ലാത്തൊരു ഭാരം നിറഞ്ഞു..... തൊണ്ടക്കൂഴിയിൽ ഒരു വിങ്ങൽ തടഞ്ഞു നിന്നത് പോലെ....... അഭി അവളുടെ അമ്മയെ കൂട്ടാതെ വന്നിരുന്നെങ്കിലെന്ന് അവളാത്മാർത്ഥ മായി ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നന്നേരം.... (തുടരും) Aysha Akbar #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

#📙 നോവൽ -കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട്_ 61 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ 💥 വേണ്ടായിരുന്നെടാ.. ലോകത്ത് വേറെ പണിയൊന്നും ഇല്ലാത്ത പോലെ അയാളുടെ ഒരു.. " ശിവക്ക് വെറുതെ ദേഷ്യം വരുന്നുണ്ട്. കാശിയുടെ മൗനം അവനെ അത്രയും സങ്കടപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്. അതിന്റെയാണ് ആ ദേഷ്യം മുഴുവനും. "വേറെ ജോലിയൊക്കെ ഇഷ്ടം പോലുണ്ട് ശിവ. ഏത് ജോലിക്ക് പോകാനും എനിക്കൊരു മടിയുമില്ല. നിനക്കുമറിയാലോ അത്.. പിന്നെ ഇത് തന്നെ സ്വീകരിച്ചത്.. അതിന് പിന്നിൽ ഒരൊറ്റ കാരണമേ ഒള്ളു.." കയ്യിലുള്ള ചായ ഗ്ലാസ് ഒന്ന് കറക്കി വിട്ട് കൊണ്ട് കാശി ശിവയെ നോക്കി. "മഹേഷിനെ കല്യാണം കഴിക്കാൻ വിടില്ലെന്ന് ഞാനവൾക്ക് വാക്ക് കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്. അതെനിക്ക് പാലിക്കാൻ അശോകേട്ടന്റെ കൂടെ തന്നെ വേണം ഞാനും. ഇല്ലേൽ അവിടെ നടക്കുന്ന ഒന്നും ഞാൻ അറിയാതെ പോകും.." "ഓഓഓ പിന്നെ. അല്ലേൽ തന്നെ അവിടെ നടക്കുന്ന എല്ലാം അയാൾ നിന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടാണല്ലോ.." ശിവ ചുണ്ട് കോട്ടി. എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും അശോകൻ ചെന്ന് വിളിച്ചയുടനെ കാശി വീണ്ടും വന്നത് അവനപ്പോഴും അംഗീകരിച്ചു കൊടുക്കാൻ പറ്റിയിട്ടില്ല. "എനിക്കങ്ങനെ തോന്നുന്നില്ല കാശി. അത്ര പെട്ടന്നൊന്നും കീഴടങ്ങി തരുന്ന സ്വഭാവം അല്ല അശോകേട്ടനെന്ന് നീ തന്നെ എന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ.. അങ്ങനെ ഉള്ള ഒരാൾ. സംതിങ് റോങ്.. ഇതിലൊരു ചതി ഉണ്ടോ ഡാ.. നേരിട്ട് ഒന്നും പറയാതെ നല്ലവനായ അച്ഛന്റെ റോൾ അഭിനയിച്ച് കൊണ്ട് നിന്നെ അങ്ങ് പൂട്ടാനുള്ള പ്ലാൻ.." ശിവ അങ്ങനെ പറഞ്ഞതും കാശി നിഷേദാർത്ഥത്തിൽ തലയാട്ടി. അങ്ങനൊന്നും അയാൾ ചെയ്യില്ലേടാ.. " കാശി ശിവയെ നോക്കി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ചെയ്യാതിരിക്കട്ടെ.. എനിക്കെന്തോ അയാളെ ഇപ്പൊ അത്രയങ്ങോട്ട് വിശ്വാസമൊന്നുമില്ല.. " ശിവ ആ പറഞ്ഞതിന് കാശി ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.. "എന്തായാലും നീ വരുന്നില്ലെന്ന് വെറുതെ എങ്കിലും ഒന്ന് പറയാമായിരുന്നു..ഇനിയിപ്പോ അതാണ് നിന്റെ ഉദ്ദേശം എന്ന് തന്നെയിരിക്കട്ടെ.. ഇതിനേക്കാൾ നല്ലൊരു മാർഗം ഉണ്ടല്ലോ. അതൊന്ന് നോക്കാമായിരുന്നില്ലേ.." ശിവ ചോദിച്ചപ്പോൾ അതെന്ത് എന്ന ഭാവത്തിൽ കാശി അവനെ നോക്കി. "കുഞ്ഞാറ്റ അവിടുണ്ടല്ലോ.. അവള് പറഞ്ഞു തരുമല്ലോ.. അവിടെ നടക്കുന്നത്. രക്ഷപ്പെട്ടു പോകേണ്ടത് അവളുടെ കൂടി ആവിശ്യമല്ലേ " " ഏയ്.. അതൊന്നും ശെരിയാവില്ല.." ശിവ അത് പറഞ്ഞു കേട്ടതെ കാശി എതിർപ്പോടെ മുഖം കുടഞ്ഞു. "ഇല്ല.. അത് ശെരിയാവില്ല.. നി അവളെ വിളിക്കില്ല.. അവളോട് മിണ്ടില്ല.. മിണ്ടിയാൽ നിന്റെ ഉള്ളിൽ നീ കുഴി കുത്തി അടക്കിനു തയ്യാറാക്കി നിർത്തിയ അവളോടുള്ള നിന്റെ പ്രണയം അവള് കണ്ട് പിടിച്ചാലോ.. തിരിച്ചറിഞ്ഞാലോ.. അത് പാടില്ലല്ലോ. മഹേഷ്‌ അല്ലെങ്കിൽ.. മറ്റൊരുത്തന്റെ താലിയും വാങ്ങി അവള് പോകുമ്പോ നിനക്കിരുന്നു മാനസ മൈന പാടി ഒറ്റക്കിരുന്നു ഉരുകാൻ ഉള്ളതാണല്ലോ.. അപ്പൊ നീ വിളിക്കില്ല.." ശിവ എഴുന്നേറ്റു അൽപ്പം ഉറക്കെ തന്നെ പറഞ്ഞപ്പോൾ അവനൊപ്പം തന്നെ കാശിയും എഴുന്നേറ്റ് നിന്നു. പതിയെ പറയെടാ.. ആളുകൾ നോക്കുന്നു.. " ചുറ്റും നോക്കിയിട്ട് ചെവിയിലൊന്ന് വിരലിട്ട് തിരിച്ചു കൊണ്ട് കാശി പറയുമ്പോൾ ശിവ അവനെ തുറിച്ചു നോക്കി. "എനിക്ക് നീ അവളോട് ഇഷ്ടം പറഞ്ഞിട്ടൊന്നും വേണ്ട റേഷൻ വാങ്ങിക്കാൻ.. രണ്ടും രണ്ട് വഴിക്ക് അകന്നു പോയാൽ രണ്ടിനും ജീവിതത്തിൽ സ്വസ്ഥതാ എന്നൊന്ന് ഉണ്ടാവില്ല. നീ കൂടെ ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ടവൾക്കും അവളത്രേം സ്നേഹിച്ചിട്ടും അത് തിരികെ കൊടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ലല്ലോ എന്നോർത്ത് കൊണ്ട് നിനക്കും. അത് കൊണ്ടാ ഞാനിപ്പോ ഇത് തന്നെ പറയുന്നത്. വേണം ന്നുണ്ടങ്കിൽ കേൾക്ക്.. അല്ലേൽ.. അല്ലേൽ പോയി പണി നോക്ക്.." ഇത്രയൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ടും ഒന്നും മിണ്ടാതെ നിൽക്കുന്ന കാശിയെ കാണുമ്പോൾ ശിവക്ക് പിന്നെയും ദേഷ്യം വരുന്നുണ്ട്. പിന്നെ അവിടെ നിൽക്കാതെ അവൻ വേഗം ബസ്സിന്‌ നേരെ നടന്നു. അങ്ങനെ ഒന്നും ഇല്ലെന്ന് കാശി ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞെങ്കിലും അശോകന്റെ ഇപ്പോഴുള്ള ഈ തീരുമാനം.. അതിന് പിന്നിൽ ഒരു ചതി കൂടി ഉണ്ടോ എന്നുള്ളതപ്പോഴും തീ തുണ്ട് പോലെ ശിവയുടെ നെഞ്ചിലിരുന്ന് പൊള്ളി. കാർത്തുവിന് കൂടി കാശിയോട് ഇഷ്ടമാണെന്നും അവളോട് സംസാരിച്ചപ്പോൾ ആ ഇഷ്ടത്തിന്റെ ആഴം ഒരുപാടുണ്ടെന്നും മനസ്സിലായ അശോകൻ അവനെ യാതൊരു സംശയങ്ങൾക്കും ഇട നൽകാതെ നൈസായി ഒഴിവാക്കി കളയുകയാണ് എന്ന് തന്നെ ശിവയുടെ നെഞ്ചിലിരുന്ന് വിങ്ങി.. തിരികെ ബസ്സിൽ കയറിയിട്ടും കാശി കൂടി വന്നിട്ട് അവർ സ്റ്റാന്റ് വിട്ടിറങ്ങിയിട്ടും ആ ചിന്തയുടെ ഭാരമപ്പോൾ അവനൊരു സമാധാനവും കൊടുത്തതുമില്ല.. 💥💥 ഉച്ച മുതൽ കാർത്തുവിനൊരു സമാധാനവുമില്ല. വൈകുന്നേരമൊന്നു വേഗമായെങ്കിൽ എന്ന് കരുതി അവളാ മുറിയിൽ കൂടി ഇടം വലം നടക്കുകയാണ്. അച്ഛൻ അന്നെങ്ങും പോകാതെ അവിടെ തന്നെയുണ്ട്. അച്ഛൻ ഉള്ളത് കൊണ്ടാണോ.. അതോയിനി ആരൊക്കെയോ ഗസ്റ്റ്‌ ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞു കേട്ടിരുന്നു.. അത് കൊണ്ടാണോ എന്തോ അടുക്കളയിൽ നല്ല സജീവമാണ്. വൈകുന്നേരം ബസ്സ് കൊണ്ടിടാൻ വരുമ്പോൾ കാശിയെ ഒന്ന് കാണാം എന്തല്ലാതെ മറ്റൊന്നിലേക്കും മനസ്സുറച്ചു നിൽക്കാത്തത് കൊണ്ട് തന്നെ അവരിൽ നിന്നൊഴിഞ്ഞു മാറി മുകളിലേക്ക് കയറി പോന്നു. ഇങ്ങോട്ട് വരുമ്പോൾ ഞാൻ അറിഞ്ഞില്ലേൽ ഒന്ന് വിളിച്ചിട്ട് പോണേ എന്നൊന്ന് കാശിയെ വിളിച്ചു പറയാൻ എത്രയോ പ്രാവശ്യം ഉള്ള് കൊണ്ട് കൊതിച്ചു പോയി. പക്ഷേ ഭയമായിരുന്നു.. ഇനി ഫോണിൽ വിളിച്ചു കൊണ്ടൊരു പ്രശ്നമുണ്ടാക്കിയാൽ അച്ഛൻ അവനെ വീണ്ടും പറഞ്ഞു വിടുമോ എന്ന്. പിന്നീയീ കാണലും നടക്കില്ല. ഇത് തന്നെ ഇപ്പൊ അച്ഛന് എന്ത് തോന്നിയോ ആവോ.. അതിനേക്കാൾ.. ഇനി വെറുതെ പ്രശ്നമുണ്ടാക്കാൻ വിളിക്കരുതെന്ന് അവൻ തന്നെ പറഞ്ഞ സ്ഥിതിക്ക് അത് അനുസരിക്കാതെ വിളിച്ചാൽ താൻ കാണാതെ പോകാനും അത് മതിയാവും ചിലപ്പോൾ. വെറുതെ ആ മുരടനെ കയറി ചെറിഞ്ഞു കൊണ്ടൊരു നല്ല നിമിഷം ഇല്ലാതാക്കാൻ അവളോട്ടും ആഗ്രഹിച്ചില്ല.. അന്നുച്ചയ്ക്ക് ഊണ് കഴിക്കാനോ ഉറങ്ങാനോ കഴിയാത്ത വിധമൊരു തരിപ്പ്.. ഒരാഴ്ച്ചക്ക് മേലെയായി കാണും ഒന്ന് കണ്ടിട്ട്. നേരെ ചൊവ്വേ മിണ്ടിയിട്ട്. മിണ്ടാനൊന്നും ഇന്നും പറ്റിയില്ലായിരിക്കും. അച്ഛൻ എങ്ങും പോയില്ല. ഇന്നിനി പോകുമെന്നും തോന്നുന്നില്ല.. പക്ഷേ കാണാലോ.. ആ ചിന്തകൾക്ക് പോലുമപ്പോൾ വല്ലാത്ത ഭംഗിയാണ്. അന്നവിടേക്ക് വരുന്ന ഗസ്റ്റ്‌ ആരായാലും അത്യാവശ്യം വേണ്ടപെട്ടവർ തന്നെയാണെന്ന് ഒരുക്കങ്ങൾ കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ മനസ്സിലായി. അച്ഛന്റെ ആരോ വരുന്ന് എന്നായിരുന്നു ചോദിച്ചപ്പോൾ അമ്മ ഒഴുക്കാൻ മട്ടിൽ പറഞ്ഞു തന്ന ഉത്തരം. ബിസിനസ് ഡീലിലും പിന്നെയുള്ള ക്ലോസ് ബന്ധങ്ങളുമായി അങ്ങനെയൊക്കെ ഒരു പതിവുള്ളത് കൊണ്ട് തന്നെ കൂടുതൽ നിന്ന് ചികയാനൊന്നും നിന്നതുമില്ല. "ഇവിടെയിപ്പോ നിനക്ക് ചെയ്യാൻ പാകത്തിന് ഒന്നുമില്ല.. മുറിയിലേക്ക് പോയിക്കോ.. അവരൊക്കെ വരുമ്പോ ഞാൻ വിളിച്ചോളാം എന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ഊണ് കഴിഞ്ഞ ഉടനെ തന്നെ അമ്മ മുകളിലേക്ക് പറഞ്ഞു വിട്ടത് അനുഗ്രഹമായിരുന്നു. വരാനുള്ള ആ ഒന്നോ രണ്ടോ നിമിഷങ്ങളിലേക്ക് വേണ്ട ഒരായിരം സ്വപ്നങ്ങളെയും താലോലിച്ചു കൊണ്ടങ്ങനെ തന്നെ ഇരുന്നു പോയി. പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ കഴിയാത്തൊരു നിർവൃതിയാണ് ഉള്ളം മുഴുവനും. മഹേഷിന് നിന്നേ ഞാൻ വിട്ട് കൊടുക്കുന്നില്ല എന്നുള്ള വാക്ക്.. തത്കാലം അത് തന്നെ ഒരു ആശ്വാസമാണ്. തന്നോടൊരു ഇഷ്ടവും ഇല്ലെങ്കിൽ പിന്നെ തന്നേ ആര് കെട്ടിയാലും.. തനിക്കെന്ത് പറ്റിയാലും ഒന്നുമില്ല എന്ന് കരുതുന്നതിനു പകരം.. ഞാൻ ജീവനോടെ ഉണ്ടെങ്കിൽ മഹേഷിന്റെ താലിക്ക് വേണ്ടി നീ തല കുനിക്കേണ്ടി വരില്ല എന്നുള്ള ആ ഉറപ്പ്.. ജീവൻ കളഞ്ഞു കൊണ്ട് പോലും തന്നെ രക്ഷപ്പെടുത്താൻ കാണിക്കുന്ന ആ ഇഷ്ടം.. അത് നിങ്ങളെങ്ങനെ മറച്ചു പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും കാര്യമില്ലെന്റെ കാശിനാഥാ. എനിക്ക് മുന്നിലത് ഒരു ദിവസം അനാവൃതമാവുക തന്നെ ചെയ്യും. താഴെ നടക്കുന്ന ബഹളങ്ങളോ വന്നു ചേരുന്ന അതിഥികളെയെ ഒന്നും അറിയാതെ അവളാ മുറിയിലാണ്. ഇപ്പഴൊന്നും അവളെ അറിയിക്കേണ്ടന്നുള്ള അശോകന്റെ തീരുമാനം ആ വീട്ടിൽ ഉള്ളവരും അങ്ങോട്ട് വന്നു ചേർന്നവരും അക്ഷരം പ്രതി അനുസരിക്കുകയും ചെയ്തു. ഒരു അഞ്ചരയോടെ കാർത്തു എഴുന്നേറ്റ് കുളിച്ചു. കൂട്ടത്തിൽ തനിക്കിട്ടാൽ ഏറ്റവും ഭംഗിയെന്ന് അവൾക്ക് തന്നെ തോന്നുന്ന തൂ വെള്ള നിറത്തിലുള്ളൊരു അനാർക്കലി ചുരിദാർ എടുത്തിട്ട് അൽപ്പം കാര്യമായിട്ട് തന്നെ അവളൊരുങ്ങി. എന്നാൽ ഓവർ ആക്കി അച്ഛനോ അമ്മയ്‌ക്കൊ സംശയങ്ങൾ ഒന്നും തോന്നാത്ത വിധമായിരിക്കാനും ശ്രദ്ധിച്ചു.. കാഴ്ച കൊണ്ടൊന്നും അട്ട്രാക്ഷൻ തോന്നുന്ന ആളല്ല. എങ്കിലും അവനു മുന്നിൽ ഏറ്റവും ബെസ്റ്റ് ആയിരിക്കണം എന്ന് തന്നെയായിരുന്നു അവളുടെ മനസ്സിൽ. ആറ് മണിയൊക്കെ കഴിഞ്ഞിട്ടാണ് താഴെക്കിറങ്ങി ചെന്നത്.. പക്ഷേ ഹാളിലെ ബഹളം സ്റ്റെപ്പിറങ്ങി തുടങ്ങിയപ്പോൾ തന്നെ കേൾക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ട്. ഗസ്റ്റ്‌ വരുമ്പോൾ വിളിക്കാം എന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞിട്ട് അത് മറന്നു പോയോ എന്നൊക്കെ ചിന്തിച്ചു കൊണ്ടാണ് അവളിറങ്ങി ചെന്നത്. അവരൊക്കെ വന്നിട്ട് കുറെ നേരമായി കാണുമോ.. ഇത്രയും നേരമായിട്ടും ഇറങ്ങി ചെല്ലാത്തത് കൊണ്ട് ഒരു ജാഡ ഇമേജൊക്കെ കിട്ടി കാണും തനിക്കിപ്പോ എന്നൊക്കെ ഉള്ളിലുണ്ട്. പക്ഷേ പാതിയും ഇറങ്ങി ചെന്നപ്പോൾ ഹാളിൽ നിരന്നിരിക്കുന്ന അങ്കിൾസ്.. കൊച്ചച്ഛൻ.. തുളസിയുടെ ആങ്ങളമാരായ ഗോപനും നന്ദനും.. പിന്നെ വേറെയും ആരൊക്കെയോ. അവൾക്കത്ഭുതം തോന്നി. ഇവരൊക്കെ എന്താ ഇപ്പൊ ഇത്രയും പെട്ടന്ന്. അതും തനിക്കൊരു സൂചന പോലും തരാത്തെ.. ഗസ്റ്റ്‌ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞപ്പോഴും ഇവരെ ആരെയും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.. വരും മുന്നേ കുഞ്ഞാറ്റ മോൾക്കേന്താ കൊണ്ട് വരേണ്ടത് എന്ന് വിളിച്ചു ചോദിക്കുന്ന ആളുകളാണ് രണ്ടാളും. അവരുടെ മക്കളും അതേ. വാട്ട്‌സാപ് ഗ്രുപ്പിലൊക്കെ സജീവമായിരുന്നു ഇന്ന് രാവിലെ വരെയും. എന്നിട്ട് പോലും ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ലല്ലോ. ഇനിയിപ്പോ പെട്ടന്നുള്ള വരവ് എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാലും ഒരാൾ തെക്കും ഒരാൾ വടക്കുമാണ് താമസിക്കുന്നത്. യാദൃശ്ചികത രണ്ടു പേർക്കും ഒരു പോലെ സംഭവിച്ചു പോകുമോ.. അവളുടെ ചിന്തകൾക്ക് തീ പിടിച്ചു. അതിനിടെ.. താഴെ നിന്ന ആരോ ഒരാൾ അവളെ കണ്ടതും പിന്നെയൊരു ആരാവമായിരുന്നു. നന്ദൻ അങ്കിളും ഗോപൻ അങ്കിളും തനിച്ചല്ല. അവരുടെ ഫാമിലി മൊത്തത്തിലുണ്ട്. കൂട്ടത്തിൽ അമ്മയുടെ അനിയത്തി ഗീത ചിറ്റയും. മൊത്തത്തിൽ ഒരു ആഘോഷം പോലെ.. "ഇങ്ങ് വാടി കാന്താരി ഡോക്ടറെ.." നന്ദൻ തന്നെയാണ് വിളിച്ചത്. കാർത്തു പക്ഷേ അവിടെ തന്നെ നിന്നു. "ഇറങ്ങി വാ കുഞ്ഞാറ്റ.. വീണ്ടും ആരോ വിളിക്കുന്നു. അവരുടെയെല്ലാം നോട്ടമപ്പോൾ തനിക്കു നേരെയാണെന്ന് കണ്ടതും അവൾക്കൊരു അസ്വസ്കത തോന്നി. മടിയോടെ തന്നെ ഇറങ്ങി ചെന്നപ്പോൾ എല്ലാവരും ചുറ്റും കൂടി. പറയാതെ വന്നതിന്റെ പരിഭവം പോലും കാണിക്കാൻ മറന്നു കൊണ്ടവൾ അവരെ പകച്ചു നോക്കി. അവരെല്ലാം ചിരിയോടെ വിശേഷം ചോദിക്കുന്നു. അതിനിടയിലും അവളുടെ കണ്ണുകൾ അശോകനെ തിരഞ്ഞു. സിറ്റൗട്ടിൽ നിന്നും ആരോടോ ഫോണിൽ സംസാരിച്ചു കൊണ്ട് അങ്ങോട്ട്‌ വരുന്ന അശോകൻ ഹാളിൽ അവളെ കണ്ടതും ഒരു നിമിഷം സ്റ്റാക്കായി നിന്നു പോയി. കാർത്തുവിന്റെ നോട്ടവും അയാളിൽ തടഞ്ഞു നിന്നു. ഒരായിരം സംശയങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ആ നോട്ടം. അശോകൻ പക്ഷേ അത് കാണാത്ത മട്ടിൽ തിരിഞ്ഞു നടന്നു. അതോടെ കാർത്തുവിന്റെ ഉള്ളിലൂടെ ഒരു മിന്നൽ പാഞ്ഞോളിച്ചു. അയാൾക്കൊപ്പം പോകാൻ തുടങ്ങിയ അവളെ ഗോപൻ പിടിച്ചു വെച്ച് കൊണ്ട് എന്തോ ചോദിച്ചു. അസഹിഷ്ണുതയോടെയാണ് കാർത്തു അവരുടെ അരികിൽ ഇരുന്നതൊക്കെ. അതിനിടയിൽ വീണ്ടും ആരൊക്കെയോ വരുന്നു വരുന്നതൊക്കെയും ബന്ധുക്കൾ . അശോകൻ ഇറങ്ങി വന്നു കൊണ്ടവരെ സ്വീകരിക്കുന്നു. ആരൊക്കെയോ അവർക്ക് വെള്ളം കൊടുക്കുന്നു.. എങ്ങും സന്തോഷം മാത്രം. എരി തീ ആളുന്ന മനസ്സോടെ കാർത്തു മാത്രം. ആരോടും ഒന്നും ചോദിക്കാൻ കൂടി വയ്യാത്ത വിധം നാവ് പോലും തളർന്നു പോയത് പോലെ. കരുതി കൂട്ടിയുള്ള ഒരു ചതി എന്നൊക്കെ അവളുടെ ഹൃദയം അലമുറയിട്ട് കൊണ്ടേയിരുന്നു. ഒടുവിൽ നിരന്നു നിന്ന വിശേഷക്കാരോട് ഞാനിപ്പോ വരാമെന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ടവൾ അശോകന്റെ നേരെ ചെന്നു.. അച്ഛാ.. ആരോടോ സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന അയാൾ അവളെ ഒന്ന് നോക്കി. ചിരിയോടെ തന്നെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ട് എന്തെന്ന് ചോദിച്ചു. "എനിക്ക്.. എനിക്കൊന്നു സംസാരിക്കാൻ.." അവിടെ ഉള്ളവരുടെ നോട്ടം കൂടി കണ്ടപ്പോൾ അവളൊന്ന് വിക്കി. "അച്ഛൻ ഇവരോട് സംസാരിക്കയല്ലേ കുഞ്ഞാറ്റ.. നമ്മുക്ക് ഗസ്റ്റ് അല്ലേ.. ഇവർ പോയി കഴിഞ്ഞു മോൾക്ക് പറയാനുള്ളത് അച്ഛൻ കേട്ടോളാം.. ഇപ്പൊ നല്ല കുട്ടിയായി അകത്തേക്ക് ചെല്ല് " എന്ന് പറഞ്ഞതിൽ വാത്സല്യം തന്നെയാണ്. പക്ഷേ അതിനുള്ളിൽ ഒരു ആക്ഞ്ഞയല്ലേ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത്. ചിരിയോടെ തന്നെ നോക്കിയിരുന്ന അവർക്ക് മുന്നിൽ വെച്ച് അച്ഛനോട് പിന്നെയൊന്നും പറയാനും വയ്യാതെ തിരിഞ്ഞു നടക്കുമ്പോൾ നന്നായി വിറക്കുന്നുണ്ട്. അമ്മയായിരുന്നു പിന്നെ ലക്ഷ്യം. പക്ഷേ തനിക്കു മുന്നിൽ പെടാതെ അമ്മ വളരെ വിദക്തമായിട്ട് തന്നെ ഒളിച്ചു കളിച്ചു. അമ്മയെ അന്വേഷിച്ചവർക്കൊക്കെ ഒരു ഒഴുക്കാൻ മറുപടി. അതോടെ എല്ലാം എല്ലാരും അറിഞ്ഞു കൊണ്ടുള്ള കളിയാണെന്ന് ഉറപ്പായി. കണ്ടാൽ കെട്ടി പിടിച്ചു മറിയുന്ന കസിൻസ് പിള്ളേർക്ക് പോലും ഒരു അകൽച്ചയുണ്ട്. അതും മനസ്സിലാവും വിധം.. മിന്നലൊളി പോലെ ഉള്ളിൽ അവന്റെ ഓർമ വന്നപ്പോൾ കണ്ണുകൾ അറിയാതെ ക്ലിക്കിലേക്ക് നീണ്ടു. ഏഴ് മണിക് ഇനി അഞ്ചു മിനിറ്റ് മാത്രം. അതോടെ ടെൻഷനാണോ സന്തോഷമാണോ കൂടിയത് എന്നറിയുന്നില്ല. വരുന്ന വരവിൽ അവനെ പിടിച്ചു നിർത്തി ഇവനെയാണ് എനിക്കിഷ്ടം.. ഞാനിവന്റെ പെണ്ണാ എന്നങ്ങു വിളിച്ചു പറഞ്ഞാലോ ഈ ആൾക്കൂട്ടത്തിനെ സാക്ഷിയാക്കി എന്നാണ് ആദ്യം തോന്നിയത്. ആവേശത്തെ മാറ്റി നിർത്തി അച്ഛനെയും അമ്മയെയും കുറിച്ചോർത്തു. എന്ത് മാത്രം അപമാനമാണ് അതവർക്ക് നൽകുന്നത്. ഇത്രയും നാൾ ഒരു കുറവും അറിയിക്കാതെ ഏറ്റവും സന്തോഷത്തോടെയിരിക്കാൻ തന്നെ സഹായിച്ചിട്ട് അങ്ങനെ ഒരു ചതി അവരോട് ചെയ്യുന്നില്ല എന്ന് തീരുമാനിച്ചു. പകരം അച്ഛനോട് സംസാരിക്കാൻ തന്നെ ഉറപ്പിച്ചു. തന്റെ തീരുമാനം ഒന്ന് കൂടി വ്യക്തമായും പറഞ്ഞു കൊടുക്കും. അവനെ അല്ലാതെ വേറെ ആരെയും വേണ്ടന്ന് തന്നെ പറയും. എത്ര നാള് കാത്തിരിക്കേണ്ടി വന്നാലും മറ്റൊരാളെ സ്വീകരിക്കില്ല എന്നും പറയും. അവളുറപ്പിച്ചു. തുടരും... അതോടെ അവന്റെ കാര്യം ഗുദാ ഹവാ.. 🥴 അത് വല്ലതും ഓൾക്കറിയണോ.. എന്നാലും എന്തായിരിക്കും അക്കോസേട്ടന്റെ പ്ലാൻ..? റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോണേ.. അതില്ലാതെ വയ്യ.. സ്നേഹത്തോടെ jif💥 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ