#📙 നോവൽ - പ്രളയം... 🔻 പാർട്ട് _16 ✍️ രചന - Aniprasad ഷെറിന്റെ മനക്കണ്ണിലൂടെ പഴയ കുറെ ഓർമ്മകൾ ഓളം തുഴഞ്ഞ് പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു. "നീ പിന്നെയും കള്ളം പറഞ്ഞു ഞങ്ങളെ വഴിതെറ്റിയ്ക്കാൻ നോക്കിയാൽ.." ഷാജൻ മുറുമുറുത്ത്‌ കൊണ്ട് കയ്യിൽ ചുരുട്ടിപ്പിടിച്ചിരുന്ന ബെൽറ്റിൽ പിടി മുറുക്കുന്നത് കണ്ടതോടെ മേരിയമ്മ വന്ന് അവർക്കിടയിലേക്ക് കയറി നിന്നു. "വെറുതേ എന്റെ കുഞ്ഞിനെ ഇനി തൊട്ട് പോകരുത്. അത് അപ്പനായാലും ശരി മകനായാലും ശരി.. അവൾക്കെന്തെങ്കിലും പറയാനുണ്ടോ എന്ന് പോലും ചോദിയ്ക്കാതല്ലേ വിചാരണയും, ശിക്ഷാ വിധിയും..." മകൾക്ക് രക്ഷയുടെ ഒരു പ്രതിരോധംതീർത്തമട്ടിൽ നിൽക്കുകയാണ് മേരിയമ്മ. "നീ മാറി നിൽക്ക്. അവൾക്ക് പറയാനുള്ളത് ഇവിടാർക്കെങ്കിലും കേൾക്കണ്ട എന്ന് പറഞ്ഞോ.. ഇല്ലല്ലോ.. വാ തുറന്ന് പറയേണ്ട സമയത്ത്‌ ഇവൾ മിണ്ടാപൂച്ച നടിച്ചു നിന്നിട്ട് ഇപ്പോൾ വന്നു കുമ്പസാരിയ്ക്കുന്നോ. അമ്മയ്ക്കും തരും മകൾക്കും തരും ഞാൻ. അത് വേണ്ടെന്നുണ്ടെങ്കിൽ മിണ്ടാതെ മാറി നിന്നോണം." പീലിപ്പോസ് ഭാര്യയുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ പിടിച്ചു ദൂരേയ്ക്ക് മാറ്റി നിർത്തി. "നീപറഞ്ഞത് അവിടെ പള്ളിയ്ക്കുള്ളിൽ കയറി വന്ന ആ ചെറ്റയെ കുറിച്ചാണോടീ.." പീലിപ്പോസ് മകളെ നോക്കി തിരക്കി. ദേഷ്യം വന്നിട്ട് അയാൾ കൈവിരലുകൾ കൂട്ടി ഞെരിയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "അതേ. അയാൾ നിങ്ങൾ കരുതുന്ന ആളേ അല്ല പപ്പാ. അയാളുടെ പേര് വിക്ടർ എന്നാണ്.. അല്ലാതെ എസ്തപ്പാൻ എന്നല്ല അയാളുടെ പേര്. അയാളിവിടെ എന്നെ പിന്തുടർന്ന് വന്നത് എന്നെകൊണ്ട് പോകാനൊന്നും അല്ല. അയാൾക്ക് വേണ്ടത് സിതാരയെ ആണ്.. തുലാപ്പള്ളിയിലെ ചന്ദ്രമോഹൻ അങ്കിളിന്റെ മകൾ സിതാരയെ.." "സിതാര നാട്ടിലില്ലല്ലോ.വിദേശത്ത്‌ ജീവിയ്ക്കുന്ന അവളെ തിരക്കി അവനെന്തിനു നിന്റെ മനസ്സമ്മത ചടങ്ങ് നടക്കുന്നയിടത്തേയ്ക്ക് വരണം. നീ ഞങ്ങളെ വീണ്ടും കബളിപ്പിയ്ക്കാൻ നോക്കുകയാണോടി.. സർവമാന ജനങ്ങൾക്കും മുമ്പിൽ വച്ച് ഞങ്ങളിലേക്ക് നാണക്കേടിന്റെ വഴുവഴുപ്പ് കോരിയൊഴിച്ചിട്ട് കുറച്ച് കള്ളം പറഞ്ഞു രക്ഷപ്പെട്ടു കളയാമെന്നാണോ നീ കരുതിയേക്കുന്നത്.. നടക്കില്ല അത്." ഷാജൻ അവളുടെ മുടിക്കുത്തിനു പിടിയ്ക്കാനായി കൈനീട്ടിയെങ്കിലും പീലിപ്പോസ് അവനെ പിന്നിലേക്ക് വലിച്ചു മാറ്റി. "നിൽക്ക്.. അവൾക്കുള്ള ശിക്ഷ വിധിയ്ക്കും മുമ്പ് അവൾക്ക് പറയാനുള്ളത് എന്താണെന്ന് നോക്ക്..." അത്രയും പറഞ്ഞ ശേഷം അയാൾ മകൾക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു. "സത്യം മാത്രമേ പറയാവൂ.. നിന്നെ തിരക്കി വന്നതല്ല അവനെങ്കിൽ സിതാരയെ തിരക്കി തുലാപ്പള്ളിയിലെക്കല്ലേ അവൻപോകേണ്ടത്.. സിതാരയും അവനും തമ്മിൽ സ്നേഹത്തിലായിരുന്നോ..." ഷെറിൻ മെല്ലെ ശിരസ്സ് ചലിപ്പിച്ചു. "അവന്റെ പേര് വിക്ടർ എന്നാണെങ്കിൽ അവൻ ആരാണ്.. സിതാരയുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് അവനെങ്ങിനെ കടന്നു വന്നു. ഇതുപോലൊരു വൃത്തികെട്ടവനെ ഇഷ്ടപ്പെടാൻ മാത്രം അധപ്പതിച്ചു പോയോ ആ പെൺകുട്ടി.." "സിതാര അയാളെ പരിചയപ്പെട്ടത് എവിടെ വച്ചാണെന്നോ, എങ്ങിനെയാണെന്നോ എനിയ്ക്കറിയില്ല.. ഹോസ്റ്റലിൽ വച്ച് ഒരുദിവസം രാത്രി നിന്നെ ഞാൻ നാളെ ഒരാളേ പരിചയപ്പെടുത്തി തരുന്നുണ്ട് എന്ന് സിതാര എന്നോട് പറയുന്നതോടെയാണ് അയാളെ കുറിച്ച് ഞാനും അറിയുന്നത്.. ചങ്ങനാശ്ശേരി യിലെ പദ്മ കഫേയിൽ വച്ചാണ് വിക്ടറിനെ ഞാൻ ആദ്യമായി കാണുന്നത്.. സിതാരയുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ. സിതാരയെ കാണും മുമ്പേ ഷെറിനെയായിരുന്നു ഞാൻ ആദ്യം കണ്ടതെങ്കിൽ നിന്റെ സ്ഥാനത്ത്‌ ഷെറിൻ ഇരുന്നേനെ മോളേ എന്ന്ആദ്യമായി കണ്ടപ്പോൾ സിതാരയുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ വച്ച് തന്നെ ഒരു തമാശ രൂപേണ പറഞ്ഞ ആ നിമിഷത്തിൽ തന്നെ അയാളെ കുറിച്ച് ഞാൻ സിതാര യ്ക്ക് വാണിങ് കൊടുത്തതാണ്, അത് വിട്ടേക്കാൻ.. നീ കരുതുന്ന ഒരാളേ അല്ല അയാൾ എന്ന് അവളോട് ആവും വിധം ഞാൻ പറഞ്ഞു നോക്കിയെങ്കിലും സിതാര അതൊന്നും ചെവിക്കൊള്ളാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല." ഷെറിൻ ഒന്ന് നിർത്തിയിട്ട് എന്തോ ഓർത്തെടുക്കും മട്ടിൽ നിന്നു. കഴിഞ്ഞു പോയ സംഭവങ്ങൾ ഒരു കാൻവാസിൽ എന്നവണ്ണം അവളുടെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു വന്നു കൊണ്ടിരുന്നു. "സുന്ദരമായൊരു മുഖവും ആരെയും ആകർഷിയ്ക്കുന്ന ആകാര വടിവുള്ളൊരുശരീരവും ഉണ്ടെന്നല്ലാതെ അയാളെ കുറിച്ച് നിനക്ക് എന്തറിയാം മോളേ... അവൻ ആരാണ്.. അവന്റെ കുടുംബസ്ഥിതി എന്താണ്... എന്തെങ്കിലും ജോലിയോ കൂലിയോ ഉള്ള ആളാണോ... വെറും ഒരു വാക്ക് തന്നിട്ടുള്ളതല്ലാതെ അയാൾ നിന്നെ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ കൂടെ കൂട്ടും എന്ന് എന്താണ് ഉറപ്പ്... അങ്ങനെ കൂടെ കൂട്ടാൻ അയാൾ തയ്യാറായാൽ തന്നെ ചന്ദ്രമോഹൻ അങ്കിൾ അത് സമ്മതിച്ചു തരുമെന്ന് നിനക്ക് തോന്നുന്നുണ്ടോ... ചന്ദ്രമോഹൻ അങ്കിളിന്റെ സമ്മതമില്ലാതെ ഈ ഭൂമിയുടെ ഏത് കോണിൽ പോയാലും നിങ്ങൾക്ക് ഒന്നിച്ച് ജീവിയ്ക്കാൻ കഴിയുമെന്നാണോ നീ കരുതുന്നത്.'' അവളെ എങ്ങിനെയും ആ ബന്ധത്തിൽ നിന്നും പിന്മാറ്റാനായിരുന്നു എന്റെ ശ്രമം.. അതിന് വേണമെങ്കിൽ ഈ ബന്ധത്തെ കുറിച്ച് സിതാരയുടെ അച്ഛനോട് പറയാൻ വരെ ഞാൻ തയ്യാറായിരുന്നു. "എനിയ്ക്കും വിക്ടറിനും ഈ ഭൂമിയിൽ ജീവിയ്ക്കാൻ എന്റെ പപ്പയുടെ സമ്മതം ഞങ്ങൾക്ക് വേണ്ടെങ്കിലോ... എന്റെ പപ്പയെ പേടിച്ച് ഈ ഭൂമിയുടെ ഏതെങ്കിലും ഒരു കോണിൽ പോയല്ല, ഇവിടെ ജീവിയ്ക്കും ഞങ്ങൾ.. നിങ്ങളെല്ലാം ജീവിയ്ക്കുന്ന ഇതേ നാട്ടിൽ... ഈ ലോകത്ത്‌ നമ്മുടെസന്തോഷങ്ങളുമായി ആരെയും നോവിയ്ക്കാതെ ജീവിയ്ക്കാൻ നമ്മളെന്തിനു മറ്റുള്ളവരെ ഭയക്കണം... പിന്നെ, എന്റെ പപ്പയുടെ സമ്മതമില്ലാതെയാ ഞങ്ങൾ സ്നേഹിച്ചു തുടങ്ങിയതെങ്കിൽഞങ്ങൾക്കൊന്നിച്ചു ജീവിയ്ക്കാനും എന്റെ പപ്പയുടെ സമ്മതം ആവശ്യമില്ല... പിന്നെ അവൻ ആരാണെന്ന് നീ എന്നോട് ചോദിച്ചില്ലേ... ഞാൻ സ്നേഹിയ്ക്കുന്നതിന്റെ നൂറിരട്ടി എന്നെ സ്നേഹിയ്ക്കുന്ന എന്റെ പുരുഷൻ.. അവൻ ആരാണെന്ന് നീ ചോദിച്ചില്ലേ.. എന്റെ ജീവൻ എന്ന് മാത്രമേ എനിയ്ക്കതിനു മറുപടി പറയാൻ കഴിയൂ.. അവന്റെ കുടുംബ സ്ഥിതിയെ കുറിച്ച് നീ ചോദിച്ചതിന് അത് അന്വേഷിയ്ക്കേണ്ടുന്ന കാര്യം എനിയ്ക്കില്ലെന്നാണ് എന്റെ മറുപടി... വിക്റ്ററിന്റെ ജോലി കൂലിപ്പണി ആയിക്കോട്ടെ, അത് ഞാൻ അംഗീകരിച്ചു കൊടുക്കുന്നു.. കാരണം ആ ജോലി ചെയ്തായാലും വിക്റ്ററിന് എന്നെ പോറ്റാനുള്ള കഴിവ്ഒണ്ടോഎന്ന് മാത്രം നോക്കിയാൽ പോരെ എനിയ്ക്ക്... വിവാഹ ജീവിതത്തിന്റെയോ, സ്നേഹത്തിന്റെയോ കാര്യത്തിൽ മാത്രമല്ല നമ്മുടെ ജീവന്റെ കാര്യത്തിലും നമുക്കൊരു പോസിറ്റിവായിട്ടുള്ള വിശ്വാസത്തിനപ്പുറം എന്തുവാഗ്ദാനങ്ങളാണ് ഒരു മനുഷ്യന് മറ്റൊരു മനുഷ്യന് നൽകാൻ കഴിയുന്നത്... ഞാൻ വിക്റ്ററിന്റെ ഹൃദയത്തിലും, വിക്ടർ എന്റെ ഹൃദയത്തിലും ഉള്ളിടത്തോളം കാലം ഞങ്ങളുടെ വിശ്വാസം പരസ്പരം നൽകിയിട്ടുള്ള വാക്കുകൾ തന്നെയാണ്. ഇനി നീ ആദ്യം ചോദിച്ച ചോദ്യത്തിനുള്ള മറുപടി... സുന്ദരമായ മുഖവും, ആരെയും ആകർഷിയ്ക്കുന്ന ആകാര വടിവുള്ളൊരു ശരീരവും ഉണ്ടെന്നല്ലാതെ അയാളെ കുറിച്ച് നിനക്ക് എന്തറിയാം എന്ന് നീ ചോദിച്ചില്ലേ... ഈ ലോകത്ത്‌ വിക്ടറിനെ കുറിച്ച് എന്തെങ്കിലും അറിയാം എന്നുണ്ടെങ്കിൽ അത് എനിയ്ക്ക് മാത്രമാണ് മോളേ... മനസ്സതുറന്ന് സ്നേഹിയ്ക്കാനൊരു ഹൃദയവും, പ്രാണനെ പോലെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിയ്ക്കാനുള്ള ശക്തമാർന്ന കരങ്ങളും ഉള്ള പുരുഷനാണ് വിക്ടർ. ഒരു പെണ്ണിന് അവൾ സ്നേഹിയ്ക്കുന്നവനിൽ നിന്ന് കിട്ടേണ്ട സ്നേഹം എത്ര അളവിൽ വേണോ അതിന് പതിന്മടങ്ങു സ്നേഹം എന്റെ വിക്ടർ എനിയ്ക്ക് മടക്കി തരുന്നുണ്ട്... മറ്റൊന്നും എനിയ്ക്ക് വേണ്ട... ജീവൻ പോയാലും അന്യോന്യം കൈ വിട്ടു കളയില്ലെന്ന് ഞങ്ങൾ അന്യോന്യം വാക്ക് നൽകി കഴിഞ്ഞു. " അത് പറയുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ ആത്മ വിശ്വാസത്തിന്റെ തിളക്കം എനിയ്ക്ക് കാണാൻ കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ചന്ദ്രമോഹൻ അങ്കിളിന് എന്നല്ല ദൈവത്തിനു പോലും അവരെ പിരിയ്ക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് അതോടെ എനിയ്ക്കുറപ്പായി. അതുമല്ല അവരെ പിരിയ്ക്കാനുള്ള ശ്രമം അവിടെ വച്ച് ഞാൻ ഉപേക്ഷിച്ചു കളയുകയും ചെയ്തു. വിക്ടറിനെ കുറിച്ച് എന്റെ മനസ്സിൽ തോന്നിയ ദുഷ് ചിന്തകളും ഞാൻമനസ്സിൽ നിന്നെടുത്തു കളഞ്ഞു. അയാളെ കുറിച്ചുള്ള നെഗറ്റീവ് ചിന്തകൾ എല്ലാം എന്റെ വെറും തോന്നലുകൾആകാം എന്നാണ് എനിയ്ക്കപ്പോൾ തോന്നിയത്. ചിലപ്പോൾ അയാൾ, സിതാര കരുതും പോലെ നല്ലവനായേക്കാം. അന്ന് അബദ്ധത്തിലെങ്ങാനും അയാളുടെ നാവിൽ നിന്ന് അങ്ങനെയൊരു വാചകം വീണു പോയതിന്റെ വാലിൽ തൂങ്ങി ഞാനും പോകാൻ പാടില്ലായിരുന്നു. ഡിഗ്രി അവസാന വർഷ കോഴ്‌സ് തീരാൻ ബാക്കിയുള്ളതിന്റെ ഒരാഴ്ച മുൻപാണ് ഞാൻ സിതാരയിൽ ഒരു ഉന്മേഷക്കുറവ് ദർശിയ്ക്കുന്നത്. ആദ്യം ഞാൻ കരുതിയത് ഇനി എക്സാമിന് മുൻപുള്ള ലീവിന് വീട്ടിലേക്ക് പോകേണ്ടതിനാൽ അവൾക്ക് വിക്ടറനെ കാണാൻ പറ്റില്ലല്ലോ എന്ന സങ്കടം ആകും എന്നാണ്. എന്തിനോടും ഏതിനോടുമുള്ള അവളുടെ നിസ്സംഗത കൂടി തുടങ്ങിയതോടെ ഞാൻ സിതാരയോട് കാര്യം തിരക്കി. ആദ്യമൊക്കെ അവൾ ഒഴിഞ്ഞു മാറിയെങ്കിലും അവസാനം അവൾ എനിയ്ക്ക് മുൻപിൽ മനസ് തുറന്നു. വിവിധ ആവശ്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു വിക്ടർ പലപ്പോഴായി അവളുടെ അക്കൗണ്ടിൽ നിന്ന് പിൻ വലിച്ചു സ്വന്തമാക്കിയ വലിയ തുകകൾ... ആദ്യമൊക്കെ അവൾ താൻ സ്നേഹിയ്ക്കുന്ന പുരുഷന് അവൻ പറയുന്ന തുക ബാങ്കിൽ നിന്നെടുത്ത്‌ കൊടുക്കുമ്പോൾ ഒരു അഭിമാനത്തോടെ അത് ആസ്വദിച്ച് കൊണ്ടിരിയ്ക്കയായിരുന്നു. പിന്നെ പ്പിന്നെ ബാങ്കിൽ നിന്നും പണം പിൻവലിയ്ക്കാൻ താമസം നേരിട്ടാൽ ക്രുദ്ധനാവുന്ന വിക്ടറിനെയാണ് അവൾക്ക് കാണാൻ കഴിയുന്നത്.. അവന്റെ ഓരോ ഭാവമാറ്റവും അവളെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മദ്യമോ മയക്കുമരുന്നോ ഒക്കെ അവിചാരിതമായി അവന്റെ പക്കൽ നിന്നും അവൾക്ക് കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞതോടെ അവനെ കാണുന്നതെ അവൾക്ക് ഭയമായി കഴിഞ്ഞു. അവളുടെ സർവ്വ പ്രതീക്ഷകളെയും തകിടം മറിച്ച് കളഞ്ഞൊരു മനുഷ്യനെയാണ് വിക്റ്ററിൽ അവൾക്ക് പിന്നെ കാണാൻകഴിയുന്നത്.. അവൾക്ക് തന്നെഭയമായി കഴിഞ്ഞെന്ന് മനസിലായതോടെ ഇങ്ങനെ നമ്മൾ തുടരുന്നതിൽ അർത്ഥമില്ലെന്നും പിരിയാമെന്നും ആദ്യം പറഞ്ഞത് വിക്ടർ ആണ്. പക്‌ഷേ അവനിനി അവളെ കാണാൻ വരാതിരിയ്ക്കണമെങ്കിൽ നല്ലൊരു തുക അവന്റെ കയ്യിൽ കിട്ടണം. എന്തിനും തയ്യാറായിരുന്നു സിതാര. ഞാൻ പോലുമറിയാതെ, എന്നോട് പറയില്ലെന്ന് വിക്ടർ അവളോട് ഉറപ്പ് വാങ്ങിയ ശേഷം രണ്ട് തവണയായി അവളുടെ അക്കൗണ്ടിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ഭൂരിഭാഗം തുകയും അവൻ കൈക്കലാക്കി. എന്നിട്ടും മതിയാകാതെ അവൻ ഭീഷണി തുടർന്നപ്പോഴാണ് സിതാര എന്നോട് അക്കാര്യം പറയുന്നത്. ചന്ദ്രമോഹൻ അങ്കിളിനെ വിവരം അറിയിയ്ക്കാൻ ഞാൻ നിർദേശിച്ചെങ്കിലും അവൾ അതിന് തയ്യാറായിരുന്നില്ല. അച്ഛൻ ആനിമിഷം യു കെ യിൽ നിന്നും നാട്ടിലേക്ക് എത്തുമെന്നും, ചിലപ്പോൾ തന്നേയും അച്ഛൻ കൂടെ കൊണ്ട് പോയേക്കും എന്നായിരുന്നു സിതാ യുടെ പേടി.. ചന്ദ്രമോഹൻ അങ്കിളിലൂടെ മാത്രമേ സിതാരയ്ക്ക് ഒരു മോചനം സാധ്യമാകൂ എന്നറിയാമായിരുന്നതിനാൽ അങ്കിളിനോട് ഞാൻ വിവരം അറിയിച്ചു. പ്രതീക്ഷിച്ചത് പോലെ മൂന്നാമത്തെ ദിവസം അങ്കിൾ നാട്ടിലെത്തി. അങ്കിൾ നടത്തിയ അന്വേഷണത്തിൽ മനുഷ്യരൂപം പൂണ്ട ഒരുചെന്നായ തന്റെ മകളെ കബളിപ്പിച്ചു കൈക്കലാക്കിയിരിയ്ക്കുന്നത് പത്തു ലക്ഷത്തിൽ പരം രൂപയാണ്എന്ന് കണ്ടെത്തി. ഇതിനെതിരെ പ്രതികരിക്കാതെ പോയാൽ അവൻ മറ്റൊരു ഇരയെ ഇതേ കണ്ടെത്തും എന്നാൽ കേസും വഴക്കുമായി അങ്കിൾ നാട്ടിൽ തുടർന്നാൽ തന്റെയും മകളുടെയുംജീവിതത്തിനു മേൽ കുറെ അപവാദ കഥകൾവീഴുകയും, കുറെ എന്നതിനപ്പുറം യാതൊരു ഫലവും ഉണ്ടാകാൻ പോകുന്നില്ലന്ന് മനസിലാക്കിയിട്ടോ എന്തോ അങ്കിൾ അവനെതിരെ പരാതികൊടുക്കുന്ന തീരുമാനത്തിൽ എത്തിച്ചേർന്നു. ഒന്നോ രണ്ടോ ആഴ്ചയ്ക്കുള്ളിൽ തൻ മടങ്ങി പോകുമ്പോൾ സിതാരയെയും കൂടെ കൊണ്ടുപോകുന്നതോടെ ആ അദ്ധ്യായം തനിയേ അവസാനിക്കും. നാട്ടിൽ നിന്ന അവസരത്തിൽ ചന്ദ്ര മോഹൻ അങ്കിൾ ഒരു സ്വകാര്യ ഡിറ്റക്റ്റീവ് ഏജൻസിയെ കൊണ്ട് വിക്ടറിനെ കുറിച്ചൊരു അന്വേഷണം നടത്തി നോക്കി. അയാളുടെ വീടോ നാടോ ഊരോ ഒന്നും ആർക്കും അറിയില്ല... എവിടെനിന്നോ വരുന്ന അവൻ എവിടേയ്‌ക്കോ പോകുന്നു.. അടുത്തതായി കിട്ടിയ വിവരമാണ് എന്നെ കൂടുതൽ അമ്പരിപ്പിച്ചത്. കാപ്പ ചുമത്തി അയൽ ജില്ലയിൽ നിന്നും അടുത്ത ജില്ലയിലേക്ക് നാട് കടത്തപ്പെട്ട ഒരു കൊടും ക്രിമിനൽ ആണ് വിക്ടർ എന്ന സത്യമാണ് ഏജൻസി, ചന്ദ്രമോഹൻഅങ്കിളിന് കൈ മാറിയത് അത് കേട്ട് ചന്ദ്രമോഹൻ അങ്കിളിന്. മാത്രമല്ലമറ്റുള്ളവർക്കും ആധിയായി. അദ്ദേഹം തന്നെയാണ് അവനെ കുറിച്ചുള്ള ഈ വിവരം മറ്റാരോടും പുറത്ത് പറയരുതെന്ന് നിർദേശം വച്ചത്... സിതാരയെ തിരികെ കൊണ്ട് പോവുകയോ, വീട്ടു തടങ്കലിൽ വയ്ക്കുകയോ ചെയ്യാതെ തുടർന്നും ഹോസ്റ്റലിലേക്ക് പൊയ്ക്കൊള്ളാൻ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു ഇലയ്ക്കും മുള്ളിനും കേടില്ലാതെ സിതാരയെ അവനിൽ നിന്നും അടർത്തി മാറ്റുകയായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം. (തുടരും) #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - മുറ ചെറുക്കൻ..... 🔻 ഭാഗം _46 ✍️ രചന - Aysha akbar സ്റ്റെപ്പിറങ്ങി താഴെയെത്തുമ്പോൾ ഗായത്രി മുഖത്തൊരു ചിരി വരുത്തി തീർക്കാൻ ശ്രമിച്ചു...... പിറകിൽ വരുന്നവളുടെ വേഷം അവരെ ഏറെ അസ്വസ്ഥമാക്കിയിരുന്നു എന്നതായിരുന്നു ശെരി...... കോണിയിറങ്ങി വരുന്ന ഇഷാനിയെ താഴെയിരുന്നവരെല്ലാം ഒന്ന് നോക്കി.... അവളുടെ വേഷം കൊണ്ടോയെന്തോ പെട്ടെന്ന് വൈശാഖിന്റെ മുഖമൊന്നു മാറിയത് രവിയറിഞ്ഞു... രവി അമർഷത്തോടെ ഗായത്രിയെ ഒന്ന് നോക്കി.... ആ നോട്ടത്തിന്റെ കാരണമെന്തെന്ന് അറിയുന്നത് കൊണ്ട് തന്നെ ഗായത്രി തല താഴ്ത്തി....... മോള് വരു....ഇവിടിരിക്കു..... രാജീവ്‌ ഏറെ സ്നേഹത്തോടെ അവളെ വിളിക്കുമ്പോൾ അവൾ പതിയെ യൊന്നു തലയുയർത്തി...... വൈശാഖിന്റെ വീട്ടുകാരുടെ കണ്ണിലും അവൾ കണ്ടിരുന്നു തന്റെ വേഷത്തെ തൊട്ടുള്ള ഒരു നീരസം.... അവരുടെ അമ്മയെന്ന് തോന്നിക്കുന്ന ആ സ്ത്രീയുടെ കണ്ണുകൾ തന്റെ കയ്യിലെ കുപ്പി വളകളിൽ നോക്കി ഒന്ന് ചുളിയുന്നത് അവൾ കണ്ടു..... അവൾക്ക് പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും തോന്നിയില്ല..... അല്ലെങ്കിലും തന്റെ ഉള്ളിലെ വികാരമെന്തെന്ന് തനിക്ക് തന്നെ അറിയാത്ത ഒരു അവസ്ഥയാണ്.... അഗ്നി പർവതമാണ് ഉള്ളിൽ പുകയുന്നത്.... എങ്ങനെയും ഇതൊന്ന് ഒഴിവായി കിട്ടിയെങ്കിലെന്ന് അവൾ ആത്മാർഥമായി പ്രാർത്ഥിച്ചു....... നമ്മളൊക്കെ പരസ്പരം കണ്ട് സംസാരിച്ചതല്ലേ.... ഇനി അവര് തനിച്ചോന്ന് സംസാരിക്കട്ടെ രവി...... രാജീവോരു ചിരിയോടെ അത്‌ പറഞ്ഞതും അത്‌ ശെരി വെച്ചന്ന വണ്ണം രവിയും ഒന്ന് ചിരിച്ചു..... വൈശാഖിന്റെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു..... അപ്പുറത്തായുള്ള ആ ഇൻഡോർ ഗാർഡനിലേക്ക് അവൻ നടന്നു..... ഇഷാനി അപ്പോഴും അങ്ങനെ നിൽക്കുകയാണ്..... ചെല്ല്...... അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ മങ്ങൽ അറിഞ്ഞെന്ന വണ്ണം ഗായത്രി അവളെ യതും പറഞ്ഞൊന്ന് തള്ളി..... ഇഷാനിയും അവന് പിറകെ നടന്നു...... ഹായ് ഇഷാനി..... അയാം വൈശാഖ്...... വൈശാഖ് അത്‌ പറഞ്ഞതും ഇഷാനി മിഴികളുയർത്തി അവനെയൊന്ന് നോക്കി..... തൂ വെള്ള നിറത്തിൽ ചുവന്ന ചുണ്ടുകളുമുള്ള അല്പം ഉയരം കുറവുള്ള അവനെ നോക്കി ഇഷാനി യൊന്നു പുഞ്ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു........ കേട്ടോ ഇഷാനി..... സീരിയസ്ലി.... ആ പാർട്ടിയിൽ വെച്ചു തന്നെ കണ്ടത് മുതൽ ഇഷാനിയെന്നൊരു പേരും ഈ മുഖവും മാത്രമേ എന്റെ മനസ്സിലുള്ളു..... അവനേറെ പ്രണയാർദ്രമായി അത്‌ പറയുമ്പോൾ അവന്റെ കണ്ണുകൾ അവളിൽ പതിഞ്ഞിരിപ്പായിരുന്നു... വല്ലാത്തൊരു ഭാവത്തോടെ അവളെ നോക്കി അവനങ്ങനെ നിൽക്കുബോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ അവന്റെ പ്രണയാർദ്രമായ മിഴികളിൽ കൊളുത്തിയില്ല.... അവയിൽ തികഞ്ഞ നിർവികാരതയായിരുന്നു..... ഇന്നലെ കണ്ടപ്പോ താനത്യാവശ്യം മോഡേൺ ആണെന്നാ വിചാരിച്ചത്...... ബട്ട്‌......... അവനതും പറഞ്ഞൊന്ന് നിർത്തി.... നമുക്ക് ശെരിയാക്കാം...... വൈശാഖിന്റെ വൈഫ്‌ അല്പം മോഡേൺ ആവണം..... നമുക്ക് അല്പം മാറാനുണ്ട്.... അവനതും പറഞ്ഞ് കൊണ്ടൊന്നു ചിരിക്കുമ്പോൾ ഇഷാനി അവനെ നോക്കിയങ്ങനെ നിന്നു....... താൻ ബി ടെക്ക് ഫെയിൽ ആണല്ലേ..... അവൻ പെട്ടെന്നത് ചോദിച്ചതും അവൾ അതേയെന്ന അർത്ഥത്തിലൊന്ന് തല കുലുക്കി...... ഒരു ഫെയിൽ ആയ ആളെ മാര്യേജ് ചെയ്യേണ്ട കാര്യമൊന്നും വൈശാഖി‌നില്ല യൂ നോ.... പിന്നേ..... യൂ ലുക്ക്‌ സൊ ബ്യൂട്ടിഫുൾ..... ദാറ്റ്സ് വൈ ഐ ചോസ് യു...... നമുക്ക് അതെല്ലാം ഒന്ന് ശെരിയാക്കിയെടുക്കണം..നമ്മുടെ കമ്പനിയിൽ തന്നെ തനിക്ക് അവസരങ്ങളുണ്ട്....... നിങ്ങളുടെ കമ്പനി പോലെ ചെറിയൊരു കമ്പനി മാത്രമല്ല ഞങ്ങളുടേത്.... ഇട്സ് എ ബ്രാൻഡ്..... വൈശാഖ്‌ നിർത്താതെ അവന്റേതായ ഓരോന്നിനോടും തന്നെ ചേർത്ത് പറയുമ്പോൾ അതിൽ കലർന്നിരുന്ന പൊങ്ങച്ചത്തിന്റെ ഓരോ അംശവും ഇഷാനിക്ക് വ്യക്തമായിരുന്നു...... അവനോടൊപ്പത്തിനില്ലാത്ത തന്നെ വിവാഹം കഴിക്കേണ്ട കാര്യമില്ലെന്ന് അവൻ പലപ്പോഴും സൂചിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്.... എന്നാൽ തന്റെ സൗന്ദര്യത്തിൽ അവൻ മയങ്ങുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്..... രണ്ടിനും ഇടയിലെ ഒരു കൺഫ്യൂസിങ് ലൈനിലാണ് അവനെന്ന് ഇഷാനിക്ക് മനസ്സിലായി.... തന്റെ സൗന്ദര്യത്തോട് തോന്നിയ വെറുമൊരു ഭ്രമം മാത്രമാണ് അവന്.... പുതുക്കം തീരുമ്പോൾ പൊലിഞ്ഞു പോയേക്കാവുന്ന വെറുമൊരു ഭ്രമം.... അതിലേറെ തനിക്കവനിലൂടെ വ്യക്തമായി കാണുന്നത് തന്റെ പപ്പയെയും ഋതിനെയുമാണ്...... താൻ ആഗ്രഹിച്ചത് പോലെ ചുറ്റുമുള്ളവരും ആവണമെന്നൊരു വാശി അവന്റെ സ്വരത്തിനുമുണ്ട്....... എല്ലാതിനേക്കാളും മുകളിൽ തനിക്ക് നില്ക്കണമെന്നാണ് ചിന്ത.... എന്നാൽ അവൻ വിചാരിച്ച ഒന്നിലേക്കും താൻ സ്യൂട്ട് അല്ല....... പഠിപ്പോ പണമോ പത്രാസോ.....ഒന്നും..... പക്ഷെ തന്നിൽ നിന്ന് മറ്റൊന്ന് ചിന്തിക്കാൻ കഴിയാത്ത വിധം അവൻ തന്റെ ഭംഗിയിൽ ലയിച്ചിരിക്കുന്നു..... അത്‌ കൊണ്ടായിരിക്കാം പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ തന്നെ വീണ്ടും വീണ്ടും പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.... ഒരു പക്ഷെ തന്റെ ഋതിനും വിവാഹം കഴിച്ചാൽ ഇങ്ങനെയൊക്കെ തന്നെയാവൂമെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി പ്പോയി...... അവളൊന്നും മിണ്ടിയില്ല..... ഇഷാനിക്ക്.... എന്നോടൊന്നും ചോദിക്കാനില്ലേ..... ഏറെ നേരത്തെ സംസാരത്തിന് ശേഷം വൈശാഖ് അത്‌ ചോദിച്ചതും അവൾ പതിയെ ഇല്ലെന്ന അർത്ഥത്തിലൊന്ന് തലയാട്ടി..... അതെന്താ.... ഇത്ര നേരം ഞാൻ തന്നെയാണല്ലോ സംസാരിച്ചത് ..... അവനൊരു ചിറിയോടെ അത്‌ പറയുമ്പോൾ അവൾ അവനെ യൊന്നു നോക്കി.... അതിൽ നിന്നും ഇയാളെ കുറിച്ചേനിക്കെല്ലാം മനസ്സിലായി........ അവൾ അത്‌ മാത്രം പറഞ്ഞ് കൊണ്ട് അവനിൽ നിന്നും നടക്കുമ്പോൾ ഉള്ളിലിരുന്നൊരുവന്റെ ഓർമ്മകൾ അവളെ ചുട്ട് പൊള്ളിക്കുകയായിരുന്നു..... എല്ലാവരും കൈ കൊടുത്ത് പിരിയും വരെ ഒരു ശ്വാസം മുട്ടലോടെ അവൾ കഴിച്ചു കൂട്ടി...... എന്ത് വേഷമാണെടി ഇത്.....അവരുടെ യെല്ലാം മുമ്പിൽ അങ്ങ് ഇല്ലാണ്ടായി...... അവർ ഇറങ്ങി കഴിഞ്ഞതും ഗായത്രി അവളെ നോക്കി ദേഷ്യത്തോടെ അത്‌ പറയുമ്പോൾ ശെരിയെന്ന വണ്ണം രവിയും ഒന്ന് മൗനം പാലിച്ചു....... ഞാൻ ഒന്നും ഇടാതെയല്ലല്ലോ നിന്നിരുന്നത്..... എല്ലാം കൂടി ഉള്ളിൽ കിടന്നു പെരുത്തിരുന്ന നിമിഷം അവളല്പം ദേഷ്യത്തോടെ തന്നെയായിരുന്നു തിരികെയത്‌ ചോദിച്ചത്...... ഓഹ്..... എന്ത് അഹങ്കാരമുണ്ട് നിനക്ക്.... മമ്മയോട് ഇങ്ങനെയൊക്കെ പറയാൻ.... അപ്പോഴാണ് ഇടക്ക് കയറി എരി തീയിലെണ്ണ യെന്ന പോൽ ഋതിന്നത് പറഞ്ഞത്..... ഈയിടെയായി പപ്പയും മമ്മ യും തന്നോട് കാണിക്കുന്ന സ്നേഹത്തിൽ ഏറെ വീർപ്പു മുട്ടലിലാണവൻ..... ഗായത്രി..... വേണ്ടാ..... അപ്പോഴേക്കും ഗായത്രി ദേഷ്യത്തോടെ അവളെ തല്ലാൻ വേണ്ടി എഴുന്നേറ്റതും രവിയുടെ വാക്കുകളായിരുന്നു അവരെ തടുത്തത്...... ഒരു നിമിഷം അവളും ഋതിനും ഗായത്രിയും ഒരു പോലെ ഞെട്ടി...... എന്നും അവളെന്നത് തന്നെ ബാധിക്കുന്ന കാര്യമേ യല്ലെന്ന മട്ടിൽ നിൽക്കുന്ന ആളാണ്‌....... എല്ലാ ദേഷ്യം വും അവളുടെ മേൽ തീർക്കാൻ യാതൊരു മടിയുമില്ലാത്ത ആളുമാണ്.... പെട്ടെന്നങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ എല്ലാവരും ഞെട്ടലോടെ അയാളെ നോക്കി നിന്നു...... ഋതിന് ദേഷ്യം അടക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലായിരുന്നു..... അവന്റെ മുഖം ചുവന്നു തുടുത്തു....... ഇഷാനിയുടെ ഉള്ളെന്തിനോ ഒന്ന് പിടച്ചു..... ഏറെ കൊതിച്ചിട്ടുണ്ട് ഇങ്ങനെയൊരു പപ്പക്ക് വേണ്ടി..... തനിക്ക് വേണ്ടി സംസാരിക്കാനും തന്നെ സംരക്ഷിക്കാനും സ്നേഹത്തോടെയൊന്ന് തലോടാനുമെല്ലാം...... എന്നാൽ ഒരിക്കൽ പോലും താനതിന്റെ രുചിയറിഞ്ഞിട്ടില്ല...... ഇന്നത് തനിക്ക് കിട്ടിയിരിക്കുന്നു.... പക്ഷെ ഏറെ വൈകി പ്പോയി പപ്പാ..... അവൾ മനസ്സ് കൊണ്ടയാളോട് പറയുമ്പോൾ ഉള്ള് വല്ലാതെ വിങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു..... വൈകി വന്ന ഈ സ്നേഹത്തിന്റെ ആയുസ്സ് തന്റെ ഇഷ്ടം താൻ തുറന്ന് പറയും വരെ മാത്രമാണെന്നും അവൾക്ക് നല്ല ബോധ്യമുണ്ടായിരുന്നു.... അതിനു വേണ്ടി മാത്രം അവനെ മറക്കാനും തനിക്ക് കഴിയില്ല....... അടുത്ത ആഴ്ച തന്നെ എൻകേജ്മെന്റെ നടത്താമെന്നാ രാജീവ് പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്.... അത്‌ കഴിഞ്ഞ് വൈശാഖിനു എന്തോ ഒരു ബിസിനെസ്സ് ആവശ്യത്തിന് കാനഡയിലേക്ക് പോകണമത്രേ....... നിറഞ്ഞു നിന്ന ആ നിശബ്ദത ക്ക് ശേഷം രവിയത് പറയുമ്പോൾ നെഞ്ചിലൊരു വെള്ളിടി പൊട്ടിയത് പോലെ തോന്നിയവൾക്ക്..... അത്ര നേരമുണ്ടയായിരുന്ന നീരസം മാറിയെന്ന വണ്ണം ഗായത്രിയുടെ മുഖം വിടർന്നു..... സമയം ഒരു പാട് അതിക്രമിച്ചുവെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി..... ഇപ്പോഴെങ്കിലും താൻ എതിർത്തില്ലെങ്കിൽ പിന്നേ തനിക്കതിനു കഴിയുകയേ യില്ലെന്ന് മനസ്സിൽ നിന്നാരോ പറയും പോലെ..... അവളുടെ ഹൃദയമിടിപ്പിന്റെ വേഗത കൂടി..... കൈ വെള്ളയിൽ ചൂട് പിടിച്ചു...... നെറ്റിയിൽ വിയർപ്പ് പൊടിഞ്ഞു....... ചുണ്ടുകൾ വരളും പോലെ.. അവൾ കണ്ണുകളൊന്ന് ഇറുക്കെ ചിമ്മി...... ഇവിടെ ധൈര്യം കാണിച്ചില്ലെങ്കിൽ തനിക്ക് നഷ്ടപ്പെടാൻ പോകുന്ന അവൻ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞതും അവൾ പെട്ടെന്ന് കണ്ണുകളൊന്ന് തുറന്നു..... പപ്പാ.... എനിക്ക്.... എനിക്കീ വിവാഹത്തിന് സമ്മതമല്ല....... ഒരോറ്റ ശ്വാസത്തിൽ അവളത് പറഞ്ഞു നിർത്തുമ്പോൾ ഒരു നിമിഷം അവിടെയൊരു നിശബ്ദത പരന്നിരുന്നു..... (തുടരും) Aysha Akbar #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - പ്രളയം... 🔻 പാർട്ട് _15 ✍️ രചന - Aniprasad. ഷെറിന്റെ മനസമ്മത ചടങ്ങ് കൂടാനെത്തിയ ബന്ധുക്കൾ പുല്ലാട്ട് വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തി തമ്മിൽ തമ്മിൽ തങ്ങൾക്കുള്ള അറിവുകൾ പങ്ക് വച്ച് കൊണ്ടിരിയ്ക്കെയാണ് മേരിയമ്മയും, അവരുടെ അനിയത്തിയും, അനിയത്തിയുടെ മകൾ ആൻസിയും ഷെറിനെയും കൂട്ടി വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തുന്നത്. മേരിയമ്മയെയും ഷെറിനെയും കണ്ടതോടെ അവരെല്ലാം നിശബ്ദരായി. എല്ലാ കണ്ണുകളും തന്റെ മുഖത്തേക്കാണെന്ന് അറിയാവുന്നതിനാൽ അവർക്ക് മുമ്പിലൂടെ മുഖം താഴ്ത്തി പ്പിടിച്ചു കൊണ്ട് ഷെറിൻ അകത്തേയ്ക്ക് പോയി. "നിങ്ങളെല്ലാം പള്ളീന്നു നേരെ വീട്ടിലേക്ക് പോന്നോ വത്സമ്മോ.. അവിടെ എല്ലാർക്കും ആഹാരം തയ്യാറാക്കിയുണ്ടാരുന്നല്ലോ. നിങ്ങളെന്താ കഴിയ്ക്കാതെ പോന്നത്.." മേരിയമ്മ എല്ലാവരോടുമായി ചോദിച്ചു. "ഓ.. ആഹാരം കഴിയ്ക്കാൻ വേണ്ടിയാണോ മേരീ ഞങ്ങളീ കടല് നീന്തിക്കടന്ന് കാട്ടിലേക്ക് വന്നത്.. ഒരു നേരത്തെ ആഹാരമൊക്കെ ഞങ്ങൾക്ക് വീട്ടിൽ ചെന്നാലും കിട്ടും.. കല്യാണം നടക്കാത്ത കല്യാണ ചോറ് ആർക്ക് വേണം.. ഞങ്ങളെല്ലാം തിരിച്ച് വീട്ടിലേക്ക് പോകാൻ പോവാ. അക്കരെ ഞങ്ങള് വന്ന കാറ് കിടപ്പുണ്ട്.." "അയ്യോ.. ഇപ്പോൾ തന്നെ തിരിച്ച് പോവാനോ. എന്തെങ്കിലും കഴിയ്ക്കാതെ ഒട്ടിയ വയറോടെ ആരും മടങ്ങി പോകല്ലേ..." മേരിയമ്മ അവരെ നോക്കി വിനീതമായി പറഞ്ഞു. "ഇപ്പോൾ തന്നെ ഞങ്ങൾക്ക് നിറഞ്ഞു. ഇനി ഉരുട്ടി വിഴുങ്ങാൻ കൂടി നിന്നിട്ടുണ്ടേ മടങ്ങി പോക്ക് നടക്കില്ല. എല്ലാരും ഇറങ്ങിനു പിള്ളേരെ.. മഴയ്ക്ക് മുമ്പ് വീടുപിടിയ്ക്കാൻ നോക്കാം.." വത്സമ്മയും അവരുടെ ഇളയ അനിയത്തിയും മക്കളുമൊക്കെ മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങുന്നത് നിസ്സഹായയായി മേരിയമ്മ നോക്കി നിന്നു. അതൊരു വെറും മടങ്ങിപ്പോക്കല്ലെന്ന് മേരിയമ്മയ്ക്ക് തോന്നി. കുറച്ചേറെ കള്ളത്തരങ്ങൾ ഏതോ ഒരുത്തൻ വന്ന് വിളിച്ച് കൂവിയപ്പോൾ അതെല്ലാമാണ് സത്യം എന്ന് മനസ്സിൽ കുറിച്ച് കൊണ്ടുള്ള പോക്കാണ്. ആ വിഷം വത്സമ്മ ഇനി മീനടത്തും, പാമ്പാടിയിലും ഉള്ള മറ്റു ബന്ധുക്കാർക്കിടയിലേക്ക് കുത്തിവയ്ക്കും. അത് കഴിഞ്ഞേ വത്സമ്മയ്ക്ക് ഇനി സമാധാനം കിട്ടൂ. വത്സമ്മയും അനിയത്തിമാരും ഗേറ്റ് കടന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങും മുൻപേ പീലിപ്പോസ് മുതലാളി ഷാജനെയും കൂട്ടി വീട്ടിലേക്ക് വന്നു. അതിഥികളൊക്കെ പെട്ടന്ന് മടങ്ങി പോകുന്നത് കണ്ടതോടെ പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയ്ക്ക് അമ്പരപ്പായി. "നിങ്ങളൊക്കെ മടങ്ങി പോവാണോ. അതും ഇത്രയും പെട്ടന്ന്.." പീലിപ്പോസ് അവരെ നോക്കി തിരക്കി. "ഇനി ഇവിടെ നിന്നിട്ടെന്താ അച്ചായാ കാര്യം.. എല്ലാം കഴിഞ്ഞില്ലേ... എന്തായാലും ഞങ്ങൾക്ക് ഇതങ്ങോട്ട് വിശ്വസിയ്ക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല... ഇത്രയ്ക്കൊക്കെ കുരുട്ടു ബുദ്ധിക്കാരിയാരുന്നോ നമ്മുടെ ഷെറിനെന്ന് ഓർക്കുമ്പോഴാ അത്ഭുതം. എന്തൊക്കെ തെറ്റ് വന്നാലും കൊച്ച് നമ്മുടെയല്ലേ അച്ചായാ.. പക്ഷെ അവനെ അങ്ങനങ്ങു വിടാൻ പാടില്ലാരുന്നു. ഞങ്ങടെ മീനടത്തെങ്ങാനും ആയിരിയ്ക്കണമാരുന്നു. എങ്കിൽ പള്ളിയ്ക്കുള്ളിൽ ഇന്ന്‌ ചോര കൊണ്ട് അഭിഷേകം നടന്നേനെ.. തെണ്ടി വന്ന് നിന്ന് ഷോ കാണിച്ചിട്ട് ഇത്രേം പേരുണ്ടായിട്ടും ആണൊരുത്തൻ ഇല്ലാതെ പോയല്ലോ അവന്റെ മുട്ടുകാൽ അടിച്ചൊടിച്ച് അവിടെ ഇടാൻ... ഇത്രേം കഴിവ് കെട്ട മനുഷ്യരാരുന്നോ ഈ കാട്ടിൽ വന്നു കിടക്കുന്നത്. വെറുതെയല്ല കണ്ട അണ്ടനും അടകോടനും ഒക്കെ ഇവിടുള്ള മനുഷ്യന്മാരുടെ പുറത്ത് കേറി നിരങ്ങിയിട്ട് പോകുന്നത്. ഇനി പറഞ്ഞിട്ടെന്താ കഥ. നമ്മടെ കൊച്ചിന്റെ കയ്യിലും കാണും അര വെടിയ്ക്കുള്ള മരുന്ന്. അത് നിങ്ങൾക്ക് അപ്പനും, ആങ്ങളയ്ക്കും അറിയുകയും ചെയ്യാം. അതുകൊണ്ടാവും അതിന്റെ ജീവിതം ഒരുത്തൻ കേറി വന്ന് ചവിട്ടി തേക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടും നിങ്ങള് രണ്ടും കയ്യും കെട്ടി നിന്നത്..." വത്സമ്മപരിഹാസത്തോടെ രണ്ടുപേരെയും മാറി മാറി നോക്കി. മനസ്സിൽ നുരഞ്ഞു പൊന്തിയ ദേഷ്യം പല്ലുകൾ കടിച്ചമർത്തിക്കൊണ്ട് ഷാജൻ അകത്തേയ്ക്ക് കയറിപ്പോയി. "ദേ.. ആ വഴി കടവത്തേയ്ക്ക് പോകുന്നതാ. അവിടെ ചെന്നാൽ കടത്തു വള്ളത്തിൽ കേറി അക്കരയ്ക്ക് പോകാൻ നിൽക്കേണ്ട. നമ്മുടെ ബോട്ട് സർവീസ് ഉണ്ട്. അതിൽ കേറി പോയാൽ മതി. എന്നാൽ നിങ്ങൾ പൊയ്ക്കോ.." പീലിപ്പോസ് മുൻപിലെ വഴിയിലേക്ക് കൈ ചൂണ്ടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അയാൾക്ക് അവരുടെ സംസാരം തീർത്തും അരോചകം ആയിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. വത്സമ്മയും അനിയത്തിമാരും മക്കളെയുംകൂട്ടി കടവത്തേയ്ക്ക് നടന്ന് പോയി. അതിനിടയിൽ അവർ അനിഷ്ടത്തോടെ എന്തോക്കെയോ പിറുപിറുക്കുന്നും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഷാജൻ വീട്ടിനുള്ളിലേക്ക് കടന്നു വരുന്നത് നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു മേരിയമ്മ. അവൻ വീട്ടിലെ ഓരോ റൂമിന്റെയും വാതിൽ തുറന്നു നോക്കുന്നത് കണ്ടതോടെ അവർ അവന്റെ അരികിലേക്ക് ചെന്നു. "അവളെവിടെ.." മുമ്പിൽ അമ്മ നിൽക്കുന്നത് കണ്ട് അവൻ മുരണ്ടു. "ആര്.. ആരെയാ മോനേ നീ അന്വേഷിയ്ക്കുന്നത്.." മേരിയമ്മയ്ക്ക് മകന്റെ മുഖം കാൺകേ ഭയം തോന്നി. ഇത്രയും ക്രൗര്യം മുറ്റി അവന്റെ മുഖം അവൻ ആദ്യമായി കാണുകയാണ്. "അമ്മച്ചീടെ പുന്നാര മകൾ.. ആ തെണ്ടിച്ചി എവിടെയെന്നാ ഞാൻ ചോദിച്ചത്." അവൻ കൈ വിരലുകൾ കൂട്ടി ഞെരിച്ചു. "ആ.. ഇവിടെങ്ങാനും കാണും. അവളാകെ സങ്കടപ്പെട്ടിരിയ്ക്കുവാ മോനേ. നീ അവളോട് ഇപ്പോൾ ഒന്നും ചോദിയ്ക്കാൻ നിൽക്കല്ലേ.." "അമ്മച്ചീ.. ഞാൻ അമ്മച്ചിയോട് ചോദിച്ചത് അവൾ എവിടെയെന്നാ.. ഞാനവളെ അമ്മച്ചി ഒളിപ്പിച്ചു വച്ചിരിയ്ക്കുന്നിടത്ത്‌ നിന്നു കണ്ടുപിടിച്ചാൽ..." അവൻ മേരിയമ്മയ്ക്ക് നേരെ വിരൽ ചൂണ്ടിയപ്പോൾ അവന്റെ ചൂണ്ട് വിരൽ തുമ്പുവിറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "അവള് സങ്കടപ്പെട്ട് ഇരിയ്ക്കുന്നു പോലും. എന്തിനാ അവൾക്ക് സങ്കടം. അവടെ മറ്റവൻവന്നു വിളിച്ചപ്പോ അവന്റെ കൂടെ പോവാൻപറ്റാത്തതിന്റെ സങ്കടമോ.. അതോ ഇത്രയും നാൾ ആരെയും അറിയിയ്ക്കാതെ തുടർന്ന് വന്ന അവളുടെ ഒളിസേവ നാലാൾ അറിഞ്ഞതിന്റെ സങ്കടമോ.. അതെന്തായാലും അവളുടെ സങ്കടം ഇന്ന്‌ ഞാൻ തീർത്തു കൊടുക്കുന്നുണ്ട്. അവളുടെ മാത്രമല്ല അവളുടെ മറ്റവൻ മാരുടെയും.." "എന്റെ മോനേ.. നീ എന്തൊക്കെയാടാ ഈ നിന്ന്പറയുന്നത്. അവളെ നിനക്കറിയാത്തതാണോടാ.. അവളെന്തെങ്കിലും തെറ്റ് മനസ്സറിഞ്ഞു ചെയ്യുമെന്ന് നീ കരുതുന്നുണ്ടോ.." "അമ്മച്ചീടെ വെള്ള പൂശലൊക്കെ പിന്നെമതി. ആദ്യം അവളെ കൊണ്ട് വന്ന് എവിടാ അമ്മച്ചി പൂഴ്ത്തി വച്ചിരിയ്ക്കുന്നതെന്ന് പറഞ്ഞോ.." "അവള് പറഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ അവളെ പിടിച്ചുമാറ്റി നിർത്തെടാ. എന്നിട്ട് ആ നായിന്റെ മോടെ കഴുത്തിന് പിടിച്ച് പുറത്തേയ്ക്ക് ഇറക്ക്.." പീലിപ്പോസ് അകത്തേയ്ക്ക് വന്നു കൊണ്ട് നിർദേശിച്ചു. മകനോടും ഭർത്താവിനോടും പ്രതിരോധിച്ചു നിൽക്കാനുള്ള ശേഷി ആ സാധു സ്ത്രീയ്ക്ക് ഇല്ലായിരുന്നു. ഒരു ചോദ്യം ചെയ്യലൊന്നുമല്ല ഇവിടെ നടക്കാൻ പോണത് എന്നറിയാമായിരുന്നതിനാൽ മേരിയമ്മ വന്നു തന്റെ റൂമിന്റെ വാതിലിൽ വഴി തടഞ്ഞു നിന്നു. "നിങ്ങളിപ്പോൾ അവളെ കാണണ്ട. അവളുടെ മനസാകെ കലങ്ങി മറിഞ്ഞു കിടക്കുവാ. അതിന്റെ മനസൊന്നു ശാന്തമായിക്കോട്ടെ. അതിന് ശേഷം ചോദിയ്ക്കുവോ, പറയുവോ എന്താന്നു വച്ചാൽ ആയിയ്‌ക്കോ. ഒരു മനുഷ്യ ജീവി എന്ന പരിഗണനയെങ്കിലും നിങ്ങളെന്റെ കുഞ്ഞിന് കൊടുക്കണേ." അവർ ഭർത്താവിന് മുമ്പിൽ നിന്ന് കൈകൂപ്പി. എന്നാൽ പീലിപ്പോസ് കൈനീട്ടി അവരുടെ മുടിക്കുത്തിനു പിടിച്ച് വലിച്ചു മാറ്റി. "ഈ നാട് മുഴുവൻ അല്ലെടീ, ഈലോകം മുഴുവൻ കാൺകെയാ നിന്റെ മോൾ എന്നെ നാണം കെടുത്തിയത്.. എന്നിട്ട് അവൾക്ക് ഞങ്ങൾ മനുഷ്യ ജീവിയെന്ന പരിഗണന കൊടുക്കണം പോലും. കൊടുക്കുന്നുണ്ടെടീ പരിഗണന.. ദാ.. ഇപ്പോൾ തന്നെ." പീലിപ്പോസ് അവരുടെ മുടിക്കുത്തിൽ പിടിച്ച് ഒറ്റ തള്ളുതള്ളി. മേരിയമ്മ നിയന്ത്രണം വിട്ട് ഭിത്തിയിൽ ചെന്നിടിച്ചു നിന്നു. അവർക്ക് ഓടി വരാൻ കഴിയും മുൻപേ പീലിപ്പോസ് മുറിയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് കയറി ക്കഴിഞ്ഞു. പുറത്തെ ഒച്ചയും ബഹളവും ഷെറിൻ കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ ശരീരം മാത്രമല്ല, മനസും മരവിച്ച ഒരവസ്ഥയിൽ ആയി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പീലിപ്പോസ് അകത്തേയ്ക്ക് കയറി വരുമ്പോൾ ഇരു കൈകളും കട്ടിൽ പടിയിൽ കുത്തി നിലത്തുള്ള ഏതോ ഒരുബിന്ദുവിലേക്ക് കണ്ണും നട്ട് ഒരുപ്രതിമ പോലെ ഇരിയ്ക്കുകയാണ് ഷെറിൻ. അവളുടെ കൂസലില്ലായ്മയാണ് അതെന്ന് കണ്ടിട്ട് അയാൾക്ക് അരിശം വർധിച്ചു. "എഴുന്നേൽക്കെടീ അവിടുന്ന്.." അയാൾപല്ലുകൾ ഞറുമ്മി. പപ്പാ അപ്പറഞ്ഞത് തന്നോടല്ലെന്ന മട്ടിൽ ഷെറിൻഅനങ്ങിയതേയില്ല. പീലിപ്പോസ് അരയിൽ നിന്ന് ബെൽറ്റ് വലിച്ചൂരിയതും ആഞ്ഞു വീശിയതും ഒരേ നിമിഷത്തിലാണ്. ഓലപ്പടക്കം പൊട്ടുന്നഒച്ചയിലാണ് ഷെറിന്റെ പുറത്ത് ബെൽറ്റ് കൊണ്ടുള്ള അടി വീണത്. "നിന്നോടല്ലേടീ പറഞ്ഞത് എഴുന്നേൽക്കാൻ അനുസരണ ഇല്ലാത്തവളേ..എന്റെ ക്ഷമയെ പരീക്ഷിയ്ക്കുന്നോ നീ." ബ്ലേഡ് കൊണ്ട് ശരീരം വരയുന്ന നീറ്റലുണ്ടായെങ്കിലും അവൾ ഒന്ന് ചലിച്ചത് പോലുമില്ല. "നിന്നോടല്ലേടീ പറഞ്ഞത് എണീൽക്കാൻ. നിനക്കെന്താടീ, ചെകിട് പൊട്ടിയായി അഭിനയിച്ചോളാൻ ആ നായിന്റെമോൻ നിർദേശം തന്നിട്ടുണ്ടോ." ഷാജൻ വന്ന് അവളുടെ കഴുത്തിന് കുത്തിപ്പിടിച്ചു മുകളിലേക്ക് ഉയർത്തി. അവൾപ്രതിരോധിയ്ക്കാനോ, ബലം പിടിയ്ക്കാനോ നിന്നില്ല. "ആരാടീ അവൻ.. അവനുമായി നിനക്കെന്താ ബന്ധം... അവൻപറഞ്ഞതെല്ലാം സത്യമാണോടീ.." തന്റെ മുടിക്കുത്തിൽ പിടിച്ചിരുന്ന കയ്യിൽ ഷെറിൻ പിടുത്തമിട്ടു. "പിടി വിട്. എനിയ്ക്ക് നോവുന്നു. പിടിവിടാനാ പറഞ്ഞത്." ഷെറിൻ ശക്തിയോടെ അവന്റെ കയ്യിൽ തട്ടി. "വി ട്ടില്ലെങ്കിൽ നീ എന്ത് ചെയ്യുമെടീ... എന്റെ കയ്യിൽ തല്ലുവോ.. എങ്കിലൊന്നു തല്ലെടീ.." അവൻ ഷെറിനെ പിന്നോട്ട് തള്ളിക്കൊണ്ട് പോയി ഭിത്തിയോട് ചേർത്ത് നിർത്തി. പിന്നെ അവൻ ഇടത്തെ കൈ വീശി അവളുടെ ചെകിട്ടത്ത്‌ ഒറ്റയടി അടിച്ചു. വീണ്ടും അടിയ്ക്കാനായി അവൻ കയ്യോങ്ങിയപ്പോൾ പിന്നിൽ വന്ന മേരിയമ്മ അവന്റെ കൈക്ക് പിടിച്ചു. "തൊട്ട് പോകരുത് ഇനിയവളെ. അവളെ ചോദ്യം ചെയ്യാനും, ഭേദ്യം ചെയ്യാനും ഇവിടെ ഞങ്ങളുണ്ട്... തലയിരിയ്ക്കുമ്പോ വാലാടണ്ട. മാറി നിൽക്കെടാ." മേരിയമ്മ ഷെറിന്റെ മുടിക്കുത്തിൽ പിടിച്ചിരുന്ന പിടി ബലമായി വിടുവിച്ചു. "മാറിനിന്നോണം. അടുത്തേക്ക് പോലും വന്നു പോകരുത്.. നാണമുണ്ടോടാ നിനക്ക്. വീട്ടിൽ വന്നുകയറി പെണ്ണുങ്ങളോട് തിണ്ണമിടുക്ക് കാണിയ്ക്കുന്ന നീയാണോടാ ഒരാണ്. നിന്റെ കൈക്കരുത്ത്‌ കാണിയ്ക്കേണ്ടത് ഇവിടല്ലെടാ. പള്ളിയിൽ വച്ചായിരുന്നു. ഏതോ ഒരു ഗജ പോക്രി വന്ന് നിന്റെ കൂടപ്പിറപ്പിന്റെ ജീവിതംകുട്ടിച്ചോറ് ആക്കിയപ്പോൾ നാടകം കാണുമ്പോലെ കണ്ടുനിന്നവനല്ലേടാ നീ. തിരിച്ചടി കിട്ടില്ലെന്ന്‌ അറിഞ്ഞിട്ടല്ലേടാ നീ ഈ പാവത്തിന്റെ നേർക്ക് കയ്യോങ്ങുന്നത് നാണമില്ലാത്തവനെ." മേരിയമ്മ തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ഷാജന്റെ കൈ ശക്തിയോടെ താഴേയ്ക്ക് വീശി. പിന്നെ അവർ ഭർത്താവിന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ബെൽറ്റ് പിടിച്ചു വലിച്ചെടുത്തു. "ഇതൊന്നുമില്ലാതെ ചോദിച്ചാലും അവൾ നിങ്ങൾ ചോദിയ്ക്കുന്നതിന്റെ മറുപടിപറയില്ലേ.. നമ്മുടെ മോളല്ലേ അവൾ. നമ്മളല്ലേ അവൾ പറയുന്നത് വിശ്വസിയ്ക്കേണ്ടത്... നമ്മളല്ലെങ്കിൽ പിന്നെ ആരുകേൾക്കും അവൾക്ക് പറയാനുള്ളത്...നമ്മുടെ മോൾ പ്രസവിച്ച അവന്റെ കുഞ്ഞെവിടെ എന്ന് ചോദിച്ച ആ നിമിഷം അവിടെ വച്ച് അടിച്ചു പൊട്ടിയ്ക്കേണ്ടതല്ലേ അവന്റെ തല... ഒരു പള്ളിക്കാരും, അവിടെ കൂടി നിൽക്കുന്ന ആരും നമ്മളെ കുറ്റപ്പെടുത്തില്ലായിരുന്നു അതിന്. ഒരു മാസം കൊണ്ട് പൂർണ്ണവളർച്ച എത്തിയൊരു കുഞ്ഞിനെ പ്രസവിയ്ക്കാനുള്ള കഴിവ് ഈ ലോകത്ത്‌ ഏതൊരു പെണ്ണിനാ ഉള്ളത്. നിങ്ങൾ എനിയ്ക്കതൊന്നു പറഞ്ഞു താ... ഹോസ്റ്റലിൽ നിന്ന് പഠിയ്ക്കാൻ പോയപ്പോഴും മാസത്തിൽ ഒരു വട്ടമെങ്കിലും നമ്മുടെ കുഞ്ഞ് നമ്മുടെ വീട്ടിൽ വരാറില്ലായിരുന്നോ.. അന്നൊക്കെ നിങ്ങൾക്ക് തോന്നിയിട്ടുണ്ടോ നമ്മുടെ മോൾ നാലോ, അഞ്ചോ ആറോ, ഏഴോ മാസം ഗർഭിണി ആണെന്ന്... ഇല്ലല്ലോ... പിന്നെ എന്തർത്ഥത്തിലാ ഏതോ ഒരു ചെറ്റയുടെ വാക്കും കേട്ട് നിങ്ങളെന്റെ കുഞ്ഞിനെ തല്ലി ചതയ്ക്കുന്നത്. മനുഷ്യരായാൽ ഒരു സാമാന്യ ബോധമെങ്കിലും വേണ്ടേ." ഭാര്യപറയുന്നതിൽ എന്തോ കഴമ്പുണ്ടെന്ന് തോന്നിയിട്ട് പീലിപ്പോസ് മകനെ ഒന്ന് നോക്കി. "അപ്പോൾ നീ പറയുന്നത് അവൾക്ക് അവനെ അറിയില്ലെന്നാണോ.." പീലിപ്പോസ് ഭാര്യയെ നോക്കി കൈവിരലുകൾ കൂട്ടി ഞെരിച്ചു. "അറിയാമെങ്കിൽ... അവൾക്ക് അവനെ അറിയാമെന്നുണ്ടെങ്കിൽ അതിന് ബെൽറ്റ് ഊരി മർദിയ്ക്കയാണോ വേണ്ടത്...ഇതൊന്നും ഇല്ലാതെ ചോദിച്ചാലും അവൾ അവൾക്ക് പറയാനുള്ളത് നമ്മളോട് പറയില്ലേ." "അത് ചോദിയ്ക്കാനല്ലേ അവളോട് ഞാൻ എഴുന്നേൽക്കാൻ പറഞ്ഞത്. അപ്പോൾ അവൾ തിരികെ കാട്ടിയതെന്താ.. ധിക്കാരം. അല്ലേ.." "അവൾ അവിടെ നിന്ന് എണീറ്റില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഒരു കസേര വലിച്ചിട്ട് നിങ്ങൾ അവളുടെ മുമ്പിൽ ഇരിയ്ക്കണമായിരുന്നു. എന്നിട്ട് ചോദിയ്ക്കണം അവളോട് നിങ്ങൾക്ക് എന്ത് ചോദിയ്ക്കാനുണ്ടെങ്കിലും. മക്കളോടാണെങ്കിലും മറ്റുള്ളവരോടാണെങ്കിലും നിന്ന് കൊണ്ട് മാത്രമേ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ പാടുള്ളൂ എന്ന് ഏത് നിയമ പുസ്തകത്തിലാ എഴുതി വച്ചിട്ടുള്ളത്." അത്രയുംപറഞ്ഞപ്പോഴേയ്ക്കും മേരിയമ്മയെ കിതയ്ക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. "നിനക്ക് അവനെ അറിയാമോ മോളേ.. ആരാ അവൻ.. ഈ എസ്തപ്പാനും നിനക്കും തമ്മിൽ എന്ത് ബന്ധമാ ഉള്ളത്.. സത്യമേ പറയാവൂ.." "എനിയ്ക്ക് അയാളുമായി ഒരു ബന്ധവുമില്ല.." ഷെറിൻ അയാളുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കാതെ പറഞ്ഞു. "പിന്നെ അവൻ നിനക്ക് മുമ്പിൽ ഇത്രയും ആരോപണങ്ങൾ ഉയർത്താൻ കാരണമെന്താ.. നീ അറിയില്ലെങ്കിലും നിന്നെ പിന്തുടർന്നാണ് എസ്തപ്പാൻ ഈ നാട്ടിലേക്ക് വന്നതെന്ന് പറയാൻ കാരണമെന്താ..." "അത് എസ്തപ്പാൻ അല്ല.. വിക്ടർ ആണ്.. വിക്ടർ തോമസ് എന്നാണ് അവന്റെ പേർ.." ഷെറിൻ പറയുന്നത് കേട്ട് പീലിപ്പോസ് തിരിഞ്ഞു മകനെ നോക്കി. ഷാജന്റെ കണ്ണുകളിലും അമ്പരപ്പ് കാണാമായിരുന്നു. (തുടരും) #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - പ്രളയം... 🔻 പാർട്ട് _14 ✍️ രചന - Aniprasad. പള്ളിയ്ക്കുള്ളിൽ ഷെറിന്റെ മനസമ്മത ചടങ്ങ് നടക്കുന്ന ഇടത്ത്‌ എന്തോ സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ പുറത്ത് നിന്ന നാട്ടുകാരിൽ ചിലർ അകത്തേയ്ക്ക് കയറി ചെന്നു. ഗൗരിയുo,രാധമ്മയും, അമ്പുജാക്ഷിയുമൊക്കെ പള്ളിമുറ്റത്തെ മാവിൻ തണലിൽ മാറി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. റോബിച്ചനും കൂട്ടുകാരും പള്ളിമുറ്റത്തു നിന്നും സ്കൂൾ ഗ്രൗണ്ടിൽ ഒരുക്കിയിരുന്ന പന്തലിലേക്ക് പോകാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് അകത്ത്‌ ഒരു ബഹളം കേൾക്കുന്നത്... അവരെല്ലാം എന്താണ് സംഭവം എന്നറിയാനായി തിരികെ വന്നു. "എന്താ ചേച്ചീ അവിടെ.. അവിടെന്തോ പ്രശ്നമുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നല്ലോ."റോബിച്ചൻ ഗൗരിയുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു തിരക്കി. "അറിയില്ല.. അവിടെ ചടങ്ങുകൾ തുടരുന്നതിനിടയിൽ ഒരു ആരവം കേട്ടത് പോലെ തോന്നി. പുറത്ത്‌ നിന്നവരെല്ലാം പെട്ടന്ന് അകത്തേയ്ക്ക് പോകുന്നതും കണ്ടു." ഗൗരി പറഞ്ഞു. റോബിച്ചൻ ആൾതിരക്കിലൂടെ വഴിയുണ്ടാക്കി നടന്ന് ചെന്നത് എസ്തപ്പാന്റെ പിന്നിലേക്കാണ്.. എസ്തപ്പാൻ പിന്തിരിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നതിനാൽ റോബിച്ചന് അവനെ മനസിലായില്ല. ഫാദർ ഗീവർഗീസ് എസ്തപ്പാന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കിയിട്ട് തിരിഞ്ഞു ഷെറിനെ നോക്കി. മുഖം കുനിച്ച് നിന്ന അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് നീർത്തുള്ളികൾ അടർന്ന് പള്ളിയങ്കണത്തിലേക്ക് വീഴുന്നത് അയാൾക്ക് കാണാമായിരുന്നു. "കണ്ടില്ലേ അവൾ മുഖം കുനിച്ച് നിൽക്കുന്നത്.. ചോദിയ്ക്കച്ചോ, അവളോട് ചോദിയ്ക്ക്.. ഞാൻ പറഞ്ഞതിൽ എന്തെങ്കിലും കള്ളമുണ്ടെങ്കിൽ അതവൾ ഇവിടെ വച്ച് പറയണം... പറഞ്ഞാൽ മാത്രം പോരാ.. അവൾ എന്റെ കൂടെ വരികയും വേണം.. അവളെ കൊണ്ട് പോകാനാണ് ഈ പുഴയിലെ അടിയൊഴുക്ക് നീന്തി കടന്നു ഞാൻ ഇവിടേയ്ക്ക് വന്നത്. ഇവൾ, ഈ നിൽക്കുന്ന എന്റെ കുഞ്ഞിനെ പ്രസവിച്ചവൾ, ഇവൾ എന്റെ കൂടെയാണച്ചോ ജീവിയ്‌ക്കേണ്ടത്. അല്ലാതെ തൊലിവെളുപ്പും, പണക്കിലുക്കവും കണ്ട് ഏതെങ്കിലും ഒരുത്തന്റെ കൂടെ പോയി പൊറുത്തേക്കാം എന്ന് കരുതിയാൽ എസ്തപ്പാൻ അത് സമ്മതിച്ചു തരാൻ പോകുന്നില്ല അച്ചോ.. അതിനി ഏത് കൊമ്പത്തെ മുതലാളിയുടെ മകളാണെങ്കിലും.." ഒരു തീച്ചൂളയ്ക്കുള്ളിൽ നിന്ന് താൻ വെന്തുരുകി കൊണ്ടിരിയ്ക്കുന്ന അനുഭവമായിരുന്നു ഷെറിന്. തന്റെ കയ്യെത്താ ദൂരത്തേയ്ക്ക് മാത്യുവിന്റെ കയ്യും പിടിച്ച് അയാളുടെ അമ്മ നടന്നിറങ്ങി പോകുന്നത് ചങ്ക് പൊട്ടുന്ന വേദനയോടെ, നിസ്സഹായയായി അവൾക്ക് നോക്കി നിൽക്കേണ്ടി വന്നു. അവർ ഈ കല്യാണത്തിൽ നിന്നും ഒഴിഞ്ഞു മാറുകയാണെന്ന് ഫാദറിന് തോന്നി. ഫാദർ ഗീവർഗീസ് ധൃതിയിൽ നടന്ന് അവർക്കടുത്തേയ്ക്ക് ചെല്ലുമ്പോഴേയ്ക്കും അമ്മയും, മകനും മുറ്റത്തേയ്ക്ക് ഇറങ്ങി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. "മാത്യു... ചടങ്ങുകൾ തീർന്നിട്ടില്ല...അതിനും മുമ്പ് നിങ്ങൾ പുറത്തേക്കിറങ്ങി പോവുകയാണോ." ശാന്തമായ സ്വരത്തിൽ ഫാദർ ഗീവർഗീസ് ചോദിച്ചു. മകന്റെ കയ്യിലെ പിടിവിടാതെ ലീലാമ്മ തരകൻ തിരിഞ്ഞു നിന്ന് ഫാദറിനെ കത്തുന്ന ഒരു നോട്ടം നോക്കി. അവരുടെ കണ്ണുകളിലും മനസിലും പടർന്ന തീ ശരീരത്തെമ്പാടും ആളിപ്പിടിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. "ചടങ്ങുകൾ തീർന്നിട്ടില്ലെങ്കിൽ ഫാദർ എന്തിനാ ഞങ്ങൾക്ക് പിന്നാലെ വരുന്നത്.. ഈ ചടങ്ങ് തുടർന്ന് പോകാൻ ഞങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല അച്ചോ.. അച്ഛന് ചടങ്ങ് പൂർത്തിയാക്കിയേ കഴിയൂ എന്ന് നിർബന്ധമാണെങ്കിൽ അവിടേയ്ക്ക് വന്നിട്ടില്ലേ ഒരു ഗജ പോക്രി.. അവനെ വച്ചു ഇനിയുള്ള ചടങ്ങ് അങ്ങ് നടത്തിയാൽ മതി.. ഇതുപോലെ നെറികെട്ട കൂട്ടരുമായി ഒരു ബന്ധം ഇനി ഈ ജന്മത്തിൽ എന്റെ മോന് വേണ്ട." "മാഡം.. എനിയ്ക്കും നിങ്ങൾക്കും ഇവിടെ നിൽക്കുന്ന ആർക്കും ആ എസ്തപ്പാൻ എന്നവൻ പറഞ്ഞതിനപ്പുറം സത്യമെന്താണെന്നേ അറിയില്ല.. അത് കൃത്യമായി ചോദിച്ചറിയാതെ നിങ്ങൾ ഈ പള്ളിയ്ക്ക് പുറത്തേക്ക് പോകരുതെന്നാ എന്റെ അഭ്യർത്ഥന.." അയാൾ അവർക്ക് നേരെ കൈകൂപ്പി. "നാറാവുന്നതിന്റെ പരമാവധി നാറി അച്ചോ.. നാറിയതല്ല നാറ്റിച്ചു എന്നതാ നേര്. ഇതിൽ കൂടുതൽ അപമാനിയ്ക്കപ്പെടാൻ ഞാനെന്റെ കുഞ്ഞിനെ ആർക്കും വിട്ടു കൊടുക്കില്ല. അച്ഛനല്ല ഇനി ആര് പറഞ്ഞാലും.തമ്മിലടിയും കുത്തും കൊലപാതകവും വരെ നടന്നേക്കാവുന്ന ഒരിടത്തുനിന്നുമാ ഞാനെന്റെ മോനെയും കൂട്ടി മടങ്ങി പോകുന്നത്... ഇതുപോലൊരുഅലമ്പ് നാട്ടിൽ വന്ന് പെണ്ണെടുക്കേണ്ടെന്ന് ഞാൻ അപ്പോഴേ പറഞ്ഞതാ അച്ഛനോടും മോനോടും. അതൊക്കെ ആര് കേൾക്കാൻ...തൃപ്തിയായല്ലോ നിനക്ക്.. വാടാ വന്ന് വെള്ളത്തിൽനീന്തിയോ, വള്ളത്തിൽ കയറിയോ എങ്ങിനെങ്കിലും നമുക്ക് മറുകര പിടിയ്ക്കാം." ചെറുക്കൻ കൂട്ടരായി വന്നിട്ടുള്ളവർ എല്ലാം തന്നെ തിരികെ കടവത്തേയ്ക്ക് പോന്നോളാൻ തരകന്റെ നിർദേശമുണ്ടായതോടെ പള്ളിയ്ക്കുള്ളിൽ ഇരുന്നവരെല്ലാം എണീറ്റ് പുറത്തേക്കിറങ്ങി തുടങ്ങി. ഫാദർ ഗീവർഗീസ് അകത്തേയ്ക്ക് വരുമ്പോൾ പീലിപ്പോസ് മുതലാളി ഓടി അയാളുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു. "ഫാദർ, എന്റെ മകളുടെ മനസമ്മത ചടങ്ങ്..." അയാളുടെ വാക്കുകൾക്ക് സങ്കടത്തിന്റെ വിറയലുണ്ടായിരുന്നു. "വിഷമിയ്ക്കരുത് പീലിപ്പോസ്. നിങ്ങൾ ഇപ്പോൾ മകളെയും കൂട്ടി മടങ്ങി പോയേ തീരൂ.. അവർ തിരിച്ച് പോകയാണെന്ന്..." "എന്താ ഫാദർ ഈ പറയുന്നത്.. എവിടെയോ കിടക്കുന്ന ഒരുത്തൻ വന്ന് എന്തോ വേണ്ടാതീനം വിളിച്ച് പറഞ്ഞു എന്ന് വച്ച് എല്ലാം മതിയാക്കി അവർ മടങ്ങി പോവുകയാണെന്നോ.. എവിടെ അവർ.. അവർ പോകാൻ പാടില്ല... എന്റെ മോളുടെ ജീവിതം.." പീലിപ്പോസ് നെഞ്ചിൽ കൈവച്ചുകൊണ്ട് പുറത്തേയ്ക്ക് ഓടി.. ദൂരെ ഒരാൾക്കൂട്ടം നടന്നു മറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിയ്ക്കുന്നതിനു നേർക്ക് അയാൾ ഓടി ചെന്നു. "തരകാ.. നിങ്ങൾ എന്താണ് ഈ കാണിയ്ക്കുന്നത്... സത്യം എന്താണെന്ന് അറിയുന്നതിന് മുൻപേ എന്തെങ്കിലും ഒരാരോപണത്തിന്റെ മാത്രം പുറത്ത് നിങ്ങളീ ബന്ധം ഉപേക്ഷിച്ചിട്ട് മടങ്ങിപോവുകയാണോ.. എന്റെ മകളെ കണ്ണീർക്കയത്തിൽ ആക്കല്ലേ നിങ്ങൾ.." തരകന്റെ മുന്നിലേക്ക് കയറി നിന്ന് അയാൾ കെഞ്ചി. "നിങ്ങൾ കണ്ടതും കേട്ടതുമൊന്നും സത്യമല്ല. അവനാരാണെന്നും എന്തിന് വന്നതാണെന്നും എനിയ്ക്കോ എന്റെ മക്കൾക്കോ അറിയില്ല. എന്റെ മോളൊരു പാവമാ. അവളുടെ മനസും ജീവിതവും തകർത്തിട്ട് നിങ്ങൾമടങ്ങി പോകല്ലേ. പാപം കിട്ടും നിങ്ങൾക്ക്.." അയാളുടെ ഒച്ച ഇടറി. "ആ പാപം എത്ര കിലോയുണ്ടെങ്കിലും അത് ഞാനും എൻറെ മകനും ചുമന്നോളാം.. നിങ്ങളുടെ മകളുടെ ജീവിതം തകർക്കാനല്ല ഞങ്ങൾ ഇങ്ങോട്ട് വന്നത്, അവൾക്കൊരു ജീവിതം കൊടുക്കാനാ.. ഇനി നിങ്ങളുടെ മകൾക്കൊരു ജീവിതം വേണമെങ്കിൽ ഇരു ചെവി അറിയാതെ നിങ്ങളുടെ മകൾക്ക് വയറ്റിലുണ്ടാക്കി കൊടുത്ത ഒരുവൻ അവിടെ നിൽപ്പില്ലേ. അവനോട് പറയ്‌. അവൻ കൊടുത്തോളും നിങ്ങളുടെ മകൾക്ക് ഒരു ജീവിതം. അതിന് വേണ്ടിയിട്ടാണല്ലോ അവൻ വന്ന് ഈ പരാക്രമമായ പരാക്രമം എല്ലാം കാണിച്ചത്. ഇപ്പോഴാണേൽ പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയ്ക്ക് ഒറ്റ ചിലവും വരില്ല.മകളെപിടിച്ചു ആ ചെകുത്താന്റെ കയ്യിൽ ഏൽപ്പിച്ചാൽ മതി.പിന്നാലേ വന്നു നിന്ന് നാടകം കളിയ്ക്കാതെ എന്റെ മുമ്പിൽ നിന്ന് മാറ്." ലീലാമ്മ തരകൻ മകനെയും കൂട്ടി മുമ്പോട്ട് നടന്നു പോയി. അവർക്ക് പിന്നിലായി ചടങ്ങിൽ പങ്കെടുക്കാൻ വന്നവരും നടന്നു മറയുന്നത് ഒരു നിസ്സഹായതയോടെ അയാൾ നോക്കി നിന്നു. ആളും ആരവവും തന്റെ മുമ്പിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞു പോയതോടെ പീലിപ്പോസിന്റെ വിശ്വസ്തനായ അനുചരൻമാർ ആന്റപ്പനും, മുരു കേശനും അവിടേയ്ക്ക് ഓടി വന്നു. അവർ രണ്ടു പേരും സ്കൂൾ ഗ്രൗണ്ടിലെ, ചടങ്ങിന്റെ സൽക്കാരം നടക്കേണ്ട പാചകപ്പുരയിലായിരുന്നു. "മുതലാളീ.. എന്താ ഇത്.. അവരൊക്കെ തിരിച്ച് പോവുകയാണോ.." ഒത്ത തണ്ടും തടിയുമുള്ള ആന്റപ്പൻ തിരക്കി. "കഴിഞ്ഞു...ഇനിയിവിടെ ഒരു കോപ്പുമില്ല..എവിടെയോ കിടക്കുന്ന ഒരുത്തൻ വന്ന് എല്ലാം നശിപ്പിച്ചു കളഞ്ഞെടാ.." "അവനെ കൊല്ലാൻ വയ്യാരുന്നോ മുതലാളീ. ഇപ്പോഴും അവൻ ജീവനോടിരിപ്പുണ്ടോ.. ഷാജൻമോനില്ലാരുന്നോ അവിടെ." മുരുകേശൻ രോഷം കൊണ്ട് കൈകൾ കൂട്ടി തിരുമ്മി. "അവനെവിടെ. പുല്ലാട്ടെ പെണ്ണിന്റെ മുൻപിൽ ആളാവാൻ വന്ന അവനിനി ജീവനോടെ ഈ ഭൂമിയിൽ ഉണ്ടാകരുത്." "പള്ളിയ്ക്കുള്ളിൽ ഉണ്ട് അവൻ. ഇവിടെ വച്ച് അവനെ ഒന്നും ചെയ്തേക്കരുത്.. മാത്രവുമല്ല അവൻ പറഞ്ഞത് സത്യമാണെങ്കിലും കള്ളമാണെങ്കിലും എനിയ്ക്കവനെ ജീവനോടെ എന്റെ മുമ്പിൽ കിട്ടണം... കൊടുവത്തൂരിലെ സർവ്വ കടവുകളിലും ഈ നിമിഷം മുതൽ ആളുണ്ടാവണം.. കല്ലാറ്നീന്തിക്കടന്നോ കടത്തിൽ കയറിയോ അവൻ രക്ഷപ്പെട്ടു പോകാൻ ഇടയാകരുത്.കടവുകളിൽ മാത്രമല്ല തകർന്ന് കിടക്കുന്ന റോഡിന് സമീപവും, അങ്ങേയറ്റത്തും വരെ ആളേ നിർത്തിയ്ക്കോണം. അത് വഴിയും അവൻ കടന്നു കളയാൻ ഇടയാകരുത്.. നേരത്തോട് നേരം തികയും മുൻപേ ചെമ്പൻ മലയിൽ ഒരു കുഴിയെടുത്തിട്ടേക്കണം. ജീവനോടെ വേണം എനിയ്ക്ക് ആ കുഴിയിലിട്ട് അവനെ മണ്ണിട്ട് മൂടാൻ.എത്ര ആളേ വേണമെങ്കിലും കൂട്ടിയ്ക്കോ." പീലിപ്പോസിന്റെ കണ്ണുകളിൽ പകയുടെ തിളക്കം കാണാമായിരുന്നു. പീലിപ്പോസ് തിരികെ പള്ളിയിലേക്ക് വരുമ്പോഴേയ്ക്കും സർവരും കാര്യങ്ങളെല്ലാം അറിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. "ഇത് എസ്തപ്പാനാണ് മുതലാളീ. ഇവനെ തിരക്കിയാണ് അന്നുപോലീസ് വന്നത്.ഗോപിയാശാന്റെ കടയിൽ രാത്രി മഴയത്ത്‌ വന്ന് പ്രശ്നമുണ്ടാക്കിയതുംഇവനാണ്.." പീലിപ്പോസ് വന്നത് കണ്ട് റോബിച്ചൻ അയാളോട് പറഞ്ഞു. "എന്നിട്ട് നീയെല്ലാം അവനെ വിട്ടു കളഞ്ഞു അല്ലേടാ...ഗോപിയാശാന്റെ കടയിൽ വന്ന് അവൻ പ്രശ്നമുണ്ടാക്കിയ വിവരം നിങ്ങളാരും എന്നെ വിളിച്ച് പറയാഞ്ഞതെന്താ.." "മുതലാളി ഈ ചടങ്ങിന്റെ തിരക്കിലാണല്ലോ എന്നോർത്താണ് ഞങ്ങൾ വിളിയ്ക്കാതിരുന്നത്.." "അവനെവിടെയാ താമസമെന്ന്അറിയുവോ നിങ്ങൾക്ക്.." "ഞങ്ങളെല്ലാം ചേർന്ന് കുറെ ശ്രമിച്ചതാ മുതലാളീ. പക്‌ഷേ അത് മാത്രം കണ്ടെത്താൻ പറ്റാത്ത ഒരു അത്ഭുത പ്രതിഭാസമാ അവൻ. നമ്മുടെ തൊട്ടു മുൻപിലൂടെ പോകുന്ന അവൻ പെട്ടന്ന് അപ്രത്യക്ഷം ആയിപ്പോകുന്നു." "ഊം.." പീലിപ്പോസ് ഒന്ന് മൂളിയ ശേഷം അകത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു. അവിടെ ഷെറിനും മേരിയമ്മയ്ക്കും ചുറ്റും കുറെ പേർവട്ടമിട്ടു നിൽപ്പുണ്ട്. അവരെല്ലാം ഓരോരോ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചു അവരിൽ നിന്നും കിട്ടാവുന്നത്ര വിവരങ്ങൾ ചോദിച്ചറിയുകയാണ്. കുറച്ചപ്പുറത്തുള്ള ഒരുകസേരയിൽ കൈകൾ ഇരു വശത്തേയ്ക്കും നീട്ടി തല പിന്നിലേക്ക് ചായ്ച്ചു ഇരിയ്ക്കുകയാണ്. പീലിപ്പോസ് അവിടെ നിന്നവരോടും, പുറത്ത്‌ നിന്ന നാട്ടുകാരോടും സ്കൂൾ ഗ്രൗണ്ടിൽ തയ്യാറാക്കിയിട്ടുള്ള പന്തലിൽ ചെന്ന് ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ടേ പോകാവൂ എന്ന് നിർദേശിച്ചു. അമ്പതോളം പേർമാത്രമേ അവിടെ ശേഷിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നുള്ളു. അവരിൽ തന്നെ നല്ലൊരു ശതമാനം പേർ ചടങ്ങ് നടക്കാത്തതിനാൽ ആഹാരം കഴിയ്ക്കാൻ പോകാൻ വൈമനസ്യം കാണിച്ചു. "എന്നാലും അതിനേ കണ്ടാൽ ആരെങ്കിലും പറയോ ഇതാണ് കയ്യിലിരിപ്പെന്ന്. ഇനി മുതലാളി മകളെപിടിച്ചുആ പോക്രിയ്ക്ക് കെട്ടിച്ച് കൊടുക്കട്ടെ. അതോടെ തീരുമല്ലോ ആ പെണ്ണിന്റെ അഹങ്കാരം." രാധമ്മ പറയുന്നത് കേട്ട് ഗൗരി അവരെ ദേഷ്യത്തോടെ നോക്കി. "കാര്യമറിയാതെ ആ കൊച്ചിനെ വിധിയ്ക്കല്ലേ ചേച്ചീ.. നമ്മൾക്ക് അറിയാവുന്നതല്ലേ ഷെറിനെ. എനിയ്ക്ക് തോന്നുന്നത് ഇതിലെന്തോ ചതിയുണ്ടെന്നാ.. അല്ലാതെ ഷെറിന്റെ ഭാഗത്ത്‌ നിന്നും ഇങ്ങനൊരു തെറ്റ് വരാൻ സാധ്യതയില്ല." "ങാ.. എന്നാൽപുകിലായി. നിന്റെ വീട്ടിൽ ആ തെണ്ടി കേറി കളിച്ചതു പോലെ ഇത് തീരുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല... പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയെ ദ്രോഹിച്ചാൽ ദൈവം തമ്പുരാനാണെങ്കിൽ പോലും അവരെ വെറുതേ വിടില്ല അദ്ദേഹം." "വെറുതെ വിടരുത്.. തലനാരിഴയ്ക്കാ എന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് അവൻ രക്ഷപ്പെട്ടു പോയത്. അല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ.." ആ രാത്രി കണ്മുമ്പിൽ കണ്ടത് പോലെ ഗൗരിയുടെ മുഖം വലിഞ്ഞു മുറുകി. "ഏത് പാതിരാവിലും ഒരു സ്ത്രീ ഒറ്റയ്ക്ക് താമസിയ്‌ക്കുന്ന വീട്ടിൽ പോലും ആരെയും പേടിക്കാതെ വാതിൽ തുറന്നിട്ട്കിടന്നുറങ്ങാവുന്ന സ്ഥിതിയിൽ നിന്നും സന്ധ്യയായാലുടൻ വാതിലടച്ചിടേണ്ട ഗതികേടിലേക്ക് നമ്മളെ പറഞ്ഞു വിട്ട അവൻ ഈ കൊടുവത്തൂരിൽ വേണ്ട." അവനോടുള്ള പക അ വളുടെ കണ്ണുകളിൽ വൈരക്കല്ലുകൾ പോലെ തിളങ്ങി. പീലിപ്പോസ് ഭാര്യയോടും ബന്ധുക്കളോടും ഷെറിനെ വീട്ടിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ട് പൊക്കോളാൻ പറഞ്ഞു. "അപ്പോൾ എന്റെ കുഞ്ഞിന്റെ മനസമ്മത ചടങ്ങ് ഇനി നടക്കില്ലേ." മേരിയമ്മ നെഞ്ചത്ത്‌ കൈ വച്ച് പോയി. "അവരെല്ലാം തിരികെപ്പോയിക്കഴിഞ്ഞു. കടത്ത്‌ കയറി അവർ മറുകര പിടിച്ച് കാണും. ഇനി അതങ്ങു മറന്നാൽ മതി." "ഇത്രത്തോളം എത്തിയിട്ട് അവരെ അങ്ങനങ്ങു വിടാൻ പാടുണ്ടായിരുന്നോ. നമ്മുടെ ഭാഗത്തു തെറ്റുണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്ന് പോലും അവരൊന്നുതിരക്കാൻ മുതിർന്നില്ലല്ലോ." മേരിയമ്മയുടെ അനിയത്തി ആനി പറഞ്ഞു. "നമ്മുടെ ഭാഗത്തെ എന്ത് ശരിയാ അവർ തിരക്കേണ്ടത്. മലപോലെ ഒരുത്തൻ മുൻപിൽ വന്നു നിന്ന് കുറെ ആരോപണങ്ങൾ തൊടുത്തു വിട്ടപ്പോൾ അതിൽ ഒന്നെങ്കിലും അവൾനിഷേധിച്ചോ.. പിന്നെ അവരെ അങ്ങനങ്ങു വിടാൻ പാടുണ്ടായിരുന്നോ എന്ന് ചോദിച്ചില്ലേ.. എന്ത് വേണമായിരുന്നു ഞാൻ.. പിണങ്ങി ഇറങ്ങിപ്പോയ അവനെ കയ്യും കാലും കൂട്ടിക്കെട്ടി ഈ പള്ളിയങ്കണത്തിൽ കൊണ്ട് നിർത്തി നമ്മുടെ മോളേ ഭാര്യയായി സ്വീകരിച്ചോളാം എന്ന് പറയിപ്പിയ്ക്കണമായിരുന്നോ.. അങ്ങനെ പറയിപ്പിച്ചാൽ മാത്രം മതിയാരുന്നെങ്കിൽ അത് ചെയ്യ്യ്ക്കാമായിരുന്നു.. പക്‌ഷേ അതുപോരല്ലോ... അവർ രണ്ട് വ്യക്തികളുടെ ജീവിതമല്ലേ." പീലിപ്പോസ് അവിടെ നിന്നിറങ്ങി ഭക്ഷണം തയ്യാറാക്കുന്ന ഇടത്തേയ്ക്ക് പോയി. ഷെറിനെ ചേർത്ത് പിടിച്ച് കൊണ്ട് മേരിയമ്മയും മറ്റുള്ളവരും പുല്ലാട്ട് വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു. ഇനി നടക്കാൻ പോകുന്നത് എന്താണെന്ന് ഓർത്തപ്പോൾ തന്നെ മേരിയമ്മയുടെ ശരീരംകിടുങ്ങി. അച്ഛനും, മകനും ഒറ്റക്കാര്യം ഇത് വരെ ഷെറിനോട് തിരക്കിയിട്ടില്ല. ഇവിടെ വച്ചൊരു ചോദ്യംചെയ്യൽ വേണ്ടെന്ന്കരുതിയിട്ടാകും അത്.. പക്‌ഷേ വീട്ടിലെത്തിയാൽ... അനിഷ്ടമായതൊന്നും സംഭവിയ്ക്കാതിരിയ്ക്കാൻ മേരിയമ്മ കുരിശ് വരച്ചു. (തുടരും) #📔 കഥ

#📙 നോവൽ -മുറ ചെറുക്കൻ...... 🔻 ഭാഗം _45 ✍️ രചന - Aysha akbar അപ്പൊ അവരുടെ സ്‌നേഹ പ്രകടനം മുഴുവൻ ഇതിനായിരുന്നു....... എല്ലാവരും ആഗ്രഹിച്ചൊരു പയ്യൻ തന്നെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു എന്ന് പറഞ്ഞത് കൊണ്ട് മാത്രമാണ്...... അവരുടെ മുമ്പിലെല്ലാം വലിയ ആളായി എന്നത് കൊണ്ട് മാത്രമാണ്...... അവളേറെ നിസ്സഹായയായി രവിയെ നോക്കി....... അയാളപ്പോഴും സന്തോഷത്തിന്റെ കൊടു മൂടിയിലാണ്... ആരോടൊക്കെയോ വിളിച്ചു പൊങ്ങച്ചം പറയുന്ന തിരക്കിലാണ്...... അതിലേറെ ഈ വിവാഹം നടന്നാൽ കിട്ടുന്ന നേട്ടങ്ങളെ കുറിച്ച് സ്വപ്നം കാണുകയാണ്...... അവൾ പതിയെ അവിടെ നിന്നെഴുന്നേറ്റു..... ഇനി ഇവിടെ നിന്നാൽ പറ്റില്ല........ താനാകെ തകർന്നു പോകും.... അവൾ മാറ്റി കോളേജിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.... ഇന്ന് പോകേണ്ട ഇഷാനി...വൈകീട്ട് വൈശാഗും വീട്ടുകാരും വരും...... ഇറങ്ങാൻ നിന്ന അവളോടായി രവി യത് പറയുമ്പോൾ അവൾ അയാളെ യൊന്നു നോക്കി...... അത്‌.. വൈകുന്നേരമല്ലേ..... ഇപ്പൊ എനിക്ക് പോകണം... അവൾ രവിയെ നോക്കി അത്‌ പറയുമ്പോൾ ആ ശബ്ദം നന്നേ നേർത്തിരുന്നു വെങ്കിൽ കൂടി ആദ്യമായി അവളൊരു തീരുമാനം പറഞ്ഞതിന്റെ ഒരു പകപ്പ് പെട്ടെന്ന് രവിയുടെ മുഖത്ത് മിഞ്ഞി മാഞ്ഞു.... പക്ഷെ അവൾ പറഞ്ഞതിന്റെ ആഴം അവൾക്കറിയില്ലായിരുന്നു.... കാരണം മനസ്സ് മടുപ്പോടെ ചെയ്യുന്നതും പറയുന്നതുമെല്ലാം യാന്ത്രികമായി മാറിയിരുന്നു....... ഓക്കെ..... യൂ മേ ഗോ.... രവി അവളെയൊന്ന് നോക്കി അത്‌ പറയുമ്പോൾ അവളെ കൊണ്ട് തനിക്ക് കിട്ടാൻ പോകുന്ന നേട്ടങ്ങളായിരുന്നു മനസ്സ് മുഴുവൻ....... ക്ലാസ്സിലെത്തിയ ഉടൻ കണ്ണുകൾ തിരഞ്ഞത് റോഷനെയാണ്...... ആ.... ഫോണോന്ന് തരാമോ...... അവളവനോടത് ചോദിക്കുമ്പോൾ ശബ്ദത്തിന് നന്നേ തളർച്ചയുണ്ട്...... അവൻ ഇരിക്കുന്ന ചെയറിൽ ഒന്ന് കൂടി വിശാലമായിരുന്നു അവളെയൊന്ന് നോക്കി.... അവളുടെ കണ്ണും മുഖവുമെല്ലാം പതിവിൽ കവിഞ്ഞെന്ന വണ്ണം ചുവന്നിട്ടുണ്ട്..... അവൻ കയ്യിലെ ഫോണവൾക്ക് നേരെയൊന്ന് നീട്ടിയതും അവൾ പെട്ടെന്ന് അത്‌ വാങ്ങാനെന്ന വണ്ണം തുനിഞ്ഞ അതേ നിമിഷമാണ് അവനാ കൈ പിറകിലേക്ക് വലിച്ചത്..... അവൾ കണ്ണുകൾ വിടർത്തി അവനെയൊന്ന് നോക്കി.... എന്താണ്.......?ലവ് ആണോ....? അവനത് ചോദിച്ചതും അവളുടെ കണ്ണുകൾ തുറിച്ചു വന്നു.... അവളൊരു ഭയത്തോടെ നാല് പാടും നോക്കി.... കൈകൾക്കുള്ളിൽ ചൂട് പിടിക്കും പോലെ....... അവളൊന്നും മിണ്ടാതെ തല താഴ്ത്തി നിന്നു.... മ്മ്.....? അവനൊന്നു കൂടി ചോദ്യ ഭാവത്തോടെ മൂളുമ്പോൾ അവൾ അതേയെന്ന അർത്ഥത്തിൽ ഒന്ന് തല കുലുക്കി....... ആ ഫോൺ കിട്ടണമെന്ന ഒരൊറ്റ ലക്ഷ്യമേ അപ്പോളവളുടെ മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്നുള്ളു...... ആ കഫ്തേരിയയിൽ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന ആളാണോ..... റോഷൻ അതും കൂടി ചോദിച്ചതും ഭൂമിയോന്നാകെ കറങ്ങും പോലെ തോന്നിയവൾക്ക്..... പേടിക്കേണ്ട..... ഞാനാരോടും പറയില്ല.... അവളുടെ വെപ്രാളവും മുഖഭാവവും കണ്ടൊരു ചിരിയോടെ അവനതും പറഞ്ഞു ഫോങ് നീട്ടുമ്പോൾ അവളിലൊരു ആശ്വാസം പരന്നിരുന്നു...... അവൾ വേഗം ഫോണെടുത്തു അവനെ വിളിച്ചു..... പറയാനുള്ളതെല്ലാം അവളുടെ തൊണ്ട ക്കുഴിയിൽ തടഞ്ഞു നിൽക്കുകയാണ്...... എല്ലാം പറഞ്ഞോന്നു പൊട്ടി കരഞ്ഞാൽ മാത്രമേ തനിക്ക് അല്മെങ്കിലും ആശ്വാസം കിട്ടുവെന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു...... അവനോട്‌ പറഞ്ഞാൽ അവൻ വന്നു പപ്പയോടു സംസാരിക്കുമായിരിക്കും.. എന്നിട്ടും പപ്പ എതിർക്കുകയാണെങ്കിൽ അവരെയെല്ലാം ധിക്കരിച്ചു താനവന്റെ കൂടെ ഇറങ്ങി പോകാനുള്ള ധൈര്യം കാണിച്ചേ മതിയാവു വെന്നവൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു..... പക്ഷെ.... തനിക്കതിനു കഴിയുമോ യെന്ന ഭയം അപ്പോഴും അവളുടെയുള്ളിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു...... എന്നാൽ അവന്റെ ഫോണിലേക്ക് എത്ര അടിച്ചിട്ടും കാൾ കണക്ട് ആവുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല..... അവളുടെ കൈ കാലുകൾ വിറക്കാൻ തുടങ്ങി....... അവനെ ഇതറിയിക്കാത്തിടത്തോളം താനൊറ്റക്ക് ഇതെങ്ങനെ നേരിടുമെന്ന് അവൾക്കറിയില്ലായിരുന്നു..... എല്ലാത്തിലും ഒരാളെ താങ്ങാക്കി മാത്രമേ തനിക്ക് പരിചയമുള്ളു.... ഒറ്റക്ക് നിന്ന് തനിക്കൊന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയില്ലെന്ന ഭയമായിരുന്നു അവളെ വരിഞ്ഞു മുറുക്കിയത്..... ഇന്നലെ വന്നു പോയത് കൊണ്ട് ഇനി പെട്ടെന്നൊന്നും വരാനും സാധ്യതയില്ല.... മാത്രമല്ല..... തന്റെ എക്സാം കഴിയും വരെ അവൻ ശല്യപ്പെടുത്താത്തിരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമായിരിക്കും.... പപ്പയാണെങ്കിൽ ഇത് ധൃതി പിടിച്ചു നടത്തുന്ന മട്ടുമുണ്ട്..... ആലോചിക്കും തോറും അവൾക്ക് കൈ കാലുകൾ കുഴയും പോലെ തോന്നി..... ചിന്തകൾ നൂല് പൊട്ടിയ പട്ടം പോലെ ഉയർന്നു പോകുമ്പോഴും വിരലുകൾ അവന്റെ നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്തു കൊണ്ടേയിരുന്നു.... ഫോൺ സ്വിച്ഡ് ഓഫ് ആണ്..... ചാർജ് കഴിഞ്ഞതായിരിക്കുമെന്ന് അവളൂഹിച്ചു..... ഏറെ നേരം ശ്രമിച്ചിട്ടും ഫോൺ കണക്ട് ആവാതിരുന്നതും അവൾ നിറഞ്ഞു വന്ന വിങ്ങൽ തൊണ്ട ക്കുഴിയിൽ പിടിച്ചു നിർത്തി ഫോൺ റോഷന് നേരെ നീട്ടി....... എന്തേ..... കിട്ടിയില്ലേ..... അവനത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവൾ ഇല്ലെന്ന അർത്ഥത്തിലൊന്ന് തലയാട്ടിയിരുന്നു........ ഉള്ളിൽ നിന്നും തികട്ടി വന്ന കണ്ണ് നീർ കണ്ണുകളിലാകെ പരന്നതും അവൾ വേഗം അവനിൽ നിന്ന് നടന്നിരുന്നു..... അവനവളോട് വല്ലാത്തൊരു സഹതാപം തോന്നി...... 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 അവളുടെ മനസ്സാകെ മരവിച്ചു പോയിരുന്നു..... എന്ത്‌ ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ യുള്ള ശൂന്യതയിൽ അവൾ കിടന്നു നീറി.... അവനൊനിക്കാര്യം അറിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നേ തനിക്ക് കൂടുതലൊന്നും ചിന്തിക്കേണ്ടി വരില്ല.... പക്ഷെ വിധി വീണ്ടും തന്നെ കബളിപ്പിക്കുകയാണ്..... ഒരു പക്ഷെ അവനെല്ലാം അറിയുമ്പോഴേക്കും സമയം ഏറെ വൈകി കാണുമോ...... അവൾക്ക് ഓർത്തിട്ടും ഓർത്തിട്ടും ഒന്നിനും ഉത്തരം കിട്ടുന്നില്ലായ്യിരുന്നു..... ആ.....നീ വന്നോ..... വേഗം ഫ്രഷാവ്..... അവരെല്ലാം ഇപ്പൊ വരും....... അവൾ വീട്ടിലേക്ക് വന്നു കയറിയത് കണ്ടതും ഗായത്രി യത് പറയുമ്പോൾ അവൾ മുകളിലേക്ക് കയറി....... എന്ത് ചെയ്യണമെന്നൊരു പിടിയുമില്ല...... അവൾ കട്ടിലിലേക്ക് മലർന്നു കിടന്നു...... കണ്ണ് നീർ പോലും വരാത്ത വിധം താൻ മരവിച് പോയത് പോലെ.... അവനെ നഷ്ടപ്പെടുമോയെന്ന ഭയം ശരീരത്തെ പാടേ തളർത്തും പോലെ...... അപ്പോഴേക്കും വാതിലിൽ ആരുടെയോ മുട്ട് കേട്ട് അവൾ കിടന്നിടത്ത് നിന്നെഴുന്നേറ്റു...... ദേ...... ഈ നീല ടോപ്പും ആ പാന്റുമിട്ടാൽ മതി....... വേഗം നോക്ക്.... അവർ അവിടെ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടുവത്രെ.... ഗായത്രി ഷെൽഫിൽ നിന്ന് ഒരു ഡ്രസ്സെടുത്തു കട്ടിലിലേക്ക് വെച്ചു കൊണ്ട് അതും പറഞ്ഞു അവിടെ നിന്ന് പോകുമ്പോൾ ഇഷാനി ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല...... ബാത്റൂമിലേക്ക് കയറി ഷവർ തുറന്നിട്ട് അതിനടിയിൽ അൽപ നേരം നിൽക്കുമ്പോൾ മനസ്സ് മുഴുവൻ അവനായിരുന്നു....... അവളുടെയുള്ളിൽ നിന്ന് വന്ന കരച്ചിൽ ആ ചുമരുകൾക്കുള്ളിൽ മുഴങ്ങി.... 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 ഇഷാനി..... വാ.... ദേ അവര് വന്നു കേട്ടോ..... അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവളുടെ മുറിയുടെ വാതിൽ മുട്ടിയതും പതിയെ ആ വാതിൽ അവൾ തുറന്നു...... എന്നാൽ മുമ്പിൽ നിൽക്കുന്ന ഇഷാനിയെ കണ്ട് ഗായത്രിക്ക് ദേഷ്യം അടക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലായിരുന്നു...... ഇതെന്ത് വേഷമാ..... നിന്നോട് ഞാനാ നീല ടോപ്പിടാനല്ലേ പറഞ്ഞത്...... ഗായത്രി അവൾക്ക് നേരെ നിന്ന് കയർക്കുമ്പോൾ അവളിട്ടിരിക്കുന്ന ആ പർപ്പിൾ കളർ ചുരിദാറിലൂടെ അവരുടെ കണ്ണുകൾ ദേഷ്യത്തിൽ ഒഴുകി നടന്നിരുന്നു...... അതിലേറെ അവരെ ചൊടിപ്പിച്ചത് അവളുടെ നീളൻ കയ്യിൽ കിടക്കുന്ന ആ കുപ്പി വളകളായിരുന്നു...... ഗായത്രി പല്ലുകൾ ദേഷ്യം കൊണ്ടൊന്നു കടിച്ചു പിടിച്ചു....... എനിക്കത് ഇഷ്ടമല്ല..... ഇത് മതി.... ഇതാണെനിക്ക് ഇഷ്ടം......... ഇഷാനി പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ ഗായത്രിയെ നോക്കിയത് പറയുമ്പോൾ ഗായത്രി ഒരു ഞെട്ടലോടെ അവളെ നോക്കി..... അതേ.... അവൾ പോലുമറിയാതെ അവൾ അവളുടെ ഇഷ്ടങ്ങൾ തുറന്ന് പറയാൻ ശ്രമിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു..... ഒരു പക്ഷെ അതവനെ നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന ഭയം മനസ്സിൽ നിറച്ച ആ നിർവികാരത കൊണ്ടാവാം.... വലിയ നഷ്ടങ്ങൾ മുമ്പിൽ കാണുമ്പോൾ ചെറിയ കാര്യങ്ങളെ തൊട്ടുള്ള ഭയം പാടേ നീങ്ങി ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞു വരുന്നൊരു ധൈര്യമായിരിക്കാം അത്‌..... നിന്റെയൊരു ഇഷ്ടം.... മര്യാദക്ക് പോയി ഇതെല്ലാം അഴിച്ചിട്ടു വന്നോ..... നിറഞ്ഞു വന്ന അമർഷത്തോടെ അവളുടെ കയ്യിലൊന്ന് നുള്ളി ഗായത്രി അത്‌ പറയുമ്പോൾ ശാന്തമായ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു ഗൗരവം തളം കെട്ടി നിന്നു....... ഞാനല്ലേ ഇടുന്നത്..... മമ്മയല്ലല്ലോ...എന്നേ ഇങ്ങനെ കാണുന്നവർ കണ്ടാൽ മതി....... അവൾ ഉറച്ച വാക്കുകളോടെ അത്‌ പറയുമ്പോൾ ഗായത്രി തറഞ്ഞു നിന്നു പോയി.... ഇത്ര വർഷങ്ങൾക്കിടയിൽ അവളുടെ ഇങ്ങനെയൊരു ഭാവം അവർ കണ്ടിട്ടേയില്ലായിരുന്നു..... എന്ത്‌ പറഞ്ഞാലും ഏറെ നിഷ്കളങ്കമായ നിസ്സഹായത നിറഞ്ഞ ആ കണ്ണുകൾക്ക് പകരം ഇന്നൊരു തരം ഗൗരവം നിറഞ്ഞിരിപ്പാണ്..... ഗായത്രി ഒന്നും മിണ്ടാൻ പോലും കഴിയാതെ അവളെ നോക്കി നിന്നു. പോയി..... ഗായത്രി..... അപ്പോഴേക്കും താഴെ നിന്നുള്ള രവിയുടെ വിളിയിലേക്ക് ഗായത്രിയുടെ ശ്രദ്ധ പതിഞ്ഞിരുന്നു...... എല്ലാവരും താഴെ കാത്ത് നിൽക്കുകയാണെന്ന തോന്നലിൽ ഗായത്രി ദേഷ്യത്തോടെ നടക്കുമ്പോൾ ഇഷാനിയും അവർക്ക് പിറകെ നടന്നു..... അപ്പോഴും അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ വിതുമ്പി പ്പോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു..... അവൻ കൂടെയില്ലാതെ എങ്ങനെ ഇതെല്ലാം മറി കടക്കുമെന്ന് അവൾക്കറിയില്ലായിരുന്നു.... അതിലേറെ പ്രതികരിക്കാൻ കഴിയാതെ അവനെ നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ അത്‌ താൻ മരിക്കുന്നതിന് തുല്യമാണെന്നും അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു..... യാന്ത്രികമായി അവൾ ചലിക്കുമ്പോഴും ഹൃദയം കിടന്നു പിടക്കുകയായിരുന്നു...... അവളുടെ നടത്തത്തിനനുസരിച്ചു കയ്യിലെ കുപ്പി വളകളൊന്ന് കിലുങ്ങി..... അവനെപ്പോഴും കൂടെയുണ്ടെന്ന ധൈര്യം അവളെ കടന്ന് പിടിച്ചിരുന്നന്നേരം.... (തുടരും) Aysha Akbar #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - പ്രളയം... 🔻 പാർട്ട് _13 ✍️ രചന - Aniprasad. പുല്ലാട്ട് വീട്ടിൽ അതിഥികളെ കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. രാത്രി ഏറെ വൈകുവോളം മുറ്റത്തെ പന്തലിലും, ഷാജന്റെ റൂമിലും അതിഥികൾക്കും, ഷാജന്റെ സുഹൃത്തുക്കൾക്കുമൊക്കെയുള്ള, മദ്യ സൽക്കാരവും, ആഹാര വിതരണവുമൊക്കെ നടക്കുന്നുണ്ട്. ചെങ്ങന്നൂരും,, ആറന്മുളയുംഒക്കെ നിന്നു വന്ന പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയുടെ ബന്ധുക്കളും, കോഴഞ്ചേരിയിലും,കല്ലൂപ്പാറയിലും ഒക്കെ നിന്ന് വന്ന മേരിയമ്മയുടെ ബന്ധുക്കളും തമ്മിൽ വളരെ കാലം കാണാതിരുന്നതിന്റെ വിശേഷങ്ങളൊക്കെ കാര്യ കാരണ സഹിതം തമ്മിൽ തമ്മിൽ വിശദീകരിയ്കുകയാണ്. കൊച്ച് കുട്ടികളൊക്കെ രാത്രി വൈകിയിട്ടും കളിച്ചു ചിരിച്ചു നടക്കുന്നതിനാൽ മേരിയമ്മ അവരോട് ചെന്നു കിടന്നുറങ്ങാൻ പറയുന്നുണ്ടെങ്കിലും അവരൊക്കെ ഈ ആഘോഷ രാവ് ആഘോഷിച്ചു തീർക്കാൻ തന്നെയാണ് തീരുമാനം. അതിഥികളായി എത്തി ചേർന്നവർക്കൊക്കെ ഒരു കുറവും വരുത്താതെ പീലിപ്പോസ് മുതലാളി ഓടി നടന്ന് എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ശ്രദ്ധിച്ചു പോന്നു. ഷാജൻ തന്റെ റൂമിലിരിയ്ക്കുന്ന സുഹൃത്തുക്കൾക്കിടയിൽ നിന്ന് ഇടയ്ക്കിടെ ഇറങ്ങി ഫ്രിഡ്ജിൽ നിന്നും തണുത്ത വെള്ളം എടുത്തുകൊണ്ട് പോകാനായി മാത്രം പുറത്തേയ്ക്ക് വരും. പുല്ലാട്ട് വീടും പരിസരവുമൊക്കെ വർണ്ണ വെളിച്ചങ്ങൾ നൽകുന്ന വൈദ്യുത പ്രഭയാൽ തിളങ്ങി നിൽക്കുകയാണ്. ഇന്നത്തെ ദിവസത്തിന്റെപ്രത്യേകത മനസിലായിട്ടോ, അതോ മേരിയമ്മയുടെയും മക്കളുടെയും ഭീഷണികൾക്ക് വശം വദനായിട്ടോഎന്തോ രാവിലെ മുതൽ ഒരു തുള്ളി മദ്യം പോലും കൈകൊണ്ട് തൊടാത്തതിന്റെ ഒരു നിരാശയുണ്ട് പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയുടെ മുഖത്ത്‌. ഷെറിൻ, മീനടത്തു നിന്ന് വന്ന മേരിയമ്മയുടെ അനിയത്തിയുടെ പെണ്മക്കളുമായി തന്റെ റൂമിലിരുന്ന് സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരിയ്ക്കുകയാണ്. വൈകിട്ട് ബ്യൂട്ടി പാർലറിൽ പോയിട്ട് വന്നതിന്റെ വിശേഷങ്ങളാണ് ഷെറിനോട്, റീനയും, ലിഡിയായുമൊക്കെ സംസാരിച്ച് കൊണ്ടിരുന്നത്. അതിനിടയിൽ അവർ നാളെ ഷെറിൻ, മനസമ്മത ചടങ്ങിന് ഉടുക്കുന്ന ഡ്രസുകളൊക്കെ എടുത്ത്‌ കണ്ട് അഭിപ്രായം പറയുകയും ചെയ്തു. അപ്പോഴാണ് മേരിയമ്മ ഷെറിന്റെ ഫോണും കയ്യിൽ പിടിച്ച് അവിടേയ്ക്ക് വരുന്നത്.. "എടീ മോളേ... നീ ഈ ഫോണെന്തിനാ ഡൈനിങ് ടേബിളിന്റെ മുകളിൽ വച്ചിട്ടും പോന്നത്. ഇതവിടെ കിടന്ന് കരയാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് നേരം കുറെയായി.. ആരാ വിളിയ്ക്കുന്നതെന്ന് നോക്ക് കൊച്ചേ.." മേരിയമ്മ തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ഫോൺ മകൾക്ക് നേരെ നീട്ടി. ''ആന്റി വിഷമിയ്ക്കണ്ട. ഇത് വേറാരും അല്ല വിളിയ്ക്കുന്നത്.. പി ഡബ്ലിയു ഡി അസിസ്റ്റന്റ് എഞ്ചിനീയർ മാത്യു തരകനായിരിയ്ക്കും. പ്രതിസുധ വധു ഈ രാത്രിയിൽ തന്നെ ഓർത്തിരിയ്ക്കാതെ കേറിക്കിടന്ന് ഉറക്കമായോ എന്ന് അറിയാൻ. " ഷെറിന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് ഒരു കുസൃതിയോടെ നോക്കികൊണ്ട് റീന പറഞ്ഞു. "പോ പെണ്ണേ അവളെ കളിയാക്കാതെ. നീ കണ്ടോ അത് മാത്യു ആണെന്ന്..അവളുടെ ഒരു വർത്താനം കണ്ടില്ലേ. നീ വാങ്ങിയ്ക്കും എന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന്." മേരിയമ്മ അവളെ തല്ലാനായി മെല്ലെ കയ്യോങ്ങി. "എന്റെ ആന്റി ഇതൊക്കെ ആരെങ്കിലും പറഞ്ഞു തന്നിട്ട് വേണോ അറിയാൻ... ഞാൻ പറഞ്ഞകാര്യം ഷുവറല്ലേ. അല്ലെങ്കിൽ ആന്റി ഷെറിനോട് ചോദിച്ചു നോക്ക്. അല്ലേയെന്ന്.." ഫോണിൽ ഒമ്പത് മിസ്സ്ഡ് കോളുകൾ വന്നു കിടക്കുന്നത് കണ്ട് അവൾ ആരാണ് വിളിച്ചതെന്ന് ചെക്ക് ചെയ്യാൻ നോക്കുമ്പോൾ ഷെറിന്റെ ഫോണിലേക്ക് വീണ്ടും സവിതയുടെ കോൾ വന്നു. സവിതയുടെ മുഖം ഡിസ്പ്ലേയിൽ തെളിയുന്നത് കണ്ട്ഷെറിൻ അമ്പരന്നു പോയി. "സവിതയാ അമ്മേ.. അവൾക്ക് വരാൻപറ്റില്ലെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. കല്യാണത്തിന് വന്നോളാമെന്ന് വിളിച്ച് പറഞ്ഞു. ഇവിടുത്തെ വിശേഷങ്ങൾ അറിയാനായി വിളിയ്ക്കുന്നതാ." ഷെറിൻ അമ്മയെ നോക്കി പറഞ്ഞു. സവിതയെ മേരിയമ്മയ്ക്ക് അറിയാവുന്നതാണ്. ഷെറിനോടൊപ്പം നിരവധി തവണ സവിത പുല്ലാട്ട് വീട്ടിലേക്ക് വന്നിട്ടുള്ളതാണ്. ചിലപ്പോഴൊക്കെ അവൾഷെറിന്റെ കൂടെ ഒന്നോ രണ്ടോ ദിവസം അവിടെ തങ്ങാറുംഉണ്ട്. സവിതയുടെ മാതാ പിതാക്കൾ വിദേശത്ത്‌ ആയതിനാൽ മേരിയമ്മയോടും പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയോടും സവിതയ്ക്ക് തന്റെ മാതാ പിതാക്കളോടുള്ളത് പോലെയോ, അതിനും അപ്പുറമോ സ്നേഹവും, ആദരവും ഒക്കെയുണ്ട്. മറിച്ച് അവർക്കും ഷെറിനെ പോലെ തന്നെ ജീവനാണ് സവിതയോടും. "അവളങ്ങു ഖത്തറിൽ അല്ലേ മോളേ. അതോ നാട്ടിൽ വന്നിട്ടുണ്ടോ.." മേരിയമ്മ ചോദിച്ചു. "അവളുടെ പപ്പയോ മറ്റോ വന്നിട്ടുണ്ടെന്നാ തോന്നുന്നത്. ഇടയ്ക്ക് വിളിച്ചപ്പോൾ അങ്ങിനെന്തോ അവൾ സൂചിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ഇനി പപ്പയുടെ കൂടെ അവളും ഉണ്ടോന്ന് അറിയില്ല.." ഷെറിൻ അങ്ങിനെ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് സവിതയോട് സംസാരിയ്ക്കാനായി വാതിൽ തുറന്ന് പിന്നിലെ ചെറിയ സിറ്റൗട്ടിലേക്ക് ഇറങ്ങിയ ശേഷം വാതിൽ ചേർത്തടച്ചു. "ഞാൻ അഞ്ചെട്ടു തവണ വിളിച്ചിട്ടും നീ ഫോണെടുക്കാതായപ്പോൾ ഞാനങ്ങു പേടിച്ച് പോയി.. ആ ചെകുത്താൻ തിരക്കി പിടിച്ച് അവിടെത്തിയോ എന്നായിരുന്നു എന്റെ ഭയം." മറ്റേതോ ഒരുരാജ്യത്തു നിന്നാണ് സവിത സംസാരിയ്ക്കുന്നതെങ്കിലും അവൾ തന്റെ തൊട്ടടുത്ത്‌ ഉണ്ടെന്ന് ഷെറിന് തോന്നി. "എനിയ്ക്കില്ലാത്ത പേടിയാണോടീ നിനക്ക്. അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ പേടിയ്ക്കാൻ വേണ്ടി നമ്മൾ മറ്റുള്ളവരോട് എന്ത് തെറ്റ് ചെയ്തു..തെറ്റ് ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അത്അവൻ നമ്മളോടാ ചെയ്തത്. അത് നമ്മൾ പൊറുത്തു കൊടുക്കുകയും ചെയ്തു. അതോടെ തീർന്നു ആ സീൻ.." "നമ്മൾ രണ്ട് പേരിൽ ആരെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും തെറ്റ് ചെയ്തിട്ടാണോ അവനിങ്ങനെ ഒരു വേട്ടനായെ പോലെ നമുക്ക് പിന്നാലേ പിന്തുടർന്നു വരുന്നത്... തെറ്റിദ്ധാരണയുടെ പുറത്ത് പറ്റിപ്പോയ ഒരബദ്ധം നമ്മൾ തിരുത്തി. അവനും അത് മനസ്സിലാക്കേണ്ടതല്ലേ.. അല്ലാതെ..." "വിട്ടു കളയെടീ.. അത്രയ്ക്കുള്ള ബോധമേ അവനുള്ളൂ എന്ന് കൂട്ടിയാൽ മതി.." "എന്നാലും അവന്റെ ഒരു ഭീഷണി നമ്മുടെ തലയ്ക്ക് മുകളിൽ നിൽപ്പുണ്ടല്ലോ എന്നോർക്കുമ്പോൾ..." സവിത പൂർത്തിയാക്കാതെ നിർത്തി. "ഓർക്കുമ്പോൾ എന്താ..ഒരു ചുക്കും സംഭവിയ്ക്കില്ല. അവനും കാണും മോളേ ജീവനിൽ കൊതിയും, ജീവിയ്ക്കാനുള്ള പൂതിയും.." ഷെറിൻ അവളെ ആശ്വസിപ്പിയ്ക്കാൻ നോക്കിയെങ്കിലും സവിതയ്ക്ക് മനസ്സിൽ ഒരാശങ്ക ബാക്കി കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു.. "നിന്റെ ഈ ധൈര്യം കണ്ടാൽ മതി ഷെറി നേ എനിയ്ക്ക്. ഞാൻ ചോദിയ്ക്കാൻ വിട്ടു. അവിടെ എല്ലാവരും നല്ല തകർപ്പൻ ഫോമിലാണെന്ന് തോന്നുന്നല്ലോ മോളേ... അട്ടഹാസമോ, കൂക്ക് വിളികളോ ഒക്കെ ഫോണിലൂടെ കേൾക്കുന്നു..." "ഷാചാന്റെ റൂമിൽ നിന്നാ.ഷാചാന്റെ കുറെ സുഹൃത്തുക്കളൊക്ക വന്നിട്ടുണ്ട്... ഇന്ന്‌ നേരംവെളുത്താലും അ വരുടെ ആഘോഷം തീരുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല... ഞാൻ നിൽക്കുന്നതിന്റെ തൊട്ട് നേർമുകളിലാ ആ റൂം അവിടെ നല്ല ഗംഭീരൻ ആഘോഷം നടക്കുവാ.." കുറച്ച് സമയംകൂടി സംസാരിച്ച ശേഷം സവിത കോൾ കട്ട് ചെയ്തു. ഷെറിൻ തിരികെ റൂമിലേക്ക് കയറാതെ അവിടെ തന്നെ നിന്നു. കുറച്ച് മുൻപ് പെയ്ത ചാറ്റൽ മഴയിൽ നനഞ്ഞു നിന്ന ചെടികളുടെ ഇലയിൽ വെള്ളി വെളിച്ചം വെളിച്ചംവീണു മിന്നിത്തിളങ്ങുമ്പോൾ അതിന്റെ പ്രതി ഫലനം ഷെറിന്റെ മുഖത്തും വന്ന് തട്ടി. ഇരുട്ടിൽ, കുളിരുറയുന്ന കൂരിരുട്ടിൽ ഇരുന്ന് തന്റെ ഓരോ ചലനങ്ങളും സസൂഷ്മ മായി നിരീക്ഷയ്ക്കുന്ന രണ്ട് കണ്ണുകളെ അവൾ ഇരുട്ടിൽ തിരഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. ♦️ പുല്ലാമലയിൽ നിന്ന് രാവിലെ കടത്തു കടന്നെത്തിയ, അവിടെ മേക്കോവർസ്റ്റുഡിയോ നടത്തുന്ന അഞ്ജിതയും അസിസ്റ്റന്റും ചേർന്നാണ് ഷെറിനെ അണിയിച്ചൊരുക്കിയത്. ഒരു മാലാഖയെ പോലെ സുന്ദരിയായി കഴിഞ്ഞിരുന്നു ഷെറിൻ. പത്തു മണിയോടെ ഷെറിൻ പള്ളിയിലേക്ക് പോകാനായി വീട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങി. രണ്ടോ മൂന്നോ മിനിറ്റ് നടക്കാനുള്ള ദൂരമേയുള്ളൂ വീട്ടിൽ നിന്നും പള്ളിയിലേക്ക്. ഷെറിനും കൂട്ടരും പള്ളിയിലേക്ക് ചെല്ലുമ്പോഴേക്കും ചെറുക്കൻ കൂട്ടർ വന്ന് കടവത്ത്‌ ഇറങ്ങുന്നെന്ന വിവരം കിട്ടിയതേയുള്ളൂ. ചെറുക്കനോടൊപ്പം വന്നവരിൽ മിക്കവർക്കും ആ നാടും, അവിടെയ്ക്കുള്ള യാത്രയും ഒരു പുതുമയായിരുന്നു. മനസമ്മത ചടങ്ങിന് മാത്യു തരകന്റെ ഭാഗത്ത്‌ നിന്നും നൂറിൽ താഴെ ആൾക്കാർ മാത്രമേ എത്തിച്ചേർന്നിട്ടുള്ളു. ബന്ധു മിത്രാദികളെയും, നാട്ടുകാരെയുമൊക്കെ ഒന്നടങ്കം പങ്കെടുപ്പിയ്ക്കാൻ കെട്ടിന്റെ ദിവസമാണ് തിരഞ്ഞെടുത്തിയ്ക്കുന്നത്. അത് കഴിഞ്ഞ് അതിനടുത്ത ദിവസം നടക്കുന്ന കല്യാണ റിസപ്‌ഷനിലും നാടടച്ചുള്ള ക്ഷണമാണ് ഉള്ളത്. , നൂറ്‌ ആൾക്കാർക്ക് ഇരിയ്ക്കാൻ വേണ്ടിമാത്രമുള്ള സൗകര്യമേ കൊടുവത്തൂർ പള്ളിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അതൊക്കെ, കുറച്ച് ഭാഗം നാട്ടുകാർ രാവിലെ കയ്യടക്കിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാലും ചെറുക്കൻ കൂട്ടർ എത്തിയതോടെ അവരെല്ലാം എണീറ്റ് ഒരുവശത്തേയ്ക്ക് ഒതുങ്ങിനിന്ന് ആദരം കൊടുത്തു. സുന്ദരനായ ചെറുപ്പക്കാരനായിരുന്നു മാത്യു തരകൻ.. മനസമ്മത ചടങ്ങിനായി ഷെറിനെ കൈപിടിച്ചുകൊണ്ട് പീലിപ്പോസും, മേരിയമ്മയും അൾത്താരയ്ക്ക് താഴേയ്ക്ക് കൊണ്ട് വന്നു. ഷെറിൻ തനിയ്ക്ക് മുൻപിൽ നിൽക്കുന്ന മാത്യുവിന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി. ഒരു രാജ്യം പിടിച്ചടക്കിയ സന്തോഷം അവന്റെ മുഖത്ത്‌ അവൾക്ക് ദർശിയ്ക്കാൻ കഴിഞ്ഞു ഷെറിന്റെ മുഖത്ത്‌ നിന്നും അവനും കണ്ണെടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.. ഞായറാഴ്ചകളിൽ മാത്രം പള്ളിയിലേക്ക് ഒരു മണിയ്ക്കൂർ നേരത്തേക്ക്കുർബാന കൊള്ളാൻ മാത്രം വരുന്ന ഫാദർ ഗീവർഗീസ് വന്നു ചടങ്ങുകൾക്ക് തുടക്കം കുറിച്ചു. അതിന് ശേഷം അദ്ദേഹം മാത്യു തരകനോട് മനസമ്മതം ചോദിച്ചു. മാത്യു തരകൻ ഒരു മടിയും കൂടാതെ തന്റെ സമ്മതം പൊതുജന മദ്ധ്യേ അറിയിച്ചു. മാത്യു തരകന്റെ നെറ്റിയിൽ തൊട്ട് അനുഗ്രഹം ചൊരിഞ്ഞ ശേഷം ഗീവർഗീസ് അച്ഛൻ ഷെറിന് നേരെ തിരിഞ്ഞു. "കളപ്പുരയ്ക്കൽ വീട്ടിൽ തോമസ് തരകന്റെയും, ലീലാമ്മയുടെയും മകനായ മാത്യു തരകൻ എന്ന വ്യക്തിയെ , കൊടുവത്തൂർ പുല്ലാട്ട് വീട്ടിൽ പീലിപ്പോസിന്റെയും, മേരിയമ്മയുടെയും മകളായ ഷെറിൻ ഫിലിപ്പ് എന്ന ഞാൻ,ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ഒരേ മനസോടെയും, സന്തോഷത്തോടെയും ഭർത്താവായി സ്വീകരിച്ചു കൊള്ളാമെന്നു ദൈവ നാമത്തിൽ നിങ്ങൾ സമ്മതമറിയയ്ക്കുന്നോ... സമ്മതമാണെന്ന് ദൈവ നാമത്തിൽ പറയണം..." ഷെറിൻ മെല്ലെ മുഖമുയർത്തി മാത്യു തരകന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ആയിരം സൂര്യ ചന്ദ്രന്മാർ മിന്നി തിളങ്ങുന്നത് അവൾക്ക് കാണാമായിരുന്നു. സമ്മതമാണ് എന്ന് പറയാൻ ഷെറിൻ വായ തുറന്നു. "അല്ലച്ചോ.. സമ്മതമല്ല..." ഇടിനാദം പോലെ ഒരു ശബ്ദം പള്ളിയ്ക്കുള്ളിൽ ഇരുന്നു ചടങ്ങുകൾ വീക്ഷിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന മനുഷ്യരുടെ ഏറ്റവും പിൻ നിരയിൽ നിന്നകേട്ടപ്പോൾ അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന സർവരും പിന്നിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയും, ഭാര്യയും, മകനുമൊക്കെ മിന്നലേറ്റ മട്ടിൽ നിൽക്കുകയാണ്. മാത്യു തരകന്റെയും, അയാളുടെ മാതാപിതാക്കളുടെയും അവസ്ഥയും വിഭിന്നമായിരുന്നില്ല. "ഇവൾക്ക്.. ഷെറിനെന്ന പേ പിടിച്ച ഇവൾക്ക് മാത്യു തരകൻ എന്ന ഈ നിൽക്കുന്ന ചെറ്റയെ മാത്രമല്ല, ലോകത്തുള്ള ഒരു പുരുഷനെയും കല്യാണം കഴിയ്ക്കാൻ ഇഷ്ടമല്ല.. എന്നെ ഒഴിച്ച്.." പള്ളിയുടെ ഏറ്റവും പിൻ നിരയിൽ നിന്ന് എസ്തപ്പാൻ ഇരു വശവും നിൽക്കുന്നവർക്ക് മദ്ധ്യേയുള്ള ചാലിലൂടെ മെല്ലെ നടന്ന് മന സമ്മതം നടക്കുന്ന ഇടത്തേയ്ക്ക് വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. ഷെറിന് തന്റെ കാലുകളുടെ ബലം ചോർന്നു താനിവിടെ കുഴഞ്ഞു വീണേക്കുമെന്ന് തോന്നി. എസ്തപ്പാൻ മുന്നോട്ട് നടന്നു വന്നതും "ഡാ"എന്ന് ചീറിക്കൊണ്ട് ഷാജൻ മുന്നോട്ട് കുതിയ്ക്കാൻ തുടങ്ങിയതും പീലിപ്പോസ് മുതലാളി അവനെ തടഞ്ഞു. "ഏതോ ഭ്രാന്തനാണ്. നിൽക്കവിടെ." ഷാജൻ പപ്പയുടെ കൈ പിടിച്ച് മാറ്റാൻ നോക്കിയെങ്കിലും അവന് അതിന് കഴിഞ്ഞില്ല. എസ്തപ്പാൻ നടന്നു മുന്നോട്ട് വരുന്നത് വലിഞ്ഞു മുറുകിയമുഖത്തോടെ നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു മാത്യു തരകൻ.. എസ്തപ്പാൻ നടന്ന് വന്ന് വധൂ വരന്മാർക്ക് മുന്നിൽ നിന്നു "നിങ്ങൾ ആരാണ്.. പരിശുദ്ധമായ ഈ ചടങ്ങ് അലങ്കോലപ്പെടുത്താൻ വന്ന നിങ്ങൾക്ക് എന്താണ് വേണ്ടത്." ഗീവർഗീസ് അച്ഛൻ ശാന്തമായ സ്വരത്തിൽ അയാളോട് തിരക്കി. "ഞാൻ ആരാണെന്നല്ലേ അച്ഛന് അറിയേണ്ടത്. അതുഞാൻ പറയുന്നതിലും വിശ്വാസം നിങ്ങൾക്ക് ഈ നിൽക്കുന്ന വഞ്ചകി പറയുന്നതായിരിയ്ക്കും. ഇവളോട് ചോദിയ്ക്ക് എന്നെ അറിയാമോ എന്ന്.. അറിയാമെങ്കിൽ ഞാനിവളുടെ ആരാണെന്ന് ചോദിയ്ക്ക്." എസ്തപ്പാൻ ഷെറിന് നേരെ വലതു കൈവിരൽ ചൂണ്ടി. മാത്യു തരകന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു നടുക്കമുണ്ടാകുന്നത് കണ്ട് ഷെറിൻ വിറച്ച് പോയി. "അത് മാത്രം പറഞ്ഞാൽ പോരല്ലോ ഇവൾ..ഈ നിൽക്കുന്ന പരിശുദ്ധയുടെ ചടങ്ങ് അലങ്കോലപ്പെടുത്താൻ വന്ന എനിയ്ക്ക് എന്താണ് വേണ്ടതെന്ന് അച്ഛൻ ചോദിച്ചില്ലേ.. അച്ഛനെക്കൊണ്ട് അതെനിയ്ക്ക് തരാൻ സാധിയ്ക്കില്ല.. പക്‌ഷേ ഇവൾതരും.." എസ്തപ്പാൻ, ഷെറിന് നേരെ തിരിഞ്ഞു. "എവിടെടീ എന്റെ കുഞ്ഞ്.. പറയെടീ, എന്റെ കുഞ്ഞെവിടെ.." എസ്തപ്പാൻ പല്ലുകൾ ഞറുമ്മി. അവന്റെ മുഖത്തെ ഓരോ പേശികളും വിറയ്ക്കുന്നത് ഏവർക്കും കാണാമായിരുന്നു "കു... കുഞ്ഞോ... ഏത് കുഞ്ഞ്.." ഷെറിന്റെ നെറ്റിയിൽ വിയർപ്പു മണികൾ ഉരുണ്ട് കൂടി. "നിനക്കറിയില്ലേ.. നീപ്രസവിച്ച എന്റെ കുഞ്ഞെവിടെയെന്നാ ഞാൻ ചോദിച്ചത്.. നീയതിനെ കൊന്നു കളഞ്ഞോ.. അതോ നിന്റെ വയറ്റിൽ വച്ച് തന്നെ നീയതിനെ ഇല്ലാതാക്കിയോ.." ഒരു വിറയലോടെ ഷെറിൻ മുഖമുയർത്തി നോക്കുമ്പോൾ മാത്യു തരകന്റെ മുഖത്തൊരു നടുക്കം പൂർത്തയായതാണ് അവൾ കാണുന്നത്. ലീലാമ്മ തരകൻ മകന്റെ കൈക്ക് പിടിച്ച് പിന്നിലേക്ക് നീക്കി. "ഡാ.. പന്ന നായിന്റെ മോനേ.." ഷാജൻ ഓടി വന്നു കാലുയർത്തി അവന്റെ നെഞ്ചത്ത്‌ ചവിട്ടാൻ നോക്കിയെങ്കിലും തനിയ്ക്ക് നേരെ ചീറി വന്നകാൽ പിടിച്ച് എസ്തപ്പാൻ പിന്നിലേക്ക് കറക്കി വിട്ടു. ഷാജൻ തെറിച്ചു ചെന്ന്പീലിപ്പോസിന്റെ നെഞ്ചിൽ തട്ടി നിന്നു. മകൻ നിലത്തേയ്ക്ക് വീണു പോകാതിരിയ്ക്കാനായി അയാൾ താങ്ങി നിർത്തി. മാത്യു തരകൻ നിലത്തേയ്ക്ക് നോക്കികൊണ്ട് തന്റെ മുൻപിൽ നിന്ന് പിന്മാറുന്നത് കണ്ട് ഷെറിന്റെ നെഞ്ച് പിടഞ്ഞു. (തുടരും) #📔 കഥ

#📙 നോവൽ -മുറ ചെറുക്കൻ...... 🔻ഭാഗം _44 ✍️ രചന -Aysha akbar ആ സ്ത്രീ തന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് എന്തൊക്കെയോ ചോദിക്കുമ്പോഴും ഒരു പുഞ്ചിരി മുഖത്തണിഞ് വളരെ സ്വാഭാവികമായി മറുപടി കൊടുത്തവൾ....... അപ്പോഴും വൈശാഖിന്റെ നോട്ടം അവളിൽ തന്നെയായിരുന്നു ...... മോള് അവിടെ പോയിരുന്നോ..... ഗായത്രി ഏറെ സ്നേഹത്തോടെ അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ടത് പറയുമ്പോൾ അവരെ കാണിക്കാൻ വേണ്ടിയാണെന്ന് അറിയുന്നത് കൊണ്ട് തന്നെ കൂടുതലൊന്നും അതിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങിയിരുന്നില്ലള്ളവൾ.... ആ ടേബിളിൽ ചെന്നിരുന്നിട്ടും അവളുടെ മനസ്സ് അവനിൽ തന്നെയായിരുന്നു....... കേട്ടോ. രവി..... ഇവന് ഏത് പെൺ കുട്ടിയെ കണ്ടാലും പിടിക്കുന്നില്ലായിരുന്നു..... ഇതിപ്പോ ഇവനായിട്ട് ഇങ്ങോട്ട് വന്നു പറഞ്ഞതിൽ ഞങ്ങൾക്ക് നല്ല സന്തോഷമാണുണ്ട്..... ഞങ്ങൾക്കും ഇഷാനിയെ ഇഷ്ടമായി...... അത്‌ കൊണ്ട് നമുക്ക് ഉടനെ തന്നെ ഇതങ്ങു ഉറപ്പിക്കാം....... രാജീവൊരു ചിരിയോടെ അത്‌ പറയുമ്പോൾ രവിയും ഗായത്രിയും അടക്കാൻ പറ്റാത്ത സന്തോഷത്തോടെ പരസ്പരം നോക്കി.... ആദ്യമായി അവർക്ക് ഇശാനിയോട് എന്തെന്നില്ലാത്തോരു സ്നേഹം തോന്നി...... രവിയും ഗായത്രിയും കഴിക്കാനുള്ളതെടുത്തു ചെന്നിരുന്നത് ഇഷാനി ഇരുന്ന അതേ ടേബിളിലായിരുന്നു..... മോളെന്താ കഴിക്കാത്തത്.... ദേ കഴിക്ക്.... അവർ രണ്ട് പേരും അവിടെ വന്നിരുന്നപ്പോൾ അവൾക്കൊരു പ്രയാസം തോന്നിയെങ്കിൽ കൂടി രവി അതും പറഞ്ഞു കയ്യിലെ പാത്രം അവൾക്ക് മുമ്പിൽ വെച്ചു കൊടുത്തപ്പോൾ അവൾ ശെരിക്കും ഞെട്ടിയിരുന്നു...... ഇത്ര വർഷങ്ങൾക്കിടയിൽ ഇങ്ങനെയൊന്ന് ആദ്യമാണ്....... അവൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു അത്ഭുതം തോന്നി...... ഇത്ര പെട്ടെന്ന് പപ്പ ഇങ്ങനെ മാറാൻ കാരണമെന്തായിരിക്കുമെന്ന് അവൾക്കൂഹിക്കാൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല.... കഴിക്ക്... അന്തം വിട്ട് രവിയെ നോക്കിയിരിക്കുന്ന അവളോട് അയാൾ വീണ്ടുമത് പറയുമ്പോൾ ആ കണ്ണുകളിലുള്ള വാത്സല്യത്തെ അവൾ തിരഞ്ഞു പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു..... അത്ര മേൽ കൊതിച്ചിട്ടുണ്ട് ഇത് പോലൊരു വാക്കിനു.... അതിലേറെ സ്നേഹം ചാലിച്ചൊരു നോട്ടത്തിന്.... അവൾ ഭക്ഷണത്തിലേക്ക് വിരൽ വെക്കുമ്പോൾ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു കാഴ്ച മറഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരുന്നു.... അവൾ ഗായത്രിയെ ഒന്ന് നോക്കി...... അവരും ഏറെ സ്നേഹത്തോടെ അതിലേറെ നിറഞ്ഞൊരു സന്തോഷത്തോടെ അവളെ നോക്കി തന്നെയിരിക്കുകയാണ്..... ഈ ചുരുങ്ങിയ നിമിഷങ്ങൾ കൊണ്ടിവർക്കെന്ത് പറ്റിയെന്നു എത്ര ആലോചിച്ചിട്ടും ഇഷാനിക്ക് മനസ്സിലായതേയില്ല...... എങ്കിലും ഇത് വരെയുള്ള അവഗനണകളെല്ലാം അവൾ പാടേ മറന്ന് തുടങ്ങിയിരുന്നു.... കാരണം ഇങ്ങനെയൊരു നിമിഷം എത്രത്തോളം ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നുവെന്ന് ഇപ്പൊ കിടന്നു പിടക്കുന്ന ഹൃദയത്തിന് അത്ര ബോധ്യമുണ്ട്....... അവൾക്കാ ഭക്ഷണം തൊണ്ടയിൽ നിന്നിറങ്ങുന്നില്ലായിരുന്നു..... പെട്ടെന്ന് ഋതിൻ അങ്ങോട്ട് വന്നവർക്കടുത്തേക്കിരിക്കുമ്പോൾ അവന്റെ മുഖത്ത് അത്ഭുതം നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു.... അവൻ ദൂരെ നിന്ന് അവരുടെ പെരുമാറ്റം കണ്ടാണ് അങ്ങോട്ട് വന്നതെന്ന് ആ അത്ഭുതത്തിൽ നിന്നും വ്യക്തമാണ്....... അവനൊന്നും മിണ്ടാതെ അങ്ങനെ ഇരിക്കുമ്പോഴും രവിയോ ഗായത്രിയോ അവനെ കണ്ട ഭാവം പോലും നടിക്കാത്തത് അവളിലൊരു അസ്വസ്ഥത തീർത്തു..... അതിലേറെ ഇഷാനിയെ അവർ കൂടുതലായി ശ്രദ്ധിക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ അവനത് സഹിക്കാൻ കഴിയുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു....... സംഭവിക്കുന്നതെന്തെന്നറിയാതെ ഇഷാനിയും അങ്ങനെയിരുന്നു..... അപ്പോഴും മനസ്സ് നിറഞ്ഞൊരു സന്തോഷത്തിന്റെ കൈ പിടിയിലാകുന്നത് അവളറിഞ്ഞു...... അവർ അവിടെ നിന്ന് പുറപ്പെടുമ്പോഴും രവിയും ഗായത്രിയും ഇഷാനിയെ കൂടെ നിർത്തിയിരുന്നു... ഋതിന്റെ മുഖം വീർത്തു തന്നെയിരുന്നു.... എന്തെങ്കിലും പർച്ചെയ്‌സ് ചെയ്യാനുണ്ടെങ്കിൽ ചെയ്തോളു..... കാറിൽ കയറി അൽപ ദൂരം കഴിഞ്ഞതും ഒരു വലിയ ഷോപ്പിംഗ് കോംപ്ലക്സിന്റെ മുമ്പിൽ നിർത്തി രവിയത് പറയുമ്പോൾ ഇഷാനിയെ പോലെ തന്നെ ഋതിനും അമ്പരന്നിരുന്നു..... കാരണം അവളെ കൂട്ടി ഷോപ്പിങ്ങിനൊന്നും പോകാറില്ലെന്ന് അവർക്കും അറിയുന്നതാണല്ലോ.... അന്നത്തെയാ ദിവസം അവളോട് ചോദിച്ചു അവൾക്ക് വേണ്ടതെല്ലാം വാങ്ങി കൊടുക്കാൻ ധൃതി കൂട്ടുന്ന രവിയെയും ഗായത്രിയെയും അവൾ അമ്പരപോടെ നോക്കി.... ഇതാണ് താൻ ആഗ്രഹിച്ചത്...... അവൻ തന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്ന് വരും വരെ തനിക്കൊരോറ്റ സ്വപ്നമേ യുണ്ടായിരുന്നുള്ളു..... അതാണ്‌ ഇന്ന് പൂവണിഞ്ഞത്.... ഒരു പക്ഷേ തന്റെ വേദനകളെല്ലാം തീരാൻ പോകുകയായിരിക്കുമെന് അവൾക്ക് തോന്നി...... പപ്പക്കും മമ്മക്കും തന്നോട് സ്നേഹമായി തുടങ്ങിയാൽ പിന്നേ തന്റെ പ്രണയവും അവർ അംഗീകരിക്കുമല്ലോ..... അവൾക്ക് നിറഞ്ഞോരു ആശ്വാസം തോന്നി തുടങ്ങിയിരുന്നു.... അവസാനം ദൈവം തന്റെ പ്രാർത്ഥന കേട്ട് തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.... അവളുടെ യുള്ളിൽ ഒരു നനുത്ത പുഞ്ചിരി മൊട്ടിട്ടു.... അവൾ അവരോടൊപ്പമുള്ള സ്നേഹ നിമിഷങ്ങളെ ആവോളം നുകർന്നു..... ആ ദിവസം കഴിയാതിരുന്നെങ്കിൽ എന്നവൾ അതിയായി ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു... ഋതിൻ ഇതെല്ലാം കണ്ട് സഹിക്ക വയ്യാതെ കാറിൽ തന്നെ പോയിരുന്നു....... വീട്ടിലെത്തും വരെ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരിളം കുളിര് നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു....... വീട്ടിലെത്തി ബെഡിലേക്ക് കിടക്കുമ്പോൾ പതിവ് പോലെയുള്ള യാതൊരു മനപ്രയാസങ്ങളും അവളിലുണ്ടായിരുന്നില്ല.... മറിച് നിറഞ്ഞു നിന്നൊരു സന്തോഷമായിരുന്നു.... അവനെ കണ്ട സന്തോഷവും നെറ്റിയിൽ പതിഞ്ഞ ആ ചുടു ചുംബനവും പപ്പയുടെയും മമ്മയുടെയും മാറ്റങ്ങളുമെല്ലാം അവളെ അതീവ സന്തോഷത്തിലാക്കിയിരുന്നു ......... 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 ഇഷാനി ഉറക്കിൽ നിന്ന് ഉണർന്നതും തലേന്ന് സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങളെല്ലാം ഒന്നോർത്തു നോക്കി.... അത്‌ സുഖമുള്ള തന്റെയൊരു സ്വപ്നം മാത്രമാണോ എന്നവൾക്ക് സംശയം തോന്നി.... അവൾ പതിയെ താഴേക്ക് നടന്നു...... ഓഹ്...നമുക്ക് പിന്നേ അങ്ങോട്ട് പോയി ബന്ധുമുണ്ടാക്കേണ്ട കാര്യമൊന്നുമില്ലല്ലോ.... ഇന്നലെ മോളെ കണ്ടപ്പോഴേ അവർക്കിഷ്ടമായി ഇങ്ങോട്ട് വന്നു ചോദിക്കുകയായിരുന്നു..... രവി ഏറെ സന്തോഷത്തോടെ ആരോടോ ഫോണിൽ സംസാരിക്കുന്നത് കേട്ട് കൊണ്ടാണ് ഇഷാനി താഴെക്കിറങ്ങി വന്നത്.... അപ്പോഴും അവൾ സ്വപ്നത്തിന്റെ യും യാഥാർഥ്യ ത്തിന്റെയും ഇടയിൽ തന്നെയായിരുന്നു..... അവളെ കണ്ടതും ഫോൺ ചെയ്യുന്നതിനിടയിലും അയാളോന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു... അതവളിലും ഒരു ചെറു ചിരി വിരിയിച്ചിരുന്നു.... കാരണം ഇന്നലത്തെ സംഭവം തന്റെ സ്വപ്നമാണ് എന്ന സംശയത്തിലായിരുന്നു ഇത് വരെയും താൻ നിന്നിരുന്നത്.... അതങ്ങനെയല്ലെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞതും അവൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു ആനന്ദം തോന്നി..... ആ.... നീയെഴുന്നേറ്റോ.... വാ.... വന്നെന്തെങ്കിലും കഴിക്ക്.... ആകെ ക്ഷീണിച്ചിട്ടുണ്ട്.... കണ്ട പാടെ ഗായത്രി അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ടവളെ വിളിക്കുമ്പോൾ അവളാഗ്രഹിച്ചത് പോലൊരു അമ്മയെ അവൾക്ക് കിട്ടുകയായിരുന്നു... ലാലി പോലും അല്പം അത്ഭുതത്തോടെ അവരെ നോക്കി.... ഇഷാനിയിൽ അതൊരു തരം അഭിമാനം നിറച്ചിരുന്നു...... മമ്മ കഴിക്കുന്നില്ലേ..... ടേബിലിലേക്കിരിക്കുന്ന ഇഷാനി ഗാആത്രിയോടത് ചോദിക്കുമ്പോൾ ആ ചോദ്യം ആ വീട്ടിൽ അത്രയേറെ അപരിചിതമായിരുന്നു.... ഓഹ്.... ഞാൻ കഴിച്ചു.... നീ കഴിക്ക്..... ഗായത്രി അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് കഴിക്കുന്ന അവൾക്കടുത്തേക്കിരിക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് എന്തെന്നില്ലാത്ത സന്തോഷം തോന്നി... ഇന്നലെ കണ്ട ആ രാജീവ് അങ്കിളിന്റെ മോൻ വൈശാഖില്ലേ..... അവന് മോളെ കണ്ടപ്പോ തന്നെ ഇഷ്ടമായത്രേ...ഉടനെ കല്യാണം നടത്താമെന്നാ അവർ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്.... ദേ നോക്കിയേ... പപ്പയുടെ സന്തോഷം കണ്ടോ....... ഗായത്രി ഒറ്റ ശ്വാസത്തിൽ തന്നെ യതും പറഞ്ഞു രവിയെ നോക്കുമ്പോൾ ചെവിയിലെന്തോ കിടന്നു മൂളുന്നത് പോലെ തോന്നി ഇഷാനിക്ക്...... അക്ഷരങ്ങൾക്കൊന്നും ഒട്ടും വ്യക്തതയില്ലാത്തത് പോലെ... എന്നാൽ ആ പറഞ്ഞത് ഹൃദയത്തെ നന്നായി മുറി പ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ടെന്നത് സത്യവുമാണ് ....... അവളുടെ ശ്വാസം ഒരു നിമിഷമൊന്ന് നിശ്ചലമായി..... അവൾ ഞെട്ടലോടെ ഗായത്രിയെ നോക്കി..... നീനക്കും ദിയക്കും അധീന ക്കുമടക്കം ഇവിടെയുള്ള ഒട്ടു മിക്ക പെൺപിള്ളേർ ക്കും വേണ്ടി രാജീവിനോട് അങ്ങോട്ട് പോയി ആലോചിട്ടുണ്ടത്രേ ഇവരൊക്കെ.... എന്നാൽ ആ പയ്യന് ആരെയും ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല..... നമുക്കാണെങ്ങിൽ ഇങ്ങോട്ട് വന്ന പ്രപ്പോസിലാണ്....പപ്പയും ഞാനുമെല്ലാം അതിന്റെ ത്രില്ലിലാണ്..... നിന്റെ ഭാഗ്യമാ ഇതെല്ലാം...... ഗായത്രി കണ്ണുകൾ വിടർത്തി കൊണ്ടത് പറയുമ്പോൾ ഇഷാനിക്കവരോട് പുച്ഛം തോന്നി..... ഇതായിരുന്നു അവരുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ കാരണം എന്നറിയും തോറും അവൾക്ക് തൊണ്ട ക്കുഴിയിൽ ഒരു തേങ്ങൽ തടഞ്ഞു നിന്നു..... പക്ഷെ കരഞ്ഞിരുന്നാൽ തനിക്ക് നഷ്ടപ്പെടുന്നത് തന്റെ പ്രണയമാണെന്നത് അവളുടെ തിരിച്ചറിവായിരുന്നു..... നീ ദൈര്യം കാണിച്ചേ മതിയാവു ഇഷാനിയെന്ന അവന്റെ വാക്ക് കാതിൽ അലയടിച്ചു....... ഇത്.... ഇത് നടക്കില്ല മമ്മാ...... അല്പം ചിലമ്പിച്ചൊരു ശബ്ദത്തോടെയാണ് അവളിൽ നിന്നാ വാക്കുകൾ പുറത്ത് വന്നതെങ്കിലും അതിനു അത്രയേറെ കനമുണ്ടായിയുന്നു..... ഒരു നിമിഷം ഒരു ഞെട്ടലോടെയാണ് ഗായത്രി അവളെ നോക്കിയത് ..... അവളിൽ നിന്ന് എതിർത്ത് അങ്ങനെയൊരു വാക്ക് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നില്ലെന്ന പോൽ... എന്താടി അസത്തെ നീ പറഞ്ഞത്....... എന്നോട് പറഞ്ഞത് പറഞ്ഞു.... ഇത് പപ്പയെങ്ങാൻ അറിഞ്ഞാലുണ്ടല്ലോ.. ഗായത്രി ഒരു നിമിഷം അവളെ യൊന്നു നോക്കിയ ശേഷം പല്ലിറുമ്മി കൊണ്ട് അവളുടെ കൈ തണ്ടയിൽ വിരലമർത്തിയത് പറയുമ്പോൾ വേദനിച്ചെങ്കിലും അവൾ പറഞ്ഞതിൽ മാറ്റമില്ലെന്ന പോലങ്ങനെ യിരുന്നു..... എനിക്ക്.... എനിക്ക് പരീക്ഷയൊക്കെ എഴുതി പാസ്സാവണം..... അവൾ അവരെ നോക്കിയത് പറഞ്ഞപ്പോഴേക്കും കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകിയിരുന്നു... നീ പരീക്ഷ എഴുതുകയും പാസ്സാവുകയും ഒന്നും ചെയ്തില്ലെങ്കിലും കുഴപ്പമില്ല.... അതെല്ലാം പപ്പാ അവരോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്....... അതൊന്നും കുഴപ്പമില്ലെന്നാണ് അവർ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്...... ഇന്ന് വൈകുന്നേരം അവരിങ്ങോട്ട് വരും ...... എതിർത്ത് പറയാനാണെങ്കിൽ പപ്പയുടെ സ്വഭാവം അറിയാമല്ലോ..... ഇപ്പൊ നിന്റെ മറ്റു കാര്യങ്ങളെല്ലാം മറന്ന് അങ്ങേരോന്ന് സ്‌നേഹിച്ചു വരുവാണ്..... അത്‌ നീയായിട്ട് ഇല്ലാണ്ടാക്കരുത്... പറഞ്ഞേക്കാം...... നീ തന്ന മാനക്കേടൊക്കെ ഇതിലൂടെ അങ്ങ് തീരട്ടെ..... ഗായത്രി അതും കൂടി പറഞ്ഞു ദേഷ്യത്തോടെ അവിടെ നിന്നെഴുന്നേറ്റ് പോകുമ്പോൾ ചലിക്കാൻ പോലും കഴിയാതെ ഒരു ജീവ ചവമായി അവളങ്ങനെയിരുന്നു..... കണ്ണുകളിൽ കൃഷ്ണ കിരീടപൂക്കൾ തെളിഞ്ഞു കണ്ടു....... ധൈര്യത്തിനായെന്ന വണ്ണം അവന്റെ മുഖം മനസ്സോർമ്മിപ്പിക്കുമ്പോഴും തോറ്റു പോകരുത് ഇഷാനിയെന്നവൾ സ്വയം ധൈര്യം നൽകുകയായിരുന്നു ...... (തുടരും) Aysha Akbar #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - പ്രളയം. 🔻 പാർട്ട് _12 ✍️ രചന - Aniprasad. കൊടുവത്തൂർ കടവ് മുതൽ ചെമ്പൻ മലനിരകൾക്ക് താഴെയുള്ള കൃഷിഭൂമിയിലേക്ക് പോകുന്ന പാതയും, അതിന് സമീപത്തായുള്ള പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയുടെ പുല്ലാട്ട് വീടും വിവിധ വർണ്ണങ്ങളിലുള്ള വൈദ്യുതപ്രഭയാൽ സർവാലoകൃതമായപ്പോൾഅക്കരെയുള്ള പുല്ലാ മല കടവിൽ നിന്നുള്ള കാഴ്ചയിൽഅവിടം ജ്വലിയ്ക്കുന്ന ഒരു ചെറു ദ്വീപ് പോലെകാണപ്പെട്ടു. കൊടുവത്തൂർ പള്ളിയിൽ വച്ച് ആദ്യമായാണ് ഇത്ര ആഘോഷത്തോടെ ഒരു മനസമ്മത ചടങ്ങ് നടത്തപ്പെടാൻ പോകുന്നത്. അനവധി കല്യാണങ്ങളും, വിളിച്ചു ചൊല്ലലും, മാമോ ദീസയുമൊക്കെ അവിടെ നടത്തപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അതെല്ലാം പേരിന് വേണ്ടിയുള്ള ഒരു ചടങ്ങ് മാത്രം ആയിരുന്നു. കൊടുവത്തൂരിലേക്ക് വരാനും പോകാനുമൊക്കെ പുറത്തുള്ളവർക്കുള്ള ബുദ്ധിമുട്ട് മൂലമാണ് അവിടെ പള്ളിയിൽ വലിയ ചടങ്ങുകളൊന്നും നടത്താൻ കഴിയാതിരുന്നത്. ഷെറിന്റെ മനസ്സമ്മത ചടങ്ങ് കഴിഞ്ഞാൽ കെട്ടു കല്യാണവും റിസപ്‌ഷനുമൊക്കെ വച്ചിരിയ്ക്കുന്നത് കുളമുടി യിലെ പള്ളിയിലും അതിനോടനുബന്ധിച്ചുള്ള ഹാളിലുമാണ്. നാളെ രാവിലെ ഷെറിന്റെ മനസമ്മത ചടങ്ങിൽ പങ്ക് കൊള്ളാനായി കൊടുവത്തൂരിലെ ഒറ്റ വീട് വിട്ടു പോകാതെ പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയുടെ ക്ഷണo ഉണ്ട്. എല്ലാവർക്കും തങ്ങളുടെ നാട്ടിൽ വച്ച് ഇങ്ങനൊരു ചടങ്ങിൽ പങ്കെടുക്കാൻ കഴിയുന്നതിന്റെ സന്തോഷത്തിലും, ആവേശത്തിലും, ആവേശത്തിലും ആണ്. സാധാരണ ഏഴു മണിയോടെ കട അടയ്ക്കുന്ന ഗോപിയാശാൻ ഇന്ന്‌ എട്ടുമണിയായിട്ടും ചായ തട്ടിയിലെ തീ കെടുത്തിയിട്ടില്ല. കൊടുവത്തൂർ നിന്ന് നിമിഷത്തിന് നിമിഷത്തിന് പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയുടെ യന്ത്രം ഘടിപ്പിച്ച ചെറു ബോട്ട് അക്കരയിക്കരെ സർവീസ് നടത്തി ആൾക്കാരേ കൊണ്ട് വരികയും പുല്ലാമല കടവിലേക്ക് തിരികെ എത്തിയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്. വരുന്നതും പോകുന്നതുമൊക്കെ നാളെ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ അസൗകര്യങ്ങളാൽ മനസമ്മത ചടങ്ങിൽ പങ്കെടുക്കാൻപറ്റാത്തവരാണ്. ഗോപിയാശാന്റെ കടയ്ക്ക് മുൻപിലൂടെ പോകുന്ന പാതയ്ക്ക് ഇരു വശവും മാലകൾ പോലെ വർണ്ണ വിളക്കുകൾ കത്തിയണഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. കടയിൽ ഗോപിയാശാനേ കൂടാതെ കുഞ്ഞച്ഛനും കുട്ടൻ പിള്ളയും, നാരായണനും ഒക്കെ ഇരിപ്പുണ്ട്. അവരുടെയെല്ലാം സംസാരങ്ങൾ നാളെ നടക്കാൻ പോകുന്ന ചടങ്ങിനെ പറ്റി തന്നെയായിരുന്നു. "ഒരു ദിവസം ഒന്ന് മഴമാറിനിന്നെങ്കിലും വൈകുന്നേരത്തോടെ പടിഞ്ഞാറ് നല്ല കോള് കേറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. രാത്രിയിലോ, നാളെയോ മഴപെയ്യാതിരുന്നാൽ മതിയായിരുന്നു. മഴ പെയ്താൽ ആകെ അലമ്പാകും.." കുഞ്ഞച്ചൻ കടത്തിണ്ണയിൽ ഇട്ടിരുന്ന കസേരയിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് പുറത്തെ ക്ക് കാണാവുന്ന പടിഞ്ഞാറൻ മാനത്തേയ്ക്ക് നോക്കി . "മഴ തീർന്നിട്ടൊന്നുമില്ല.. ഇടവപ്പാതി ഒന്നോ രണ്ടോ ആഴ്ചകൊണ്ട് പെയ്തു തീരുന്നതാണോ... പ്രതീക്ഷിയ്ക്കാത്ത നേരത്താവും ഇനി മഴയുടെ വരവ്..അല്ലെങ്കിൽ കണ്ടോ.. അത് നാളെയാണോ മറ്റന്നാളാണോ എന്ന് നോക്കിയാൽ മതി." ഗോപിയാശാൻ തന്റെ ചുണ്ടത്തിരുന്നു കെട്ടു പോയ ബീഡി തീക്കനലിൽ കുത്തി തെളിയിച്ചു. അക്കരെ നിന്നും കല്ലാറിലൂടെ ബോട്ട് വരുന്ന ശബ്ദം അവർക്ക് കേൾക്കാമായിരുന്നു.നിമിഷനേരം കൊണ്ട് ബോട്ടിന്റെ ഹെഡ് ലൈറ്റിൽ നിന്നുള്ള വെളിച്ചം ഒരു മിന്നൽ പോലെ അവർക്ക് മുൻപിലൂടെ തെളിഞ്ഞു മാഞ്ഞു പോയി. "ആരെങ്കിലും പുല്ലാട്ടേക്ക് പോയിട്ടുണ്ടായിരുന്നോ ഇന്ന്‌..." ഗോപിയാശാൻ അവരോടെല്ലാം ആയി തിരക്കി. "ഓ.. അങ്ങോട്ടേക്കൊന്നും ചെല്ലാൻ പറ്റാത്തോണം തിരക്കാ ആശാനേ.. പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയ്ക്ക് ഇത്രേം ബന്ധുക്കാരൊക്കെ എവിടെ കിടക്കുന്നെന്നാ ഞാനോർക്കുന്നത്.. പുല്ലാട്ട് വീടിന്റെ മുമ്പിലൂടെ പോകുമ്പോ എനിയ്ക്ക് കാണാം.." നാരായണൻ പറഞ്ഞു. "അത് ബന്ധുക്കാര് മാത്രം ആയിരിയ്ക്കില്ല നാരായണാ. ഇവിടാ താമസിയ്‌ക്കുന്നതെങ്കിലും മുതലാളിയ്ക്ക് കൂട്ടുകാരും, നഗരത്തിലെ ബിസിനസ് കാരുമൊക്കെയായി നല്ല ബന്ധങ്ങൾ ഉള്ളതല്ലേ. അവരൊക്കെ വരാതിരിയ്ക്കുവോ അദ്ദേഹത്തെ കാണാൻ..." "പെങ്കൊച്ചിന്റെ കല്യാണം കൂടി കഴിയുന്നതോടെ മുതലാളി ഇവിടംവിട്ടു പോകുമെന്നാ പറയുന്നത്. മുതലാളിയുടെ മോൻ ഷാജന് ഇവിടേയ്ക്ക് വരുന്നത്പോലും ഇഷ്ടമല്ലെന്നാ കേൾക്കുന്നത്. ഈ ചടങ്ങ് പോലും ഇവിടെ വച്ച് നടത്താൻ ഷാജന് സമ്മതമേഅല്ലാരുന്നു. മുതലാളി ഒറ്റയാളുടെ പിടിവാശിയാ മനസ്സമ്മത ചടങ്ങ്ഇവിടെ തന്നെ വച്ച് നടത്തുന്നത്. അല്ലെങ്കിലും പീലിപ്പോസ് മുതലാളി പണ്ട് മുതലേ പറയുവാരുന്നു, എന്റെ നാട്ടുകാരേ പങ്കെടുപ്പിച്ചു കൊണ്ട് എന്റെ മോടെ കല്യാണം ഞാൻ നമ്മുടെ പള്ളിയിൽ വച്ചേ നടത്തൂ എന്ന്... അത്രയ്ക്കും നല്ല മനസും, പറഞ്ഞ വാക്കിന് വില കല്പിയ്ക്കുന്നവനും വേറേ ആര് കാണും നമ്മുടെ കൂട്ടത്തിൽ... ഇവിടുള്ള പലരും സൗകര്യം പോരാന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് പുറത്തുള്ള ആഡിറ്റോറിയത്തിലും, അമ്പലത്തിലും, പള്ളിയിലും ഒക്കെ വച്ചല്ലേ മക്കടെ കല്യാണങ്ങളും വീട്ടിലെ പ്രധാന ചടങ്ങുകളുമൊക്കെ നടത്തുന്നത്.. അക്കാര്യത്തിൽ പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയെ അംഗീകരിച്ചു കൊടുക്കാതിരിയ്ക്കാൻ വയ്യ." കുഞ്ഞച്ഛന് ഇപ്പോഴെന്നല്ല എപ്പോഴും പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയെ പുകഴ്ത്താൻ നൂറ്‌ നാവാണ്. "എന്നാലും മുതലാളിയും മകളുടെ കല്യാണം നടത്താൻ പോകുന്നത് കൊടുവത്തൂരിന് പുറത്ത് വച്ചല്ലേ കുഞ്ഞച്ചാ..അപ്പോൾ അതും നാട്ടുകാര് വെളിയിൽ കൊണ്ട് വച്ച് കല്യാണം നടത്തുന്നതും തമ്മിൽ എന്താ വ്യത്യാസം കുഞ്ഞച്ചാ." നാരായണൻ ചോദിച്ചു. "നിങ്ങടെ ജാതിയിലെ കല്യാണ നിശ്ചയ ചടങ്ങ് പോലല്ല നാരായണാ ഞങ്ങടെ മനസ്സമ്മത ചടങ്ങ്.. ഒരു കണക്കിന് കല്യാണത്തിന് തുല്യമോ, അതിനും തൊട്ടടുത്തു തന്നെയോ ആണ് മനസ്സമ്മതം.. പ്രതി ശ്രുത വധൂ വരന്മാർക്ക് വിവാഹത്തിന് സമ്മതമാണോ എന്ന് സഭയുടെ അധികാരികൾ സാക്ഷികളുടെ മുൻപിൽ വച്ച് ഉറപ്പ് വരുത്തുന്ന ചടങ്ങാണ് അത്. ആദ്യം വധൂ വരന്മാർ അവരുടെ ഇടവകയിലെ പള്ളി പുരോഹിതനെ വിവാഹത്തിനുള്ള സമ്മതം അറിയിയ്ക്കുന്നു. അതിന് ശേഷം ഇരുവർക്കും സമ്മതമാണെന്ന് ദൈവ നാമത്തിൽ ഉറപ്പിച്ച് പറയുന്നു. അത് കഴിഞ്ഞു പള്ളിയിൽ സൂക്ഷിയ്ക്കുന്ന രേഖയിൽ വധൂ വരന്മാരും രണ്ട് സാക്ഷികളും ഒപ്പ് വയ്ക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ മനസ്സമ്മതം വിവാഹത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗമായി തന്നെയാണ് കണക്കാക്കുന്നത്." കുഞ്ഞച്ചൻ അവർക്ക് വിശദമാക്കി കൊടുത്തു. "നാളെ എല്ലാർക്കും കാണാല്ലോ അത്.. എന്നാലും ഞാൻപറഞ്ഞെന്നേയുള്ളൂ." കുഞ്ഞച്ചൻ ഒന്നിളകി ഇരുന്നു. "ആശാനേ.. ഗൗരി എവിടെ. ഞാൻ കുറെ നേരമായി നോക്കുന്നു. കടയടയ്ക്കുന്ന നേരമാകുമ്പോ സാധാരണ ഇവിടെ കാണാറുള്ളതാണല്ലോ അവളെ.." കുട്ടൻപിള്ള അവിടെ ഇരുന്നുകൊണ്ട് അകത്തേയ്ക്ക് പാളി നോക്കികൊണ്ട് തിരക്കി. "അവളകത്ത്‌ കാണും. അല്ലാതെ എവിടെ പോകാൻ.. ഇന്നലെ രാത്രി ആ കാലൻ വന്നു പേടിപ്പിച്ചിട്ട്പോയതിന്റെ ആഘാതം ഇപ്പോഴും അവളിൽ നിന്നും വിട്ടു പോയിട്ടില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു. അതിന്റെ കൂടെയല്ലേ റെയ്ച്ചലും കെട്ടിയോനും കൂടി വന്ന് ഉറഞ്ഞു തുള്ളി ഭീഷണിയും മുഴക്കിയിട്ട് പോയിരിയ്ക്കുന്നത്.. എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചു പോയാൽ ഞങ്ങളെ സഹായിയ്ക്കാൻ അയൽക്കാർ ആരെങ്കിലും എത്തേണ്ടി വരും.. ആ ഒരു പേടി അവളിലും ഉണ്ടെന്നാ എനിയ്ക്ക് തോന്നുന്നത്." ഗോപിയാശാനിൽ നിന്നും നിരാശയും, സങ്കടവും, പ്രതി ഷേധവും എല്ലാം കലർന്ന ഒരു നെടു വീർപ്പുയർന്നു. "ഇന്ന്‌ പകല് മുഴുവൻപിള്ളേര് വടിയും, ആയുധങ്ങളുമായി ഈ കൊടു വത്തൂരിൽആ എസ്തപ്പാൻ എന്ന പിശാചിനെ തിരയാൻ ഒരിടം ബാക്കിയില്ല ആശാനേ.. അവനെ നേരിട്ട് കണ്ടാൽആ നിമിഷം അവൻറെ ഒരു കാൽ അടിച്ചൊടിച്ചിടാനായിരുന്നു കൊച്ചന്മാരുടെ തീരുമാനം. എന്തോ.. അവനിന്നലെ രാത്രി തന്നെ ഇവിടം വിട്ടു പോയിട്ടുണ്ടെന്നാ എനിയ്ക്ക് തോന്നുന്നത്. ഇത്രയൊക്കെ പോക്രിത്തരം കാണിച്ചതിന് ശേഷവും തന്നെ പകൽ വെട്ടത്തിൽആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ സംഗതി വശപ്പെശകാകുംഎന്ന് അവന് തനിയേ തോന്നിയിട്ടുണ്ടാകും." "കാലൻ എവിടെങ്കിലും പോയി ചത്തെന്നു കേട്ടാൽ മതിയാരുന്നു.. മനുഷ്യന്റെ സമാധാനം കളയാനായി പിറവിയെടുത്ത ജന്മം.." നാരായണൻ തലയിൽ കൈ വച്ചു. അവർ സംസാരിച്ചിരിയ്ക്കെ ഒരു സ്റ്റീൽ കപ്പും കയ്യിൽ പിടിച്ചു ശ്രീമയി അവരുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു. ശ്രീമയിയെ ഇപ്പോൾ കാണുമ്പോൾ ഗോപിയാശാന് മനസ്സിൽ ദേഷ്യമാണ് വരുന്നത്. ഇത്രനാളും മായമ്മയോട് മനസ്സ് കൊണ്ട് വലിയ താൽപ്പര്യമൊന്നും അയാൾക്ക് ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിലും ഒരു കൊച്ച് പെൺകുട്ടി എന്ന പരിഗണനയിൽ തന്റെ മനസ്സിൽ അവളോട് തോന്നിയിരുന്ന അമർഷം അയാൾ പുറമെ കാട്ടിയിരുന്നില്ല. മായമ്മ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നെങ്കിലും ഗോപിയാശാൻ അവളെ ശ്രദ്ധിയ്ക്കാൻ പോയില്ല. ശ്രീമയി തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന കപ്പ് ഗോപിയാശാന് നേരെ നീട്ടി. "പാല് തരാംമ്പ റഞ്ഞു" അവൾ മടിച്ച് മടിച്ചെന്നോണം അയാളെ നോക്കി പറഞ്ഞു. "പാലോ.. ആർക്ക്.." ഗോപിയാശാൻ അവളെ ശ്രദിയ്ക്കാതെ ഒരു ബീഡിയെടുത്ത്‌ ചുണ്ടിൽവച്ചു കടിച്ചു പിടിച്ചു. "എനിയ്ക്കാ.. ബിസ്ക്കറ്റ് തിന്നാൻ." "ബിസ്കറ്റ് തിന്നാനോ.നീപാലും കൂട്ടിയേ ബിസ്ക്കറ്റ് തിന്നത്തൊള്ളോ.. അല്ലാതെ നിനക്ക് ബിസ്ക്കറ്റ് തൊണ്ടയ്ക്ക് കീഴോട്ട് ഇറങ്ങത്തില്ലേ പെണ്ണേ.. പാല് തീർന്നു. ഞാൻ കലം തേച്ചു കഴുകാൻ പോവാ.. നീ ചെന്ന് ഗൗരിയോട് പറയ്‌ നിനക്ക് ബിസ്കറ്റ് ഞണ്ണാൻ കടും കാപ്പി ഇട്ടു തരാൻ.. പാതിരാത്രി അവൾക്ക് പാലുംകൂട്ടിയേ ബിസ്ക്കറ്റ് വിഴുങ്ങാൻ പറ്റത്തൊള്ളൂ പോലും..." ഗോപിയാശാൻ പറയുന്നത് കേട്ട് ശ്രീമയി അയാളെ ഒന്ന് നോക്കിയ ശേഷം കപ്പ് കയ്യിൽ തന്നെ പിടിച്ചു കൊണ്ട് തിരികെ പോയി. "അതിന് സങ്കടം ആയീന്ന് തോന്നുന്നു. ആ പോക്ക്‌ കണ്ടില്ലേ. പാവം." നാരായണൻ പറഞ്ഞു. "എന്തോന്ന് പാവം.. സങ്കടം ആയെങ്കിൽ പോയി സംഘടിച്ചിട്ട് വരട്ടെ.എന്റെ കൊച്ചിന്റെ ജീവിതം പോയത് ഈ നശൂലം കാരണമാ.." "അതെന്ത് പിഴച്ചു ഗോപിയാശാനേ..അറിവുള്ളവർ ചെയ്ത തെറ്റിന് ആ കുഞ്ഞിനോടാണോ പക തോന്നേണ്ടത്." "എന്ത് പക.. ആർക്ക് ആരോട് പക തോന്നിയെന്നാ. എനിയ്ക്കാ പെണ്ണിനോട് ഒരു പകയും ഇല്ല. ഇല്ലാത്ത പാല് ഞാൻ അവൾക്ക് എങ്ങിനെ ഉണ്ടാക്കി കൊടുക്കാനാ. അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ രാത്രിയിൽ പിള്ളേര് ബിസ്കറ്റ് തിന്നാണോ വളരേണ്ടത്. നിങ്ങടെയൊക്കെ വീട്ടിൽ അങ്ങിനെയാണോ നാരായണാ." നാരായണൻ അതിനെന്തെങ്കിലും മറുപടിപറയും മുൻപേ മായമ്മ തിരികെ കൊണ്ട് പോയ കപ്പുമായി ഗൗരി അങ്ങോട്ടെത്തി. "അടുപ്പിലെ വെള്ളത്തിനു മീതെ ചൂടാവാൻ പാൽ വച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നല്ലോ അച്ഛാ. അതെന്താ ഇത്ര പെട്ടന്ന് തീർന്നു പോയോ... ആര് വന്നു അതിനിടയിൽ ഇവിടെ ചായ കുടിയ്ക്കാൻ.." ഗൗരി ചെന്ന് പാൽ പാത്രത്തിന്റെ മൂടി തുറന്ന് നോക്കി. "ഇതിനെയാണ് അച്ഛാ പാൽ എന്ന് പറയുന്നത്. ഇത്രയും പാൽ കലത്തിൽ ഇരുന്നിട്ടാണോ അച്ഛൻ മായമ്മയോട് പാലില്ലെന്ന് പറഞ്ഞത്.. കഷ്ടം.." ഗൗരി അയാളെ പുച്ഛത്തോടെ ഒന്ന് നോക്കിയ ശേഷംകലത്തിൽ നിന്നും തവി കൊണ്ട് പാൽ കോരി കപ്പിലേക്ക് ഒഴിച്ചു. "എന്തോന്ന് കഷ്ടം. ഒരു കഷ്ടവുമില്ല. രാത്രിയിൽ പിള്ളേര് ചോറ് തിന്നാ വളരേണ്ടത്. അല്ലാതെ കുപ്പി പാൽ കുടിച്ചിട്ടില്ല. അച്ഛനെ വെല്ലുവിളി ച്ചും കൊണ്ട് എന്റെ മോള് പാല് കോരി അവൾക്ക് ഊട്ടിക്കൊടുക്ക്.. കിട്ടിയ്ക്കോളും അതിനുള്ള കൂലി അവളുടെ തന്നെ കയ്യിൽ നിന്ന്. പാല് കൊടുക്കുന്ന കൈക്ക് തന്നെ അവൾ കൊത്തിയില്ലെങ്കിൽ നിന്റെ ഭാഗ്യമെന്ന് കൂട്ടിയ്ക്കോ.ഥ്ഭൂ.." അയാൾ ഒറ്റ തുപ്പ് തുപ്പി. ഗൗരി എന്തോ പറയാൻ വന്നിട്ട് മറ്റുള്ളവർ അവിടെ ഇരിയ്ക്കുന്നതിനാൽ അത് മനസിൽ തന്നെ അടക്കി. "ആ.. പോട്ട് മോളേ. നീയങ്ങു ക്ഷമിച്ചു കള. ആശാൻ അത് മനഃപൂർവം ഒന്നും പറഞ്ഞതായിരിയ്ക്കില്ല.. അങ്ങേരെടെ മനസിന്റെ വിഷമം കൊണ്ട് പറഞ്ഞു പോയതാവും. അതങ്ങു വിട്ടേരെ." അവളെ ആശ്വസിപ്പിയ്ക്കാൻ എന്ന മട്ടിൽ കുഞ്ഞച്ചൻ പറഞ്ഞു. "അച്ഛന് മാത്രമേയുള്ളോ കുഞ്ഞച്ചൻ ചേട്ടാ മനസിന്‌ വിഷമം.ബാക്കിയുള്ളവർക്കാർക്കും അതില്ലേ.. അതോ അതൊരു പിഞ്ചു കുഞ്ഞായത് കൊണ്ട് അതിനോട് എന്തും ആകാമെന്നോ.ഇതിത്തിരി കൂടിപ്പോയി അച്ഛാ.." ഗൗരി തിരിഞ്ഞു ഗോപിയാശാനേ നോക്കി. "പോട്ടെ മോളേ. അതങ്ങു വിട്ടേരെ നീ.. നിന്റെ മോളേ എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അതുമറ്റാരും അല്ലല്ലോ മോളേ...പിന്നെന്താ. നീ പാല് കൊണ്ട് ചെന്ന് കുഞ്ഞിന് കൊടുക്ക്‌. അതിനേ വിശന്നിരിപ്പിയ്ക്കണ്ട.." രംഗം ഒന്ന് ശാന്തമാക്കാനായി കുഞ്ഞച്ഛന്റെ ശ്രമം. "കൂടിപ്പോയോ.. എന്തോന്ന് കൂടിപ്പോയെന്ന്.. കൂടിപ്പോയെന്ന് നിനക്ക് മാത്രം തോന്നുന്നതാ.ഇത്തിരി കുറഞ്ഞു പോയിട്ടുണ്ടെങ്കിലേ ഉള്ളൂ..ഞാനെന്റെ വയസു കാലത്ത്‌ വീട്ടിൽ സമാധാനത്തോടെ കിടന്നുറങ്ങാതിരിയ്ക്കാൻ ഇങ്ങോട്ട് ഇടിച്ചു കേറി വന്നതല്ലേ അത്. അത് വളർന്നു വരുന്നതനുസരിച്ചു ഈ വീട്ടില് ഉണ്ടായിരുന്ന മനസമാധാനം മുഴുവൻപോയിക്കൊണ്ടിരിയ്ക്കുവാ. അതൊന്നും കാണാൻമാത്രം അവൾക്ക് കണ്ണില്ല. അച്ഛന്റെ വായിൽ നിന്നെന്തെങ്കിലും ഒന്ന് വീണാൽ മതി, ഉടൻ അവൾ അതിൽ പിടിച്ചു കയറിക്കോളും.. കിട്ടും മക്കളേ നിനക്ക് ഇതിനുള്ള കൂലി.. അവള് നിനക്കുള്ളത് കയ്യോടെ തന്നിട്ടേ ഇവിടുന്ന് പോവുകയുള്ളു. അക്കാര്യത്തിൽ എന്റെ മോള് പേടിയ്ക്കേണ്ട." "ഒരു പേടിയും ഇല്ല അച്ഛാ. അച്ഛന്റെ മോള് ആരിൽ നിന്നും ഒന്നും പ്രതീക്ഷിച്ചിട്ടല്ല ഓരോന്ന് ചെയ്യുന്നത്.. അതുകൊണ്ട് കൂലിക്കണക്കൊന്നും ആരും എന്നോട് പറയാൻ വരില്ല. കിട്ടുന്നത് ലാഭമായാലും, നഷ്ടമായാലും ഗൗരിയ്ക്ക് പരാതിയും ഇല്ല." "സമയം കുറെയായല്ലോ.." അത്രയുംപറഞ്ഞിട്ട് കുഞ്ഞച്ചൻ കൂട്ടുകാരെ നോക്കി. "എന്നാലിനി നമ്മൾക്കും പോയേക്കാം നാരായണാ. ഗോപിയാശാന് കട പൂട്ടാൻ നേരമായി കാണും." കുഞ്ഞച്ചൻ കസേരയിൽ നിന്ന് എണീറ്റതോടെ മറ്റുള്ളവരും കൂടെ എണീറ്റു. പിന്നെ അവർ ഒന്നൊന്നായി പുറത്തെ വേലി വെളിച്ചത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങി. ഗൗരി അകത്തേയ്ക്ക് പോയതോടെ ഗോപിയാശാൻ എണീറ്റ് ചായത്തട്ടിന് അരികിലേക്ക് ചെന്നു. പാൽക്കലത്തിൽ കുറച്ച് വെള്ളം ഒഴിച്ചു വച്ച ശേഷം അയാൾ വലിയ കലത്തിൽ തിളച്ച് കിടന്ന വെള്ളം പുറത്ത് കൊണ്ട് പോയി ഒഴുക്കി കളഞ്ഞു. പിന്നീട് വന്ന് കട അടയ്ക്കാനുള്ള ജോലികൾ ഒന്നൊന്നായി ചെയ്തു തുടങ്ങി. (തുടരും.) #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - പ്രളയം 🔻 പാർട്ട് _11 ✍️രചന - Aniprasad തുള്ളിയ്ക്കൊരു കുടം പെയ്യുന്ന പേമാരിയിലൂടെ, കയ്യിലൊരു കുട പോലുമില്ലാതെ കൊടുവത്തൂർ കടവിൽ കടത്തിറങ്ങി വരുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടി. അവളുടെ തോളിൽ ഒന്നോ ഒന്നരയോ വയസുള്ള ഒരു പെൺകുഞ്ഞ് തല ചായ്ച്ചു കിടക്കുന്നുണ്ട്. മഴയുടെ എറിച്ചിൽ അടിയ്ക്കാതിരിയ്ക്കാനായി ആ പെൺകുട്ടി താൻ ധരിച്ചിരുന്ന സാരിയുടെ മുന്താണി കുഞ്ഞിന്റെ ശിരസിലൂടെ വാരി ചുറ്റിയിരിയ്ക്കുന്നു. ആ കുഞ്ഞിന് പെരുമഴ തുള്ളികളുടെ തലോടൽ ഏൽക്കാതിരിയ്ക്കാൻ അതൊന്നും മതിയാകുമായിരുന്നില്ല.ഇടയ്ക്കിടെയെത്തുന്ന കാറ്റ് സാരിത്തുമ്പ് പറപ്പിച്ചു കളയുമ്പോൾബലമായി അവൾ ആ തുണി തുമ്പ് പിടിച്ചു വീണ്ടും കുഞ്ഞിനെ പുതപ്പിയ്ക്കുന്നു. സ്വന്തംകുഞ്ഞിനോടുള്ള ഒരു കരുതലും ജാഗ്രതയുമൊക്കെ ആ പെൺകുട്ടിയിൽ കാണാവുന്നതാണ്. കാറ്റിൽ, തണുപ്പിന്റെ സൂചിക്കുത്ത്‌ ഏറ്റതോടെയാവാം ഇടയ്ക്കിടെ കുഞ്ഞ് ഞെട്ടിപ്പിടഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. മഴ നനഞ്ഞു കുതിർന്ന് മകൾ കയ്യിലൊരു കുഞ്ഞുമായി കയറി വരുന്നത് കണ്ട് തനിയ്ക്ക് പകച്ചിരിയ്ക്കാൻ മാത്രമേ കഴിഞ്ഞുള്ളൂ. ഗോപിയാശാന്റെ കണ്മുമ്പിലൂടെ ഒരു മായക്കാഴ്ച്ചപോലെ അയാളുടെ ഓർമ്മകൾ അഞ്ച് വർഷത്തിനപ്പുറത്തേയ്ക്ക് പിന്തിരിഞ്ഞു നടന്നു. കല്യാണപ്രായം തികഞ്ഞ പെണ്ണാണ്.. ഗൗരിയ്ക്ക് അവിടെയും, ഇവിടെയും നിന്ന് ആലോചനകൾ വന്നുകൊണ്ടിരിയ്ക്കുന്ന നേരം. മകൾ വീടിന്റെ ആദ്യ പടവിലേക്ക് കാൽ വച്ചതും അവളുടെ വഴി വിലങ്ങി താൻ അവൾക്ക് മുൻപിലേക്ക് നിന്നു. "ഏതാടീ ഈ കുഞ്ഞ്... ഇതിനെ നീയെന്തിനാ ഇവിടേയ്ക്ക് കൊണ്ട് വന്നത്..." എന്തൊക്കെയോ അനർത്ഥങ്ങൾജീവിതത്തിൽ സംഭവിച്ചു തുടങ്ങാൻ പോകുന്നതിന്റെ സൂചനകൾ ആശങ്കകളായി തന്റെ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞു. "ഇവൾക്ക് പോകാൻ ഒരിടമില്ല അച്ഛാ... നമ്മൾ ഇവളെ കൈ വിട്ടാൽ ഏതെങ്കിലും അനാഥ മന്ദിരത്തിൽ ചെന്ന് ചേരാനായിരിയ്ക്കും ഈ കുഞ്ഞിന്റെ വിധി..അതല്ലെങ്കിൽ എവിടെയെങ്കിലും നരകിച്ചുതീരും ഈ ജീവിതം." "അതിന് നിനക്കെന്താ മോളേ...അതിനാണോ നീഇതിനെ ഇങ്ങോട്ട് ദെത്തെടുത്തും കൊണ്ട് വന്നത്..അനാഥ ജന്മങ്ങൾക്ക് ചെന്ന് ചേരാനുള്ള ഇടമാടീ അനാഥ മന്ദിരങ്ങൾ.അവിടുത്തെ നാട്ടുകാരോ, പൊതു പ്രവൃത്തകരോ ഒക്കെ നോക്കിയ്ക്കോളും ഇതിന്റെ കാര്യം. നമ്മൾ അതിൽ ഇടപെടേണ്ട.. നീ ഇവളെ അവിടെ കൊണ്ട് വിട്ടേരെ. ഇത് അവിടെ കിടന്ന് ജീവിയ്ക്കുവോ, മരിയ്ക്കുവോ എന്ത് വേണേൽ ചെയ്യട്ടെ... ഇതിനെ ഈ വീട്ടിൽ കയറ്റാൻ പറ്റില്ല..ജീവനോടിരിയ്ക്കുമ്പോ ഞാൻ അതിന് സമ്മതിയ്ക്കത്തും ഇല്ല." "അച്ഛൻ മുമ്പിൽ നിന്ന് മാറി നിൽക്ക്. കരുണേട്ടന്റെ ഈ കുഞ്ഞ്നമ്മുടെ വീട്ടിൽ വളരാൻ അച്ചൻ സമ്മതിച്ചില്ലെങ്കിൽ ഈ കുഞ്ഞ് മാത്രമല്ല, ഞാനും ഇറങ്ങിയിരിയ്ക്കും ഈ വീട്ടിൽ നിന്ന്.. പിന്നീട് ജന്മത്തിൽ ഒരിയ്ക്കൽ പോലും നമ്മൾ തമ്മിൽ കാണില്ല അച്ഛാ.." ഗൗരിയുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക്നോക്കിയാൽ അറിയാം അവൾ അത് തന്നെ മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചാണ് ഈ കുഞ്ഞുമായി ഇങ്ങോട്ട് വന്നിരിയ്ക്കുന്നതെന്ന്. താൻ എതിർത്താൽ, തന്റെ എതിർപ്പിനെ എങ്ങിനെ നേരിടണമെന്ന ഗൃഹ പാഠം അവൾ നേരത്തെ എടുത്തു കഴിഞ്ഞിരിയ്ക്കുന്നു. "നീ പൊട്ടൻ കളിയ്ക്കുന്നോ അതോ, ആർക്കെങ്കിലും വേണ്ടി പൊട്ടിയായി നടിയ്ക്കുന്നോ..വകതിരിവ് എന്നത് നിന്റെ ഏഴയലത്ത്‌കൂടെ പോയിട്ടില്ലേ കൊച്ചേ... മോളേ നിനക്കൊരു ജീവിതമുണ്ട് കുഞ്ഞേ. അത് മറന്നുകൊണ്ടാകരുത് നിന്റെയീ ചെയ്തികൾ.ഇത് കരുണന്റെ മകൾ ആണെങ്കിൽ അവൻ ഈ ദേശം വിട്ടു പോയിക്കഴിഞ്ഞതോടെ ആ ബന്ധവും അവസാനിച്ചു കഴിഞ്ഞതാണ്. വീണ്ടും ആ ബന്ധം നീയീ കുഞ്ഞിലൂടെ വിളക്കി ചേർക്കാൻ നോക്കേണ്ട. കൂടി ചേരില്ല മോളേ അത്."." "അറിയാം അച്ഛാ.. അച്ഛൻ പറയും മുമ്പേ എന്റെ മനസ്സിൽ നൂറ്‌ തവണ അതിനേ കുറിച്ചുള്ള ഒരു വടം വലി നടന്നു കഴിഞ്ഞു. നമ്മുടെ കരുണേട്ടന്റെ ഈ കുഞ്ഞിനെ പെരുവഴിയിൽ ഉപേക്ഷിച്ചിട്ട് പോരാൻ എന്റെ മനസ്സ് അനുവദിച്ചില്ല അച്ഛാ..." "ഇത് പെരുവഴിയിലൊന്നും ആയിപ്പോകില്ല മോളേ.. നീ ഇതിനെ കൊണ്ട് പോയി കരുണന്റെ ഭാര്യ വീട്ടുകാരെ ഏൽപ്പിച്ചിട്ട് പോരെ.. അവരാണ് ഇനി ഇതിന്റെ അവകാശികൾ. അല്ലാതെ നീ കരുതും പോലെ ഈ കുഞ്ഞ് അനാഥ ജന്മം ആയി പോയിട്ടൊന്നുമില്ല.ആരൊക്കെ ഈ കുഞ്ഞ് അനാഥയെന്ന് പറഞ്ഞാലും ഇതിനെ പ്രസവിച്ച ജീനയുടെ മാതാപിതാക്കൾ ജീവിച്ചിരിയ്ക്കുന്നിടത്തോളം കാലം ഇത് അനാഥയല്ല മോളേ. അച്ഛൻപറയുന്നത് കേൾക്ക് മോളേ... നിന്റെ ഒറ്റയൊരാളുടെ നന്മയെ കരുതിയാ അച്ഛനിത് പറയുന്നത്. എന്റെ പൊന്ന് മോൾ അനുസരിച്ചേക്ക്..." അവസാനം അവൾക്ക് മുൻപിൽ നിന്ന് താൻ കൈ കൂപ്പി. ഗൗരിയുടെ മുഖത്ത്‌ അചഞ്ചലമായ ഒരു ഭാവമല്ലാതെ താൻ പറഞ്ഞത് കേട്ട മട്ടില്ല. അവളുടെ മുഖത്തും ശിരസ്സിലും പറ്റിപ്പിടിച്ചിരുന്ന മഴത്തുള്ളികൾ നിലത്തേയ്ക്ക് പൊഴിഞ്ഞു വീണുകൊണ്ടിരുന്നു. "നിനക്ക് ഈ കുഞ്ഞിനെ കൊണ്ട് പോയി റെയ്ച്ചലിനെ ഏൽപ്പിയ്ക്കാൻ മടിയാണെങ്കിൽ എന്റെ കയ്യിലേക്ക് താ. ഞാൻ കൊണ്ട് പോയി കൊടുത്തേക്കാം. റെയ്ച്ചലിന്റെയും,,ജോസഫിന്റെയും വീട്ടിലാ ഈ കുഞ്ഞ് വളരേണ്ടത്. അല്ലാതെ നമ്മുടെ വീട്ടിലല്ല.. നമുക്ക് ഈ കുഞ്ഞിനെ പോറ്റേണ്ട ഒരാവശ്യവുമില്ല.. നീ കുഞ്ഞിനെ എന്റെ കയ്യിലേക്ക് താ മോളേ.." താൻ കൈ നീട്ടിയെങ്കിലും ഗൗരിയിൽ യാതൊരു വിധ ചലനവും കാണാനില്ല. അവസാനം ഗൗരിയുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് ബലമായി താൻ ആ കുഞ്ഞിനെ പിടിച്ചെടുക്കാൻ നോക്കുമ്പോൾ അവൾ കുതറി.. "നടക്കില്ല അച്ഛാ.. അച്ഛൻ ശ്രീമയിയെ അവിടേയ്ക്ക് കൊണ്ട് ചെന്നാൽ അവർ ഇതിനെ കയ്യേൽക്കില്ല. അവർ ഈ കുഞ്ഞിനെ കരുണേട്ടന്റെ വീട്ടിൽ ഉപേക്ഷിച്ചിട്ട് പോന്നതാണ്.." "ഉപേക്ഷിച്ചിട്ട് പോന്നോ.. അത് ശരിയാവില്ലല്ലോ. ഈ കുഞ്ഞ് അവരുടെ മകളുടെ കുഞ്ഞല്ലേ.. ജീന പ്രസവിച്ച കുഞ്ഞിനെ എങ്ങിനെ അവർക്ക് അവിടെ ഉപേക്ഷിച്ചിട്ട് പോരാൻ കഴിഞ്ഞു.." "അവർക്ക് ഇതിനെ വേണ്ടെന്ന്. അവരുടെ മകളുടെ ഘാതകന്റെ കുഞ്ഞിനെ വളർത്തേണ്ട ഗതികേട് അവർക്ക് വന്നിട്ടില്ലെന്ന്.." "അത് കേട്ടയുടൻ നീ ഇതിനെയും ശിരസ്സിലേറ്റി ഇങ്ങോട്ട് വച്ച് പിടിച്ചു. അല്ലേ.. നീ ഇതിനെ കയ്യേൽക്കും മുമ്പ് എന്നോടൊരു വാക്ക് ചോദിച്ചോടീ.. എടീ, ചോദിച്ചോ എന്ന്.." "അപ്പോൾ എനിയ്ക്ക് അതിന് കഴിഞ്ഞില്ല അച്ഛാ. ഈ കുഞ്ഞിന്റെ മുഖത്ത്‌ നോക്കിയിട്ട്, കരുണേട്ടനെ ഓർമ്മവരുമ്പോ ഇതിനെ അവിടെ കളഞ്ഞ ശേഷം എനിയ്ക്ക് മടങ്ങി പോരാൻ പറ്റുവോ അച്ഛാ.." "നീ പോരണമായിരുന്നു. നീ അങ്ങിനെ തന്നെ മടങ്ങി പോരണമായിരുന്നു... അതിന് പകരം നീ എന്താ ശിരസ്സിലേക്ക് എടുത്ത്‌ വച്ചിരിയ്ക്കുന്നതെന്ന് നിനക്ക് അറിയുമോ മോളേ.. നിന്റെ ജീവിതമാകും ഈ പ്രവൃത്തി മൂലം ഇല്ലാതായി പോവുകയെന്ന് മനസിലാക്കാനുള്ള കഴിവ് പോലും നിനക്കില്ലാതായി പോയോ മോളേ..അവർക്ക് അവരുടെ രക്തത്തെ വേണ്ടെങ്കിൽ നിനക്കാണോടീ പിന്നെ ഇതിനെ കൊണ്ടുള്ള ആവശ്യം..." ഉത്തരമില്ല.. ശിരസ്സ് കുനിച്ചു നിൽക്കുന്ന അവളുടെ തോളിൽ കിടന്ന് ആ പിഞ്ചു കുഞ്ഞ് ഞെളിപിരി കൊള്ളുമ്പോഴും അവൾക്ക് ചലനമില്ല. എല്ലാം, എല്ലാം മനസിലാക്കികൊണ്ട് തന്നെയാണ് ഗൗരി ഈ ബാധ്യതയെടുത്തു ചുമലിൽ ഏറ്റി യിരിയ്ക്കുന്നത്. അവളുടെ മനസിന്റെ ഏതോ കോണിൽ കരുണനെ കുറിച്ചുള്ള ഓർമ്മകൾ ചാരം മൂടിയ കനലുകൾ പോലെ ഇപ്പോഴും നീറിപ്പിടയുന്നുണ്ടാവണം. അവനറിയാതെയാണെങ്കിലും അവളുടെ മനസ്സിൽ ജീവന്റെ ജീവനായി കൊണ്ട് നടന്ന രൂപമല്ലേ കരുണന്റേത്... ആ മോഹം കൈക്കുമ്പിളിൽ നിന്നും ദാഹജലം ഊർന്നു പോകുന്നത് പോലെ ഒഴുകി തീരുന്നത് അവൾക്ക് നിസ്സഹായയായിനോക്കിനിൽക്കേണ്ടി വന്നതാണ്.. ആരൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ടും, എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞു മനസിലാക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും ഗൗരി തന്റെ തീരുമാനം മാറ്റാൻ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു. "ജീനയെന്ന അവന്റെ ഭാര്യയെ കൊന്ന കുറ്റത്തിനാണ് കരുണൻ ജയിലിലേക്ക് പോയിരിയ്ക്കുന്നത്.. അവൻ ഒരു ജീവപര്യന്തമോ അതിലും കുറവോ തടവ് ശിക്ഷ തീർന്ന് ഇറങ്ങി വരുമ്പോൾ അവന്റെ മകളെ അന്വേഷിച്ചാവും ആദ്യം വരിക.. അപ്പോൾ നീ എന്ത് ചെയ്യും മോളേ. കുഞ്ഞിനെ നിനക്ക് അവന് വിട്ടു കൊടുക്കാതിരിയ്ക്കാൻ പറ്റുവോ.. കൊടുത്തില്ലെങ്കിൽ ബലമായി തന്നെ അവൻ അവളെ വിളിച്ചിറക്കി കൊണ്ട് പോകില്ലേ..." എങ്ങിനെയെങ്കിലും അവളുടെ മനസ്സ് ഒന്ന് മാറ്റാൻ വേണ്ടിയാണ് താൻ ചോദിയ്ക്കുന്നത്. "ആര് തടയുന്നു കരുണേട്ടനെ.. അച്ഛൻ തടയുമോ.. ഇല്ലല്ലോ.. നമ്മുടെ കൂടെ ഈ കുഞ്ഞ് കുറച്ച് നാൾ വളർന്നെന്ന് കരുതി ഈ കുഞ്ഞിൽ നമുക്ക് എന്തെങ്കിലും അവകാശം ഉണ്ടാകാൻ പോകുന്നോ അച്ഛാ.. കരുണേട്ടൻ വന്നു വിളിയ്ക്കുമ്പോൾ ഈ കുഞ്ഞ് കരുണേട്ടന്റെ കൂടെ പൊയ്ക്കോട്ടെ. അവളുടെ അച്ഛനല്ലേ അവളെ വന്നു വിളിക്കുന്നത്.. കരുണേട്ടൻ ശിക്ഷാ കാലാവധി കഴിഞ്ഞു തിരിച്ച് വരും വരെ കരുണേട്ടന്റെ കുഞ്ഞിനെ ഒരു പോറൽ പോലും പറ്റാതെ സംരക്ഷിക്കണം. അത്രയേ വേണ്ടൂ നമ്മൾക്ക്.." "ഞാനിനി എങ്ങിനെയാ മോളേ നിന്നെ പറഞ്ഞു മനസിലാക്കേണ്ടത്.. ഈ കുഞ്ഞിനൊരു പോറൽ പോലും പറ്റാതെ സംരക്ഷിയ്ക്കേണ്ടത് നമ്മളല്ല... അത് ജീനയുടെ അച്ഛനും അമ്മയുമായ റെയ്ച്ചലും, ജോസപ്പും ആണെന്ന് നൂറ്‌ തവണ പറഞ്ഞില്ലേ കുട്ടീ നിന്നോട് ഞാൻ.." ഇണങ്ങിയും, പിണങ്ങിയും പറഞ്ഞിട്ടൊന്നും ഗൗരി അത് കേൾക്കാനോ, അനുസരിയ്ക്കാനോ തയ്യാറായില്ല. അവസാനം അവളുടെ ആഗ്രഹത്തിന് മനസ്സില്ലാ മനസോടെ വഴിപ്പെടുമ്പോൾ മനസ്സിൽ പ്രത്യാശയുടെ ചെറിയൊരു നിഴൽ മായാതെ കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. രണ്ടോമൂന്നോ ദിവസങ്ങൾ കൊണ്ട് ഗൗരിയുടെ മനസ്സ് ഒന്ന് ശാന്തമാകുമ്പോൾ റെയ്ച്ചലിനെ യോ ജോസഫിനെയോ പോയി കാണുക.. അപ്പോഴേക്കും അവരുടെ മനസ്സും ശാന്തമായിട്ടുണ്ടാകും.അവരോടു കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു മനസിലാക്കി കുഞ്ഞിനെ കയ്യേൽക്കാൻ ആവശ്യപ്പെടുക.. അവർ നേരിട്ടത്തി കുഞ്ഞിനെ കൊണ്ട് പോകാൻ തയ്യാറായാൽ ഗൗരിയ്ക്കും അതിനേ എതിർക്കാൻ കഴിയില്ല. നാലോ അഞ്ചോ ദിവസം കഴിഞ്ഞു കാണും.. കുഞ്ഞിന്റെ കാര്യം ഇനിയും വൈകുന്നത് ബുദ്ധിമോശം ആയിപ്പോകുമോ എന്നോർത്തിട്ട് താൻ തനിയേ ആണ് ജോസഫിനെ കാണാൻ ചെന്നത്.. കാര്യം പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞപ്പോഴേയ്ക്കും ജോസഫിന്റെ മുഖം ഇരുണ്ടു. അതുവരെ തനിയ്ക്ക്മുഖം തരാതെ മാറി നിന്ന റേയ്ച്ചൽ ഒറ്റ ആട്ട് ആട്ടി. "താനും തന്റെ മോളും കൂടി കൊണ്ട് പോയി പുഴുങ്ങി തിന്നോടോ അതിനേ.. പാവം പിടിച്ച എന്റെ മോളുടെ ജീവനെടുക്കാൻ കാരണക്കാരിയല്ലോടോ തന്റെ മോൾ.. അവൾക്ക് അവനോട് അസ്ഥിയിൽ പിടിച്ച പ്രേമമാരുന്നെങ്കിൽ അവനെ കൊണ്ട് അവളെ കെട്ടിയ്ക്കാൻ മേലാരുന്നോടോ തനിയ്ക്ക്... എന്റെ ജീനമോളെയുംകെട്ടി അവൾക്കൊരു കൊച്ചിനെയും ഉണ്ടാക്കി കൊടുത്തു കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണോടോ അവൾക്ക് അവനോടുള്ള പൂതി കൂടിയത്... ഇപ്പോൾ തൃപ്തിയായി കാണുവല്ലോ തന്റെ മോൾക്ക്... എന്റെ മോളേ അവൻ കൊല്ലാൻ കാരണക്കാരി അവൾ ഒറ്റയൊരുത്തിയാ.. മറക്കില്ല ഞങ്ങൾ അത്.. അവൻ ഇറങ്ങി വരുമ്പോ അവന്റെ കൂടെ പോയി പൊറുക്കാം എന്ന് കരുതിയാ തന്റെ മോൾ ഇയ്ക്കുന്നതെങ്കിൽ പോയി പറഞ്ഞേക്ക് അവളോട്.. എന്റെ മോളുടെ ഉദരത്തിൽ കയറിയത് പോലൊരു പിച്ചാത്തി അവളുടെ ഉദരത്തിൽ കയറാനും കാത്തിരിപ്പുണ്ടെന്ന്.. എന്റെ മോളുടെ ഗർഭ പാത്രത്തിൽ പിറവിയെടുത്തതാണെങ്കിലും ആ കരുണൻ എന്ന നായിന്റെ മോന്റെ ചോരയെ ഞങ്ങൾക്ക് വേണ്ട. വേണ്ടെന്ന് മാത്രമല്ല അതിനേ ഞങ്ങളുടെ മുമ്പിലേക്ക് കൊണ്ട് വന്നും പോകരുത്... ഞങ്ങടെ കുഞ്ഞിനെ ഇല്ലാതാക്കിയ അവന്റെ മുഖം ഓർമ വരുമ്പോൾ ആ കൊച്ചിനെ പോലും ഞങ്ങൾ എന്തേലും ചെയ്തു പോകും.. പൊക്കോ.. ഇനി ഈ ആവശ്യവും പറഞ്ഞു മേലിൽ ഈ വീട്ടിന് മുമ്പിൽ വന്നു പോകരുത്... വല്ല പെണ്ണിന്റെയും കഴുത്തിലെ താലി തട്ടിപ്പറിച്ചല്ലെടോ തന്റെ മകളുടെ കഴുത്തിൽ താലി കേറ്റേണ്ടത് എന്നും കൂടി അവളോടൊന്നു പറഞ്ഞു കൊടുത്തേക്ക്.. ഞങ്ങടെ ജീന മോളേ പോലെ കരുതി അവളെ ഞങ്ങൾ സ്നേഹിച്ചതിന് ഞങ്ങടെ മകളുടെ ജീവനെടുത്തുകൊണ്ട് വേണമായിരുന്നോ അവൾക്ക് ഞങ്ങളെ ശിക്ഷിയ്ക്കാൻ...ഗതി പിടിയ്ക്കാതെ പോകയേ ഉള്ളൂ.. നെഞ്ച് പൊട്ടി ശപിയ്ക്കുവാ ഞാൻ അവളെ... " റെയ്ച്ചലിന്റെ കണ്ണീർ കണ്ടു തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ആശാപം ചിലപ്പോൾ തിരികെ ചെന്നേക്കാം. അത് തന്റെ മകളുടെ ശിരസ്സിൽ വീഴാൻ പോകുന്നില്ല.. "വെറുതേ തെറ്റിദ്ധരിയ്ക്കല്ലേ റെയ്ച്ചലെ എന്റെ മോളേ... അവൾക്ക് കരുണനോട് അങ്ങനൊരു ആശയേ ഇല്ലായിരുന്നു. എനിയ്ക്കറിയാവുന്നതല്ലേ എന്റെ മോളേ.." "ഇത്ര നാളും നല്ലവളാണെന്ന് കരുതി അവളെ തെറ്റിദ്ധരിച്ചിരുന്നതാ ഞാൻ.. ഇപ്പോളാ അവളെ ശരിയ്ക്കും ഞങ്ങൾക്കുമനസിലാക്കാൻ പറ്റിയത്.. അതിന് ഞങ്ങടെ പൊന്ന് മോൾടെ ജീവൻ ബലി കൊടുക്കേണ്ടി വന്നെന്ന് മാത്രം... ചതിയ്ക്കാനും, കൂടെ നിന്ന് കുതികാൽ വെട്ടാനും തന്റെ മകളെ കഴിഞ്ഞേ ഉള്ളെടോ ഈ ഭൂമിയിൽ മറ്റൊരാൾ.. കർത്താവ് തമ്പുരാൻ മുകളിലിരുന്നു എല്ലാം കാണുന്നുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞേക്ക് അവളോട്‌.. എന്റെ മോടെ കെട്ടിയോനെ തട്ടിയെടുക്കാൻ വേണ്ടി അവള് കാണിച്ച ഈ കൊല ചതിയ്ക്ക് കർത്താവ് അവളോട് പകരം ചോദിച്ചിരിയ്ക്കും.. താൻ നോക്കിയ്ക്കോ.. അന്ന് തന്റെ കണ്ണിലൂടെ കണ്ണീരിന് പകരം ചോര ചാടിയിരിയ്ക്കും... അല്ലെങ്കിൽ പിന്നെ ഈ പെറ്റമ്മയുടെ കണ്ണീരിന് ദൈവ സമക്ഷം എന്ത് വിലയാ ഉള്ളത്.." മറിഞ്ഞും തിരിഞ്ഞും ഉള്ള ശാപ വചസ്സുകൾ കേട്ട് തലയും കുനിച്ച് അവിടെ നിന്നും ഇറങ്ങി പോരേണ്ടി വന്നു. "പോലീസുകാർക്ക് അവൻ മൊഴി നൽകിയിട്ടുണ്ടെന്ന്, ഒരു പെണ്ണിന് വേണ്ടിയാ അവന് സ്വന്തം ഭാര്യയെ കൊലപ്പെടുത്തേണ്ടി വന്നതെന്ന്. ജീന അവന്റെ ആ ബന്ധത്തെ എതിർത്തപ്പോൾ അവന് അവളെ കൊന്നുകളയുകയല്ലാതെ വഴി ഇല്ലായിരുന്നെന്ന്..." താൻ തിരികെ വന്നു പറഞ്ഞത് കേട്ട് ഗൗരി ഭിത്തിയോട് ചാരി ചലനം നഷ്ടപ്പെട്ടു നിൽക്കുകയായിരുന്നു. "റെയ്ച്ചലിന്റെ മകളുടെയും, ഭർത്താവിന്റെയും ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നു വന്ന മൂന്നാമത്തെ ആ സ്ത്രീ നീയാണെന്നാണ് മോളേ അവർ പറയുന്നത്... പണ്ടെങ്ങോ നിനക്ക് കരുണനോട് ഒരു സ്നേഹം മനസ്സിൽ തോന്നിയിട്ടുണ്ടെന്ന് അവൻ ജീനയോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു." ഗൗരിയുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകളിലോ, മുഖത്തോ പ്രത്യേകിച്ചൊരു ഭാവമാറ്റവും വന്നിട്ടില്ല. "നിന്റെ പേരും പറഞ്ഞു കരുണനും, ജീനയും നിരന്തരം വഴക്കിടാറുണ്ടായിരുന്നത്രെ... അവരുടെ മനസ്സിൽ തോന്നിയത് സംശയമാണെങ്കിൽ ആ സംശയത്തിലേക്ക് ആരൊക്കെയോ ചേർന്ന് കാള കൂട വിഷം പകർന്ന് നൽകിയിട്ടുണ്ടെന്ന് വേണം കരുതാൻ. അവർക്ക് വേണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടും അവർക്ക് മുമ്പിലൂടെ നീ കരുണന്റെ കുഞ്ഞിനേയും കൊണ്ട് പോന്നത് അവനോട് നിന്റെ മനസ്സിൽ ഒടുങ്ങാത്ത ആഗ്രഹമുള്ളത് കൊണ്ടാണെന്നാണ് അവരുടെ ഭാഷ്യം. അതിനെ വെല്ലാൻ നമ്മുടെ കയ്യിൽ തെളിവുകളൊന്നും ഇല്ലല്ലോ... ജോസഫിന്റെ ആ വാക്കുകൾക്ക് മുമ്പിൽ അച്ഛന് തല കുനിച്ചിറങ്ങി പോരാനേ കഴിഞ്ഞുള്ളൂ മോളേ.." തന്റെ ഹൃദയം വെന്തു നീറുന്നത് മകൾ കാണാതിരിയ്ക്കാനായി താൻ തിരിഞ്ഞു നിന്നു. ഗൗരിയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് മരവിച്ച ഒരു നോട്ടം മാത്രം തന്റെ നേർക്ക് വന്നു. ഒരച്ഛന്റെ നിസ്സഹായത എന്താണെന്ന് അന്നാണ് തനിയ്ക്ക് മനസിലായത്. അതിൽ എന്തെങ്കിലും സത്യമുണ്ടോ മോളേ എന്ന് ചോദിയ്ക്കാൻ നാവുയരുന്നില്ല.. നിനക്കെന്തെങ്കിക്കും മനസ്സറിവുണ്ടോ മോളേ എന്ന് ചോദിയ്ക്കണമെന്ന് തോന്നുമ്പോൾ ചങ്ക് പിടയും.. സ്വന്തം മകളാണ് പ്രതി സ്ഥാനത്ത്‌ നിൽക്കുന്നത്. അവളുടെ ജീവിതത്തിനു മേൽ ഒരമ്മയുടെ കണ്ണീർ തോരാതെ വീണുകൊണ്ടിരിയ്ക്കയാണ്.. ഏതാണ് ശരിയെന്നോ, ഏതാണ് തെറ്റെന്നോ തിരിച്ചറിയാൻ പറ്റാതെ പോയ അഞ്ച് വർഷങ്ങൾ... ആരും ഒന്നും മറന്നിട്ടില്ലെന്നും, ആരുടേയും കണ്ണിലെ പകയുടെകനലുകൾ കെട്ടു പോയിട്ടില്ലെന്നും മനസിലാക്കാൻ ഒരു പ്രളയ കാലം തന്നെ വേണ്ടി വന്നു.. കല്ലാറിന്റെ മാറിലൂടെ നീന്തിക്കയറി വന്ന ഒരു അജ്ഞാതൻ തന്റെ മകളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ കടയ്ക്കലാണ് പിടിച്ചു കുലുക്കിയിരിയ്ക്കുന്നതെന്ന് ഗോപിയാശാന് തോന്നി. അതിന്റെ അനന്തര ഫലങ്ങൾ തന്റെ മകളുടെ ജീവിതത്തെ അടിമുടി ഉലച്ചു കളയാൻ പോലും പ്രാപ്തമാണ്.. എവിടെ നിന്നോ, എവിടേയ്‌ക്കോ പോകുന്ന ജീവിത പാതയിൽ കുറച്ച് ശരി തെറ്റുകൾ ഒളിച്ചിരിയ്ക്കുന്നുണ്ട്.. കാലത്തിന് മാത്രമേ അതിലെ ശരികൾ കണ്ടെത്താൻ കഴിയുകയുള്ളൂ.. അത് ഒരു ജീവിതത്തിന്റെതായാലും, ഒരുപാട് ജീവിതങ്ങളുടേതായാലും.. (തുടരും) #📔 കഥ

#📙 നോവൽ -മുറ ചെറുക്കൻ...... 🔻 ഭാഗം _43 ✍️രചന - Aysha akbar ചുറ്റുമുള്ള എൽ ഈ ഡി ബൾബുക ളുടെ പ്രകാശത്തേക്കാൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി...... ചുവന്ന ഡ്രെസ്സിൽ അതി സുന്ദരിയായി നിൽക്കുന്ന ഇഷാനിയെ കണ്ടവനും അങ്ങനെ നോക്കി നിന്നു..... അവനടുത്തേക്ക് ഓടി പോകണമെന്ന് തോന്നി അവളെഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ അടുത്തേക്ക് വരേണ്ടെന്ന തരത്തിൽ അവനൊരു സൂചന നൽകി........ അവൾ കണ്ണുകൾ കൂർപ്പിച്ചു കൊണ്ടവനെയൊന്ന് നോക്കി....... ആരെങ്കിലും ശ്രദ്ധിക്കു ന്നുണ്ടോയെന്നൊരു ഭാവത്തിൽ അവൻ ചുറ്റും നോക്കുമ്പോൾ അവൾക്കും ചെറിയൊരു ഭയം തോന്നി.... അത്‌ വരെ ഒന്നും ഓർത്തിട്ടില്ല താൻ...... അവൻ മാത്രമേ മനസ്സിലുള്ളുണ്ടായിരുന്നുള്ളു........ എന്നാൽ പപ്പയും മമ്മയും എല്ലാം അവിടെ തന്നെയുണ്ടെന്ന തോന്നൽ അവളുടെ ഉള്ളിലോരു ആശങ്ക നിറച്ചു.... അപ്പോഴും കണ്ണുകൾ അവനിലേക്ക് മാത്രം നീണ്ടു പോയി........ അവന്റെ കണ്ണുകളും അവളെ മാത്രം കണ്ടു..... തന്നെ നോക്കുന്ന ആ കണ്ണുകളിലെ ഭാവം ഇഷാനിയുടെ ചുണ്ടിലൊരു പുഞ്ചിരി നിറച്ചു.... അവൾക്ക് കൂടുതൽ നേരം ആ മിഴികളെ നേരിടാൻ കഴിഞ്ഞില്ല..... അവൾ ചുണ്ടുകൾ കൂട്ടി പ്പിടിച്ചു പെട്ടെന്ന് നോട്ടം വെട്ടിച്ചു....... അൽപ നേരം കഴിഞ്ഞ് ഇടം കണ്ണാൽ അവൾ വീണ്ടും അവനെ നോക്കുമ്പോഴും അവനവളെ നോക്കി അതേ നിൽപ്പ് തന്നെയായിരുന്നു.. അവൾക്കാകെ കൂടി ഒരു വിറയൽ തോന്നി... അവൾ ഗൗണിന്റെ തലപ്പ് വിരലുകളാൽ തെരു പ്പിടിച്ചു........ കൂട്ടി പിടിച്ചിട്ടും ചുണ്ടുകളിൽ ഒതുങ്ങാത്തോരു പുഞ്ചിരി അവളെ കീഴ്പ്പെടുത്തി...... കുറച്ചപ്പുറത്തായി ആളുകൾ അല്പം ഒഴിഞ്ഞ ഭാഗത്തേ ക്ക് കണ്ണുകൾ കൊണ്ടൊന്നു ചൂണ്ടി അവനാഗ്യം കാണിച്ചു കൊണ്ട് അങ്ങോട്ട് നടക്കുമ്പോൾ പിറകെ ചെല്ലാനുള്ള സൂചനയാണ് അതെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായിരുന്നു..... അവളുടെ ഹൃദയം വല്ലാതെ മിടിച്ചു...... മമ്മ അവിടെ സംസാരിക്കുന്ന തിരക്കിലാണ്...... പപ്പയാണെങ്കിൽ ഡ്രിങ്ക്സ് കഴിക്കുകയാണ്...... ഋതിനെ അവിടെയൊന്നും നോക്കിയിട്ട് കാണാനെയില്ല...... ആവശ്യത്തിലധികം പിടക്കുന്ന ഹൃദയവുമായി അവൾ പതിയെ എഴുന്നേറ്റ് അവൻ പോയ വഴിയേ നടക്കുമ്പോൾ ഉള്ളിലെ ഭയത്തെക്കാളേറെ അവന്റെ മുഖമായിരുന്നു മനസ്സിൽ തിളങ്ങി നിന്നത് ..... അലങ്കരിച്ച ആ വലിയ മുറ്റം കടന്ന് പിറക് വശത്തേക്കെന്ന പോൽ ഇരുട്ടിലേക്ക് അവൾ നടക്കുമ്പോൾ പെട്ടെന്നായിരുന്നു കയ്യിലാരോ പിടിച്ചു വലിച്ചത്....... അവൾ ഞെട്ടലോടെ മുഖമുയർത്തി നോക്കിയപ്പപ്പഴേക്കും തന്റെ ശ്വാസത്തോട് ചേർന്നു നിൽക്കുന്നവനെയാണ് അവൾ കണ്ടത്...... അതിര് കവിഞ്ഞൊരു ആനന്ദം അവളെ വന്നു മൂടി....... ശ്വാസമിടിപ്പ് കൂടുന്നതിനനുസരിച്ചു അവളുടെ മാറിടം ഉയർന്നു താഴ്ന്നു......... അവനപ്പോഴും അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്കെന്ന പോൽ നോക്കി ഒരു കള്ള ചിരിയോടെ അങ്ങനെ നിൽക്കുകയാണ്....... അവൾ ചുറ്റുമോന്ന് നോക്കി... ആരെങ്കിലും കാണുമോയെന്ന ഭയം അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ തെളിഞ്ഞു... അപ്പോഴാണ് അവൻ തന്നെ വലിച്ചത് ഒരു ചുമരിന് മറവിലേക്കാണെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായത്..... ആ ചുമരിനോട് തന്നെ ചേർത്ത് നിർത്തിയാണ്‌ അവൻ തന്റെ മുമ്പിൽ നിൽക്കുന്നതെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി.... എങ്ങനെ..... ഇവിടെ......? അവൾ പിടക്കുന്ന കണ്ണുകൾ മുകളിലേക്കുയർത്തി യത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവനൊന്നും മിണ്ടിയില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ ഭാവത്തിന് ഒന്ന് കൂടി തീവ്രതയേറിയത് പോലെ.... അവനവളെ മതി വരുവോളമെന്ന പോൽ കാണുകയായിരുന്നു...... മ്മ്......? അവന്റെ നോട്ടം നേരിടാൻ കഴിയുന്നില്ലെന്ന വണ്ണം മിഴികളൊന്ന് നീക്കി അവൾ പതിയെ ചോദ്യ ഭാവത്തോടെ വീണ്ടും മൂളി....... നിന്നേ കാണാൻ..... അവൻ അത്രയേറെ അടക്കി പ്പിടിച്ച ശബ്ദത്തിലത് പറയുമ്പോൾ ആ സ്വരത്തിന് വല്ലാത്തൊരു ഭാവമുണ്ടായിരുന്നു...... അതവളുടെ ഉള്ളിലൊന്നാകെ ഒരു വിറയൽ തീർത്തു...... ഈ നിറത്തിൽ സുന്ദരിയായിട്ടുണ്ട്...... അവൻ വീണ്ടും അതേ ശബ്ദത്തോടെ യത് പറയുമ്പോൾ അവന്റെ നേർത്ത ശബ്ദവും ആ നോട്ടവും ഇരുട്ടുമെല്ലാം കൂടി അവളിലൊരു പ്രത്യേക വികാരത്തെ നിറച്ചു....... അവൾ പതിയെ മിഴികളൊന്ന് അവനിലേക്ക് നീക്കി..... അവന്റെ ആഡംസ് ആപ്പിൾ ഒരു താളത്തിൽ ഉയർന്നു താഴുന്നുണ്ട്...... ഇപ്പൊ തന്നെ കൊണ്ട് പോയാലോ ഞാൻ നിന്നെ..... അവൻ വല്ലാത്തൊരു ഭാവത്തോടെ അത്‌ ചോദിക്കുമ്പോൾ നാണം കൊണ്ടവളുടെ കണ്ണുകൾ കൂമ്പിയടഞ്ഞു പോയ്.... അവന്റെ നോട്ടം തെന്നി മാറാനെന്ന വണ്ണം അവൾ അവന്റെ വയറ്റിലേക്ക് ഒരു കുത്ത് കൊടുത്തതും അവനൊന്ന് ചിരിച്ചു പോയിരുന്നു...... അവളുടെ ചുണ്ടിലും ഏറെ ഭംഗിയുള്ളൊരു പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു...... ഞാൻ.....നവീന്റെ കൂടെ വന്നതാ..... അവൻ ജോലി ചെയ്യുന്നത് ഈ പാർട്ടി നടത്തുന്ന ഡാനിയേലിന്റെ കമ്പനിയിലാണ്........ ഞാൻ ഇറങ്ങാൻ നില്കുകയായിരുന്നു.... അപ്പോഴാണ് ഇന്നത്തേയീ പാർട്ടിയിൽ താനെന്തായാലും ഉണ്ടാവുമെന്ന് അവൻ പറഞ്ഞത്......... തന്റെ പപ്പയും ആളും ഫ്രണ്ട്‌സാണല്ലേ...... അവനത് പറയുമ്പോൾ അവൾ ചിരിയോടെ ഒന്ന് തല കുലുക്കി.... അപ്പൊ പിന്നേ ഒന്ന് കൂടി നിന്നേ കണ്ടിട്ട് പോകാമെന്നു കരുതി..... അവൻ അവളിലേക്കൊന്ന് കൂടി അണഞ്ഞു കൊണ്ടത് പറയുമ്പോൾ അവളുടെ ശ്വാസമിടിപ്പ് ഏറിയേറി വന്നു...... അവന്റെ ശരീരം അവളോട് ചേർന്നു നിന്നു..... അവന്റെ ചുടു നിശ്വാസം അവളുടെ മൂക്കിൻ തുമ്പിലൊന്നു പതിച്ചു...... അവളുടെ ശ്വാസ മിടിപ്പ് കൂടും തോറും ആ കൃഷ്ണ മണികൾ തെന്നി നീങ്ങി കൊണ്ടിരുന്നു...... ആ മുഖത്ത് നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ആവലാതികളുണ്ട്...... പുരികമോന്ന് ചുളിച്ചു കൊണ്ടവൾ അവനെ നോക്കുമ്പോൾ ആ ഹൃദമിടിപ്പ് എത്രത്തോളമെന്ന് അവനളക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നു.... ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞൊരു ഭയം അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിറഞ്ഞതും മുറുകി നിന്നിരുന്ന അവന്റെ ഭാവത്തിനൊരയവ് വന്നിരുന്നു.... അവനേറെ നേർമയായി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു.... അവളുടെ ശ്വാസം ഒന്ന് നേരെ വീണത് പോലെ തോന്നിയവൾക്ക്..... അവൻ മുഖമൊന്നു താഴ്ത്തി ചുണ്ടുകൾ അവളുടെ നെറ്റിയിലൊന്ന് മുട്ടിക്കുബോൾ അതിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നത് വാത്സല്യം മാത്രമായിരുന്നു..... ഒരു നിമിഷം അവളുടെ മനസ്സ് നിറഞ്ഞൊരു ആനന്ദത്തെ പുൽകി. അവൾ മിഴികളുയർത്തി അവനെയൊന്ന് നോക്കി.. ആനന്ദാശ്രുക്കൾ തൊണ്ടക്കുഴിയിൽ തടഞ്ഞു നിന്നത് പോലെ..... അവന്റെ സാമീപ്യം നൽകുന്ന സുരക്ഷിതത്വമാണ് അവന് തന്നോടുള്ള പ്രണയത്തിന്റെ ഏറ്റവും ഉന്നത തലമെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു.... പോട്ടെ..... ഇനിയും നിന്നാൽ ആരെങ്കിലും കാണും..... പ്രത്യേകിച്ച് നിന്റെ മമ്മ........ നിന്നേ വെറുതെ ഒന്ന് കാണാൻ വേണ്ടി വന്നുവെന്നേയുള്ളു.... അപ്രതീക്ഷിതമായി കാണുമ്പോൾ ഈ കണ്ണിലുണ്ടാകുന്ന പിടപ്പൊന്ന് കൂടി കാണണമെന്ന് തോന്നി..... അവനതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവളുടെ വിരലുകളിൽ വിരലൊന്ന് കോർത്തു.... ആ ചൂടിൽ അവളും അലിഞ്ഞു ചേർന്നു....... അവൻ വിരലുകൾ വേർപ്പെടുത്തി പോകാൻ നിൽക്കുമ്പോൾ അവളാ വിരലുകൾ ഒന്ന് കൂടി പിടി മുറുക്കി....... അവൻ തലയൊന്ന് ചെരിച്ചവളെ നോക്കി..... ആ കണ്ണുകൾ വല്ലാത്തൊരു ഭാവത്തോടെ അവനേ നോക്കുകയാണ്...... ഈ വരവ് തന്നെ റിസ്ക്കെടുത്തതാണ്.... ഇനിയും വേണ്ടാ.... ആരെങ്കിലും കാണും.... അവൻ പതിയെ അത്‌ പറഞ്ഞതും അവൾ പതിയെ വിരലുകൾ അയച്ചു........ അവൻ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ അവളുടെ കവിളിലൊന്ന് തഴുകി അവിടെ നിന്നും പോകുമ്പോൾ അവൾ അവനെന്ന ലോകത്ത് കുരുങ്ങി ക്കിടക്കുകയായിരുന്നു...... അടുത്ത തവണ കാണും വരേക്കുമെന്നോണം ഓർമകളെ അവൾ മനസ്സിന്റെ ഉള്ളറകളിൽ സൂക്ഷിച്ചു വെക്കുകയായിരുന്നു.... എവിടെയായിരുന്നെടി...... നിന്നെയല്ലേ അന്ന്വേഷിക്കുന്നത്..... അവൾ ഇരുട്ടിൽ നിന്നും വെളി ച്ചത്തിലേക്ക് കടന്നതും ഗായത്രി അതും പറഞ്ഞു പല്ല് ഞെരിക്കുമ്പോൾ താൻ വന്നത് വെളിച്ചത്തിൽ നിന്ന് ഇരുട്ടിലേക്കാണെന്ന് തോന്നി പ്പോയവൾക്ക്..... ഞാൻ..... വാഷ് റൂമിൽ പോയതാ..... അവൾ അവരുടെ മുഖത്ത് നോക്കാതെ വെറുതെ ഒരു മറുപടി കൊടുത്തു...... നിന്നേ പപ്പ വിളിക്കുന്നുണ്ട്.... വാ...... അതും പറഞ്ഞു ഗായത്രി മുമ്പിൽ നടക്കുമ്പോൾ പപ്പ പാർട്ടിയിൽ വെച്ചു തന്നെ വിളിക്കുന്നത് ആർക്കെങ്കിലും പരിചയപ്പെടുത്താൻ മാത്രമാവുമെന്ന് അറിയുന്നത് കൊണ്ട് തന്നെ അവൾ യാന്ത്രികമായി അവർക്ക് പിറകെ നടന്നു....... രാജീവ്...... ഇതാണെന്റെ മകൾ.....ഇഷാനി....... താനങ്ങോട്ട് കടന്ന് ചെന്നപ്പോഴേ പപ്പ അതും പറഞ്ഞൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ മുമ്പിൽ നിൽക്കുന്ന ഗസ്റ്റിന് തന്നെ പരിചയ പ്പെടുത്തിയപ്പോൾ അവൾ ശെരിക്കും ഞെട്ടി പോയിരുന്നു..... ഇപ്പൊ അടുത്തൊന്നും ഇത്രയും സന്തോഷത്തിൽ പപ്പാ തന്റെ പേര് പറഞ്ഞിട്ട് പോലുമില്ല..... ഇതവരുടെ മുമ്പിലുള്ള ഒരു ഷോ ഓഫ് അല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ എത്ര നന്നായേനെയെന്നവൾക്ക് തോന്നി.... ഉള്ളിൽ നിന്നൊരു വിങ്ങൽ തികട്ടി വന്നവൾക്ക്...... അവൾ മുഖമുയർത്തിയൊന്ന് നോക്കുമ്പോൾ ആ ആളുകൾ തന്നെ ഉറ്റു നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്.. ഏകദേശം തന്റെ പപ്പയെയും മമ്മയെയും പോലെ തന്നെ തോന്നിക്കുന്നൊരു കപ്പിൾ സാണവർ..... അവളുടെ ഭംഗി യിൽ അവർ കണ്ണിമ ചിമ്മാതെ അങ്ങനെ നോക്കി നിന്നു.... അവരുടെ മുഖത്തൊരു പുഞ്ചിരി വിടർന്നിരുന്നന്നേരം..... അവർ അവളെ കണ്ട് പരസ്പരം മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കി....... ഗായത്രിയും രവിയും ഏറെ പ്രതീക്ഷയോടെയാണ് അവരെ നോക്കി നിൽക്കുന്നത്....... ഇഷാനി അവരോടൊന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു..... വൈശാഗ്....... രാജീവ് അപ്പുറത്തേക്ക് നോക്കി വിളിച്ചതും വിളിക്കാൻ കാത്തെന്ന പോൽ നിന്നിരുന്ന ആ ചെറുപ്പക്കാരൻ അങ്ങോട്ട് വന്നു..... സീ മിസ്റ്റർ രവി..... ഇതാണെന്റെ മകൻ വൈശാഖ്‌....... ഞങ്ങളുടെ കമ്പനിയുടെ ആൾ ഇൻ ആളാണ്‌...... രാജീവ് അതും പറഞ്ഞു പരിചയപ്പെടുത്തുമ്പോൾ രവി ഏറെ സന്തോഷത്തോടെ അവനെ കെട്ടി പ്പിടിച്ചു...... അവനും ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ അങ്ങനെ നിൽക്കുകയാണ്..... പക്ഷെ അപ്പോഴും അവന്റെ നോട്ടം ഇടക്കിടക്ക് ഇഷാനിയിലേക്ക് പാറി വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു....... എന്നാൽ അവളുടെ കണ്ണുകൾ അവനെ വെറുതെ ഒന്ന് കണ്ടെന്നല്ലാതെ കൂടുതലൊന്നും ശ്രദ്ധ പതിഞ്ഞിരുന്നില്ല..... അവളുടെ മനസ്സ് ആ വെളിച്ചത്തിലായിരുന്നു.... ആ ചുടു നിശ്വാസത്തിന്റെ കീഴെയായിരുന്നു...... ആ വിരലുകളുടെ ചൂടിലായിരുന്നു..... (തുടരും) Aysha Akbar #📔 കഥ