#📙 നോവൽ - പ്രളയം 🔻 പാർട്ട് _6 ✍️ രചന - Aniprasad പുല്ലാട്ടെ പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയുടെ മകൾ ഷെറിന്റെ മനസമ്മത ചടങ്ങ് നടക്കാൻ മൂന്ന് നാൾ ശേഷിയ്ക്കേ.... ഉച്ചയായതോടെ ഷെറിൻ പുറത്തേയ്ക്ക് പോകാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിലാണ്. കറുത്ത സിൽക്ക് നാരുകൾ പോലെ തിളങ്ങുന്ന,കൈമുട്ടിനൊപ്പം വച്ചു മുറിച്ച് നിർത്തിയിരിയ്ക്കുന്ന മുടി ബ്രഷ് ചെയ്തു കൊണ്ടിരിയ്ക്കായാണ് ഷെറിൻ. വലിയ നിലകണ്ണാടിയിൽ തിളങ്ങുന്ന തന്റെ സ്വന്തം പ്രതിഛായയിൽ നോക്കി ഷെറിൻ മന്ദഹസിച്ചു. നനവാർന്ന കരിനീല കണ്ണുകളും, നേർത്ത്‌ ചുവന്ന ചുണ്ടുകളും അവളുടെ അഴകിന്റെ മാറ്റ് കൂട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഷെറിന് താൻ സുന്ദരിയാണെന്ന ബോധം വളരെ നേരത്തെ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അതിൽ അഭിമാനം തോന്നിത്തുടങ്ങിയത് ഈയിടെയാണ്. പ്രത്യേകിച്ചും മാത്യു തരകൻ എന്ന യുവ എഞ്ചിനീയർ തന്നെ പെണ്ണാലോചിച്ച് പുല്ലാട്ട് എത്തിക്കഴിഞ്ഞ ശേഷം. ആദ്യമായ് തന്നെ കണ്ടിട്ട് പോയ മാത്യു രാത്രിയിൽ ഫോണിൽ വിളിച്ചു തന്നോട് പറഞ്ഞ വാചകം ഇപ്പോഴും ഇടയ്ക്കിടെ കാതിൽ ഒരിരമ്പമായി പായാറുണ്ട്. മാത്യു തരകന്റെ ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായിട്ടാണത്രേ ഇതുപോലെ സൗന്ദര്യമുള്ള ഒരു പെണ്ണിനെ കണ്ട് മുട്ടുന്നത് എന്ന്. വീണ്ടും വീണ്ടും അത് അയാളുടെ നാവിൽ നിന്ന് കേൾക്കാൻ വേണ്ടി ചുമ്മാ പുളു പറയല്ലേ, മാത്യു വിന് കണ്ണ് കാണില്ലേ എന്നൊക്കെ താൻ ചോദിച്ചു കൊണ്ടും ഇരുന്നു. ഷെറിൻ അഭിമാനത്തോടെ സ്വന്തം സൗന്ദര്യം ആസ്വദിച്ചിരിയ്ക്കെ അവൾക്ക് പിന്നിലേക്ക് മേരിക്കുട്ടി ആവി പറക്കുന്ന ഒരു കപ്പ് ചായയുമായി എത്തിച്ചേർന്നു. "നീയിപ്പോൾ പുറത്തേയ്ക്ക് പോകേണ്ട മോളേ. വെളിയിൽ നന്നായി മഴ പെയ്യുന്നുണ്ട്. കാറ്റും അടിയ്ക്കുന്നത് കൊണ്ട് ബോട്ടിറക്കാൻ ക്ളീറ്റസ് വരുമോന്നറിയില്ല.." "വീണ്ടും മഴ തുടങ്ങിയോ.." ഷെറിൻ കസേരയിൽ നിന്ന് എണീറ്റ് മമ്മിയുടെ കയ്യിലിരുന്ന ചായക്കപ്പ് വാങ്ങിയ ശേഷം ചെന്ന് ജനാല തുറന്നു പുറത്തേയ്ക്ക് നോക്കി. ജനാല തുറക്കാഞ്ഞിട്ടെന്നോണം കാറ്റ് ശീതാനത്തിനൊപ്പം അകത്തേയ്ക്ക് തള്ളിയതും ഷെറിൻ ജനാല പെട്ടന്ന് ചേർത്തടച്ചു കളഞ്ഞു. "ഇതിനൊരു ശമനമില്ലല്ലോ. ഈ മഴ എന്ന് തീരാനാ.." ഷെറിൻ ഓരോ കവിൾ ചായ ആസ്വദിച്ച് കുടിച്ചും കൊണ്ട് സ്വയമെന്നോണം പറഞ്ഞു. "മഴക്കാലമല്ലേ മോളേ ഇത്. മഴ തുടങ്ങിയിട്ട് ഒന്നോ ഒന്നര ആഴ്ചയോ എല്ലാ ആയുള്ളൂ.. രണ്ട് മൂന്ന് മാസം നിർത്തലില്ലാതെ ഇനി പെയ്യാൻ കിടക്കുന്നതേയുള്ളൂ." "മമ്മി വെറുതേ വേണ്ടാത്ത കാര്യം പറയല്ലേ. മമ്മി പറയുന്നത് മഴയുടെ കാതിൽ വീണിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ ഇന്നോ നാളെയോ തോരാൻ നിൽക്കുന്ന മഴ ഈ അടുത്തകാലത്തെങ്ങും പെയ്തു തീർന്നില്ലെന്ന് വരും." "പിന്നേടീ.. ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടല്ലേ മഴ പെയ്യുന്നത്. എന്റെ മോൾ ഇന്ന് ഒരുങ്ങി ചമഞ്ഞു ഇവിടെ ഒരിരുപ്പ് ഇരിയ്ക്കയേയുള്ളൂ. അല്ലെങ്കിൽ നോക്കിയ്ക്കോ." "മനസമ്മത ചടങ്ങിന് വരുന്നവരെല്ലാം വല്ലാതെ ബുദ്ധിമുട്ടുമായിരിയ്ക്കുമല്ലോ കൊച്ചമ്മേ, മഴ ഇങ്ങനെ തുടരുവാണെങ്കിൽ.." മുറി അടിച്ചുവാരാനായി ചൂലുമായി അവിടേയ്ക്ക് വന്ന വേലക്കാരി ബീന പറഞ്ഞു. "ആർക്കും ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടും ഉണ്ടാകാതെ ഞാൻ നോക്കുമെടീ എന്നാ ഇവടെ പപ്പാ എന്നോടുപറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്.. അത് എത്രത്തോളം വിലപ്പോവുമെന്ന് നമുക്ക് കണ്ടറിയാമല്ലോ." മേരിക്കുട്ടിയ്ക്ക് മാത്രമല്ല അവരുടെ മൂത്ത മകൻ ഷാജനും മേരിക്കുട്ടിയുടെയും പീലിപ്പോസിന്റെയും ബന്ധുമിത്രാദികൾക്കും ഒന്നും വലിയ താൽപ്പര്യമില്ലായിരുന്നു ഷെറിന്റെ മനസമ്മത ചടങ്ങ് കൊടുവത്തൂരുള്ള ചെറിയ പള്ളിയിൽ വച്ചു നടത്തുന്നതിൽ. യാതൊരു വിധ സൗകര്യവും ഇല്ലാത്ത ഈ പള്ളിയിൽ വച്ച് പത്തു നാനൂറു പേര് പങ്കെടുക്കുന്ന ഒരു ചടങ്ങ് നടക്കാൻ പോകുന്നു എന്ന് കേട്ടത് ഏവർക്കും അത്ഭുതമായിരുന്നു. കൊടുവത്തൂരിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ ആദ്യമായിട്ടായിരുന്നു ഇങ്ങനെ ഒരു സംഭവം. ഇതറിഞ്ഞിട്ട് പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയ്ക്ക് വട്ടാണെന്ന് വരെ പ്രചരിപ്പിച്ചവർ കൊടുവത്തൂർ ഉണ്ടായിരുന്നു. ചിലരൊക്കെ ശ്രീകൃഷ്ണ ക്ഷേത്രത്തിൽ വച്ച് താലി കെട്ടും, അവധി ദിവസമാണെങ്കിൽ സ്കൂളിൽ വച്ച് അതിഥികൾക്കുള്ള സൽക്കാരവും നടത്താറുണ്ട്. കൊടുവത്തൂരുള്ള കല്യാണങ്ങൾ മിക്കതും എല്ലാവരുടെയും സൗകര്യാർത്ഥം ഇപ്പോൾ കുളമുടി ടൗണിലെ ആരാധനാലയങ്ങളിലോ, ഓഡിറ്റൊറിയങ്ങളിലോ ആണ് നടത്തപ്പെടുന്നത്. എന്നാൽ പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയ്ക്ക് തന്റെ മകളുടെ മനസമ്മത ചടങ്ങ് ഈ മണ്ണിൽ വച്ച് നടത്തപ്പെടണം എന്ന് ശഠിയ്ക്കാൻ ന്യായമായ ചില കാരണങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. കൊടുവത്തൂർ എന്ന ഗ്രാമം പിറവി കൊള്ളുന്നതിന് മുന്നേ ഈ കന്നി മണ്ണിൽ ആദ്യം പതിഞ്ഞ കാൽപ്പാദം തന്റെതാണ്. തന്റെ പ്രാർത്ഥനകളും, തന്റെ ജീവിതവും ഉറവെടുത്തത് ഈ ഊഷര ഭൂവിലാണ്. ഇവിടെ തനിയ്ക്ക് ചുറ്റിനും ഉള്ള മനുഷ്യരെല്ലാം തന്റെ കൂടപ്പിറപ്പുകളാണ്. തന്റെ കുടുംബത്തെ ആദ്യമായി നടക്കാൻ പോകുന്ന ഈ ചടങ്ങ് കൊടുവത്തൂർ ഗ്രാമത്തിന് അവകാശപ്പെട്ടതാണ്. ഈ നാട്ടിലുള്ള നന്മ നിറഞ്ഞ ഈ മനുഷ്യർക്ക് മദ്ധ്യേ, ഈമണ്ണിൽ ചവിട്ടി നിന്ന് വേണം ഒരു പുതു ജീവിതത്തിന് തന്റെ മകൾ സമ്മതo മൂളാൻ.. തന്റെ ചിരകാലാഭിലാഷം നടന്ന് കാണാൻ ഭാര്യയോടായാലും, മക്കളോടായാലും ഒരു വിട്ടു വീഴ്ചയ്ക്കും പീലിപ്പോസ് മുതലാളി തയ്യാറായിരുന്നില്ല. കൊടുവത്തൂരുള്ള സർവ്വ മനുഷ്യരെയും നാടടക്കം വിളിയാണ് ചടങ്ങിലേക്ക്. ചെറിയപള്ളിയ്ക്ക് മുൻപിൽ വിശാലമായ പന്തലും ചടങ്ങ് നടത്താനുള്ള സ്ഥലവുമൊക്കെ തയ്യാറായിക്കൊണ്ടിരിയ്ക്കുന്നതേയുള്ളൂ. മഴയൊന്നും അവർക്ക് അതിനൊരു തടസമായിരുന്നില്ല. അതീവ സുരക്ഷയൊരുക്കി വലിയ വള്ളങ്ങളിലാണ് അവശ്യ വസ്തുക്കളെല്ലാം കൊടുവത്തൂരിൽ എത്തിച്ചു കൊണ്ടിരിയ്ക്കുന്നത്. പപ്പായ്ക്ക് സർവ്വ പിന്തുണയും നൽകി ഷാജനും അവന്റെ സുഹൃത്തുക്കളും കൂടെയുണ്ട്. മഴക്കാലം അല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ അവരെല്ലാം ഒന്നിച്ചിറങ്ങി, തകർന്ന് കിടക്കുന്ന റോഡിനെ പുനരുജ്ജീവിപ്പിച്ചെടുക്കാനും ഒരു പദ്ധതി ഇട്ടിരുന്നതാണ്. കുറച്ച് നേരമായി പെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന മഴയുടെ ശക്തി കുറഞ്ഞതോടെ ഷെറിൻ ഫോണെടുത്ത്‌ ക്ളീറ്റസിനെ വിളിച്ച് ബോട്ടിനടുത്തേയ്ക്ക് വരാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. ക്ളീറ്റസ് പക്‌ഷേ ബോട്ടുമായി പുല്ലാമല കടവിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. പത്തു മിനിറ്റിനുള്ളിൽ താൻ മറുകര എത്തിയ്ക്കോളാം എന്ന് പറഞ്ഞ ശേഷം അയാൾ കോൾ കട്ട് ചെയ്തു. മഴ നിശേഷം മാറിയെങ്കിലും മാനം മൂടിക്കെട്ടി കിടക്കയായിരുന്നു. അടുത്തമഴ എത് നിമിഷവും പ്രതീക്ഷിയ്ക്കാം എന്നായിരുന്നു അതിന്റെയർത്ഥം. ഷെറിൻ ഒരു മഴക്കോട്ട് ഇട്ടും കൊണ്ട് പോർച്ചിൽ വച്ചിരുന്ന ആക്ടിവാ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു. അതിലാണ് ഷെറിൻ കടവത്തേയ്ക്ക് പോകുന്നത്. ആക്ടിവ അവൾ ചായക്കട നടത്തുന്ന ഗോപിയാശാന്റെ കടയോട് ചേർത്തു സുരക്ഷിതമായി വച്ചിട്ടാണ് പോവുക. ഷെറിൻ വണ്ടി കടയുടെ ഓരം ചേർത്തു വച്ച ശേഷം റെയിൻ കോട്ട് ഊരി മടക്കി ബോക്സിൽ നിക്ഷേപിച്ചു. പിന്നെ അവൾ കടയുടെ മുൻവശത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു. കടയിൽ അഞ്ചോ ആറോ ആൾക്കാർ ചായകുടിയ്ക്കാൻ വന്നവർ ഇരിപ്പുണ്ട്. "പുതുപ്പെണ്ണേ.. ഈ തണുത്തു വിറച്ച നേരത്ത്‌ ഒരു ചൂട് ചായയായാലോ.. നല്ല കടുപ്പത്തിൽ, മധുരം കൂട്ടി." കടയിൽ വന്നവർക്ക് ചായ ഒഴിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ഗൗരി, ഷെറിനെ നോക്കി ചോദിച്ചു. "വേണ്ട ചേച്ചീ. ഒന്നിപ്പോൾ കഴിഞ്ഞതേയുള്ളൂ. മമ്മീടെ കൈകൊണ്ട്... എല്ലാർക്കും സുഖമാണോ ചേച്ചീ..." ഷെറിൻ അവിടെ നിന്നുകൊണ്ട് തിരക്കി. "സുഖം..." "ഗോപിയാശാൻ എവിടെ ചേച്ചീ.." ഷെറിൻ ചോദിച്ചു. "ഇതിന്റുള്ളിലുണ്ട്. കുറച്ച് പൊരിപ്പിനുള്ള സാധനങ്ങൾ അരച്ചെടുത്തോണ്ടിരിയ്ക്കുവാ." "പോട്ടെ ചേച്ചീ. എനിയ്ക്കൊരു കൂട്ടുകാരിയെ കാണാനുണ്ട്.. ഒന്ന് രണ്ട് ഐറ്റംസും വാങ്ങണം. ക്ളീറ്റസ് ഇപ്പോൾ ബോട്ട് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തിട്ടു നിൽക്കുവാരിയ്ക്കും.. മറക്കല്ലേ ചേച്ചീ ചടങ്ങിന്റെ കാര്യം." ഷെറിൻ ഓർമപ്പെടുത്തി. "മറക്കാനോ. കൊള്ളാം.. ഞങ്ങളെല്ലാം കാത്തിരിയ്ക്കുവല്ലേ.. അപ്പോഴാണോ മറക്കുന്നത്." ഗൗരി സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു. ഷെറിൻ കടവത്തേയ്ക്ക് നടന്നു പോയി. "പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയുടെയും, കൊച്ചമ്മയുടെയും സ്വഭാവം വരച്ചു വച്ചേക്കുവാ ഈ കൊച്ചിന്. അല്ലേ.." ഷെറിൻ നടന്നു പോകുന്നത് നോക്കികൊണ്ട് ചിന്നമ്മ എന്ന സ്ത്രീ പറഞ്ഞു. അവർക്ക് കാഴ്ചയ്ക്ക് അത്ര തിട്ടം പോരാഞ്ഞിട്ട് ഇടയ്ക്കിടെ കണ്ണുകൾ ചുളുക്കി നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "ആ ഷാജനെ അപേക്ഷിച്ച് എന്തോരം തങ്കപ്പെട്ട സ്വഭാവമാ ഈ കൊച്ചിന്റെ. ജാടയോ പത്രാസോ അതിന്റെ ഏഴയലത്ത്‌കൂടെ പോയിട്ടില്ല. പെൺപിള്ളേരായാൽ ഇങ്ങനെ വേണം.." "അതിനേ കെട്ടാൻ പോകുന്ന ചെക്കന്റെ ഭാഗ്യം എന്ന് പറഞ്ഞേച്ചാൽ മതി. ഇക്കാലത്ത്‌ മഷിയിട്ട് നോക്കിയാൽ കാണാൻ പറ്റുവോ ഇതുപോലൊരു പെങ്കൊച്ചിനെ.. ഇല്ലായ്മയിലാ കഴിയുന്നതെങ്കിലും അഹന്തയും തണ്ടും തലയ്ക്ക്പിടിച്ച പിള്ളേരല്ലേ ഇന്നുള്ളത്.." ഷെറിനെ കുറിച്ചുള്ള അഭിപ്രായങ്ങൾ അങ്ങിനെ പോകവേ മണിയൻ എന്ന ചെറുക്കൻ അലറി നിലവിളിച്ചും കൊണ്ട് അവിടേയ്ക്ക് ഓടിവന്നു. ഗൗരിയുടെ കടയിലേക്ക് വിറകു കൊണ്ട് വരുന്നതും, അവൾക്ക് വേണ്ട മറ്റു സഹായങ്ങളൊക്കെ ചെയ്തുകൊടുക്കുന്നതും മണിയനാണ്. മഴയില്ലെങ്കിൽ അവൻ ഗൗരിയുടെ കട വരാന്തയിൽ കിടന്നാണ് രാത്രിയുറക്കം.മഴയാണെങ്കിൽ അവൻ ഉറങ്ങാനായി സ്കൂളിലേക്ക് പോകും. "എന്താടാ മണിയാ.. എന്തിനാ നീ നിന്ന് വിറയ്ക്കുന്നത്.." കടയിൽ നിന്ന് ഒന്നുരണ്ട് പേർ പുറത്തേക്കിറങ്ങി വന്ന് അവനോട് ചോദിച്ചു. പതിനാലോ, പതിനഞ്ചോ വയസ്സ് പ്രായമുള്ള അവന്റെ കാൽ മുട്ടുകൾ തമ്മിൽ കൂട്ടിയിടിയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "അവിടെ.. അവിടെ.. താത്രിക്കടവിൽ ഒരു മനുഷ്യൻ..." ഓടിപ്പാഞ്ഞു വന്ന കിതപ്പിനിടയിൽ അവൻ താഴെയുള്ള കടവത്തേയ്ക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി "മനുഷ്യനോ.. നിനക്കെന്താടാ നിന്നെ ആരെങ്കിലും പേടിപ്പിച്ചോ.." നാരായണന്റെ ഭാര്യ രാധമ്മ അവന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്ന് കൊണ്ട് തിരക്കി. "അല്ല ചേച്ചീ.. ആറ്റു വെള്ളത്തിൽ ഒരാൾ.. അയാളവിടെ ചത്ത്‌ കിടക്കുവാ.." പേടിപ്പെടുത്തുന്ന എന്തോ കണ്ടത് പോലെ അവന്റെ കണ്ണുകൾ വിറച്ചു. "ചത്തു കിടക്കുന്നോ. നീ പോടാ മണിയാ. നിനക്ക് വെറുതേ തോന്നിയതാവും. ഒഴുക്കിൽ പെട്ട് ആരുടെയോ ഷർട്ടോ മുണ്ടോ വന്ന് കരയോട് ചേർന്ന് കിടക്കുന്നതാ. അല്ലാതെ ഇവിടാരും ഒഴുക്കിൽ പെട്ടതായിട്ട് അറിയില്ലല്ലോ.." "സത്യമായിട്ടുംഞാൻ കണ്ടതാ ഗൗരി ചേച്ചീ.." താൻ പറഞ്ഞത് ആരും വിശ്വസിയ്ക്കുന്നില്ലെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ അവൻ ഗൗരിയ്ക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു. "ഞാനവിടെ പാലേടെ കീഴിലിരുന്നു ചൂണ്ടയിടുവാരുന്നു. കൊത്തൊന്നും ഉണ്ടാവാഞ്ഞിട്ട് ഞാൻ താത്രി കടവിലേക്ക് പോയി. അവിടെ ചെന്ന് ചൂണ്ടഎറിയാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴാ ഞാൻ കണ്ടത്. ഒരു കയ്യിങ്ങനെ വെള്ളത്തിന്‌ മേലേക്ക് പൊങ്ങി നിൽക്കുന്നു.." അവൻ ആ രംഗം കണ്മുമ്പിൽ കാണുകയാണെന്ന് ഗൗരിയ്ക്ക് തോന്നി. "അച്ഛാ.. ഇത് അങ്ങനങ്ങു തള്ളി കളയാൻ പറ്റുമോ. നമുക്കൊന്ന് പോയി നോക്കിയാലോ..." ഗൗരി കടയുടെ പുറത്ത് നിന്ന് മണിയൻ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ച കടവിലേക്ക് നോക്കി. അതിനും താഴെയാണ് സ്ത്രീകൾ കുളിയ്ക്കുന്ന കുളിക്കടവ്. "വെറുതേ പൊല്ലാപ്പൊന്നും പിടിയ്ക്കാൻ നിൽക്കണ്ട ഗൗരീ. ഇവൻ പറഞ്ഞത് നേരാണെങ്കിൽ ഈ ഒഴുക്കിൽ അത്അവിടൊന്നും തടഞ്ഞു നിൽക്കില്ല. ഇപ്പോൾ താഴേയ്ക്ക് ഒഴുകിപോയിട്ടുണ്ടാവും. നമ്മള് പോയി നോക്കിയാൽ ഇനി മെമ്പറേ വിളിയ്ക്കണം, പോലീസിൽ അറിയിയ്ക്കണം, അവരുടെയെല്ലാം ചോദ്യം ചെയ്യൽ നേരിടണം. എന്തിനാ വെറുതേ.. നമ്മൾ കണ്ണൊന്നടച്ചു നിന്നാൽ അതൊഴുകി അതിന്റെ വഴിയ്ക്ക് പൊയ്ക്കോളും.." കുഞ്ഞച്ചൻ പറഞ്ഞു. "അത് ശരിയല്ല കുഞ്ഞച്ചായാ.. ഒരു മനുഷ്യനെ വെള്ളത്തിൽ കാണാതായിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അയാൾക്ക് വേണ്ടിയുള്ള തിരച്ചിൽ എവിടെങ്കിലും ഒക്കെ നടക്കുന്നുണ്ടാവും. നമ്മൾ വിവരം പോലീസിൽ അറിയിച്ചാൽ അവർക്ക് അതൊരു സഹായംആയേക്കും." ഗൗരി പറയുന്നതാണ് ശരി എന്ന് തോന്നിയിട്ട് അവരെല്ലാവരും ചേർന്ന് മണിയനെയും കൂട്ടി അവൻ മനുഷ്യന്റെ ബോഡി കണ്ടു എന്ന് പറഞ്ഞ സ്ഥലത്തേക്ക്പോയി. താത്രി ക്കടവിൽ കര തൊട്ട് കല്ലാർ കൂലം കുത്തി ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരിയ്ക്കുകയാണ്. ഒരു കാട്ടാന വീണാൽ പോലും നിമിഷ നേരം കൊണ്ട് ആ ഒഴുക്കിൽ ആന കിലോമീറ്റർ ദൂരം എത്തുമെന്ന് അവർക്കെല്ലാം തോന്നി. "എവിടാടാ പന്നീ..." അവിടെ നോക്കിയിട്ട് യാതൊന്നും കാണാഞ്ഞ് ഗോപിയാശാന് ദേഷ്യം വന്നു. '"ഇവിടുണ്ടായിരുന്നു.. ഇവിടാ ഞാൻ കണ്ടത്.. " അവൻ താനാ കാഴ്ച കണ്ട സ്ഥലം അവർക്ക് മുൻപിൽ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി. "ദാ കണ്ടോ എന്റെ ചൂണ്ട.. ഞാൻ ഇവിടിരുന്നാ ചൂണ്ടയിടാൻ തുടങ്ങിയത്.." അവൻ താൻ കൊണ്ട് വന്ന ചൂണ്ടയും ഇര വച്ചിരുന്ന കവറും എടുത്ത്‌ അവരെയെല്ലാം കാണിച്ചു. "അവന്റെ തലയ്ക്കൊന്നു കൊടുത്തേരെ ആശാനേ.. അവൻ ചൂണ്ടയിടാൻ വന്ന സ്ഥലം ചൂണ്ടിക്കാണിയ്ക്കുന്നു.. ഇത് പൊട്ടനല്ല മരപ്പൊട്ടനാ. ഇവന്റെ വാക്കും കേട്ട് ചാറ്റൽ മഴ നനഞ്ഞ നമ്മളെ പറഞ്ഞാൽ മതി." അവരെല്ലാം തിരികെ നടന്നു തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഗൗരി അവന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു. "നീ അത് കണ്ടെന്നു പറഞ്ഞത് നേരാണോടാ.." അവൾ ചോദിച്ചു. "സത്യമാ ചേച്ചീ. ഞാൻ കണ്ടതാ. കണ്ടു ഞാൻ പേടിച്ച് പോയി. കമിഴ്ന്നു കിടക്കുന്ന നിലയിലായിരുന്നു." അവൻ താൻ പറയുന്നത് കള്ളമല്ലെന്ന അർത്ഥത്തിൽ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു. "ചിലപ്പോൾ അതൊഴുകി താഴേയ്ക്ക് പോയിട്ടുണ്ടാകും. നീയിങ്ങു പോര്. ഇനിയിവിടെ നിൽക്കണ്ട.." ഗൗരി അവനെയും കൂട്ടി തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ തുടങ്ങിയതേയുള്ളൂ. അടിയൊഴുക്കിൽ നിന്ന് വലിയൊരു വാക മീൻ വെള്ളത്തിന്‌ മുകളിലേക്ക് കുതിച്ചുയർന്ന് അന്തരീക്ഷത്തിൽ ചുര മാന്തിയ ശേഷം തിരികെ വെള്ളത്തിലേക്ക് വീഴുന്ന പോലെ ഒരൊച്ച അവർ കേട്ടു. ഗൗരിയും മണിയനും പേടിച്ച് പോയി. വെള്ളത്തിനടിയിൽ എന്തോ ഒരിളക്കം കണ്ട് ഗൗരി തിരിഞ്ഞു അച്ഛാ എന്ന് വിളിച്ചു. ഗൗരിയുടെ വിളികേട്ട് മുൻപോട്ട് നടന്നു പോയവർ തിരിച്ചോടി അവളുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു. "എന്താ മോളേ.. എന്തിനാ നീ നിലവിളിച്ചത്.." അവരെല്ലാം ഒരേ സ്വരത്തിൽ അവളോട് ചോദിച്ചു. ഗൗരി ഭീതിയോടെ മണിയൻ താൻ ശവംകണ്ടു എന്ന് പറഞ്ഞ സ്ഥലത്തേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി. വെള്ളം തിളച്ച് മറിയും പോലെ ആറ്റു വെള്ളം വകഞ്ഞു മാറ്റി ബലിഷ്ട്ടമായഒരു കൈ വെള്ളത്തിനടിയിൽ നിന്ന് മുകളിലേക്ക് ഉയർന്നു വന്നു. തീരത്തെ കാട്ടു വള്ളികളിൽ പിടുത്തമിട്ട് ആ കൈ പെട്ടന്ന് നിശ്ചലമായി. "അതൊരു മനുഷ്യനാ. ജീവനുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു.." ഉയർന്ന് വന്ന ആ കയ്യിൽ പിടിയ്ക്കാനായി കുഞ്ഞച്ചൻ മുന്നോട്ട് ആഞ്ഞപ്പോൾ വെള്ളം ഇറങ്ങിപോയതീരത്ത് അടിഞ്ഞ ചെളിയിൽ ചവിട്ടി അയാൾ നിലത്തേയ്ക്ക് വീണു. കുഞ്ഞച്ചൻ തെന്നി ആറ്റിലേക്ക് വീഴാതിരിയ്ക്കാനായി ഗൗരി പെട്ടന്ന് കുനിഞ്ഞ് അയാളെ വലിച്ച് മാറ്റി. (തുടരും) #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - മുറ ചെറുക്കൻ...... 🔻 ഭാഗം _40 ✍️രചന - Aysha akbar കാർ വന്നതും അവളതിൽ കയറി പ്പോകുന്നതുമെല്ലാം നോക്കി സച്ചു മാറി നിന്നു... വണ്ടിയിലിരുന്നിട്ടും ഇഷാനിക്ക് ചുണ്ടുകൾ വിതുമ്പി പ്പോകുകയായിരുന്നു... അവൻ കയ്യിൽ തന്ന ആ കർച്ചിഫ് അവൾ മുഖത്തോട് ചേർത്തു..... അതിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നത് അവന്റെ ഗന്ധമാണ്.....എന്നും ആ ഗന്ധത്തിൽ മാത്രം ലയിച്ചു നിൽക്കാൻ തോന്നിയവൾക്ക്...... ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞ വിങ്ങലോടൊപ്പം ഇത് വരെയില്ലാത്തൊരു ആശ്വാസം ഉള്ളിലാകേ നിറഞ്ഞു നിന്നു...... അവന്റെ പ്രണയം തന്നിലേക്ക് ഒഴുകി തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ടെന്ന തിരിച്ചറിവിൽ അവൾക്കൊരു കുളിര് തോന്നി........ ഇനിയൊരു കാത്തിരിപ്പാണ്....... അവൻ തന്നിട്ട് പോയ ധൈര്യം മാത്രമാണ് കൂട്ടിനുള്ളത്...... ഇനിയും താൻ പാവമാകാൻ പാടില്ല....... ധൈര്യം കാണിച്ചേ മതിയാവൂ..... അല്ലെങ്കിൽ ചിലപ്പോൾ തനിക്കവനെ എന്നന്നേക്കുമായി നഷ്ടപ്പെടുമായിരിക്കും..... അവൾക്കത് ഓർക്കാൻ കൂടി കഴിയുന്നില്ലായിരുന്നു.... 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 പോട്ടെടാ.. സച്ചു നവീനേ കെട്ടി പ്പിടിച്ചു യാത്ര പറഞ്ഞു...... ഹാ.... ഇനിയിപ്പോ നീ ഇടയ്ക്കിടെ വരുമല്ലോ..... നവീനൊരു കളിയാക്കി ചിരിയോടെ പറഞ്ഞതും അവന്റെ വയറിലൊരു കുത്ത് കൊടുത്ത് ചിരിയോടെ സച്ചു ഇറങ്ങിയിരുന്നു.... എന്തോ.....അവിടെ നിന്നവന് തിരിച്ചു പോകാൻ തോന്നാത്തത് പോലെ..... അവളുള്ളത് ഇവിടെയാണല്ലോ..... സച്ചുവേട്ടാ......ഇഷാനി വിളിച്ചിരുന്നു...ആദ്യം ചോദിച്ചത് ഏട്ടനെയാണ്.... ഏത് ഇഷാനി..... സച്ചു വന്നു കയറിയ ഉടനെ മീനു വല്ലാത്തൊരു ഉത്സാഹത്തോടെ പറഞ്ഞതും പെട്ടെന്നായിരുന്നു സച്ചു വത് ചോദിച്ചത്...... മീനു ഒരു നിമിഷം ഞെട്ടി പ്പോയി..... ഇഷാനി യെന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ അവൻ സന്തോഷിക്കുമെന്നാണ് കരുതിയത്.... ഇത്ര വേഗം അവളെ മറക്കാൻ നിനക്ക് അൽസയ്മേഴ്‌സ് ഒന്നുമില്ലല്ലോ.... മീനു അത്‌ ചോദിച്ചത് അല്പം ദേഷ്യത്തോടെയായിരുന്നു.. ഗായത്രി അപ്പച്ചീടെ മോളെ കുറിച്ചാണോ നീ പറയുന്നത്... ആ കുട്ടിക്കെന്താ..... വളരേ ലാഘ വത്തോടെ അതും ചോദിച്ചു കൊണ്ട് മറുപടി ക്ക് കാത്ത് നിൽക്കാതെ സച്ചു മുറിയിലേക് പോകുമ്പോൾ മീനു അവനെ മനസ്സിലാകാതെ അങ്ങനെ നിന്നു....... ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന തണുപ്പിനാൽ സച്ചുവിന്റെ ചുണ്ടിലൊരു പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു..... അവൻ കയ്യിലേക്കൊന്ന് നോക്കി.... ആ കൈകൾ ചേർത്ത് പിടിച്ചു അവളിരിക്കുന്നത് മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞതും അവന്റെ ഉള്ളിലാകെ യൊരു ആനന്ദം നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു........ 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 അന്ന് മുതൽ ഇഷാനി പഠിച്ചു തുടങ്ങി..... അവളെ കൊണ്ടാവും വിധം... അവൾ അവളുടേതായ ലോകത്ത് പാടേ ചുരുങ്ങി പോയിരുന്നു...... അവനെന്ന വലിയൊരു സ്വപ്നം മനസ്സിലുള്ളത് കൊണ്ട് തന്നെ അവളിലൊരു പ്രസരിപ്പ് വന്നിരുന്നു........ അവനെ വിളിക്കാൻ എപ്പോഴും തോന്നി കൊണ്ടിരുന്നെങ്കിൽ കൂടി പപ്പയും മമ്മയും അറിയാതെ ഇതെല്ലാം കൊണ്ട് പോകണമെന്ന് മനസ്സിലുള്ളത് കൊണ്ട് തന്നെ അവളതിന് മുതീർന്നില്ല..... അന്നത്തെ യാ സംഭവത്തിന്‌ ശേഷം പപ്പാ തീരെ തന്നോട് മിണ്ടിയിട്ടില്ല.... മമ്മയുടെ മുഖത്തുമുണ്ടൊരു കനം..... അവളാ രെ യും ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ലെന്ന വണ്ണം അങ്ങനെ പോയി കൊണ്ടിരുന്നു...... പരീക്ഷക്ക് ഇനി ദിവസങ്ങളേ ബാക്കിയുള്ളൂ........ അതവളിലൊരു ആനന്ദത്തിനിടം നൽകി..... പോകണം തനിക്കവനിലേക്ക്..... അടർത്തി മാറ്റാൻ കഴിയാത്ത വിധം അവനിൽ പറ്റി പിടിക്കണം....... ഇവിടെയുള്ള പ്രതിബന്ധങ്ങളെയെല്ലാം തരണം ചെയ്യാൻ തനിക്ക് സാധിക്കണം...... അവളിലതൊരു നെടു വീർപ്പിന്നിടം നൽകിയിരുന്നു...... അന്ന് വളരേ യാദൃശ്ചികമായാണ് ആ മേശ മേൽ എല്ലാവരുടെയും കൂടെ അവളും കഴിക്കാനെത്തിയത്..... വരിഞ്ഞു മുറുക്കിയ മുഖത്തോടെയിരിക്കുന്ന ഓരോരുത്തരെയും കണ്ടെങ്കിലും അവൾ ആരെയും നോക്കാതെ കഴിക്കുന്നതിൽ മാത്രം ശ്രദ്ധ കൊടുത്തു....... അവൾ ചിക്കൻ ഫ്രൈ വെച്ച പാത്രത്തിലേക്ക് കൈ നീക്കിയതും പെട്ടെന്നായിരുന്നു ആ പാത്രം പിറകിലേക്ക് നീങ്ങി പോയത്.... പാത്രം വലിച്ച ആൾ തന്റെ സ്വന്തം കൂടെ പിറപ്പാണെന്ന് മുഖത്ത് പോലും നോക്കാതെ അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു...... അവൾ അവനെയൊന്ന് നോക്കി...... പപ്പയും മമ്മയും ഉണ്ടെന്ന ധൈര്യത്തിലാണ് അവനിത് ചെയ്തതെങ്കിൽ കൂടി അന്നത്തെ യാ ദിവസത്തെ കുറിച്ചുള്ള ഭയം അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ അവനൊളിപ്പിച്ചു വെച്ചത് അവൾക്ക് കാണാൻ കഴിഞ്ഞു....... അവൾ കണ്ണുകൾ വിടർത്തി അവനെയൊന്ന് നോക്കി....... തിന്ന് തിന്ന് പന്നി ക്കുട്ടിയെ പോലെ വീർത്തിട്ടുണ്ട്....... അവനതും പറഞ്ഞു കളിയാക്ക ചിരിക്കുമ്പോൾ അതൊരു പക വീട്ടലാണെന്ന് ഇഷാനിക്ക് തോന്നി..... അവൾ അവനെയൊന്ന് നോക്കി.... അതിനു നിനക്ക് നഷ്ടമൊന്നുമില്ലല്ലോ...... എന്റെ വാ....എന്റെ തടി..... അത്‌ ഞാൻ സഹിച്ചോളാം..... ഇട്സ് നൺ ഓഫ് യുവർ ബിസിനസ്സ്....... ഇഷാനി അല്പം അമർത്തിയ ശബ്ദത്തിൽ അതും പറഞ്ഞ് കൊണ്ടെഴുന്നേറ്റ് നിന്ന് അല്പം ബലത്തിൽ അവന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും ആ പാത്രം വലിച്ചു വാങ്ങുമ്പോൾ അവളിൽ നിന്ന് അങ്ങനെയൊന്നും പ്രതീക്ഷിക്കാത്തത് കൊണ്ട് തന്നെ ഋതിൻ വാ പൊളിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു..... ശബ്ദം ഉയർത്തി ഒന്ന് ചിരിക്കുക കൂടി ചെയ്യാത്തവളാണ്.... അവളുടെ ശബ്ദം അവിടെ ഉയർന്നു കേൾക്കുന്നത് പോലും പപ്പ അവളെ തല്ലുമ്പോഴായിരിക്കും... ആ അവളാണ് പപ്പയും മമ്മയുമിരിക്കേ ഇത്രയും തന്നോട് കനപ്പിച്ചു പറഞ്ഞത്..... അവന് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.... അവൻ രവിയെയും ഗായത്രിയും ഒന്ന് നോക്കി.... അവരും അവളോടൊന്നും പറയാൻ പോലും കഴിയാതെ അന്തം വീട്ടിരിക്കുകയാണ്.... അവളാണെങ്കിൽ ആർക്കും മുഖം പോലും കൊടുക്കാതെ കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞേഴുന്നേറ്റ് പോയതും രവി ദേഷ്യത്തോടെ ഗായത്രി യേ നോക്കി...... ഇതൊക്കെ നിന്റെ വീട്ടിൽ പോയിട്ട് കിട്ടിയതാണ്..... ഞാൻ പറഞ്ഞോ അവളെ അങ്ങോട്ട് വിടാൻ... നിങ്ങൾക്കായിരുന്നല്ലോ അതിന് ധൃതി..... രവി ദേഷ്യത്തോടെ ഗായത്രിയോടത് പറഞ്ഞതും ഗായത്രിയും വിട്ട് കൊടുത്തിരുന്നില്ല.... അവർ രണ്ട് പേരും അതിൽ പിടിച്ചു വലിയ വഴക്കിലേക്ക് കയറുന്നത് കോണിപ്പടി കയറി പോകുമ്പോൾ ഇഷാനി കേട്ടിരുന്നു..... ഇതിൽ തനിക്ക് പുതുമയൊന്നുമില്ല..... താനെവിടെ തോറ്റാലും അപ്പൊ പപ്പാ മമ്മയെ കുറ്റപ്പെടുത്തും മമ്മ തിരിച്ചും...... അവർക്ക് വഴക്ക് കൂടാൻ താനെപ്പോഴും ഒരു കാരണമാവാറുണ്ട്..... അതിന്റെ ദേഷ്യം മുഴുവൻ മമ്മ തന്നോട് തീർക്കുകയും ചെയ്യും .... ഇപ്പോൾ വഴക്ക് കൂടുന്നതിന് ഒരു കാരണമെങ്കിലുമുണ്ടല്ലോ...അത്‌ കൊണ്ടാവാം തനിക്ക് പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും തോന്നുന്നില്ല...... നാലുപാടും നിന്നവർ തന്നെ വേദനിപ്പിച്ചൊരു ബാല്യമുണ്ട് തനിക്ക്..... അത്‌ വെച്ചു നോക്കുമ്പോൾ ഇതൊന്നുമല്ല...... പരീക്ഷയിൽ മാർക് കുറയുന്നത് ഒരു അന്താരാഷ്ട്ര പ്രശ്നല്ലെന്ന് പറഞ്ഞു ചേർത്ത് പിടിക്കാൻ തനിക്കൊരാള് വേണമായിരുന്നൊരു കുട്ടിക്കാലം.... അവരുടെ പ്രതീക്ഷകൾക്കൊത്ത് എവിടെയും എത്താത്തോരു ലൂസറേ നോക്കുന്നത് പോലെയല്ലാതെ സ്വന്തം മകളോടുള്ള സ്നേഹത്തിൽ പൊതിഞ്ഞൊരു നോട്ടത്തിനായി കൊതിചിരുന്നൊരു ബാല്യം....... അവൾക്കെന്തൊക്കെയോ മനസ്സിൽ വന്നു തിങ്ങും പോലെ തോന്നി..... അവനെയൊന്ന് വിളിക്കാനും ആ ശബ്ധം കേൾക്കാനും വല്ലാത്തൊരു കൊതി തോന്നി......... അത്‌ മാത്രമാണ് തനിക്കിപ്പോ മുമ്പോട്ടുള്ള ആശ്വാസം..... എന്നത്തേയും പോലെ അവൾ ആ രാത്രിയും മമ്മയെ പ്രതീക്ഷിച്ചു കട്ടിലിൽ കിടന്നു....... എന്നാൽ അന്നെന്തോ മമ്മ വന്നില്ല....... സാധാരണ തന്നെ വന്നു വഴക്ക് പറഞ്ഞു കവിളിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചു പപ്പയോടുള്ള ദേഷ്യം തന്റെ മേൽ തീർത്തു പോകുന്ന മമ്മ അന്ന് വന്നതേയില്ല...... അവൾ ആശ്വാസത്തോടെ തന്നെ കണ്ണുകളടച്ചു...... 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 പിറ്റേന്ന് കോളേജിൽ പോയപ്പോൾ എങ്ങനെയും അവനേയൊന്ന് വിളിക്കാൻ മനസ്സേറെ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു....... ഫോണോന്ന് തരുമോയെന്ന് ചോദിക്കാൻ മാത്രമുള്ള അടുത്ത സുഹൃത്ത് ബന്ധം തനിക്കവിടെ യാരോടുമില്ലെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു..... അന്ന് വൈകുന്നേരം വരെ നിന്നിട്ടും ഒരാളോടും ഫോൺ ചോദിച്ചില്ലവൾ.... അതിനായി ഒത്തിരി ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ലെന്നതാണ് ശെരി....... എങ്കിലും മനസ്സ് വല്ലാതെ വീർപ്പു മുട്ടുകയാണ്..... ഒന്നവന്റെ സാമീപ്യം കിട്ടിയില്ലെങ്കിൽ താൻ പാടേ തളർന്നു പോകുമെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി...... റോഷൻ....... ആ ഫോണോന്ന് തരാമോ..... ഒരു കാൾ ചെയ്യാനാണ്..... ആരോടും അധികം മിണ്ടാത്ത ഇഷാനി അത്‌ ചോദിച്ചതും റോഷൻ അത്ഭുതപ്പെട്ട് പോയി..... വൈ നോട്ട്...... അവനതും പറഞ്ഞൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ അവൾക്കായി ഫോൺ നീട്ടി...... റോഷനും ബാക്കിയുള്ളവരെ പോലെ അത്രയങ്ങോട്ട് സംസാരിക്കുന്ന ആളല്ല.... ബാക്കിയുള്ളവരെല്ലാം ഒരേ വേവ് ലെങ്താ ണെങ്കിൽ റോഷൻ അല്പം ഉൾ വലിഞ്ഞ പ്രകൃതമാണ്..... അത്‌ കൊണ്ടാണ് റോഷനേ തന്നെ തിരഞ്ഞെടുത്തത്...... അവൻ എഴുതി തന്നത് മുതൽ ഒരായിരം വട്ടം ആവർത്തിച്ചു പറഞ്ഞു മനപ്പാടമാക്കിയ ആ നമ്പറവൾ ഫോണിൽ ഡയൽ ചെയ്തു...... മറു തലക്കൽ റിങ് ചെയ്യും തോറും ഹൃദയം വല്ലാതെ മിടിക്കുന്നുണ്ട്..... ഹലോ..... അവന്റെ ശബ്ദം കേട്ടതും കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകിയിരുന്നവളുടെ..... ഒന്നും പറയാൻ കഴിയുന്നില്ല........ എനിക്ക് .... എനിക്കൊന്ന് കാണാൻ പറ്റുമോ........ മറ്റൊരാളുടെ ഫോണെന്നത് കൊണ്ട് തന്നെ വളരേ ചുരുങ്ങിയ സമയമേ ഉള്ളു വെന്ന തോന്നലിൽ അവൾ ആദ്യം ചോദിച്ചത് അതായിരുന്നു.... ഇത് വരെ ശബ്ദം കേൾക്കാനാണ് തോന്നിയിരുന്നതെങ്കിൽ ഇപ്പോൾ അടുത്തൊന്നു കാണാനാണ് ആഗ്രഹം....... രണ്ട് മൂന്ന് ദിവസം കൂടി കഴിഞ്ഞാൽ എക്സാം സ്റ്റാർട്ട്‌ ചെയ്യുവല്ലേ..... വേണ്ടാത്ത ചിന്തകളൊന്നും വേണ്ടാ.......പഠിത്തത്തിൽ മാത്രം ഫോക്കസ് ചെയ്..... അവൻ അല്പം ഗൗരവത്തിൽ തന്നെ മറുപടി പറഞ്ഞതും നെഞ്ചിൽ ഉരുണ്ടു കൂടിയ കണ്ണ് നീർ കവിളിലൂടെ ചാലിട്ടോഴുകി........ പിന്നീടോ‌ന്നും പറയാൻ വാക്കുകൾ പുറത്തേക്ക് വരാത്തത് കൊണ്ട് തന്നെ അവൾ വേഗം ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തിരുന്നു .... നിറഞ്ഞോഴുകുന്ന കണ്ണുകൾ ചുമരിലേക്ക് ചാരി നിന്നവൾ തുടച്ചു....... താങ്ക് യു...... അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് റോഷന് നേറെ ഫോൺ നീട്ടി നടന്നകലുന്നവളുടെ കലങ്ങിയ കണ്ണുകൾ റോഷനോരു നിമിഷമൊന്ന് നോക്കി....... ആ ഇന്റർ ലോക്ക് ചെയ്ത ഫൂട്ട് പാത്തി ലൂടെ അവൾ നടക്കുമ്പോൾ കണ്ണുകളേറെ നിറഞ്ഞു കവിയുന്നുണ്ട്...... എടുത്ത് വെക്കുന്ന കാൽ പാദം കാണാൻ പറ്റാതെന്ന വണ്ണം കണ്ണുകൾക്ക് മുകളിലൊരു പാട കെട്ടിയിട്ടുണ്ട്..... അവൾ നിറഞ്ഞോഴുകുന്ന കണ്ണുകൾ തുടക്കാതെ തന്നെ തല താഴ്ത്തി നടക്കുമ്പോഴാണ് പെട്ടെന്ന് പിറകിൽ നിന്നാരോ കയ്യിൽ പിടിച്ചു നിർത്തിയത് പോൽ അവളൊന്നു നിശ്ചലയായത്......... ഒരു നിമിഷം അവളൊന്നു ഞെട്ടി...... ആ ഉള്ളം കയ്യിന്റെ ചൂടറിഞ്ഞെന്ന വണ്ണം അവൾ പെട്ടെന്ന് തിരിയുമ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു ഭാവത്തോടെ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്നവനെ കണ്ടതും സന്തോഷമാണോ ഞെട്യലാനി ഉള്ളിലെ വിങ്ങലാണോ എന്നൊന്നും അറിയാത്തോരു ഭാവം അവളെ പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചു..... അവൾ പെട്ടെന്ന് അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാഞ്ഞു കൊണ്ട് ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞ വിങ്ങലെല്ലാം ഒഴുക്കി കളയുമ്പോൾ ഒരു കൈ കൊണ്ട് അവനവളെ പുഞ്ചിരിയോടെ ചേർത്ത് പിടിച്ചിരുന്നു......... ഉള്ളിലെ പരിഭവമെന്ന പോൽ അവൾ കൈകൾ കൊണ്ട് അവന്റെ നെഞ്ചിൽ പതിയെ യൊന്നു തല്ലി കൊണ്ട് അവനു നേരെയൊന്ന് മുഖമുയർത്തി....... ഇവിടെ നിന്നിട്ടാണോ സംസാരിച്ചത് ..... അവൾ പരിഭവത്തോടെ അത്‌ ചോദിക്കുമ്പോൾ അവൻ ചിരിയോടെ ഒന്ന് തല കുലുക്കി...... സ്പെഷ്യൽ ക്ലാസ്സുണ്ടെന്ന് പോയി പറഞ്ഞിട്ട് വാ..... ഞാനിവിടെ നിൽക്കാം.... അവനത് പറയുമ്പോൾ ഇരു കൈകൾ കൊണ്ടും അവളുടെ കണ്ണുകൾ തുടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു..... അവൾ നിറഞ്ഞൊരു സന്തോഷത്തോടെ ഡ്രൈവറുടെ അടുത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ കണ്ണിമ വെട്ടാതെ അവളെയവൻ നോക്കി നിന്നു....... (തുടരും) തിങ്കളാഴ്ച പുതിയ വീട്ടിലേക്ക് താമസം മാറുന്ന ഫങ്ക്ഷനായിരുന്നു...... തിരക്കുകൾക്കിടിയിൽ വല്ലാതങ്ങ് പെട്ടു പോയി...... 🙏 Aysha Akbar #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - പ്രളയം 🔻 പാർട്ട് _5 ✍️ രചന - Aniprasad മഴ പെയ്തും, തോർന്നും ഇരുന്ന രണ്ട് ദിവസങ്ങൾക്കു ശേഷം.. വീണ്ടും മാനം കറുത്തിരുണ്ട് ഒരു പെയ്ത്തിനുള്ള തുടക്കം കുറിയ്ക്കുന്നതിന്റെ മുന്നോടിയായി ആഞ്ഞു കാറ്റ് വീശി തുടങ്ങി. മുരളിയും, ജിൻസനും റോബിച്ചന്റെ കൃഷിയിടത്തിൽ വാഴപ്പണകൾക്കിടയിലുള്ള പാത്തിയിൽ കെട്ടി നിന്ന വെള്ളം വെട്ടി തുറന്ന് വിട്ടുകൊണ്ട് നിൽക്കുകയാണ്. മൂവരും ചേർന്ന് രാവിലെ മുതൽ തുടങ്ങിയ ജോലിയാണ്. റോബിച്ചൻ, പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് പാട്ടത്തിന് എടുത്ത്‌ കൃഷി ചെയ്യുന്ന ഭൂമിയാണ് അത്. കയ്യിൽ പൈസയില്ലാഞ്ഞിട്ട് അവിടുന്നും, ഇവിടുന്നും ഒക്കെ കടം കൊണ്ടതും, വട്ടിപ്പലിശക്കാരൻ അണ്ണാച്ചിയോട് ആഴ്ചപ്പിരിവിന് പലിശയ്ക്ക് എടുത്ത പണവും ചേർത്ത്‌ നടത്തുന്ന കൃഷിയാണ്. അഞ്ഞൂറോളം ഏത്ത വാഴകൾക്ക് പുറമെ, ഞാലിപ്പൂവനും, പൂവനുമാണ് അവൻ പ്രധാനമായും കൃഷി ചെയ്തിട്ടുള്ളത്. വാഴയ്ക്ക് ഇടവിളയായി നട്ടു നനച്ച് വളർത്തിയ പച്ചക്കറികളിൽ മുക്കാൽ പങ്കും കനത്ത മഴയിൽ ചീഞ്ഞു നാശമായി പോയി. മഴ തുടരുന്ന സാഹചര്യമാണെങ്കിൽ പാത്തികളിൽ വെള്ളം കൂടുതൽ കെട്ടി നിന്നാൽ അത് വാഴയ്ക്കും ദോഷം ചെയ്യും. അതിനാലാണ് അവൻ ചാറ്റൽ മഴയുണ്ടായിട്ടും രാവിലെ കൂട്ടുകാരെയും കൂട്ടി തോട്ടത്തിലേക്ക് പോന്നത്. കാട്ടു പന്നിയുടെ ആക്രമണമുണ്ടാകാതിരിയ്ക്കാൻ കൃഷിയിടവും, ചെമ്പൻ മല നിരകളുടെ അതിരുമായി പീലിപ്പോസ് മുതലാളി മുള്ള് വേലി കെട്ടി തിരിച്ചിട്ടുണ്ട്. തൊട്ടടുത്ത കൃഷിയിടത്തിലൊക്കെ പന്നികൾ കൃഷി നശിപ്പിയ്ക്കാൻ എത്തുമെങ്കിലും റോബിച്ചന്റെ കൃഷിയിടത്തിലേക്ക് ഇതേവരെ അവർക്ക് പ്രവേശിയ്ക്കാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. വാഴകൾ കുലച്ചു തുടങ്ങുമ്പോൾ കുരങ്ങിന്റെയും, മയിലിന്റെയുമൊക്കെ ആക്രമണം ഉണ്ടാകും എന്നതിനാൽ ഇരുപത്തിനാല് മണിയ്ക്കൂറും റോബിച്ചൻ പിന്നെ തന്റെ കൃഷിയിടത്തിൽ ആയിരിയ്ക്കും. "എന്റേടാ റോബിനേ.. ഇതൊന്ന് നോക്കിയ്ക്കേടാ..." തൊട്ടടുത്ത പുരയിടത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന നാരായണേട്ടൻ റോബിനേ വിളിച്ചു. ചുവട്ടിൽ മണ്ണ് കുറഞ്ഞത് മൂലം ചെരിഞ്ഞു പോയ ഒരു വാഴ നൂത്ത്‌ നിർത്തി താങ്ങു കൊടുത്തുകൊണ്ടിരുന്ന റോബിച്ചൻ നാരായണേട്ടന്റെ ശബ്ദം കേട്ടയിടത്തേയ്ക്ക് നോക്കി. "കാറ്റിൽ കപ്പ മറിഞ്ഞു വീണിട്ടുണ്ടാവും എന്ന് കരുതി നോക്കാൻ വന്നതാ ഞാൻ.. ഒറ്റ മൂട് ബാക്കി വച്ചേക്കാതെ മുഴുവൻ ദാ പന്നി കുത്തി മറിച്ചിട്ടേക്കുന്നു... ഹെന്റെ ദൈവമേ... ആറു മാസമായ കപ്പയാരുന്നല്ലോ.. നല്ല ഒന്നാന്തരം വിളവുള്ളത്.." നാരായണേട്ടൻ ഒരു നിലവിളിയോടെ തലയ്ക്ക് കൈ താങ്ങി നിലത്തേയ്ക്കിരിയ്ക്കുന്നത് കണ്ടു റോബിച്ചൻ അവിടേയ്ക്ക് ചെന്നു. യുദ്ധം കഴിഞ്ഞ പടക്കളം പോലെ ഒരു പ്രദേശമാകെ കപ്പക്കമ്പുകൾ ചിതറി കിടക്കുകയാണ്. കപ്പ മാത്രമല്ല, നാരായണേട്ടൻ കൃഷി ചെയ്തിരുന്ന ചേനയും ചേമ്പും, കാച്ചിലും ഒക്കെ മണ്ണിനടിയിൽ നിന്ന് തോണ്ടിയെടുത്ത്‌ തിന്ന ശേഷം ബാക്കി ഭാഗം അവിടെ തന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചിട്ടാണ് പന്നിപ്പട മടങ്ങി പോയിരിയ്ക്കുന്നത്. റോബിൻ അവിടെ നിന്നുകൊണ്ട് ചെമ്പൻ മല നിരകളിലേക്ക് നോക്കി. കാറ്റ് പിടിച്ചുലയുന്ന വൃക്ഷ ശിഖരങ്ങൾക്കിടയിൽ നിന്ന് കാട്ടു പന്നിയുടെ മുരൾച്ച കേൾക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവന് തോന്നി. നാരായണേട്ടന്റെ മകൾ അമ്പിളി അച്ഛന് നനയാതിരിയ്ക്കാൻ ഒരു കുടയും ചൂടി അയാൾക്കരികിൽ നിൽപ്പുണ്ട്. "ഈ നാശങ്ങളെ വെടിവച്ചു കൊന്ന് കൃഷി സംരക്ഷിയ്ക്കാനുള്ള സഹായം ചെയ്തു തരണമെന്ന് പറഞ്ഞു പഞ്ചായത്തിലും, വില്ലേജിലും ഒന്നും ഇനി കൊടുക്കാൻ ഒരപേക്ഷ ബാക്കിയില്ല... കഴിഞ്ഞയാഴ്ചയും കപ്പ നോക്കാൻ ആള് വന്നതായിരുന്നെടാ റോബിച്ചാ. വില ഒത്തു വരാത്തത് കൊണ്ടാ ഞാൻ കൊടുക്കാതിരുന്നത്. അതീ കാലന്മാർക്ക് കൊണ്ട് പോകാൻ വേണ്ടി പറഞ്ഞിട്ടുള്ളതായിരുന്നോ തമ്പുരാനേ.." നാരായണേട്ടൻ കണ്ണീർ ഒപ്പുന്നത് കണ്ട് റോബിൻ അയാളുടെ അടുത്തേയ്ക്കിരുന്നു. "വിഷമിക്കാതെ നാരായണേട്ടാ. നമുക്ക് കുടമുളി കൃഷിഭവനിൽ പോയൊരു അപേക്ഷ കൊടുക്കാം.." അവൻ അയാളെ സമാധാനിപ്പിയ്ക്കാനായി പറഞ്ഞു. "മഴയിലോ, കാറ്റിലോ കൃഷിനാശം വന്നതായിരുന്നെങ്കിൽ ഏതെങ്കിലും സഹായം കിട്ടിയേനെ റോബിച്ചാ. ഇത് പന്നിക്കൂട്ടം നശിപ്പിച്ചതായതുകൊണ്ട് അവർ കൈ മലർത്തും." അമ്പിളി അവനെ നോക്കി പറഞ്ഞു. നാരായണേട്ടൻ നിലത്ത്‌ നിന്നെണീറ്റ് ചുറ്റിനും നോക്കി. ഹൃദയ ഭേദകമായ ആ കാഴ്ച അയാളെ വല്ലാതെ പിടിച്ചുലച്ചു കളഞ്ഞിരുന്നു. "നമുക്ക് ബെഞ്ചമിൻ മെമ്പറേ വിളിച്ചു സംസാരിച്ചു നോക്കാം. അമ്പിളി ഒരു കാര്യം ചെയ്യ്. അച്ഛനെ വീട്ടിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ട് പൊക്കോ.വെറുതേ ഇവിടിരുന്ന് ഇതെല്ലാം കണ്ടാൽ തലയ്ക്ക് ഭ്രാന്ത് പിടിയ്ക്കും. ഞങ്ങളിവിടെ പണി ചെയ്തുകൊണ്ടിരിയ്ക്കുമ്പോൾ നാരായണേട്ടൻ കിടന്ന് അതിനിരട്ടി കഷ്ടപ്പെട്ടതാ ഇത്‌... ഞാൻ നാളെ കൃഷി ഓഫീസിലേക്ക് പോകുന്നുണ്ട്.. അവിടെയും കയറി തിരക്കി നോക്കാം എന്തെങ്കിലും സഹായം കിട്ടുമോ എന്ന്." റോബിച്ചൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ അമ്പിളി അവനെ ഒന്ന് നോക്കി. "കുട വേണോ റോബിച്ചന്.." അവൾ തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന മറ്റൊരു കുട അവന് നേർക്ക് നീട്ടി. "കുടയും പിടിച്ചു നിന്ന് ജോലി ചെയ്യാൻ പറ്റില്ല അമ്പിളീ... കുറച്ചൊക്കെ നനയുന്നതും ഒരു സുഖമല്ലേ." അവൻ അവളെ നോക്കി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തലയിൽ കെട്ടിയിരുന്ന തോർത്ത്‌ അഴിച്ചെടുത്ത്‌ കുടഞ്ഞു തന്റെ തോളിലേക്ക് ഇട്ടു. അവൾ കുട നിവർത്തി അവനു നേർക്ക് നീട്ടി. "കൂടുതൽ നനയേണ്ട. നനഞ്ഞാൽ പനി വരും.." അവൻ, അവൾ നിവർത്തിപ്പിടിച്ച കുടയ്ക്ക് കീഴേയ്ക്ക് കയറിയെങ്കിലും ഒരു നിശ്ചിത അകലമിട്ടാണ് നിന്നത്. "പനിയോ, തലവേദനയോ എന്താന്ന് വച്ചാൽ വന്നോട്ടെ. അതിനുള്ള മരുന്നൊക്കെ നിന്റേൽ കാണുമല്ലോ അല്ലേ..." "മരുന്നില്ല, വേണെങ്കിൽ കുറിച്ചു തരാം. പുറത്തൂന്ന് വാങ്ങേണ്ടി വരും." "ഓ.. അവളുടെ ജാടകണ്ടില്ലേ.. വല്ല ഡോക്ടർ എങ്ങാനും ആകാതിരുന്നത് ഭാഗ്യം.. നഴ്സിംഗ് പഠിയ്ക്കുമ്പോ തന്നെ ഇത്രയ്ക്കും ആണെങ്കിൽ ഡോക്ടറാകാൻ പഠിച്ചിരുന്നേൽ എന്തായിരുന്നു സ്ഥിതി.." റോബിച്ചൻ അവളെ കളിയാക്കാൻ വേണ്ടി തമാശയ്ക്ക് പറഞ്ഞതാണെങ്കിലും അമ്പിളിയുടെ മുഖം മങ്ങി. "ഇനിയെന്തായാലും നഴ്സിംഗ് പഠിയ്ക്കാനും പോകേണ്ടി വരില്ല റോബിച്ചാ.അതും കഴിഞ്ഞു.." അവൾ നിരാശയോടെ പറഞ്ഞു. "കഴിഞ്ഞോ. എന്ത് പറ്റി.. നിന്റെ ക്ലാസ് തീർന്നോ. അതിന് മൂന്ന് വർഷമായില്ലല്ലോ നിന്റെ കോഴ്‌സ് തുടങ്ങിയിട്ട്.." കോഴ്‌സ് തീർന്നതല്ല,എന്റെ ആ പ്രതീക്ഷയാണ് ഈപന്നികൾ നശിപ്പിച്ചിട്ടിരിയ്ക്കുന്നത്.നാളെകോളേജിൽ കെട്ടാനുള്ള ഫീസുമായി മടങ്ങി പോകാനിരുന്നതാ ഞാൻ. ഇന്നോ നാളെയോ ഒരു കൂട്ടരു കപ്പയ്ക്ക് വിലപറയാൻ വരുമെന്നും എത്ര കുറഞ്ഞാലും അവർക്ക് കൊടുത്തു കയ്യൊഴിയുമെന്നും പറഞ്ഞിരുന്നതാ അച്ഛൻ... എല്ലാം തീർന്നു. " അവളുടെ വാക്കുകളിലെ നൊമ്പരത്തിന്റെ ഈറൻ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ വന്ന് തട്ടി. "എത്രയാടീ നിന്റെ ഫീസ്.. ഹോസ്റ്റൽ ഫീസും എല്ലാം വേണ്ടേ.." "വേണം. അത് പക്‌ഷേ ഞാൻ റോബിച്ചനോട് പറയില്ല. എനിയ്ക്കറിയില്ലേ റോബിച്ചനെ.ഞാനത് പറഞ്ഞാൽ റോബിച്ചൻ എവിടെങ്കിലും പോയി ആ കാശ് കടം മറിച്ച് കൊണ്ട് വന്ന് എനിയ്ക്ക് തരും. അത് വേണ്ട റോബിച്ചാ.ഇപ്പോൾ തന്നെ റോബിച്ചന് കഷ്ടപ്പാടിന്റെകൂട്ടുകൂടുതലാ." "എന്റെ കഷ്ടപ്പാട്നീ വിട്ടേക്ക്. അതൊക്കെ മാറുമെടീ. മാറാതെ എവിടെപ്പോകാൻ.. അല്ലെങ്കിൽ നമ്മൾ മാറ്റില്ലേ.." "വേണ്ട. എനിയ്ക്ക് അത് സങ്കടമാ." "കടമായിട്ട് തരാമെടീ.അപ്പോ നിന്റെ സങ്കടം മാറുമല്ലോ. നിനക്ക് ജോലി കിട്ടുമ്പോ നീയത് എനിയ്ക്ക് തിരിച്ച് തന്നോ. വേണെങ്കിൽ പലിശ കൂടി ചേർത്ത് തന്നോ... ഞാൻ വാങ്ങിച്ചോളാം.അതുകൊണ്ട് നിന്റെ അഭിമാനത്തിന് കുറച്ചിലൊന്നും ഉണ്ടാകേണ്ട." "അഭിമാനത്തിന്റെ കാര്യമൊന്നും അല്ല.. റോബിച്ചൻ വെറുതേ.. എനിയ്ക്ക് വേണ്ടി...എന്നാലും വേണ്ട.." "പിന്നെ നീയെങ്ങനെ തുടർന്ന് ക്‌ളാസിന് പോകും..അതോ ഇവിടെ നിർത്താബോവാണോ നിന്റെ നഴ്സിങ്‌ പഠിത്തം.." "നിർത്തുന്നൊന്നുമില്ല ഞാൻ. ദൈവം എന്തെങ്കിലും ഒരു വഴി തുറന്ന് തരാതിരിയ്ക്കില്ല റോബിച്ചാ.. ഞാനെന്റെ ഒന്ന് രണ്ട് കൂട്ടുകാരികളോട് ഒരു സൂചന കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്. അവര് സഹായിക്കുമെന്നാപ്രതീക്ഷ.." "നാണമില്ലല്ലോടീ നിനക്ക്.. നിനക്ക് പോയി നിന്റെ കൂട്ടുകാർക്ക് മുൻപിൽ കൈനീട്ടുന്നതിന് കുറച്ചിലൊന്നുമില്ല.. ഞാൻ കടമായിട്ട് കാശ് തന്നു സഹായിയ്ക്കാംഎന്ന് പറഞ്ഞതാ നിനക്ക് നാണക്കേട് ആയത്. അല്ലേ..." അവൻ മുഖത്ത്‌ ദേഷ്യം വരുത്തി അവളെ നോക്കി. "അതങ്ങനല്ല റോബിച്ചാ. റോബിച്ചൻ ഉദ്ദേശിയ്ക്കും പോലല്ല അവരെന്നെ സഹായിയ്ക്കുന്നത്.. അവർക്കൊരാവശ്യം വരുമ്പോഴോ, അതല്ലെങ്കിൽ അടുത്ത തവണ അവർക്ക് ഫീസ് അടയ്‌ക്കേണ്ടി വരുമ്പോഴോ ഞാൻ ആ പൈസ അവർക്ക് തിരികെ കൊടുക്കും. ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും അങ്ങനല്ലേ അവിടെ കഴിയുന്നത്. പരസ്പര സഹായസഹകരണസംഘം." "ഓ.. അങ്ങനെയും ഒരു സഹകരണ സംഘം ഉണ്ടായിരുന്നോ. ആട്ടെ.. ഈ സഹായ സഹകരണ സംഘത്തിൽ നീ എത്ര പേരെ സഹായിച്ചിട്ടുണ്ട്... അല്ല. ഒന്ന് അറിയാൻ വേണ്ടി ചോദിച്ചതാ..." അവന്റെ ആ ചോദ്യത്തിൽ അവൾ അൽപ്പം ഉത്തരം മുട്ടി നിന്നു പോയി. പെട്ടന്നൊരു കള്ളം അവളുടെ നാവിൻ തുമ്പിലേക്ക് എത്തിയതുമില്ല. "നിന്നെ അവരിപ്പോൾ സഹായിച്ചാൽ അടുത്ത മാസം നീ അവരെ തിരിച്ച് എങ്ങിനെ സഹായിയ്ക്കും അമ്പിളീ... നാരായണേട്ടൻ എവിടുന്നെങ്കിലും കടം വാങ്ങിച്ചു തരുമെന്ന് കണക്ക് കൂട്ടിയാണോ നീ ഇത്ര ആത്മ വിശ്വാസത്തോടെ സംസാരിക്കുന്നത്... ഈ മഴയും പ്രളയവും നേരിട്ട് പൊറുതി മുട്ടിയിരിയ്ക്കുന്ന ഏത് മനുഷ്യനാ നാരായണേട്ടൻ ചെന്ന് ചോദിയ്ക്കുമ്പോ സഹായം ചെയ്യുക... സഹായിയ്ക്കാൻമനസ്സുള്ളവരുടെ കയ്യിൽ എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടായിട്ട് വേണ്ടേ സഹായിയ്ക്കാൻ.. മഴ തുടങ്ങിയിട്ടേയുള്ളൂ. കൊടുവത്തൂരിന് പുറത്ത് കർക്കിടകമാസമാണ് പഞ്ഞമാസം എങ്കിൽ കൊടുവത്തൂർ ഉള്ളവർക്ക് മഴക്കാലം മുഴുവൻ പഞ്ഞ മാസം ആയിരിയ്ക്കും." അമ്പിളിയിൽ നിന്നൊരു നെടുവീർപ്പ് ഉയർന്നത് അവളുടെ നെഞ്ചിന്റെ പിടച്ചിലാണ് അതെന്ന് അവന് തോന്നി. "നീ പൊയ്ക്കോ. ഞാനൊന്ന് നോക്കട്ടെ. ഉറപ്പൊന്നുമില്ല. ശ്രമിയ്ക്കാം എന്ന് മാത്രം.. എത്രയാവുമെടീ.. ഒരു ഊഹം പറ... കണക്കും പലിശയും ഒക്കെ എഴുതിയിടണ്ടേ. അതുകൊണ്ടാ ചോദിച്ചത്." അവൻ അവസാനം പറഞ്ഞത് തന്റെ നേർക്കുള്ള ഒരു ഒളിയമ്പാണെന്ന് അവൾക്കുമനസിലായി. സന്തോഷമോ,സങ്കടമോ ഒക്കെ വന്നിട്ട് അവളുടെ കൺ തടങ്ങൾപുകഞ്ഞു. വായ തുറന്ന് അവനോടെന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞാൽ താൻ കരഞ്ഞു പോകുമെന്ന് മനസിലായപ്പോൾ അവൾ ഇരു കയ്യുടെയും പത്ത്‌ വിരലുകളും ഉയർത്തി കാട്ടി. "എന്നാലും വായ തുറക്കരുത്. കേട്ടോടി അഭിമാനീ.." അവന്റെ വാക്കുകൾ സ്നേഹം നിറഞ്ഞ പരിഭവം ഒളിപ്പിച്ചു വച്ചിട്ടുള്ളതായിരുന്നു. പെട്ടന്ന് അവൾ അവന്റെ മുമ്പിൽ നിന്നും മുഖം പൊത്തിക്കൊണ്ട് തിരിഞ്ഞു നടന്നു പോയി. അവൾ അച്ഛൻ പാട്ടത്തിന് കൃഷിചെയ്യുന്ന ഭൂമി കടന്ന് പോകും മുൻപേ വലിയ ഒരു ഇരമ്പലോടെ മഴ എത്തി. അമ്പിളി പിടിച്ചു നിർത്തിയാലെന്ന മട്ടിൽ അവിടെ നിന്നുകൊണ്ട് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. റോബിൻ മഴയേ പ്രതിരോധിക്കാൻ തോർത്തെടുത്ത്‌ തലയിൽ കെട്ടിക്കൊണ്ട് അവൾ പോകുന്നത് നോക്കി നിൽക്കയായിരുന്നു. അവിടെ നിന്നുകൊണ്ട് അവൾ തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന കുട അവന് നേർക്ക് നീട്ടി. അവൻ അവളെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു കാട്ടിയ ശേഷം മഴയിലൂടെ തിരിഞ്ഞു നടന്ന് തന്റെ വാഴത്തോട്ടത്തിലേക്ക് പോയി. ♦️ രാത്രി. മഴ ആർത്തലച്ചു പെയ്യുന്നതിനാൽ ജെസ്സി വന്ന് അമ്മച്ചിയ്ക്ക് അരികിൽ ഇരിപ്പുണ്ട്. പൊന്നമ്മയാകട്ടെ ഇന്ന്‌ രാവിലെ പുല്ലാമലയ്ക്ക് പോയിട്ട് വന്നപ്പോൾ അവിടെ നിന്നും വാങ്ങിക്കൊണ്ട് വന്ന കൂന്തൾ മസാല ചേർത്ത്‌ വഴറ്റി എടുത്തുകൊണ്ടിരിയ്ക്കയാണ്. റോബിച്ചന് ചോറുണ്ണാൻ കൂന്തൾ വറുത്തതോ വഴറ്റിയതോ ഉണ്ടെങ്കിൽ പിന്നൊരു ഒഴിച്ചു കൂട്ടാൻ മാത്രം മതി. "ഇന്നെന്താടീ.. ടിവി അമ്മച്ചിയെടുത്ത്‌ പൂട്ടി വച്ചോ. അതോ സീരിയലുകൾക്കെല്ലാം ഇന്ന് അവധിയാണോ." . പുറത്തിരുന്നു മഴ കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്ന റോബിച്ചൻ മസാലയുടെ മണം അടിച്ചപ്പോൾ അടുക്കളയിലേക്ക് വന്നു. "മഴ. ഒരു ചാനലും കിട്ടുന്നില്ല." ജെസ്സി നിരാശയോടെ പറഞ്ഞു. അപ്പോഴും അവളുടെ കയ്യിൽ ടി വി യുടെ റിമോട്ട് ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. "ഓ.. ഈ പെരുമഴയൊക്കെ കൊണ്ട് ഇങ്ങനേം ഒരു ഉപകാരമുണ്ടെന്ന് ഇപ്പോഴാ മനസ്സിലായത്.. അതിരിയ്ക്കട്ടെ. നിന്റേൽ കാശുവല്ലതും ഇരിപ്പുണ്ടോടീ.." അവൻ അനിയത്തിയോട് തിരക്കി. പത്താം തരം രണ്ടുതവണ എഴുതിആയുധം വച്ചു കീഴടങ്ങിയ ജെസ്സി പുല്ലാമലയിൽ പോയി തയ്യൽ പഠിച്ച ശേഷം അവിടെ തന്നെ ഒന്നാന്തരമായി ജോലിചെയ്യുകയാണ് ഇപ്പോൾ. "ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇന്ന്‌ വൈകിട്ട് അമ്മച്ചി എടുത്ത്‌ ചിട്ടിക്കാർക്ക് കൊടുത്തു. റോബിച്ചായന് എന്തിനാ ഇപ്പോൾ കാശ്.. വാഴയ്ക്ക് വളം ഇടാനാണെങ്കിൽ കഴിഞ്ഞാഴ്ചയല്ലേ വളം ഇട്ടത്.." റോബിച്ചൻ അത് കേൾക്കാത്ത മട്ടിൽ നടന്ന് അമ്മച്ചിയുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു. "വിശപ്പായോടാ.. വിളമ്പട്ടോ.." അവർ തല തിരിച്ച് നോക്കാതെ അൽപ്പം അരപ്പ് തവിയിൽ എടുത്ത്‌സ്വാദ് നോക്കിയ ശേഷം അടുപ്പ് കെടുത്തി വച്ചു. "അമ്മച്ചീ ഇതിങ്ങോട്ട് ഊരി തന്നേ.." അവൻ പൊന്നമ്മയുടെ വലതു കയ്യിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അവരുടെ ആ കൈ ത്തണ്ടയിൽ അരപ്പവന്റെ ഒരു സ്വർണ്ണ വള കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. പൊന്നമ്മ യാതൊന്നും ചോദിയ്ക്കാതെ ആ വള ഊരി മകന്റെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു. "അത് എന്തിനാണെന്നെങ്കിലും ഒന്ന് ചോദിയ്ക്ക് അമ്മച്ചീ. അമ്മച്ചിയ്ക്ക് അതും അറിയണ്ടേ." ജെസ്സി ചോദിച്ചു. "എന്തിനാണെങ്കിലും അത് നല്ലൊരു കാര്യത്തിന് വേണ്ടിയാണെന്ന് എനിയ്ക്കുറപ്പാ.. അല്ലാതെ കള്ള് കുടിയ്ക്കാനോ, കഞ്ചാവ് മേടിയ്ക്കാനോ അല്ല..അവൻ കൊണ്ട് പോയി വിൽക്കുവോ പണയം വയ്ക്കുവോ എന്ത് വേണേൽ ചെയ്യട്ടെ." പൊന്നമ്മ മൂന്ന് പ്ളേറ്റുകൾ എടുത്തു സ്ലാബിന്റെ മേൽ വച്ച ശേഷം അതിലേക്ക് ചോറും കറികളും പകർന്നു വച്ചു. "നീയിരുന്നു അതും ചിന്തിച്ചിരിയ്ക്കാതെ പോയി കൈകഴുകിയിട്ട് വന്ന് ചോറെടുത്തു തിന്നാൻ നോക്കെടീ.." അടുക്കളയിലെ പ്ലാസ്റ്റിക് കസേരയിൽ ഇരുന്ന റോബിന്റെ കയ്യിലേക്ക് അവർ ചോറെടുത്തു കൊടുത്ത ശേഷം ചൂട് വെള്ളം ഗ്ലാസിൽ പകർന്ന് അവന്റെ അരികിൽ വച്ചു. അതിന് ശേഷം തന്റെ പാത്രം എടുത്ത്‌ നിലത്തേയ്ക്കിരുന്നു അവരും ആഹാരം കഴിയ്ക്കാൻ ആരംഭിച്ചു. (തുടരും) #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - പ്രളയം 🔻 പാർട്ട് _4 ✍️ രചന - Aniprasad കലങ്ങി പതഞ്ഞൊഴുകുന്ന കല്ലാറിന്റെ ചുഴിത്തിരയ്ക്ക് മദ്ധ്യേ ഒരു കുരുന്ന് കൈ ഉയർന്ന് വന്ന് രക്ഷയ്ക്കായി വായുവിൽ ചുര മാന്തുന്നത് കണ്ട് തീരത്ത്‌ നിന്നും കൂട്ട നിലവിളികൾ ഉയർന്നു. "ആരെങ്കിലും ഒന്ന് സഹായിയ്‌ക്കോ.. ആരെങ്കിലും.." ഗൗരി അവിടെ കൂടിയിട്ടുള്ള ആണായി പിറന്ന ഓരോ മുഖങ്ങളോടും കെഞ്ചിയെങ്കിലും അലറിതിമിർത്തു പായുന്ന കല്ലാറിന്റെ മരണക്കയത്തിലേക്ക് എടുത്തുചാടാൻ ആർക്കും ചങ്കുറപ്പ് പോരായിരുന്നു. പീലിപ്പോസ് മുതലാളി സ്വന്തം ആവശ്യങ്ങൾക്കായി അക്കരയിക്കരെ പോകാൻ മോട്ടോർ ഘടിപ്പിച്ച ചെറിയൊരുവള്ളംവള്ളപ്പുരയിൽ സൂക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. മുതലാളിയുടെ വീട്ടിലേക്ക് അപ്പോൾ തന്നെ ആള് പോയെങ്കിലും മുതലാളിയോ മകനോ സ്ഥലത്തില്ലെന്ന മറുപടിയാണ് അവർക്ക് കിട്ടിയത്. പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയുടെ മകളുടെ മനസ്സമ്മത ചടങ്ങിന്റെ എന്തോ ആവശ്യത്തിനായി അദ്ദേഹവും മകൻ ജെറിനും ടൗണിലേക്ക് പോയിരിയ്ക്കയായിരുന്നു. മഴയായതിനാൽ കൊടുവത്തൂരേക്ക് തിരിച്ച് വരാതെ അദ്ദേഹം ടൗണിലുള്ള വീട്ടിൽ തങ്ങുകയാണ്. പീലിപ്പോസിന്റെ ഭാര്യ പുല്ലാട്ടെ മേരിയമ്മ അപ്പോൾ തന്നെ ഭർത്താവിനെ വിളിച്ച് വിവരം പറയുകയും അദ്ദേഹം ഉടനടി പോലീസ് സ്റ്റേഷനുമായി ബന്ധപ്പെടുകയും ചെയ്തു. "ആ കുഞ്ഞിനെ രക്ഷപ്പെടുത്താൻ ആരുമില്ലേടാ ഈ നാട്ടിൽ.." കല്ലാറിന്റെ ഒഴുക്കിനനുസരിച്ചു താഴേയ്ക്ക് ഒഴുകി പോകുന്ന നൂർജുവിന്റെ ശരീരം ലക്ഷ്യം വച്ചു ഗൗരി കരയിലൂടെ താഴേയ്ക്ക് ഓടി.. എവിടെങ്കിലും ഒരിത്തിരി വെള്ളക്കുറവുള്ളസ്ഥലം എത്തുമ്പോൾ ആറ്റിലേക്ക് ചാടാനാണ് അവളുടെ പ്ലാനെന്ന് ഗൗരിയ്ക്ക് @പിന്നാലേ ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്നവർക്ക് മനസിലായി. "ഗൗരിയേ.. എടുത്ത്‌ ചാടല്ലേ പെണ്ണേ... നിലവെള്ളം ചവിട്ടി നിൽക്കാൻ പറ്റില്ല നിനക്ക്..." അവൾക്ക് പിന്നാലേ ഓടി വന്ന കുഞ്ഞച്ഛനും,കുട്ടൻ പിള്ളയും ഒന്നും വിളിച്ചലറുന്നത് മഴപെയ്ത്തിന്റെആരവത്തിൽ അവളുടെ കാതിൽ വീണില്ല. ശരിയ്ക്കും അവളത് കേട്ടില്ലെന്നതാണ് നേര്. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒറ്റ ലക്ഷ്യം മാത്രം.. അവളുടെ കാതിൽ ഒരേ ഒരു നിലവിളി മാത്രം.. ഇത്തവണ ഒരു തലയാണ് വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് പൊങ്ങി വന്നതെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ ഗൗരി രണ്ടാമതൊന്ന് ആലോചിച്ചില്ല. അടർന്ന് വീണ ആട്ടിൻ കൂടിന്റെ ഏതോ ഒരു ഭാഗം വെള്ളത്തിൽ ഒഴുകികൊണ്ടിരിയ്ക്കയാണെന്നും, അതിന്മേൽ നൂർജു ജീവന്മരണ പോരാട്ടം നടത്തിക്കൊണ്ടിരിയ്ക്കയാണെന്നും മനസിലായ ഗൗരിയുടെ ലക്ഷ്യവും അതുമാത്രമായിരുന്നു. ബ്ലസിന് മീതെ ഇട്ടിരുന്ന ഷാൾ ദൂരേയ്ക്ക് എറിഞ്ഞ ശേഷം ഗൗരി കല്ലാറിന്റെ കുത്തൊഴുക്കിലേക്ക് ഊളിയിട്ടു. രണ്ടു നിമിഷത്തേയ്ക്ക് കരയിൽ നിന്നവരുടെ ഞെഞ്ചിടിപ്പ് നിന്നു പോയി. "അതും പോയോ.. ദൈവമേ.. ചാടല്ലേ, ചാടല്ലേ എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടും കേൾക്കാതാണല്ലോ.." പനയ്ക്കലെ റെയ്ച്ചൽ നെഞ്ചത്തടിച്ചുംകൊണ്ട് നിലത്തേയ്ക്കിരുന്നു. മഴവെള്ളത്തിൽ അവർക്ക് നില തെറ്റി പ്പോയി. കരയിൽ നിൽക്കുന്ന മനുഷ്യരുടെ എല്ലാക്കണ്ണുകൾക്കും അതിശയം പകർന്നു ഗൗരി കരയിൽ നിന്നും മീറ്ററുകൾക്കപ്പുറത്ത്‌ ഉയർന്നു വന്നു. വായിൽ നിറഞ്ഞ വെള്ളം അവൾ കല്ലാറിന്റെ ഓള പ്പരപ്പിനുമീതെ തുപ്പിക്കളഞ്ഞു കൊണ്ട് തന്റെ ലക്ഷ്യം എവിടെയെന്നു നാല് പാടും തിരഞ്ഞു. ഒഴുക്കിനെതിരെ പിടിച്ച് നിൽക്കാൻ അവൾ നന്നേ പണിപ്പെട്ടു. എത്രയൊക്കെ പിടിച്ചുനിന്നിട്ടും കണ്ണിൽ വീഴുന്ന മഴത്തുള്ളികൾ അവളുടെ കാഴ്ചയെ മറച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. "ഗൗരിയേ.. മോളെ.. വലത്തോട്ട്.. നീ നിൽക്കുന്നിടത്ത്‌ നിന്നും വലത്തോട്ട്.." കരയിൽ നിൽക്കുന്നവർ, അവൾ ലക്ഷ്യമറിയാതെ നിൽക്കുകയാണെന്ന് കണ്ടിട്ട് വിളിച്ചലറി.. ഗൗരി വലതു ഭാഗത്തേയ്ക്ക് തിരിഞ്ഞു പുഴ മദ്ധ്യത്തേക്ക് നോക്കി. വെള്ളത്തിന്‌ മീതെ ഒരു കോഴി നിൽക്കും പോലൊരു തല താഴേയ്ക്ക് ഒഴുകിപ്പോകുന്നു. ആ ലക്ഷ്യം വച്ച് ഗൗരി ഒഴുക്കിനെ മുറിച്ച് നീന്താൻ തുടങ്ങിയെങ്കിലും മല വെള്ളത്തെ തോൽപ്പിയ്ക്കാനുള്ള ശക്തി അവൾക്കില്ലായിരുന്നു. കാറ്റ് അടിച്ച് വീഴ്ത്തിയ കുറെ വാഴക്കുലകൾ വെട്ടി കൂട്ടിയ ശേഷം മഴ നനഞ്ഞു കുതിർന്നുകൊണ്ട് വീട്ടിലേക്ക് വന്നു കയറിയതേയുള്ളൂ റോബിച്ചൻ. അവനെ കാത്തിരുന്ന അമ്മച്ചി അവന് ഇടിച്ചമ്മന്തിയും, മാങ്ങ അച്ചാറും കലക്കിയ ചൂട് കഞ്ഞി കുടിയ്ക്കാൻ എടുത്തു കൊടുത്തു.. പണി കഴിഞ്ഞു വീട്ടിലേക്ക് വന്നാൽ റോബിച്ചന് വേണ്ടത് അതാണെന്ന് പൊന്നമ്മയ്ക്ക് അറിയാം.. റോബിച്ചൻ കഞ്ഞിയിൽ സ്പൂൺ ഇട്ട് കലക്കിയ ശേഷം പാത്രത്തോടെ അതെടുത്തു വായിലേക്ക് വച്ചതേയുള്ളൂ. അപ്പോഴാണ് മുരളിയും ജിൻസനുംകൂടി ഓടി അവിടേയ്ക്ക് വരുന്നത്.. "റോബിച്ചാ.. നമ്മുടെ റസിയാതാടെ മോള് വെള്ളത്തിൽ പോയെടാ... " മുരളി, കരുത്താർജിച്ചു വരുന്ന മഴയിൽ നിന്ന് കൊണ്ട് വിളിച്ചലറി. ചുണ്ടോളം കൊണ്ട് വന്ന കഞ്ഞിപ്പാത്രം റോബിച്ചൻ തിരികെ വച്ച ശേഷം ചാടിഎണീറ്റു. "എവിടെയാടാ..." റോബിച്ചൻ അവരെ നോക്കി അലറി. "കടത്ത്‌ കടന്ന് താഴോട്ട് ഒഴുകിപ്പോയെന്നാ അറിഞ്ഞത്." റോബിൻ പെട്ടന്ന് അകത്തേയ്ക്ക്കയറി മരം മുറിക്കാൻ വാങ്ങി വച്ചിരുന്ന വടം കയ്യിലെടുത്തു കൊണ്ട് പുറത്തേക്ക് വന്നിട്ട് കടവിലേക്ക് ഓടി. അതിനും കുറെ താഴെയായി ആൾക്കൂട്ടം കണ്ടതോടെ മൂവരും മഴയേ അവഗണിച്ചു കൊണ്ട് അവിടേയ്ക്ക് പാഞ്ഞു. റോബിൻ കയ്യിലിരുന്ന വടത്തിന്റെ തുമ്പ് അരയിൽ കെട്ടിയ ശേഷം മറുഭാഗം പിടിച്ചോളാൻ ജിൻസന് നിർദേശം കൊടുത്തിട്ട് വെള്ളത്തിലേക്ക് ചാടി. അവന് പിന്നാലേ കയറിന്റെ ഇടതു ഭാഗം ചേർന്ന് മുരളിയും ചാടി. ദൂരെ കല്ലാറിന്റെ മദ്ധ്യേ ഗൗരിയുടെ തല മുങ്ങുകയും താഴുകയും ചെയ്യുന്നത് അവർക്ക് കാണാമായിരുന്നു. "ഒഴുക്കറിഞ്ഞു നീന്തണേമുരളീ.. ചുഴിയിൽ പെട്ടാലുടൻ കയറിൽ പിടിച്ചോണം.." കല്ലാറിലെ സർവ്വ ചുഴിത്തിരകളും റോബിച്ചന് വശമായിരുന്നു. കല്ലാർ എവിടെയൊക്കെ മരണ ത്തിര ഒളിപ്പിച്ചു വച്ചിട്ടുണ്ടെന്നും അവന് കാണാപ്പാഠമായിരുന്നു. ഗൗരി നീന്താതെ ഒഴുക്കിൽ ഒഴുകി ഗതിയറിയാതെ ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്ന നൂർജുവിന്റെ രക്ഷാ കവചമായ ആട്ടിൻ കൂടിന്റെ മേൽക്കൂരയ്ക്ക് മുമ്പിൽ എത്തിനിന്ന് നില വെള്ളം ചവിട്ടി. അവൾക്ക് കാലുകൾ കുഴയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തണുപ്പോ, ചൂടോ തിരിച്ചറിയാൻ പറ്റാത്ത വിധം അവളുടെ ശരീരം മരവിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. "മോളെ.. മോളേ.."എന്ന് ഗൗരി ആ കുഞ്ഞ് ശിരസ്സ് നോക്കി വിളിച്ചെങ്കിലും നൂർജുവിൽ ഒരു ചലനവും ഉണ്ടായില്ല.. ഗൗരി തനിയ്ക്ക് മുൻപിലേക്ക് നീണ്ട് നിന്ന ഒരു തടിയിൽ പിടിച്ചെങ്കിലും അവൾക്ക് തോന്നി വെള്ളത്തിലല്ലാതെ താൻ മറ്റൊന്നിലും തൊട്ടിട്ടില്ലെന്ന്. അവൾഒരു കൈനീട്ടി നൂർജുവിന്റെ ശരീരത്തിൽ തൊട്ടു. യാതൊരു ചലനവും അവിടെ അറിയാൻ കഴിയുന്നില്ല. കച്ചിത്തുരുമ്പിൽ നിന്നുള്ള നൂർജുവിന്റെ പിടിവിടുവിച്ചാൽ, തനിയ്ക്ക് അവളെയുംകൊണ്ട് നീന്തി ഒരുപത്ത്‌ വാര പോലും മുമ്പോട്ട് എത്താൻ കഴിയില്ല.. തിരികെ കരയിലേക്ക് എത്തുമെന്നുള്ള ഗൗരിയുടെ പ്രതീക്ഷ നഷ്ടപ്പെട്ട് തുടങ്ങി. എല്ലാം ഇവിടെ തീരുകയാണെന്ന്അവൾക്ക് ഉറപ്പായി. രക്ഷയുടെ അവസാന കിരണവും അസ്തമിച്ചു കഴിഞ്ഞിരിയ്ക്കുന്നു. നില വെള്ളം ചവിട്ടാൻ നോക്കിയെങ്കിലും അവൾക്ക് കാലുകളിൽ വല്ലാത്ത ഭാരം തൂങ്ങുന്ന അവസ്ഥയായി. ഇനി ഒഴുക്കിൽ ദിശയറിയാതെ നീങ്ങി ഏതെങ്കിലും ചുഴിത്തിരയിൽ കല്ലാറിനടിയിലേക്ക് താന്നു പോകും... അവളുടെ തൊട്ടടുത്തെത്തിയ റോബിച്ചൻ അപ്പോഴാണ് തന്റെ അരയിൽബന്ധിച്ചിരുന്ന വടത്തിന്റെ തുമ്പ് ഗൗരിയ്ക്ക് നേരെ എറിഞ്ഞു കൊടുത്തത്. കണ്ണിൽ, ശിരസ്സിൽ, മസ്‌തിഷ്ക്കത്തിൽ വെളിച്ചത്തിന്റെ ഒരു ചെറുകണിക വീണു പൊട്ടിയത് പോലെ ഗൗരിയ്ക്ക് തോന്നി. "റോബിച്ചാ.. അവള്.." ഗൗരി ഒരു കൈകൊണ്ട് നൂർജുവിന്റെ മുടിയിൽ പിടുത്തമിട്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. "ചേച്ചീ.. അവളെ വിട്ടേക്ക്.. എന്നിട്ട് കയറ് കയ്യിൽ ചുറ്റി പ്പിടിച്ചോ. വിട്ടു കളഞ്ഞേക്കരുത്." റോബിച്ചനും, മുരളിയും ഓരോ കൈകൾ കൊണ്ട് നൂർജുവിനെ ഉയർത്തിയെടുത്തു. അവളുടെ കാൽ കഴുക്കോലുകൾക്കിടയിൽ കുടുങ്ങിയ നിലയിലായിരുന്നു. മുരളി ഊർന്ന് ചെന്ന് വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടി ആ വിഘ്‌നം നീക്കിയെടുത്തു. ഇനി ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ലെന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ ഗൗരിയ്ക്കും ഒരു പുനർ ജീവൻ വന്നു. ഗൗരിയേ വടത്തിന്റെ സുരക്ഷയിൽ ഇടയ്ക്ക് നിർത്തി അവർ കരയിലേക്ക് തിരിച്ച് നീന്തി. നൂർജുവിനെ റോബിച്ചൻ തന്റെ പിന്നിൽ ചേർത്തു വച്ച് അവളുടെ കൈകൾ തന്റെ കഴുത്തിന് ഇരു വശത്ത് കൂടിയും മുമ്പോട്ട് ഇട്ട് ചേർത്തു പിടിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. കരയ്ക്ക് നിൽക്കുന്നവർ വടം വലിയ്ക്കുന്നതിനാൽ അവർക്ക് ഒഴുക്കിൽ താഴ്ന്നു പോകാതെ ശ്രദ്ധിയ്ക്കേണ്ട കാര്യമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. തീരത്തോട് അടുക്കവേ വടത്തിൽ നിന്നുള്ള പിടി വിട്ട ശേഷം മുരളി കരയിലേക്ക് നീന്തിക്കയറി. അവനറിയാമായിരുന്നു തനിയ്ക്ക് തൊട്ട് പിന്നിൽ ഗൗരി കുഴഞ്ഞ്, തളർന്നാണ് വരുന്നതെന്ന്.മുരളി മുട്ടൊപ്പം ഒഴുക്കിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ഗൗരിയേ ഇടുപ്പിലൂടെ കയ്യിട്ട് ചേർത്തു പിടിച്ച് കൊണ്ട് തീരത്തേയ്ക്ക് കയറി. റോബിച്ചൻ നൂർജുവിനെയും കൊണ്ട് കയറി വന്നതോടെ ജിൻസൺ കുഞ്ഞിനെ അവന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് വാങ്ങി തൊട്ടടുത്തുണ്ടായിരുന്ന വീടിന്റെ തിണ്ണയിലേക്ക് കിടത്തി. അവിടെ മെഡിക്കൽ മിഷനിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന ജോളിയെ ആരോ പോയി കൂട്ടിക്കൊണ്ട് വന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ജോളി വന്ന് കുഞ്ഞിന്റെ പൾസ് നോക്കിയ ശേഷം'എത്രയും പെട്ടന്ന് ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തിയ്ക്കയല്ലാതെ വേറേ മാർഗമില്ല "എന്ന് അറിയിച്ചു. "ദേ... പുല്ലാമല കടവിൽ പോലീസ് വന്നിട്ടുണ്ട്. അവർ അവിടെ ബോട്ട് ഇറക്കുന്നുണ്ട്.. ഇപ്പോൾ എത്തും." മറുകരയിലേക്ക് നോക്കി നിന്ന ആരോ പോലീസിന്റെ സ്പീഡ് ബോട്ട് കുടവത്തൂരിലേക്ക് വരുന്നത് കണ്ട് പറഞ്ഞു. വേറെയും രണ്ടോ മൂന്നോ ബോട്ടുകൾ കല്ലാറിൽ തിരച്ചിൽ ആരംഭിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. "ഒരു ബോട്ട് ഇങ്ങോട്ട്അടുപ്പിയ്ക്കാൻ പറയ്‌. കുഞ്ഞിനെ പെട്ടന്ന് ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തിയ്ക്കണം.." റോബിച്ചൻ നൂർജുവിന്റെ വയറ്റിൽ നിറഞ്ഞിരുന്ന വെള്ളം പതിയെ തള്ളി തള്ളി പുറത്തേയ്ക്ക് വീഴ്ത്തിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. തീരത്ത്‌ നിന്ന് ആൾക്കാർ ബഹളമുണ്ടാക്കുന്നത് കണ്ടതോടെ സ്കൂബ ടീമിന്റെ ഒരു ബോട്ട് കുടവത്തൂർ തീരത്തേയ്ക്ക് അടുപ്പിച്ചു. "സാറേ.. കുഞ്ഞിനെ കിട്ടി. അതിനേ പെട്ടന്ന് ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തിയ്ക്കണം..." മുരളി ആപൊലീസുകാരോട് പറഞ്ഞു. "എവിടെ.. പെട്ടന്ന് കൊണ്ടുവാ.." ആ ചെറുപ്പക്കാരൻ പോലീസുകാരൻ നിർദേശിച്ചു. ഒരൊറ്റ നിമിഷമേ വേണ്ടി വന്നുള്ളൂ നൂർജുവിന്റെ ശരീരം ബോട്ടിൽ എത്തിയ്ക്കാൻ..അവിടെ നിന്നും ഒന്നോ രണ്ടോ ആൾക്കാർ കൂടി സ്പീഡ് ബോട്ടിലേക്ക് കയറി. സ്പീഡ് ബോട്ട് പുല്ലാമല കടവിൽ എത്തുമ്പോൾ അവിടെ ആംബുലൻസ് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു നിർത്തിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ഒന്നോ രണ്ടോ ഗ്ലാസ് ചൂട് കാപ്പി കുടിച്ചതോടെ ഗൗരിയ്ക്ക് ഒരു പ്രത്യേക ഉണർവുണ്ടായി. "നിനക്ക് ആശുപത്രിയിലെങ്ങാനും പോണോ മോളേ...നിന്റെ മുഖം കണ്ടിട്ട് നീ ആകെ ക്ഷീണിച്ച് പോയ മട്ടുണ്ടല്ലോ." ഗോപിയാശാൻ അവളോട് തിരക്കി. "എന്തിന്.. എനിയ്ക്കൊന്നും പറ്റിയില്ലല്ലോ അച്ഛാ...പിന്നെന്തിനാ ഞാൻ ആശുപത്രിയിൽ പോകുന്നത്.. അച്ഛന്റെ ചോദ്യം കേട്ടാൽ തോന്നും ഞാനാണ് ആറ്റിൽ വീണതെന്ന്.." ഗൗരി തനിയ്ക്കൊന്നും ഇല്ലെന്ന അർത്ഥത്തിൽ കയ്യിലേക്കും, കാലിലേക്കും ഒക്കെ നോക്കി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "ചേച്ചി ആകെ ക്ഷീണിച്ച് പോയിരുന്നു... അത് കണ്ടിട്ടാ ഗോപിയാശാൻ ചോദിച്ചത്.." മുരളി അവരെയെല്ലാവരെയും നോക്കി. "അത് പിന്നെ ഞാൻ നൂർജുവിനെ എങ്ങിനെ ഇക്കരയെത്തിയ്ക്കും എന്നാലോചിച്ചു കുഴങ്ങി പോയതാ. ആരുടെയെങ്കിലും സഹായമില്ലാതെ തീർച്ചയായും എനിയ്ക്കവളെ കരയ്ക്കെത്തിയ്ക്കാൻ പറ്റുമായിരുന്നില്ല." "എന്നിട്ടും എന്തൊരു ധൈര്യത്തിലാ ചേച്ചി ആ വെള്ളത്തിലേക്ക് ചാടിയത്.. യാതൊരു സുരക്ഷയുമില്ലാതെ.. വടം കയ്യിലുണ്ടായിട്ട് പോലും ഞങ്ങൾക്കൊരു ആശങ്കയുണ്ടായിരുന്നു..ആ കാഴ്ച കണ്മുമ്പിൽ കണ്ടിട്ട് പോലും ആരും അടുക്കാതെ നിന്നതും അതുകൊണ്ടാ.." "അവളെ നമ്മൾക്ക് അങ്ങനങ്ങു വിട്ടുകൊടുക്കാൻ പറ്റുവോ റോബിച്ചാ കല്ലാറിന്.. എന്റെ ശ്രീമയിയുടെകൂടെ ഇരുന്നു കളിച്ചിട്ട് എന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് വെള്ളവും വാങ്ങി കുടിച്ചോണ്ട് പോയ കുഞ്ഞാ.. ആരൊക്കെ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചാലും എനിയ്ക്കതിനു കഴിയില്ല.. ചത്താലും ഞാൻ പിന്മാറത്തും ഇല്ലായിരുന്നു. ആ കുഞ്ഞിനെയെന്നല്ല, കൊടുവത്തൂരുള്ള ഒരൊറ്റ മനുഷ്യജീവിയെയും എന്റെ മുമ്പിലൂടെ അപഹരിച്ചു കൊണ്ട് പോകാൻ ഞാൻ കല്ലാറിന് വിട്ടു കൊടുക്കില്ല.." അവളുടെ മുഖത്ത്‌ ശാന്തതയായിരുന്നെങ്കിലും വല്ലാത്തൊരു ദൃഢത അവിടെ കാണാൻ കഴിയുമായിരുന്നു. കുറച്ച് സമയത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ ഗൗരി സാധാരണ നിലയിലേക്ക് എത്തി. "നമുക്ക് വീട്ടിലേക്ക് പോകാം മോളേ.. റസിയയെ ഞങ്ങൾ കൊണ്ട് ചെന്ന് വീട്ടിൽ ഇരുത്തിയിട്ടുണ്ട്.. അവർക്ക് ഇനി ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് പോകണ്ടേ... ആരോ ജാസ്മിനെ വിളിച്ച് കാര്യം അറിയിച്ചു. അവളും, ഭർത്താവും ഇപ്പോൾ ആശുപത്രിയിൽ എത്തി ക്കാണും." അവർ പോകാനായി ഇറങ്ങവേ മൂന്നോ നാലോ പോലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥർ മഴ നനയാതെ കുട ചൂടിക്കൊണ്ട് അവരുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു. "ഗൗരി.." അതിൽ ഉയർന്ന റാങ്കിലുള്ള പോലീസുകാരൻ അവളെ നോക്കി തിരക്കി. ഗൗരി അയാൾക്ക് മുൻപിൽ നിന്ന് ഇരു കൈകളും കൂപ്പി. അയാൾ അവളെ അഭിനന്ദിച്ച ശേഷം കുറച്ച് ഉപദേശങ്ങളും നൽകി. "മഴ തീർന്ന് കടത്ത്‌ തുടങ്ങും വരെ നിങ്ങൾക്ക് അത്യാവശ്യക്കാർക്ക് മാത്രം അക്കരയിക്കരെ പോയി വരാൻ ഫിലിപ്പോസിന്റെ സ്പീഡ് ബോട്ട് ഉപയോഗിയ്ക്കാം എന്ന് അദ്ദേഹം അറിയിച്ചിട്ടുണ്ട്.. മഴയാണ്.. അത്യാവശ്യം നന്നായി ഒഴുക്കുണ്ട്.. അത് കൊണ്ട് ആവശ്യക്കാർ മാത്രം ബോട്ട് സർവീസ് ഉപയോഗപ്പെടുത്തുക. ഫിലിപ്പോസിന്റെ ഡ്രൈവർ നിങ്ങൾക്ക് വേണ്ട സഹായങ്ങൾ ചെയ്തു തരും. നിങ്ങൾക്ക് എന്ത് ആവശ്യമുണ്ടായാലും ഞങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെടണം." അവർ തങ്ങളുടെ നമ്പർ അവർക്ക് നൽകിയ ശേഷം മടങ്ങിപ്പോയി. വൈകുന്നേരം പഞ്ചായത്ത്‌ മെമ്പർ ബെഞ്ചമിൻ അവിടേയ്ക്ക് എത്തിച്ചേരുകയുണ്ടായി. "എന്നേ ഇവിടെ നിന്ന് വിളിച്ചറിയിച്ചതനുസരിച്ചുഞാനാണ് പോലീസും ഫയർ ഫോഴ്‌സും ഒക്കെയായി ബന്ധപ്പെട്ടതും. ആംബുലൻസ് അറേൻജു ചെയ്തതും.." അയാളും അനുയായികളും എല്ലാവരെയും നോക്കി ചിരിച്ചു. "ചുമ്മാ കള്ളംപറയല്ലേ മെമ്പറേ.. മെമ്പറുടെ വീട്ടിലേക്ക് വിളിച്ചപ്പോൾ മെമ്പറുടെ പെണ്ണും പുള്ള പറഞ്ഞത് മെമ്പർ നാട്ടിൽ ഇല്ലെന്നും കോഴിക്കോടിനു പോയിരിയ്ക്കയാണെന്നും ആണല്ലോ.." റോബിച്ചൻ പറഞ്ഞു. "കോഴിക്കോട് ഇരുന്നുകൊണ്ട് എനിയ്ക്കെന്താ പോലീസിനെ വിളിയ്ക്കാൻ പാടില്ലേ... കൊടുവത്തൂർ ഇരുന്നല്ലല്ലോ ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് വേണ്ട കാര്യങ്ങൾ ചെയ്തു തരുന്നത്.. പുല്ലാമല ഇരുന്നല്ലേ. അതുപോലെയേ ഉള്ളൂ ഇതും.." "മതി മെമ്പറേ തള്ളിയത്. പോലീസുകാർ വന്നപ്പോൾ പറഞ്ഞാരുന്നു അവരെ ബന്ധപ്പെട്ടന്നും, നിർദേശങ്ങൾ തന്നെന്നും. അത് പക്‌ഷേ ബെഞ്ചമിൻ മെമ്പറുടെ പേരല്ല അവർ പറഞ്ഞത്. പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയുടെ പേരാ." "അത് പിന്നെ.. ആദ്യം ഞാനാ പോലീസുമായി ബന്ധപ്പെട്ടത്.. പിന്നാ പീലിപ്പോസ് വിളിയ്ക്കുന്നത്." "സമ്മതിച്ചു മെമ്പറേ.. എല്ലാം മെമ്പറിന്റെ കഴിവാ.. ഒന്നര മണിയ്ക്കൂർ കൊണ്ട് മുന്നൂറ്റമ്പത് കിലോമീറ്റർ യാത്ര ചെയ്തുകൊടുവത്തൂർ വന്നതും മെമ്പറിന്റെ മറ്റൊരു കഴിവാ ല്ലേ.." റോബിൻ പറഞ്ഞത് കേട്ട് ബെഞ്ചമിൻ അവനെ സൂക്ഷിച്ചൊന്നു നോക്കി. അവൻ അപ്പറഞ്ഞത് അയാൾക്ക് തീരെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല. അതും അത്രയും ആൾക്കാർക്ക് മുൻപിൽ വച്ച്. കുറച്ച് സമയം അവിടെ നിന്നിട്ട് ബെഞ്ചമിൻ ആറ്റു തീരത്തു നിന്നും സ്കൂളിലേക്ക് മാറ്റി പാർപ്പിച്ചിട്ടുള്ള ആൾക്കാരുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് പോയി. സന്ധ്യയായിട്ടും മഴയുടെ ശക്തി വർധിച്ചു വന്നതല്ലാതെ തോരുന്ന ലക്ഷണമൊന്നും എവിടെയും കാണാനില്ലായിരുന്നു. (തുടരും) #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - പ്രളയം.. 🔻പാർട്ട് _3 ✍️ രചന - Aniprasad. മഴയായതിനാലാവും പതിവ് പോലുള്ള തിരക്കൊന്നും കടയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അഞ്ചോ പത്തോ പതിവുകാർ വന്നു ചായകുടിയ്ക്കുകയും, വള്ളത്തിൽ വന്നിറങ്ങിയവരിൽ ഒന്ന് രണ്ട് പേര് മഴയായിട്ടും കടയിൽ കയറി പാർസൽ വാങ്ങിച്ചു പോവുകയും ചെയ്തതോടെ പലഹാരം വച്ചിരുന്ന കണ്ണാടിപ്പെട്ടി ഒഴിഞ്ഞു. ഗൗരി വന്ന് ചായത്തട്ടിയ്ക്ക് കീഴെ ഉണ്ടായിരുന്ന കനൽ കെടുത്തി. "അടയ്ക്കാൻ പോവാണോ മോളെ.." ഗൗരി ഗ്ലാസുകൾ കഴുകി പെറുക്കുന്നത് കണ്ടതോടെ റസിയാത്ത തിരക്കി. അവർ മഴയുടെ ശക്തിയൊന്നു കുറയുന്നതിനായി കാത്തിരുന്നതാണ്. "അടയ്ക്കാൻ പോവാണെങ്കിൽ ഞങ്ങളും ഇറങ്ങിയേക്കാം.." റസിയാത്ത തിണ്ണയ്ക്ക് വെളിയിൽ ഭിത്തിയിൽ കുത്തി ചാരി വച്ചിരുന്ന കുട എടുത്തു നിവർത്തി. മഴയുടെ ശക്തി കുറഞ്ഞു വരികയായിരുന്നു. മഴയ്ക്ക് അകമ്പടിയായെത്തിയ കാറ്റും ക്രമേണ നിലച്ചു വന്നു. "എന്തൊരു പെയ്ത്തായിരുന്നു കുറച്ച് നേരം കൊണ്ട്.. ഒരു മണിയ്ക്കൂറെ പെയ്തൊള്ളൂ എങ്കിലും ഒരു ദിവസം പെയ്യേണ്ട മഴയുടെ പകുതി പെയ്തിറങ്ങി.." റസിയാത്ത കുട നിവർത്തി പുറത്തേക്കിറങ്ങിയപ്പോൾ ചീറി വന്ന ചെറിയൊരു കാറ്റിൽ അവരുടെ സാരിതലപ്പ് തലയിൽ നിന്ന് ഉയർന്നു കുടയിൽ തട്ടി നിന്നു. "ഇത് തീർന്നെന്ന് ആരാ പറഞ്ഞത്. നിങ്ങള് ചെമ്പൻ മലയിലേക്ക് ഒന്ന് നോക്ക്. മഞ്ഞിറങ്ങി വരും പോലല്ലേ മേഘം ഇറങ്ങി കിടക്കുന്നത്." ഗോപിയാശാൻ പറയുന്നത് കേട്ട് ഗൗരി ഇറങ്ങി വന്ന് ചാറ്റൽ മഴയിൽ നിന്ന് കൊണ്ട് പടിഞ്ഞാറേക്ക് നോക്കി. കുടവത്തൂരിന് അതിര് തീർത്ത്‌ അംബരചുംബിയായി നിൽക്കുന്ന മലനിരകളിൽ മഞ്ഞു പരന്നു കിടക്കും പോലുള്ള കാഴ്ച കാണാം. "രാവിലെ ന്യൂസിൽ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു മഴ ശക്തമാകാൻ പോവയാണെന്ന്.ഇനി കുറച്ച് നാളത്തേയ്ക്ക് ഇടവപ്പാതിയുടെ പരാക്രമം കാണാം" അത്രയും പറഞ്ഞ ശേഷം ഗൗരി, റസിയാത്തയ്ക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു. "രാത്രിയിൽ അവിടെ ഒറ്റയ്ക്ക് കിടക്കാൻ പേടിയാണെങ്കിൽ മോളെയും കൂട്ടി ഇങ്ങോട്ട് പോന്നേക്കണേ റസിയാത്ത. ഒരു ചെറു മഴ പെയ്താൽ പോലും ഇടിഞ്ഞു പോകുന്ന തീരമാ അവിടെ.." "ഓ.. അങ്ങനെ നോക്കിയാൽ ജീവിയ്ക്കാൻ പറ്റുവോ മോളെ. എല്ലാം പടച്ച റബ്ബിന്റെ കയ്യിലല്ലേ.. എത്രയോ മഴക്കാലം വന്നിട്ട് പോയതാ. അതിനെയൊക്കെ ഞങ്ങളെല്ലാം ആ വീട്ടിൽ കിടന്നല്ലേ അതിജീവിച്ചത്.. ഈ മഴക്കാലവും അങ്ങനങ്ങു പോകും. വരട്ടെ മോളെ.." റസിയാത്ത നൂർജുവിന്റെ കയ്യും പിടിച്ച് മഴയിലൂടെ നടന്നു പോകുന്നത് ഗൗരി നോക്കി നിന്നു. കാറ്റിൽ നിന്ന് രക്ഷനേടാനായി അവർ കുട ചെരിച്ചും തിരിച്ചുമൊക്കെ പിടിച്ചുകൊണ്ടാണ് നടപ്പ്. വല്യമ്മയും ചെറുമകളും മഞ്ഞിലേക്ക് മറയും പോലെ മഴനാരുകൾക്കിടയിലേക്ക് മറഞ്ഞപ്പോൾ ഗൗരി അകത്തേയ്ക്ക് കയറി പോന്നു. അവിടെ പശുവിനെ കറന്ന പാൽ ഗോപിയാശാൻ ഒരു സ്റ്റീൽ ചരുവത്തിൽ കൊണ്ട് വച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. "പാലെടുത്ത്‌ ഫ്രിഡ്ജിൽ വച്ചാലോ മോളെ. രാവിലെ ചായയ്ക്ക് എടുക്കാമല്ലോ." ഗൗരിയോടായി അയാൾ പറഞ്ഞു. ഫ്രിഡ്ജിൽ വച്ചാൽ ചിലപ്പോ കേടായി പോകും അച്ഛാ.. രാത്രിയിൽ കാറ്റടിച്ചാൽ എവിടെങ്കിലും ഒരു മരക്കൊമ്പ് ഒടിഞ്ഞു വീഴുന്നതോടെ കറന്റ് പോകും.. പാല് ഫ്രിഡ്ജിൽ ഇരുന്ന് കേടാകുന്നതിലും നല്ലതല്ലേ കാച്ചി ഉറയൊഴിയ്ക്കുന്നത്. അച്ഛൻ ആപാല് അടുക്കളയിലേക്ക് കൊണ്ട് ചെന്ന് കാച്ചി വയ്ക്ക്. മഴ ഇങ്ങനെ നിൽക്കുവാണെങ്കിൽ നാളെ മീൻ കാരനൊന്നും വരാൻ പോകുന്നില്ല. തൈരിന് നാളെ ഇവിടെ പിടിച്ചുപറി ആയിരിയ്ക്കും. " രാവിലെ വള്ളത്തിൽ ഒരു പെട്ടി മീനുമായി ഷെമീർ എന്ന ചെറുപ്പക്കാരൻ കൊടുവത്തൂർ വന്നിറങ്ങും. ഗൗരിയുടെ ചായക്കടയോട് ചേർത്തു വച്ചിരിയ്ക്കുന്ന അയാളുടെ സൈക്കിളിൽ മീൻ പെട്ടി വച്ചു കെട്ടി ഷെമീർ കൊടുവത്തൂരുള്ള ഓരോ വീടിന്റെയും പടിയ്ക്കൽ കച്ചവടത്തിന് ചെല്ലും. കൊടുവത്തൂരിലെ ഏക മത്സ്യ വ്യാപാരിയും, ചില വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ ചാക്കിൽ കെട്ടി പച്ചക്കറികളുമായി സൈക്കിളിൽ വീടുകൾക്ക് മുൻപിൽ കച്ചവടത്തിന് വരുന്ന പച്ചക്കറിക്കച്ചവടക്കാരനും ഷെമീർ ആണ്. ഉച്ചയോടെ മീൻ മുഴുവൻ വിറ്റു തീർന്നാൽ ഷെമീർ സൈക്കിൾ കൊണ്ട് വന്ന് കടയുടെ സൈഡിൽ പൂട്ടി വച്ചശേഷം ഇവിടെ നിന്നും മടങ്ങിപ്പോകും.പുല്ലാമലയ്ക്ക് അപ്പുറം കുളമുടി എന്ന സ്ഥലത്താണ് ഷമീറിന്റെ വീട്. മഴയത്ത്‌ വള്ളമിറക്കാൻ പറ്റാത്ത അവസരങ്ങളിൽ മാത്രമാണ് ഷെമീർ കച്ചവടത്തിനായി വരാതിരിയ്ക്കുന്നത്. ഗൗരി കടയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് വന്ന് താൻ ഇവിടെ ഇല്ലാതിരുന്നപ്പോൾ ആൾക്കാർ വന്ന് പറ്റു വാങ്ങിക്കൊണ്ട് പോയ കണക്കുകൾ അവൾ ശരിയ്ക്ക് എഴുതിയിട്ടു. പിന്നെ പുറത്ത് വച്ചിട്ടുള്ള സാധനങ്ങൾ കൂടി കടയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് പെറുക്കി വച്ചു. അവൾ അത് ചെയ്തുകൊണ്ടിരിയ്ക്കെ വള്ളമിറങ്ങിയ ഒരുകൂട്ടം ആൾക്കാർ കടയ്ക്ക് മുമ്പിലൂടെ പടിഞ്ഞാറെക്ക് നടന്നു പോയി. അതിൽ നിന്ന് ചിന്നപാപ്പാൻ എന്ന് വിളിയ്ക്കുന്ന ആനപ്പണിയ്ക്ക് പോകുന്ന ഷിബു അവളെ നോക്കി ചേച്ചിയേ എന്ന് വിളിച്ചിട്ടാണ് നടന്ന് പോയത്. ഷിബുവാണ്ഗൗരിയുടെ കടയിൽ രാവിലെ ആദ്യം ചായയ്ക്ക് എത്തുന്നത്. മിക്കവാറും ദിവസങ്ങളിൽ അവൻ കല്ലാർ നീന്തിക്കടന്നാണ് മറുകര ചെല്ലുന്നത്. മഴ നനയാതിരിയ്ക്കാനായി മിക്കവരും. പ്ലാസ്റ്റിക്കിന്റെ വില കുറഞ്ഞ റെയിൻകോട്ട് ധരിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. സന്ധ്യയോടെ വീണ്ടും മഴ ശക്തി പ്രാപിച്ചു. എല്ലാവരും രാത്രി ഉറങ്ങാനായി കിടക്കുമ്പോഴും പുറത്ത് കാറ്റും മഴയും തുടരുകയാണ്. ഇടയ്ക്കിടെ ചെറിയ ഇടിനാദങ്ങളും, അതിനേ തുടർന്ന് ആകാശ ചെരുവിൽ പടരുന്ന മിന്നൽ വെളിച്ചവും. ഉറങ്ങാൻ കിടന്നെങ്കിലും ആർക്കും കണ്ണിലേക്ക് ഉറക്കം വന്നില്ല. മഴ തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ തീരത്തോട് ചേർന്ന് ഉള്ളവർക്കൊക്കെ ഉള്ളിൽ ഭീതിയാണ്. ഗൗരിയുടെ ഓർമ മുഴുവൻ റസിയാത്തയെയും, നൂർജുവിനെയും കുറിച്ചായിരുന്നു. രാത്രിയിൽ എന്തെങ്കിലും ഒരാവശ്യം വന്നാൽ ആ വീട്ടിൽ ഒരാൺ തുണ ഇല്ലെന്ന ചിന്തയായിരുന്നു അവളുടെ ഉറക്കം കളഞ്ഞത്.. രാത്രിയിൽ എപ്പോഴോ കണ്ണൊന്ന് അടഞ്ഞ വേള ബോംബ് പൊട്ടും പോലൊരു ഒച്ച കേട്ടാണ് ഗൗരി ഞെട്ടിയുണരുന്നത്. അവൾ കരുതിയത് ഓടിട്ട വീടിന്റെ മേൽക്കൂര മുഴുവൻ ഇടിഞ്ഞു പൊളിഞ്ഞു തങ്ങളുടെ മേലേയ്ക്ക് വീണെന്നാണ്. അവൾ ഞെട്ടി കണ്ണ് തുറന്ന് നോക്കുമ്പോൾ പുറത്ത് ലൈറ്റ് വെട്ടം കാണാനില്ല. കറന്റ് എപ്പോഴേ പോയിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. താൻ കേട്ടത് ഒരു ഇടിനാദമാണെന്ന് അവൾക്ക് മനസിലായത് അടുത്തൊരു ഒച്ച അതുപോലേ വീണ്ടും കേട്ടപ്പോഴാണ്. മഴയുടെ ഒച്ചയ്ക്ക് മീതെ മറ്റൊന്നും കേൾക്കാനില്ല.ഓടിനു മീതെചരൽ വാരി എറിയും പോലെയാണ് മഴതുള്ളികൾ വീഴുന്നത്. ഗൗരി അവിടെ കിടന്നു കൊണ്ട് തന്നെ ടോർച്ച് തപ്പിയെടുത്തു. ജനൽ ചില്ലിലൂടെ ഇടയ്ക്കിടെ മിന്നലിന്റെ വെളിച്ചം വന്ന് മുറിയ്ക്കുള്ളിൽ നിറയുന്നുണ്ട്. തൊട്ടടുത്ത്‌ കിടന്ന് ഉറങ്ങുന്ന ശ്രീമയിയുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് ലൈറ്റ് തെളിച്ചു നോക്കിയ ശേഷം അവൾ എണീറ്റ് വാതിൽ തുറക്കുമ്പോൾ അടുക്കളയിൽ ജനലിലൂടെ പുറത്തേയ്ക്ക് നോക്കി നിൽക്കുന്ന അച്ഛനെയാണ് കാണുന്നത്. "എന്താ അച്ഛാ.. അച്ഛൻ എന്താ ഇവിടെ വന്നു നിൽക്കുന്നത്. അച്ഛൻ ഉറങ്ങിയില്ലാരുന്നോ.." പുറത്ത് കൂടി മഴവെള്ളം ഇരമ്പി പായുന്നത് അവർക്ക് ജനലിലൂടെ കാണാമായിരുന്നു. "കന്നിനെയും കുട്ടിയേയും നോക്കിനിന്നതാമോളെ ഞാൻ. വല്ലാത്ത ഇടിയും മിന്നലുമല്ലേ...അവറ്റകൾ ഒട്ടും സുരക്ഷിതമായി നിൽക്കുവല്ലല്ലോ." അയാൾ നെഞ്ചിൽ തടവിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. എതിർ സൈഡിലുള്ള വീട്ടിൽ നിന്നും ആരോ ടോർച്ച് തെളിച്ചു ചുറ്റിനും നോക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ഗൗരി വാതിൽ തുറന്നു. അവിടെ നിൽക്കുന്നവർ എന്തോ പറയുന്നെങ്കിലും അതെല്ലാം മഴയുടെ ആരവങ്ങളിൽ പെട്ട് പോകുന്നതല്ലാതെ അവളുടെ കാതിലേക്ക് എത്തിയില്ല. ഗൗരി പെട്ടന്ന് ഫോണെടുത്ത്‌ റസിയാത്തയുടെ നമ്പറിലേക്ക് വിളിച്ച് നോക്കി. ആദ്യത്തെ ബെല്ലിന് തന്നെ അവർ ഫോണെടുത്തതോടെ റസിയാത്ത ഉറങ്ങാതെ ഉറക്കമൊഴിഞ്ഞു ഇരിയ്ക്കയാണെന്ന് അവൾക്ക് മനസിലായി. "റസിയാത്ത, അവിടെ കുഴപ്പമൊന്നും ഇല്ലല്ലോ. അല്ലേ.." ഗൗരി തിരക്കി. "ഇതുവരെ ഇല്ല മോളെ.. ആറ്റിൽ നിമിഷത്തിന് നിമിഷത്തിന് വെള്ളം ഉയർന്നോണ്ടിരിയ്ക്കുവാ. എനിയ്ക്ക് ജനലിലൂടെ ടോർച്ചടിച്ചു നോക്കുമ്പോ കാണാം.." "പേടിയ്ക്കല്ലേ റസിയാത്ത.. ഇനി പേടിയാണെങ്കിൽ, ഞാൻ അച്ഛനെ പറഞ്ഞു അങ്ങോട്ട് വിടാം. റസിയാത്ത മോളെയും കൂട്ടി ഇങ്ങോട്ട് പോന്നേക്ക്.." "ഓ.. അങ്ങനെ വീടൊഴിയാൻ പാകത്തിലൊള്ള മഴയൊന്നും ഇല്ല മോളെ.. നിങ്ങള് കിടന്നോ.. എനിയ്ക്ക് കിടന്നാൽ ഉറക്കം വരില്ല. അതുകൊണ്ടാ ഞാൻ എണീറ്റിരിയ്ക്കുന്നത്.." അവർ സംസാരിച്ചിരിയ്ക്കെ ഫോണിലൂടെ ആട്ടിൻ കുട്ടി കരയുന്ന ശബ്ദം ഗൗരിയ്ക്ക് കേൾക്കാമായിരുന്നു. "ആട്ടിൻ കുട്ടി കരയുന്നല്ലോ റസിയാത്ത.. അവൾക്ക് പേടിയായിക്കാണും.." "രാത്രിയിൽ ലൈറ്റ് പോയാൽ അതിങ്ങനെയാ മോളെ. ഇനി നേരം വെളുക്കും വരെ നിന്ന് കരയും. ഒരുമെഴുകുതിരി കൊണ്ട് പോയി കത്തിച്ചു വച്ചുകൊടുക്കാം എന്ന് വച്ചാൽ കാറ്റ് അതിനും സമ്മതിക്കത്തില്ല.. നിങ്ങള് കിടന്നോ മോളെ. ഇന്നിനി കറന്റ് നോക്കണ്ട.." "എന്തെങ്കിലും പേടി തോന്നിയാൽ അപ്പോഴേ ഇറങ്ങി പോന്നേക്കണേ റസിയാത്ത.ഇരുട്ടാണെന്നും, മഴയാണെന്നും ഒന്നും ഓർക്കാതെ നേരെ ഇങ്ങോട്ട് വന്നാൽ മതി." "എനിയ്ക്കറിയരുതോ മോളെ. അല്ലാതെ ഞാനും മോളും എങ്ങോട്ട് പോകാനാ." ഗൗരി ഒന്ന് വിളിച്ചത് തന്നെ അവർക്ക് വല്ലാത്ത ധൈര്യമായിരുന്നു. ആരും വിളിയ്ക്കാനോ അന്വേഷിയ്ക്കാനോ, സഹായത്തിന് വരാനോ ഇല്ലാത്തവർക്ക് ഇത് പോലൊരു ഘട്ടത്തിൽ കിട്ടുന്ന ആശ്വാസവാക്ക് നൽകുന്ന ധൈര്യം എത്രയെന്ന് അതനുഭവിച്ചറിഞ്ഞവർക്കേ തിരിച്ചറിയാൻ പറ്റൂ. ♦️♦️ രാവിലെ അഞ്ച് മണിയോടടുത്തനേരം. ഈ നേരം വെള്ളം തിളച്ച് ചായയ്ക്ക് ആൾ വന്നു തുടങ്ങേണ്ട സമയമാണ്. ഇന്ന്‌ പക്‌ഷേ ഗൗരി അടുപ്പിൽ തീ പിടിപ്പിച്ചത് തന്നെ താമസിച്ചാണ്. ഈ പെരുമഴയത്ത്‌ ആര് വരാനാണ് കടയിലേക്ക്. ഗോപിയാശാൻ സാമ്പാറിനുള്ള കടുക് താളിച്ച ശേഷം കുക്കറിൽ തന്നെ സാമ്പാർ കൊണ്ട് വന്ന് ഒരു സ്റ്റീൽ തൊട്ടിയിലേക്ക് ഒഴിച്ചു വച്ചു. "ദോശ ചുടണ്ടേ മോളെ.. ആരെങ്കിലുമൊക്കെ വഴി തെറ്റിയെങ്കിലും വന്നു കേറാതിരിയ്ക്കില്ലല്ലോ.." അയാൾ ദോശക്കല്ലെടുത്ത്‌ തുടച്ച് അടുപ്പിന് മീതെ വച്ചു. "ഇപ്പോഴേ ചെയ്യേണ്ട അച്ഛാ.. രാവിലത്തെ സ്ഥിതി എന്താണെന്ന് നോക്കിയിട്ട് മതി പാചകം. അത്യാവശ്യക്കാർ ആരെങ്കിലും വന്നാൽ അപ്പോൾ ചൂടോടെ ചുട്ടു കൊടുക്കാം." മകൾ പറയുന്നത് കേട്ട് ഗോപിയാശാൻ ഒരു ബീഡിയെടുത്ത്‌ ചുണ്ടിൽ വച്ചുകൊണ്ട് ബെഞ്ചിലേക്ക് ഇരുന്നു. അവിടിരുന്ന് കൊണ്ട് അയാൾ പുറത്തേയ്ക്ക് നോക്കി. മഴയുടെ ശക്തി കുറഞ്ഞിട്ടുണ്ടെന്നല്ലാതെ മാനം തെളിഞ്ഞിട്ടില്ല. പെയ്തു തോരാനുള്ള കരിമ്പുക അവിടവിടെയായി ചിതറി കിടക്കയാണ്. അയാൾബീഡിയ്ക്ക് തീ പിടിപ്പിയ്ക്കും മുൻപേ ആറ്റു തീരത്തുനിന്നും ആരൊക്കെയോ സംസാരിച്ചുകൊണ്ട് ടോർച്ചും അടിച്ച് റോഡിലൂടെ വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "വാസുദേവനാണോടാ അത്.." സംസാരം കേട്ട് ആളേ തിരിച്ചറിഞ്ഞു ഗോപിയാശാൻ ചോദിച്ചു. "ഞങ്ങളാ ആശാനേ.. ആറ്റു വെള്ളം എങ്ങിനെയുണ്ടെന്ന് നോക്കാൻപോയതാ. പറ്റിയാൽ രാവിലെ അക്കര പിടിയ്ക്കാമല്ലോ എന്ന് കരുതി.. രണ്ട് മൂന്ന് ദിവസത്തെ പണി പറഞ്ഞിട്ടുള്ളതാ. അതേതായാലും മഴ കൊണ്ട് പോയി." വന്നവർ മൂന്ന് പേരും കടയുടെ തിണ്ണയിലേക്ക് കയറിയൊതുങ്ങി നിന്നു. "ചായ വേണോടാ വാസൂ.." ഗോപിയാശാൻ തിരക്കി. "എന്നാൽ പിന്നെ കടുപ്പത്തിൽ ഓരോ ചായ തട്ടിയേക്കാം. അല്ലെടാ കുഞ്ഞുമോനെ..." വാസു കൂടെടുള്ളവരെ നോക്കി. "സാധാരണ ഈനേരത്ത്‌ ഞങ്ങൾ ഇതിലേ പോകുമ്പോൾ നല്ല മൊരിഞ്ഞ ദോശയുടെ മണം അടിയ്ക്കാറുള്ളതാണല്ലോ.. ഇന്നെന്താ ഗൗരിയേ.. ഒന്നും കഴിയ്ക്കാനില്ലേ.." "ചുട്ട് വച്ചാൽ തണുത്തു പോകും വാസുവേട്ടാ. അതുമല്ല മഴയൊക്കെ ആയതുകൊണ്ട് കച്ചവടവും കുറവായിരിയ്ക്കും... ആരെങ്കിലും കഴിയ്ക്കാൻ വരുമ്പോ വരുമ്പോ ഉണ്ടാക്കി കൊടുക്കാമെന്ന് വച്ചു." ഗൗരി ചായ അടിച്ച് ഗ്ളാസുകളിലേക്ക് പകർന്നെടുക്കുന്നതിനിടയിൽ പറഞ്ഞു. ചായ കുടിച്ചു പൈസ കൊടുത്ത ശേഷം അവരെല്ലാം തിരികെ പോയി. അര മണിയ്ക്കൂർ ഇടവേളയ്ക്ക് ശേഷം നേരം ഇരുട്ടും പോലെ ആകാശവും, ഭൂമിയും കറുത്തിരുണ്ട് വന്നു. അൽപ്പ സമയത്തിനകം മഴ തുടങ്ങി. കടയിലേക്ക് വന്നവർ മഴ വീണതോടെ കുടയുമെടുത്ത്‌ മടങ്ങിപ്പോയി. ഇത്തവണ ഒരു മയവുമില്ലാതെയാണ് മഴ പെയ്തത്. ഒരു മാസം പെയ്യാനുള്ളത് ഒറ്റ ദിവസം കൊണ്ട് തീർത്തുതരാംഎന്ന മട്ടിലാണ് പ്രകൃതിയുടെ ഉറഞ്ഞു തുള്ളൽ. ഉച്ചയോടടുപ്പിച്ചു പന്ത്രണ്ട് മണിയായതോടെ ആറ്റു തീരത്ത്‌ താമസിയ്‌ക്കുന്നവരെല്ലാം കയ്യിൽ കിട്ടിയ സാധനങ്ങളും എടുത്ത്‌ മറ്റുള്ള വീടുകളിലേക്ക് മാറി. പഞ്ചായത്ത്‌ മെമ്പർ ബെഞ്ചമിന്റെ അനുയായികൾ കുറെ പേരെയൊക്കെ സ്കൂളിലേക്ക് മാറ്റി പാർപ്പിച്ചു. "അച്ഛാ.. റസിയാത്ത യൊക്കെ സ്കൂളിലേക്ക് മാറിയിട്ടുണ്ടോ എന്തോ. അച്ഛൻ കണ്ടോ അവർ പോകുന്നത്.." "ഇല്ല മോളെ.. പക്‌ഷേ അവരെ അവിടെ നിന്നും മാറ്റിക്കാണും. ഇത്രയും അപകടകരമായി വെള്ളമുയർന്നിട്ടും അവർ അവിടെ തന്നെ നിൽക്കുവോ.." "ഞാനൊന്ന് നോക്കിയിട്ട് വരട്ടെ അച്ഛാ.. അവരുപോയിട്ടില്ലെങ്കിൽവീട് പൂട്ടി ഞാനവരെ ഇങ്ങോട്ട് കൂട്ടിക്കൊണ്ട് വരും." ഗോപിയാശാന്റെ മറുപടിയ്ക്ക് കാത്ത്‌ നിൽക്കാതെ ഗൗരി ഒരു കുടയുമെടുത്ത്‌ റസിയാത്തയുടെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി. കാറ്റിൽ കുട പല വട്ടം അവളുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് പറന്നുയർന്നു. മഴ നനഞ്ഞുകൊണ്ട് തന്നെ അവൾ കുടയെ തന്റെ വരുതിയിലാക്കി. ഗൗരി ചെല്ലുമ്പോൾ ആൾക്കാരെല്ലാം കൂടി കുറെയൊക്കെ വീട്ടുപകരണങ്ങൾ പുറത്തെടുത്തു വച്ചു കഴിഞ്ഞു. കല്ലാറിന്റെ മുരൾച്ച അവൾക്ക് അവിടെ നിൽക്കുമ്പോഴേ കേൾക്കാമായിരുന്നു. ആറ്റിലെ ജലനിരപ്പ് ഉയർന്ന് വീടിന്റെ ഭിത്തിയിൽ തൊട്ട് ഒഴുകുകയാണ്. "നൂർജു എവിടെ റസിയാത്ത.." ആൾക്കാർക്കിടയിലൂടെ നുഴഞ്ഞു കയറി ചെന്ന് ഗൗരി കുഞ്ഞിനെ തിരക്കി. "അവള് പിന്നിലെ ആട്ടിൻ കൂടിൽ നിന്നും അമ്മിണിയെ അഴിച്ചിറക്കാൻ പോയതാ മോളെ... അതിനേ ഇവിടെ കളഞ്ഞിട്ട് പോകാൻ പറ്റുവോ ഞങ്ങൾക്ക്." ആടിന്റെ കരച്ചിലും, പുഴ മറിയുന്ന ഒച്ചയും കേട്ട് ഗൗരി പിന്നിലേക്ക് ഓടിച്ചെന്നു. ഹൃദയ ഭേദകമായ ഒരു രംഗമാണ് അവൾക്കവിടെ കാണാൻ കഴിഞ്ഞത്. ആട്ടിൻ കൂട് നിന്നിടം, ആടും നൂർജുവും എല്ലാം ചേർന്ന് വീടിന്റെ ഭിത്തിയിൽ നിന്ന് അടർന്ന് കല്ലാറിലേക്ക് മറിയുകയാണ്... 'ദൈവമേ' എന്ന് അലറിക്കരഞ്ഞു കൊണ്ട് ഗൗരി കുഞ്ഞിനെ പിടിയ്ക്കാനായി കൈനീട്ടിയെങ്കിലും അവൾക്ക് മുൻപിലുള്ളതെല്ലാം അടർന്നു കല്ലാറിലേക്ക് പതിച്ചിരുന്നു. നൂർജുവിന്റെയും, അമ്മിണിയാടിന്റെയും ദീന രോദനം ആർത്തിരമ്പുന്ന മഴക്കാറ്റ് ഏറ്റുവാങ്ങി. മൺ തിട്ട വെള്ളത്തിലേക്ക് മുങ്ങിപ്പോയതോടെ കുറെ നുരകളും പതയും വെള്ളത്തിന്‌ മീതേയ്ക്ക് വന്നു.നൂർജു ആർത്തിരമ്പുന്ന ആറ്റു വെള്ളത്തിൽ തല കീഴായി മറിയുന്നത് കരയ്ക്ക് നിൽക്കുന്നവർ കണ്ടു. അലമുറയും, നെഞ്ച് പൊട്ടിയ നിലവിളികളും കലിയടങ്ങാത്തകല്ലാറിന്റെ തീരം ഏറ്റെടുത്തു. (തുടരും) #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - പ്രളയം.. 🔻പാർട്ട് _2 ✍️ രചന - Aniprasad കടത്ത്‌ വള്ളം തീരത്തോട് അടുക്കും മുൻപേ മഴ ചാറ്റൽ തുടങ്ങി. പടിഞ്ഞാറൻ മാനം കരിമ്പുക അടിഞ്ഞത് പോലെ കറുത്തിരുണ്ട് തുടങ്ങിയിരുന്നു. വൃക്ഷ ശിഖരങ്ങളുടെ തലപ്പുകളിൽ കാറ്റ് പിടിച്ച് ഉലയാൻ തുടങ്ങുന്നുണ്ട്. "മഴ വീണല്ലോ ചേച്ചീ.. വള്ളം കൊണ്ട് ചെന്ന് നമുക്ക് മറുകരയിൽ ഏൽപ്പിയ്ക്കണ്ടേ.." കടവത്തേയ്ക്ക് വള്ളം കുത്തിയടിപ്പിയ്ക്കാൻ ഗൗരിയേ സഹായിയ്ക്കുന്നതിനിടയിൽ ബെന്നിച്ചൻ ചോദിച്ചു. "വേണം.. നീ ഇറങ്ങി വള്ളത്തിൽ പിടിച്ചോ ബെന്നിച്ചാ. ഇവരെല്ലാം ഇറങ്ങട്ടെ.." ഗൗരി പറയുന്നത് കേട്ട് ബെന്നിച്ചൻ ആറ്റു തീരത്തേയ്ക്ക് ചാടിയിറങ്ങി വള്ളം തെന്നി പോകാതെ തള്ളി നിർത്തി. മുരളി ആദ്യം ശ്രീമയിയെ എടുത്തിറക്കിയശേഷം അവളെ കരയിൽ കൊണ്ട് നിർത്തി. "നീ ഇറങ്ങുന്നില്ലേ മോളെ.." റസിയാത്ത ആറ്റുവെള്ളത്തിൽ നിന്ന് കൊണ്ട് ഗൗരിയേ നോക്കി. "ഞാനിത് തിരികെ കൊണ്ട് ചെന്നേൽപ്പിച്ചിട്ട് വന്നേക്കാം. റസിയാത്ത പെട്ടന്ന് ചെന്ന് ഷുഗറിന്റെ മരുന്ന് കഴിച്ചിട്ട് ഇത്തിരി വിശ്രമിയ്ക്ക്.റസിയാത്ത മായമ്മയെയും കൂട്ടി പൊയ്ക്കോ. ഞാൻ തിരികെ വന്നിട്ട് ഇവളെ വീട്ടിൽ നിന്ന് കൂട്ടി പൊയ്ക്കോളാം.." "നല്ല. കാറ്റുണ്ടെ മോളെ. സൂക്ഷിച്ചൊണേ.. ഒഴുക്കും കൂടുതലാണെന്ന് തോന്നുന്നു." "നിങ്ങള് പൊക്കോ റസിയാത്ത. വെറുതേ നിന്ന് മഴ നനയണ്ട." മഞ്ഞു പെയ്യും പോലെ അന്തരീക്ഷത്തിൽ ചാറ്റൽ മഴ പെയ്യുന്നുണ്ട്. ഗൗരി വള്ളത്തിൽ നിന്നു കൊണ്ട് മറു കരയിലേക്ക് നോക്കി. ആറിന് മദ്ധ്യേയ്ക്കപ്പുറം കാഴ്ചകളൊന്നും വ്യക്തമല്ല. ഒരു പുകമറയ്ക്കപ്പുറം ആരൊക്കെയോ അവിടെ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും ചലിയ്ക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. "ഞാൻ വരണോ ചേച്ചീ കൂടെ. ചേച്ചി ഒറ്റയ്ക്ക് പോകണ്ട." ബെന്നിച്ചൻ വള്ളത്തിലേക്ക് ചാടിക്കയറാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അവൾ തടഞ്ഞു. "വേണ്ട ബെന്നിച്ചാ. നീ ഈ സാധനങ്ങളെല്ലാം കടയിൽ ഏൽപ്പിച്ചേക്ക്. അവിടെ അച്ഛൻ കാണും. ഞാനിപ്പോൾ തിരിച്ചെത്തുമെന്ന് പറഞ്ഞേക്ക്." ഗൗരി വള്ളത്തിൽ വച്ചിരുന്ന, കടയിലേക്ക് വാങ്ങിച്ച സാധനങ്ങൾ അടങ്ങിയ വലിയ കിറ്റ് എടുത്തു ബെന്നിച്ചനെ ഏൽപ്പിച്ചു. ബെന്നിച്ചൻ അത് വാങ്ങി കരയിലേക്ക് വച്ച ശേഷം വള്ളം തിരികെ തള്ളിയിറക്കി വിട്ടു. ഗൗരി വള്ളം കുത്തി പുല്ലാമല കടവിലേക്ക് നീങ്ങി തുടങ്ങിയപ്പോൾ ചാറ്റൽ മഴയിലൂടെ അവരെല്ലാം തിരികെ നടന്നു. പത്ത്‌ മീറ്റർ നടന്നാൽ വഴി രണ്ടായി പിരിയുകയാണ്. ഇടത്തോട്ടുള്ള വഴി കല്ലാറിന് സമാന്തരമായി പോകുന്ന റോഡാണ്. അതിലെ ഒരു അമ്പത് മീറ്റർ ചെന്നാൽ കല്ലാറിന്റെ തീരത്താണ് റസിയാത്ത യുടെ വീട്. വീടും, വീടിന് പിന്നിലുള്ള ചെറിയ ആട്ടിൻ കൂടും കല്ലാറിന്റെ ഭിത്തിയായാണ് സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത്. മിക്ക മഴക്കാലത്തും ആട്ടിൻകൂടിന്റെ തറയ്ക്ക് തൊട്ടടുത്തുവരെ വെള്ളം തൊടാറുണ്ടെങ്കിലും അതിനപ്പുറത്തേയ്ക്ക് ഇക്കാലയളവിൽ വെള്ളം എത്തിയിട്ടില്ല. വഴി പിരിയുന്ന ഇടത്ത്‌ വച്ച് റസിയാത്ത മറ്റുള്ളവരോട് യാത്ര പറഞ്ഞ ശേഷം മായമ്മയെയും കൂട്ടി വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു. ഇനി ഗൗരി തിരിച്ചെത്തിയിട്ട് വേണം റസിയാത്തയ്ക്ക് അവളോടൊപ്പം കടയിലേക്ക് ചെന്നു നൂർജുവിനെ കൂട്ടിക്കൊണ്ട് വരാൻ. അംഗൻവാടി വിട്ടാൽ റസിയാത്ത തൊഴിലുറപ്പ് ജോലികഴിഞ്ഞു തിരിച്ചെത്തും വരെ നൂർജു ഗൗരിയോടൊപ്പം അവളുടെ കടയിലാണ് ഇരിയ്ക്കാറ്. ഗൗരി വള്ളം തിരികെ കൊണ്ട് ചെല്ലും മുമ്പേ പുല്ലാമല കടവിൽ, കൊടുവത്തൂരേക്ക് പോകാനായി ആളെത്തി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. കുറച്ച് ആൾക്കാരും, കുറെ വിദ്യാർത്ഥികളുമൊക്കെ അവിടെ വള്ളം കാത്ത്‌ നിൽക്കുന്നുണ്ട്. അതിൽ ചിലരൊക്കെ ലോപ്പസുമായി തർക്കത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടുകൊണ്ട് നിൽക്കുകയാണ്. ലോപ്പസ് അവിടെ നിൽക്കുകയും, കടവിൽ വള്ളം കാണാതാവുകയും ചെയ്തതാണ് അവരുടെ ആശങ്കയ്ക്ക് കാരണം.. തങ്ങൾക്ക് പുറംലോകവുമായി ബന്ധപ്പെടാനുള്ള ഏക ആശ്രയം എവിടേയ്ക്ക് പോയെന്ന് അവരിൽ ചിലർക്ക് അറിഞ്ഞേ തീരൂ. ഗൗരി,വള്ളം കടവത്തേയ്ക്ക് ചേർത്തതോടെ എല്ലാവരുടെയും നോട്ടം അവളിലേക്കായി. "ഇതാണോടോ താനറിയാതെ വള്ളം ആരോ തട്ടിക്കൊണ്ട് പോയെന്ന് താൻ പറഞ്ഞത്... ഗൗരിയല്ലേ അത്. ഗോപിയാശാന്റെ മോള്.." ഗൗരി വള്ളം കുത്തി ഉറപ്പിച്ചതോടെ കുട്ടികളൊക്കെ വള്ളത്തിലേക്ക് കയറി തുടങ്ങി. "നീ വള്ളം എടുത്തോണ്ട് എവിടെ പോയതാ ഗൗരീ.. ഇയാള് പറയുന്നു ഇയാളോട് ചോദിയ്ക്കാതാ നീ വള്ളം കൊണ്ട് പൊയതെന്ന്. അവിടാർക്കെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും അസുഖമുണ്ടായോ കൊച്ചേ.." മാങ്കുളത്തെ തോമസ് തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന പച്ചക്കറി കിറ്റ് വള്ളപ്പടിയിലേക്ക് വച്ച ശേഷം ഗൗരിയേ നോക്കി തിരക്കി. "ഞങ്ങളിവിടെ ആറേഴ് പേര് അരമണിയ്ക്കൂർ കാത്ത്‌ നിന്ന് തോമച്ചായാ. എന്നിട്ടും പുള്ളിക്കാരൻ വള്ളമിറക്കാൻ തയ്യാറായില്ല.. പത്ത്‌ പേര് വരാതെ വള്ളം വിടില്ലെന്ന് ലോപ്പസ് ചേട്ടന് ഒരേ വാശി." "ചിലപ്പോൾ അര മണിയ്ക്കൂറല്ല, ഒരു മണിയ്ക്കൂർ നിൽക്കേണ്ടി വന്നേക്കും. എന്ന് കരുതി ബലമായി വള്ളം എടുത്തോണ്ട് പോകുവാണോ വേണ്ടത്.. വള്ളം ചെന്ന് ആറ്റിനു കുറുകെ മറിഞ്ഞു പോയിരുന്നെങ്കിൽ എന്തോ ചെയ്തേനെ കൊച്ചേ നീ.. നിനക്കും ആ കൊച്ചന്മാർക്കും നീന്തറിയാവുന്നത് കൊണ്ട് നിങ്ങൾക്ക് രക്ഷപ്പെട്ടു പോവാം.. നിന്റെ കൂടുണ്ടായിരുന്ന ആ കുഞ്ഞും, പ്രായമായ സ്ത്രീയും എന്തോ ചെയ്തേനെ.. അവരുടെ ജീവന് നീ സമാധാനം പറയുവായിരുന്നോ." ലോപ്പസ് ദേഷ്യത്തോടെ അവളെ നോക്കികൊണ്ട് ചോദിച്ചു. "ങാ.. ഞാൻ പറയും സമാധാനം.അതോർത്ത്‌ ലോപ്പസ് ചേട്ടൻ ആധി പിടിയ്ക്കണ്ട. എന്റെ കൂടെ വള്ളത്തിൽ കയറുന്നയാരെയും വെള്ളത്തിൽ കളഞ്ഞിട്ട്ഗൗരി കര പിടിയ്ക്കില്ല. നിങ്ങളെ പോലല്ല ഞാൻ.. എന്റെ കൂടെ വന്നവർക്ക് എന്തെങ്കിലും പറ്റിയിരുന്നെങ്കിൽ ആര് സമാധാനം പറയുമെന്ന് നിങ്ങൾ ചോദിച്ചില്ലേ. മരുന്ന് കഴിയ്ക്കേണ്ട സമയം കഴിഞ്ഞതിനാൽ റസിയാത്ത യ്ക്ക് ഇവിടെ വച്ച് ശരീരം തളർന്നു വന്നതാ. അവർക്കെന്തെങ്കിലും പറ്റിയിരുന്നെങ്കിൽ ലോപ്പസ് ചേട്ടൻ സമാധാനം പറയുവായിരുന്നോ..." "ഓ.. അപ്പോൾ വെറുതെയല്ല ഗൗരി വള്ളം എടുത്തും കൊണ്ടും പോയത്. നിങ്ങള് പോഴത്തരം കാണിച്ചിട്ടല്ലേ ലോപ്പസേ ഈ കൊച്ചിന് അത് ചെയ്യേണ്ടി വന്നത്." തോമസിന് ഇപ്പോഴാണ് കാര്യം പിടികിട്ടിയത്. "വള്ളത്തിൽ കേറാൻ വരുന്ന ആർക്കെങ്കിലും സൂക്കേട് വന്നാൽ അതെന്നോട് പറയണം.. എന്റെ വള്ളമാ ഇത്.. അങ്ങനെ വരുന്നവർക്കും പോന്നവർക്കുമൊന്നും കയ്യിലെടുക്കാനുള്ളതല്ല ഈ വള്ളത്തിന്റെ മുഴങ്കോല്." "എന്റെ ലോപ്പസേട്ടാ. നിങ്ങള് വെറുതേകള്ളം പറയല്ലേ. നിങ്ങടെ അനുവാദത്തോടെ തന്നെയാ ഞാൻ വള്ളം കൊണ്ടുപോയത്. നിങ്ങളല്ലേ പറഞ്ഞത് ധൈര്യമുണ്ടെങ്കിൽ എടുത്തോണ്ട് പൊക്കോ, ഇപ്പം നിങ്ങളെ അക്കരെ എത്തിയ്ക്കാൻ എനിയ്ക്ക് പറ്റില്ലെന്ന്. അല്ലേ.. അങ്ങിനെ പറഞ്ഞില്ലേ നിങ്ങൾ എന്നോട്." "ഓ അപ്പോൾ അതാ കാര്യം. ധൈര്യമുണ്ടോന്നു ചോദിച്ചു നിങ്ങൾ ആരെയാ വെല്ലുവിളിച്ചത് ലോപ്പസേ. ഇവളെയോ.. നടന്നത് തന്നെ. വിരല് വച്ചാൽ മുറിഞ്ഞ് പോകുന്ന ഒഴുക്കിൽ കണ്ണും പൂട്ടി അക്കരയിക്കരെ നീന്തി കയറുന്ന ഇവളോടാണോ നിന്റെ വെല്ലുവിളി.. നടന്നത് തന്നെ നിന്ന് നേരം കളയാതെ വള്ളമൂന്നാൻ നോക്ക് ലോപ്പസേ.. അവിടെ മഴയാണെന്ന് തോന്നുന്നു.ഇടവപ്പാതി തുടങ്ങും മുമ്പേ ഞങ്ങൾക്ക് വീട് പിടിയ്ക്കണം. കണ്ടില്ലേ കൊച്ച് കുഞ്ഞുങ്ങളൊക്കെ ഉള്ളതാണ്. അവരെനനയ്ക്കാതെ നോക്കേണ്ട ചുമതല നിങ്ങൾക്കാണ്." തർക്കം നിർത്തി എല്ലാവരും സന്ധി ആയിക്കൊള്ളാൻ ഒരു നിർദേശം കൂടിയുണ്ടായിരുന്നു തോമസിന്റെ വാക്കുകളിൽ. ലോപ്പസ് ഗൗരിയേ ഒന്ന് നോക്കിയ ശേഷം വള്ളത്തിലേക്ക് കയറിയിട്ട് അവൾ കുത്തി നിർത്തിയിരുന്ന മുളക്കോലിൽ തള്ളി വള്ളം മുൻപോട്ട് നീക്കി. കല്ലാറിന് മദ്ധ്യേ വരെനന്നായി മഴ ചാറ്റലുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാലൊട്ടു പെയ്ത്ത്‌ ശക്തമല്ല താനും. കൊടുവത്തൂരേക്ക് വള്ളം അടുക്കും തോറും അന്തരീക്ഷത്തിൽ ആകെ ഒരു ഇരുളിമ പടർന്നു തുടങ്ങി.മഴചാറ്റലിന് അൽപ്പം വീര്യവും വന്നു. ദൂരെ ചെമ്പൻ മല നിരകളിൽ മഴ പെയ്യുന്നത് കൊണ്ട് അവിടമൊന്നും കാഴ്ചയിൽ ദൃശ്യമാകുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. പുല്ലാമല കടവിലേക്ക് പോകാൻ അവിടെ ശോഭന ടീച്ചറും, സ്കൂളിൽ പ്യുണ് ചന്ദ്രനും പിന്നെ രണ്ട് പേരും നിൽപ്പുണ്ട്. വള്ളത്തിൽ നിന്നിറങ്ങി മഴ നനഞ്ഞുകൊണ്ട് ഗൗരി നേരെ റസിയാത്തയുടെ വീട്ടിലേക്ക് ചെന്നു. വരാന്തയിൽ കെട്ടിയിട്ടിരുന്ന മൂന്ന് മാസം പ്രായം വരുന്ന അമ്മിണി എന്ന ആട്ടിൻ കുട്ടിയ്ക്കരികിൽ അവൾക്ക് പ്ലാവിലകൾ തിന്നാനായി നൽകികൊണ്ട് നിൽക്കുകയാണ് ശ്രീമയി. ഗൗരി ഓടി വന്ന് ഇറയത്തേയ്ക്ക് കയറിയ ശേഷം തല മൂടിയിരുന്ന സാരിതലപ്പ് കൊണ്ട് മഴ വെള്ളം നനഞ്ഞ കൈത്തണ്ട രണ്ടും തുടച്ചു. ഗൗരിയേ കണ്ട് ആട്ടിൻ കുട്ടി അവൾക്കരികിലേക്ക് വന്നു. ഗൗരി വീട്ടിനുള്ളിലേക്ക് കയറി റസിയാത്ത കിടക്കുന്ന മുറിയിലേക്ക് ചെന്നു. "ക്ഷീണം ഉണ്ടോ റസിയാത്ത.. മരുന്ന് കഴിച്ചിട്ട് ആഹാരം കഴിച്ചില്ലേ.." അവൾ അവർക്കടുത്തേയ്ക്ക് ഒരു കസേര വലിച്ചിട്ടിരുന്നു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. "എല്ലാം ഇരിപ്പുണ്ട് മോളെ. പത്തു മിനിറ്റ് കിടന്നാൽ മതി ക്ഷീണമൊക്കെ മാറും. കൈപ്പട്ടൂർ പോയി ജാസ്മിന്റെ വീട്ടിലെ കാര്യമൊക്കെ അറിഞ്ഞതോടെ ഷുഗറു കേറി കൂടിയതാ...ഇനി പ്രഷറിന്റെകാര്യം എന്താകുമോ എന്തോ.. മരുന്ന് കഴിച്ചതോടെ ഒട്ട് ആശ്വാസമായി.പുറത്ത് നല്ലമഴയാണല്ലോ.. നിങ്ങൾക്ക് പോകാൻ കുടയുണ്ടോ.. ഇല്ലെങ്കിൽ ദാ രണ്ട് കുട അവിടിരുപ്പുണ്ട്.. ഒരു കുട നിങ്ങൾ കൊണ്ട് പൊയ്ക്കോ. നൂർജുവിനോട് അവിടിരിയ്ക്കാൻ പറയ്‌. ഞാനിപ്പോ വരുമെന്ന് പറഞ്ഞേക്ക്..." റസിയാത്ത തനിയേ ഒന്നെണീൽക്കാൻനോക്കിയെങ്കിലും പെട്ടന്ന് തന്നെ വീണ്ടും അവിടേയ്ക്ക് കിടന്നു. "ഫോണൊക്കെ ചാർജ് ചെയ്തു വച്ചേക്കണേ റസിയാത്ത. രാത്രി മഴ കൂടി, കാറ്റും വന്നാൽ കറന്റ് പോയെന്ന് വരും.. നമുക്ക് പിന്നെ കറന്റ് വരണമെങ്കിൽ എത്ര ദിവസം കഴിയുമോ എന്തോ.." ഗൗരി അത്രയും പറഞ്ഞ ശേഷം ഒരു കുട എടുത്തു പുറത്ത് കൊണ്ട് വന്ന് നിവർത്തി മായമ്മയെയും കൂട്ടി വീട്ടിലേക്ക് പോന്നു. കടവിൽ നിന്നും ഇരുന്നൂറ് മീറ്റർ ദൂരം പോകണം ഗൗരിയുടെ വീട്ടിലേക്ക് എത്താൻ. കടവത്ത്‌ തുടങ്ങുന്ന മൺ പാത കടന്നുപോകുന്നതിന്റെ സൈഡിലാണ് രണ്ട് ഷട്ടറിന്റെ വലിപ്പത്തിലുള്ള ചായക്കട. ചായക്കടയെന്നാണ് പേരെങ്കിലും കൊടുവത്തൂരെ സൂപ്പർമാർക്കറ്റ് എന്നാണ് അത് അറിയപ്പെടുന്നത്. അത്യാവശ്യ സാധനങ്ങൾക്കൊക്കെ ഗ്രാമവാസികളുടെ അഭയസ്ഥാനമാണ് ആ കട. കടയ്ക്കമുൻപിലെ നീളൻ വരാന്തയുടെ പകുതി ഭാഗം ചായ കുടിയ്ക്കാൻ വരുന്നവർക്ക് ഇരുന്നു കുടിയ്ക്കാനുള്ള സൗകര്യം ഒരുക്കിയിട്ടുള്ള ഇടമാണ്.ചായത്തട്ടും വച്ചിട്ടുള്ളത് അവിടെയാണ്. രാവിലെ ദോശയും സാമ്പാറും, പത്തുമണി കഴിഞ്ഞാൽ ചായയും ചെറുകടിയും ആണ് അവിടെ ലഭ്യം. വടയോ, ബോണ്ടയോ, മോദകമോ, അതല്ലെങ്കിൽ ഇതിൽ രണ്ട് ഏതെങ്കിലുമൊ ചായയ്ക്കൊപ്പം ഉണ്ടാക്കി വയ്ക്കും. ദോശയ്ക്കുള്ള മാവ് എത്ര അരച്ചാലും പത്തു മണിയ്ക്ക് മുമ്പ് ആ പരിപാടി കഴിയും. പിന്നെയാണ് ഗോപിയാശാൻ ചെറുകടിയ്ക്കുള്ള ഉഴുന്നൊക്കെ അരച്ച് ഗൗരിയേ ഏൽപ്പിയ്ക്കുന്നത്. അവൾക്കാണ് പാകത്തിന് ഉപ്പും, മധുരവുമൊക്കെ ചേർത്ത്‌ പലഹാരത്തിന്റെ നിർമാണം. ടൗണിൽ പോയി സാധനങ്ങൾ വാങ്ങിക്കൊണ്ട് വരുമ്പോഴൊഴികെ സർവ്വ സമയവും ഗൗരി കടയിൽ തന്നെകാണും. ഗോപിയാശാന് കറവയുള്ള ഒരു പശുവിന്റെ ചുമതല കൂടിയുള്ളതിനാൽ ഗൗരി കടയിലുണ്ടെങ്കിൽ അയാൾക്ക് ഡ്യൂട്ടി പുറത്താകും. കറവയുള്ള പശു ആയതിനാൽ പാലിന് അവർക്ക് മറ്റാരെയും ആശ്രയിക്കേണ്ട കാര്യമില്ല. ഗൗരി ശ്രീമയിയെയും കൂട്ടി വരുമ്പോൾ കടയിൽ ബീഡിയും പുകച്ച് കുഞ്ഞച്ഛനും, കോടോത്തെ നാരായണനും, കുട്ടൻ പിള്ളയും ഇരിപ്പുണ്ട്. അവർ ഇരിയ്ക്കുന്ന ബെഞ്ചിന് മുൻപിലെ മേശയിൽ മൂവരും പകുതിയോളം കുടിച്ച ചായയും ഇരിപ്പുണ്ട്. നൂർജു അവിടെ ഒരു കസേരയിൽ ഇരുന്ന് അവളുടെ ബാഗ് തുറന്നും അടച്ചും കളിച്ചുകൊണ്ടിരിയ്ക്കുകയാണ്. ശ്രീമയിയെ കണ്ടതോടെ നൂർജു എണീറ്റ് അവളുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു. "ഇവൾ ക്കൊന്നും കുടിയ്ക്കാൻ കൊടുത്തില്ലേ അച്ഛാ.." നൂർജുവിന്റെ വാടിയ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി ഗൗരി അച്ഛനോട് ചോദിച്ചു. താനിവിടെ ഉള്ളപ്പോഴാണെങ്കിൽ അവൾ അംഗൻവാടിയിൽ നിന്ന് വരുമ്പോഴേ അര ഗ്ലാസ് പാലും ഒരു വെട്ട് കേക്കും എടുത്തു കഴിയ്ക്കാൻ കൊടുക്കാറുണ്ട്. അതും കഴിച്ചുകൊണ്ട് റസിയാത്ത അവളെ കൂട്ടിക്കൊണ്ട് പോകാൻ വരും വരെ ശ്രീമയിയുമായി കളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നോളും. അച്ഛനും കൂട്ടുകാരും ഇപ്രാവശ്യത്തെ മഴ നേരത്തെ തുടങ്ങിയതിന്റെ കാരണം തങ്ങൾക്ക് അറിയാവുന്ന അറിവ് പരസ്പരം പങ്കിട്ടു കൊണ്ട് ഇരിയ്ക്കയാണ്. താൻ ചോദിച്ചത് അച്ഛൻ കേട്ടില്ലെന്ന് കരുതി ഗൗരി ചോദ്യം ആവർത്തിച്ചു. "ആ.. അതിപ്പോ ഇങ്ങോട്ട് വന്നതെല്ലാ ഉള്ളോ.. ഇത്തിരി നേരം അതൊരിടത്തൊന്നു അടങ്ങിയിരിയ്ക്കട്ടെ. എന്നിട്ട് കൊടുത്താൽ പോരെ ചായയോ, കാപ്പിയോ എന്താന്നു വച്ചാൽ." മകളുടെ ചോദ്യം അത്രയ്ക്ക് ഇഷ്ടപ്പെടാത്ത മട്ടിൽ ഗോപിയാശാൻ പറഞ്ഞു. "ഇപ്പോഴാണോ വന്നത്. മണി നാലായല്ലോ അച്ഛാ. അംഗൻവാടി മൂന്ന് മണിയ്ക്ക് വിടുന്നതല്ലേ.. അവൾക്ക് വിശപ്പായി കാണുവല്ലോ.ഒരു മണിയ്ക്കൂറായില്ലേ അവൾ വന്നിട്ട്" "അതിന് വിശപ്പ് കാണില്ല മോളെ. അല്ലാരുന്നെങ്കിൽ അത് ചോദിയ്ക്കില്ലായിരുന്നോ. അംഗനവാടീൽ ഇപ്പോൾ എന്തോരം ആഹാരങ്ങളാ പാലും, മുട്ടയും, ഇറച്ചിയുമെല്ലാം തിന്ന് അതിന്റെ വയറ് നിറഞ്ഞിരിയ്ക്കുവായിരിയ്ക്കും." കുഞ്ഞച്ചൻ പെട്ടന്ന് ഗോപിയാശാന്റെ സഹായത്തിനെത്തി. "ഓ. മതി കൂട്ടുകാരന്റെ വാലിൽ തുടങ്ങിയത്.. എത്ര ഇറച്ചിയും മീനും തിന്നാൻ പറ്റും കുഞ്ഞച്ചൻ ചേട്ടാ ഈ പൊടികുഞ്ഞിന്..." ഗൗരി അവരെ അവഗണിച്ചു കൊണ്ട് രണ്ട് ഗ്ലാസുകളിലേക്ക് പാലും വെള്ളം നന്നായി മധുരം ചേർത്തു പകർന്നെടുത്തപ്പോഴേയ്ക്കും മായമ്മ ഡ്രസ്സ്‌ മാറിയിട്ട് അവിടേയ്ക്ക് വന്നു. ഗൗരി രണ്ട് പേരെയും അകത്തെ റൂമിൽ ഇരുത്തി, പാലും വെള്ളം അവർക്ക് കുടിയ്ക്കാൻ പാകത്തിൽ ചൂടാറ്റി രണ്ട് പേർക്കും മുമ്പിൽ വച്ചു. "കുടിയ്ക്ക്.." അവൾ രണ്ട് പേർക്കും ഓരോ ഗ്ലാസ് എടുത്തു കൊടുത്ത ശേഷം എണീറ്റ് ചെന്ന് ഒരു പ്ളേറ്റ് എടുത്ത്‌ ചില്ലലമാരയിൽഅടുക്കി വച്ചിരുന്ന രണ്ട് വെട്ടു കേക്ക് അതിലേക്ക് വച്ചുകൊണ്ട് തിരിച്ച് വന്നു. നൂർജുവിനുള്ളത് ഗൗരി കൈകൊണ്ട് ചെറിയ കഷണങ്ങളാക്കി പാത്രത്തിലേക്ക് ഇട്ടു കൊടുത്തു. മായമ്മ പക്‌ഷേ തന്റെ കേക്ക് എടുത്ത്‌ ചെറുതായി കടിച്ചു തിന്നു. ഇടയ്ക്കവൾ അതിന്റെ തുമ്പ് പാലിലേക്ക് മുക്കിയെടുത്ത്‌ കടിക്കും. അത് കണ്ട് ഗൗരി യുടെ ഓർമയിൽ വന്നത് തന്റെ കുട്ടിക്കാലം ആണ്. റസ്ക്കോ, ബന്നോ കേക്കോ എന്ത്‌ കിട്ടിയാലും താനും ഇങ്ങിനെയായിരുന്നു. അത് കടുംകാപ്പി ആകട്ടെ, കടും ചായ ആകട്ടെ... അതിൽ മുക്കി തിന്നുന്നതിന്റെ സ്വാദ് ഒന്ന് വേറെയാണ്. "രണ്ട് കേക്കും, രണ്ട് ഗ്ലാസ് പാലും.. അമ്പതു രൂപേടെ തീറ്റിയാ ആ കൊച്ചുങ്ങള് തട്ടുന്ന ത്.. പിന്നെങ്ങനാ ഗോപിയാശാനേ നിങ്ങടെ പെട്ടീല് കാശ് കാണുന്നെ. ചുമ്മാതാന്നോ ഞങ്ങളാരെങ്കിലും പത്ത്‌ രൂപ കടം ചോദിച്ചാ നിങ്ങടെ കയ്യിൽ എടുക്കാൻ കാണാത്തത്.." കുട്ടൻ പിള്ള ശബ്ദം താഴ്ത്തിയാണ് ഗോപിയാശാനോട് പറഞ്ഞതെങ്കിലും അത് ഗൗരിയുടെ കാതിൽ വീഴുക തന്നെ ചെയ്തു "പിള്ള ചേട്ടോ.. പറ്റു ബുക്കിൽ ഇനി പേപ്പറില്ലേ.. മറന്നു പോവരുത്.." ഗൗരി അകത്തിരുന്നു ഒരു താക്കീതിന്റെ മട്ടിൽ പറഞ്ഞു. "എല്ലാം കൂടി ഇത്തവണ പെൻഷൻ കിട്ടുമ്പോ തന്നേക്കാം കൊച്ചേ.. മഴയൊക്കെ ആയതുകൊണ്ട് പണിയൊന്നും കിട്ടുന്നില്ല.." "മഴയൊക്കെ ആയത് ഇന്നാ. ഇന്നലെ വരെ ഒരു മഴയും ഇല്ലാരുന്നു. പിന്നെ പെൻഷന്റെ കാര്യം.. കഴിഞ്ഞ തവണയും അതിന്റെ മുമ്പത്തെ തവണയും, ഇങ്ങനെ തന്നാ പിള്ളേച്ചേട്ടൻ പറഞ്ഞത്.. പെൻഷൻ കിട്ടിയാൽ പിന്നെ അത് തീരും വരെ ഈ വഴിയ്ക്കേ കാണില്ല. അത് കൊണ്ട് ഓർമിപ്പിച്ചതാ." "മഴ തീരുന്ന ലക്ഷണമൊന്നും കാണുന്നില്ലല്ലോഗോപീ.. ഞങ്ങളെന്നാ പോയേക്കട്ടോ.. പറ്റു മറക്കാതെ കുറിച്ചേക്കണേ..." കുട്ടൻ പിള്ള എണീറ്റും കൊണ്ട് കൂട്ടുകാരെ നോക്കി. "കുടയില്ലാതെ നിങ്ങളിങ്ങനെ പോകും പിള്ളേച്ചാ.." ഗോപിയാശാൻ തിരക്കി. "തോർത്തുണ്ടെടാ ഉവ്വേ. അത് മടക്കി തലയിൽ ഇട്ടോളാം. ഇനിയും നിന്നാൽ കൂടുതൽ ഉറച്ചാലോ മഴ.." മൂന്ന് പേരും തോർത്ത്‌ മടക്കി തലയിൽ ഇട്ടുകൊണ്ട് കടയിൽ നിന്നിറങ്ങി മഴ നാരുകൾക്കിടയിലേക്ക് മറഞ്ഞു. "അവരിവിടെ കുറച്ച് നേരം കൂടി ഇരുന്നേനെ.. നിന്റെ വാക്ക് കെട്ട വർത്താനം കേട്ടിട്ടാ അവരിറങ്ങി പോയത്." ഗോപിയാശാൻ അവളെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്ന മട്ടിൽ പറഞ്ഞും കൊണ്ട് എണീറ്റു. "ഇവിടെ അങ്ങനെ വന്നിരിയ്ക്കണ്ട. അവർക്ക് വീടില്ലേ അവിടെ പോയി ഇരിയ്ക്കട്ടെ. ഈ കൊച്ച് കുഞ്ഞിനൊരിറ്റു പാല് കൊടുത്തതിന് അയാടെ വായീന്നു വീണ വർത്താനം ഞാൻ കേട്ടതാ. ആദ്യo അയാള് അയാളുടെ പറ്റു തീർക്കട്ടെ. പിന്നെ മതിഇങ്ങോട്ടുള്ള സേവ. അച്ഛന് പശുവിനെ കറക്കാനുള്ളതല്ലേ. ആ ജോലി ചെയ്യ്." ഗൗരി താൻ വാങ്ങിക്കൊണ്ട് വന്ന സാധനങ്ങൾ കിറ്റ് പൊട്ടിച്ചെടുത്ത്‌ അതാതിന്റെ സ്ഥാനത്ത്‌ വയ്ക്കുന്ന ജോലി തുടങ്ങി പത്ത്‌ മിനിറ്റിനകം റസിയാത്ത അവിടേയ്ക്ക് വന്നു. അവരെ കണ്ടതോടെ നൂർജു ബാഗ് എടുത്തു തോളിൽ തൂക്കി. "മഴ കൂടുവാണല്ലോ റസിയാത്ത.." താൻ കൊണ്ട് വന്ന കുട എടുത്ത്‌ നിവർത്തി ഗൗരി അത് നൂർജുവിന്റെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു. "മഴക്കാലം തുടങ്ങുവല്ലേ. ഇനി കുടവത്തൂർക്കാരുടെ ദുരിത കാലവും തുടങ്ങുവാ.." ഒരു ദീർഘ ശ്വാസത്തോടെ റസിയാത്ത നൂർജുവിന്റെ കൈപിടിച്ച് പുറത്തേക്കിറങ്ങിയതും ആകാശം പിളരുന്ന ഒരിടി നാദം മുഴങ്ങി. പുറത്തേക്കിറങ്ങിയത് പോലെ റസിയാത്ത കുഞ്ഞിന്റെ കയ്യും പിടിച്ച് കടയിലേക്ക് തിരികെ കയറി. കെട്ടഴിച്ചു വിട്ടത് പോലെ പടിഞ്ഞാറ് നിന്നും കാറ്റ് വീശി വന്നു. "ഇപ്പോൾ പോകണ്ട റസിയാത്ത. ഇങ്ങ് അകത്തേയ്ക്ക് കയറ്." കാറ്റിൽ ശീതാനം അടിച്ച് കടയിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ ഗൗരി അവരെ കടയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് കയറ്റി നിർത്തി. മഴ വർധിയ്ക്കുന്നത് അനുസരിച്ചു കാറ്റിന്റെ ശക്തിയും കൂടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. (തുടരും) #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - പ്രളയം ✍️ രചന - Aniprasad ടൗണിൽ നിന്ന് ഒന്ന് മുപ്പതിന് വിട്ട ജീമോൻ ബസ് പുല്ലാമല കവലയിൽ വന്നു നിൽക്കുമ്പോൾ സമയംഉച്ച കഴിഞ്ഞു രണ്ട് പത്ത്‌. ബസിന്റെ ഡോർ തുറന്ന് പുറത്തേയ്ക്ക് ചാടിയിറങ്ങിയ കണ്ടക്ടർ അവിടെ നിന്ന് കൊടുവത്തൂർ കടവിലേക്കുള്ള ആൾക്കാരെല്ലാം ഇറങ്ങിയ്ക്കോ എന്ന് ഡോറിൽ തട്ടിക്കൊണ്ട് പറയും മുമ്പേ ഗൗരി സീറ്റിൽ നിന്ന് എണീറ്റ് കഴിഞ്ഞിരുന്നു.അവൾക്ക് പിന്നാലേ അവളോട് ചേർന്നിരുന്നു മയങ്ങിയ,ആറു വയസ്സോളം പ്രായം വരുന്ന ശ്രീമയിയും എണീറ്റ് നിന്നു. ഉച്ച നേരമായതിനാൽ പുല്ലാമല കവലയിൽ ബസ് ഇറങ്ങാൻ ആള് തുലോം കുറവായിരുന്നു. ഗൗരി കയ്യിൽ കരുതിയിരുന്ന, ടൗണിൽ നിന്നും കടയിലേക്ക് വേണ്ടിയ സാധനങ്ങൾ നിറച്ച കിറ്റും എടുത്തുകൊണ്ട് മാറുകയ്യാൽ മായമ്മയെയും പിടിച്ച് ബസിനു വെളിയിൽ വന്നിട്ട് ചുറ്റിനും നോക്കി. താനും മായമ്മയും അല്ലാതെ കടവത്തേയ്ക്ക് പോകാൻ മറ്റാരുമില്ല. ആരെങ്കിലും ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ അര കിലോമീറ്റർ ദൂരം അവരോട് മിണ്ടിയും പറഞ്ഞും നടന്നു പോകാമായിരുന്നു. "ഗൗരിയമ്മേ.. ഞാൻ പിടിയ്ക്കണോ ആ സാധനങ്ങൾ..." ബസിൽ ഇരുന്നു ചുളുങ്ങിപ്പോയ ശ്രീമയിയുടെ പട്ടു പാവാട ചുളിവ് തീർത്തിടുന്നതിനിടയിൽ, ഗൗരിയോട് അവൾ തിരക്കി. "വേണ്ടെടീ മായമ്മേ.. നീ തൽക്കാലം ഗൗരിയമ്മേടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചോ.. ട്ടോ.." കുഞ്ഞിന്റെ കവിളിൽ ഒരുമ്മ നൽകികൊണ്ട് ഗൗരി നിവർന്നു നിൽക്കുമ്പോഴേയ്ക്കും അവർ വന്ന പ്രൈവറ്റ് ബസ് ഒരു ഹുങ്കാരം മുഴക്കി മുൻപോട്ട് പാഞ്ഞു പോയി. അതോടെ അവർക്ക് പിന്നിൽ മൂന്നോ നാലോ കടകൾ മാത്രമുള്ള പുല്ലാമല കവലയുടെ ചിത്രം തെളിഞ്ഞു. ഗൗരി മുമ്പോട്ട് നടക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് പിന്നിൽ നിന്നും'ഗൗരിയേ.. ഞാനുമുണ്ടേ'എന്ന വിളി കേട്ടത്. ഗൗരി അവിടെ നിന്ന് കൊണ്ട് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. സാരി തലയിലൂടെ വലിച്ചിട്ട് റസിയ അവർക്കടുത്തേയ്ക്ക് നടന്നു വന്നു. നാൽപ്പത്തഞ്ചു വയസ്സ് പ്രായമേ ഉള്ളെങ്കിലും അവരെക്കണ്ടാൽ അമ്പത് വയസിന് മേൽ മതിപ്പ് തോന്നുമായിരുന്നു. അവരുടെ ധൃതി വച്ചുള്ള നടത്തത്തിൽ പോലുമുണ്ട് കാലത്തിന്റെ ചാട്ട വാറടി ഏറ്റതിന്റെ ക്ഷീണം. "റസിയത്താ എവിടെ പോയതാ ഇത്.. ഇനി തൊഴിലുറപ്പ് പണി നേരത്തെ തീർത്തോ." അവർ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നപ്പോൾ ഗൗരി ചോദിച്ചു. "ഞാനിന്ന് പണിയ്ക്ക് പോയില്ല മോളെ.. ജാസ്മിന്റെ അടുത്ത്‌ വരെ പോണമായിരുന്നു... അങ്ങോട്ട് പോയിട്ട് വരുവാ.ഞാനീ ബസിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. ബാക്കി വാങ്ങിയ്ക്കാൻ നിന്നത് കൊണ്ടാ നിങ്ങളെന്നെ കാണാതിരുന്നത്."." "അവൾക്ക് എന്തുണ്ട് വിശേഷം.. സുഖമാണോ രണ്ടാൾക്കും.." താൻ ചോദിച്ചത് റസിയാത്ത കേട്ടില്ലെന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ ഗൗരി ചോദ്യം ആവർത്തിച്ചു. "ഓ.. സുഖം.. എനിയ്ക്കൊന്നും പറയാൻ വയ്യെന്റെ പടച്ചറബ്ബെ.." അവരുടെ സംസാരത്തിൽ മകളുടെ ജീവിതം ഓർത്തുള്ള ഒരാശങ്ക അവരുടെ മനസ്സിൽ ഉണ്ടെന്ന് ഗൗരിയ്ക്ക് തോന്നി. റസിയയുടെ ഏക മകളായ ജാസ്മിനെ ആദ്യം വിവാഹം ചെയ്തത് ഒരു ഗൾഫുകാരൻ ചെക്കനായിരുന്നു. സന്തോഷകരമായ ദാമ്പത്യം. ഒരു കുഞ്ഞുണ്ടായതിന്റെ ആറാം മാസം ഗൾഫിൽ നിന്ന് നാട്ടിൽ വന്ന സുബൈർ കുടവത്തൂരുള്ള വീട്ടിലേക്ക് ജാസ്മിനെ കാണാൻ വരവേ കല്ലാറിന്റെ മദ്ധ്യേ വച്ച് കടത്ത്‌ തോണി മറിഞ്ഞു മരണപ്പെടുകയായിരുന്നു. അതിന് ശേഷം ഒന്നര വർഷത്തോളം ആ കുടുംബത്തിന് തീരാ ദുരിതങ്ങളായിരുന്നു കൂട്ട്. അവസാനം ജാസ്മിൻ ടൗണിൽ ഒരു തുണിക്കടയിൽ ജോലിയ്ക്ക് പോയി തുടങ്ങിയതോടെ റസിയാത്തയ്ക്ക് അൽപ്പമൊരു ആശ്വാസം വന്നു. പക്‌ഷേ അതിനിടയിൽ മറ്റൊരു സംഭവമുണ്ടായി. ജാസ്മിൻ തനിയ്ക്കൊപ്പം ജോലി ചെയ്യുന്ന രാജീവൻ എന്ന യുവാവുമായി സ്നേഹത്തിലായി. ജാതിയോ, മതമോ നോക്കാതെ ജാസ്മിനെ സ്വീകരിക്കാൻ രാജീവൻ ഒരുക്കമായിരുന്നു. ഒറ്റ കണ്ടീഷനിൽ. മൂന്ന് വയസുള്ള നൂർജു വിനെ ഉമ്മയെ ഏൽപ്പിച്ചിട്ട് വേണം തന്നോടൊപ്പം വരാൻ. മകളുടെ നിർബന്ധത്തിന് കൂട്ട് നിൽക്കാൻ റസിയാത്ത ഒരുക്കമായിരുന്നില്ല. പക്‌ഷേ നൂർജുവിനെ വീട്ടിൽ നിർത്തിയിട്ട് ജാസ്മിൻ അവനൊപ്പം ഇറങ്ങി പൊയ്ക്കളയുമെന്ന അവസ്ഥ വന്നപ്പോൾ ആയമ്മയ്ക്ക് മകളുടെ പിടിവാശിയ്ക്ക് മുമ്പിൽ കീഴടങ്ങേണ്ടി വന്നു. ജാസ്മിൻ, രാജീവനെ രെജിസ്റ്റർ ചെയ്തു കൂടെ ജീവിയ്ക്കാൻ പോയി ആറു മാസത്തോളം കഴിഞ്ഞു അവർക്കിടയിൽ എന്തൊക്കെയോ സ്വരച്ചേർച്ച നടക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ഒരിയ്ക്കലോ മറ്റോ റസിയാത്ത തന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടെന്ന് ഗൗരി ഓർത്തു. "നിങ്ങളെവിടെപ്പോയതാ മക്കളേ.. സാധാരണ ഗൗരി കടയിലേക്കുള്ള സാധനം എടുക്കാൻ ടൗണിൽ പോകുമ്പോ മായമ്മ കൂടെ വരാറില്ലല്ലോ.." കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് നടക്കുന്നതിനിടയിൽ റസിയാത്ത ശ്രീമയിയുടെ മുടിയിൽ വാത്സല്യത്തോടെ തഴുകിക്കൊണ്ട് തിരക്കി. ഗൗരി പെട്ടന്ന് തങ്ങളുടെ സംസാരം മായമ്മ ശ്രദ്ധിയ്ക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് നോക്കി. "അവൾക്ക് അച്ഛനെ കാണണമെന്ന് പറഞ്ഞു റസിയാത്ത.. അങ്ങനൊന്നും ആവശ്യപ്പെടുന്നതല്ല മോള്.. ഒന്ന് കൊണ്ട് പോയി കാണിച്ചിട്ട് വരുവാ.." ഗൗരി ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു. "എവിടെ.. ജയിലിലോ.. ജയിലിൽ പോയിട്ട് വരുവാണോ നിങ്ങൾ.." ഗൗരി മറുപടി പറയാതെ തലയാട്ടി. "കരുണൻ ഇറങ്ങാറായില്ലേ മോളെ.. എത്രനാളായി അവൻ അഴിയ്ക്കുള്ളിൽ ആയിട്ട്.." അവർ എന്തോ ഓർത്തെടുക്കും മട്ടിൽ ഒരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. "അഞ്ച് വർഷം കഴിഞ്ഞു. ഇവൾക്ക് ആറോ ഏഴോ മാസം പ്രായമുള്ളപ്പോൾ ആയിരുന്നില്ലേ..." ഓർമയിലേക്ക് ആ സംഭവങ്ങൾ തികട്ടി വന്നിട്ടോ എന്തോ ഗൗരിയുടെ മുഖം മുറുകി. "രണ്ടോ മൂന്നോ മാസം കൂടി കഴിഞ്ഞാൽ പുറത്തേയ്ക്ക് പോരാമെന്ന് പറഞ്ഞു.." "അത് കഴിഞ്ഞാലോ മോളെ.. കരുണൻ വന്നാൽ മായമ്മയെ കൊണ്ട് പോകില്ലേ.." "കൊണ്ട് പൊയ്ക്കോട്ടെ.. അവകാശമുള്ള ആളല്ലേ റസിയാത്ത കൊണ്ട് പോകുന്നത്. എനിയ്ക്ക് തടയാൻ പറ്റുവോ.." ഇരുപത്തിയഞ്ച് വയസ്സോളം പ്രായമുള്ള ഒരു ഇളം പെണ്ണിന്റെ നെഞ്ചുരുകുന്ന തേങ്ങൽ അവളുടെ വാക്കുകളിൽ ഉണ്ടെന്ന് അവർക്ക് തോന്നി. അങ്ങനൊരു സംഭവം നടന്നാൽ ഇവൾക്കതു താങ്ങാനുള്ള ശക്തി പടച്ച റബ്ബ് കൊടുക്കാണ്ടിരിയ്ക്കില്ല. "ഓ.. ഭാഗ്യം.. കടവിൽ തോണിയുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു റസിയാത്ത.. ഞാൻ കരുതിയത് ഈ നേരത്ത്‌ ആരെയെങ്കിലും കൊണ്ട് ലോപ്പസ് ചേട്ടൻ കൊടുവത്തൂരിന് പോയിട്ടുണ്ടാകുമെന്നാ... അവിടെ ആരൊക്കെയോ അക്കരയ്ക്ക് പോകാനുണ്ടെന്നും തോന്നുന്നല്ലോ.. വേഗം നടക്ക് മോളെ.. ആളില്ലെന്ന് കണ്ടാൽ അവര് ചിലപ്പോൾ തോണി വിട്ട് പൊയ്ക്കളയും.." മൂവരും ധൃതിയിൽ കടവിലേയ്ക്ക് ചെല്ലുമ്പോൾ തോണിയും, മുളoകുഴയുമുണ്ട്പക്‌ഷേ ലോപ്പസ് ചേട്ടനെ അവിടെ കാണാനില്ല. കൊടുവത്തൂരിന്പോകാനായി നാല് ചെറുപ്പക്കാർ കടത്ത്‌ തോണിയ്‌ക്കരികിൽ നിൽപ്പുണ്ട്. അവരിൽ രണ്ട് പേർ ഷർട്ട് ഊരി കയ്യിൽ പിടിച്ച് കൊണ്ട് കല്ലാർ നീന്തിക്കടക്കാൻ ഉള്ള തയ്യാറെടുപ്പിലാണ്. "നിങ്ങളെന്താ ബെന്നിച്ചാ, ആറ് നീന്തിക്കടക്കാൻ പോവാണോ.. നല്ല ഒഴുക്കുണ്ടേ പിള്ളേരെ.. ചെമ്പൻ മലയിൽ മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടെന്നാ തോന്നുന്നത്. കണ്ടില്ലേ കല്ലാറിന്റെ കൊടുവത്തൂരുള്ള ഭാഗം കലങ്ങി പ്പതഞ്ഞു ഒഴുകുന്നത്.. അടിയൊഴുക്കും ശക്തമായിരിയ്ക്കും." അവർ ആറ്റിലേക്ക് ഇറങ്ങുന്നത് കണ്ട് ഗൗരി മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി. "നീന്തി ക്കയറാതെ പറ്റില്ല ചേച്ചീ.. നമ്മൾക്കിന്ന്അക്കര പിടിയ്ക്കണേൽ ആറ് നീന്തിക്കടന്നേ പറ്റൂ.." "ഈ കടത്ത്‌ വള്ളം ഇവിടെ പിന്നെന്തിനാടാ ബെന്നിച്ചാ ഇട്ടേക്കുന്നത്. ലോപ്പസ് ചേട്ടനെവിടെ. നീ അയാളെ വിളിയ്ക്ക്.." ലോപ്പസ് മഴയും വെയിലും കൊള്ളാതെ ഇരിയ്ക്കാനായി കടവത്ത്‌ നിൽക്കുന്ന കൂറ്റൻ പേരാൽ മരത്തിന് കീഴെ തുണിയും, ടാർപ്പയും കൊണ്ട് നിർമിച്ച കൂടാരത്തിനു നേർക്ക് നോക്കി ഗൗരി പറഞ്ഞു. "പത്ത്‌ പേരില്ലാതെ അയാൾ തോണി ഇറക്കില്ലെന്ന്..." ബെന്നിച്ചന്റെകൂടെ നിന്ന മുരളി പറഞ്ഞു. "എന്ന് അയാളാണോ തീരുമാനിയ്ക്കുന്നത്. പത്ത്‌ പേര് വന്നില്ലെങ്കിൽ നമ്മൾ ഇവിടെ നിന്ന് മഴ നനയണോ.. എവിടെ അയാൾ.." "അവിടുണ്ട്. അയാൾ വെള്ളമടിച്ചു സെറ്റായി ഇരിയ്ക്കയാണെന്ന് തോന്നുന്നു. അല്ലെങ്കിൽ ഇത്ര പിടിവാശി പിടിയ്ക്കില്ല.ഒരു മണിയ്ക്കൂർ കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ അയാളോട് പറയുവാ ഒന്ന് അക്കരവിടാൻ. അയാളത് കേട്ട മട്ടു പോലും കാണിയ്ക്കുന്നില്ല." ഗൗരി മായമ്മയെ, റസിയാത്തയുടെ അടുത്ത് നിർത്തിയിട്ട് ആകൂടാരത്തിന്റെ അടുത്ത് ചെന്ന് ചാക്ക് കൊണ്ട് വാതിൽ വച്ച അതിനുള്ളിലേക്ക് നോക്കി. ലോപ്പസ് എന്ന മധ്യവയസ്ക്കൻ കൂടാരത്തിനുള്ളിലെ ഇരുട്ടിൽ ഒരു മൊബൈലിന്റെ ഡിസ്‌പ്ലെയുടെ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് നോക്കിയിരിയ്ക്കുന്നു "ലോപ്പസ്ചേട്ടാ, ഞങ്ങൾക്കൊന്ന് അക്കരയ്ക്ക് പോണം..." ഗൗരി വന്ന് അയാളോട് ആവശ്യപ്പെട്ടു. "പൊക്കോ. ഞാൻ പറഞ്ഞോ പോകണ്ടാന്ന്നിങ്ങൾക്ക് അക്കരെ പോകണമെങ്കിൽ ഞാനെന്ത് വേണം.." അയാൾ മൊബൈലിൽ നിന്ന് കണ്ണുകൾ മാറ്റാതെ ചുണ്ടത്ത്‌കടിച്ചു പിടിച്ചിരുന്ന ബീഡിയെടുത്ത്‌ കയ്യിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് പുക ഊതി വിട്ടു. "ഇതെന്ത് വാർത്താനമാ ചേട്ടാ നിങ്ങൾ പറയുന്നത്... നിങ്ങളല്ലേ കടത്തുകാരൻ. ഞങ്ങൾ ഏഴു പേരുണ്ട്.. ഞങ്ങൾക്ക് അക്കരയ്ക്ക് പോകണം. അപ്പോൾ ചേട്ടനോടല്ലാതെ ഞങ്ങൾ ആരോടാ പറയേണ്ടത്.. പോരാത്തതിന് മഴയും വരുന്നുണ്ട്..." ഗൗരിയുടെ ശബ്ദത്തിൽ നല്ല വിധേയത്വം ഉണ്ടായിരുന്നു. "മഴയോ മഞ്ഞോ എന്താന്നു വച്ചാൽ വരട്ടെ. നാലും മൂന്നും ആറ് പേർക്കുവേണ്ടി നെഞ്ച് പൊട്ടാൻ എന്നെക്കൊണ്ട് വയ്യ. ആ കഴുക്കോലും പിടിച്ച് ഞാൻ വള്ളത്തിൽ കയറി മലർന്നു നിൽക്കുവല്ല. പത്തെണ്ണത്തിനെയും വച്ച് വള്ളം കുത്തി ഈ കരയിൽ നിന്ന് മറുകരയിൽ കൊണ്ട് നിർത്തണം.. ഒരാളെയും രണ്ട് പേരെയും കൊണ്ടൊന്നും വള്ളം കുത്താൻ എന്നേ കിട്ടില്ല.." "ഒരാളാണോ ചേട്ടാ ഇത്. ഞങ്ങൾ ഏഴു പേരില്ലേ..." "ങാ.. നാലഞ്ചുപേരൂടി വരട്ടെ. അത് വരെ അവിടെ നിൽക്ക്.. കുറച്ചുനേരം അവിടെ നിന്നെന്നു കരുതി ആരുടേയും മുട്ട് പൊട്ടി പോവത്തൊന്നും ഇല്ല. കൃത്യ സമയത്തിന് വള്ളം എടുത്തോണം എന്ന് പറയാൻ ഇത് കെ എസ് ആർ ടി സി ബസ്സൊന്നും അല്ല..." "എന്റെ പൊന്നു ചേട്ടാ. ഞാൻ പറയുന്നതൊന്ന് കേൾക്ക്. എന്റെ കൂടെ എന്റെ കുഞ്ഞുണ്ട്. മഴ പെയ്താൽ അത് നനഞ്ഞു പനി പിടിയ്ക്കും.റസിയാത്തയ്ക്കാണെങ്കിൽ ഇപ്പോൾ തന്നെ പനി ചൂടാ.. അതിന്റെ കൂടെ മഴ നനയുക കൂടി ചെയ്‌താൽ പിന്നെ പറയേണ്ട കാര്യമില്ല. അതിനെയൊക്കെ നോക്കാൻ ആരെങ്കിലും ഉള്ളതാണെങ്കിൽ വേണ്ടില്ല." "അങ്ങനെയുള്ളവര് വീട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങുമ്പോ ഒരു കുട കയ്യിൽ കരുതിയ്ക്കോണം. കൊടുവത്തൂര് എപ്പോഴാ മഴ പെയ്യുന്നതെന്ന് പ്രവചിയ്ക്കാൻ പറ്റില്ലല്ലോ. ഒന്ന് പോയേ കൊച്ചേ നീ.. രണ്ട് തുള്ളി മഴവെള്ളം തറയിൽ വീണാൽ പനി പിടിയ്ക്കും പോലും. ഇനി എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും പത്തു പേരിൽ കൂടുതൽ വരാതെ ഞാൻ വള്ളം കുത്തില്ല.. അതല്ല നിനക്കൊക്കെ ഇപ്പത്തന്നെ അക്കരെ ചെന്ന് പണ്ടാര അടങ്ങിയെ തീരൂ എന്നുണ്ടെങ്കിൽ ദേ കിടക്കുന്നു വള്ളം.. അവിടെ തന്നെ ഇരുപ്പുണ്ട് മുഴക്കോൽ.. തന്റേടമുള്ള മക്കളാരെങ്കിലും ഈ കൂട്ടത്തിലുണ്ടെങ്കിൽ വള്ളം എടുത്തോണ്ട് അക്കരയ്ക്ക്പൊക്കോ.. കാണട്ടെ നിന്റെയൊക്കെ ഉശിര്." അയാൾ പരിഹാസത്തോടെ ഗൗരിയേഒന്ന് നോക്കിയ ശേഷം ഒരു ബീഡി കൂടി എടുത്തു ചുണ്ടിൽ വച്ച് കടിച്ചു പിടിച്ചു. ഗൗരി അവിടെ നിന്ന് തിരിഞ്ഞു നടന്ന് ആറ്റു വെള്ളത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങിയ ശേഷം വെള്ളത്തിന്റെ കെട്ടഴിച്ചു വിട്ടു. പിന്നെയവൾ വള്ള പ്പടിയിൽ കൈകുത്തി വള്ളത്തിലേക്ക് കയറി. "ബെന്നിച്ചാ വള്ളം പിടിച്ചോണേ..." അവൾ മുളങ്കോൽ കൊണ്ട് വള്ളം നിയന്ത്രണത്തിലാക്കി കുത്തി നിർത്തിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞിട്ട് ഓരോരുത്തരെയായി വള്ളത്തിലേക്ക് കൈപിടിച്ച് കയറ്റി. അവസാനം ബെന്നിച്ചൻ വള്ളം തള്ളി വിട്ട ശേഷം പതിയെ വള്ളത്തിന് ഉലച്ചിൽ തട്ടാത്ത വിധം വള്ളത്തിലേക്ക് ചാടിക്കയറി. ലോപ്പസ് കൂടാരത്തിനുള്ളിൽ നിന്നിറങ്ങി പുറത്ത് വന്നുനിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ കടത്തു വള്ളം ഒരു വള്ളപ്പാട് അകലെ എത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. "ഡീ.." അയാൾ ചുണ്ടിൽ കടിച്ചു പിടിച്ചിരുന്ന ബീഡി തുപ്പിക്കളഞ്ഞ ശേഷം അവിടെ നിന്ന് അലറി. തുഴ ഊരി കുത്തുന്നതിനിടയിൽ ഗൗരി തിരിഞ്ഞു നോക്കി. അവളുടെ തൊട്ടടുത്ത്‌ എന്തിനും തയ്യാറായി ബെന്നിച്ചനും, മുരളിയും നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. "നീയൊക്കെ അനുഭവിയ്കുമെടീ. ചെവീല് നുള്ളിയ്ക്കോ നീ. നീയൊന്നും മാത്രമല്ല, കൊടുവത്തൂരുള്ള ഓരോ എണ്ണത്തിനെയും ഞാൻ അനുഭവിപ്പിയ്ക്കും.. നീയൊക്കെ ഇനി പുറം ലോകം കാണണോ വേണ്ടയോ എന്ന് ലോപ്പസ് തീരുമാനിക്കും.അവിടെ കിടക്കേയുള്ളൂ നീയൊക്കെ കുറെ കാലം." അയാൾ ഗർജ്ജിച്ചു. "അത്രയ്ക്കാക്രോശിയ്ക്കല്ലേ ലോപ്പസ് ചേട്ടാ. ചെമ്പൻ മലയും, കല്ലാറും ഒരേ പോലെ വിചാരിച്ചിട്ടും തടുത്ത്‌ നിർത്താൻ പറ്റാത്ത മനുഷ്യരാ.. അവരെ വെല്ലുവിളിച്ചു തോൽപ്പിച്ചു കളഞ്ഞേക്കാമെന്ന് കരുതരുത്. വിഡ്ഢിത്തമാ അത്." തന്റെപകുതി പ്രായമില്ലാത്ത ഒരു പെണ്ണ് തന്റെ മുഖത്തടിച്ച വണ്ണം പറഞ്ഞിട്ട് കല്ലാറിന്റെ മാർ കീറി മുറിച്ച്,ഒഴുക്കിനെ വകഞ്ഞു മാറ്റി വള്ളമൂന്നി പോകുന്നത് അയാൾ നിസ്സഹായതയോടെ നോക്കി നിന്നു. ♦️♦️ ഒരു കാലത്ത്‌ കല്ലാറിന്റെ മറുകര, ചെമ്പൻ മലയുടെ താഴ്വാരം മുഴുവൻ കാട്ടു വള്ളികളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് കാട് പിടിച്ചു കിടന്ന മനുഷ്യന്റെ കാൽ പോലും പതിയാത്ത ഇടമായിരുന്നു. അന്ന് പുല്ലാമല എന്നൊരു കവലയോ, അങ്ങിനെ ഒരു റോഡോ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒരു നടവഴി അതിലെ കടന്ന് പോയി ദൂരെയുള്ള ടാർ നിരത്തിൽ ചേരുന്നു. അതായിരുന്നു പുല്ലാമല. ഇരുപത്തഞ്ചു വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് പുല്ലാട്ടെ പീലിപ്പോസ് തന്റെ അനുചരന്മാരുമായെത്തി കാട് വെട്ടി തെളിച്ചു തുടങ്ങിയതോടെയാണ് അവിടൊരു ഗ്രാമം പിറവി കൊള്ളുന്നത്. പീലിപ്പോസ് പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയായത്കന്നി മണ്ണിന്റെ സഹായത്തോടെയാണെന്ന് ഏവർക്കും അറിയാം.. അവിടെയും, ഇവിടെയുമൊക്കെ നിന്ന് കുറച്ച് കുടുംബങ്ങൾ കൂടി അവിടെ കൃഷി ചെയ്യാൻ എത്തിചേർന്നു. അങ്ങനെ എത്തിയവർ മാടങ്ങളും, കുടിലുകളും വച്ച് അവസാനം അത് ചെറിയ ചെറിയ വീടുകളാക്കി മാറ്റി കൊണ്ടിരുന്നു. വീടുപണിയ്ക്കാവശ്യമായ സാധനങ്ങളൊക്കെ അവർ വള്ളത്തിൽ കൊണ്ട് വന്നിറക്കി ചുമന്ന് കൊണ്ട് പോകും. പത്തോ പതിനഞ്ചോ വീടിരുന്ന ഇടത്ത്‌ നാൽപ്പത്തി ആറോളം വീടുകൾ വന്നിരിയ്ക്കുന്നു. ജനസംഖ്യ ഏറിയതോടെ രാഷ്ട്രീയക്കാരുടെയും കണ്ണുകൾ അവിടേയ്ക്ക് വീണു. അവർആദ്യം കൊടു വത്തൂരിലെ ജനങ്ങൾക്ക് കൊടുത്ത സൗകര്യം പഞ്ചായത്ത്‌ വക കടത്താണ്... കടത്ത്‌ തോണി വന്നതോടെ എല്ലാവർക്കും ഏത് നേരവും പുറത്തെത്താം എന്ന സ്ഥിതിയായി. പട്ടയവുംവീട്ടു നമ്പറും, റേഷൻ കാർഡുമൊക്കെ അവർക്ക് കിട്ടിതുടങ്ങാൻ താമസം വേണ്ടി വന്നില്ല. അവർ ഓരോരുത്തർക്കും കൃഷിഭൂമിയും, മറ്റ് കാർഷിക വിളകൾ കൃഷി ചെയ്യുന്ന ഇടവും ആയതോടെ അവരെല്ലാവരും ചേർന്ന് കല്ലാറിന് സമാന്തരമായി ഒരു റോഡ് ഉണ്ടായി കിട്ടാനായി സർക്കാരിന് അപേക്ഷ നൽകി. അത് പക്‌ഷേ അത്ര എളുപ്പമായിരുന്നില്ല. കൊടു വത്തൂരിൽ തുടങ്ങുന്ന റോഡ് കല്ലാറിന്റെ കരയിലൂടെ പിന്നോട്ട് സഞ്ചരിച്ചു ഒൻപത് കിലോമീറ്റർ ദൂരം പോയി വേണം നഗരത്തിലെ ബൈ പാസ് റോഡിന്റെ ലിങ്കിലേക്ക് പ്രവേശിയ്ക്കാൻ. ചുരുക്കി പറഞ്ഞാൽ കൊടുവത്തൂർ നിന്ന് പതിനെട്ടു കിലോമീറ്റർ യാത്ര ചെയ്യണം ടൗണിൽ എത്തിപ്പറ്റാൻ. ചെമ്പൻ മല ചെരിഞ്ഞിറങ്ങി വരുന്ന രണ്ട് കിലോമീറ്റർ ദൂരം വനതിനുള്ളിലൂടെ യാത്ര ചെയ്യണം. സർക്കാർ സഹായത്താൽ സർവ്വ തടസങ്ങളും മാറി അവിടെ ഒരു പാതവരിക തന്നെ ചെയ്തു. പിന്നെ വൈദ്യുതി എത്താനും താമസമുണ്ടായില്ല. അതെന്തായാലും ഒറ്റ മഴയിൽ തന്നെ ആ റോഡിന്റെ പണി കഴിഞ്ഞു. ഇപ്പോൾ കാണുമ്പോൾ അതിന് റോഡെന്ന പേരല്ലാതെ വെള്ളമൊഴുകി പോകുന്നഒരു ചാൽ പോലെ തോന്നും ആ പാത കണ്ടാൽ..ആദ്യകാലത്ത്‌ ജീപ്പും, ഓട്ടോയുമൊക്കെ മൂന്നിരട്ടി കാശ് വാങ്ങി അത്യാവശ്യക്കാരെ ടൗണിൽ നിന്നു കൊടുവത്തൂർ എത്തിയ്ക്കാറുണ്ടായിരുന്നു ടൗണിൽ നിന്ന് ഒരു തവണ കൊടുവത്തൂർ വന്നു പോകുന്ന ജീപ്പ് കാരന് അതിന്റെ രണ്ടിരട്ടി പൈസയുടെ പണി വന്നു തുടങ്ങിയതോടെ അവരെല്ലാം ആ പാത ഉപേക്ഷിച്ചു. ഒൻപത് കിലോമീറ്റർ നടന്നു കൊടു വത്തൂർ എത്താമെന്ന് വച്ചാൽ രണ്ട് കിലോമീറ്റർ വനത്തിനുള്ളിലൂടെ പോകണമെന്നതിനാൽ അവിടം സുരക്ഷിതമല്ല താനും. അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ അത്രയധികം പൈസ നൽകി യാത്രചെയ്യാനുള്ള പാങ്ങൊന്നും അവിടത്തുകാർക്ക് ഇല്ലായിരുന്നു. പാത തകർന്നതോടെ പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയ്ക്കും പുറത്തേയ്ക്ക് കടക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടായി. അതോടെയാണ് കൊടു വത്തൂർ നിവാസികളുടെ സർവരുടെയും പിന്തുണയോടെ കല്ലാറിന് കുറുകെ പുല്ലാമലയെയും, കൊടുവത്തൂരിനെയുംതമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിയ്ക്കുന്ന ഒരു പാലത്തിനായിപീലിപ്പോസ് സർക്കാരിന് നിവേദനം നൽകുന്നത്. അത്തവണത്തെ തിരഞ്ഞെടുപ്പിന് മുൻപ് പാലം പണി തുടങ്ങിയെങ്കിലും നാല് തൂണുകൾ മാത്രമായി അതിന്നും കല്ലാറിന്റെ മാറ് തുളഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു. ഇനി ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വരാതെ ആ തൂണിന് മേൽ ഒരുതുള്ളി സിമന്റോ മണലോ വീഴില്ലെന്ന് മനസിലായതോടെ ജനങ്ങൾ പത്തി മടക്കി കാത്തിരിപ്പ് തുടരുന്നു. ഇന്ന് കൊടുവത്തൂരിൽ എടുത്തു പറയാനുള്ളത് ഒരു അംഗൻവാടിയും,എൽ പി സ്കൂളുമാണ്. സ്കൂളിൽ നാല് ക്ളാസുകളിലേക്ക് രണ്ട് അധ്യാപകരാണ് ആകെയുള്ളത്. ഒരു ശിപായിയും, അധ്യാപകരിൽ ഒരാളും പുറത്ത് നിന്ന് വരുന്നവരാണ്. അംഗൻവാടിയിലെ അധ്യാപികയും ആയയുമെല്ലാം വത്സല ടീച്ചറാണ്. കൊടുവത്തൂരിൽ ആകെയുള്ള ആവശ്യ സാധനങ്ങൾ കിട്ടുന്ന കട ഗോപിയാശാന്റെ കടയാണ്. അതിന്റെ മൊത്തത്തിലുള്ള നടത്തിപ്പ് കാരി അദ്ദേഹത്തിന്റെ മകൾ ഗൗരിയും. ചായയും, ചെറു കടികളും മുതൽ ഒരുവിധപ്പെട്ട സർവ്വ സാധനങ്ങളും ഗൗരി അവിടെ കച്ചവടത്തിന് വച്ചിട്ടുണ്ട്. ഗോപിയാശാനേ പറ്റി പറഞ്ഞാൽ ഭാര്യ മരണപ്പെട്ടതോടെയാണ് അയാൾ മദ്യപാനവും പുകവലിയുമൊക്കെ നിർത്തി മകൾക്ക് വേണ്ടി ജീവിച്ചു തുടങ്ങിയത്. അത് ഒരു വിധത്തിൽ ഗൗരിയുടെ പിടി കൊണ്ട് വന്ന മാറ്റമെന്ന് വേണം പറയാൻ. ചെറിയൊരു കൃഷ്ണ ക്ഷേത്രവും,ഞായറാഴ്ചകളിൽ മറ്റു പള്ളിയിൽ നിന്ന് വന്ന് അച്ഛൻ ആരാധന നടത്തി പോകുന്ന ഒരു ഓർത്തഡോക്സ് പള്ളിയും ആ മനുഷ്യർക്കിടയിലുണ്ട്. ഒന്നുമില്ലായ്മയിലും കുടവത്തൂരിലെ ഭൂരിഭാഗം ജനങ്ങൾക്കും ഇതിൽ തൃപ്തിക്കുറവൊന്നും ഇല്ലെന്ന് വേണം പറയാൻ.. (തുടരും) ( ഈ കഥ ചിലരൊക്കെ വായിച്ചുതീർത്ത കഥയായിരിക്കും വായിക്കാത്തവർക്ക് വേണ്ടിയാണ് ഇവിടെ പോസ്റ്റ് ചെയ്യുന്നത് ... അഭിപ്രായങ്ങൾ അറിയിക്കുക ...) #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - മുറ ചെറുക്കൻ...... 🔻 ഭാഗം _39 ✍️ രചന - Aysha akbar അവന്റെ വിരലുകളുടെ ചൂട് അവളുടെ പരിഭവത്തെ തണുപ്പിച്ചു... താൻ..... താനന്ന് പറഞ്ഞ ആ ഇഷ്ടം സത്യമാണോ......... എന്റെ കൂടെ.... പോരുന്നോ...... അവൻ പെട്ടെന്നത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവൾ കണ്ണുകൾ വിടർത്തി അവനെ നോക്കി......... വെറുമൊരു ചോദ്യമല്ല അതെന്ന വണ്ണം അവന്റെ മുഖത്ത് ഗൗരവവും ശബ്ദത്തിന് ഗാംഭീര്യവുമുണ്ടായിരുന്നു.... അവൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കൊന്ന് നോക്കി...... യാതൊരു പതർച്ചയോ സംശയമാ ഒന്നും തന്നെയില്ല....... അതവൾക്ക് ക്ക് നൽകിയ ആശ്വാസം ചെറുതായിരുന്നില്ല...... അല്ലെങ്കിലും അവനെന്നത് ഒരു ധൈര്യം തന്നെയാണ്...... അവനിൽ നിന്ന് കേൾക്കാൻ ഒത്തിരി ആഗ്രഹിച്ച കാര്യമാണ്ഇപ്പൊ കേട്ടിരിക്കുന്നത്..... പക്ഷെ അത്‌ കേവലം ഒരു സഹതാപമാണോ.... അതല്ല താനവനിൽ നിന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത്..... തനിക്കുവേണ്ടത് അവന്റെ പ്രണയമാണ്...... മറ്റൊരാൾക്കും നികത്താനാവാത്ത വണ്ണമുള്ള അവന്റെ പ്രണയം...... അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ പ്രകാശം ചെറുതായോന്ന് മങ്ങി..... സച്ചു അവളെ തന്നെ നോക്കിയിരിക്കുകയാണ്...... എന്നോട്......സഹതാപമാണോ... അവൾ കണ്ണുകൾ ചുരുക്കിയത് ചോദിക്കുമ്പോൾ ആ ശബ്ദം ഏറെ പതിഞ്ഞു പോയിരുന്നു.... അവൻ ചെറുതായോന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു....... വായിൽ സ്വർണ കരണ്ടിയുമായി ജനിച്ച ഇഷാനി രവി പിള്ളക്ക് ഒരു സഹതാപത്തിനിടമുണ്ടെന്ന് കരുതിയല്ല ഇത്ര ദൂരം നിന്നേ തേടി ഞാൻ വന്നത്...... അവൻ അല്പം പുച്ഛം കലർത്തിയത് പറയുമ്പോൾ അവളുടെ ഹൃദയം വല്ലാതെ പിടച്ചു.... കണ്ണുകളിൽ സന്തോഷം തിര തല്ലി....... ശെരിയാണ്.... ഒന്നും അറിയാതെ അവൻ തന്നെ തേടി വന്നത് കൊണ്ടല്ലേ ഇതൊക്കെ അവനറിഞ്ഞത് പോലും.... അതൊന്നും അപ്പോഴൊർത്തില്ല...... അവൾ ചെറിയൊരു ചമ്മലോടെ അവനെ നോക്കി........ അവൻ കണ്ണുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു ഭാവം നിറച്ചു അവളെയൊന്ന് ചൂഴ്ന്നു നോക്കിയതും അവൾ നാണം കൊണ്ട് ചുണ്ടുകൾ കൂട്ടി പ്പിടിച്ചു.... അവന്റെ മുഖത്ത് നോക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലെന്ന വണ്ണം അവൾ തല താഴ്ത്തുമ്പോൾ അവനും അതേ ചിരിയോടെ ടേബിളിൽ വെച്ച കോഫി ചുണ്ടോട് ചേർത്തിരുന്നു..... ഞാൻ...... ഒരു കാര്യം........ അവന്റെ ചോദ്യത്തിനുള്ള മറുപടിയെന്ന വണ്ണം അവളെന്തോ പറയാൻ തുടങ്ങിയതും പെട്ടെന്നായിരുന്നു സച്ചുവത് പറഞ്ഞത്..... അവൾ സംശയത്തോടെ അവനെ നോക്കി....... നീ ജീവിച്ച ചുറ്റുപാടും ഞാൻ ജീവിച്ച ചുറ്റുപാടും രണ്ടും രണ്ടാണ്.... ഇവിടെയുള്ള സൗകര്യങ്ങളോ സമ്പത്തോ ഒന്നും..... അവനത് പറഞ് മുഴുവാനാക്കും മുമ്പേ അവൾ ഇടം കയ്യാലേ അവന്റെ വാ പൊത്തിയിരുന്നു..... ഒരു നിമിഷം അവൻ വല്ലാത്തൊരു ഭാവത്തോടെ അവളെ നോക്കി...... ഒന്നും വേണ്ടാ.... ഇയാള് മാത്രം മതി..... അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ടവൾ അവന്റെ കൈ തണ്ടയിലൂടേ കൈ ചുറ്റി പ്പിടിച്ചു കൊണ്ടാ തോളിലേക്ക് ചായുമ്പോൾ സച്ചു കണ്ണുകളോന്നടച്ചു..... വികാരങ്ങൾ വീർപ്പു മുട്ടിക്കുകയാണ്....... അവളുടെ ശ്വാസം തന്റെ കയ്യിൽ പതിക്കുന്നുണ്ട്..... അവളുടെ ചൂട് തന്നിലേക്ക് ചേർന്നിരിപ്പാണ്....... ആമുടിയിഴകൾ തന്റെ കയ്യിലൂടെ ഉരസുന്നുണ്ട്..... ഇയാളുടെ കൂടെയാണെങ്കിൽ ഞാൻ ജീവിച്ച ചുറ്റുപാടിൽ നിന്നൊന്നും ഞാൻ മിസ്സ്‌ ചെയ്യില്ല.... പക്ഷെ ഈ ചുറ്റുപാടിലെന്നല്ല... ശ്വാസമുള്ളിടത്തോളം സച്ചുവേട്ടനില്ലാത്തൊരു ജീവിതം എനിക്കോർക്കാൻ കൂടി പറ്റില്ല...... തലയൊന്നുയർത്തി തന്റെ മിഴികളിലേക്ക് നോക്കി കണ്ണുകൾ നിറച്ചത് പറയുന്നവളെ സച്ചു അത്ഭുതത്തോടെയാണ് നോക്കിയത്....... അവന്റെ കണ്ണുകളും ഒരു നിമിഷം നനഞ്ഞു..... ഞാൻ..... ഞാനിപ്പോ വന്നില്ലായിരുന്നെങ്കിലോ.... വീണ്ടും തന്റെ കൈ പിടിച്ചു തോളിലേക്ക് ചാഞ്ഞു കൊണ്ട് കണ്ണ് നീരോഴുക്കുന്നവളോട് ഒരു കുസൃതി യോടെ അവൻ ചോദിക്കുമ്പോൾ അവൾ അവനിൽ പിടിച്ച പിടുത്തം ഒന്ന് കൂടി മുറുക്കി....... വരും വരെ കാത്തിരിക്കുമായിരുന്നു..... അവൾ ഒരു കൊച്ചു കുഞ്ഞിനെ പോലെ ചുണ്ടുകൾ കൂർപ്പിച്ചത് പറയുമ്പോൾ ചുണ്ട് കടിച്ചു പിടിച്ചു കൊണ്ട് സച്ചുവൊന്ന് ചിരിച്ചു...... ഹോട്ടലിലേക്ക് കയറി വന്ന ആരോ തങ്ങളെ നോക്കുന്നത് പോലെ തോന്നിയതും സച്ചുവിനൊരു ഭയം തോന്നി..... നോക്ക്...... അത്‌..... നിനക്ക് പരിചയമുള്ള ആരെങ്കിലുമാണോ...... സച്ചു അത്‌ ചോദിച്ചതും ഇഷാനി വേഗം അവനിൽ നിന്ന് വിട്ട് മാറി അങ്ങോട്ടേക്ക് നോക്കി.... അകാരണമായൊരു ഭയം കൊണ്ട് അവൾ ക്കൊരു വെപ്രാളം തുടങ്ങിയിരുന്നു...... ഏയ്..... അല്ല..... നിറഞ്ഞു വന്നൊരു ആശ്വാസത്തോടെ അവളത് പറയുമ്പോൾ സച്ചു അവളെ തന്നെ ഉറ്റു നോക്കിയിരിക്കുകയാണ്.... നിനക്കറിയുന്ന ആളാണോ എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോഴേക്കും ഇത്ര പേടിയാണെങ്കിൽ പിന്നേ എങ്ങനെയാ കാര്യങ്ങളൊക്കെ നടക്കുക... അവനൊരു നെടു വീർപ്പോടെ അത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ തല കുനിഞ്ഞു.... അവൾ വീണ്ടും അവനിലേക്ക് ചാരി..... ഇത്തവണ കൈകളിൽ പിടിച്ച പിടുത്തം ഒന്ന് കൂടി മുറുകുന്നത് അവനറിഞ്ഞു... രോമം നിറഞ്ഞ അവന്റെ കൈകളിൽ കെട്ടിയ ആ വാച്ചിൽ അവൾ തെരു പിടിക്കുന്നുണ്ട്...... അതെല്ലാം അവളുടെ ഉള്ളിലെ നീറ്റലാണെന്നോർക്കേ അവന്റെ നെഞ്ചോന്ന് പിടച്ചു..... ഏയ്..... താൻ അപ്പ്സെറ്റ് ആവണ്ട....... നമുക്ക് ശെരിയാക്കാം...... അവനതും പറഞ്ഞു കൊണ്ടവളുടെ പിന്മുടിയിൽ ഒന്ന് തലോടി..... അവളുടെ കണ്ണ് നീർ തന്റെ ഷർട്ടിനെ നനക്കുന്നത് അവനറിഞ്ഞു.... പപ്പയും മമ്മയും സമ്മതിക്കില്ല...... ഉള്ളിലെ ആശങ്കകൾ അവളിൽ നിന്നുയരുമ്പോൾ ആ ശബ്ദം വല്ലാതെ ചിലമ്പിച്ചു പോയിരുന്നു...... തന്റെ പപ്പയെയും മമ്മയെയും നല്ലോണം അറിഞ്ഞിട്ട് തന്നെയല്ലേ താൻ സ്നേഹിച്ചത്...... അവനത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവളൊന്നും മിണ്ടിയില്ല..... ഈ ഇഷ്ടം..... വല്യ റിസ്കാണ്...... ഒത്തിരി പ്രശ്നങ്ങൾ ഫേസ് ചെയ്യേണ്ടി വരും........ അവൻ അല്പം നിർത്തി നിർത്തി അത്‌ പറയുമ്പോൾ തന്നെ കാര്യത്തിന്റെ ഗൗരവം ഇഷാനിക്കറിയാമായിരുന്നു... അല്ലെങ്കിലും തന്നെക്കാൾ നന്നായി അത്‌ മറ്റാർക്കറിയും........ അവളുടേ മുഖം പെട്ടെന്ന് വാടി........ ഞാൻ..... ഞാൻ എപ്പോഴും കൂടെയുണ്ടാവും....... പക്ഷെ അപ്പോഴും നീ ധൈര്യം കാണിക്കേണ്ടിടത് നീ ധൈര്യം കാണിച്ചേ മതിയാവു..... അവനത് കൂടി പറയുമ്പോൾ അവൾ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ വിടർത്തി അവനെ നോക്കി........ തനിക്ക് പറ്റുമോയെന്ന ആശങ്ക യായിരുന്നു അതിൽ മുഴുവൻ... തന്നെ കുറിച് അവൾക്കോട്ടും ഭയമില്ല.... അവൾക്ക് ഭയം അവളെ കുറിച്ചോർത്തു തന്നെയാണെന്ന് അവന് തോന്നി....... ഇങ്ങനെ കരയല്ലേ..... ഈ കരച്ചിൽ കാണരുതെന്ന് കരുതിയാ ഇഷ്ടം തോന്നിയിട്ട് കൂടി ഞാൻ ഒഴിഞ്ഞു മാറിയത്...... സച്ചു ദേഷ്യത്തോടും സങ്കടത്തോടും അത്‌ പറയുമ്പോൾ ഇഷാനി പെട്ടെന്ന് കണ്ണുകൾ അമർത്തി തുടച്ചു........ ഇരു കൈകൾ കൊണ്ടും മുഖത്തേക്ക് വീണ മുടി അവനോന്നോതുക്കി കൊടുക്കുമ്പോൾ അത്‌ വരെയുള്ള ചിന്തകളും സങ്കടങ്ങളുമെല്ലാം എങ്ങോ പോയത് പോലെ തോന്നി ഇഷാനിക്ക്....... അവളുടെ കണ്ണുകൾ വല്ലാത്തൊരു ഭാവത്തോടെ സച്ചുവിനെ നോക്കിയപ്പോഴാണ് ചെയ്തതെന്തെന്ന് അവനും ഒന്നോർത്തു നോക്കിയത്..... അവന്റെ ചുണ്ടിൽ നാണം കലർന്നൊരു ചിരി വന്നത് കൊണ്ട് തന്നെ അതവൾ കാണാതിരിക്കാൻ നെറ്റിയിലൊന്നുഴിഞ്ഞു കൊണ്ടവനാ കപ്പ് ചുണ്ടിലേക്ക് വെച്ചു... അവൻ തൊട്ട മുടിയിഴകളിലൂടെ അവളും വിരലോടിച്ചു...... നമുക്ക്..... നമുക്ക് കുറച്ചു കൂടി സമയം ആവശ്യമുണ്ട് ഇഷാനി... അവനത് പറയുമ്പോൾ അവൾ സംശയത്തോടെ അവനെ നോക്കി..... നീളൻ മുടിയിഴകൾ അവൻ കൈ കൊണ്ടൊരു വശത്തേക്കൊതുക്കി വെച്ചു..... ഒരു ലൂസറായിട്ട് എനിക്ക് നിന്നെയിവിടെ നിന്ന് കൊണ്ട് പോകേണ്ട..... ജയിച്ചവളായി തന്നെ കൊണ്ട് പോകണം... അത്‌ കൊണ്ട്..... നീ എക്സാം പാസ്സാവാണം..... സച്ചു ഉറച്ച ശബ്ദത്തോടെ അത്‌ പറയുമ്പോൾ ഇഷാനി അവനെ തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു..... ഒരു പ്രണയം കൊണ്ട് ഒന്നും നഷ്ടപ്പെടാൻ പാടില്ല..... എല്ലാം നേടിയെടുക്കാനാണ് ശ്രമിക്കേണ്ടത്...... അത്‌ കൊണ്ട് നന്നായി പഠിക്കണം...... അവൻ അവളെ നോക്കി യത് പറയുമ്പോൾ അവൾ സമ്മത മെന്ന വണ്ണം തലയൊന്നു കുലുക്കി...... അപ്പോഴേക്കും തനിക്ക് കുറച്ചു കൂടി ധൈര്യവും കിട്ടും.....തന്റെ ആത്മ വിശ്വാസവും കൂടും..... തോറ്റവരുടെ മുമ്പിലെല്ലാം ജയിച്ചു കാണിക്കണം.... അവനൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ അത്‌ പറയുമ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സിലും അതൊരു വാശിയായി മാറിയിരുന്നു.... തന്നിൽ വാശി നിറക്കാനുള്ള എന്തോ ഒരു മാന്ത്രികത അവന്റെ വാക്കുകൾക്കുള്ളത് പോലെ അവൾക്കും തോന്നി യിരുന്നു....... സമയം..... തീരാറായല്ലേ.... അവനൊരു ദീർഘ നിശ്വാസത്തോടെ കയ്യിലേ വാച്ചിലേക്ക് നോക്കിയത് പറയുമ്പോൾ ഒരു നിമിഷം അവളിലെ പുഞ്ചിരി മാഞ്ഞു പോയി....... സൂര്യന്റെ വിട പറച്ചിലിൽ ഭൂമി ചുവക്കും പോലെ അവളൊന്നാകെ ചുവന്നു..... കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുടങ്ങുന്നുണ്ട്......... നമുക്ക്.... ഇറങ്ങിയാലോ.... അവൻ വീണ്ടുമത് ചോദിക്കുമ്പോൾ ആ സ്വരം നന്നേ ഇടറിയിരുന്നു....... കുറച്ചു..... കുറച്ചു നേരം കൂടി...... അവൾ യാചനയോടെ അത്‌ പറയുമ്പോൾ അവൻ തല ചെരിച്ചവളെയൊന്ന് നോക്കി..... നിന്റെ ഡ്രൈവർ വരുമിപ്പോ...... വിഡ്ഢിത്തം കാണിക്കേണ്ട..... ഇപ്പൊ ചെല്ല്....... അവൻ ശാസനയോടേ അത്‌ പറയുമ്പോൾ അവൾക്ക് നെഞ്ചിന് വല്ലാത്തൊരു കനം തോന്നി...... ഇനി.... ഇനിയെന്നാ.... ഉള്ളിൽ കുമിഞ്ഞു കൂടിയ ദുഃഖം കടിച്ചമർത്തി അവളത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവനല്പ നേരത്തേക്കൊന്നും മിണ്ടിയില്ല...... എന്തോ.....ശബ്ദം പുറത്തേക്ക് വരുന്നില്ലെന്നതായിരുന്നു ശെരി...... എന്നേ ക്കുറിച്ചും മറ്റൊന്നിനെ കുറിച്ചും ആലോചിക്കേണ്ട.... നാന്നായി പഠിക്ക്..... എക്സാം നന്നായി എഴുതണം...... അവനത് മാത്രം പറഞ്ഞു കൊണ്ടെഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ അവൾ ഇരുന്നിടത്ത് നിന്ന് അനങ്ങുന്നില്ലായിരുന്നു...... തല താഴ്ത്തിയിരിക്കുന്നവൾ കരയുകയാണെന്ന് അവന് വ്യക്തമായിരുന്നു....... അവന്റെ നെഞ്ചും വല്ലാതെ പിടച്ചു...... അവൻ അവൾക്കരികിലേക്ക് തന്നെയിരുന്നു..... കണ്ണു നീരിറ്റി വീഴുന്ന കൈ വിരലുകളിൽ അവൻ അവന്റെ വിരലുകൾ കോർത്തു........ അപ്പോഴും അവൾ മുഖമുയർത്തിയില്ല...... അവൻ പതിയെ ആ വിരലുകൾ ചുണ്ടോട് ചേർത്തതും ഒരു പിടച്ചിലോടെ അവൾ മുഖമുയർത്തിയിരുന്നു...... അവൻ കണ്ണുകളിൽ കുസൃതി നിറച്ചൊരു ചിരിയോടെ അവളെ നോക്കി..... കണ്ണ് നീരിനിടയിലും അവളൊന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു..... ഇതെന്റെ നമ്പറാണ്....... വിളിക്കാൻ അവസരം കിട്ടിയാൽ മാത്രം വിളിക്കുക...... വിഡ്ഢിത്തം കാണിച്ചു വെക്കരുത്...... അവനൊരു താക്കീതോടെ അവന്റെ നമ്പർ എഴുതി കൊടുക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ ഒന്ന് കൂടി വിടർന്നു..... ആ വിടർന്ന കണ്ണുകളിൽ നോക്കി തന്നെ അവനവിടെ നിന്ന് നടന്നത് ഇനിയും താനവിടെ നിന്നാൽ അവൾ വീണ്ടും കരഞ്ഞു പോകുമെന്ന് അവനുറപ്പായത് കൊണ്ട് തന്നെയായിരുന്നു..... നടന്നകലുന്ന വനെ നോക്കി അവൾ അങ്ങനെയിരിക്കുമ്പോൾ അവൻ പോകുന്നത് തന്റെ ഹൃദയം പറിച്ചു കൊണ്ടാണെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി പ്പോയി..... അത്ര മേൽ അവൾക്ക് നോവുന്നുണ്ടായിരുന്നു.... (തുടരും) Aysha Akbar #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - ഹൃദയത്തിന്റെ അവകാശി 💜💜 🔻 പാർട്ട് _135 (അവസാനഭാഗം ❤‍🔥) ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ ❤️ സാന്ദ്ര ജോലി ചെയ്യുന്ന ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്നും വിളി വരുമ്പോൾ സന്ദീപ് അവന്റെ ജോലി സ്ഥലത്തായിരുന്നു. വൈഫിനു വയ്യ.. പെട്ടന്ന് വരൂ എന്നുള്ള ആ വിളി.. അവന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് വല്ലാതെ കൂടി. എന്ത് പറ്റി എന്ന് ചോദിക്കും മുന്നേ അവരത് കട്ട് ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. അർജന്റ് ആയിട്ട് വീട്ടിൽ പോകുന്നുവെന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് വണ്ടി ഓടിക്കുമ്പോൾ ദൂരവും സമയവും അവന്റെ ക്ഷമയെ വല്ലാതെ പരീക്ഷണം നടത്തുന്നുണ്ട്. തുടരെ ഹോൺ മുഴക്കി കൊണ്ടവൻ സ്പീഡിൽ തന്നെയാണ് പോകുന്നത്. എന്നിട്ടും അങ്ങേത്താൻ വൈകുന്നത് പോലെ.. ഒടുവിൽ.. ഹൃദയഭാരത്തോടെ അവനങ്ങോട്ട് ഓടി പാഞ്ഞു ചെല്ലുമ്പോൾ അവനു മുന്നേ എത്തി ചേർന്ന രണ്ട് വീട്ടുകാരും പിന്നെ ഡെവിയും ശ്രീയും. അതോടെ സന്ദീപിന്റെ വെപ്രാളം കൂടി. "എന്താ.. എന്താ അവൾക്ക്.. നിലവിളി പോലൊരു ചോദ്യം.. അവനവളോടുള്ള സ്നേഹം തന്നെയാണല്ലോ അത്. "അവൾക്ക് മാത്രമല്ല.. നിനക്കുമിനി സന്തോഷമാണ്.. രണ്ടാളും നിങ്ങൾക്കിടയിലേക്ക് മൂന്നാമതൊരാളെ സ്വീകരിക്കാൻ തയ്യാറായി കൊള്ളൂ.. ആള് വരവറിയിച്ചു കഴിഞ്ഞു.." ഭയത്തോടെ നിൽക്കുന്നവനെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ട് ഡെവിയാണ് പറഞ്ഞത്. ശ്രീയും അവന്റെ അരികിലേക്ക് ചെന്നു. "ഈ അച്ഛൻ ഇത് ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു ഡെവി.." അവന്റെ നിൽപ്പ് കണ്ടിട്ട് ശ്രീ ചിരിയോടെ പറയുമ്പോൾ സന്ദീപിൻറെ മുഖത്തൊരു വിളറിയ ചിരിയാണ്. "അത് നന്നായി.. പ്രതീക്ഷിക്കാതെ കിട്ടുന്ന സന്തോഷങ്ങൾക്ക് മധുരം കൂടും അളിയാ.." ഡെവി അവനെ ഒന്ന് കൂടി ഇറുകെ പുണർന്നു. "ചെല്ല്.. ചെന്നിട്ടവളെ കാണ്.." ഡെവി ചേർത്ത് പിടിച്ചു നിൽക്കുമ്പോഴും സാന്ദ്രയെ ഒരു നോക്ക് കാണാനുള്ള അവന്റെയാ മോഹവും ദാഹവും ശ്രീ അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ കാണുന്നുണ്ട്. ഡെവിയും അവനിൽ നിന്നും അകന്നു മാറി. ഹൃദയം നിറഞ്ഞ ചിരിയോടെ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്നവർക്കിടയിലൂടെ.. സന്ദീപ് സാന്ദ്ര കിടക്കുന്ന മുറിയിലേക്ക് കയറി.. അവൻ ചെല്ലുമ്പോൾ വാതിൽക്കലേക്ക് തന്നെ നോക്കി കൊണ്ട് കിടപ്പാണവൾ. ഹോസ്പിറ്റലിലെ യൂണിഫോം തന്നെയാണ് അപ്പോഴും വേഷം. വാതിൽ പതിയെ ഒന്ന് ചാരി സന്ദീപ് അവൾക്കരികിലേക്ക് ചെന്നിരുന്നു. കണ്ണിമ വെട്ടാതെ നോക്കിയിരികെ രണ്ടു പേർക്കും ഉള്ളിൽ സന്തോഷത്തിന്റെ പൂരമാണ്. "ഇവൻ നമ്മളെ തുടക്കത്തിലെ പറ്റിച്ചോ ഡീ.." കുസൃതിയോടെയുള്ള അവന്റെ ചോദ്യം. അവളും അതേ ചിരിയോടെ തന്നെ തലയാട്ടി. അങ്ങനൊരു കാര്യം രണ്ടു പേരും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നേ ഇല്ലായിരുന്നപ്പോൾ. അതിന്റെയൊരു.. ഒരു പരുങ്ങലുണ്ടവർക്കും. "ഡെവി പറഞ്ഞത് പോലെ.. പ്രതീക്ഷിക്കാതെ കിട്ടുന്ന ഗിഫ്റ്റിനു ഭയകര മധുരമാണ് കേട്ടോ..എനിക്കിപ്പോ വല്ലാത്തൊരു സന്തോഷം.." പറയുന്നതിനൊപ്പം തന്നെ അവന്റെ വിറയാർന്ന കൈകൾ അവളുടെ വയറിലമർന്നു.. സാന്ദ്രയുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞതപ്പോൾ സന്തോഷം കൊണ്ടായിരുന്നു.. ❣️❣️ വൈഗ.. ഒന്നിങ്ങോട്ട് വന്നേ.. " പുറത്ത് നിന്നും വിനോദ് വിളിക്കുന്നത് കേട്ടാണ് വൈഗ മുഖമുയർത്തി നോക്കിയത്. എന്താവോ ഇനി.. " കയ്യിലുള്ള കത്തിയും കാബേജും താഴെ വെച്ചു കൊണ്ടവൾ ഏട്ടത്തിയെ നോക്കി. രണ്ടാളും കൂടി അടുക്കളയിലാണ്. എനിക്ക് പാചകം പഠിപ്പിച്ചു താ ഏട്ടത്തി എന്നും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് വൈഗ അവളുടെ പിറകെ കൂടിയതാണ്. "അങ്ങോട്ട് ചെന്നു നോക്ക് പെണ്ണേ.. അപ്പഴല്ലേ അറിയുന്നത്..എന്തിനാ വിളിക്കുന്നതെന്ന്." ഏട്ടത്തി അവളുടെ തലയിലൊന്നു തട്ടി.. ഇപ്പൊ വരാവേ എന്നും പറഞ്ഞു കൊണ്ടവൾ കൈ കഴുകി തുടച്ചു കൊണ്ട് പോകുന്നത് കാണെ അവളുടെ ഏട്ടത്തി വർക്കേരിയയിൽ കുട്ടികൾക്ക് ഭക്ഷണം കൊടുത്തു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന അമ്മയുടെ നേരെ നോക്കി. ഹൃദയം നിറഞ്ഞൊരു ചിരിയുണ്ട് ആ മുഖം നിറയെ. അതിന്റെ കാരണം തന്നെ വൈഗയുടെ മാറ്റമാണ്. കാരണം ആ വീടിനെയും വീട്ടുകാരെയും വിനോദിനെയും വേണ്ടന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് പടിയിറങ്ങി പോയവൾ ഇന്നാ വീടിന്റെ ഓരോ കാര്യങ്ങളേയും ഉൾക്കൊള്ളാൻ പ്രാപ്തയായി കഴിഞ്ഞു. ദേഷ്യവും വാശിയും അഹങ്കാരവും മാത്രം കയ്യിലുണ്ടായിരുന്നവൾ ഇന്നാ ആള് തന്നെയല്ല. ആ വീട്ടിലെ അവളുടെ ഏറ്റവും വലിയ ശത്രു.. വിനോദിന്റെ ഏട്ടന്റെ ഭാര്യ ഇന്നവളുടെ കൂട്ടികാരി ക്കൂടിയാണ്. ഏട്ടത്തി ഏട്ടത്തി എന്നും വിളിച്ചോണ്ട് ആ പിറകെ തന്നെ കാണും. ഏട്ടത്തിക്കും സ്വന്തമായി ഒരു അനിയത്തിയെ കുട്ടിയെ കൂട്ടിന് കിട്ടിയ സന്തോഷം ചെറുതൊന്നുമല്ല. തിരികെ അവൾ ചെയ്തിരുന്ന ജോലിക്ക് തന്നെ കയറാൻ അവിടെ നിന്നും ഓഫർ വന്നിട്ടും ഇനി എങ്ങോട്ടും പോണില്ല.. ഇവിടെ തന്നെ മതിയെന്ന് വാശി പിടിച്ചു നിൽക്കുന്ന ഒരു കാരണം ചിലപ്പോൾ ഈ അനിയത്തി ഏട്ടത്തി ബോണ്ട്‌ തന്നെയാവും. പോയ സന്തോഷമെല്ലാം വിനോദ് തിരികെ പിടിച്ചു തുടങ്ങി. പതിൻമടങ്ങായിട്ട് തന്നെ.. അവന്റെ സ്നേഹം കൊണ്ടും ക്ഷമ കൊണ്ടും സഹനം കൊണ്ടും. അതവന്റെ വിജയം തന്നെയാണ്.. അവന്റെ കൂടെ നിന്നവരുടെയും. ഏട്ടന് ഗൾഫിൽ നിന്നും അത്രയും പെട്ടന്ന് നിർത്തി പോരാൻ കഴിയാത്തത് കൊണ്ട് മൂപ്പര് അങ്ങോട്ട് തന്നെ തിരിച്ചു പോയി.. "എന്താ വിനുവേട്ടാ വിളിച്ചേ.. ചോദ്യത്തോടെ അങ്ങോട്ട്‌ ചെല്ലുന്നവൾ ആദ്യം കണ്ടത് ശ്രീയെയും പിന്നെ അവനരികെ ഇരിക്കുന്ന ഡെവിയെയും. "നിന്നെ കാണാൻ വന്നതാ ഇവര്.." അവളെ പകച്ചു കൊണ്ടുള്ള നോട്ടം കണ്ടിട്ട് വിനോദ് ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. "എ.. എന്നെ കാണാനോ.." വിശ്വാസം വരാത്ത പോലെ അവൾ വിനോദിനെയും ശ്രീയെയും ഡെവിയെയും മാറി മാറി നോക്കി. തേടി വരാൻ തനിക്കിനി ആരുമുണ്ടാവില്ല എന്നുള്ള അവളുടെ പൊള്ളുന്ന നോവിന് മേൽ ഒരു തൂവൽ കൊണ്ട് തലോടും പോലെ ശ്രീ അതേ എന്ന് തലയാട്ടി കാണിച്ചു. "കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ നൂല് കെട്ടാണ്.. ഞാനെന്റെ പെങ്ങളെ ക്ഷണിക്കാൻ വന്നതാ.." ശ്രീ എഴുന്നേറ്റവൾക്ക് അരികിൽ ചെന്നു നിന്നിട്ട് പറഞ്ഞു. "കരഞ്ഞാൽ കൊല്ലും ഞാൻ.." വിറ കൊള്ളുന്ന അവളുടെ ചുണ്ട് കണ്ടിട്ട് ശ്രീ കണ്ണുരുട്ടി കൊണ്ടാ തലയിലൊന്ന് തട്ടി. നിനക്കിപ്പഴും എല്ലാരും ഉണ്ട്.. ട്ടോ.. " അത് കൂടി പറഞ്ഞിട്ട് അവൻ തിരികെ പോയിരുന്നു.. ചായ എടുത്തിട്ട് വാ വൈഗ.. അളിയൻസ് ആദ്യമായിട്ട് വന്നതല്ലേ.. " വിനോദ് അവളുടെ നിൽപ്പ് കണ്ടിട്ട് പറഞ്ഞു. അവനിപ്പോ അവരുമായി നല്ല ബന്ധമുണ്ട്. ബിസിനസ് ഡീൽ എന്നതിനപ്പുറം അവരുടെ സൗഹൃദവലയത്തിലേക്ക് കൂടി നിയമനം കിട്ടിയ ബന്ധം.. നിറഞ്ഞ സന്തോഷത്തോടെ അവരുടെ സൽക്കാരവും കഴിഞ്ഞു നൂല് കെട്ടിന് എല്ലാവരേം ഒരിക്കൽ കൂടി ക്ഷണിച്ചു കൊണ്ട് ശ്രീയും ഡെവിയും യാത്ര പറഞ്ഞിട്ട് പോകുമ്പോൾ.. തേടി വരാൻ ആരുമില്ലെന്ന വൈഗയുടെ വലിയൊരു സങ്കടമൊഴിഞ്ഞു പോയതിനൊപ്പം തന്നെ ഒരിക്കൽ വിനോദിനെ സഹായിച്ചതിന്റെ പേരിൽ കിട്ടിയ കറയിലാത്ത ഒരു കുടുംബതിന്റെ സ്നേഹവും പ്രാർത്ഥനയും തിരികെ കിട്ടിയ നിറവിലായിരുന്നു ശ്രീയും ഡെവിയും. ❤‍🔥❤‍🔥 ഇനി ആരെങ്കിലും വരാനുണ്ടോ.." വെള്ളപുതച്ചു കൊടുത്തു കിടത്തിയിരിക്കുന്ന അർജുന്റെ ശരീരത്തിനരികെ നിന്നിട്ട് ആരോ ചോദിച്ചു. ശരണാലയത്തിന്റെ ഉടമ ഇല്ലെന്ന് തലയാട്ടി കാണിച്ചു. അൽപ്പം മുൻപ് വിളിച്ചിട്ടും കിട്ടാത്ത ജയഗോപന്റെ നമ്പറിലേക്ക് അയാൾ ഒരിക്കൽ കൂടി വിളിച്ചു നോക്കി. പതിവ് പല്ലവി തന്നെ ഫോൺ തിരിച്ചു പറഞ്ഞു. സ്വിച്ച് ഓഫ്. അർജുൻ മരിച്ചതറിഞ്ഞ നിമിഷം മുതൽ അയാൾ ജയഗോപനെ വിളിക്കുന്നുണ്ട്. അപ്പോൾ മുതൽ അത് തന്നെയാണ് അനുഭവം. മറ്റൊരു നമ്പർ അറിയില്ല. അർജുനെ ആകെ കാണാൻ വരുന്നത്.. അവനു വേണ്ടി കാശ് ചെലവാക്കുന്നത്.. എല്ലാം അയാളാണ്. അതിൽ കൂടുതൽ അവനുള്ള മറ്റ് ബന്ധങ്ങളെ കുറിച്ച് അയാൾക്കും അറിയില്ല. അവനോ ജയഗോപനോ അത് പറഞ്ഞിട്ടുമില്ല. "എല്ലാം ഒരുവിധം ഭേദമായിട്ട് പിന്നെ ഇവനിത് എന്തിനാ സ്വയം ജീവൻ കളഞ്ഞത്.. ആരോരുമില്ലാത്ത ഒരു അനാഥനെ പോലെ ഇലക്ട്രിക് മോർച്ചറിയിലേക്ക് അർജുന്റെ ജീവന്റെ ചൂട് പോയ ശരീരം നീക്കി വെക്കുന്നത് കണ്ടിട്ട് അവിടെയുള്ള ആരോ ചോദിച്ചു. "മനുഷ്യന്റെ മനസ്സല്ലേ.. എന്താ എപ്പഴാ തീരുമാനമെടുക്കുക എന്ന് പറയാനൊക്കുവോ.. ഇപ്പൊ വീൽ ചെയറിലൊക്കെ ഇരിക്കുന്ന പരുവത്തിൽ ആയെങ്കിലും കുറച്ചു ദിവസമായി അവനൊരു വല്ലാത്ത അവസ്ഥയിലായിരുന്നു എന്നൊക്കെ പറയുന്നു.. ആരോടും മിണ്ടാതെ.. ഭക്ഷണം പോലും കഴിക്കാതെ... മുറിയിൽ നിന്നിറങ്ങാതെ.. അങ്ങനെ മടുത്തു പോയ ഏതോ ഒരു നിമിഷത്തിലാവും.. കയ്യിൽ കിട്ടിയ ബ്ലേഡ് കൊണ്ട് ഞരമ്പ് മുറിച്ചത്.. രാവിലെ ചായ കൊണ്ട് വിളിക്കാൻ ചെല്ലുമ്പോഴേക്കും... അയാളൊരു ദീർഘ നിശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞു നിർത്തി. ഒരുപാട് പേരുടെ കണ്ണീരിനു കാരണമായവൻ ഒരുപാട് പേരുടെ ചിരിയും സന്തോഷവും എന്നെന്നേക്കുമായി നിലക്കാൻ കാരണമായവൻ അപ്പോഴേക്കും ഒരു പിടി ചാരം മാത്രമായി മാറി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.. ഒരു വിലയുമില്ലാത്ത.. ആർക്കും വേണ്ടാത്ത ഒരു പിടി ചാരം മാത്രം.. 🥰🥰 മന്തു പിടിച്ചത് പോലെ ഭാരം തൂങ്ങുന്ന കാലുകൾ.. അതിനേക്കാൾ ഭാരമുള്ള മനസ്സ്.. ഒരിക്കലും അവസാനിക്കാത്ത തമ്പിയുടെ ദുരിതങ്ങൾ. വന്നു കാണാൻ പോലും ആരുമില്ലാത്ത അയാളെ ആരും പുറത്തേക്കിറക്കുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നുമില്ല. ചെയ്തു കൂട്ടിയ പാപങ്ങളുടെ ഭാരവുംപേറി.. അവരോടൊന്നും മാപ്പ് ചോദിക്കാൻ കൂടി വയ്യെന്നുള്ള കുറ്റബോധവും സഹിച്ചു കൊണ്ടുള്ള ആ അവസ്ഥ.. സുനിലിനും രാഘവനും ഇരട്ട ജീവപര്യന്തമാണ് കിട്ടിയ ശിക്ഷ. ഗൂഡാലോചനക്കും അതിനു മുന്നേയും ചെയ്തു കൂട്ടിയ കാര്യങ്ങൾ രോഹിത് തോണ്ടി എടുത്തത് കൊണ്ട് അതിനുള്ളതും കൂട്ടി തമ്പിക്കും ജീവിതവസാനം വരെയും ആ ജയിലിൽ തന്നെ കിടക്കാനുള്ള വകുപ്പ് ഉണ്ടാക്കി കൊടുത്തു കൊണ്ട് രോഹിത് ശ്രീക്കും ജയ ഗോപനും കൊടുത്ത വാക്ക് പാലിച്ചു കഴിഞ്ഞു.. അയാൾ ചെയ്തു കൂട്ടിയ ക്രൂരത ഓരോന്നും അറിയേ പിന്നെ വൈഗക്കും തമ്പിയെ പുറത്തിറങ്ങി കാണാൻ ആഗ്രഹമില്ലായിരുന്നു.. അതോടെ അയാളുടെ അവസാനപ്രതീക്ഷയും പാടെ അസ്തമിച്ചു പോകുകയും ചെയ്തു.. ❤‍🔥❤‍🔥 അന്നാണ് ഡെവിയുടെ രാജകുമാരിയുടെയും ശ്രീയുടെ രാജകുമാരന്റെയും നൂല് കെട്ട്. ഒരുപാട് സന്തോഷത്തോടെയുള്ള ഒരു ദിവസം. ഡെവിയും ബാലയും കുഞ്ഞും ഒരു ഡ്രസ്സ്‌ കോഡിലും ശ്രീയും അച്ചുവും കുഞ്ഞും വേറൊരു കളർ തീമിലും വീട്ടുകാർക്ക് മറ്റൊരു തീമും. മൊത്തത്തിൽ പരിപാടി കളറാണ്. ദക്ഷ് ശ്രീദേവും ധ്വനി ഡെവിഡുമാണ് അന്നവിടുത്തെ സെന്റർ ഓഫ് അട്ട്രാക്ഷൻ. കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ പേരുകൾ രണ്ടും കുട്ടാപ്പിയുടെ സെലക്ഷനാണ്. ഒരു തരത്തിലും അവനാ വീട്ടില് ഒറ്റപ്പെട്ടു പോകരുതെന്ന് ശ്രീക്കും ഡെവിക്കും വാശിയുള്ളത് പോലാണ്. അച്ഛനില്ലായ്മ എന്തെന്ന് കുറച്ചു കാലം ശെരിക്കും അറിഞ്ഞവർക്ക് അങ്ങനെ കരുതാനെ കഴിയൂ.. രണ്ടു പേരിൽ ആരുടെ മൂത്ത കുട്ടിയാണോ അവൻ എന്ന് കാണുന്നവർക്ക് പോലും അത്ഭുതം തോന്നും വിധമുള്ളൊരു ബന്ധം. അതിനേക്കാൾ ഇഷ്ടമാണ് ഏട്ടനെ കുഞ്ഞി പിള്ളേർക്ക് ആ സമയം മുതൽ തന്നെ. അവന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കുന്നുമ്പോൾ കാത് കൂർപ്പിച്ചു നോക്കുന്നത് പോലൊരു ഇഷ്ടം. കുട്ടേട്ടന്റെ പൊന്നും മുത്തും അവനെ കണ്ടാൽ ഇപ്പഴേ ചിരി തുടങ്ങി കഴിഞ്ഞു. അറിയാവുന്നവർക്കെല്ലാം ക്ഷണമുണ്ട്. സന്ദീപും കുടുംബവും വിനോതും കുടുംബവും പിന്നെ മൂന്നാറിൽ നിന്നും അജയും അവന്റെ കൂട്ടുകാരും. അജയ്ക്കും അവന്റെ കൂട്ടുകാർക്കുമുള്ള ശ്രീയുടെ ക്ഷണം അൽപ്പം ഭീക്ഷണി കൂടി ചേർന്നതായിരുന്നു. ഒരുപാട് പ്രാവശ്യം ശ്രീ അവനോട് വരാൻ പറഞ്ഞിട്ടും അവനും അവന്റെ കൂടെയുള്ളവർക്കും അതിന് അതിയായ മോഹമുണ്ടായിട്ടും നീണ്ടു നീണ്ടു പോയിരുന്ന ആ വരവ്.. എന്റെ മോന്റെ നൂല് കെട്ടിന് ഇവിടെ കണ്ടില്ലേൽ നിങ്ങളെ ഞാൻ അവിടെ വന്നിട്ട് തല്ലും എന്ന് ശ്രീയുടെ ഭീക്ഷണി ഏറ്റതാണെന്ന് അവരോട് പറഞ്ഞിട്ട് ശ്രീ കളിയാക്കി ചിരിച്ചു. സദ്യയും പായസവുമടക്കം ഗംഭീരമായ ഒരു ആഘോഷം. അപ്പോഴും അവർക്കിടയിലേക്ക് പൂർണ മനസ്സോടെ ഇറങ്ങി ചെല്ലാൻ കഴിയാതിരുന്ന വൈഗയെ...നീയെന്താ വിരുന്ന്കാരെ പോലെ നിൽക്കുന്നത്.. വീട്ടുകാർക്ക് ഇവിടെ ആ പരിഗണന കൊടുക്കില്ല കേട്ടോ എന്നും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് പിടിച്ചു കൊണ്ട് പോയത് ദേവിക തന്നെയാണ്. അടക്കാൻ കഴിയാത്ത സന്തോഷത്തോടെ അവൾ വിനോദിനെ നോക്കുമ്പോൾ അവനൊന്നു കണ്ണ് ചിമ്മി കാണിച്ചു. ശേഷം അവന്റെ കണ്ണുകൾ ശ്രീയുടെ നേരെ നീങ്ങി. ആ നോട്ടത്തിൽ നിറയെ നന്ദി തന്നെയായിരുന്നു അപ്പോഴും.. ❤‍🔥❤‍🔥 രോഹിത്തിന്റെ കല്യാണത്തിന് പോയിട്ട് തിരിച്ചു പോരുകയാണ്. അച്ചുവും ബാലയും ശ്രീയും ഡെവിയും. ജയഗോപനെയും ദേവികയെയും കാർത്തുവിനെയും വിളിച്ചെങ്കിലും നിങ്ങൾ ഒറ്റയ്ക്ക് പോയാൽ മതിയെന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ടവരെ മാത്രം പറഞ്ഞു വിട്ടു. ഇന്ദിരാമ്മ സുധേവിന്റെ കൂടെ കുറച്ചു ദിവസം നിൽക്കാൻ പോയതാണ്.. കുട്ടാപ്പിയെയും അവരുടെ കൂടെ കൂട്ടി. കുഞ്ഞുങ്ങൾ ഉണ്ടായതിന് ശേഷം അവരാദ്യ മായിട്ടാണ് പുറത്ത് പോകുന്നത്. പതിയെ പോയാൽ മതി.. കുഞ്ഞുങ്ങൾ ഉള്ളതാണ്. വണ്ടിയുടെ ഗ്ലാസ്‌ കയറ്റി ഇട്ടേക്കണം.. കുഞ്ഞുങ്ങൾ ഉള്ളതാണ്.. ഏസി കുറച്ചിട്ടാൽ മതി..കുഞ്ഞുങ്ങൾ ഉള്ളതാണ്.. പെട്ടന്ന് തിരിച്ചു വന്നേക്കണം കുഞ്ഞുങ്ങൾ ഉള്ളതാണ്.. എന്തോന്നെടെ.. നമ്മുക്കിപ്പോ യാതൊരു വിലയുമില്ലെന്നോ.. " സീറ്റിലേക്ക് ചാരി ഇരുന്നു കൊണ്ട് ഡെവി എണ്ണി പറയുമ്പോൾ അതേ സംശയത്തോടെ തന്നെ ശ്രീയും മുഖം ച്ചുളിച്ചു. വീട്ടിൽ നിന്നും പോരാൻ ഒരുങ്ങിയത് മുതലുള്ള ഉപദേശങ്ങളാണ് അവ ഓരോന്നും. "നിങ്ങളെയിപ്പൊ അല്ലേലും ആർക്ക് വേണം.. എല്ലാർക്കും കുഞ്ഞുങ്ങളെ മതി മക്കളെ.." അച്ചു കുസൃതിയോടെ പറയുമ്പോൾ അവളുടെ മടിയിൽ ദച്ചു മോൻ സുഖമായി ഉറങ്ങിതുടങ്ങിയിരുന്നു. "ഏഹ്.. അതെവിടുത്തെ നിയമമാണ്.. അതൊന്നും പറ്റില്ല.. അച്ചന്മാർ ഇല്ലാതെ എവിടുന്ന് കുഞ്ഞുങ്ങൾ.." ശ്രീ അച്ചുവിനെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. "ആ വീട്ടിലെ നിയമം ഇപ്പൊ അങ്ങനാണ്.. ഏട്ടാ." തന്റെ മടിയിൽ കുട്ടാപ്പിയോട് എന്തോ അവ്യക്തമായി പറയാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ധനു മോളെ അടക്കി പിടിച്ചു കൊണ്ട് ബാലക്കും കുസൃതി. 'വീട്ടുകാർ എന്തും പറഞ്ഞോട്ടെ.. നിങ്ങൾക്ക് എങ്ങനാ.. കാര്യങ്ങൾ അതങ്ങോട്ട് പറഞ്ഞേ..അതറിഞ്ഞിട്ടേ ഒള്ളു ഇനി ബാക്കി കാര്യം.. " ഡെവി ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിൽ നിന്നും അവൾക്ക് നേരെ പാളി നോക്കി.. പരസ്പരം ഒന്ന് നോക്കിയതല്ലാതെ അച്ചുവും ബാലയും അതിനു മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ ചുണ്ടിൽ അവരോളിപ്പിച്ചു പിടിച്ച ഗൂഡമായ ചിരിയിലുണ്ടായിരുന്നു ശ്രീക്കും ഡെവിക്കും വേണ്ട ഉത്തരം. അതോടെ അവരുമൊരു നിറവിലാണ്.. പ്രണയത്തിന്റെ നിറവ്.. അവസാനിച്ചു എന്നെഴുതിയാലും ഇത് അവസാനിക്കുന്നില്ലല്ലോ പ്രിയപ്പെട്ടവരെ.. ഇവരൊക്കെ ഇനി മനസ്സിൽ കാണും. എന്റെയും നിങ്ങളുടെയും.. ഏതൊരു സ്റ്റോറിയുടെയും അവസാനപാർട്ട് എഴുതുമ്പോൾ ഒരു പിടച്ചിലാണ്.. ഇനി ഇവരെ കുറിച്ച് എനിക്കൊന്നും പറയാൻ കഴിയില്ലല്ലോ എന്നൊരു വിങ്ങലാണ്.. നിങ്ങളെനിക്കെന്ന പോലെ ഇവരൊക്കെ നമ്മുക്ക് അത്രമാത്രം പ്രിയപ്പെട്ടവരായത് കൊണ്ടാണത്.. പക്ഷേ എല്ലാത്തിനും ഒരു അവസാനം വേണമല്ലോ.. ഇനിയിവിടെ കൂടുതൽ പറഞ്ഞു ബോറാക്കുന്നതിലും നല്ലത് ഇവരെയൊക്കെ ഇവരുടെ പാട്ടിന് വിടുന്നതാണ്.. മൂന്നാറിലെ നീല വാകയെ കുറിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ. അവയുടെ ചിത്രം കണ്ടപ്പോൾ മനസ്സിലേക്ക് വന്നൊരു കഥ..💜 ആ വാക പൂത്തുലഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന നാട്ടിലേക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടു പോയ കാമുകിയെ കുറിച്ച് ഓർത്ത് കൊണ്ട് വിരഹനോവോടെ പോകുന്ന കാമുകൻ മാത്രമായിരുന്നു എന്റെ മനസ്സിൽ. നായകൻ ഉണ്ടെങ്കിൽ പിന്നെ ഓന് നല്ലൊരു ചങ്ക് നിർബന്ധമാണല്ലോ നമ്മുക്ക് 😌 ബാക്കി ഉള്ളവരൊക്കെ കഥക്ക് പിന്നാലെ കൂടെ ഓടി പോന്നവരാ.. 😀 ന്റെ ഡെവി.. ഓൻ മുത്താണ് ല്ലേ.ന്റെ ഹരിയെ പോലെ.. ഓന് വേണ്ടി ഒരു വരി എഴുതാൻ പോലും എനിക്ക് ആലോചിച്ചു നോക്കേണ്ടി വന്നിട്ടില്ല. അരികിൽ വന്നിരുന്നു കൊണ്ട് ഹൃദയം തന്നെ പറഞ്ഞു തന്നിട്ടുണ്ട്.. ചില സ്നേഹം അങ്ങനെയാ..😁 അത് മറക്കാൻ പറ്റൂല.. 😔 മറന്നെന്ന് നടിക്കുകയാണ്. കാണാനുള്ള മോഹങ്ങളെ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കുകയാണ്.. സംസാരിക്കാനുള്ള തോന്നലുകൾ അതി ജീവിക്കുകയാണ്. അവനോടുള്ള പരാതികളും പരിഭവങ്ങളും ഞാനെന്റെ ഉള്ളിലൊതുക്കി വെക്കുകയാണ്.. നേരിട്ടുള്ള കാണലോ വിളികളോ തേടി ചെല്ലുകയോ തേടി വരികയോ ഇല്ലെന്നാലും എനിക്കറിയാം..അകലങ്ങളിലിരുന്ന് കൊണ്ടുള്ള ആ സ്നേഹം.. മൗനം കൊണ്ട് ഇരു ദിക്കിലിരുന്ന് കൊണ്ടാണ് ഞാനും നീയും പ്രണയിക്കുന്നതിപ്പോഴും.. 🤩(കടപ്പാട്) പരിഗണനയാണ് പ്രിയപ്പെട്ടവരെ സ്നേഹം.. സ്നേഹം തന്നെയാണ് പരിഗണനയും. അപ്പൊ ഇനിയെന്താ..ഒന്നുമില്ലല്ലോ പറയാൻ.. വേണമെങ്കിൽ ഇതിനൊരു സെക്കന്റ് പാർട്ട് ഓപ്ഷൻ ഉണ്ടാവും. കുട്ടേട്ടനും അവന്റെ മുത്തും പൊന്നും കഥ നയിക്കും.സാധ്യത മാത്രമാണുട്ടോ.. എന്നെങ്കിലും നടക്കുമെന്ന് ഞാൻ പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന ഒരുപാട് സാധ്യത ഉള്ളൊരു കാര്യം 🥰🥰 ഇനി നിങ്ങളുടെ ഊഴമാണ്.. നീട്ടി വലിച്ചൊരു റിവ്യൂ എഴുതിയാൽ ഇന്നത്തെ എന്റെ ഈ ശൂന്യത അൽപ്പമെങ്കിലും കുറഞ്ഞേക്കും.. തുടക്കത്തിൽ മുതൽ കൂടെയുള്ളവർക്കും പിന്നെ ഓടി കൂടിയവർക്കും.. എല്ലാവരേം ഓർക്കുന്നു.. സ്നേഹം മാത്രം... 🥰 സ്നേഹത്തോടെ നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം jif😘 #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - ഹൃദയത്തിന്റെ അവകാശി 💜💜 🔻 പാർട്ട് _134 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ 🥰 തങ്ക മണിയെ ദഹിപ്പിച്ച സ്ഥലത്തേക്ക് മുട്ട് കുത്തിയിരിക്കുമ്പോൾ തന്റെ ഉള്ളം ശൂന്യമാണെന്ന് വൈഗക്ക് തോന്നി. കലഹങ്ങളോ ബഹളങ്ങളോ ഇല്ലാത്ത.. വെറും ശൂന്യത. ജോലിക്കാരും വീട്ടിയുകാരുമായി എത്രയോ ആളുകളുണ്ടായിരുന്ന ആ വീടിന്റെ അപ്പോഴത്തെ അവസ്ഥ.. അത് പോലും അവളെയപ്പോൾ അൽപ്പം പോലും സ്പർശിച്ചില്ല. വെറും നിലത്തേക്ക് മടക്കി വെച്ച കാലുകളിൽ മുഖം ചേർത്ത് കൊണ്ടവൾ അങ്ങനെയിരുന്നു. നേരമോ കാലമൊ ഒന്നുമപ്പോൾ മനസ്സിലില്ല. അമ്മ.. അമ്മ മാത്രം നിറഞ്ഞു.. ആ ചിരി.. വർത്താനം.. ദേഷ്യം.. ചീത്ത വിളിക്കുന്നത് അങ്ങനെ അങ്ങനെ അവിടെ ഇരിക്കുമ്പോൾ കഴിഞ്ഞു പോയ അമ്മ നിമിഷംങ്ങളെ മാത്രം വേർപ്പെടുത്തി കൊണ്ട് ഹൃദയം മുന്നിലേക്കിട്ട് കൊടുത്തു. അമ്മയെ കൊല്ലാനായിരുന്നില്ലല്ലോ..! നമുക്കൊരുമിച്ചു പോവാനായിരുന്നില്ലേ.? ഞാൻ കൂടി കൂടെ വരാൻ കരുതി തന്നെയല്ലേ.. പക്ഷേ.. അമ്മയോട് കാണിച്ച അത്രയും കരുണ ദൈവം പോലും ഞങ്ങളോട് കാണിച്ചിട്ടില്ല.. അജു എവിടെന്ന് പോലുമറിവില്ല. ആരോട് ചോദിക്കാൻ..? കൂടെ ഉള്ളവർ തന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ട്.. പരിഗണിക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ ആ സ്നേഹവും പരിഗണനയും ഏറ്റു വാങ്ങാൻ താൻ അർഹയല്ല എന്നുള്ള പൊള്ളുന്ന കുറ്റബോധം ആരെയും അറിയിക്കാതെ മനസ്സിലിട്ട് ഞെരിക്കുന്ന ആ വേവ്.. അതിനു വല്ലാത്ത നോവാണമ്മാ.. താനിപ്പോൾ അനുഭവിക്കുന്നത്.. ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്നും ഡിസ്ചാർജ് മേടിച്ചു ചെന്ന ആ നിമിഷം മുതൽ സ്വന്തം കുടുംബം പോലെ ചേർത്ത് നിർത്തുന്ന വിനോദിന്റെ കുടുംബം. അവർ കാണിക്കുന്ന സ്നേഹം..അടുപ്പം. സ്വന്തമെന്നുള്ള ചേർത്ത് പിടിക്കൽ. അതാണപ്പോൾ അവളുടെ സങ്കടവും. ആദ്യം മുതലേ അവർക്ക് സ്നേഹമുണ്ട്.. പക്ഷേ അന്നത് കാണാൻ തനിക് മനസ്സുണ്ടായിരുന്നില്ല. അഹങ്കാരവും അഹംഭാവവും. പിന്നെ എല്ലാരേയും തോൽപ്പിക്കാൻ മാത്രം തോന്നുന്ന മത്സരബുദ്ധി... ആരെങ്കിലും നന്നായി വരുന്നുണ്ടെന്ന് കണ്ടാൽ തോന്നുന്ന അസഹിഷ്ണുത.. എല്ലാം കൊണ്ടും തീർത്തുമൊരു സൈക്കോ സ്വഭാവമുള്ള വൈഗലക്ഷ്മി.. അന്നത്തെ അവളിലേക്കുള്ള ദൂരം ഇന്നിൽ നിന്നും ഒരുപാട് അകലമുണ്ട്. ഇനിയൊരിക്കലും തനിക്ക് തിരിച്ചു പോകണ്ടാത്ത ഒരു ഭൂതകാലം.. തനിക് പോലും തോന്നുന്ന വെറുപ്പ്. ഒരു ദീർഘ നിശ്വാസത്തോടെ വൈഗ തല കുടഞ്ഞു. കണ്ണുകൾ വീണ്ടും വീടിന് നേരെ പാഞ്ഞു.. സന്തോഷമായിരുന്നോ തനിക്കിവിടെ..? അവളാ ചോദ്യമൊന്നു സ്വയം ചോദിച്ചു നോക്കി. ഇല്ലെന്ന് തന്നെയാണ് ഉത്തരം. കുറെ പണമുണ്ടായിരുന്നു..പണിക്കാരുണ്ടായിരന്നു ചുറ്റും. പറയുന്നതെന്തും നടക്കുമായിരുന്നു.. നടത്തിക്കുമായിരുന്നു താൻ. നിറയെ കൂട്ടുകാർ ഉണ്ടായിരുന്നു.അത്യാവശ്യഘട്ടത്തിൽ ഒന്ന് പോലും ഉപകരിക്കാത്ത പൊള്ളയായ സൗഹൃദങ്ങൾ. പക്ഷേ ഒരു സമാധാനമില്ലായിരുന്നു. മറ്റുള്ളവരെ ദ്രോഹിക്കണമെന്ന ചിന്തിച്ചു കൂട്ടി സമാധാനം ഒട്ടുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇവിടെ ആർക്കും..ഒന്നങ്കിൽ മറ്റൊരു വിധത്തിൽ ആർക്കും അറിയാത്ത സങ്കടങ്ങൾ നിരവധിയുണ്ടായിരുന്നു.. കാശിന്റെ തിളപ്പിൽ അതൊന്നും പുറത്തു ചാടിയില്ല എന്ന് മാത്രം.. മറ്റൊരാളെ ചതിച്ചു കൊണ്ട്.. അയാളുടെ കണ്ണീർ കയത്തിന് മുകളിൽ കെട്ടിപടച്ചുണ്ടാക്കിയ ആ വീട്ടിൽ എന്നും ആശാന്തിയായിരുന്നു.. അടിയിൽ തിര തുള്ളുന്ന കണ്ണീർ കായലിൽ ആടിയുലഞ്ഞു കൊണ്ടത് ഇപ്പോഴും.. അവളാ യാഥാർഥ്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞ നിമിഷം തന്നെയാണ് തോളിലൊരു കൈ പതിഞ്ഞത്.. തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ തന്നെ അവൾക്കറിയാം അതാരാണെന്ന്.. കുറച്ചു നേരമായിട്ടും കാണാഞ്ഞപ്പോ തേടി വന്നതാവും. തിരഞ്ഞു വരാനിപ്പോ തനിക് അവനൊരാൾ മാത്രമേ ഒള്ളു.. ഒരിക്കൽ താൻ ഉപേക്ഷിച്ചു കൊണ്ടിറങ്ങി പോന്ന അവൻ മാത്രം.. സ്വബോധത്തിന്റെ കെട്ട് പൊട്ടി പോയിരുന്ന തന്നേ തേടി കണ്ടു പിടിച്ചവൻ ഇന്നും നിഴൽ പോലെ കൂടെയുണ്ട്.. മരണത്തിനു പോലും വിട്ട് കൊടുക്കില്ലെന്ന് സ്നേഹത്തോടെ വാശി പിടിച്ചവൻ.. തിരികെ അവന്റെ ബിസിനസ് തിരക്കുകളിലേക്ക് ഇറങ്ങി തുടങ്ങിയെങ്കിൽ കൂടിയും..താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന നിമിഷങ്ങളിലൊക്കെയും അവൻ കൂടെയുണ്ട്.. കൂട്ടിനുണ്ട്.. ശെരിക്കുമുള്ള സ്നേഹം എന്തെന്ന് തനിക്കിപ്പോഴറിയാം.. ഒരുമനുഷ്യനെ എങ്ങനെയാണ് പരിഗണിക്കേണ്ടതെന്നും അവനാണ് പഠിപ്പിച്ചുതന്നത്.. "എണീക്ക്.. മതി.. അമ്മക്കറിയാം.. എല്ലാം അറിയാം.." തന്നെനോക്കി കണ്ണ്നിറച്ചവളെ അവനടക്കി പിടിച്ചു.. വീട്ടിലേക്കൊന്ന് കൊണ്ട് പോകാമോ എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ എപ്പോ പോണം എന്നാണവൻ തിരികെ ചോദിച്ചത്. "ഇനി ആരെയെങ്കിലും കാണാനുണ്ടോ..?" തിരിഞ്ഞു നോക്കി നടക്കുന്നവളുടെ മുഖം തനിക് നേരെ തിരിച്ചു നിർത്തി കൊണ്ടവൻ ചോദിച്ചു. വേണമെന്നവൾ തലയാട്ടി കാണിച്ചു. ബാലയെ അല്ലേ..? വിനോദ് ചോദിച്ചപ്പോഴും അവൾക്ക് അത്ഭുതമൊന്നും തോന്നിയില്ല. "വാ.. അവിടെ കൂടി പോയേക്കാം.." അവനവളെയും ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ട് കാറിന്റെ അരികിലേക്ക് നടന്നു.. അപ്പോഴും വൈഗ പിന്നിലേക്ക് നോക്കുന്നുണ്ട്.. വീണ്ടും വീണ്ടും.. ❤‍🔥❤‍🔥 കൈ കൂപ്പി നിൽക്കുന്നവന്റെ കവിളിൽ കൂടി ഒലിച്ചിറങ്ങുന്ന കണ്ണുനീർ തുള്ളികൾ. ശ്രീയുടെയും ഹൃദയം വല്ലാതെ വേദനിക്കുന്നുണ്ട്. എങ്കിൽ അവനാ നന്ദി പറച്ചിലിന് തടസ്സമൊന്നും വരുത്താതെ ക്ഷമയോടെ കാത്തിരുന്നു.. കുറച്ചു മുന്നേ ഡെവി പറഞ്ഞു കൊടുത്ത ആ വാക്കുകൾ.. അതവന്റെയും ഹൃദയമിടിപ്പ് ഒരു നിമിഷം നിലച്ചു പോകാൻ പാകത്തിനായിരുന്നു. ഇത്രയും വലിയൊരു ഭാരവും പേറിയാണോ അവനാ ഗർഭകാലം മുഴുവനും കഴിച്ചു കൂട്ടിയതെന്നോർക്കുമമ്പോൾ ശ്രീക്കും സഹിക്കുന്നില്ല.. ഒരിക്കലും അവനത് പുറമെ കാണിച്ചിട്ട് ആരെയും സങ്കടപ്പെടുത്തുകയോ ആശങ്ക പ്പെടുത്തുകയോ ചെയ്തിട്ടുമില്ല.. എല്ലാം ഒറ്റയ്ക്ക് സഹിച്ചു.. ക്ഷമിച്ചു.. കാത്തിരുന്നു. ബാലയും അച്ചുവും ഗർഭിണിയായതിൽ പിന്നെ അവരിൽ നിന്നും അകന്നു നിന്നിട്ടേയില്ല. അപ്പോഴെല്ലാം അവന്റെ മനസ്സിലീ ഭാരമുണ്ടായിരുന്നു.. "ബാലക്ക്.. ബാലക്ക് വീണ്ടും ഒരമ്മയാവാൻ കഴിയില്ലെന്ന് ഡോക്ടർ പറഞ്ഞിരുന്നു ശ്രീ.. അന്നത്തെ ആ.. പ്രശ്നം.. അർജുൻ.." ബാക്കി പറയാൻ പോലും ഇഷ്ടമില്ലാത്ത അവന്റെ ബുദ്ധിമുട്ട്.. "അവളുടെ യൂഡ്രസിനു ചെറിയ രീതിയിൽ കുഴപ്പങ്ങളുണ്ടെന്നും.. ഭാവിയിൽ അമ്മയാവാൻ പറ്റില്ലെന്നും..എന്നാൽ അതൊരു സാധ്യത മാത്രമാണെന്നും അന്ന് ഡോക്ടർ പറഞ്ഞത്.. ആരോടുംപറയാതെ ഉള്ളിൽതന്നെ മറച്ചു പിടിച്ചു നടന്നവൻ.. ഇത്രയും വലിയൊരു രഹസ്യം.. തന്നിൽ നിന്നും മറ്റൊരാൾ അറിഞ്ഞാൽ അത് ബാല അറിയുമോ എന്നൊരു ഭയമായിരുന്നു അവനെ അത് ഉള്ളിൽ തന്നെ അടക്കി പിടിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചതും. എന്നെങ്കിലും ഉണ്ടാവുകയോ ഉണ്ടാകാതിരിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നോരു കുഞ്ഞിനെ ചൊല്ലിയാണോ താനവളെ സ്നേഹിച്ചത്..? കൂടെ കൂട്ടിയത്..? അല്ലെന്നുള്ള ഉത്തരം കിട്ടാൻ അവനും ഒരുപാടൊന്നും ആലോചിച്ചു കൂട്ടേണ്ടി വന്നില്ല. ശ്രീയോട് മാത്രം ചെറുതായി ഒന്ന് സൂചിപ്പിച്ചു.. അത്ര മാത്രം.. പിന്നെ അതിനെ കുറിച്ച് അവനൊന്നും പറഞ്ഞു പോലും കേട്ടിട്ടില്ല.. പക്ഷേ അവന്റെ മനസ്സിൽ ബാലയുടെ ഗർഭക്കാലം മൊത്തം ഒരു ഭയമുണ്ടായിരുന്നു.. അവളെ ആദ്യം ചികിത്സിച്ച ഡോക്ടറെ തന്നെ കണ്ടാൽ മതിയെന്ന് അവനാണ് തീരുമാനമെടുത്തത്. അങ്ങനെയാണ് അച്ചുവിനെയും അവിടെ തന്നെ കാണിക്കുന്ന കാര്യവും പരിഗണിച്ചത്. എന്തായാലും ഭയന്നത് പോലൊന്നും സംഭവിച്ചില്ല.. അച്ഛനെ ഇനിയും പരീക്ഷീക്കാൻ വയ്യെന്നത് പോലെ അവന്റെ മിടുക്കിയായ മോളും.. അവളുടെ അമ്മയും.. ദൈവം പോലും കണ്ണടച്ച് കൊടുത്ത അവരുടെ സ്നേഹവല്ലരിയിലെ കുഞ്ഞി പൂവ്.. പോവ്വ..ല്ലേ.. ഉടുത്തിരുന്ന മുണ്ടോന്ന് പൊക്കി മുഖമൊന്നാമർത്തി തുടച്ചു കൊണ്ട് വല്ലാത്തൊരു തെളിമ നിറഞ്ഞ ചിരിയോടെ ഡെവി ചോദിക്കുമ്പോൾ ശ്രീയും ചിരിയോടെ എഴുന്നേറ്റു. ബാലയെയും അച്ചുവിനെയും ഡിസ്ചാർജ് കിട്ടി വീട്ടിക്കാക്കിയ ശേഷം.. ഡെവിയാണ് ശ്രീയെ കൂട്ടി അമ്പലത്തിലേക്ക് വന്നത്.. അന്ധവിശ്വാസിയല്ലാത്തൊരു വിശ്വാസി മാത്രമായിരുന്നു അവനപ്പോൾ.. ഇത്രയും അനുഗ്രഹം തന്നോട് കാണിച്ച ദൈവത്തിനോട് ഒരു നന്ദി പറയാതെ വയ്യെന്നുള്ള അവന്റെയാ തീരുമാനം ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടാതെ അനുസരിച്ചു കൊണ്ട് അവന്റെ കൂടെ ശ്രീയും.. ❤️❤️ ശ്രീക്കും ഡെവിക്കും അറിഞ്ഞു പണി കിട്ടിയത് പോലെയാണ് വീട്ടിലെ അവസ്ഥ..അതിനി ആ രണ്ടു പെണ്ണുങ്ങളും കൂടിയാണോ അതൊ അമ്മമാർ ഒരുമിച്ച് കൊടുത്ത പണിയാണോ എന്നതിൽ മാത്രമാണ് അവർക്ക് സംശയം.. അച്ചുവിനും ബാലക്കും ഒരു റൂം മതിയെന്ന് പറഞ്ഞത് അവർ തന്നെയാണ്. അത്യാവശ്യം വലിയൊരു മുറിയിൽ രണ്ട് സൈഡിൽ ഓരോ ചെറിയ കട്ടിലും രണ്ടു തൊട്ടിലുമായി പ്രസവിച്ചു കിടക്കുമ്പോൾ അനുഭവപ്പെടുന്ന കടുത്ത ഏകാന്ത വാസത്തെ അതിജീവിക്കാൻ അവർ കണ്ടു പിടിച്ച മാർഗം.. അത് വിജയം തന്നെയാണ്. കാർത്തുവും ദേവികയും അച്ചുവിനെയും ബാലയെയും ഏറ്റെടുത്തപ്പോൾ കുട്ടാപ്പിക്കും ഇന്ദിരമയ്ക്കും കുഞ്ഞുങ്ങളെ കിട്ടി.. വീട്ടിലെ പണിക് പിന്നെ വേറെ ആളുകളുണ്ട്. എന്താണ് വേണ്ടതെന്നുള്ള നിർദ്ദേശങ്ങൾ മാത്രം കൊടുത്താൽ മതിയാവും.. അതനുസരിച്ചു തന്നെ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്തു കിട്ടും.. മെന്റൽ ഡിപ്രഷനാ പടി പോലും കടന്നു വരാത്ത അത്രേം സന്തോഷതോടെ അച്ചുവിന്റെയും ബാലയുടെയും ഓരോ ദിവസവും കടന്നു പോയി. ഇതിനിടയിൽ കഷ്ടത്തിലായതാ ചെക്കന്മാരുടെ കാര്യമാണ്. അവരുടെ കുസൃതികളൊന്നും.. ഒരുമ്മയിൽ കൂടുതൽ നടക്കുന്നില്ല. എങ്കിലും അച്ചുവും ബാലയും ഹാപ്പിയാണ്.. ഒരുമിച്ചുറങ്ങിയും ഒരാളുണർന്നാൽ മറ്റേയാളെ കൂടി കരഞ്ഞു വിളിച്ചുണർത്തിയും അവരുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളും ഹാപ്പിയാണ്. അതോടെ തൊട്ടു നോക്കിയുള്ള കുസൃതികൾ നടക്കില്ല എന്നുള്ള സങ്കടത്തെയാ ചെക്കന്മാരുംമാറ്റി നിർത്തിയാൽ പിന്നെ അവർ സന്തോഷമായിരിക്കാൻ അതിൽ കൂടുതൽ മറ്റെന്തു വേണം. ഓഫീസ് കാര്യങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങി ചെന്നിട്ടു ജയഗോപൻ ശ്രീക്കും ഡെവിക്കും ആ ദിവസങ്ങളിൽ അധികജോലി ഭാരങ്ങളൊന്നും തന്നെ നൽകിയതുമില്ല..അത് കൊണ്ട് തന്നെ കുഞ്ഞുങ്ങളെയും അവരുടെ അമ്മമാരെയും കൺ നിറച്ചും കണ്ടു കൊണ്ടവരും അവരിലൊതുങ്ങി കൂടി.. ❣️❣️ കയറി വാ.. ഹൃദ്യമായൊരു ചിരിയോടെ ശ്രീ വിനോദിനെ അകത്തേക്ക് വിളിച്ചു. അവനു പിറകിൽ മുഖം കുനിച്ചു കൊണ്ട് കയറി വരുന്നവൾക്ക് നേരെ വെറുതെയൊരു നോട്ടം മാത്രം. അതിൽ ദേഷ്യമോ വെറുപ്പോ അങ്ങനെ ഒന്നുമില്ല.. ഒരു തരം നിസംഗതാ ഭാവം. പൊറുത്തു...എന്നാൽ ഒന്നും മറന്നിട്ടില്ല എന്നൊരു ഭാവം. വിനോദിനോട് പക്ഷേ അങ്ങനെ ഒരു നീരസവുമില്ല.. അവന്റെ ഹൃദയശുദ്ധിയോട് സ്നേഹവും കടപ്പാടും മാത്രം.. അത് കൊണ്ടാണ്.. ആ ഹൃദയവിശാലത അറിഞ്ഞത് കൊണ്ട് മാത്രമാണ് അവനൊരു കെണിയിൽ പെട്ടതാണെന്ന് അറിഞ്ഞ നിമിഷം തന്നെ അവനെ രക്ഷപ്പെടുത്തിയെടുക്കാൻ ഇറങ്ങി ചെന്നത്. ഒരു നന്ദി പറയാൻ കൂടി എനിക്ക് അവസരം കിട്ടിയില്ല.. " വിനോദവന്റെ കയ്യിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. "നമ്മൾ തന്നെ ഒരു നന്ദി പറച്ചിലിന്റെ ആവിശ്യമുണ്ടോ ഡാ.." അവനെ സൗഹൃദത്തിന്റെ വല കണ്ണിയിലേക്ക് ചേർത്ത് തുന്നി എടുക്കാൻ പ്രാപ്‌തിയുള്ള വാക്കുകളുമായിട്ടാണ് ഡെവിയങ്ങോട്ട് വന്നത്.. അവന്റെ കയ്യിൽ കുഞ്ഞുമുണ്ട്. "എന്റെ മോളാണ്.. അവനു പിന്നിൽ നിൽക്കുന്ന വൈഗയെ വല്ലാത്തൊരു ഭാവത്തിൽ നോക്കിയിട്ടാണ് ഡെവിയത് പറഞ്ഞത്. മനസ്സിന് മുറിവേറ്റവളാണ്.. വിനോദ് ഉള്ളത് കൊണ്ട് മാത്രം സ്വബോധത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു വന്നവളാണ്. ജീവിതം വെറുത്തു കൊണ്ട് മരണത്തിന്റെ പടി വാതിലിൽ വരെയും നടന്നു പോയിട്ട് കുറ്റബോധം കൊണ്ട് പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യാൻ വേണ്ടി മാത്രം തിരികെ വന്നവളാണ്.. എല്ലാം.. എല്ലാം അവനറിയാം പക്ഷേ.. ഒരിക്കലും മറക്കാൻ കഴിയാത്ത വിധം അവന്റെ പെണ്ണിനെ വാക്കുകൾ കൊണ്ടും പ്രവർത്തികൾ കൊണ്ടും നോവിച്ചവൾ കൂടിയാണ്. അത് മാത്രം അവനു പൊറുക്കാനും കഴിയില്ല.. "നിനക്കെടുക്കണോ.. വിനോദ് കുഞ്ഞിനെ തൊട്ട് നോക്കുന്നത് കണ്ടിട്ട് ഡെവി ചോദിച്ചു. അവനങ്ങനെ ഒരു ആഗ്രഹമുണ്ടെന്ന് ഡെവിക്ക് തോന്നി. വൈഗയെ ഒന്ന് നോക്കിയിട്ടവൻ ഡെവിക്ക് നേരെ കൈ നീട്ടി.. കരുതലോടെ അവൻ കുഞ്ഞിനെ വിനോദിനെ ഏല്പിച്ചു.. അതോടെ ആ കുഞ്ഞി കൈകൾ പിടിച്ചുമ്മ വെച്ചു കൊണ്ട് വൈഗ അവനോട് ചേർന്നു നിൽക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.. അമ്മാ.. ശ്രീ നീട്ടി വിളിക്കുമ്പോൾ ദേവിക ഇറങ്ങി വന്നു. വിനോദിനെയും വൈഗയെയും അവിടെ കണ്ടതും ഞെട്ടി തരിച്ചു കൊണ്ടവർ അവിടെ തന്നെ നിന്നു.. അവളെ അകത്തേക്ക് കൊണ്ട് പോ അമ്മാ..നമ്മളെ കാണാൻ വന്നതാ അവള്.." അവരുടെ അപ്പോഴുള്ള മാനസികാവസ്ഥ മനസ്സിലാക്കി തന്നെ ശ്രീ പറയുമ്പോൾ വൈഗയോട് ദേഷ്യം കാണിക്കരുത് എന്നൊരു ധ്വനി കൂടി അതിലുണ്ടെന്ന് അവർക്ക് തോന്നി. വാ " തണുത്ത ശബ്ദത്തിൽ അവർ അവളെ നോക്കി വിളിച്ചു.. താൻ കണ്ടു ശീലിച്ച ആളെ അല്ല മുന്നിലുള്ള ദേവികയെന്ന് വൈഗക്ക് തോന്നി. അത്രയും മാറ്റം.. ഇപ്പോഴവർ ശ്രീയുടെയും ബാലയുടെയും അമ്മയാണ്.. അത് പോലെ തന്നെയാണ് വൈഗയെ നോക്കുമ്പോൾ ദേവികക്കും തോന്നിയത്. വല്ലാത്ത മാറ്റമുണ്ടവൾക്കും. ചെല്ല്.. മടിച്ചു നിൽക്കുന്നവളോട് വിനോദ് കൂടി പറഞ്ഞു. എന്നിട്ടും അത്ര താല്പര്യമില്ലാത്ത പോലെയാണ് വൈഗ അവർക്കൊപ്പം പോയത്. കുഞ്ഞിനെ തിരികെ ഡെവിക്ക് നേരെ തന്നെ നീട്ടി കൊടുത്തു വിനോദ്.. ഇരിക്കെടാ.. ശ്രീ പറയുമ്പോൾ അവനൊപ്പം തന്നെ വിനോദ് ആ അരികിലേക്കിരുന്നപ്പോൾ ഡെവി അവരെ ഒന്ന് നോക്കിയിട്ട് അകത്തേക്ക് കയറി പോയി. അവനറിയാം.. വൈഗ വന്നത് ബാലയെ കാണാൻ കൂടി ആവും ന്ന്. ആ വരവ് ബാലക്ക് വീണ്ടും ആവിശ്യമില്ലാത്ത കുറച്ചു ടെൻഷൻ നൽകുമെന്നും. തന്നെയല്ലാതെ മറ്റൊന്നും അവളോർക്കേണ്ട എന്നൊരു സ്നേഹത്തിന്റെ കുഞ്ഞ് സ്വർത്ഥതയോടെ തന്നെ ഡെവി ബാലയുടെ അരികിലേക്കിരുന്നു.. അവൻ കരുതിയത് പോലെ തന്നെ.. അവനോട് ചേർന്നിരുന്നു കൊണ്ട് വൈഗയെ നോക്കുമ്പോൾ..ഞാനിപ്പോൾ അതൊന്നും ഓർക്കാറില്ല വൈഗ എന്ന് പറഞ്ഞവൾ പതിയെ ഡെവിയിലേക്ക് ഒന്ന് കൂടി ചാഞ്ഞിരുന്നു. അവളാ പറഞ്ഞത് സത്യം തന്നെയാണെന്ന് അവനും അറിയാമല്ലോ.. അവളിപ്പോ പഴയ കാര്യം ഒന്നും ഓർക്കാറില്ലെന്നും അതൊന്നും അവളെ ഇപ്പൊ ഭയപ്പെടുത്താറില്ലെന്നും കൂടി അവനറിയാം. വൈഗക്ക് അവരോട് സംസാരിക്കാൻ നല്ല മടിയുണ്ടായിരുന്നു.. എന്നാൽ ആ കുറവ് കൂടി വിനോദ് നികത്തി.. അവിടെ നിന്നുമിറങ്ങി പോകുമ്പോൾ വൈഗയുടെ മറ്റൊരു ഹൃദയഭാരം കൂടി അവസാനിച്ചു പോയിരുന്നു.. തുടരും.. എന്നാലും ഇനി കൂടുതൽ ഒന്നും തുടരില്ല ട്ടോ.. കെട്ട് പിണഞ്ഞു കിടന്നതെല്ലാം ചത്തു കിടന്നു പണിയെടുത്തു കൊണ്ട് ഞാൻ ഒരുവിധം അഴിച്ചു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.. ഇനി നിന്നിട്ട് പുതിയൊരു കുരുക്ക് ഉണ്ടാക്കി വെക്കണ്ടല്ലോ 😎 അപ്പൊ റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോണേ.. സ്നേഹത്തോടെ നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം jif❤️❤️ #📔 കഥ