#📙 നോവൽ - പ്രളയം... 🔻 പാർട്ട് _32 ✍️ രചന - Aniprasad. ആകാശ ക്കോണിൽ കത്തിയ മിന്നൽ വെളിച്ചത്തിൽ തന്റെ മുമ്പിൽ നിൽക്കുന്നത് ഡ്രാക്കുളയുടെ രൂപമാണെന്ന് അവന് തോന്നി. തോർത്തോ, മറ്റെന്തോ തുണിയോ ഉപയോഗിച്ച് മുഖത്തിന്റെ പകുതി മറച്ചിട്ടുള്ളതിനാൽ മുമ്പിൽ നിൽക്കുന്നതാരാണെന്ന് അവന് തിരിച്ചറിയാൻ പറ്റിയില്ല. മണിയനെ അടിമുടി വിറച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു. അവൻ വിറയുന്ന കൈകളുയർത്തി മുമ്പിൽ നിൽക്കുന്നയാളെ തൊഴുതു. "ഒന്നും ചെയ്യല്ലേ.. എന്നെ ഒന്നും ചെയ്യല്ലേ..." മണിയൻ ഭിത്തിയിലൂടെ ഊർന്നു നിലത്തേയ്ക്കിരുന്നു. തൊട്ടു മുമ്പിൽ നിന്നയാൾ കാലുയർത്തി അവന്റെ നെഞ്ചിൽ ചവിട്ടിപ്പിടിച്ചു ഭിത്തിയോട് ചേർത്തമർത്തി. "വിട്.. വിടെന്നെ.. ആരെങ്കിലും എന്നെ രക്ഷപ്പെടുത്തണേ..." അവൻ ആവുന്നത്ര ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചലറിയെങ്കിലും അവന്റെ ഒച്ച മഴയുടെ ആരവത്തിൽ മുങ്ങിപ്പോയി. എസ്തപ്പാൻ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ നിന്ന് കാൽ പിൻവലിച്ച ശേഷം കുനിഞ്ഞു അവന്റെ കഴുത്തിൽ പിടിച്ചുയർത്തിയെടുത്തു. രക്ഷപ്പെടാനായി മണിയൻ അവന്റെ കയ്യിൽ അടിയ്ക്കുകയും, മാന്തുകയും ഒക്കെ ചെയ്തെങ്കിലും അതെല്ലാം നിഷ്ഫലമായിപ്പോയി. എസ്തപ്പാന്റെ കൈക്കരുത്തിനു മുൻപിൽ പിടിച്ചു നിൽക്കാനാവാതെ അവന് ശ്വാസം മുട്ടി തുടങ്ങി. അതോടെ അവൻ കാലുകൾ കുടയാനും കൈകൾ കൊണ്ട് ഭിത്തിയിൽ ചുര മാന്താനും തുടങ്ങി. അവന്റെ അവസാനം തുടങ്ങാൻ പോവുകയാണെന്ന് എസ്തപ്പാന് മനസിലായി. "നിനക്ക് കാണണ്ടേടാ ചെന്നായെ ഞാൻ ആരാണെന്ന്.." എസ്തപ്പാൻ മുഖത്തെ മറച്ചിരുന്ന തുണി മാറ്റിയ ശേഷം പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ചെറിയൊരു ടോർച്ച് എടുത്തു മുഖത്തേയ്ക്കടിച്ചു. അതോടെ മണിയന്റെ പിടച്ചിൽ കൂടിയതിൽ നിന്നും താൻ ആരാണെന്ന് മനസിലായിക്കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടെന്ന് അവന് പിടികിട്ടി. ഒരൊറ്റ മിനിറ്റിനുള്ളിൽ, എസ്തപ്പാന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും തന്റെ ജീവൻ രക്ഷിച്ചെടുക്കാനുള്ള മണിയന്റെ പ്രതിഷേധം തനിയേ കുറഞ്ഞു വന്നു. അവന്റെ പിടച്ചിൽ പൂർണ്ണമായും നിന്ന് തല ഒരു വശത്തേയ്ക്ക് ചെരിഞ്ഞു. എസ്തപ്പാൻ പെട്ടന്ന് അവനിൽ നിന്നുള്ള പിടി വിട്ടു. തലയിൽ ചുമ്മിയിരുന്ന ഒരു ചാക്ക് കെട്ട് നിലത്തേയ്ക്ക് വീഴും പോലെ അവന്റെ കുഞ്ഞ് ശരീരം നിലത്തേയ്ക്ക് വീണു. മണിയന്റെ തല അവൻ കാല് കൊണ്ട് ഇരുവശത്തേയ്ക്കും ഒന്ന് തിരിച്ചു നോക്കി. എസ്തപ്പാൻ ക്ലാസ് മുറിയ്ക്ക് പുറത്തേയ്ക്ക് വന്ന് പരിസരം വീക്ഷിച്ചു. കോരി ചൊരിയുന്ന മഴയും കാറ്റും അല്ലാതെ മറ്റൊരു സാക്ഷിയില്ല ഇതിന്. ഇടയ്ക്കിടെ തെളിയുന്ന മിന്നൽ ഇതൊന്നും കണ്ടിട്ട് കൂടിയുണ്ടാകില്ല. മണിയൻ മരിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് അവന് ഉറപ്പായിരുന്നു. ഇവിടെ വച്ചല്ല അവൻ കൊല്ലപ്പെടേണ്ടത്.. അവൻ ശ്വാസം മുട്ടി മരിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അതൊരു കൊലപാതകമാണെന്ന് തെളിയും. അത് പാടില്ല. എസ്തപ്പാൻ ചുറ്റിനും ടോർച്ച് തെളിച്ചു നോക്കി. മണിയന്റെ ചൂണ്ടയും മറ്റു ചിലസാധനങ്ങളം ഒരു കവറിൽ വച്ചിരിയ്ക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടു. മണിയൻ കിടന്ന ബെഡ് ഷീറ്റും പുൽപ്പായയും ചുരുട്ടിയെടുത്ത്‌ അവൻ പുറത്തെ കഞ്ഞിപ്പുരയിലെ വിറകു ഷെഡ്‌ഡിലേക്ക് വച്ച ശേഷം തിരികെ വന്നു. മണിയൻ ചേർത്തിട്ടിരുന്ന ബെഞ്ചുകൾ അവൻ അവിടെ കിടന്ന ഡെസ്കുകൾക്ക് സമീപത്തായി വലിച്ചിട്ടു. പിന്നെ മണിയന്റെ ചൂണ്ട ഇരുന്ന കവർ എടുത്ത്‌ ഒരു ഡെസ്കിനു മേലേക്ക് വച്ച ശേഷം മണിയന്റെ ശരീരം വലിച്ചുയർത്തി തോളിലേക്ക് ഇട്ടു. മണിയന്റെ പകുതി ശരീരം അവന്റെ പിന്നിലേക്ക് വീണുകിടന്നു ആടി. അവന്റെ അരക്കെട്ട് മുതൽ കീഴേയ്ക്ക് എസ്തപ്പാന്റെ തോളിലൂടെ മുന്നോട്ട് വീണു കിടക്കയായിരുന്നു. വിക്രമദിത്യനെയും, വേതാളത്തേയും ഓർമിപ്പിയ്ക്കുന്ന രൂപം പോലെ എസ്തപ്പാൻ അവിടെ നിന്നുകൊണ്ട് ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ഇപ്പോൾ കണ്ടാൽ ആ ക്ലാസ് മുറിയിൽ ആരെങ്കിലും വന്നു കിടന്നിട്ടുള്ളതായേ തോ തോന്നുമായിരുന്നില്ല. മണിയനെയും തോളിലിട്ട് അവൻ, വീശിയടിയ്ക്കുന്ന കാറ്റിൽ ചെരിഞ്ഞു പെയ്യുന്ന മഴയിലേക്ക് ഇറങ്ങി നടന്നു. ♦️ വാതിലിന്റെ ഒരു പാളി തുറന്നിട്ട് വീട്ടിനുള്ളിലെയോ പുറത്തെയോ ലൈറ്റുകൾ തെളിയിയ്ക്കാതെ മുൻവശത്തെ റൂമിൽ കാത്തിരിയ്ക്കുകയായിരുന്നു റെയ്ച്ചലും, ജോസപ്പെട്ടനും. പുറത്ത്‌ മഴ തകർക്കുന്ന അന്തരീക്ഷത്തിന് കുളിരാണ് ഉള്ളതെങ്കിലും അവർ ഇരുവരുടെയും നെഞ്ചും മനസും ശരീരവും തീച്ചൂടിൽ വെന്തു രുകുകയായിരുന്നു. അയാൾ അവിടെയിരുന്നു കൊണ്ട് ക്ളോക്കിലെ സമയമറിയാനായി ലൈറ്റ് തെളിച്ചു. പെട്ടന്ന് തന്നെ അയാൾ അത് കെടുത്തുകയും ചെയ്തു. സമയം പന്ത്രണ്ടു നാൽപ്പതായെന്നും അവിടെയും കടന്ന് മുന്നോട്ട് ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്നും ദിശാ സൂചികയുടെ ചലനങ്ങൾ സൂചിപ്പിച്ചു. "എനിക്കുറക്കം വരുന്നു. മുതു പാതിരാ കഴിഞ്ഞ നേരത്ത്‌ ഇതിവൻ എവിടെ തെണ്ടാൻ പോയി കിടക്കയാണ്... ഇത് തീക്കളിയായി പോവുമല്ലോ കർത്താവേ.." പുറത്തെ മഴയിലേക്ക് നോക്കികൊണ്ട് റെയ്ച്ചൽ നെഞ്ചത്ത്‌ കൈ വച്ചു. "തീക്കളിയായി പോകുമെന്നല്ല റെയ്ച്ചലെ, ഇത് തീക്കളിയാണെന്ന് എന്റെ മനസ്സ് പറയുന്നു.. ഒന്നും വേണ്ടായിരുന്നു. ആരെ തോൽപ്പിക്കാനാണോ... ഏത് നേരത്താണോ അങ്ങനൊരു ദുർബുദ്ധി തോന്നിയത്.." ജോസപ്പേട്ടൻ ശ്വാസം വിലങ്ങിയിട്ടെന്നോണം നെഞ്ച് തടവി. "ഇതിവിടെ പറ്റില്ലെന്ന് തീർത്ത്‌ പറയാൻ പോവാ ഞാൻ അവനോട്..അവൻ ഏത് മുതു പാതിരായ്ക്ക് ഇറങ്ങി നടന്നാലും ആരുടെയെങ്കിലും കണ്ണിൽ പെട്ടു പോയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അതോടെ തുലഞ്ഞു പോകുന്നത് നമ്മുടെ ജീവിതമാ. നാട്ടുകാർ ഈ മണ്ണിൽ നിന്ന് നമ്മളെ തുരത്തി ഓടിയ്‌ക്കും.. ഒറ്റയ്ക്കായത് കൊണ്ട് അവന് ആകാശത്തിന്റെ കീഴിൽ എവിടെ വേണമെങ്കിൽ പോയി ചുരുണ്ട് കിടക്കാം. വയസായ നമ്മുടെ രണ്ട് പേരുടെ കാര്യം അങ്ങനാണോ..." "നീ തന്നെ ഇത് പറയണം റെയ്ച്ചലെ.. അവനെ ഇവിടെ പിടിച്ചു നിർത്തിയത് നീയൊറ്റ ഒരുത്തിയാ.. എന്നിട്ടവസാനം വന്നു ഭവിയ്ക്കുന്നത് എന്തൊക്കെയാണെന്ന് കണ്ടോ.. നമ്മുടെ മനഃസമാധാനം പൂർണമായി പോയെന്ന് മാത്രമല്ല അവനെ കുറിച്ചോർക്കുമ്പോ ഒറ്റ രാത്രി ഭീതിയില്ലാതെ അന്തിയുറങ്ങാൻ പറ്റുന്നോ..ഇതിവിടെ പറ്റില്ലെന്നല്ല അവനോട് പറയേണ്ടത്.. ഇനി ഒറ്റ നിമിഷം അവനീ വീട്ടിൽ നിൽക്കാൻ പറ്റില്ലെന്നാ.. എവിടാന്ന് വച്ചാൽ പോയി തുലയട്ടെ അവൻ." ജോസപ്പേട്ടൻ പറഞ്ഞു നിർത്തും മുമ്പേ ഒരു താക്കീതിന്റെ അടയാളം പോലെ റെയ്ച്ചൽ അയാളുടെ കൈക്ക് കയറിടിച്ചു. നിഴലനങ്ങും പോലെ മഴത്തുള്ളികൾക്കിടയിൽ ഒരു രൂപം ചലിയ്ക്കുന്നത് അവർ കണ്ടു. എസ്തപ്പാൻ ധൃതിയിൽ വന്ന് വീട്ടിനുള്ളിലേക്ക് കയറി. അയാൾ ധരിച്ചിരുന്ന പ്ലാസ്റ്റിക് റെയിൻ കോട്ട് ഊരി പുറത്തേയ്ക്കിട്ടെങ്കിലും എസ്തപ്പാന്റെ കാലുകളിൽ നിന്നും മഴവെള്ളം അവിടെല്ലാം ചിതറി തെറിച്ചു. ജോസപ്പേട്ടൻ പെട്ടന്ന് വാതിലടച്ചു ഓടാമ്പൽ ഇട്ട ശേഷം മുറിയ്ക്കുള്ളിലെ ലൈറ്റ് തെളിച്ചു. ക്രൗര്യം മുറ്റിയ അവന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ അയാൾക്ക് പേടി തോന്നി. റെയ്ച്ചലിന്റെ സ്ഥിതിയും മറിച്ചായിരുന്നില്ല. "നിങ്ങളുറങ്ങിയില്ലായിരുന്നോ..." അവൻ ശിരസ്സ് കുടഞ്ഞപ്പോൾ നീണ്ട മുടിയിൽ നിന്നും വെള്ളത്തുള്ളികൾ അവരുടെ മേലേക്ക് തെറിച്ചു വീണു. "എസ്തപ്പാനെ കാത്തിരിയ്ക്കുവൊന്നും വേണ്ട നിങ്ങൾ. എന്നെ ആരെങ്കിലും കാത്തിരിയ്ക്കുന്നത് എനിയ്ക്കിഷ്ടമല്ല.. പോയാൽ ചിലപ്പോൾ തിരിച്ചു വന്നില്ലെന്നു വരും.. ചിലപ്പോൾ കൊണ്ട് വരുന്നത് വാരിക്കൂട്ടി എടുത്തോണ്ടായിരിയ്ക്കും... രണ്ടായാലും എസ്തപ്പാന് പുല്ലാണ്." "അതിപ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് കയ്യൊക്കെ സുഖമായില്ലേ... ഇനി ഞങ്ങളെക്കൊണ്ട് ആവശ്യമില്ലല്ലോ.." റെയ്ച്ചൽ മടിച്ചു മടിച്ച് പറഞ്ഞു. മുമ്പോട്ട് നടക്കാൻ തുടങ്ങിയ എസ്തപ്പാൻ അവിടെ നിന്നിട്ട് തോളിന് മുകളിലൂടെ ശിരസ്സ് തിരിച്ച് അവരെ നോക്കി. "ഇനി പൊയ്ക്കൂടേ എന്നല്ലേ ആ ചോദിച്ചതിന്റെ അർത്ഥം..." അവന്റെ മിഴികൾ വെട്ടി. "അല്ല... ഇവിടിപ്പോൾ തന്നെ ആർക്കൊക്കെയോ എന്തൊക്കെയോ സംശയമുള്ളത് പോലൊരു തോന്നൽ... ചിലരൊക്കെ സംസാരിയ്ക്കുമ്പോ..." "അവരുടെ തോന്നലല്ലേ.. അവർക്ക് തോന്നിക്കോട്ടെ. നിങ്ങൾ അത് കാര്യമാക്കുന്നില്ല.. പിന്നെ സംശയം... അങ്ങനെ സംശയമുള്ളവരോട് നിങ്ങളാരും സംസാരിയ്ക്കാനും നിൽക്കണ്ട." "അങ്ങനെ പറഞ്ഞാൽ..." "അങ്ങനെ പറഞ്ഞാൽ അങ്ങിനെ തന്നെ..നിങ്ങൾക്ക് നിങ്ങളുടെ മകളുടെ മരണത്തിന്റെ കാരണക്കാരിയായവളോട് കണക്ക് തീർക്കണ്ടേ..." "അത്..." "അത് വേണം. അല്ലേ.. അപ്പോൾ അതിന് വേണ്ടി ഞാനിവിടെയും വേണം... മൂന്നിൽ ഒന്നിന്റെ ജീവൻ പൊലിഞ്ഞു പോയി.. ഇനി അവനാ.. അവൻ കഴിഞ്ഞാൽ ആ ചായക്കടക്കാരി... ആഴ്ചകളും, മാസങ്ങളും ഒന്നും വേണ്ട.. രണ്ടോ മൂന്നോ ദിവസം.അതിനുള്ളിൽ എന്നെ ഒറ്റിക്കൊടുക്കാനോ, കെണിയിൽ പെടുത്താനോ കൂട്ട് നിന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ ഞാൻ എന്താ ചെയ്യുകയെന്ന് എനിയ്ക്ക് പോലും പറയാൻ പറ്റില്ല. മനസിലായിക്കാണുമല്ലോ." അത്രയുംപറഞ്ഞ ശേഷം അവൻ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് കയറി വാതിലടച്ചു ബോൾട്ട് ഇട്ടു. അവൻ പറഞ്ഞ വാക്കുകളുടെ ആഘാതത്തിൽ പെട്ടുലഞ്ഞു അൽപ്പസമയം അവർ നിന്നുപോയി. "അവൻ എന്താ ഈ പറഞ്ഞിട്ട് പോയതിന്റെ അർത്ഥം.. മൂന്നിൽ ഒന്നിന്റെ ജീവൻ പൊലിഞ്ഞു പോയി എന്നല്ലേ അവൻ പറഞ്ഞത്.. അവൻ ആരെയോ കൊന്നിട്ടാണോ നമ്മുടെ വീട്ടിലേക്ക് വന്നു കയറിയിരിയ്ക്കുന്നത്.. ഹെന്റെ ദൈവമേ..." റെയ്ച്ചൽ ഭർത്താവിനെ നോക്കിയപ്പോൾ നിസ്സഹായതയോടെ തനിയ്ക്കൊന്നും അറിയില്ലെന്ന മട്ടിൽ അയാൾ കൈകൾ മലർത്തി കാട്ടി. "അവനോട് ചോദിയ്ക്കണ്ടേ നമുക്ക് അത്... അവൻ നമ്മുടെ വീട്ടിൽ നിന്നിട്ട് ഒരു കൊല ചെയ്യുക എന്ന് വച്ചാൽ..." "എന്നു വച്ചാൽ എന്താ... അവനോട് ചോദിയ്ക്കണമായിരുന്നെങ്കിൽ നമുക്ക് മുൻപിൽ നിന്ന് അവനതു പറഞ്ഞപ്പോഴേ ചോദിയ്ക്കണമായിരുന്നു... നമ്മൾ പെട്ടു പോയി റെയ്ച്ചലെ.. അവൻ വിരിച്ച കെണിയിൽ കുടുങ്ങി കിടക്കുവാ നമ്മളും... ഇനി നമ്മൾ പോലും ഏത് വഴിയ്ക്ക് നീങ്ങണമെന്ന് അവൻ തീരുമാനിയ്ക്കും. അല്ലെങ്കിൽ ഒരു കൊലപാതകം നടത്താൻ സഹായികളായി നിന്ന നമ്മൾ അവനെക്കാൾ മുമ്പേ ചിലപ്പോൾ ജയിലിൽ പോകും." ഒരു തളർച്ചയോടെ ജോസപ്പേട്ടൻ അവിടെ കിടന്ന കസേരയിലേക്ക് ഇരുന്നു. റെയ്ച്ചൽ തോളിൽ കിടന്ന തോർത്തു കൊണ്ട്,ആ തണുത്ത കാലാവസ്ഥയിലും നെറ്റിയിലും കഴുത്തിലും പൊടിഞ്ഞ വിയർപ്പ്ഒപ്പി. ♦️ എട്ട് മണിയായിട്ടും മണിയനെ കാണാതായതോടെ ഗോപിയാശാൻ വന്ന് ഗൗരിയോട് അവൻ വന്നിട്ട് പോയോ എന്ന് അന്വേഷിച്ചു. "അവിടിരുന്ന വിറകെല്ലാം രാത്രിയിൽ പെയ്ത മഴയത്ത്‌ നനഞ്ഞു മോളേ. ഒന്ന് വെയിലു കാണുന്നത് കൊണ്ട് അതൊക്കെ പുറത്തോട്ട് എടുത്തിട്ടാൽ കൊള്ളാമായിരുന്നു.. മഴയാണെന്നും പറഞ്ഞു ഇങ്ങനുണ്ടോ ഒരുറക്കം. ഇത് പിള്ളേര് സ്കൂളിൽ വന്നാലും അവൻ എണീറ്റ് മാറിക്കൊടുക്കുന്ന ലക്ഷണമില്ലല്ലോ." അയാൾ പറഞ്ഞു. "അത്ര മഴയായാലും ഏഴുമണിയ്ക്ക് മുൻമ്പ് എണീറ്റു വരുമല്ലോ അവൻ. ഇതിപ്പോൾ എട്ട് മണി കഴിഞ്ഞല്ലോ അച്ഛാ.." അവസാനം ഗൗരി, സ്കൂളിന് അപ്പുറമുള്ള വീട്ടിൽ നിന്നും ചായ കുടിയ്ക്കാൻ വന്ന മഹേശ്വരി എന്ന സ്ത്രീയോട് തിരികെ പോകുമ്പോൾ സ്കൂളിൽ ഒന്ന് കയറി നോക്കിയിട്ട് അവൻ ഉറങ്ങുവാണെങ്കിൽ ഉണർത്തി വിടണേ എന്ന് പറഞ്ഞേൽപ്പിച്ചു. മണിയൻ കിടന്ന് ഉറങ്ങി പോകുന്ന മിക്ക ദിവസങ്ങളിലും മഹേശ്വരിയാണ് അവനെ വിളിച്ചുണർത്തി കടയിലേക്ക് വിടുന്നത്. മഹേശ്വരി പോയി പത്തു മിനിറ്റിനുള്ളിൽ ഗൗരിയുടെ ഫോണിലേക്ക് അവരുടെ വിളി വന്നു. "അവനിവിടെ ഇല്ല മോളേ. സ്കൂളിന് അകം കണ്ടാൽ രാത്രി ഇവിടാരെങ്കിലും വന്ന ലക്ഷണമേയില്ല. ഇനി അവൻ രാവിലെ തന്നെ എണീറ്റ് പോയതാണോ എന്നും അറിയില്ല." മഹേശ്വരി കോൾ കട്ട് ചെയ്തു. "എന്താ മോളേ അവര് പറഞ്ഞത്.." ഫോൺ കയ്യിൽ പിടിച്ചു എന്തോ ചിന്തിച്ചു നിൽക്കുന്ന ഗൗരിയോട് ഗോപിയാശാൻ ചോദിച്ചു. "അവൻ അവിടെ ഇല്ലെന്ന് അച്ഛാ.. ഈ ചെക്കൻ പിന്നെ എങ്ങോട്ട് പോയോ.." ഗൗരിയ്ക്ക് പെട്ടന്ന് മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞത് എസ്തപ്പാന്റെ മുഖമാണ്.. പക്‌ഷേ അവനിവിടെ നിന്നും പോയ സ്ഥിതിയ്ക്ക് അതും ചിന്തിയ്ക്കേണ്ട കാര്യമില്ല. "അവൻ രാവിലെ ഇവിടെ വന്നു കാണും മോളേ..നീ അകത്തെങ്ങാനും ആയിരുന്നപ്പോൾ അവൻ ചായ ഒഴിച്ചു കുടിച്ചിട്ടും പോയി ഇരുന്നു ചൂണ്ടയിടുന്നുണ്ടാവും. ഇന്നലെ മഴപെയ്തു വെള്ളം കലങ്ങിയത് കൊണ്ട് അവൻ ഉറങ്ങി കാണില്ല. ഇത്തിരി കഴിയട്ടെ. അവൻ ആറ്റ് തീരത്ത്‌ ഇരിപ്പുണ്ടെങ്കിൽ ഞാൻ പൊയി വിളിച്ചോണ്ട് വരാം.. ഇങ്ങനൊരു ചൂണ്ട ഭ്രാന്തൻ.. ഇത്രയും ചൂണ്ടയിട്ടാലും മതിയാവാത്ത മനുഷ്യനുണ്ടോ.. ഇവന് ചൂണ്ടയിൽ ആരാണ്ടും കൈവിഷം കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്.'' ഗോപിയാശാൻ അങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ട് ആൾക്കാർ ചായ കുടിച്ചിട്ട് അവിടെ വച്ചിരുന്ന ഗ്ളാസുകൾ എടുത്ത് കഴുകിവയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. ഗൗരിയ്ക്ക് പക്‌ഷേ ഗോപിയാശാൻ പറഞ്ഞത് വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. അവൻ വന്ന് തനിയേ ചായയിട്ട് കുടിച്ചിട്ട് പോയാലും തന്നെ കാണാതെ പോകില്ലായിരുന്നു. അതാണ്‌ അവൻ. ഒമ്പതു മണിയോടടുപ്പിച്ചുകുഞ്ഞേലിയമ്മച്ചിയാണ് കടയിൽ വന്ന് ഗൗരിയോട് താത്രിക്കടവിൽ ഇഞ്ച പടർപ്പുകളിൽ ഒരു മനുഷ്യന്റെ ജഡം കുരുങ്ങി കിടക്കുന്ന വിവരം അറിയിക്കുന്നത്. ചായ ഒഴിക്കുന്ന കപ്പ് തേച്ചു കഴുകികൊണ്ടിരുന്ന ഗൗരിയുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് കപ്പ് വഴുതി നിലത്തേയ്ക്ക് വീണു. ഗൗരി ഓടി പുറത്തേയ്ക്ക് വന്നു. "ആരാന്ന് അറിയാവോ കുഞ്ഞേലി ചേടത്തീ അത്.." കുഞ്ഞേലി ചേടത്തി അതിന് മറുപടി പറയാതെ നിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ഗൗരി പുറത്തേക്കിറങ്ങി കടവ് ലക്ഷ്യമാക്കി ഓടി. (തുടരും) #📔 കഥ