#📙 നോവൽ - പ്രളയം... 🔻 പാർട്ട് _30 ✍️ രചന - Aniprasad. റെയ്ച്ചൽ കൊണ്ട് വന്ന് വച്ച ചൂട് വെള്ളത്തിൽ കോട്ടൺ മുക്കി മുറിവിന് ചുറ്റും വൃത്തിയാക്കിയ ശേഷം ഡെറ്റോൾ മുക്കി വീണ്ടും തുടച്ചിട്ട് എസ്തപ്പാൻ തനിയേ മുറിവിൽ മരുന്ന് വച്ച് കോട്ടൺ കൊണ്ട് മൂടി. ഭദ്രമായി മുറിവ് ഡ്രസ്സ്‌ ചെയ്ത ശേഷം കോട്ടന്റെ തുമ്പുകൾ തമ്മിൽ കൂട്ടിക്കെട്ടാൻ എസ്തപ്പാൻ അവരെ വിളിച്ചു. ജോസപ്പേട്ടന്റെ അരികിൽ അടുക്കളയിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു റെയ്ച്ചൽ. "ദേ, അവൻ അവിടെ കിടന്ന് കാറുന്നു. വേദന എടുത്തിട്ടാവും. നിങ്ങളൊന്ന് അങ്ങോട്ട് ചെല്ല്." റെയ്ച്ചൽ ഭർത്താവിനോട് പറഞ്ഞു. "എനിയ്ക്കെങ്ങും മേല. നീചെന്ന് എന്താ വേണ്ടതെന്ന് ചോദിയ്ക്ക്. വിശന്നിട്ടാണെങ്കിൽ കറി തിളച്ചതേയുള്ളൂ അതൊന്ന് വെന്തോട്ടെ എന്നുപറ. ഇവിടിങ്ങനെ കിടന്ന് കാറി കരഞ്ഞാൽഅവനെ തിരക്കി നടക്കുന്ന പിള്ളേരുടെ കാതിൽ അവന്റെ ഒച്ച എത്തും. ബാക്കി ഞാൻപറഞ്ഞു തരേണ്ടല്ലോ. അവനൊരു സഹായം ചെയ്തു കൊടുത്തതിന് നമ്മളെ കൂടി കൊലയ്ക്ക് കൊടുക്കല്ലേ എന്ന് പറഞ്ഞേക്ക്.." ജോസപ്പേട്ടൻ പറയുന്നത് കേട്ട് തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ തുടങ്ങിയ റെയ്ച്ചലിനെഅയാൾ പിന്നിൽ നിന്ന് വിളിച്ചു. "എന്തെങ്കിലും കഴിയ്ക്കാനുള്ളത് തന്നു കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ ഒരു നിമിഷം പോലും നിൽക്കാതെ ഇറങ്ങി പൊയ്ക്കോണംഎന്നുംകൂടെ പറഞ്ഞേക്ക്.. നാട്ടുകാരറിഞ്ഞാൽ തല്ലി കൊന്ന് കളയുന്ന കാര്യമാ നമ്മൾ ചെയ്തിരിയ്ക്കുന്നത്.." താൻ പറയുന്നത് കേൾക്കാതെ മറ്റെന്തോ ഓർത്തു നിൽക്കുന്ന റെയ്ച്ഛലിനോട് അയാൾ എന്താണ് കാര്യം എന്ന് തിരക്കി. "ങേ.. എന്താ പറഞ്ഞത്.." റെയ്ച്ചൽ പെട്ടന്ന് ഓർമ്മകളിൽ നിന്നുണർന്നു. "ആഹാ അതുകൊള്ളാം. ഞാനിപ്പറഞ്ഞതൊന്നും ഇതുവരെ റെയ്ച്ചലിന്റെ തലയിലേക്കല്ലേ കയറിയത്.. എത്ര രാത്രിയായാലും അവനോട് ഇവിടെ നിന്ന് ഇറങ്ങിപൊയ്ക്കൊള്ളാൻ കൂടി പറഞ്ഞേക്ക്.. ആരുടേയും കണ്ണിൽ പെടാതെ രാവിലെ എങ്ങിനെങ്കിലും ആറു കടന്നു പൊയ്ക്കൊള്ളാൻ പറ. ഇനിയിങ്ങോട്ട് തിരിച്ചു വന്നേക്കരുതെന്നും പറഞ്ഞേക്ക്. അവന്മാര് ഇനിഅവരുടെകണ്ണിൽ പെട്ടാൽ ജീവനോടെ വിടില്ല.." റെയ്ച്ചൽ അതിന് മറുപടി പറയാതെ അയാളുടെ മുമ്പിൽ നിന്നും നടന്നു എസ്തപ്പാന്റെ അരികിലേക്ക് ചെന്നു. "പണ്ടാരടങ്ങാൻ.. ഇതൊന്നു ചേർത്ത്‌ കെട്ടാനാ വിളിച്ചത്. എന്നെക്കൊണ്ട് ഒറ്റയ്ക്ക് കഴിയില്ല." അയാൾ തന്റെ കയ്യിലെ കെട്ട് കാണിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. മുറിവ് ഡ്രസ്സ്‌ ചെയ്തു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവനിത്തിരി ആശ്വാസം വന്നിട്ടുണ്ടെന്ന് റെയ്ച്ചലിനു തോന്നി. മുറിവിന്റെ വേദന കുറഞ്ഞു കാണും.. "റെയ്ച്ചൽ അവന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് ഇരുന്ന ശേഷം കോട്ടന്റെ ഇരു തുമ്പിലും പിടിച്ചു. പിന്നെ അവന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി. അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ തങ്ങൾക്ക് രണ്ട് പേർക്കും ഇടയിൽ ഇരുന്ന് കത്തുന്ന മണ്ണെണ്ണ വിളക്കിന്റെ തീ നാളം ആളുന്നത് അവൻ കണ്ടു. വൈരപ്പൊടി വീണത് പോലെ അവരുടെ കണ്ണുകൾ ജ്വലിയ്ക്കുന്നു. "ഈ രാത്രി മാത്രമല്ല, നിങ്ങളുടെ കയ്യിലെ ഈ മുറിവ് ഉണങ്ങുന്നത് വരെ, മൂന്നോ നാലോ ദിവസം നിങ്ങൾക്ക് ആരുമറിയാതെ ഈ വീട്ടിൽ കഴിയാനുള്ള സൗകര്യം ഞങ്ങൾ ഒരുക്കി തരാം.. പകരം നീ ഞങ്ങൾക്ക് എന്ത് തരും.." പ്രതീക്ഷിയ്ക്കാത്ത നേരത്ത്‌ റെയ്ച്ചലിന്റെ ചോദ്യം കേട്ട് അവന്റെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു. "എ.. എന്താ പറഞ്ഞത്.." അവന് അവരുടെ വാക്കുകൾ വിശ്വാസം വന്നില്ല.. "നാലോ അഞ്ചോ ദിവസം നിങ്ങൾക്കിവിടെ അഭയം തരാൻ ഞങ്ങൾ ഒരുക്കമാണെന്ന്. അതിനു ഞങ്ങൾക്ക് പ്രതിഫലം വേണം.." റെയ്ച്ചൽ ഒരാവർത്തി കൂടി പറഞ്ഞു. "എത്ര വേണം.. പറഞ്ഞോ..." എസ്തപ്പാന്റെ കണ്ണുകൾ കുറുകി. "നിന്നെ സഹായിയ്ക്കുന്നതിന് ഞങ്ങൾ പ്രതീക്ഷിയ്ക്കുന്ന പ്രതിഫലം പണമല്ല.." റെയ്ച്ചൽ പിറു പിറുത്തു. "പിന്നെ.." "ഒരു ജീവനെടുത്ത്‌ തരണം...ഒരാളേ കൊല്ലണം." റെയ്ച്ചലിന്റെ ശ്വാസോച്വാസത്തിന്റെഗതി തെറ്റി അവരുടെ നെഞ്ച് ഉയർന്നു താഴുന്നത് അയാൾക്ക് കാണാമായിരുന്നു. "ആരെ.. ധൈര്യമായി പറഞ്ഞോ. എസ്തപ്പാന് ആരെങ്കിലും ചെറിയൊരു സഹായമെങ്കിലും ചെയ്തു തന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അതിനിരട്ടിയ്ക്ക് ഇരട്ടി ഞാൻ എന്നെ സഹായിച്ചവർക്ക് തിരികെ നൽകാറുണ്ട്.." "എന്റെ മകളുടെ ജീവനെടുക്കാൻ കാരണക്കാരിയായ ഒരുപട്ടിച്ചിഈ നാട്ടിലുണ്ട്. എന്റെ മകളുടെ ജീവന് പകരം എനിയ്ക്ക് അവളുടെ ജീവൻ വേണം. ചെയ്തു തരാമ്പറ്റുവോ നിങ്ങൾക്ക് അത്... ഞങ്ങൾ ഇപ്പോൾ ചെയ്തു തരുന്നത് ഒരു സഹായമായേ കൂട്ടണ്ട. അവളുടെ ജീവനെടുത്ത്‌ തന്നാൽ നിങ്ങൾ ചോദിയ്ക്കുന്ന പണം ഞങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ കയ്യിൽ തന്നിരിയ്ക്കും.. എന്റെ മകളുടെ ജീവനെടുക്കാൻ കാരണക്കാരിയായവളുടെ ജീവന്റെ പ്രതിഫലം.. അത് എത്ര വേണമെന്ന് നിങ്ങൾക്ക് തീരുമാനിയ്ക്കാം. ഞങ്ങൾക്കിനി എന്തിനാ സ്വർണ്ണവും പണവുമൊക്കെ. എന്റെ മകളുടെ ആത്മാവിന് നിത്യശാന്തി കിട്ടാൻ എന്ത് ചെയ്യാനും ഞങ്ങൾ എത്ര പണവും മുടക്കും.. ഞങ്ങളെ സഹായിയ്ക്കാൻ നിങ്ങളെ കൊണ്ട് കഴിയുമെങ്കിൽ നിങ്ങൾക്ക് ഈ കൊടുവത്തൂർ കിട്ടേണ്ട എന്ത് സഹായവും ഞങ്ങളും ചെയ്തു തന്നിരിയ്ക്കും." ഉലയിൽ വച്ച് കാച്ചി പഴുപ്പിച്ച പച്ചിരുമ്പിന്റെ തീഷ്ണതയുണ്ടായിരുന്നു അവരുടെ വാക്കുകൾക്ക്. പണമെന്നും, സ്വർണ്ണമെന്നും കേട്ടതോടെ എസ്തപ്പാന്റെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി. നിമിഷ നേരം കൊണ്ട് അവൻ തന്റെ മനസ്സിൽ കുറച്ച് കൂട്ടി ക്കിഴിയ്ക്കലുകൾ നടത്തി. "ആരെയാ.. ആരെയാ ഞാൻ കൊല്ലേണ്ടത്... ഈ തുരുത്തിൽ എവിടെയാണ് അവളുള്ളത്." "നിങ്ങൾ അറിയും... ഗൗരി... ചായക്കടക്കാരൻ ഗോപിയാശാന്റെ മകൾ.. അവളാണ്.. അവൾ ഒറ്റ ഒരുത്തി മൂലമാണ്അവൻ എന്റെ മകളെ... അവളുടെ തൊലി വെളുപ്പും മേനി കൊഴുപ്പും കണ്ട് ഭ്രമിച്ചു പോയതാണ് ആ തെണ്ടി.. അവന് വേണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എന്റെ മകളെ ജീവനോടെ വിട്ടു കളയാമായിരുന്നു.. അവൻ അത് ചെയ്തില്ല... അതിന് പകരം." സങ്കടം വന്നിട്ട് റെയ്ച്ചലിന്റെ തൊണ്ട ഇടറി.. "ഞാനീ നാട്ടിൽ നിന്നും പോകുന്നതിനു മുമ്പ് അത് ചെയ്തു തന്നിരിയ്ക്കും പോരെ.. ഒരാഴ്ച തന്നാൽ മതി എനിയ്ക്ക്. ഒരൊറ്റയാഴ്ച.. അവളെ വെറുതേ കൊന്നു കളയാൻ പറ്റില്ലല്ലോ. എന്റെ കയ്യിലെ മുറിവ് ഒന്നൂറി കൂടുന്നത് വരെ മാത്രമേയുള്ളൂ അവൾക്ക് ഈ ഭൂമിയിൽ ആയുസ്സ്.. പക്‌ഷേ അതിന് മുമ്പ് എനിയ്ക്ക് രണ്ട് കാര്യങ്ങൾ കൂടി പൂർത്തിയാക്കാനുണ്ട്.." മണ്ണെണ്ണ വിളക്കിലായിരുന്നില്ല തീനാളങ്ങൾ ആളിയത്.. അത് എസ്തപ്പാന്റെ കണ്ണുകളിൽ ആയിരുന്നു. അവൻ കയ്യുയർത്തി മണിയൻ വീശിയെറിഞ്ഞ ചൂണ്ട കൊളുത്തിയ തന്റെ കാതിൽ മെല്ലെ തടവി. മുറിവ് കൂടിയെങ്കിലും ചൂണ്ട കടന്നു പോയ ഒരു പാട് ഇപ്പോഴും അവന്റെ കാതിൽ ശേഷിയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. റെയ്ച്ചൽ കോട്ടന്റെ തുമ്പുകൾ ചേർത്തു കെട്ടിയ ശേഷം എസ്തപ്പാന്റെ അരികിൽ നിന്നെണീറ്റ് അടുക്കളയിലേക്ക് പോകാൻ നേരം മുറി വാതിലിന്റെ ഇരു കട്ടളയിലും പിടിച്ചു കൊണ്ട് ജോസപ്പേട്ടൻ അവിടെനിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അയാളുടെ നോട്ടത്തിൽ നിന്ന് തങ്ങൾ പറഞ്ഞതെല്ലാം അദ്ദേഹം കേട്ടു കഴിഞ്ഞു എന്ന് റെയ്ച്ചലിനു മനസിലായി. അവർ അടുക്കളയിലേക്ക് പോന്നപ്പോൾ കൂടെ ജോസപ്പേട്ടനും ചെന്നു. "ഇത് തീക്കളിയാണ്.പുറത്തൊരു മനുഷ്യൻ അറിയാതെ നമുക്ക് അയാളെ എത്ര ദിവസം ഈ വീട്ടിനുള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചു നിർത്താൻ കഴിയും.. ഏതെങ്കിലുമൊരു ദിവസം, ഏതെങ്കിലുമൊരു സമയം അയാൾ ആരുടെയെങ്കിലും കണ്ണിൽ പെട്ടു പോയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അതോടെ തീരും സർവ്വവും.." അയാൾ ഓർമിപ്പിച്ചു. "തീരട്ടെ.. എന്തിനാ ഇങ്ങനെ യാതൊരു പ്രതീക്ഷയുമില്ലാതെ നമ്മളിവിടെ ജീവിയ്ക്കുന്നത്.. ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ തന്നെ നമുക്ക് എന്താ.. കാണുന്നവരാരും നമുക്ക് വധ ശിക്ഷയൊന്നും വിധിയ്ക്കത്തില്ലല്ലോ.. പിന്നെ, നമ്മുടെ മോൾക്ക് വേണ്ടി അത്രയെങ്കിലും ചെയ്യണ്ടേ നമ്മൾ..." "അത് വേണ്ടെന്നല്ല.. മരണം വരെ നമുക്ക് ഇവിടെ ജീവിച്ചു പോകണ്ടേ... നാട്ടുകാരേ മുഴുവൻ വെറുപ്പിച്ചു കൊണ്ട് നമുക്കിവിടെ ജീവിയ്ക്കാൻ പറ്റുവോ. അവർ നമ്മളെ ഒറ്റപ്പെടുത്തും..." "എന്ത് വന്നാലും ഞാൻ പിന്നോട്ടില്ല. കർത്താവ് തമ്പുരാനായിട്ട് അയാളെ ഇവിടെ എത്തിച്ചു തന്നതാ... നമ്മുടെ മകളുടെ മരണത്തിനു കാരണക്കാരിയായവൾ ഒരു വിജയിയെ പോലെ എത്രയോ വർഷങ്ങളായി സന്തോഷത്തോടെ നമുക്ക് മുമ്പിലൂടെ നടന്നു പോകുന്നു.. എപ്പോഴും അവൾ മാത്രം ജയിച്ചു നിന്നാൽ മതിയോ... നമ്മുടെ മോൾടെ ആത്മാവിനോടെങ്കിലും നമുക്കൊരു കടമ ചെയ്തു തീർക്കണ്ടേ." സ്വയമെന്നോണം അവർ പറഞ്ഞു നിർത്തി. ജോസപ്പേട്ടന് അതിന് മറുപടിയില്ലായിരുന്നു. ജീനയുടെ ഓർമയുണ്ടാകുമ്പോഴെല്ലാം അയാളുടെ മനസും വെന്തുരുകി കൊണ്ടാണ് ഇരിയ്ക്കുന്നത്.. പ്രതികാരം ചെയ്യുന്നത് പോയിട്ട് അതിനേ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ ചെല്ലാൻ പോലും പ്രായം സമ്മതിക്കുന്നില്ല. അയാളുടെ മനസ് പ്രതിഷേധിയ്ക്കുമ്പോഴെല്ലാം കടിച്ചു പിടിച്ചു നിന്നാണ് കോപം അടക്കുന്നത്. അതു ശത്രു പ്രബലൻ ആയത് കൊണ്ടല്ല. താൻ തോറ്റു പോകാൻ സാധ്യത യുള്ളതിനാൽ മാത്രമാണ്. തന്റെ മകളുടെ മരണത്തിനു കാരണക്കാരിയായവളെ മനസിലിട്ട് താൻ ആയിരത്തിൽ കൂടുതൽ തവണ വെടിവച്ചു കൊന്നിട്ടുള്ള ആസ്വപ്നം യാഥാർഥ്യ മാകാൻ പോവുകയാണെന്ന ചിന്ത അയാൾക്ക് എസ്തപ്പാനോടുള്ള വിരോധം കുറെയൊക്കെ മാറ്റിയെടുത്തു. ♦️ രാത്രിയിൽ തങ്ങളാരും അറിയാതെ ഇത്രയൊക്കെ സംഭവങ്ങൾ ഇവിടെ നടന്നിട്ടുണ്ടെന്ന് രാവിലെയാണ് ഗോപിയാശാന്റെ ചായക്കടയിൽ അറിയുന്നത്. "മഴയായതു കൊണ്ട് എല്ലാരും നേരത്തെ കയറി കിടന്നു.. അല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഓട്ടവും ചാട്ടവും അലർച്ചയും കെട്ടിട്ടെങ്കിലും ആരെങ്കിലുമൊക്കെ അറിഞ്ഞേനെ.." നല്ല കടുപ്പത്തിൽ, ഗൗരി ഒഴിച്ച് കൊടുത്ത ചൂട് ചായ കുടിയ്ക്കുന്നതിനിടയിൽ ബെന്നിച്ചന്റെ ചാച്ചൻ കറിയാ ആണ് വിവരം പുറത്ത് വിടുന്നത്. അവർ പറയുന്നതെല്ലാം ഗൗരിയും കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. രാത്രി മഴ നേർത്തു വന്ന് മഞ്ഞു പെയ്യുംപോലെ നേർത്തു പെയ്യുന്നുണ്ട്.. കുടയുമായി ചായക്കടയിലേയ്ക്ക് വന്ന മറ്റുള്ളവർക്കും പറയാനുള്ളത് അത് തന്നെയായിരുന്നു. "ഞാനേതായാലും എസ്തപ്പാന്റെ പക്ഷത്താ.. കാരിരുമ്പിന്റെ കരുത്തുള്ള ഏഴെട്ടണ്ണത്തിനെവലിപ്പിച്ചു പാളയിൽ കിടത്തിയേമ്മച്ചും പോവുകാന്നു വച്ചാൽ നിസ്സാര കാര്യമാണോ.. അവനാ ആണ്." കുഞ്ഞച്ചൻ വന്ന പാടേ ഒരു ചായയ്ക്ക് പറഞ്ഞ ശേഷം അവിടെ കിടന്ന ഒരു കസേരയിലേക്കിരുന്നു. "പ്രാണ രക്ഷാർത്ഥം എടുത്ത്‌ ആറ്റിലേക്ക് ചാടിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അവൻ കയത്തിൽ കുരുങ്ങിയിട്ടുണ്ടാകും. അവിടെ മുഴുവൻ കാട്ടിഞ്ച വളർന്ന് നിൽക്കുന്ന ഇടമാ.. ആറ്റിൽ ചാടിയിട്ടില്ലെങ്കിൽ അവരുടെ കയ്യിൽ കിട്ടിയേനെ.." ഗോപിയാശാൻ പറഞ്ഞു. "ഗോപിയാശാൻ അപ്പറഞ്ഞത് നേരാ. അവിടെ അടുത്തെങ്ങാനും വീണിട്ടുണ്ടേൽ എത്ര വലിയ നീന്ത് അറിയാവുന്നവനും രക്ഷപ്പെട്ടു പോകാൻ പറ്റില്ല. കാലൻ അവിടെങ്ങാനും വീണു പോയെന്ന് കേട്ടാൽ മതിയാരുന്നു. ഈ കരയിലെ നഷ്ടപ്പെട്ട് പോയ സന്തോഷവും സമാധാനവുമൊക്കെ തിരികെ കിട്ടിയേനെ.." നാരായണന്റെ അഭിപ്രായം അതായിരുന്നു. "നിങ്ങള് പേടിയ്ക്കേണ്ട നാരായണേട്ടാ.. അവനിനി രക്ഷപ്പെട്ടൂന്ന് തന്നെ ഇരിയ്ക്കട്ടെ. ഇങ്ങോട്ട് അവൻ തിരിച്ചു വരുവോ... ഇനിയവൻ ഈ കരയിൽ കാൽ കുത്താൻ ഇത്തിരി പുളിയ്ക്കും.. ഇത്രയും നാൾ അവൻ ഇവിടെ കിടന്ന് നിഗളിച്ചത് അവനെന്ത്, ആരോട് ചെയ്താലും ആരും ചോദിയ്ക്കാൻ വരില്ലെന്നൊരു ധൈര്യത്തിന്റെ പുറത്താ.ഏതായാലും അതങ്ങു തീർന്നു കിട്ടി. ഇനി തിരിച്ചു വന്നാൽ പണി ഏത് ഭാഗത്ത്‌ നിന്നും വന്നേക്കും എന്നറിയാവുന്നത് കൊണ്ട് അതിനവൻ ധൈര്യപ്പെടില്ല. ഞാൻ പറയുന്നത് ഇത് കുറച്ച് മുൻപേ വേണ്ടിയിരുന്നെന്നാ. എങ്കിൽ അവൻ ഇത്ര ഇവിടെക്കിടന്ന് വഷളാകില്ലായിരുന്നു." എല്ലാവർക്കും സന്തോഷം പകരുന്നൊരു വാർത്തയായിരുന്നു അത്. "നീയെന്താ മോളേ, പേടിച്ച് നിൽക്കുവാണോ.." നാരായണൻ ഗൗരിയേ നോക്കി ചോദിച്ചു. അവളുടെ മുഖം കണ്ടിട്ട് അ യാൾക്ക് അങ്ങനെയാണ് തോന്നിയത്. "ഹേയ്.. പേടിയൊന്നും ഇല്ല.." അവളൊന്നു ചിരിയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അതിന് ചിരിയെന്നൊന്നും പറയാൻ പറ്റില്ലായിരുന്നു. "അല്ല.. കണ്ടിട്ട് നിന്റെ മുഖത്ത്‌ നല്ല പേടിയുള്ളത് പോലെ തോന്നുന്നു." "ഞാനതല്ല നാരായണേട്ടാ ഓർത്തത്‌.. അയാൾ രക്ഷപ്പെട്ടു പോയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ തീർച്ചയായും ഇവിടേയ്ക്ക് തിരികെ വരുക തന്നെ ചെയ്യും. കാരണം തങ്കമണി ചേച്ചിയുടെ വീട് അയാൾ പൈസ കൊടുത്ത്‌ വാങ്ങിച്ചെന്നല്ലേ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്.." "അത് അയാൾ പറഞ്ഞ അറിവല്ലേ മോളേ. നമുക്ക് അറിയില്ലല്ലോ സത്യമെന്താണെന്ന്. അവന് രാത്രി കഴിയാൻ സുരക്ഷിതമായ ഒരിടം വേണമായിരുന്നു. അവൻ നോക്കുമ്പോ ആ വീടാണ് ഒഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്നത്. അത് കൊണ്ട് അവിടെ താമസിയ്‌ക്കാൻ വേണ്ടി അവൻ പറഞ്ഞ കള്ളം ആയിക്കൂടെ അത്.." "പക്ഷെ ഇത്രനാളൊന്നും തങ്കമണി ചേച്ചി മടങ്ങി വരാതെ ഇരിയ്ക്കുന്നതല്ലല്ലോ നാരായണേട്ടാ. കൂടിപ്പോയാൽ രണ്ടാഴ്ച.. എവിടെ പോയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും രണ്ടാഴ്ചയ്ക്കുള്ളിൽ തങ്കമണി ചേച്ചി തിരിച്ചു വരാറുള്ളതല്ലേ. ഇതിപ്പോൾ എത്ര മാസമാകുന്നു അവരിവിടെ നിന്നും പോയിട്ട്." ഗൗരി ആ പറഞ്ഞതിൽ ഒരു കാര്യമില്ലാതില്ല എന്ന് ഏവർക്കും തോന്നി. "അതിനൊരു ഒറ്റ പരിഹാരമേയുള്ളൂ..'' കറിയാ പറയുന്നത് കേട്ട് ഏവരും അയാളെ നോക്കി. "അവനിങ്ങോട്ട് കെട്ടിയെടുക്കാതെ വെള്ളത്തിൽ താഴ്ന്നു പോകാനായി ഏവരും മുട്ടിപ്പായി പ്രാർത്ഥിക്കുക.. അവന്റെ ജഡം കിട്ടിയില്ലെങ്കിലും ചത്ത്‌ കെട്ടു പോയാൽ മതിയാരുന്നു. അത്രയ്ക്കും അനുഭവിച്ചില്ലേ ആ നാറിയെ കൊണ്ട് ഇവിടുള്ളവർ.' വരുന്നവരും പോകുന്നവരുമെല്ലാം അവരവരുടേതായ അഭിപ്രായങ്ങൾ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അന്ന് പകൽ മുഴുവനും കുറെ പേർ ചെമ്പൻ മലയുടെ താഴ്വരയിലും, കല്ലാറിന്റെ ഇരു തീരങ്ങളിലും തിരഞ്ഞ ശേഷം ഇനിയൊരിയ്ക്കലും എസ്തപ്പാൻ തിരിച്ചു വരാൻ ഇടയില്ലെന്ന് മറ്റുള്ളവരെയും പറഞ്ഞു ധരിപ്പിച്ചു. (തുടരും) #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - പ്രളയം... 🔻 പാർട്ട് _29 ✍️ രചന - Aniprasad. മണ്ണെണ്ണവിളക്ക് തിരികെ റെയ്ച്ചലിന്റെ കയ്യിൽ ഏൽപ്പിയ്ക്കാതെ ബെന്നിച്ചൻ തിണ്ണയിൽ വീണു കിടക്കുന്ന ചോരത്തുള്ളികൾക്ക് അടുത്തേയ്ക്ക് അടുപ്പിച്ചു. അടുത്ത സമയത്ത്‌ വീണ കട്ടച്ചോരയ്ക്ക് ചുറ്റും ഉറുമ്പുകൾ ഒത്തുകൂടാൻ തുടങ്ങുന്നതേയുള്ളൂ. "റോബിച്ചാ.." അവൻ അവിടെ നിന്നുകൊണ്ട് വിളിച്ചു. റോബിച്ചനും മറ്റു രണ്ട് പേരും പുറത്തുള്ള കളീലിന് ചുറ്റും ഹെഡ് ലൈറ്റ് അടിച്ചു നോക്കികൊണ്ടിരിയ്ക്കയായിരുന്നു. ബെന്നിച്ചന്റെ വിളികേട്ട് റോബിൻ അവിടേയ്ക്ക് ഓടി വന്നു. അവന്റെ നെറ്റിയിലേക്ക് വീണുകിടന്ന മുടിയിഴകളിലൂടെ മഴ വെള്ളം ഒലിച്ചിറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. റോബിച്ചനും മായിൻ കുട്ടിയും അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നപ്പോൾ തിണ്ണയിൽ വീണുകിടന്ന ചോരത്തുള്ളികളിലേക്ക് ബെന്നിച്ചൻ വിരൽ ചൂണ്ടി. "അവൻ ഇവിടെയുണ്ട്. ഇവിടം വിട്ട് അവൻ എവിടേയ്ക്കും പോയിട്ടില്ല. കുത്തുകൊണ്ട അവന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് വീണുകിടക്കുന്ന ചോരയാ ഇത്.. മറ്റുള്ളവരോട് വീട് വളഞ്ഞു നിൽക്കാൻ പറയ്‌.. ഇവിടുന്ന് അവൻ രക്ഷപ്പെട്ടു പോകാൻ ഇടയാകരുത്. അങ്ങനെ അവൻ രക്ഷപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ നമ്മൾ നമ്മളുടെ കുടുംബത്തെ കൂട്ടി ആത്മഹത്യ ചെയ്തോണം.. അല്ലെങ്കിൽ അവൻ നമ്മളെയെല്ലാം ഒന്നൊന്നായി വകവരുത്തും " റോബിച്ചനും, മുരളിയ്ക്കുമൊക്കെ അവൻ പറഞ്ഞതിന്റെ അർത്ഥം മനസിലാകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "ആ വിളക്ക് ഇങ്ങ് താടാ മക്കളേ നിങ്ങളെന്തിനാ അതും പിടിച്ചു നിൽക്കുന്നെ.. ഞാൻ കേറി വാതിലടയ്ക്കട്ടെ. ആ ഒരുമ്പെട്ടവൻ വാതിൽ തുറന്നു കിടക്കുന്നത് കണ്ടാൽ അത് മതി ഇവിടെ പൊറുക്കാൻ കേറാൻ." റെയ്ച്ചൽ, ബെന്നിച്ചന്റെ കയ്യിലിരിയ്ക്കുന്ന വിളക്കിനായി കൈനീട്ടി. "അമ്മച്ചീ.. ഈ വാതിൽ കുറെ നേരമായി ഇവിടെ തുറന്നു കിടക്കുവാരുന്നോ..." റോബിച്ചൻ അവരോട് ചോദിച്ചു. "ആം.. എന്താടാ ചോദിച്ചേ.. മഴ ഒന്ന് കുറഞ്ഞപ്പോ ഞാൻ വന്ന് തുറന്നിട്ടതാ.. കറന്റ് ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട് ഞാൻ വാതിൽ തുറന്നിട്ടിട്ട് ഇവിടെ ഇരിയ്ക്കുവാരുന്നു. നിങ്ങള് വഴിയിൽ വന്നു നിന്ന് ലൈറ്റ് തെളിച്ചു കള്ളനെ തിരയുമ്പോഴൊക്കെ ഞാനിവിടെ ഇരിപ്പുണ്ട്.." "എന്നിട്ട് റോഡിലേക്ക് തൂങ്ങി കിടക്കുന്ന കാട്ടു വള്ളിയിൽ തൂങ്ങി ആ കള്ളൻ ഈ മുറ്റത്തേയ്ക്ക് കയറി വരുന്നത് അമ്മച്ചി കണ്ടില്ലേ.." "ഈ മുറ്റത്തേയ്ക്ക് കയറി വന്നോ.." റെയ്ച്ചൽ അമ്പരന്ന് പോയി. "പോടാ.. നിങ്ങൾക്ക് തോന്നുന്നതാ.. ഞാനിവിടെ ഇരിയ്ക്കുമ്പോ ഒരു പട്ടി ക്കുറുക്കൻ പോലും ഈ മുറ്റത്തോട്ട് വന്നിട്ടില്ല. പോരാത്തതിന് കറന്റ് പോയപ്പോ മുതല് ഞാനീ വിളക്ക്കത്തിച്ചു തിണ്ണയിൽ വച്ചിരുന്നതാ. മുറ്റത്തോട്ട് ആരെങ്കിലും കേറി വന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ ഞാൻ കാണാതിരിയ്ക്കുവോടാ ബെന്നീ." "അമ്മച്ചി ശ്രദ്ധിച്ചു കാണില്ല. അല്ലെങ്കിൽ അമ്മച്ചിയുടെ ശ്രദ്ധ ഒരു നിമിഷം എങ്ങോട്ടെങ്കിലും മാറിയിട്ടുണ്ട്.." "എന്റെ ശ്രദ്ധ എങ്ങോട്ട് മാറാൻ. ഞാനിവിടിരുന്ന് റോഡിനപ്പുറത്തെ ആറ്റു വെള്ളത്തിന്റെ ഇരമ്പം കേട്ടുകൊണ്ടിരിയ്ക്കുവാരുന്നു. ചെമ്പൻ മലയിൽ വല്ല ഉരുളും വീണിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ ആറ്റിൽ വെള്ളം പൊങ്ങിയാൽ എങ്ങോട്ടെങ്കിലും മാറണമല്ലോ എന്നോർത്ത്‌.. എന്റെ ശ്രദ്ധ മാറിയിട്ടില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല ഈ വാതിൽപ്പടിയിൽ നിന്നും എണീറ്റുഞാൻ എങ്ങോട്ടും പോയിട്ടുമില്ല." "അവനിവിടെ വന്നിട്ടുണ്ട് അമ്മച്ചീ. അമ്മച്ചിയുടെ കണ്ണ് വെട്ടിച്ച് അവനീ വീട്ടിനുള്ളിൽ കയറി പറ്റിയിട്ടുണ്ട്..." "ഹെന്റീശോയെ.." റെയ്ച്ചൽ നെഞ്ചത്ത്‌ കൈവച്ചുകൊണ്ട് തനിയ്ക്ക് പിന്നിലെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി. "നീ വെറുതേ എന്നെ പേടിപ്പിയ്ക്കല്ലേടാ ബെന്നീ. നിങ്ങൾ അതും പറഞ്ഞിട്ട് ഇവിടുന്നിറങ്ങി പോകും. എനിയ്ക്കും അതിയാനും ഇന്നത്തെ രാത്രിപിന്നെ ഉറങ്ങാൻ പറ്റില്ല." "പേടിപ്പിയ്ക്കാൻ പറഞ്ഞതല്ല അമ്മച്ചീ ഞാൻ.. ഇതുകണ്ടോ."ബെന്നിച്ചൻ വിളക്ക് തിണ്ണയിൽ വീണുകിടന്ന ചോര തുള്ളികൾക്ക് നേരെ നീട്ടി. കാറ്റിൽ ആടിയുലഞ്ഞു തിരി കെട്ടു പോയപ്പോൾ ജനൽപ്പടിയിൽ വച്ചിരുന്ന തീപ്പെട്ടി എടുത്ത്‌ റെയ്ച്ചൽ വിളക്ക് തെളിച്ചു. "അത് ചോരയല്ലിയോടാ ബെന്നീ.. കോഴിയെ കൊന്നപ്പോൾ വീണ ചോരയാ അത്.." അവർ പറഞ്ഞത് മനസിലാകാതെ ബെന്നിച്ചനും കൂട്ടരും മുഖമുഖം നോക്കി. "നിങ്ങള് തമ്മിൽ തമ്മിൽ നോക്കേണ്ടേടാ. ആ കിടക്കുന്നത് കോഴിച്ചോരയാ.. രാത്രീല് ചോറിന് കറി പോരാന്നും പറഞ്ഞു അങ്ങേര് പൊരുന്നയിരുന്നഒരു പിടയെ പിടിച്ചു കൊന്നപ്പോൾ വീണ ചോരയാ അത്. അത് കണ്ടിട്ടാണോ നിങ്ങള് ആ കള്ളൻ എന്റെ വീട്ടിൽ കയറിയിരിപ്പുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞത്.. ദേ ഇരിയ്ക്കുന്നു കോഴിയെ കൊന്നതിന്റെ വേസ്റ്റ്.. അത് രാവിലെ എടുത്ത്‌ ആറ്റിൽ കളയാമെന്ന് കരുതി വച്ചേക്കുവാ. അതിൽ നിന്നും ചോര ഇറ്റ് വീഴുന്നത് കണ്ടില്ലേ.." റെയ്ച്ചൽ മുറ്റത്തിന്റെ മൂലയിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി. അവിടെ ചുരുട്ടി കെട്ടി വച്ചിരിയ്ക്കുന്ന കിറ്റിൽ നിന്നും ചോര ഒലിച്ചു വീണു പരന്നിട്ടുള്ളത് അവർക്ക് കാണാമായിരുന്നു. മസാല വഴറ്റുന്നതിന്റെ മണം അവിടെമ്പാടും പടർന്നു തുടങ്ങി. "അങ്ങേര് അതിനേ കറിയാക്കാനുള്ള ഒരുക്കത്തിലാ.. നിങ്ങളിവിടെ നിന്ന് നേരം കളയാതെ ചെമ്പൻ മലയിലേക്ക് പോകുന്ന വഴിയ്ക്കെങ്ങാനും പോയി പരത്. അവൻ രക്ഷപ്പെട്ടു പോകുംമുമ്പ് കയ്യിൽ കിട്ടും." "ഇതാ.. വിളക്ക് വച്ചോ.. എന്നിട്ട് വാതിലടച്ചോ.. ആര് വന്ന് വാതിലിൽ തട്ടിയാലും തുറന്നേക്കല്ലേ അമ്മച്ചീ.." ബെന്നിച്ചൻ കയ്യിലിരുന്ന വിളക്ക് അവർക്ക് കൈമാറിയപ്പോൾ അടുക്കളയിൽ നിന്നും മൂപ്പിച്ച മസാലയിലേക്ക് കോഴിക്കഷണങ്ങൾഇടുന്ന ശബ്ദം അവർ കേട്ടു. റെയ്ച്ചൽ വിളക്ക് വാങ്ങി അകത്തേയ്ക്ക് വച്ച ശേഷം വാതിലടച്ചു. പിന്നെ അവർ ജനൽ തിരശീല മെല്ലെ മാറ്റി പുറത്തേയ്ക്ക് നോക്കി. കുറെ ആൾക്കാർ തന്റെ വീടും പരിസരവും അരിച്ചു പെറുക്കുന്നത് അവർക്ക് അവിടെ നിന്നാൽ കാണാമായിരുന്നു. റേയ്ച്ചൽകണ്ണിമ വെട്ടാതെ അത് നോക്കി നിന്നു. കുറച്ച് സമയത്തിന് ശേഷം അവരെല്ലാം തന്റെ വീട്ടു മുറ്റത്ത്‌ ഒത്തുകൂടുന്നത് അവർക്ക് കാണായി. എല്ലാ മുഖങ്ങളിലും കാണുന്നത് നിരാശയാണ്. അതിൽ ചിലർവീണ്ടും താൻ കോഴി വേസ്റ്റ് വച്ചിരിയ്ക്കുന്നിടത്തേയ്ക്ക് ലൈറ്റ് തെളിച്ചു നോക്കുന്നു. അവർക്കെല്ലാം അവൻ ഇവിടെയെങ്ങോ ഉള്ളതുപോലൊരു സംശയം ഉടലെടുത്തിട്ടുണ്ടെന്ന് അവരുടെ ചലനങ്ങളിൽ നിന്നും റെയ്ച്ചലിനു തോന്നി. "അവൻ രക്ഷപ്പെട്ടു പോയാലും ഈ ജന്മത്ത്‌ ഇനി കൊടുവത്തൂരിന്റെ ഏഴയലിൽ കാൽ കുത്തില്ല..കൊടുവത്തൂർ എന്ന് കേട്ടാൽ തന്നെ ഇനിഅവന് ഏഴു ദിവസം കുളിരും പനിയും ഉണ്ടാകും. അവൻ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും കരുതാത്ത ആക്രമണമല്ലാരുന്നോ നമ്മൾ നടത്തിയത്. ഇങ്ങനൊരു അറ്റാക്ക് അവന്റെ ജന്മത്ത്‌ അവൻ നേരിട്ടിട്ടുണ്ടാവില്ല." മായിൻ കുട്ടി താൻ അവനെ അടിച്ചിട്ട കഥ കൂടി മറ്റുള്ളവർക്ക് മുമ്പിൽ പറയാൻ തുടങ്ങി. "അവന്റെ കൈക്ക് കുത്തേറ്റ സ്ഥിതിയ്ക്ക് അവനിവിടം വിട്ടു പോകാതെ പറ്റില്ല. മുറിവ് ചികിൽസിയ്ക്കാൻ അവന് പുല്ലാമലയോ, കുളമുടിയിലോ പോകണ്ടേ." "കൈക്ക് മുറിവ് പറ്റിയതിനാൽ അവന് രാത്രിയിൽ ആറ്റിൽ ചാടി നീന്തി മറുകര പിടിയ്ക്കാൻപറ്റുവോ...പകുതിയ്ക്കചെല്ലുമ്പോ കുഴഞ്ഞ് വെള്ളത്തിൽ താഴില്ലേ." "അവൻ അതും ചെയ്യും അതിനപ്പുറവും ചെയ്യും.. അടിവയറ്റിൽ കത്തി കേറ്റിയാൽ പോലും അതും പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചു വെള്ളത്തിൽ ചാടി നീന്താൻ ചങ്കുറപ്പ് ഉള്ളവനാ.." "എങ്കിൽ അവൻ ആറ്റു തീരത്ത്‌ തന്നെ കാണും.. മഴ പെയ്തു വെള്ളം കലങ്ങിയത് കൊണ്ട്ആറ്റിൽ ചാടാതെ രാവിലെ കടത്ത്‌ വരുമ്പോ അതിൽ കയറിമുങ്ങാൻ കാത്ത്‌ നിൽക്കും.. ഇവിടം മുതൽ കടവ് വരെ ആറ്റു തീരം നമുക്കൊന്ന് അരിച്ചു പെറുക്കി നോക്കാം..കിട്ടിയാൽ വിടരുത്. നട്ടെല്ല് അടിച്ചൊടിച്ചിട്ട് ആറ്റിൽ തള്ളിയേക്കണം." എല്ലാവരും ചേർന്നൊരു തീരുമാനം എടുത്തതോടെ ഹെഡ് ലൈറ്റ്കളുടെ വെളിച്ചം തന്റെ മുറ്റത്ത്‌ നിന്നും ചാറ്റൽമഴയിലൂടെ നീങ്ങി റോഡിലേക്കിറങ്ങുന്നു. പിന്നെ ഇരുട്ടിനേയും മഴയെയും വകവെയ്ക്കാതെ ഒരു കൂട്ടം ചെറുപ്പക്കാർ വള്ളിപ്പടർപ്പുകൾ വകഞ്ഞു മാറ്റി തിരച്ചിലിന് ഇറങ്ങുന്നു. തന്റെ തോളിൽ ബീഡിപ്പുകയുടെ മണമുള്ള നിശ്വാസ വായു തട്ടിയപ്പോൾ റേയ്ച്ചൽ അവിടെ നിന്നുകൊണ്ട് മുഖം തിരിച്ച് നോക്കി. ജോസപേട്ടൻആ തണുത്ത ഇരുട്ടിലും ഒരു തോർത്ത്‌ കൊണ്ട് തന്റെ നെറ്റിയിലും, കഴുത്തിലും പൊടിഞ്ഞ വിയർപ്പ് ഒപ്പുകയാണ്. "പോയോ എല്ലാം.." അയാൾ ഭാര്യയുടെ കാതിലേക്ക് മുഖം അടുപ്പിച്ചു കാറ്റിന്റെ ഒച്ചയിൽ ചോദിച്ചു. "ഉം.." അവർ മൂളി. "ഞാൻ അവിടെ അടുക്കളയിൽ പ്രാണനെടുത്ത്‌ കയ്യിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ടാ നിന്നത്.. ആ വന്നവരിൽ ആരെങ്കിലും നമ്മുടെ വീടിനുള്ളിൽ കയറി നോക്കിയാലുള്ള അവസ്ഥ... നാട്ടുകാർ എന്നെ ഇവിടിട്ട് തല്ലി കൊന്നേനെ. എന്റെ കയ്യുടെയും, കാലിന്റെയുമൊന്നും വിറയൽ ഇപ്പോഴും മാറിയിട്ടില്ല.ദാ നോക്ക്." അയാൾ തന്റെ രണ്ട് കയ്യും ഭാര്യയ്ക്ക് മുമ്പിലേക്ക് നീട്ടിപ്പിടിച്ചു. "അവനെ ഇവിടുന്ന് പറഞ്ഞു വിടണ്ടേ റെയ്ച്ചലെ.. നമ്മളെന്തിനാ വെറുതേ ഓരോ കുരിശ്ശെടുത്ത്‌ ചുമലിൽ വയ്ക്കുന്നത്.. അവരുടെ കയ്യിൽ കിട്ടിയാൽ കൊന്നു കളയും എന്ന് പറഞ്ഞതുകൊണ്ടല്ലേ അൽപ്പസമയത്തേക്ക് ഇവിടിരുന്നോളാൻ അനുവാദം കൊടുത്തേ.. അവരെല്ലാം പോയി. എവിടേയ്ക്കെന്ന് വച്ചാൽ പോയി രക്ഷപ്പെട്ടോളാൻ പറയാം.. അവന്റെ ജീവനരക്ഷിയ്ക്കാനുള്ള അവസരം കൊടുത്ത്‌ സഹായിച്ചതിനു നാളെ നാട്ടുകാരെല്ലാം ഒറ്റക്കെട്ടായി നമുക്ക് നേരെ നിൽക്കാൻ പാടില്ല.. എങ്ങോട്ടെന്ന് വച്ചാലിറങ്ങി പോകാൻ പറയാം.." ജോസപ്പേട്ടൻ തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ തുനിയുമ്പോൾ റെയ്ച്ചൽ അയാളെ തിരിച്ച് വിളിച്ചു. "എന്താ.." അയാൾ തിരക്കി. "ഈ രാത്രി കാറ്റിലും മഴയിലും അയാൾ എങ്ങോട്ട് പോകും.." "എങ്ങോട്ടെങ്കിലും പോകട്ടെ. അതെന്തിനാ നമ്മൾ അറിയുന്നത്. അവന് പോകാനാണോ ഇടമില്ലാത്തത്.." "അവരാരും മടങ്ങി പോയിട്ടില്ല.. ഈ രാത്രി മുഴുവൻ അവർ ഇയാളെ തിരഞ്ഞു നടക്കും.. നമ്മൾ ഇവിടെ നിന്ന് അയാളെ ഇറക്കി വിട്ടാൽ അയാൾ ചെന്ന് അവന്മാർക്ക് മുമ്പിൽ ചാടിയാലുള്ള അവസ്ഥ ഒന്നോർത്തു നോക്കിയ്ക്കേ." "നമ്മളെന്തിനാ റെയ്ച്ചലെ അതൊക്കെ ഓർക്കുന്നത്. ഒരു നാട്ടിലുള്ള മുഴുവൻ ജനങ്ങളെയും ശത്രുക്കളാക്കിക്കൊണ്ട് ഇവിടെ കഴിയാനുള്ള ചങ്കുറപ്പ് അവനുണ്ടെങ്കിൽ ഇത്രയും പേരെ തുരത്തിയിട്ട് തന്റെ ജീവൻ രക്ഷിയ്ക്കാനാണോ പ്രയാസം... നമ്മൾ അവനെ സഹായിച്ചതേ തെറ്റ്.അവനെ സഹായിയ്ക്കുക എന്ന് വച്ചാൽ നമ്മൾ ചെയ്തത് നമ്മൾ കാൽ കുത്തി നിൽക്കുന്ന മണ്ണിനെ ചതിക്കുക എന്ന് കൂടിയാണ്. പിന്നെ ഒരു ജീവന്റെ കാര്യമാണല്ലോ എന്നോർത്തപ്പോൾ ഞാൻ കൂട്ട് നിന്നു പോയെന്ന് മാത്രം." "നമ്മൾ അവന്റെ ജീവൻ രക്ഷിച്ചതിനു നമ്മൾക്കെന്തെങ്കിലും ഉപകാരമുണ്ടാകുമെങ്കിലോ അവനെ കൊണ്ട്." കണ്ണുകളിലൊരു പ്രത്യേക തിളക്കം വരുത്തിക്കൊണ്ട് റെയ്ച്ചൽ തിരക്കി. "നമുക്ക് ഉപകാരമോ.. അതും ഇതുപോലൊരു ഗുണ്ടയെ കൊണ്ട്... ഇവനൊക്കെ നമുക്ക് എന്ത് ഉപകാരംപകരം തരാനാ. അവനെപ്പോലൊരു ദുഷ്ടന്റെ നിഘണ്ടുവിൽ കാണില്ലല്ലോ ഉപകാരം എന്നൊരു വാക്ക്." "വാക്കും വ്യാകരണവുമൊന്നും നമ്മൾ നോക്കേണ്ട കാര്യമില്ല. പകരത്തിന് പകരം. അത്രയും മതി.. നമ്മൾ പറയുന്നത് അക്ഷരം പടി അനുസരിച്ചാൽ മാത്രം അവനു നമ്മുടെ ഭാഗത്ത്‌ നിന്നുംസഹായം. അതിനവൻ ഒരുക്കമല്ലെങ്കിൽ ബെന്നിച്ചനെ തിരികെ വിളിയ്ക്കേണ്ട ഒരു ജോലിയേ നമുക്ക് ബാക്കി വരുന്നുള്ളൂ,എന്ത് വേണമെന്ന് അവൻ തീരുമാനിക്കട്ടെ." റെയ്ച്ചൽ ഭർത്താവിന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ടോർച്ച് വാങ്ങി തെളിച്ചു കൊണ്ട് അകത്തെ മുറിയിലേക്ക് ചെന്നു. വാതിൽക്കൽ നിന്നു കൊണ്ട് അവർ മുറിയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് ടോർച്ചടിച്ചു നോക്കി. ഷർട്ട് ഊരിയെടുത്ത്‌ കയ്യിലെ മുറിവിൽ കെട്ടിക്കൊണ്ട് വെറും നിലത്ത്‌ മലർന്നു കിടക്കയാണ് എസ്തപ്പാൻ. അയാളുടെ ശരീരം നിശ്ചലമാണെന്ന് കണ്ട് അവരുടെ ഉള്ളൊന്ന് ആളി. അവർ മുറിയ്ക്കകത്തേയ്ക്ക് വന്നശേഷം കുനിഞ്ഞു നിന്ന് ടോർച്ചടിച്ചു അവന്റെ നെഞ്ചിൽ ഹൃദയത്തിന്റെ ഭാഗമുയർന്നു താഴുന്നുണ്ടോ എന്ന് നോക്കി. മുഖത്തേയ്ക്ക് വെളിച്ചം വീണതോടെ എസ്തപ്പാൻ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. റെയ്ച്ചൽ പേടിച്ച് രണ്ടടി പിന്നോക്കം മാറിപ്പോയി. എസ്തപ്പാൻ വലതുവശം ചെരിഞ്ഞു വലതുകൈമുട്ട് നിലത്ത്‌ കുത്തി തറയിൽ എണീറ്റിരുന്നു. കയ്യിൽ ചുറ്റിയിരുന്ന അവന്റെ ഷർട്ട് ഒരു ചോരക്കട്ടയായി മാറിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. വലതുകയ്യുയർത്തി അവൻ വെള്ളം വേണമെന്ന് ആംഗ്യം കാട്ടി. "എന്തിനാ വെള്ളം. മൂക്ക് മുട്ടെ പട്ട ചാരായംവിഴുങ്ങിയിട്ട് അതിന് മേൽ വെള്ളമോ.. താൻ വാ തുറന്നാൽ ചാരായം നാറുന്നല്ലോടോ." റേയ്ച്ചൽ അവന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് അനിഷ്ടത്തോടെ നോക്കി. പിന്നെ തിരിഞ്ഞു ജോസപ്പേട്ടനെ നോക്കി അയാൾക്ക് കുടിയ്ക്കാൻ വെള്ളം കൊണ്ട് വരാൻ പറഞ്ഞു. ജോസപ്പേട്ടൻ വെള്ളമെടുക്കാൻ പോയപ്പോൾ അയാൾ തന്റെ കയ്യിൽ കെട്ടിയിരുന്ന ഷർട്ട് അഴിച്ചു മാറ്റി. ആഴത്തിലുള്ള മുറിവായിരുന്നില്ല അത്. നാലിഞ്ചു നീളത്തിൽ കൈമുട്ടിനു മുകളിൽ മാങ്ങാ പൂളിയത് പോലെ മാംസം പിളർന്ന് നിൽക്കുന്നു. "മരുന്നെന്തെങ്കിലും ഇരിപ്പുണ്ടെങ്കിൽ എടുത്തോണ്ട് വാ കാഴ്ച കണ്ടും കൊണ്ട് നിൽക്കാതെ.." അവന് നല്ല വേദനയുണ്ടെന്ന് അവന്റെ മുഖം പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "നീ പറയുമ്പോ മരുന്ന് മുമ്പിൽ കൊണ്ട് വരാൻ ഇവിടാരും ആശുപത്രി നടത്തുന്നില്ല.. നാളെ നേരം വെളുക്കുമ്പോ വേണെങ്കിൽ പുല്ലാമലയ്ക്ക് പോയി മരുന്ന് കൊണ്ട് തരാം.." അങ്ങനെ പറഞ്ഞെങ്കിലും റെയ്ച്ചൽ പോയി ഒരു ഓയിന്റ് മെന്റ് എടുത്തുകൊണ്ട് വന്ന് അവനെ ഏൽപ്പിച്ചു. കൂടെ കുറച്ച് കോട്ടനും. "ഇതേയുള്ളൂ ഇവിടെ. ഇതുവെച്ചു എന്തൊക്കെ ചികിത്സ ചെയ്യാൻ പറ്റുവോ. അതൊക്കെ ചെയ്തോ. വേറേ നിവൃത്തിയില്ല." റെയ്ച്ചൽ കൈമലർത്തി. (തുടരും) #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - പ്രളയം... 🔻 പാർട്ട് _28 ✍️ രചന - Aniprasad. മഴയായതിനാൽ ലോപ്പസ് നേരത്തെ കടത്ത്‌ വഞ്ചി കടവത്ത്‌ അടുപ്പിച്ച ശേഷം അതിന്റെ കയർ കരയിലടിച്ചിട്ടുള്ള ഇരുമ്പ് കുറ്റിയിൽ കെട്ടി നിർത്തി. മഴയ്ക്കൊപ്പം കാറ്റും ഇരുട്ടും വീണതിനാൽ ഇനി ഒമ്പതു മണിയോടടുപ്പിച്ചു ആരെങ്കിലും കൊടുവത്തൂരേക്ക് പോകാൻ വന്നാലായി.. കാറ്റ് ശക്തമാണെങ്കിൽ വഞ്ചി ഇറക്കാനും ബുദ്ധിമുട്ടാകും. ലോപ്പസ് മഴ നനഞ്ഞുകൊണ്ട് പ്ലാസ്റ്റിക് പടുതകൾ കൊണ്ട് തീർത്ത തന്റെ കൂടാരത്തിലേക്ക് വന്നു കയറിയ ശേഷം പകുതി പൊട്ടിപ്പോയ പ്ലാസ്റ്റിക് കസേരയിലേക്ക് ഇരുന്ന് ഒരു ബീഡിക്കു തീ ആദ്യത്തെ കവിൾ പുക അകത്തേയ്ക്ക് വലിച്ച ശേഷം അയാൾ പുറത്തേയ്ക്ക് ഊതി കളയുമ്പോഴാണ് വാതിലിന്റെ ഭാഗത്ത്‌ വെളിയിൽ ഒരു നിഴലനങ്ങുന്നത് പോലെ തോന്നിയത്. "അവിടെ ഇരുന്ന് കൊണ്ട് അയാൾ 'ആരാടാ അത് 'എന്ന് വിളിച്ച് ചോദിച്ചു. മഴ നനയാതിരിയ്ക്കാൻ ആരെങ്കിലും വന്ന് നിന്നതാവും എന്നാണ് ആദ്യം അയാൾകരുതിയത്. പുറത്തു നിന്നും മറുപടിയൊന്നും വരാതായപ്പോൾ ലോപ്പസ് എണീറ്റ് ആരാണെന്ന് നോക്കാൻ ചെല്ലും മുമ്പേ വെളിയിൽ നിന്ന മറ്റൊരു രൂപം ഉള്ളിലേക്ക് കയറി വന്നു. "ആഹാ..⁸ വാസുവാരുന്നോടാ ഇത്.. ഞാൻ ചോദിച്ചത് നീ കെട്ടില്ലാരുന്നോടാ വാസുവേ.. ആരാണ്ടും പിടിച്ചു പറിക്കാരാണെന്ന് കരുതി ഞാനിപ്പോ എടുത്ത്‌ പെരുമാറിയേനെ യല്ലോടാ ഉവ്വേ..." അകത്തെ മെഴുകുതിരി വെട്ടത്തിൽ ലോപ്പസിന് ആളേ പിടികിട്ടി. ഇടയ്ക്കിടെ വീശുന്ന കാറ്റിൽ മെഴുകുതിരി നാളം ആടിയുലഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. "നീയെന്താടാ വാസുവേ ഒന്നും മിണ്ടാത്തത്.. ഈ രാത്രി നേരത്ത്‌ നീ എവിടെ പോയിട്ട് വരുവാ." വാസുക്കൂട്ടനിൽ നിന്നും പ്രതികരണം ഏതും ഉണ്ടാകാതിരുന്നപ്പോൾ ലോപ്പസ് വീണ്ടും തിരക്കി. വാസുക്കുട്ടൻ പെട്ടന്ന് പുറത്തേയ്ക്ക് തലയിട്ട് അകത്തേയ്ക്ക് കേറിപ്പോരെ ആശാനെ എന്ന് പറഞ്ഞു. മഴ നനയാതിരിയ്ക്കാൻ തലയിൽ കെട്ടിയിരുന്ന തോർത്തഴിച്ചെടുത്ത്‌കുടഞ്ഞു കൊണ്ട് എസ്തപ്പാൻ ഉള്ളിലേക്ക് കയറി ചെന്നു.. "ഓ.. ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ കൂടെയാണോടാ വാസുവേ നീയിപ്പോൾ. അതാണോ നിന്നെ ഇങ്ങോട്ടൊന്നും കാണാത്തത്." ലോപ്പസ് ചെന്ന് വീണ്ടും താൻ ഇരുന്നയിടത്തേയ്ക്ക് തന്നെ ഇരുന്നു. "വിശേഷമൊക്കെ പിന്നെപ്പറയാം ലോപ്പസേട്ടാ.. ലോപ്പസേട്ടൻ ഗ്ലാസ് ഇരിപ്പുണ്ടെങ്കിൽ രണ്ടെണ്ണം ഇങ്ങോട്ട് എടുത്തേ പോലും.." "മരുന്നുണ്ടോടാ നിങ്ങടെ കയ്യിൽ... വെള്ളം വേണ്ടേ.." ലോപ്പസ് സന്തോഷത്തോടെ ഒരടുക്ക് ഡിസ്പോസിബിൾ ഗ്ലാസും, ഒരു കുപ്പി വെള്ളവും എടുത്ത്‌ അവർക്ക് മുമ്പിലേക്ക് വച്ചു. വാസുക്കുട്ടൻ അരയിൽ നിന്നൊരു കുപ്പിയെടുത്ത്‌ തുറന്ന് അതിൽ നിന്നും രണ്ട് ഗ്ലാസുകളിലേക്ക് നല്ല ആമയിറച്ചി ഇട്ട് വാറ്റിയ ചാരായം പകർന്നു വച്ചു. "എന്റെ പോന്നോ.. ഇതൊന്ന് കണി കണ്ടിട്ട് നാളെത്രയാകുന്നെന്നറിയോ.. ബിവറേജിൽ നിന്ന് കിട്ടുന്ന കട്ടൻ ചായയുടെ കടുപ്പമില്ലാത്ത വെള്ളം കുടിച്ചു കുടിച്ചു നാക്കിന്റെ തൊലി പോലും പോയി... നിറച്ചൊഴിയ്ക്കേടാ വാസുക്കുട്ടാ.." വാറ്റ് ചാരായത്തിന്റെ മണം ആസ്വദിച്ചപ്പോൾ തന്നെ ലോപ്പസിന്റെ നാവിൽ വെള്ളമൂറി. "അടിച്ചു കോൺ തെറ്റി പോവല്ലേ ലോപ്പസേട്ടാ.. ഞങ്ങളെ അക്കര കടത്തി വിടാനുള്ളതാ.." വിറയ്ക്കുന്ന കൈ കൊണ്ട് ലോപ്പസ് ഗ്ലാസ് എടുത്ത്‌ ആർത്തിയോടെ മോന്തുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ വാസുക്കുട്ടൻ പറഞ്ഞു. "എന്റമ്മോ.. സൂപ്പർ.. ഒഴിയ്ക്കെടാ വാസൂ ഒന്നൂടെ.." അയാൾ ചിരി തുടച്ചു കൊണ്ട് ഗ്ലാസ് വീണ്ടും അവർക്ക് നേരെ നീട്ടി. "വാസുവേ.. മതിയെടാ. അത് തന്നെ കേറി പിടിയ്ക്കും.. പിന്നെ നമുക്ക് അക്കരയ്ക്ക് പോകാൻ പറ്റത്തില്ല.." എസ്തപ്പാൻ വാസുക്കുട്ടനെ വിലക്കി.. "എന്റെ ആശാനേ.. ഇത് ആള് ലോപ്പസാ.. ലോപ്പസ് കള്ള് കുടിയ്ക്കും, പക്‌ഷേ ലോപ്പസിനെ കള്ള് കുടിയ്ക്കത്തില്ല.. ഒന്നല്ല ഇതുപോലെ പത്തെണ്ണം അടിച്ചാലും ലോപ്പസു നല്ല പയറ് പയറ് പോലെ നിൽക്കും.. കടത്തിറക്കാൻ ലോപ്പസിനെ കൊണ്ട് കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ നിങ്ങളെ രണ്ടെണ്ണത്തിനെയും തോളിലിരുത്തി കല്ലാർ നീന്തിക്കടന്നു ലോപ്പസ് അക്കരെ എത്തിച്ചിരിയ്ക്കും. പോരെ.." ലോപ്പസിന് ആ വാറ്റ് ചാരായം നിറച്ച കുപ്പി അതേ പോലെ തന്റെ കയ്യിൽ കിട്ടിയാൽ കൊള്ളാമെന്നുണ്ടായിരുന്നു. എസ്തപ്പാന്റെ കയ്യിലിരിയ്ക്കുന്ന കവറിലേക്കായി ലോപ്പസിന്റെ കണ്ണുകൾ. "ഇതിന്റുള്ളിൽ നിറയെ വാറ്റാണോ ആശാനേ.." അയാൾ കൊതിയോടെ തിരക്കി. എസ്തപ്പാൻ കുനിഞ്ഞ് വാസുക്കുട്ടന്റെ കയ്യിലിരുന്ന കുപ്പി വാങ്ങി ലോപ്പസിനെ ഏൽപ്പിച്ചു. "വച്ചോ.ഇപ്പൊ അടിയ്ക്കണ്ട. താൻ ഞങ്ങളെ ആദ്യം ഒന്ന് അക്കരെയെത്തിയ്ക്ക്. അതിന് ശേഷം വന്നിരുന്നു കുടിയ്ക്കുവോ, കുളിയ്ക്കുവോ എന്ത് വേണേൽ ആയ്ക്കോ.." ലോപ്പസ് ഒറ്റ പിടുത്തതിന് പകുതിയോളം നിറഞ്ഞ വാറ്റ് ചാരായക്കുപ്പി തന്റെ കൈക്കലാക്കി.. അതിന് ശേഷം എണീറ്റ്'വള്ളത്തിലോട്ട്കയറാൻ'പറഞ്ഞു. "മഴ കൂടുന്നതല്ലാതെ കുറയുന്നില്ലല്ലോ ആശാനേ..നമ്മള് കൊടുവത്തൂർ ചെല്ലുമ്പോ അവിടെ കറന്റും കാണില്ല.. മാനത്ത്‌ മഴ കണ്ടാലുടൻ പോകുന്ന കറണ്ടാ അവിടുത്തെത്" "സാരമില്ലെടാ വാസുവേ.. പോകുന്നെങ്കിൽ ഇപ്പോൾ പോകാൻ നോക്ക്. ഇനിയും ഇരുട്ടിയാ വള്ളം ഇറക്കാൻ പാടാ.." ലോപ്പസിന് രണ്ടെണ്ണത്തിനെയും മറുകര എത്തിച്ചിട്ട് വേണം മടങ്ങി വന്ന് ഒന്ന് ആഘോഷിയ്ക്കാൻ. വാസുക്കുട്ടനും എസ്തപ്പാനും വള്ളത്തിൽ കയറിയപ്പോൾ ലോപ്പസ് വള്ളത്തിന്റെകെട്ടഴിച്ചു വിട്ടു. കാറ്റുണ്ടായതിനാൽ വള്ളം നിയന്ത്രിയ്ക്കാൻ ലോപ്പസ് നന്നേ ബുദ്ധിമുട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "അവിടാരോ വള്ളം വരുന്നത് കാത്ത്‌ നിൽപ്പുണ്ടല്ലോ..." കല്ലാറിന് മദ്ധ്യേ വള്ളം എത്തിയപ്പോൾ കൊടുവത്തൂർ കടവിലേക്ക് നോക്കി കൊണ്ട്വാസുക്കുട്ടൻ പറഞ്ഞു. കടവിൽ ഒരു മനുഷ്യരൂപം നിൽക്കുന്നത് മറ്റുള്ളവർക്കും കാണാൻ കഴിഞ്ഞു. ആരെങ്കിലും പുല്ലാമലയ്ക്ക് പോകാൻ വന്നു നിൽക്കുന്നതാവും എന്നാണ് അവർ കരുതിയത്. എന്നാൽ അവരുടെ വള്ളം അടുത്തപ്പോൾ കടവിൽ ആരെയും കാണാനുണ്ടായിരുന്നില്ല. "പുല്ലാമലയ്ക്ക് പോകാൻ വന്നു നിന്നതല്ലായിരുന്നോ അവൻ.. ആ.. എങ്ങോട്ടെങ്കിലും പോട്ടെ.. എന്റെ ജോലി ഭാരം കുറയുമല്ലോ." തന്നത്താൻ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ലോപ്പസ് അവർക്കിറങ്ങാനായി വള്ളം കുത്തി നിർത്തി.. വാസുക്കുട്ടനും,എസ്തപ്പാനും വെള്ളത്തിലേക്ക് ചാടിയിറങ്ങിയ ശേഷം കരയിലേക്ക് നടന്നു കയറി. "എന്നാൽ വിട്ടോ ആശാനേ. നാളെ കാണാം.." വാസുക്കുട്ടൻ കയ്യുയർത്തി കാണിച്ചത് ഇരുട്ടിൽ ലോപ്പസിന് കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. "ഞാമ്പറഞ്ഞില്ലേ കറന്റ് കാണില്ലെന്ന്.. ഈ നശിച്ച നാട്ടിലേ ഉള്ളൂ ഇങ്ങനൊരു അപരാധം.. മഴയങ്ങോട്ട് തുടങ്ങിയാൽ മതി കാറ്റും അകമ്പടിയ്ക്കെത്തിയ്ക്കോളും." ചെമ്പൻ മലയെ തഴുകി വരുന്ന കാറ്റിൽ വൃക്ഷ ശിഖരങ്ങളൊക്കെ ആടിയുലഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. മഴയേറ്റ് രണ്ട് പേരും നനഞ്ഞു കുതിർന്ന് പോയിരുന്നു. അവരുടെ വസ്ത്രങ്ങളെല്ലാം ശരീരത്തോട് ഒട്ടി ചേർന്നിട്ടുള്ളതിനാൽ നടക്കാനും നന്നേ ബുദ്ധിമുട്ടായിരുന്നു. "വള്ളത്തിൽ ഇരിയ്ക്കുമ്പോ ഇത്രയും ഇരുട്ട് തോന്നില്ലായിരുന്നു. അല്ലേ ആശാനേ.. ഇവിടെങ്ങാനും വീടുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ ഒരു ടോർച്ചോ കോപ്പോ വാങ്ങിച്ചിട്ട് പോകാമായിരുന്നു.. ഗോപിയാശാന്റെ ചായക്കട എത്തണമെങ്കിൽ തന്നെ ഇത്തിരി ദൂരം നടക്കണം.." മുമ്പേ നടന്ന വാസുക്കുട്ടൻ പിന്നിൽ എസ്തപ്പാന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കാതെ തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ എസ്തപ്പാന് പിന്നിൽ ഒരാൾ രൂപം നിൽക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി.. വാസുക്കുട്ടന് പെട്ടന്ന് ഒരാപാത്ശങ്ക തോന്നി. അവൻ 'ആശാനേ.'എന്ന് വിളിച്ചലാറിയതും വാസുക്കുട്ടന്റെ കഴുത്തിൽ ഒരു തോർത്ത്‌ വന്നു ചുറ്റി. എസ്തപ്പാൻ അവിടെ നിന്ന് തിരിയും മുമ്പേ ഏതോ ഇരുമ്പ് ലോഹം കൊണ്ടുള്ള അടി അവന്റെ പുറത്ത് വീണു. പ്രതീക്ഷിയ്ക്കാത്ത ആക്രമണമായിരുന്നതിനാൽ എസ്തപ്പാൻ നിലത്തേയ്ക്ക് വീണു പോയി. അവന്റെ കയ്യിലിരുന്ന കവറിൽ നിന്ന് തെറിച്ചു വീണ കുപ്പികൾ പൊട്ടി ചാരായവും മഴവെള്ളവും അവിടെമ്പാടും പരന്നൊഴുകി. എസ്തപ്പാൻ നൊടിയിടയിൽ ചാടി എണീറ്റു. തന്റെ തലയ്ക്ക് നേരെ ചീറിവന്നൊരു ആയുധം അവൻ കൈകൊണ്ട് തട്ടി കളഞ്ഞു. ചുറ്റിനും ഒരുപാട് ആൾക്കാരുണ്ടെന്ന് മനസിലായതോടെ അവൻ ആദ്യം ഒരു രക്ഷാവാതിൽ നോക്കി. പക്‌ഷേ ശത്രുക്കൾ അവനെ വളഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. എസ്തപ്പാൻ നിലത്ത്‌ കാൽ കുത്തി ഒന്ന് വട്ടം കറങ്ങിയപ്പോൾ രണ്ടോ മൂന്നോ പേർ പിന്നിലേക്ക് തെറിച്ചു വീണു.. എന്നാൽ അതിനിരട്ടി പേർ തന്നെ ചുറ്റി നിൽപ്പുണ്ടെന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ അവൻ മുമ്പിൽ നിന്ന ഒരാളേ ശിരസ്സുകൊണ്ട് പിന്നിലേക്ക് ഇടിച്ചു തെറിപ്പിച്ചു. അക്ഷണം അവന്റെ പുറത്ത് വീണ്ടും അടി പൊട്ടി. തന്നെ അടിച്ചിടാൻ ആയുധം ഓങ്ങുന്ന ആളേ വട്ടം പിടിച്ചു എസ്തപ്പാൻ മറ്റൊരാൾക്ക് നേരെ എറിഞ്ഞു. കുത്തിയൊഴുകുന്ന മഴവെള്ളത്തിലേക്ക് അവർ രണ്ട് പേരും വീണപ്പോൾ എസ്തപ്പാൻ വെട്ടി തിരിഞ്ഞു. ഇരുട്ടിൽ ഒരു സ്റ്റീലിന്റെ വായ് തിളക്കം .അവൻ കണ്ടു. അതിന്റെ ലക്ഷ്യം താനാണെന്ന് തോന്നിയതും എസ്തപ്പാൻ ഒന്ന് കുനിഞ്ഞു. ലക്ഷ്യം തെറ്റിയെങ്കിലും കത്തി വന്നു തറച്ചു നിന്നത് അവന്റെ ഇടത്തെ കയ്യുടെ മുട്ടിന് മുകളിലെ മാംസ പേശിയിലാണ്. നൊടിയിടയിൽ അവൻ കത്തി വലിച്ചൂരിയെടുത്ത്‌ തന്റെ മുമ്പിൽ നിന്നവന് നേർക്കെറിഞ്ഞു. ഇരുട്ടിൽ നിന്നൊരു നിലവിളി പകുതി വച്ചു മുറിഞ്ഞ് പോയി. മഴവെള്ളത്തിലേക്ക് വീണു പോയവർ ഒന്നൊന്നായി എണീറ്റ് വരുന്നത് അവന് മനസിലാക്കാൻ കഴിഞ്ഞു.. കുത്തേറ്റു പുളഞ്ഞ വേദനയൊന്നും അവൻ അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.. എസ്തപ്പാൻ അവിടെ നിന്നുകൊണ്ട് വാസുക്കുട്ടനെ നോക്കി. അവിടെങ്ങും വാസുക്കുട്ടന്റെപൊടി പോലും കാണാനുണ്ടായിരുന്നില്ല. തനിയ്ക്ക് പിന്നിൽ ആളില്ലെന്നു മനസിലായതോടെ എസ്തപ്പാൻ പിന്നിലേക്ക് നടന്നു. എന്നാൽ ഒന്നോ രണ്ടോ ചുവടു നടക്കും മുൻപേ എസ്തപ്പാന്റെ കാലിൽ ഇരുമ്പ് വടികൊണ്ടുള്ള അടി വീണു കഴിഞ്ഞു. നില തെറ്റി എസ്തപ്പാൻ പിന്നിലേക്ക് മറിഞ്ഞു. "മായിൻ കുട്ടീ.. അവൻ വീണെടാ.." എസ്തപ്പാനെ അടിച്ചിട്ടവൻ ഉന്മാദം പിടിച്ചത് പോലെ അലറി. "ഞാനവനെകൊല്ലാൻ പോവാ.." നിലത്തുവീണു കിടന്ന എസ്തപ്പാന്റെ ശിരസ്സ് ലക്ഷ്യമാക്കി അവൻ വീണ്ടും ഇരുമ്പ് വടിയ്ക്ക് അടിയ്ക്കാൻ ആയുമ്പോൾ എസ്തപ്പാൻഇടത്തേ കാൽ കൊണ്ട് അവന്റെ അടിവയറ്റിന് താഴെ ഒരൊറ്റ ചവിട്ട് ചവിട്ടി. "അഹ്."എന്നൊരു ശബ്ദവും ഇരുമ്പ് വടി നിലത്ത്‌ വീഴുന്ന ഒച്ചയും കേട്ടു.പിന്നെ എസ്തപ്പാനെഅടിയ്ക്കാൻ നിന്നവൻ മുട്ട് കുത്തി നിലത്തേയ്ക്ക് ഇരുന്ന ശേഷം റോഡിലൂടെ ഒഴുകുന്ന മഴവെള്ളത്തിലേക്ക് ചെരിഞ്ഞു വീണു. എസ്തപ്പാൻ ഇരു കൈകളും പിന്നിലേക്ക് കുത്തി നിലത്തുകൂടെ പിന്നോട്ട് ഇഴഞ്ഞു. കല്ലാറിന് സമാന്തരമായി പോകുന്ന തകർന്ന പാതയായിരുന്നു അത്.. അവിടെയെങ്ങും അധികം വീടുകളോ, വഴിയിലൂടെ അധികം യാത്രക്കാരോ ഇല്ലാത്തതിനാൽ റോഡ് മുഴുവൻ മഴവെള്ളം നിറഞ്ഞു കിടക്കുന്ന കുഴികളാണ്. ഇരുട്ടിൽ ഹെഡ് ലൈറ്റുകൾ തെളിയുന്ന കാഴ്ച അവിടെ ഒരു കുഴിയിലേക്ക് വീണു കിടന്ന് കൊണ്ട് എസ്തപ്പാൻ കണ്ടു. താൻ ഒന്ന് ചലിയ്ക്കുകയോ, തന്റെ ശിരസ്സ് ഒരൽപ്പം ഉയർന്നു പോവുകയോ ചെയ്‌താൽ ആ നിമിഷം താൻ കൊല്ലപ്പെടുമെന്ന് അവനറിയാമായിരുന്നു. അവരിൽ ഒന്ന് രണ്ട് പേർതാൻ ചവിട്ടി ഇട്ടവന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്ന് ആ പട്ടി എവിടേയ്ക്ക് പോയെന്ന് തിരക്കുന്നു. തറയിൽ വീണു കിടന്നവൻ അടിവയറ്റിൽ പൊത്തി പിടിച്ചുകൊണ്ടു ലക്ഷ്യമില്ലാതെ ഒരു കൈ എവിടേയ്‌ക്കോ ചൂണ്ടുന്നു. അവരിൽ നിന്നും രണ്ടോമൂന്നോ പേർ കല്ലാറിന് നേർക്ക് ഓടുന്നു. "ആറ്റിൽ അവൻ ചാടിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ ആ തെണ്ടി രക്ഷപ്പെട്ടു പോകും.. ഇതിനേക്കാൾ വലിയ കുത്തൊഴുക്കിൽ ഈ ആറു നീന്തിക്കടന്നു വന്നവനാ അവൻ..." അവന്മാർ അവിടെ നിന്നും തിരിഞ്ഞു വരാതിരിയ്ക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു കൊണ്ട് എസ്തപ്പാൻ നിലം പറ്റി കിടന്ന് മുന്നോട്ട് ഇഴഞ്ഞു.. ഇടയ്ക്ക് പ്രകാശത്തിന്റെ ഒരല തനിയ്ക്ക് മീതെ കടന്നു പോയിട്ട് തിരിഞ്ഞു വന്നു നിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവരുടെ കണ്ണിൽ താൻ പെട്ടു കഴിഞ്ഞു എന്ന് അവനുറപ്പായി. എസ്തപ്പാൻ എണീറ്റ് നിന്ന് ഇടതുകയ്യിൽ പിടിച്ചു. ചോര ഒഴുകി പടർന്നു അവന്റെ ഇടതുകൈ താഴേയ്ക്ക് തൂങ്ങി കിടക്കുകയായിരുന്നു. അടിയേറ്റ വലതുകാലിന്റെ വേദന മറന്ന് എസ്തപ്പാൻ മുമ്പോട്ട് കുതിച്ചു. ഇടതു വശത്ത്‌ കല്ലാറിന്റെ ഇരമ്പം മഴയെക്കാൾ ഉച്ചത്തിൽ അവന് കേൾക്കാമായിരുന്നു. മൂന്നോ നാലോ പേർ തനിയ്ക്ക് പിന്നാലെയുണ്ട്. അവർ കയ്യെത്തും ദൂരത്ത്‌ എത്തിക്കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ തനിയ്ക്ക് ജീവിതമില്ല.. ഒരു രക്ഷയ്ക്കായി അവൻ ചുറ്റിനും നോക്കി. റോഡിൽ നിന്ന് ഒരാൾ പൊക്കത്തിൽ ഒരു വീട് അവന് കാണാൻ കഴിഞ്ഞു.അതിന്റെ തിണ്ണയിൽ ഒരു മെഴുകുതിരിയോ, മണ്ണെണ്ണ വിളക്കോ കത്തുന്നുണ്ട്. എസ്തപ്പാൻ റോഡിലേക്ക് തൂങ്ങി കിടന്ന ഏതോ വള്ളിച്ചെടിയിൽ പിടിച്ചു മുകളിലേക്ക് ഊർന്നു കയറി മുറ്റത്തേയ്ക്ക് വീണു. വീടിന്റെ പിൻ വശത്ത് നിന്നും തട്ടോ മുട്ടോ ഒക്കെ കേൾക്കുന്നുണ്ട്.. തന്റെ പിന്നാലേ വന്ന വെളിച്ചം താൻ നിന്ന റോഡിലെത്തി നിൽക്കുന്നത് എസ്തപ്പാന് അവിടെ നിന്നാൽ കാണാമായിരുന്നു. റോഡിൽ നിന്നവർ നാല് പാടും വെളിച്ചം വീശി നോക്കി. "ഇവിടെ വരെ വന്നിട്ടുണ്ട് അവൻ.ഇവിടുന്ന് എങ്ങോട്ട് പോയെന്ന് നോക്കിയാൽ മതി.." അതിനിടയിൽ ആരോ കയ്യാലയിലെ പുൽ ചെടികൾ ചാഞ്ഞു കിടക്കുന്നത് കണ്ട് പിടിച്ചു. "ദാ.. ഇവിടെ പിടിച്ചു അവൻ മുകളിലേക്ക് കയറിയിട്ടുണ്ട്... മുകളിൽ ജോസപ്പേട്ടന്റെ വീടാ.. അതിന്റെ പരിസരത്ത്‌ എവിടെങ്കിലും അവനുണ്ടാകും..'' നാലുപേർ ഒറ്റ നിമിഷം കളയാതെ വീട്ടുമുറ്റത്തേയ്ക്ക് ഓടി ചെന്ന ശേഷം അവിടെ നിന്ന് ഹെഡ് ലൈറ്റ് തെളിച്ചു നാല് പാടും നോക്കി... "ആരാ അത്..." റെയ്ച്ചൽ മുൻവശത്തെ വാതിലിനരികിലേക്ക് വന്നു നിന്ന് പുറത്ത് നിൽക്കുന്നവരോട് ചോദിച്ചു "ഞങ്ങളൊരു കള്ളനെ ഒടിച്ചും കൊണ്ട് വരുവാ.. ഇവിടെ വീടിനു താഴെ വരെ അയാൾ വന്നിട്ടുണ്ട്. അവിടുന്ന് ഈ മുറ്റത്തേക്കാ കയറിയത്. പിന്നീട് കാണാനില്ല.." റോബിച്ചൻ അവരോട് പറഞ്ഞു. "കള്ളനോ.. ഹെന്റീശോയെ... ഇങ്ങോട്ടാണോടാ വന്നത്.. ഉറപ്പാണോ.." റെയ്ച്ചൽ നെഞ്ചത്ത്‌ കൈ വച്ചു. അവർ വാതിൽക്കൽ നിന്ന് മാറാതെ വാതിലടഞ്ഞു നിൽക്കുകയായിരുന്നു. "അമ്മച്ചിയേ.. ചിലപ്പോൾ അവൻ ഈ പരിസരത്തെങ്ങാനും കണ്ടെന്നിരിയ്ക്കും. നിങ്ങൾ വാതിലടച്ചോ. ഞങ്ങൾ ഇവിടൊന്നു തിരയാൻ പോവാ.." അവിടെ ഇരുന്ന മണ്ണെണ്ണ വിളക്ക് എടുത്ത്‌ റെയ്ച്ചലിനെ ഏൽപ്പിയ്ക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് ബെന്നിച്ചൻ വിളക്കിനടുത്ത്‌ രണ്ടോ മൂന്നോ ചോരത്തുള്ളികൾ ചിതറി കിടക്കുന്നത് കണ്ടത്.. (തുടരും) #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - പ്രളയം... 🔻 പാർട്ട് _27 ✍️ രചന - Aniprasad. "പീലിപ്പോസ് മുതലാളി കയ്യൊഴിഞ്ഞു പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലേക്ക് പൊയ്ക്കൊള്ളാൻ പറഞ്ഞാൽ നിങ്ങൾ എന്ത് ചെയ്യും ഗോപിയാശാനേ. അവനോട് ഏറ്റു മുട്ടി അച്ഛനും മകനും അടിയറവ് പറഞ്ഞ കളിയാണെന്ന് ഓർക്കണം... പോരാത്തതിന് മുതലാളിയും കുടുംബവുമൊക്കെ ഇവിടുന്ന് താമസം മാറി പോകുന്ന സ്ഥിതിയ്ക്ക് ഇനിയും അവനോട് എതിരിടാൻ നിൽക്കുമോ എന്നൊന്നും അറിയില്ലല്ലോ." റോബിച്ചൻ, ഗോപിയാശാനേയും, ഗൗരിയെയും മാറി മാറി നോക്കികൊണ്ട് തിരക്കി. ''അതല്ലാതെ ഞങ്ങൾ എന്ത് ചെയ്യാനാ മോനേ.. പോലീസ് സ്റ്റേഷനിൽ ചെന്ന് പരാതി കൊടുത്താൽ അവർ വന്ന് അവനെ പിടിച്ചുകൊണ്ടു പോയി ആജീവനാന്ത കാലം ജയിലിൽ അടയ്ക്കാനൊന്നും പോകുന്നില്ലല്ലോ..അവൻ ഇറങ്ങി തിരികെ ഇങ്ങോട്ടാ വരുന്നതെങ്കിൽ എന്നോടും കൊച്ചുങ്ങളോടും ഉള്ള പക കൂടില്ലേ മക്കളേ... ഇത്ര നാളും നമ്മുടെയെല്ലാം സങ്കടങ്ങൾക്ക് പരിഹാരം കണ്ടെത്തി തന്നോണ്ടിരുന്നത് മുതലാളിയല്ലേ.. ഇതിന് കൂടി അദ്ദേഹം ഒരു പരിഹാരം കണ്ട് പിടിച്ചു തരട്ടെ... എത്രയോ നാളുകൾക്ക് മുമ്പേ ഇവിടെ ജീവിയ്ക്കാൻ വന്നു പോയില്ലേ.. ഇനി ഇവിടം വിട്ടു പോയാൽ തന്നെ ഞങ്ങൾ എങ്ങോട്ട് പോകും... എന്റേകാര്യമാണെങ്കിൽ പോട്ടെന്നു വയ്ക്കാമായിരുന്നു. കുളമുടിയിൽ പോയി ബസ് സ്റ്റാന്റിൽ കിടന്നാലും നേരം വെളുപ്പിയ്ക്കാം. ഇതുങ്ങളെയും കൊണ്ട് ഇവിടുന്ന് ഒളിച്ചോടിപ്പോയാൽ അത് നടക്കില്ലല്ലോ. " ആ സാധു വൃദ്ധന്റെ മനസിന്റെ നൊമ്പരം ആ ചെറുപ്പക്കാർക്ക് മനസിലാക്കാൻ സാധിയ്ക്കുമായിരുന്നു. ഇന്ന്‌ തനിയ്ക്ക് മുൻപിൽ നിന്ന് കരയുന്ന ഈ സാധുവിന്റെ വിധി നാളെ ചിലപ്പോൾ തനിയ്ക്കോ തന്റെ അമ്മയ്ക്കോ ഉണ്ടായെന്നിരിയ്ക്കും.. ഇതേ പോലെ നാളെ അവൻ തന്റെ വീട്ടിലുള്ള പെണ്ണുങ്ങളുടെ ശരീരത്ത്‌ കൈ വച്ചാൽ തനിയ്ക്ക് നോക്കി കൊണ്ട് നിൽക്കാൻ പറ്റുവോ... അവിടെ പിന്നെ താനാണോ അവനാണോ വീഴുന്നതെന്ന് പറയാൻ പറ്റില്ല. ആരുവീണാലും നഷ്ടം തന്റെ കുടുംബത്തിനായിരിയ്ക്കും. ഗോപിയാശാനും, ഗൗരിയ്ക്കും ഒപ്പം റോബിച്ചനും, കൂട്ടുകാരും പുല്ലാട്ട് വീട്ടിലേക്ക് ചെന്നു. കളീലിന് ചുറ്റുമുള്ള പുല്ല് വെട്ടി വൃത്തിയാക്കുന്ന പയ്യന്മാർക്ക് കുടിയ്ക്കാനുള്ള കാപ്പി കൊണ്ട് കൊടുത്തിട്ട് തിരിച്ച് വരുമ്പോഴാണ് മേരിയമ്മ, വീടിന്റെ ഗേറ്റ് തുറന്ന് അഞ്ചാറ് ആൾക്കാർ മുറ്റത്തേയ്ക്ക് വരുന്നത് കണ്ടത്.. മേരിയമ്മ അവിടെ നിന്ന് അതാരൊക്കെയാണെന്ന് നോക്കി. അവർക്ക് അവരെയെല്ലാം പരിചിതമായിരുന്നു. "മുതലാളിയെ ഒന്നുകാണണം ഞങ്ങൾക്ക്. പീലിപ്പോസ് മുതലാളി ഇവിടില്ലേ കൊച്ചമ്മേ.." റോബിച്ചൻ മുമ്പോട്ട് വന്ന് അവരോട് തിരക്കി. "എന്താടാ ഇവരെയെല്ലാം കൂട്ടി നീ ഇങ്ങോട്ട് വന്നത്.. ഇത് ചായക്കട നടത്തുന്ന ഗോപിയാശാനും മകളുമല്ലേ." അവന്റെ പിന്നിൽ നിൽക്കുന്ന പെൺകുട്ടിയെ അടിമുടി നോക്കികൊണ്ട് അവർ തിരക്കി. "ഒരു പരാതി പറയാനുണ്ട് മുതലാളിയോട് എനിയ്ക്കല്ല ഇവർക്ക്.." അവൻ വലതു കയ്യുയർത്തി മുഷ്ടി ചുരുട്ടിയിട്ട് തള്ള വിരൽ തോളിന് മുകളിലൂടെ പിന്നിലേക്ക് ചൂണ്ടി. പിന്നീട് അവരോട് ഒന്നും പറയാൻ നിൽക്കാതെ മേരിയമ്മ അകത്തേയ്ക്ക് ചെന്ന് ഭർത്താവിനെ വിളിച്ചു കൊണ്ട് വന്നു. എസ്തപ്പാനിൽ നിന്ന് തനിയ്ക്കുണ്ടായ തിക്താനുഭവം ഗൗരി അദ്ദേഹത്തോട് പറഞ്ഞു.. അവൾ പറയുന്നത് കേട്ട പീലിപ്പോസിന്റെ കണ്ണുകൾ ഇടുങ്ങി ചെറുതായി വന്നു "ഇത് ഇവിടം കൊണ്ടൊന്നും തീരില്ല മുതലാളീ.. അടുത്ത ഊഴം ഇവന്റേതാ. അത് ആ ചെകുത്താൻ മുഖത്ത്‌ നോക്കി പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു." ബെന്നിച്ചൻ തന്റെ അടുത്ത്‌ നിൽക്കുന്ന സുഹൃത്തിനെ ചൂണ്ടി പറഞ്ഞു. "ഗോപിയാശാൻ മകളെയും കൂട്ടി വീട്ടിലേക്ക് പൊയ്ക്കോ." പീലിപ്പോസ് മുതലാളി ഗോപിയാശാനോട് പറഞ്ഞു. "മുതലാളീ.. ഇതിനൊരു പരിഹാരം മുതലാളി പറഞ്ഞില്ല.. മുതലാളി യ്ക്ക് ഞങ്ങളെ സഹായിയ്ക്കാൻ പറ്റിയില്ലെങ്കിൽ പിന്നെ ഞങ്ങളിവിടെ എങ്ങിനെ ജീവിയ്ക്കും.." "എനിയ്ക്ക് സഹായിയ്ക്കാൻ പറ്റില്ലെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലല്ലോ.. ഇനി നിങ്ങൾക്കവന്റെ ഉപദ്രവം ഉണ്ടാകാതിരുന്നാൽ പോരെ.. നിങ്ങൾക്ക് മാത്രമല്ല ആർക്കും..." അയാൾ എന്തോ മനസ്സിൽ കണ്ടിട്ടാണ് അങ്ങനെ ഒരുറപ്പ് തന്നതെന്ന് മനസിലായപ്പോൾ ഗോപിയാശാന് ആശ്വാസമായി. തല്ലും വഴക്കും, പോലീസ് കേസും ഒന്നും ഇല്ലാതെ സമാധാനമായി ഈ പ്രശ്നം തീർക്കാനാണ് ഗോപിയാശാനും ഇഷ്ടപ്പെട്ടത്. പ്രത്യേകിച്ചും താൻ തന്റെ ഉപജീവന മാർഗമായി ഒരു കച്ചവടസ്ഥാപനം നടത്തി പോകുന്ന സ്ഥിതിയ്ക്ക്. ഇരുളിന്റെ മറവിൽ ഒരു തീപ്പട്ടി കൊള്ളിയ്ക്കോ കത്തുന്ന ഒരു ബീഡി കുറ്റിയ്‌ക്കോ തന്റെ സ്വപ്നങ്ങളെ മുഴുവൻ നൊടി നേരം കൊണ്ട് കത്തി ചാമ്പലാക്കാൻ കഴിവുണ്ടെന്ന് അയാൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. ഗോപിയാശാൻ ഗൗരിയെയും കൂട്ടി തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ തുനിയുമ്പോ പീലിപ്പോസ് മുതലാളി പറഞ്ഞു. "അവർ പൊയ്ക്കോട്ടെ. നിങ്ങൾ അവിടെ നിൽക്ക്." ഗോപിയാശാന്റെ കൂടെ തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ തുടങ്ങിയ റോബിച്ചനും മുരളിയും ബെന്നിച്ചനും, രവി കുമാറും അവിടെ തിരിഞ്ഞു നിന്നു. ഗോപിയാശാനും, ഗൗരിയും ഗേറ്റ് കടന്ന് പുറത്തേയ്ക്ക് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ റോബിച്ചനോടും കൂട്ടുകാർക്കും അകത്തേയ്ക്ക് വരാൻ പീലിപ്പോസ് മുതലാളി കൈകൊണ്ട് ആംഗ്യം കാട്ടി. ഒന്ന് സംശയിച്ചു നിന്ന ശേഷം അവർ മെല്ലെ സിറ്റൗട്ടിലേക്ക് കയറി ചെന്നു. പീലിപ്പോസ് മുതലാളി അവരെ സ്വീകരണമുറിയിലേക്ക് വിളിച്ചിരുത്തി. "നിങ്ങൾക്ക് കുടിയ്ക്കാൻ എന്താ വേണ്ടത്.. ചായയോ കാപ്പിയോ... അതോ തണുത്തതു വല്ലതും വേണോ.." "ഒന്നും വേണ്ട മുതലാളീ.. മുതലാളി ഞങ്ങളെ വിളിച്ചിരുത്തിയത്..." റോബിച്ചൻ പറഞ്ഞു വന്നത് പൂർത്തിയാക്കാതെ മുതലാളിയുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി. പീലിപ്പോസ് മുതലാളി അവർക്കെതിരെയുള്ള ഒരു സോഫയിലേക്ക് ഇരുന്നു. "പറയാം...എനിയ്ക്ക് വേണമെങ്കിൽ ഗോപിയാശാനേയും മകളെയും പുല്ലാമല പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലേക്ക് പറഞ്ഞു വിടാമായിരുന്നു.നിങ്ങൾക്ക് നീതി കിട്ടേണ്ട ഇടം പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലാണെന്ന് പറഞ്ഞാൽ അവർ ചിലപ്പോൾ നേരെ അങ്ങോട്ട് പോകുമായിരുന്നു. അവിടെയുള്ള ഏതെങ്കിലും പോലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥനോട് ഞാൻ വിളിച്ച് അവർക്കൊരു സഹായം ചെയ്ത് കൊടുക്കണമെന്ന് ആവശ്യ പ്പെട്ടാൽ അവർ അത് ചെയ്ത് കൊടുക്കുകയും ചെയ്യും.. പക്‌ഷേ അത് വെറും താൽക്കാലിക പ്രശ്ന പരിഹാരം ആയിപ്പോകും എന്നതിനാലാണ് ഞാൻ അതിന് തുനിയാതിരുന്നത്.. നമുക്ക് വേണ്ടത് അതല്ലല്ലോ... എന്നെന്നേക്കുമായുള്ള ഒരു പരിഹാരമാണ് നമുക്ക് ഇതിൽ വേണ്ടത്... എന്താ ശരിയല്ലേ.." അയാൾ ഒന്ന് നിർത്തിയ ശേഷം താൻ പറഞ്ഞത് വ്യക്തമായോ എന്ന അർത്ഥത്തിൽ ഓരോരുത്തരെയായി നോക്കി. "അവന്റെ അടുത്ത ടാർജറ്റ് നീയാണെന്നല്ലേ റോബിനേ അവൻ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്.. അവന്റെ ഭീഷണിയ്ക്ക് കീഴടങ്ങി അവൻ കാണിയ്ക്കുന്ന ചെറ്റത്തരം ശിരസ്സാ വഹിയ്ക്കാനാണോ നീ തയ്യാറായിരിയ്ക്കുന്നത്... അതോ അവനെ നേർക്ക് നേർ നിന്ന് നേരിടാനോ..." "എന്നെയോ എന്റെ വീട്ടിലുള്ളവരെയോ അവൻ തൊട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ ഞങ്ങളിൽ ഒരാളേ അടുത്ത സൂര്യോദയം കാണാൻ ഈ ഭൂമിയിലുണ്ടാകൂ മുതലാളീ... അത് ഞാനാണെന്നൊന്നും ഉറപ്പ് പറയുന്നില്ല..." റോബിന്റെ മുഖത്ത്‌ എസ്തപ്പാനോടുള്ള പക ഫണം വിരിയ്ക്കുന്നത് അവർക്ക് കാണാമായിരുന്നു. "അത് നീആകുന്നതിൽ കുഴപ്പമെന്തെങ്കിലും ഉണ്ടോ റോബിനേ... അവൻ ചത്തു പൊയ്ക്കോട്ടെ.. ആർക്കെന്തു ചേദം.." പീലിപ്പോസ് മുതലാളി പറഞ്ഞത് മനസിലാകാതെ റോബിച്ചനും കൂട്ടുകാരും പരസ്പരം നോക്കി. "അവൻ പതിയിരുന്നാക്രമിയ്ക്കുന്ന രാജവെമ്പാലയുടെ ഇനത്തിൽ പെട്ടതാണെന്നല്ലേ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്.. ഇനി ഈ കൊടുവത്തൂരിൽ ആർക്ക് നേരെയും അവന്റെ ആക്രമണമുണ്ടാകരുത്... ഒരാളും അവന്റെ കൊടുമയ്ക്ക് ഇരയാകാൻ നിന്നു കൊടുക്കരുത്... നിനക്കെതിരെ ഇന്ന്‌ കരുക്കൾ നീക്കുന്ന അവൻ നിന്നെ തീർത്തുവിട്ടാൽ അടുത്തത് നാളെ നിന്റെ കൂട്ടുകാർക്ക് നേരെ ആയിരിയ്ക്കുംആയുധമെടുക്കുക.. സർവരും അവന്റെ കയ്യാൽ തീർന്നൊടുങ്ങുന്നോ.. അതോ അവനെ ഒറ്റയാളെ തീർത്ത്‌ കളയുന്നോ..." "മുതലാളീ..." അയാൾപറഞ്ഞതിന്റെ അർത്ഥമറിഞ്ഞപ്പോൾ റോബിച്ചന്റെ മുഖത്തൊരു നടുക്കമുണ്ടായി. എന്നാൽ ബെന്നിച്ചനും മറ്റുള്ളവരും അയാൾ പറയുന്നതാണ് നേർ വഴി എന്ന മട്ടിൽ യാതൊരു ഭാവമാറ്റവും ഇല്ലാതെ ഇരിയ്ക്കുകയാണ്. "ഒരു പ്രളയ കാലത്ത്‌ കൊടുവത്തൂരിൽ ദുരിതം വിതയ്ക്കാൻ പ്രകൃതി കൊണ്ട് വന്ന വിഷ വിത്തിനെ അതേ പോലെ തന്നെ കാലവും, പ്രകൃതിയും ചേർന്ന് മടക്കി കൊണ്ട് പോയി. ഒരു രാത്രി ഇരുണ്ടു വെളുക്കുമ്പോൾ അവൻ ഇവിടുത്തെ മനുഷ്യർക്കിടയിൽ കാണാൻ പാടില്ല...ആരുംഅവനെ കുറിച്ചന്വേഷിയ്ക്കാൻപാടില്ല... അവൻ എവിടെ നിന്ന് വന്നോ അവിടേയ്ക്ക് തന്നെ മടങ്ങി പോയി..ഓരോ മനുഷ്യരുംതമ്മിൽ തമ്മിൽ ഇതേ പറയാൻ പാടുള്ളൂ. അവൻ ഗൗരിയോട് പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത് ഇതുകൊണ്ടൊന്നും തീർന്നിട്ടില്ല, ഇതൊരു തുടക്കം മാത്രമാണെന്നല്ലേ... അവൻ അപ്പറഞ്ഞതിന്റെഅർത്ഥമെന്താണെന്ന് ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് പ്രത്യേകം പറഞ്ഞു തരേണ്ടല്ലോ... ഇന്ന് നിങ്ങൾ അതിനെതിരെ പ്രതികരിയ്ക്കുകയോ, അവനെ എതിർക്കാൻ തുനിയുകയോ ചെയ്യാതിരുന്നാൽ നാളെ സ്വാഭാവികമായും നിങ്ങൾ അവൻ വിരിയ്ക്കുന്ന വലയിലേക്ക് ചെന്ന് വീഴും...അവനെഎതിർക്കേണ്ട സമയത്ത്‌ എതിർക്കാതെയും, തീർത്തു കളയേണ്ട സമയത്ത്‌ തീർത്തുകളയാതെയും ഇരുന്നാൽ അതിന്റെ ഭവിഷ്യത്ത്‌ അനുഭവിയ്ക്കേണ്ടി വരിക ഇവിടെയുള്ള ഓരോ കുടുംബങ്ങളുമാവും.. ആരുടെയൊക്കെ ജീവിതങ്ങളോ, എത്രയെത്ര കുടുംബങ്ങളോ ഒന്നും തകർന്ന് പോകുന്നത് അവനൊരു പ്രശ്നമേ ആകില്ല.. ക്രിമിനലുകളുടെയൊക്കെ തലതൊട്ടപ്പന്മാർ എന്ന് പറയില്ലേ... ആ മനസാണ് ഈ എസ്തപ്പാൻ എന്ന് നിങ്ങൾ വിളിയ്ക്കുന്ന ചെറ്റയ്ക്കും.. അവൻ കൊല്ല പ്പെടേണ്ടവനാണെങ്കിൽ കൊല്ലുക തന്നെ ചെയ്തേക്കണം. അക്കാര്യത്തിൽ യാതൊരു ദാക്ഷിണ്യവും വിചാരിക്കരുത്. അവന്റെ ജീവനെടുക്കുന്നത് ഒരു മനുഷ്യന് വേണ്ടിയോ ഒരു സമൂഹത്തിനു വേണ്ടിയോ മാത്രമല്ല, ഒരു നാടിനു മുഴുവൻ വേണ്ടിയാണ്.. അവിടുള്ള മനുഷ്യരുടെ സമാധാനത്തിന് വേണ്ടിയാണ്.. അവർക്ക് ശാന്തിയോടെ ഈ ചെറിയ തുരുത്തിൽ കഴിയാൻ വേണ്ടിയാണ്... അത് നടപ്പാക്കാൻ നിങ്ങൾക്ക് കഴിഞ്ഞേക്കും.. നിങ്ങൾക്കേ കഴിയൂ.. അതിന് വേണ്ട സർവ്വ സഹായങ്ങളും ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് ചെയ്ത് തന്നിരിയ്ക്കും.. ഒരു കാട്ടാനയെ വേട്ടയാടി കൊല്ലാനുള്ള ആയുധങ്ങളും നിങ്ങൾക്ക് വേണ്ട ആൾ സഹായവും ഞാൻ ഉറപ്പ് തരുന്നു. ഒന്നോ രണ്ടോ പേരെ കൊണ്ടൊന്നും അവനെ തീർത്തു കെട്ടാൻ പറ്റില്ലെന്ന് അവൻ തെളിയിച്ചു തന്നിട്ടുള്ളതാണ്.. നിങ്ങൾ ഓരോരുത്തരുടെയും ഇരട്ടി കരുത്തുള്ള മൂന്ന് പേരെ ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് വിട്ടു തരുന്നു... നിങ്ങൾ ഏഴു പേർക്ക് മുമ്പിൽ അവൻ എന്ത് മന്ത്ര വിദ്യ പ്രയോഗിച്ചു രക്ഷപ്പെടുമെന്ന് നമുക്ക് നോക്കാം... അവന്റെ അവസാനം ഈ മണ്ണിൽ വച്ചെന്ന് വിധി കുറിച്ച് വച്ചിരിക്കുന്നത് നമ്മളാരുമല്ല.. ദൈവം തമ്പുരാനാണ്.. ആ വിധിയെ തിരുത്തിയെഴുതാൻ അവനെ കൊണ്ട് പറ്റില്ല. എന്ത് പറയുന്നു നിങ്ങൾ." അവരുടെ മറുപടിയ്ക്ക് വേണ്ടി പീലിപ്പോസ് മുതലാളി കാത്ത്‌ നിന്നു. "ഞങ്ങൾക്ക് ജീവിയ്ക്കണം മുതലാളീ.." ബെന്നിച്ചൻ പറഞ്ഞു.അവന്റെ മുഖത്ത്‌ ഉറച്ചൊരു തീരുമാനം എടുത്തതിന്റെ കല്ലിപ്പ് കാണാനുണ്ട് "ഇവിടെ, ഈ മണ്ണിൽ ഇതുവരെ ഞങ്ങൾ എങ്ങിനെ ജീവിച്ചോ അതേ സമാധാനത്തോടെയും, സന്തോഷത്തോടെയും ഞങ്ങൾക്ക് ഞങ്ങളുടെ കുടുംബങ്ങളോടൊപ്പം ഇനിയും ഇവിടെ തന്നെ ജീവിയ്ക്കണം... അതിന് വിഘാതം നിൽക്കാൻ ഒരു മനുഷ്യനെയും ഞങ്ങൾ അനുവദിയ്ക്കില്ല... ഇന്നലെ വരെ ഇവിടെ ആരും ആർക്കും ശത്രുക്കളല്ലായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ അതിനൊരു മാറ്റം വരുന്നുണ്ടെന്നൊരു തോന്നൽ..." "തോന്നലല്ലെടാ ബെന്നിച്ചാ. അത് സത്യമാണ്... ഇന്ന്‌ അവൻ ഒരാളേ അവന്റെ കൂടെ കൂട്ടി. നാളെ തിന്നും കുടിച്ചും അവന് സ്തുതി പാടിയും മേലനങ്ങാതെ സുഖിച്ചു ജീവിയ്ക്കാം എന്നുമനസിലാക്കിയാൽ മാറ്റാരെങ്കിലുമൊക്കെ അവന്റെ പക്ഷം ചേർന്നുകൂടാ എന്നില്ല... അവനേ പോലൊരു നെറി കെട്ടവന് വേണ്ടി വാദിയ്ക്കാനും, അവനെ പുകഴ്ത്താനും ആളുണ്ടെന്ന് വച്ചാൽ അതൊരു നല്ല സൂചനയല്ല ഇവിടുള്ള ജനങ്ങൾക്ക് നൽകുന്നതെന്ന് കൂടി നിങ്ങൾ മനസിലാക്കുക." പീലിപ്പോസ് മുതലാളി പറയുന്നതിന്റെ ഏറെ കുറെ പൊരുൾ അവർക്ക് പിടികിട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "മുതലാളി പറഞ്ഞോ.. ഞങ്ങൾ എന്താ ചെയ്യേണ്ടത്..." അവർ നാല് പേരും അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി ചോദിച്ചു. "വിഘടിച്ചു നിൽക്കുമ്പോഴാണ് മനുഷ്യന്റെ ശക്തി ചോർന്നു പോകുന്നതും എതിരാളിയ്ക്ക് മുൻപിൽ അവൻ കീഴ്പ്പെട്ടു പോകുന്നതും. നിങ്ങൾ ഒത്തു നിന്ന് അവനെ നേരിടണം.. നിങ്ങൾ ഏഴു പേർക്ക് മുൻപിൽ അവൻ മുട്ടുമടക്കിയിരിയ്ക്കും...ഈ കൊടുവത്തൂരിനെ ഗ്രസിച്ചിരുന്ന ഒഴിയാബാധ അന്നത്തോടെ നമുക്ക് തീർന്നു കിട്ടും" പീലിപ്പോസ് മുതലാളി അവർക്ക് വേണ്ട നിർദേശങ്ങൾ കൊടുത്തിട്ടാണ് മടക്കി വിട്ടത്. അവർക്ക് വേണ്ട സർവ്വ സഹായങ്ങളും അദ്ദേഹം വാഗ്ദാനം നൽകിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. തിരികെ പോരുമ്പോൾതന്റെ സംശയം രവി കുമാർ കൂട്ടുകാരുമായി പങ്ക് വച്ചു. "ഇതൊരു കെണിയൊന്നും അല്ലെന്ന് ഉറപ്പല്ലേ... അവൻ ജീവനോടെ രക്ഷപ്പെട്ടുപോയാൽ നമ്മളെ ഒറ്റയെണ്ണത്തിനെ ബാക്കി വച്ചേക്കില്ല.." "നമ്മൾ ഏഴു പേരില്ലേ.. വെള്ളത്തിൽ ചാടിയാൽ അവിടിട്ട് വകവരുത്തി ഒഴുക്കിൽ വിട്ടേക്കണം.. ഒരുത്തനെയും പേടിച്ചിട്ടല്ല നമ്മൾ ഇവിടെ ജീവിയ്‌ക്കേണ്ടത്.. അതിന് നമ്മൾ ഇടവരുത്തി കൊടുക്കാനും പോകരുത്." പീലിപ്പോസ്മുതലാളിയുടെ നിർദേശ പ്രകാരം അവർ കാത്തിരുന്നു. കാത്തിരിപ്പ് രണ്ട് ദിവസമേ വേണ്ടി വന്നുള്ളൂ. ഒരു വൈകുന്നേരം മുരളി ഓടി ക്കിതച്ചു റോബിച്ചന്റെ കൃഷിയിടത്തിലേക്ക് എത്തി. അവനും ബെന്നിച്ചനും ജോലി കഴിഞ്ഞു പണിയായുധങ്ങൾ വൃത്തിയാക്കുന്ന ജോലിയിലായിരുന്നു. അഞ്ച് മണിയോടെ വാസുക്കുട്ടനെയും കൂട്ടി എസ്തപ്പാൻ കടത്ത്‌ കടന്ന് പുല്ലാമലയ്ക്ക് പോയിട്ടുണ്ടെന്ന വിവരമാണ് അവൻ കൂട്ടുകാർക്ക് നൽകിയത്.. അവർ അപ്പോൾ തന്നെ വിവരം പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയെ അറിയിച്ചു. രാത്രി എട്ട് മണിയോടെ ക്ളീറ്റസിന്റെ സ്പീഡ് ബോട്ടിൽ മൂന്ന് അപരിചിതർ കൊടുവത്തൂർ വന്നിറങ്ങി. ചാറ്റൽ മഴ പെയ്യുന്നതിനാൽ അവർ മൂവരും റെയിൻ കോട്ട് ധരിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. നല്ല മെയ്വഴക്കവും, അഭ്യാസങ്ങളും സ്വായത്തമാക്കിയ അഭ്യാസികളാണ് അവരെന്ന്ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ തിരിച്ചറിയാം. അവർക്ക് വഴികാട്ടിയായി കടവത്ത്‌ മുഖം തിരിച്ചറിയാൻ പറ്റാത്ത രീതിയിൽ മറച്ച ഒരാൾ നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു.മഴ നനഞ്ഞിട്ട് അയാളുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ ശരീരത്തോട് ഒട്ടിച്ചേർന്ന നിലയിലാണ്. ചാറ്റൽമഴ മെല്ലെ മെല്ലെ ശക്തിയാർജിച്ചു തുടങ്ങി. അവിടെ കാത്ത്‌ നിന്നയാൾ അപരിചിതരെ കൂട്ടി പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയുടെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ട് പോയി. സന്ധ്യ കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ കടത്ത്‌ വള്ളം വന്നാൽ മാത്രമേ വഴിയിൽ അങ്ങിങ്ങായി ആൾക്കാരേ കാണാനാകൂ. മഴ കൂടി ആയതോടെ പാത തീർത്തും വിജനമായിരുന്നു. ചെമ്പൻ മലയിറങ്ങി വന്ന കോടമഞ്ഞു വീണ് മരത്തലപ്പുകളും വൃക്ഷ ശിഖരങ്ങളും കാണാൻ പറ്റാത്ത നിലയിലായി. (തുടരും) #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - പ്രളയം... 🔻 പാർട്ട് _26 ✍️ രചന - Aniprasad. തന്റെ കണ്മുമ്പിൽ നിന്നൊരു ചെകുത്താൻ തന്റെ തിളങ്ങുന്ന ഉളിപ്പല്ലുകൾ കാട്ടി അട്ടഹസിയ്ക്കും പോലെയാണ് ഗൗരിയ്ക്ക് തോന്നിയത്. വെള്ളത്തിനടിയിൽ നിന്നുയർന്നുവന്ന എസ്തപ്പാൻ കയ്യുയർത്തി, തന്റെ മുഖത്തേക്ക് വീണുകിടന്ന മുടി വെള്ളത്തോടൊപ്പം പിന്നിലേക്ക് ഒതുക്കി വച്ചു. അതിന് ശേഷം അവൻ ആറ്റു വെള്ളം വകഞ്ഞു മാറ്റി മുങ്ങാം കുഴിയിട്ട് വന്ന് ഗൗരിയ്ക്ക് തൊട്ടു മുൻപിൽ ഉയർന്നു വന്നു. അവൾ ഭയന്നു പിന്നിലേക്ക് മാറിയപ്പോൾ അവൻ അത് ആസ്വദിയ്ക്കുന്ന മട്ടിൽ ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. എസ്തപ്പാന്റെ കൊലച്ചിരി തൊട്ടടുത്ത കടവിൽ ഇരുന്നു ചൂണ്ട വീശിയെറിഞ്ഞ മണിയന്റെ കാതുകളിലേക്ക് എത്തി. അവൻ പെട്ടന്ന് ചിരി കേട്ടത് എവിടെ നിന്നെന്നറിയാൻ ചെവി വട്ടം പിടിച്ചു. താഴെ കൊയ്‌പ്പള്ളി കടവിൽ ഗൗരി ഉണ്ടെന്ന ചിന്തയിൽ അവൻ അവിടേയ്ക്ക് കാതോർത്തതും അവന്റെ ചൂണ്ടയിൽ ഒരു വാക കൊത്തി. പിന്നെ ഒച്ചയൊന്നും കേൾക്കാതായതോടെ മണിയൻ ആ ചിരി ചിലപ്പോൾ തനിയ്ക്ക് തോന്നിയതാവാം എന്ന ചിന്തയിൽ ശ്രദ്ധ ചൂണ്ടയിലേക്ക് കേന്ദ്രീകരിച്ചു. ഗൗരി പകുതി കരയിലും അവളുടെ മാറിന് കീഴേയ്ക്ക് വെള്ളത്തിലുമായി വീണുകിടക്കുമ്പോൾ എസ്തപ്പാൻ അവൾക്ക് നേരെ കൈ നീട്ടി. "വാ.. എണീറ്റ് വാ...നീയിങ്ങനെ വാടിയ താമരത്തണ്ട് പോലെ വെള്ളത്തിൽ വീണുകിടക്കുന്നത് കാണുന്നതിനേക്കാൾ എനിയ്ക്കിഷ്ട്ടം കത്തി ജ്വലിച്ചു നിൽക്കുന്ന സൂര്യനെ നോക്കി ചിരിയ്ക്കുന്ന ആമ്പൽ പൂവിനെ പോലെ പിടയുന്നതാണ്.. എണീറ്റ് വാടീ.." എസ്തപ്പാൻ കീഴ്ച്ചുണ്ട് കടിച്ചു പിടിച്ചു കൊണ്ട് ഒരുകുമ്പിൾ ആറ്റു വെള്ളം കോരി അവളുടെ വെണ്ണ പോലെ വെളുത്ത മാറിന് മീതെ ഒഴിച്ചു. "ഛീ.. മാറി നിൽക്കെടാ നായേ.." ഗൗരി ചീറിക്കൊണ്ട് ചാടി എണീൽക്കുമ്പോൾ അവന്റെ നോട്ടം അവളുടെ നെഞ്ചളവുകളിലേക്ക് വഴുതി വീണു. അത് മനസ്സിലാക്കിയ അവൾതന്റെ കയ്യുയർത്തി മാറിന് മീതെ കൈപ്പത്തി വച്ചു മറച്ചു.. അവൻ അവൾക്ക് പിന്നിലെ വിജനതയിലേക്ക് നോക്കി. ഇളം കാറ്റിൽ മരച്ചില്ലകൾ മെല്ലെ ഉലയുന്ന ഒച്ച ഒഴിച്ചാൽ സർവം നിശബ്ദം.ഒരു മനുഷ്യന്റെ കാലൊച്ചയോ ശ്വാസനിശ്വാസങ്ങളോ എങ്ങും കേൾക്കാനില്ല. "എനിയ്ക്ക് നിന്നെ എന്തിഷ്ടമാണെന്നറിയോ.. ഞാൻ നോക്കിയ്ക്കോളാമെടീ നിന്നെ. ഒരു കുറവും വരാതെ നിന്നെ ഞാൻ പൊന്നു പോലെ നോക്കിയ്ക്കോളാം.. നീയൊന്ന് സമ്മതം മൂളിയാൽ മതി.നീ എന്റെ കൂടെ പോരുന്നോ.. അതോ ഞാൻ നിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വരണോ.." അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ തന്നോടുള്ള ആസക്തി നിറയുന്നത് അവൾക്ക് മനസിലാക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. അവൻ കൈനീട്ടി അവളുടെ ചൊടികളിൽ തഴുകാൻ നേരം അവൾ ആ കൈ തട്ടി മാറ്റിയിട്ട് എണീറ്റ് നിന്നു. "തൊട്ടു പോകരുതെന്നെ... നിന്റെയാ വൃത്തികെട്ട കൈകൊണ്ട് എന്നേ തൊട്ടാലുണ്ടല്ലോ..." ഗൗരി അവന് നേരെ വിരൽ ചൂണ്ടിക്കൊണ്ട് പല്ലുകൾ ഞെരിച്ചു. "തൊട്ടാൽ നീ എന്ത് ചെയ്യുവെടീ.. പൊന്നൊന്നും അല്ലല്ലോ നിന്റെ ഈ ശരീരം ഞാൻ തൊട്ടാലുടൻ ഉരുകിപ്പോകാൻ.." തനിയ്ക്ക് നേരെ ചൂണ്ടപ്പെട്ട അവളുടെ വിരലിൽ അവൻ പിടിച്ചതും അവൾ കൈ കുതറിച്ചെടുത്ത്‌ അവന്റെ മുഖത്ത്‌ ഒറ്റയടി അടിച്ചു. "തെമ്മാടിത്തരം പറയുന്നോടാ തെണ്ടീ.. നീ വിരൽ ഞൊടിയ്ക്കുമ്പോ നിന്റെ കൂടെ ഇറങ്ങിപോരുന്ന പെണ്ണിന്റെ ഗണത്തിൽ നീയെന്നെ കൂട്ടുന്നോ, മനുഷ്യകുലത്തിൽ പിറക്കാത്തവനെ." പടക്കം പൊട്ടുന്ന ഒച്ചയിലാണ് എസ്തപ്പാന്റെ കവിളത്ത്‌ അടി വീണത്. 'എടീ. "എന്ന് വിളിച്ചുകൊണ്ട് എസ്തപ്പാൻ അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിയ്ക്കാൻ തുനിഞ്ഞതും ഗൗരി തിരിഞ്ഞു കരയിലേക്ക് കയറി ഓടാൻ തുനിഞ്ഞു. അവളുടെ ഉയർത്തിയ വലതു കാൽ വണ്ണയിൽ പിടിച്ച അവൻ അവളെ പിന്നോട്ട് വലിച്ചെങ്കിലും ഗൗരി കാൽ കൊണ്ട് അവനെ ശക്തമായി പിന്നോട്ട് തള്ളി. ഗൗരിയുടെ കാലിലെ പിടി വിട്ട് അവൻ വെള്ളത്തിലേക്ക് മറിഞ്ഞപ്പോൾ ഗൗരി 'മണിയാ'.. എന്ന് ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചുകൊണ്ട് തുണികൾ അലമ്പി പിഴിയുന്ന കല്ലിൽ വച്ചിരുന്ന നനഞ്ഞ ബെഡ് ഷീറ്റ് എടുത്ത്‌ കഴുത്തിലൂടെ ചുറ്റി പുതച്ചു. ചൂണ്ടയിൽ ഇര കോർത്തുകൊണ്ടിരുന്ന മണിയന് ആ വിളി ഒരപകടസൂചന പോലെ തോന്നിയിട്ട് കയ്യിൽ ചൂണ്ടയുമായി അവൻ തറയിലൂടെ പറന്ന് ഗൗരിയുടെ മുമ്പിലെത്തി. "എന്താ ചേച്ചീ. എന്തിനാ നിലവിളിച്ചത്.." അവൻ അവളോട്‌ ചോദിച്ചതിനൊപ്പം അവൾക്ക് പിന്നിൽ കല്ലാറിന്റെ ഓളങ്ങളിൽ നിന്ന് എസ്തപ്പാൻ ഉയർന്നു വരുന്നത് അവന്റെ കണ്ണിൽ പെട്ടു. "ചേച്ചീ.. അയാള്.." അവൻ ഭീതിയോടെ എസ്തപ്പാന് നേരെ വിരൽ ചൂണ്ടി. "അയാള് ചേച്ചിയേ ഉപദ്രവിച്ചോ ചേച്ചീ.." അവൻ ചോദിയ്ക്കും മുമ്പേ തുണികൾ കഴുകി വച്ചിരുന്ന ബക്കറ്റ് എടുത്ത ശേഷം അവൾ അവനോട് പോകാം എന്ന് പറഞ്ഞു. എസ്തപ്പാൻഓടി വന്ന് അവളുടെ മുമ്പിലേക്ക് കയറി നിന്നു. "എസ്തപ്പാന്റെ മുഖത്തടിച്ചിട്ട് നീയിവിടുന്നു ഒരടി മുമ്പോട്ട് വയ്ക്കുവോടീ.. എങ്കിൽ നിന്നെ പെണ്ണാണെന്ന് ഞാൻ സമ്മതിച്ചു തരാം. അവൻ മിന്നൽ പോലെ ഗൗരിയുടെ മുഖത്തടിയ്ക്കാൻ കൈ വീശിയതും തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ചൂണ്ട മണിയൻ എസ്തപ്പാന് നേരെ വീശി. തങ്കൂസിന്റെതുമ്പത്ത്‌ കെട്ടിയിരുന്ന വാകയെപിടിയ്ക്കുന്ന ചൂണ്ട എസ്തപ്പാന്റെ ചെവിയുടെ മുകൾ ഭാഗത്ത്‌ കൊരുത്തു നിന്നു. "ഒരടി നീ മുമ്പോട്ട് വയ്ക്കരുത്. വച്ചാൽ നിന്റെ കാത് ഞാനീ ചൂണ്ട കൊണ്ട് വലിച്ചു പറിക്കും.." കോപം കൊണ്ട് മണിയൻ മുരണ്ടു.അവൻ ചൂണ്ടയിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചപ്പോൾ കാത് പറിഞ്ഞു പോകുന്ന വേദനയിൽ എസ്തപ്പാൻ അലറി. "ചലിയ്ക്കരുതെന്ന് പറഞ്ഞാൽ ചലിയ്ക്കരുത് അവിടെ നിന്ന്.." എസ്തപ്പാൻ നിന്ന് തിരിയുന്നതിനൊപ്പം മണിയനും അവനെ ചുറ്റി നടന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. എസ്തപ്പാന്റെ കാതിനും, മണിയന്റെ കൈക്കും ഇടയിലായുള്ള ചൂണ്ട വള്ളി അൽപ്പം പോലും ലൂസ് ആകാത്തതിനാൽ എസ്തപ്പാതന്റെ കാതിൽ മുള്ളാണി കൊണ്ട് കുത്തുന്ന വേദനയുണ്ടായി. "ചേച്ചി പൊക്കോ.. അയാളത് പൊട്ടിച്ചു കളയുന്നതിനു മുമ്പ് ചേച്ചി വീട്ടിലേക്ക് പൊക്കോ.. അയാള് ചേച്ചിയേ ഒന്നും ചെയ്യില്ല.. അയാളിവിടുന്നു ചലിച്ചാൽ അയാൾക്കീ ജീവിതത്തിൽ ഇനി ഇടത്തെ ചെവി കാണില്ല." അവൻ ഗൗരിയോട് പിന്നോട്ട് നടന്നോളാൻ ഒരു കൈകൊണ്ട് ആംഗ്യം കാണിച്ചു. "മോനേ നീ..." ഗൗരിയ്ക്ക് അവനെ ആ രാക്ഷസന്റെ മുൻപിൽ വിട്ടിട്ട് പോരാൻ മനസ്സില്ലായിരുന്നു. പക മൂത്ത അവൻ മണിയനെ ഉപദ്രവിയ്ക്കുകയോ, അപായപ്പെടുത്തുകയോ വരെ ചെയ്‌തെന്നിരിയ്ക്കും.. "ചേച്ചീ.. പറയുന്നത് കേൾക്ക്. എന്നേ നോക്കണ്ട.. ചേച്ചി വീട്ടിലേക്ക് പോ.." അവൻ ഒച്ചയുയർത്തി പറഞ്ഞു. എസ്തപ്പാന്റെ കാത് തുളച്ചു കയറിയ ചൂണ്ടയിലൂടെ ചോര തുള്ളികൾ അങ്ങിങ്ങായി ഇറ്റ് നിലത്തേയ്ക്ക് വീണുകൊണ്ടിരുന്നു. ഗൗരി രണ്ടോ നാലോ അടി തിരിഞ്ഞു നോക്കി തിരിഞ്ഞു നോക്കി നടന്നതും 'ചേച്ചീ'എന്നൊരു നിലവിളി കേട്ടു. അവൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ ചൂണ്ട വള്ളിയിൽ കൈ ചുറ്റി പ്പിടിച്ചു എസ്തപ്പാൻ മണിയനെ തന്നോട് വലിച്ചടുപ്പിച്ചു നിർത്തി കഴുത്തിൽ കുത്തിപ്പിടിയ്ക്കുകയാണ്. അവന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് വിടുതൽ കിട്ടാനായി മണിയൻ കുതറുകയും പിടയുകയും ഒക്കെ ചെയ്യുന്നെങ്കിലും അതെല്ലാം എസ്തപ്പാന്റെ കരുത്തിനു മുൻപിൽ നിഷ്ഫലമായിരുന്നു. ഗൗരിയുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് പകയോടെ നോക്കി കൊണ്ട് എസ്തപ്പാൻ, മണിയന്റെ കഴുത്തിൽ കുത്തിപ്പിടിച്ചു മേലോട്ടുയർത്തിയ ശേഷം അവന്റെ പുറം നിലത്തേയ്ക്ക് ഒറ്റ അടിയടിച്ചു. ആ കാഴ്ച കണ്ടു ഗൗരി അലറി കരഞ്ഞു പോയി. അവൾ ഇരു കാതുകളും പൊത്തി അലറി വിളിച്ചു കൊണ്ട് നോക്കുമ്പോൾ ദൂരെ കൂടി ദിവാകരൻ നടന്നു പോകുന്നകാഴ്ച കണ്ടു. "ഓടി വരണേ.. ദിവാകരേട്ടാ ഒന്നോടി വായോ.." അയാളെ നോക്കി ഗൗരി അലറി വിളിച്ചു. ദൂരെ നിന്നും ഒരാൾ രൂപം ഓടി വരുന്നത് കണ്ടതോടെ എസ്തപ്പാൻ പിന്നിലേക്ക് നടന്ന് ആറ്റിലേക്കിറങ്ങി. അവൻ അവിടെ നിന്നുകൊണ്ട് ഗൗരി ഓടി മണിയന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് വരുന്ന കാഴ്ച കണ്ടു.. "തീർന്നിട്ടില്ലെടീ.. തുടങ്ങിയിട്ടേയുള്ളൂ... നിന്റെ തൊട്ട് പിന്നാലെയുണ്ട് ഞാൻ.." അവൻ പിന്നിലേക്ക് നടന്നു തന്നെ ആറ്റു വെള്ളത്തിലേക്ക് മുങ്ങിപ്പോകുന്നത് ഗൗരി നോക്കി നിന്നു. അവന്റെ ശരീരവും, അവസാനം ശിരസ്സും വെള്ളത്തിൽ ആണ്ടു പോകുന്നു. പിന്നെ അവൻ മുങ്ങാം കുഴിയിട്ടു നീന്തി പോകുന്ന ദിശയിലുള്ള വെള്ളം രണ്ട് ഭാഗത്തേക്കായി മുറിഞ്ഞൊഴുകി പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു. എസ്തപ്പാൻ പറഞ്ഞ വാചകങ്ങൾ അപ്പോഴും ഗൗരിയുടെ ചെവിയ്ക്കുള്ളിൽ മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. 'തുടങ്ങിയിട്ടേ ഉള്ളൂ'എന്ന്. എന്താണ് അവൻ അപ്പറഞ്ഞതിന്റെ അർത്ഥം എന്ന് എത്ര ചിന്തിച്ചിട്ടും അവൾക്ക് മനസിലായില്ല. മണിയൻ ഇരുകൈകളും പിന്നിലേക്ക് കുത്തി നിലത്തേയ്ക്ക് എണീറ്റിരിയ്ക്കുണ്ടായിരുന്നു. ഗൗരി അവന്റെ അടുത്തേയ്ക്കിരുന്ന ശേഷം അവന്റെ ഷർട്ടിന്റെപിന്നിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ചിരുന്ന ഇലകളൊക്കെ തട്ടി കളഞ്ഞു. അവൻ വലതു കൈകൊണ്ട് ഇടതു കൈമുട്ട് പിടിച്ചു തിരിച്ച് നോക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ഗൗരി അങ്ങോട്ട് ശ്രദ്ധിച്ചു. അവിടം നിലത്തിടിച്ചു പൊട്ടി ചോര വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തന്റെ തോളിൽ കിടന്ന നനഞ്ഞ തോർത്ത്‌ കൊണ്ട് ഗൗരി മുറിവിന് ചുറ്റിനും തുടച്ചു കൊടുത്തു. അവന്റെ അവസ്ഥ കണ്ട് അവൾക്ക് സങ്കടം വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഗൗരിയുടെ നിലവിളി കേട്ട ദിവാകരൻഓടി അവർക്കടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു. "ഇവന് ഇതെന്തോ പറ്റി ഗൗരീ.. ഇവനെന്താ മരത്തിൽ നിന്നെങ്ങാനും നിലത്ത്‌ വീണോ." മണിയന്റെ കിടപ്പ് കണ്ടപ്പോൾ ദിവാകരന് അങ്ങിനെയാണ് തോന്നിയത്. "ദിവാകരേട്ടാ. ഞാൻ തുണി അലക്കി കഴിഞ്ഞു കുളിച്ച് കൊണ്ട് നിൽക്കുമ്പോൾ അയാളിവിടെയ്ക്ക് വന്നു.' ഗൗരി അയാളെ നോക്കികണ്ണുകൾ തുടച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "അയാളോ.. ആര്..' "ആ എസ്തപ്പാൻ..." "എന്നിട്ട് അവനെവിടെ.." ദിവാകരൻ അവരുടെ അടുത്ത്‌ നിന്നും ചാടി എണീറ്റ് നാല് പാടും നോക്കി. "അയാളിവിടില്ല പോയി ദിവാകരേട്ടാ.." "എങ്ങോട്ട്.. അവൻ ആ വഴിയൊന്നും വന്നില്ലല്ലോ.." "ആറ്റിലേക്ക് ഇറങ്ങി വെള്ളത്തിലേക്ക് മുങ്ങാം കുഴിയിട്ട് പോയി.." "അവനിവിടെനിങ്ങൾ വരുന്നതും കാത്തിരുന്നതാണോ.. അതോ അവൻ നീരാടാൻ വേണ്ടി വന്നതാണോ.." "അറിയില്ല ദിവാകരേട്ടാ. ഞാൻ കുളിച്ച് കൊണ്ട് നിൽക്കുമ്പോ വലിയൊരു പാറ വന്ന് വെള്ളത്തിൽ വീഴുമ്പോലെ തോന്നിയപ്പോൾ പേടിച്ച് ഞാൻ കരയ്ക്ക് കയറാൻ തുടങ്ങിയതാ." ഗൗരി അയാളോട് നടന്ന സംഭവമെല്ലാം പറഞ്ഞു "അവൻ ഈ പാവത്തിനെ ഉപദ്രവിച്ചോ മോളേ... അവന്റെ ചെവിയിൽ കൊരുത്ത ചൂണ്ട ആ തൊണ്ട കുഴിയിൽ കൊരുത്തിരുന്നെങ്കിൽ കാലന്റെ ശല്യം തീർന്നു കിട്ടിയേനെ." ദിവാകരൻ അവന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് ഇരുന്ന് കയ്യും കാലുമൊക്കെ പിടിച്ചു നോക്കി. "ഇതങ്ങിനെ വിട്ടാൽ പറ്റില്ലല്ലോ. പോലീസിൽ കേസ് കൊടുക്കണം മോളേ അല്ലെങ്കിൽ ഇവിടെ ആരെ കൈവച്ചാലും ഒരു കുഴപ്പവുമില്ലെന്ന് കരുതി ഇനി അവൻ മാറ്റാരെയെങ്കിലും കടന്നുപിടിച്ചെന്നിരിയ്ക്കും. ഇത് മുളയിലേ നുള്ളി കളയണം. ഇവിടുത്തെ മണ്ണിന്റെയും മനുഷ്യന്റെയും മനഃസമാധാനo കളയാനായിട്ട് അവനിനി ഈ കരയിൽ വേണ്ട.." അവർ രണ്ട് പേരും ചേർന്ന് മണിയനെ പതിയെ എണീൽപ്പിച്ചു നിർത്തി. അവന്റെ നടുവിന് നന്നായി വേദന തോന്നിയെങ്കിലും അവർ അറിയാതിരിയ്ക്കാനായി അവൻ കടിച്ചു പിടിച്ചു നിന്നു. ദിവാകരൻ അവരെ രണ്ട് പേരെയും ഗോപിയാശാന്റെ അടുത്തെത്തിച്ചിട്ട് മടങ്ങി പോകും മുമ്പേ ആരൊക്കെയോ വിവരങ്ങൾ അറിഞ്ഞിരുന്നു. "താമസിപ്പിയ്ക്കല്ലേ ആശാനേ.. ഇപ്പോൾ തന്നെ ഗൗരിയേ കൊണ്ടു പോയി അവനെതിരെ പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലും വനിതാ സെല്ലിലും ഓരോ പരാതി കൊടുപ്പിയ്ക്ക്. അല്ലെങ്കിൽ നിങ്ങടെ മോളേ കയറിപ്പിടിച്ച അവൻ നാളെ ഈ റോഡിലൂടെ തലയും പൊക്കി പ്പിടിച്ചു നിങ്ങടെ മുമ്പിലൂടെ നടക്കുന്നത് നിങ്ങൾക്ക് കാണേണ്ടി വരും.." കാര്യം അറിഞ്ഞു വന്നവരെല്ലാം ഒരേ അഭിപ്രായത്തിൽ ഉറച്ചു നിന്നു. ചിലർക്കൊക്കെ അവനെ പേടിയുള്ളവരും ഉണ്ടായിരുന്നു. അവർക്ക് അവനെതിരെ കേസ് കൊടുത്തുകഴിഞ്ഞാൽ അവന് ഗൗരിയോട് പക കൂടുകില്ലേ എന്ന അഭിപ്രായം ഉള്ളവരായിരുന്നു. "നമുക്ക് പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയോട് പറയാം.. പോലീസ് സ്റ്റേഷനിൽ പോകേണ്ടി വന്നാൽ പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയുടെ സഹായം കിട്ടും.." അത് ശരിയാണെന്ന് ഗോപിയാശാനും തോന്നി.എന്തിനും ഏതിനും പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയുടെ ഒരു സഹായമുള്ളത് നല്ലതാണ്. ♦️ റോബിച്ചനും, മുരളിയും കൊടുവത്തൂർ കടത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ അവരെയും കാത്ത്‌ ബെന്നിച്ചനും, രവികുമാറും കടവിൽ നിൽപ്പുണ്ട്. രാവിലെ മുപ്പതോളം കുലകളുമായി വിപണിയിലേക്ക് പോയതാണ് റോബിച്ചനും കൂട്ടുകാരനും. "ഇവന്മാർ ഇതെങ്ങോട്ട് പോകാൻ നിൽക്കുവാടാ റോബിച്ചാ.. നമ്മള് വരുന്നോന്നു ചോദിച്ചപ്പോ നിങ്ങള് പോയിട്ട് വരാൻ പറഞ്ഞവന്മാരല്ലേ.." റോബിച്ചനും രവികുമാറും നടന്ന് ബെന്നിച്ചന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു. "എന്താടാ മുഖം വല്ലാതിരിയ്ക്കുന്നെ.. ആരെങ്കിലുമായിട്ട് നീ പോട്ടി ഇട്ടോ.." റോബിച്ചൻ വന്ന് കൂട്ടുകാരന്റെ തോളത്ത്‌ തട്ടി. "റോബിച്ചാ. ഒരു പ്രശ്നമുണ്ടല്ലോടാ.. ലവൻ സംഗതി ആകെ അലമ്പാക്കി ഇട്ടിരിയ്ക്കുവാ... എന്നിട്ടവൻ മുങ്ങി." "ആരുടെ കാര്യമാ നീ പറയുന്നെ. തെളിച്ചു പറയെടാ. എനിയ്ക്കൊന്നും മനസിലാകുന്നില്ലല്ലോ." റോബിച്ചൻ കൂട്ടുകാരെ മാറി മാറി നോക്കി. ബെന്നിച്ചൻ അറിയിച്ച കാര്യം കേട്ടതോടെ റോബിന്റെ മുഖം ഇരുണ്ടു. "എന്നിട്ട് ജീവനോടെ ഇവിടെ വാഴാൻ വിട്ടുകളഞ്ഞോ നായിന്റെ മോനേ.." "ദിവാകരേട്ടൻ ഓടി ചെല്ലുമ്പോഴേയ്ക്കും അവൻ മുങ്ങിക്കളഞ്ഞു. പക്‌ഷേ അവൻ അവിടെ നിന്നിരുന്നെങ്കിലും ദിവാകരേട്ടനെ കൊണ്ട് ഒറ്റയ്ക്ക് അവനെ നേരിടാൻ പറ്റില്ലല്ലോ.ഇതിൽ വേറൊരു പ്രശ്നം കൂടിയുണ്ടെടാ റോബിച്ചാ.." "എന്തുപ്രശ്നം." "നിന്നെ അവൻ വെല്ലുവിളിച്ചിട്ടില്ലേ.. നീ അവന്റെ ഒളിയിടം പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയ്ക്ക് കാട്ടിക്കൊടുത്തതിന്. അവന്റെ ആക്രമണം ഇനി നിന്റെ നേർക്കാവും അടുത്തത്... അതിന് മുമ്പേ നമുക്കവനെ പൂട്ടണം... എപ്പോഴാ അവൻ പതിയിരുന്നു ആക്രമിയ്ക്കുന്നതെന്ന് പറയാൻ പറ്റില്ല." "വാ.." റോബിച്ചൻ അവരെയും കൂട്ടി ഗോപിയാശാന്റെ കടയിലേക്ക് ചെല്ലുമ്പോൾ ഗോപിയാശാൻ ഗൗരിയെയും കൂട്ടി പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയെ കാണാൻ പോകാൻ ഇറങ്ങുകയാണ്. (തുടരും) #📔 കഥ

#📙 നോവൽ -മുറ ചെറുക്കൻ...... 🔻 ഭാഗം_55 ✍️ രചന - Aysha akbar അവളെവിടെ......പറയെടി അവളെവിടെ രവി ദേഷ്യത്തോടെ അത്‌ ചോദിക്കുമ്പോൾ പറയാൻ പോയിട്ട് ശ്വാസമെടുക്കാൻ പോലും ഗായത്രിക്ക് കഴിയില്ലെന്ന് അയാൾക്ക് തന്നെ അറിയാമായിരുന്നു....... എങ്കിലും അയാൾ ചോദിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു..... ഗായത്രി ശ്വാസം കിട്ടാതെ ഒന്ന് പിടഞ്ഞു..... ഓഹ്... അവളെ നീ അങ്ങോട്ട് പറഞ്ഞയച്ചു കാണുമല്ലേ....... രവി വീണ്ടും അത്‌ ചോദിക്കുമ്പോൾ ആ കൈ ഒന്ന് കൂടി ഗായത്രിയുടെ കഴുത്തിലമർന്നു...... ശ്വാസമെടുക്കാൻ കഴിയാതെ പിടയുന്ന ഗായത്രിയെ അയാൾ ദേഷ്യത്തോടെ പിറകിലേക്കൊരൊറ്റ തള്ളലായിരുന്നു....... അവർ ചുമരിൽ പോയി തടഞ്ഞു നിന്നു.... ശ്വാസമെടുക്കാൻ കഴിയാതെ അവർ കഴുത്തിൽ കൈ വെച്ചു കിതച്ചു..... എന്റെ അനുവാദമില്ലാതെ ഇത്രയൊക്കെ ചെയ്യാനായോ നീ...... എങ്കി കേട്ടോ...... ഈ പതിനഞ്ചാം തീയതി ആ നന്ദി കെട്ടവളുടെ വിവാഹമാണ്....... വരാൻ എന്റെ സുഹൃത്ത് രാജീവിന്റെ മകൻ.......വൈശാഖ്.... രവി അവൾക്ക് നേരെ നിന്നത് പറയുമ്പോൾ ഇഷാനി അതിന് സമ്മതിക്കില്ലെന്ന വ്യക്തമായ ബോധം ഗായത്രിക്കുണ്ടായിരുന്നു..... ഇനിയും അവിടെ നടക്കേണ്ടി വരുന്ന യുദ്ധത്തെ കുറിച്ചോർത്തു അവരുടെ നെഞ്ചോന്ന് പിടച്ചു....... എന്റെ വീട്ടിൽ കല്യാണത്തിനുള്ള ഒരുക്കങ്ങളെല്ലാം തുടങ്ങുകയാണ്..... പക്ഷെ അതൊന്നും കാണാൻ നീ യിവിടെ യുണ്ടാകില്ലെന്ന മാത്രം.... രവി പുച്ഛത്തോടെ അത്‌ പറയുമ്പോൾ ഗായത്രി മനസ്സിലാകാത്തത് പോൽ അയാളെ നോക്കി..... നീ എങ്ങോട്ടാണോ അവളെ പറഞ്ഞയച്ചത്.... അവിടെ പോയി നീയവളെ കൂട്ടി കൊണ്ട് വരണം..... എന്തായാലും വിവാഹത്തിന്റെ തലേന്ന് അവളിവിടെ യുണ്ടാകും.... അവളെ എങ്ങനെ കൂട്ടി കൊണ്ട് വരണമെന്ന് എനിക്കറിയാം..... എന്നാൽ നീയായിട്ട് കൂട്ടി കൊണ്ട് വരികയാണെന്നെങ്കിൽ മാത്രം അമ്മയെന്ന സ്ഥാനത്ത് നീയുണ്ടാകും.... അല്ലെങ്കിൽ ഇനി രവിക്ക് ഇങ്ങനെയൊരു ഭാര്യയേയില്ല......... രവി പുച്ഛത്തോടെ അതിലേറെ ദേഷ്യത്തോടെ അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവിടെ നിന്ന് പോകുമ്പോൾ ഗായത്രി നിർവികാരയായി അങ്ങനെയിരുന്നു..... കാരണം....... വല്ലാത്തൊരു കുരുക്കാണ് അയാൾ തന്നിലിട്ട് മുറുക്കിയിരിക്കുന്നതെന്ന് ഗായത്രിക്കറിയാമായിരുന്നു..... അവളെയെങ്ങനെ താൻ കൂട്ടി കൊണ്ട് വരും....എല്ലാം അറിഞ്ഞു കൊണ്ട്..... ഇനി കൊണ്ട് വന്നില്ലെങ്കിൽ തനിക്ക് ജീവിതമുണ്ടോ.. അതാലോചിക്കും തോറും അവർക്ക് വല്ലാത്തൊരു ഭയം തോന്നി.... ഇന്ന് വരെ സഹിച്ചതും താൻ പാടേ മാറിയതുമെല്ലാം ഈയൊരു താലി നില നിർത്താൻ വേണ്ടിയായിരുന്നു..... അവരാകെ ആശയ ക്കുഴപ്പത്തിലായിരുന്നു.... ഞാൻ തിരിച്ചു വരുമ്പോഴേക്കും നിന്നെയിവിടെ കണ്ട് പോകരുത്..... അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് രവിയിറങ്ങുമ്പോൾ ഗായത്രി അങ്ങനെയിരുന്നു...... ഉള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു വീർപ്പു മുട്ടലുണ്ട്........ ഇവിടെ കാണരുതെന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് ഇനി ഇവിടെ കണ്ടാൽ രവിയേട്ടൻ എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കുമെന്ന് തനിക്കറിയില്ല.... അതിനേക്കാൾ ഒന്നുമില്ലാത്തവളായി വീട്ടുകാർക്കിടയിലേക്ക് കടന്ന് ചെല്ലുന്നത് അവർക്കോർക്കാൻ കൂടി ഇഷ്ടമായിരുന്നില്ല.......... എങ്കിലും അവർ ധൃതിയിൽ സാധനങ്ങളെടുത്ത് ബാഗിൽ വെച്ചു തുടങ്ങി.... കാരണം വരുമ്പോൾ ഇവിടെ കാണാരുതെന്ന് പറഞ്ഞതാണ്...... ഇനി കണ്ടാൽ അടിച്ചിറക്കാൻ അയാൾ മടിക്കില്ല..... ജോലിക്കാരുടെ യൊക്കെ മുമ്പിൽ വെച്ചു നാണം കെട്ടിറങ്ങി പോകാൻ അവർ തയ്യാറായിരുന്നില്ല.... 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 നേരം അല്പം ഇരുട്ടിയിട്ടാണ് അന്ന് സച്ചു വീട്ടിലേക്ക് കയറി വന്നത്..... നിലത്തു വീണു കിടക്കുന്ന നന്ദ്യാർ വട്ട പൂക്കളിൽ ചവിട്ടി അവനകത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ പാടത്തു നിന്നും ഉറക്കെയുള്ള തവളകളുടെ കരച്ചിൽ കേൾക്കാമായിരുന്നു..... എന്നും നേരത്തെ വരാൻ നോക്കുന്നതാണ് .... ഇന്ന് കടയിൽ തിരക്ക് കൂടുതലായിരുന്നു.... മാത്രവുമല്ല സിബി ഇന്ന് ലീവുമാണ്...... നീ വേഗം പോയി മേല് കഴുകി വാ...... ഭക്ഷണം കഴിക്കാം..... അവനെ കണ്ട പാടേ തനൂജ പറഞ്ഞത് അതായിരുന്നു..... എന്തിനാ എന്നേ കാത്ത് നിന്നത്..... നേരം വൈകിയില്ലേ കഴിച്ചു കൂടായിരുന്നോ നിങ്ങക്ക്..... അവനത് പറഞ്ഞതും തനൂജ അവനെയൊന്ന് നോക്കി..... ഞങ്ങടെ കാര്യം പോട്ടെ.... ഇഷാനി മരുന്നൊക്കെ കഴിക്കുന്നതല്ലേ.... അതാ ഞാൻ നിന്നോട് വേഗം കഴിക്കാൻ വരാന്ന് പറഞ്ഞത്..... തനൂജ അത്‌ പറയുമ്പോൾ സച്ചു വിന്റെ കണ്ണുകൾ ഒന്ന് മുറുകി.... ഇത്ര നേരമായിട്ടും അവള് കഴിച്ചിട്ടില്ലെന്നോ..... ചോദിക്കുമ്പോൾ അവന് ദേഷ്യം വന്നിരുന്നു.... ഒത്തിരി പറഞ്ഞതാ സച്ചു.... ആ കുട്ടി കേൾക്കണ്ടേ... നീ വരട്ടെയെന്ന് പറഞ്ഞിരിക്കുവായിരുന്നു..... തനൂജ പരിഭവത്തോടെ അത്‌ പറയുമ്പോൾ മുകളിലേക്ക് കയറാനൊരുങ്ങിയ വൻ പാതി വെച്ചു തിരികെ താഴെക്കിറങ്ങി.... അമ്മ കഴിക്കാനെടുത്തു വെച്ചോ.... ഞാനിതാ വരുന്നു... അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ടവൻ നേരെ അവളെ കിടത്തിയ മുറി ലക്ഷ്യമാക്കി നടക്കുമ്പോൾ അവനിലല്പം ഗൗരവം നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു..... സച്ചു മുറിയിലേക് ചെല്ലുമ്പോൾ ഇഷാനി എഴുന്നേറ്റിരുന്നിട്ടുണ്ട്..... അവൻ വന്ന ബൈക്കിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടുവെന്ന വണ്ണം ആ കണ്ണുകൾ വിടർന്നിട്ടുണ്ട്...... അവളെ കണ്ടതും ഉള്ളിലെ പരിഭവമെല്ലാം നീങ്ങി ആകെ ക്കൂടി ഒരു തണുപ്പ് പടർന്നത് അവനറിഞ്ഞു..... എങ്കിലും മുഖത്തെ ഗൗരവ ഭാവം കഷ്ടപ്പെട്ട് തന്നെ അവൻ പിടിച്ചു നിർത്തി... നീ ഭക്ഷണം കഴിച്ചോ.... കനത്തിലുള്ള ആ ശബ്ദം പതിവിന് വിപരീതമായത് കൊണ്ട് തന്നെ ആ കണ്ണിലെ തിളക്കമോന്ന് മങ്ങിയത് അവനറിഞ്ഞു .. അവൾ ഇല്ലെന്ന അർത്ഥത്തിൽ പതിയെ യൊന്നു തല ചലിപ്പിച്ചു... അതെന്താ..... മരുന്ന് കഴിക്കുന്നതാണ് സമയത്തിന് ആഹാരം കഴിക്കണമെന്ന് ഞാനൊരു നൂറ് തവണ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളതല്ലേ.... അത്‌ പറഞ്ഞപ്പോഴേക്കും അവന്റെ ശബ്ദം ഒന്ന് കൂടി ഉയർന്നിരുന്നു..... അവൻ വഴക്ക് പറഞ്ഞതും അവൾക്ക് സങ്കടം വന്നു..... ചുവന്ന ചുണ്ടുകൾ ഒന്ന് വിറച്ചു..... എനിക്ക്..... ഒറ്റക്ക് കഴിക്കാൻ വയ്യെന്ന് തോന്നി...... അവൾ അവന്റെ മുഖത്ത് നോക്കാതെയാണത് പറഞ്ഞത്..... അല്ലെങ്കിലും നീ ഒറ്റക്കിവിടെയിരുന്ന് തന്നെയല്ലേ കഴിക്കാറുള്ളത്... അവനത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവളെ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു... അപ്പൊ..... അപ്പോ കൂടെ ഇയാളുണ്ടാവാറുണ്ടല്ലോ.. അവൾ അവനെ നോക്കിയത് പറയുമ്പോൾ ആ മുഖത്ത് പരിഭവങ്ങൾ മിഞ്ഞി മാഞ്ഞിരുന്നു...... അവൻ കണ്ണിമ വെട്ടാതെ അവളെ യൊന്നു നോക്കി.... അവളുടെ നിഷ്കളങ്ക മായ വാക്കുകൾ അവനിലും ഒരു കുഞ്ഞു പുഞ്ചിരി നൽകിയിരുന്നു..... പക്ഷെ അപ്പോഴും അവൻ മുഖത്തെ ഗൗരവത്തെ മുറുകെ പിടിച്ചു..... അവൾ ഇടം കണ്ണാൽ അവനെയൊന്നു നോക്കി.... കൈ രണ്ടും മാറോടു പിണച്ചു കെട്ടി അവൻ അവളെ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്.... അവൻ ശബ്ദമുയർത്തിയതിലുള്ള സങ്കടത്തെക്കാൾ അത്‌ താൻ കഴിക്കാത്തതിനാണെന്ന സത്യം അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ ഒരു കുളിര് നിറച്ചിരുന്നു..... തന്നെ കുറിച് തന്നെക്കാൾ നന്നായി ചിന്തിക്കുന്നവർക്കിടയിലാണല്ലോ താൻ..... അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ആന്ദനം മൊട്ടിട്ടു.... അവൻ പതിയെ ഒന്നവൾക്കടുത്തേക്ക് ചാഞ്ഞു നിന്നു..... തൊടിയിൽ പൂത്തു നിൽക്കുന്ന കൃഷണ കിരീടത്തെയും നന്ദ്യാർ വട്ട പൂക്കളെയും തഴുകി വന്നൊരു കാറ്റ് അവർക്കിടയിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നു..... തന്നോട് ചേർന്നു നിൽക്കുന്നവന്റെ ചുടു നിശ്വാസം അവളുടെ കവിളിലൊന്ന് പതിച്ചു...... അവൾ വിടർന്ന കണ്ണുകളിലെ കൃഷ്ണ മണികൾ അവന് നേരെയൊന്ന് നീക്കി..... ആ മിഴികൾ തമ്മിലൊന്ന് കൊരുത്തു...... പിടിച്ചെടുക്കാൻ കഴിയാത്ത വിധം ആ കണ്ണുകൾ പരസ്പരം ചേർന്നു നിൽക്കുമ്പോൾ മിനുസമേറിയ അവളുടെ ചെമ്പൻ മുടിയിഴകൾ അവന്റെ മുഖത്തുരസി..... അവൻ ബലമേറിയ കൈകൾ കൊണ്ട് പതിയെ അവളെ കോരിയെടുക്കുമ്പോൾ ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാത്തതായത് കൊണ്ട് തന്നെ അവളുടെ ശ്വാസം ഒന്നിടിച്ചു നിന്നു.... പതിയെ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ ഈ ലോകം മുഴുവൻ ഒന്നുമല്ലാതായത് പോലെ തോന്നിയവൾക്ക്..... അവന്റെ കൈകൾക്കുള്ളിൽ ഒതുങ്ങിയിരിക്കുമ്പോൾ അവന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് അവൾക്ക് കേൾക്കാമായിരുന്നു.... അതൊരു വേള തനിക്ക് വേണ്ടിയാണ് മിടിക്കുന്നതെന്ന് അവൾക് തോന്നി പ്പോയി ...... അവന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ചൂടിലേക്ക് അവൾ പറ്റി ച്ചേർന്നു..... വിയർപ്പ് കലർന്ന ആ പെർഫ്യൂമിന്റെ ഗന്ധം അവൾക്കുള്ളിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങി..... അവൾ കണ്ണിമ വെട്ടാതെ അവനെ നോക്കി കിടക്കുമ്പോൾ അവനും മിഴികളൊന്ന് താഴ്ത്തി.... മിഴികൾ തമ്മിൽ കൊരുത്ത ആ നിമിഷം അവൾക്കുള്ളിൽ നിറഞ്ഞ ആ പുഞ്ചിരിയെ മറച്ചു പിടിക്കാനെന്ന വണ്ണം അവൾ ഒന്ന് കൂടെ അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് പറ്റി ചേർന്ന് കിടന്നു... അവന്റെ ചുണ്ടിലും തെളിഞ്ഞു നിന്നിരുന്നൊരു കള്ള ചിരി...... അവളുടെ വിരലുകൾ അവന്റെ ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടനിലമരുമ്പോൾ അവനൊന്നു കൂടി അവളെ മുറുകെ പ്പിടിച്ചു..... നേരെ അവൻ അവളെ കൊണ്ട് പോയിരുത്തിയത് ടേബിളിലേക്കായിരുന്നു.... തനൂജ ഭക്ഷണം വിളമ്പുന്ന തിരക്കിലാണ്... മീനുവും മുത്തശ്ശിയും ഇരുന്നിട്ടുണ്ട്..... അവൻ അവിടെയുള്ള ഒഴിഞ്ഞ കസേരയിലേക്ക് അവളെ ഇരുത്തുമ്പോൾ മൂന്ന് പേരും ഒരു അത്ഭുതത്തോടെ അവരെ നോക്കി..... ഇഷാനിക്ക് ആകെ ക്കൂടിയൊരു ചമ്മൽ തോന്നിയിരുന്നു..... അവൾ പെട്ടെന്ന് തലയൊന്ന് താഴ്ത്തി.... സച്ചു വിന്റെ മുഖത്തും ആ ചമ്മൽ ഉണ്ടെങ്കിൽ കൂടി അവൻ ഗൗരവത്തെ കൂട്ട് പിടിച്ചു..... തനൂജയും മുത്തശ്ശിയും ചുണ്ടിൽ വിരിഞ്ഞ ചിരി അടക്കി പിടിക്കുമ്പോൾ മീനു മാത്രം അല്പം ശബ്ദത്തിൽ ചിരിച്ചു...... ഞാനിവള് വിളിച്ച കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോൾ നിനക്കല്ലേ ഇവളെ അറിയില്ലാന്ന് പറഞ്ഞത്..... മീനു സച്ചുവിനെ ചൂഴ്ന്നൊന്ന് നോക്കി ഒരു പുച്ഛത്തോടെ അത്‌ പറയുമ്പോൾ സച്ചു അവളെ ഒന്ന് നോക്കുക മാത്രം ചെയ്തു.... ആ കണ്ണുകളിൽ നിറഞ്ഞ കുസൃതി ഒരു ഗൗരവം കൊണ്ടവൻ മറച്ചു പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്..... ഇഷാനി ചിരി കൂട്ടി പ്പിടിച്ചിരിക്കുകയാണ്..... കേട്ടോ ഇഷാനി.... അന്ന് നീ ഫോൺ വിളിച്ചത് പറഞ്ഞപ്പോൾ ഇവന് നിന്നേ അറി..... അന്നെന്നേ കാണാൻ അവിടെ വന്നിരുന്നു...... മീനു ഇഷാനിയോടത് പറഞ്ഞു മുഴുവനാക്കും മുന്പേ സ്വകാര്യമെന്നോണം അല്പം ശബ്ദം താഴ്ത്തി ഇഷാനിയത് പറയുമ്പോൾ പ്രണയം കൊണ്ടവളുടെ കണ്ണുകളെറേ വിടർന്നിരുന്നു.... മീനു ഒരു ഞെട്ടലോടെ സച്ചുവിനെ നോക്കി... അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു കുസൃതി ചിരിയുണ്ട്..... എടാ ഭയങ്കരാ..... മീനു അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവനെ ചൂഴ്ന്നു നോക്കുമ്പോൾ അവിടമാകെ ഒരു കൂട്ട ചിരി യുയർന്നിരുന്നു....... അപ്പോഴാണ് ആ മുറ്റത്തൊരു കാറ് വന്നു നിന്നത്..... അവരുടെ പുഞ്ചിരിക്കിടയിലേക്ക് കടന്ന് വന്ന ആ ശബ്ദം അവർ കേട്ടിരുന്നില്ലന്നേരം.... എല്ലാവരും മനസ്സറിഞ്ഞു സന്തോഷിക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു...... (തുടരും) കഴുത്തിലെ പിടി വിട്ടിട്ടുണ്ട്..... ഇനി ചോദിക്കരുത്.....😌 Aysha Akbar #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - മുറ ചെറുക്കൻ..... 🔻 ഭാഗം _54 ✍️ രചന - Aysha akbar ഞാൻ.... ഞാനെങ്ങനെയാ മുത്തശ്ശി ഇവിടെയെത്തിയത്...... ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ആ ചോദ്യത്തെ ഇഷാനി ചോദിക്കുമ്പോൾ മുത്തശ്ശി വാതിൽ പടിയിൽ നിൽക്കുന്ന ഋതിനെയൊന്ന് നോക്കി..... ദേ... നിന്റെ കുഞ്ഞനിയനാ നിന്നെയിങ്ങോട്ട് കൊണ്ട് വന്നത്...... മുത്തശ്ശി അത്‌ പറഞ്ഞതും ഋതിന്റെ ഉള്ളൊന്ന് പിടച്ചു.. പതിയെ അവനവൾക്കടുത്തേക്ക് വന്നു..... അവൾക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന വണ്ണം അവളവനെയൊന്ന് നോക്കി..... മക്കള് സംസാരിക്...... ഒത്തിരി ചോദ്യങ്ങൾ നിറഞ്ഞ രണ്ട് പേരുടെയും പരസ്പരമുള്ള നോട്ടം കണ്ടിട്ടാവണം അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവർക്കായി എല്ലാവരും അവിടെ നിന്ന് മാറിയത്...... ഇഷാനി അവനെ തന്നെയൊന്ന് നോക്കി..... ഐആം സോറി ഇഷാനി..... ഞാൻ....... ഞാൻ നിന്നേ സ്നേഹിക്കേണ്ടതായിരുന്നു...... പക്ഷെ പപ്പയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടങ്ങനെ എനിക്കതിനു കഴിഞ്ഞിട്ടില്ലിത് വരെ..... ദ്രോഹിച്ചിട്ടേയുള്ളു.... ഋതിന് സ്വരമേറേ താഴ്ത്തി യത് പറയുമ്പോൾ കുറ്റ ബോധം കൊണ്ടവന് അവളുടെ മുഖത്ത് നോക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല..... ഇഷാനിയുടെ മനസ്സിൽ സന്തോഷ ത്തിന് പകരം ഒരു നിർവികാരതയാണ് തോന്നിയത്...... എന്തെന്നാൽ അത്രത്തോളം താനവനിൽ നിന്ന് വേദനിച്ചിട്ടുണ്ട്...... ആര് പറഞ്ഞിട്ടാ എന്നെയിങ്ങോട്ട് കൊണ്ട് വന്നത്...... അവൾ തിരികെയത് ചോദിക്കുമ്പോൾ പപ്പയുടെ സമ്മതത്തോടെ യാണോ എന്നറിയാൻ തോന്നിയവൾക്ക്..... നീ മേനോൻ അങ്കിളിന്റെ ഹോസ്പിറ്റലിലായിരുന്നു.... പപ്പാ ബിഎസിനസ് ട്രിപ്പിന് പോയതും മമ്മ പറഞ്ഞിട്ടാണ് നിന്നേ ഞാനിങ്ങോട്ട് കൂട്ടി കൊണ്ട് വന്നത്....... ഋതിനത് പറഞ്ഞതും ഇഷാനിയുടെ നെഞ്ചോന്ന് പിടച്ചു...... കാരണം......പപ്പയറിയാതെ യാണ് ഇവിടെ എത്തിയിരിക്കുന്നതെന്ന തിരിച്ചറിവായിരുന്നത്..... അയാളറിയുന്ന ഒരു ദിവസം കൂടി താൻ ഫേസ് ചെയ്യേണ്ടി വരുമെന്നത് അവളുടെ ശ്വാസമിടിപ്പ് ഇരട്ടിയാക്കി... അവൾ കണ്ണുകളടച്ചോന്ന് കിടന്നു...... ഹൃദയത്തിലൊരു പ്രകമ്പനം നടക്കുന്നുണ്ട്... നെറ്റിയിൽ ഒരു കൈ തലത്തിന്റെ തണുപ്പറിഞ്ഞതും അവൾ പെട്ടെന്നൊന്നു കണ്ണുകൾ തുറന്നു...... മുമ്പിൽ ഋതിനായിരുന്നില്ല..... പകരം..... സച്ചുവായിരുന്നു.... അവളുടെ ഹൃദയത്തിലും ഒരു തണുപ്പിരച്ചെത്തി..... അവനെ കണ്ടപ്പോൾ ഉള്ളിലുള്ള വിങ്ങൽ കണ്ണ് നീരായി പുറത്ത് വന്നു.... മ്മ്.....? അവൻ അവൾക്ക് നേരെയൊന്ന് പുരികമുയർത്തി..... അവൾ ഒന്നുമില്ലെന്ന അർത്ഥത്തിൽ തലയൊന്ന് ചലിപ്പിക്കുമ്പോഴും ഉള്ളിലൊരു ആഴി അലയടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു....... അവൻ രണ്ട് കയ്യും അവളുടെ കവിളിലൊന്ന് ചേർത്ത് പിടിച്ചു...... മറ്റൊന്നിനെ കുറിച്ചും ചിന്തിക്കേണ്ട..... ഞാനുണ്ട് കൂടെ...... അവളുടെ ഉള്ളറിഞ്ഞെന്ന വണ്ണം അവനത് പറയുമ്പോൾ ഒരു നീരുറവ ഹൃദയത്തിൽ പൊടി ഞ്ഞത് പോലെ തോന്നി ഇഷാനിക്ക്..... ഒരോന്നോർത്തിങ്ങനെ കരഞ്ഞോണ്ടിരിക്കുകയാണെങ്കിൽ ഇതെല്ലാം മാറാൻ ഒത്തിരി സമയമെടുക്കും... ഇതൊക്കെ യൊന്നു മാറിയിട്ട് വേണ്ടേ നമുക്ക് കല്യാണം കഴിക്കാൻ....... നിറഞ്ഞ അവളുടെ കണ്ണുകൾ അമർത്തി തുടച്ചു കൊണ്ടവനത് പറയുമ്പോൾ പെട്ടെന്ന് അവളുടെയുള്ളിലൊരു സന്തോഷത്തിന്റെ വേലിയേറ്റമുണ്ടായി.. ഹൃദയം അകാരണമായി പിടച്ചു..... അത്‌ വരെയുണ്ടായിരുന്ന ദുഖത്തിന്റെ നിഴൽ പാടേ മാറി അവൾ പോലുമറിയാതൊരു പുഞ്ചിരി അവളിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നു...... ക്ഷീണം നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്ന ആ കണ്ണുകൾ ഒരു വേള നാണം കൊണ്ടൊന്നു വിടർന്നു..... ആ ചിരി ഒരു വേള അവനിലേക്കും പടർന്നെന്ന പോൽ അവൻ ചുണ്ടുകളൊന്ന് കൂട്ടി പ്പിടിച്ചു....... കയ്പ്പുണ്ടാവും.... അവൻ ഒരു സ്പൂണിൽ മരുന്നെടുത്ത് പതിയെ അവളുടെ വായിലേക്കൊഴിച്ചു കൊണ്ടാണത് പറഞ്ഞത്..... അത്‌ നാവിൽ പതിഞ്ഞതും കയ്പ് കൊണ്ടവൾ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കെ ചിമ്മി.. കയ്പ്പ് കൊണ്ട് മാറിയ അവളുടെ മുഖഭാവം അവനൊന്നു നോക്കി.... പിന്നേ പതിയെ ചെറു തേനിന്റെ കുപ്പി യിൽ നിന്നല്പം വായിലേക്കിറ്റിച്ചു കൊടുത്തു...... കൈപ്പെല്ലാം പോയി വായിൽ മധുരം നിറഞ്ഞു... അവൻ പതിയെ അത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവളതേയെന്ന വണ്ണം തലയൊന്ന് കുലുക്കി... ആ കയ്പ്പിനെ നീ പാടെ മറന്നില്ലേയിപ്പോ.... അവൻ വീണ്ടുമത് ചോദിച്ചപ്പോൾ അവൾ സ്വാഭാവികമായി തന്നെ അതേയെന്ന അർത്ഥത്തിലൊന്നു തലയാട്ടി..... ഇത് പോലെ ഇപ്പൊ നിന്റെയുള്ളിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന കയ്പ്പേല്ലാം ഇനിയുള്ള മധുരം കൊണ്ട് നീ മറന്ന് പോകും..... അവൻ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ മൃദുവായോന്ന് തലോടിയത് പറയുമ്പോൾ ആനന്ദം കൊണ്ടാ മിഴികളൊന്ന് തിളങ്ങി.... അവൻ മരുന്നിനൊപ്പം. അവൾക്ക് നൽകിയത് പ്രതീക്ഷകളായിരുന്നു.. അപ്പോഴാണ് വാതിൽ പടിയിൽ ഒരു ആളനക്കം..... രണ്ട് പേരുടെയും മിഴികളൊരു നിമിഷം അങ്ങോട്ട് തിരിഞ്ഞു.... ഋതിനാണ് ...... കയ്യിൽ ബാഗോക്കെയുണ്ട്..... അവനെ കണ്ടതും സച്ചു എഴുനേറ്റു...... ഞാൻ.... ഞാൻ തിരിച്ചു പോകുകയാണ്.... ഹോപ്പ് യൂ വിൽ ബി റിക്കവർ സൂൺ..... ഋതിൻ ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരിയോടെ ഇഷാനി യോടായി പറയുമ്പോൾ അവളും പതിയെ യൊന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു. സച്ചു വപ്പോഴും അവനെ നോക്കുന്നില്ലെന്ന വണ്ണം അങ്ങോട്ട് തിരിഞ്ഞു നിൽക്കുകയാണ്..... മമ്മ നിന്നേ ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ട് വരാൻ പറയുമ്പോൾ എനിക്ക് വലിയ ഹോപ്പൊന്നൂമില്ലായിരുന്നു ..... പക്ഷെ...... അവനത് പറഞ്ഞോന്നു നിർത്തി....... നിന്നോട് ചെയ്ത ഏറ്റവും വലിയ നല്ല കാര്യം അതായിരുന്നു വെന്ന് ഇപ്പൊ എനിക്ക് മനസ്സിലായി..... ഗൗരവത്തോടെ അപ്പുറത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന സച്ചുവിനെ നോക്കിയായിരുന്നു അവനത് പറഞ്ഞത്..... ഇഷാനിക്കും അത്‌ കേൾക്കെ മനസ്സിന് വല്ലാത്തൊരു സുഖം തോന്നി..... ഞാൻ... ഞാനിറങ്ങുവാണ്..... അതും പറഞ്ഞു ഋതിനിറങ്ങുമ്പോഴും സച്ചു അവനെ നോക്കിയിരുന്നില്ല.... അവളെ വേദനിപ്പിച്ച ആരോടും അത്ര പെട്ടെന്ന് ക്ഷമിക്കാൻ അവന് കഴിയുമായിരുന്നില്ല....... 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 അന്ന് മുതൽ വീണ്ടും അവൾക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ട അതേ സന്തോഷം തിരികെ കിട്ടുകയായിരുന്നു....... സദാ സമയവും അവൻ കൂടെയുണ്ടെന്നതിൽ കവിഞ്ഞ എന്ത് സന്തോഷമാണ് തനിക്ക് വേണ്ടത്.... ഭക്ഷണവും മരുന്നും വായിൽ തന്ന് അവനെപ്പോഴും കൂടെയുണ്ട്....... ബലമേറിയ അവന്റെ കൈകൾ കൊണ്ട് ഇടയ്ക്കിടെ മുടിയിഴകളിൽ ഒന്ന് തഴുകുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന സ്വസ്ഥത മറ്റെവിടെ കിട്ടും...... തുറന്നിട്ട ജന വാതിലിലൂടെ നന്ദ്യാർ വട്ട പ്പൂക്കൾ മാത്രം കാണുന്നു........ കൊഴിഞ്ഞു വീഴുന്ന അവയുടെ ഗന്ധം അവളുടെ ഉള്ളിലങ്ങനെ പടർന്നു നിന്നു..... അത്‌ പോലെ തനിക്ക് വേണ്ടതെല്ലാം ഒരുക്കിയെന്ന പോൽ മുത്തശ്ശിയും മീനുവും അമ്മയും കൂടെയുണ്ട്..... കളഞ്ഞു പോയ തെല്ലാം തനിക്ക് തിരികെ കിട്ടുകയായിരുന്നു..... പക്ഷെ അപ്പോഴും പപ്പയുടെ ഒരു വരവവൾ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു..... അവനും എങ്ങനെ അതിനോട് പ്രതികരിക്കുമെന്ന് അവൾക്ക് നല്ല ആശങ്ക യുണ്ടായിരുന്നു...... രണ്ട് മൂന്ന് ദിവസങ്ങൾ കൊണ്ട് തന്നെ അവൾ ആകെ ക്കൂടി ഉഷാറായിരുന്നു..... സ്വയം എഴുന്നേറ്റ് ചാരിയിരിക്കാൻ തുടങ്ങി.... അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഉറക്കം പിടിക്കും വരെ അവൻ കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു.... ജന വാതിലിലൂടെ നിലാവ് കണ്ട് നന്ദ്യാർ വട്ട പൂക്കളുടെ സുഗന്ധത്തിൽ ലയിച്ചങ്ങനെ.... ഉള്ളിലെ മുറിവുകൾ ഉണങ്ങി കരിഞ്ഞത് അവളറിഞ്ഞു....... അവൻ കടയിലേക്ക് പോയി തുടങ്ങി...... തകിടം മറിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന കടയിലെ കണക്കുകൾ ക്കിടയിലും അവന്റെ മനസ്സ് അവൾക്കൊപ്പമായിരുന്നു.... എന്നും വരുന്നതിലും നേരത്തെ അവൻ കടയിൽ നിന്നെത്തി..... കണ്ണുകളിൽ പ്രകാശം നിറച്ചു കൊണ്ടൊരുത്തി കാത്തിരിപ്പുണ്ടെന്ന ആനന്ദം അവനിലും നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു..... 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 കണ്ണാടിക്ക് മുമ്പിൽ നിന്ന് സാരി ഞൊറിഞ്ഞിടുത്ത് കൊണ്ടിരുന്ന ഗായത്രി വാതിൽ തുറന്ന് മുറിക്കകത്തേക്ക് കയറിയ രവിയെ കണ്ടൊരു നിമിഷം ഞെട്ടി പോയിരുന്നു.... കണ്ണുകളിൽ അഗ്നി യാളി കത്തുന്നുണ്ട്.... ഗായത്രിയുടെ കൈ കാലുകൾ വിറക്കാൻ തുടങ്ങി.... രവിയുടെ മുഖ ഭാവത്തിൽ നിന്നും അയാൾ ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയിട്ടാണ് വന്നതെന്ന് വ്യക്തമാണ്...... രവിയേട്ടാ...... ഗായത്രി പറഞ്ഞു തുടങ്ങും മുമ്പേ രവിയുടെ കൈ ഗായത്രിയുടെ കഴുത്തിൽ മുറുകിയിരുന്നു....... (തുടരും) ഇനി ഒരു മാസം വിട പറച്ചിലാണ്......... നോമ്പിന് മുൻപ് തീർക്കണമെന്ന് കരുതിയതാണ്.... പക്ഷെ നടന്നില്ല..... ചിലതിരക്കുകൾ വന്നു..... പിന്നേ പൂർണമായി ok ആവാത്ത സമയം ഞാൻ എഴുതാറുമില്ല...... കൂട്ടത്തിൽ മടിയുമുണ്ട്...... റമദാൻ പൂർണമായും കഴിഞ്ഞു എന്നറിയുന്ന നിമിഷം അടുത്ത പാർട്ട്‌ തരാം..... എല്ലാവരും പ്രാർത്ഥന യിൽ ഉൾപ്പെടുത്തുക.... ❤️🙏🥰 Aysha Akbar #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - പ്രളയം... 🔻 പാർട്ട് _25 ✍️ രചന - Aniprasad. പീലിപ്പോസ് മുതലാളി മകന്റെ റൂമിലേക്ക് ചെല്ലുമ്പോൾ ഷാജൻ ഇനിയെന്ത് വേണമെന്ന ചിന്തയിൽ തുറന്നിട്ട ജനാലയിലൂടെ പുറത്തെ ഔട്ട് ഹൗസിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്. തന്റെ പിന്നിൽ കാൽപെരുമാറ്റം കേട്ട് ഷാജൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. റൂമിലേക്ക് കയറിയ ശേഷം പീലിപ്പോസ് മുതലാളി കയ്യെത്തിച്ചു മുറിയിലെ ലൈറ്റിന്റെ സ്വിച്ചിട്ടു. "നിന്നെ അവൻ ഉപദ്രവിച്ചായിരുന്നോടാ.." അയാൾ അവന്റെ ശരീരമാകമാനം കണ്ണുകൾ കൊണ്ടുഴിഞ്ഞുകൊണ്ട് തിരക്കി. ഷാജൻ നിഷേധാർത്ഥത്തിൽ തലയാട്ടി. "ക്ളീറ്റസ് വന്ന് അവന്മാരെ നമ്മുടെ സ്പീഡ് ബോട്ടിൽ മറുകര കടത്തിയ്ക്കോളും. നീ രാവിലെ തന്നെ കുളമുടിയ്ക്ക് വിട്ടോണം.. ഇങ്ങോട്ട് തിരിച്ച് വരുന്നത് ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ട് മതി..." അയാൾ ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു. "പപ്പാ എന്ത് ചെയ്യാൻ പോവാ.. ഞാനിവിടുന്നു പോയാൽ പപ്പാ ഒറ്റയ്ക്ക് അവനെ ഒന്നും ചെയ്യാൻ പറ്റില്ല.." "അത് നീ നോക്കണ്ട. നിന്നോട് ഞാൻ പറഞ്ഞത് പോലെ ചെയ്യുക. നേരം വെളുത്താലുടൻ നീ സ്ഥലം കാലിയാക്കിക്കോണം. അവിടെ നമ്മുടെ വീട്ടിൽ ഷെറിനുണ്ട്. നീയും അവിടെ നിന്നാൽ മതി.. ഇവിടുത്തെ കാര്യം നീ എനിയ്ക്ക് വിട്ടേരെ.. പപ്പാ ഒറ്റയ്ക്കാണെന്നോർത്ത്‌ നീവിഷമിയ്ക്കണ്ട. പപ്പാ ഒറ്റയ്ക്കാടാ ചെമ്പൻ മലയിറങ്ങി വന്ന് കല്ലാറിന്റെ തീരത്ത്‌ വിശ്രമിയ്ക്കുന്ന വന്യ മൃഗങ്ങളെ തുരത്തിയിട്ട് ഇവിടൊരു മനുഷ്യവാസ മേഖല ആക്കി തീർത്തത്...അന്ന് പപ്പയുടെ ഇടതും വലതും ചേർന്ന് നിന്ന് വഴി തെളിച്ചു തന്നവരൊക്കെ അതേ കരുത്തോടെ ഇന്നും ഈ ഭൂമിയിലുണ്ട്.ഞാനൊന്ന് ഞൊടിച്ചാൽ മതി, എന്ത് സഹായത്തിനും സ്വന്തം ജീവൻ പോലും പണയം വച്ച് അവരിപ്പോഴും എന്റെ അരികിലേക്ക് ഓടിവരാൻ തയ്യാറാ. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ തനിച്ചായിപ്പോയെന്നോർത്ത്‌ നിനക്ക് സങ്കടം വേണ്ട." പീലിപ്പോസ് തിരികെ തന്റെ റൂമിലേക്ക് ചെല്ലുമ്പോൾ ആധിയോടെ മേരിയമ്മ അയാളെ കാത്തിരിയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "എല്ലാം ഇതുകൊണ്ട് നിർത്തുന്നതല്ലേ എല്ലാവർക്കും നല്ലത്... വീണ്ടും അടിയും വെട്ടും കുത്തുമൊക്കെ തുടങ്ങാൻ പോവുകയാണോ നിങ്ങൾ... ദൈവമേ... ഉള്ള സമാധാനവുംകൂടി ഒറ്റ രാത്രികൊണ്ട് നീ ഇല്ലാതാക്കിയല്ലോ.." മേരിയമ്മ നെഞ്ചത്ത്‌ കൈ വച്ചു. "എല്ലാവരുടെയും നഷ്ടപ്പെട്ട് പോയ സമാധാനമെല്ലാം തിരികെ കൊടുക്കാനാ ഞാൻ നോക്കുന്നത്. അല്ലാതെ നമുക്ക് ഈ കൊടുവത്തൂർ വിട്ട് പോകാൻ പറ്റുമോ... പോയാൽ തന്നെ മനഃസമാധാനത്തോടെ ഒറ്റ രാത്രി അവിടെ കിടന്ന് കണ്ണടയ്ക്കാൻ പറ്റുവോ..." "അവനൊരു സാധാരണക്കാരനല്ലെന്ന് മനസിലായില്ലേ. ഇനിയും അവന്റെ പിന്നാലേ ഞാലാൻ നിൽക്കാതെ നമുക്കിവിടുന്നു പോയേക്കാം. അവന്റെ കാര്യം ഇവിടുത്തെ നാട്ടുകാർ നോക്കിക്കോളും. നമ്മൾ അതിൽ ഇടപെടേണ്ട കാര്യമില്ല." "നമുക്ക് അങ്ങനങ്ങു വിട്ടുകളഞ്ഞിട്ട് പോകാൻ പറ്റുമോ മേരീ അവനെ.. നമ്മുടെ മോളുടെ മനസമ്മത ചടങ്ങ് അലങ്കോലപ്പെടുത്തിയത് ഒറ്റ ഒരു കാര്യം ഓർത്താൽ മതിയല്ലോഅവനോടുള്ള വൈരം കൂടാൻ..ആ അവനെയാണോ ഇവിടെ വാഴാൻ വിട്ടിട്ട് അത് കണ്ടില്ലെന്നും നടിച്ചു നമ്മൾ പോകേണ്ടത്. ഇവിടുത്തെ ജനങ്ങൾക്ക് മുമ്പിൽ തോറ്റു തല കുനിച്ചും കൊണ്ടാകരുത് പീലിപ്പോസ് ഉയിര് കൊടുത്തുണ്ടാക്കിയ ഈ മണ്ണിൽ നിന്നും പീലിപ്പോസും കുടുംബവും വിട വാങ്ങുന്നത്... നമ്മളോട് ഈ മണ്ണിനും മനുഷ്യർക്കും ഒരു കൂറുള്ളത് പോലെ തിരിച്ച് നമുക്കും ഈ മണ്ണിനോടും മനുഷ്യരോടും ഒരു കൂറുണ്ടായിരിയ്ക്കണം." പീലിപ്പോസ് പറഞ്ഞു നിർത്തി. അദ്ദേഹo മനസ്സിൽ കണ്ടിട്ടുള്ളത് താനായി അല്ല, ഇനിയീ ലോകത്ത്‌ ആര് വിചാരിച്ചാലും അതിനൊരു മറിച്ചെഴുത്ത്‌ സാധ്യമല്ലെന്ന് മേരിയമ്മയ്ക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. ♦️ രാവിലെ ആറു മണിയ്ക്ക് പുല്ലാമല നിന്നും ലോപ്പസ് കടത്തുവള്ളം കൊണ്ട് വന്ന് കൊടുവത്തൂർ നിൽക്കുന്നവരെ മറുകര എത്തിയ്ക്കാൻ പോകുമ്പോൾ അതിൽ പോകാനായി കുളമുടിയിൽ ജോലിയ്ക്ക് പോകുന്ന ഒരു കൂട്ടം ആൾക്കാർ കാണും. അവരിൽ മിക്കവരും ഗോപിയാശാന്റെ കടയിൽ നിന്നും ചായ കുടിച്ച ശേഷമാകും കടവത്തേയ്ക്ക് ചെല്ലുക. ആറോ ഏഴോ പേർ അവിടിരുന്ന് ചായ കുടിച്ചു തീരാറായപ്പോഴാണ് പുല്ലാമലയിലെ രണ്ടോ മൂന്നോ വീടുകളിൽ വീട്ടു ജോലി ചെയ്യാൻ പോകുന്ന ഭവാനി ധൃതിയിൽ വരുന്നത്. അവർ സാധാരണ ചായ കുടിയ്ക്കാനൊന്നും ഗോപിയശാന്റെ കടയിൽ കയറാറില്ലെങ്കിലും വൈകുന്നേരം അൽപ്പസമയം ഗൗരിയുമായി നിന്ന് വിശേഷങ്ങളൊക്കെ പറയാറുണ്ട്. എന്നാൽ ഇന്ന്‌ രാവിലെ കടവത്തേയ്ക്ക് പോകാതെഭവാനി ഓടി ഗോപിയാശാന്റെ കടയിലേക്കാണ് ചെന്നത്. "നിങ്ങളാരെങ്കിലും അറിഞ്ഞായിരുന്നോ ആശാനേ ഇന്നലെ രാത്രിയിലത്തെ പുകില്... അമ്പമ്പോ.. എനിയ്ക്ക് ഓർക്കാൻ പോലും വയ്യേ.." എല്ലാവർക്കുമുള്ള ചായ കൊടുത്ത ശേഷം വെള്ളം തിളപ്പിയ്ക്കുന്ന ചെമ്പിലേക്ക് രണ്ട് കപ്പ് വെള്ളം ചൂടാവാൻ ഒഴിച്ചിട്ട് ഗൗരി കപ്പ്മാറ്റി വച്ചു. അപ്പോഴാണ് ഭാവാനിയുടെ ചോദ്യം കേൾക്കുന്നത്. "എന്താ ചേച്ചീ കാര്യം.. ഇന്നലെ രാത്രിയില് പുലിയോ ആനയോ വല്ലതും കാടിറങ്ങി വന്നാരുന്നോ." ഗൗരി ചോദിച്ചു. അപൂർവമായി ചിലപ്പോഴൊക്കെ കാട്ടാനയും, പുലിയുമൊക്കെ റോബിച്ചന്റെ കൃഷിഭൂമിയ്ക്ക് അപ്പുറമുള്ള ചെമ്പൻ മലയുടെ താഴ്‌വാരത്ത്‌ പ്രത്യക്ഷപ്പെടാറുണ്ട്. അത് പക്‌ഷേ വേനൽക്കാലങ്ങളിൽ ആകുമെന്ന് മാത്രം. "പുലിയും ആനയുമൊന്നുമല്ല മോളേ അത് അതിനേക്കാൾ മുറ്റ് വല്ലതും ഉണ്ടെങ്കിൽ ആ പേരിട്ടാ അവനെ വിളിയ്ക്കേണ്ടത്..." "എന്താ ചേച്ചീ കാര്യം. ആരുടെ കാര്യമാ ചേച്ചി പറയുന്നത്." ഗൗരി ചോദിച്ചതോടെ ചായ കുടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നവരുടെ ശ്രദ്ധയും അവരിലേക്കായി. "ആ എസ്തപ്പാൻ.. അങ്ങനല്ലിയോ അവന്റെ പേര്.. നമ്മടെ തങ്കമണിയുടെ വീട്ടിൽ താമസിയ്‌ക്കുന്നവൻ..." "നീ കാര്യം പറയ്‌ ഭവാനീ.." ഗോപിയാശാൻ അകത്ത്‌ നിന്നിറങ്ങി അവരുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു. തലേ രാത്രിയിൽ തന്റെ വീട്ടിലിരുന്ന് താൻ കാണാനിടയായ സംഭവങ്ങൾ ഭവാനി അതേ പടി അവരെല്ലാം കേൾക്കേ പറഞ്ഞു. തങ്കമണിയുടെ വീടിന് രണ്ട് വീടുകൾക്ക് അപ്പുറമാണ് ഭവാനി താമസിയ്‌ക്കുന്നത്. "നേരാണോ ഭവാനീ.." ഭവാനി പറയുന്നത് കേട്ട് അവിടെ നിന്നവരെല്ലാം അമ്പരന്നു പോയി. നാലോ അഞ്ചോ പേരോട് അവന്മാർ രണ്ടും ചേർന്ന് നേർക്ക് നേരെ നിന്നു പോരാടാൻഉള്ള കരുത്തുണ്ട്.. അവന്മാരെയാ ആ എസ്തപ്പാൻ എന്ന് പറയുന്ന കഴുവേറി ഒറ്റയ്ക്ക് തല്ലി തോൽപ്പിച്ചത്.. അതുംപോരാഞ്ഞു അവനൊറ്റയ്ക്കല്ലേ പുല്ലാട്ട് വീട്ടിൽ ചെന്ന് പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയുടെ മകനെ പിടിച്ചു കൊണ്ട് വന്നത്.. അമ്പമ്പോ.. അപാര ധൈര്യം തന്നെ.. " "ഷാജന്റെ കയ്യിൽ തോക്കില്ലാരുന്നോ. മുൻ പിൻ നോക്കാതെ എടുത്ത്‌ പൊട്ടിച്ചേക്കണമായിരുന്നു.. അതുപിന്നെന്തിനാ കയ്യിൽ കൊണ്ട് നടക്കുന്നെ.. കാട്ടു മുയലിനെ വിരട്ടിയോടിയ്ക്കാനോ.." ചായകുടിച്ചു തീർത്ത്‌ ഗ്ലാസ് കൊടുക്കുന്നതിനിടയിൽ ചുമട്ടു തൊഴിലാളി അമ്പുജാക്ഷൻ പറഞ്ഞു. "ഉം.. വെടി വെക്കും.. അതിന് ഷാജന്റെ കൈ വിറയ്ക്കും. ആ എസ്തപ്പാന്റെ മുമ്പിൽ നിന്ന് ഷാജൻ മുള്ളിപ്പോയെന്നാ കണ്ട് നിന്നവർ പറഞ്ഞത്. ഷാജനെ പിടിയ്ക്കാൻ പോവുമ്പോ ആരൊക്കെയോ എസ്തപ്പാന്റെ പിന്നാലേ പോയിട്ടുണ്ടാരുന്നു.." ബാക്കി നടന്ന കാര്യങ്ങളും ഭവാനി അവർക്ക് മുമ്പിൽ വിശദമാക്കി. "കൊള്ളാല്ലോ. കേട്ടിട്ട് തന്നെ പേടിയാവുന്നു. ഇത്രേം അടുത്ത്‌ ഇതുപോലൊരു സംഭവം നടന്നിട്ട് നമ്മളാരും അറിയാതെ പോയല്ലോ." പരദൂഷണത്തിൽ താല്പരനായ ദാമുവിന് നിരാശയായി. "എന്തോവായാലും ഇത് ഇവിടം കൊണ്ട് തീരാൻ പോവുന്നില്ല. പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയുടെ മോന്റെ ദേഹത്തല്ലേ അവൻ കൈവച്ചേക്കുന്നത്. അങ്ങേര് ഇനി അടങ്ങിയിരിയ്ക്കുവോ. ഇവിടുന്ന് മുതലാളിയൊക്കെ താമസം മാറി കുളമുടിയിലേക്ക് പോകുന്നേന് മുമ്പ് ചിലപ്പോ എസ്തപ്പാന്റെ കാര്യത്തിൽ ഒരു തീരുമാനമുണ്ടായേക്കും. അല്ലെങ്കിൽ നിങ്ങൾ കണ്ടോ." "കാണാനൊന്നും ഇല്ല ഭവാനീ. മുകളിൽ ആകാശവും താഴെ ഭൂമിയുമായിട്ട് കഴിയുന്നോനാ എസ്തപ്പാൻ. അതുപോലാണോ പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയുടെ കാര്യം.. അടിയ്ക്ക് അടിയും, വെട്ടിനു വെട്ടുമായിട്ട് ആര് ചെന്നാലും അവൻ നേരിടും. അല്ലെങ്കിൽ നിങ്ങൾ കണ്ടോ.." "എന്തോ കാണാനാടാ ദാമൂ.. വാളെടുത്തവൻ വാളാലെ. അങ്ങനൊരു ചൊല്ലുണ്ടെന്ന് ഓർത്തുകൊണ്ട് വേണം ആരായാലും ആയുധമെടുക്കാൻ.ഇന്ന്‌ കൈക്കരുത്തും കൊണ്ട് അഹങ്കരിച്ചു നടക്കുന്ന ഓരോ അവന്മാരും ഒന്നോർക്കുന്നത് നല്ലതാ..ഇന്ന് തങ്ങൾക്കുള്ളതാണ് എന്നത് പോലെ നാളെ എന്ന ദിവസം മറ്റാരുടെയോ ആയിരിയ്ക്കുമെന്ന്." കൂട്ടത്തിൽ അൽപ്പം പ്രായം കൂടിയ ഇസഹാക്ക് എന്ന വൃദ്ധൻ പറഞ്ഞു. കടത്ത്‌ വള്ളത്തിന്റെനേരമായതോടെ ഓരോരുത്തരായി ചായപ്പൈസ കൊടുത്തിട്ട് കടവത്തേയ്ക്ക് നടന്നു. അന്ന് ചായ കുടിയ്ക്കാനായി കടയിലേക്ക് വന്ന നാരായണന്റെയും, കുഞ്ഞച്ഛന്റെയും, കുട്ടൻപിള്ളയുടേയുമൊക്കെ സംസാരം അത് തന്നെയായിരുന്നു. "ആ വാസുക്കുട്ടൻ ചെന്ന് അവനുമായി കൂട്ട് ചേർന്നത് കൊണ്ട് ഗോപിയാശാനേ നിങ്ങള് രക്ഷപ്പെട്ടു കേട്ടോ. അല്ലെങ്കിൽ ചായയ്ക്കും കാപ്പിയ്ക്കും എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു അവനിവിടെ കിടന്ന് ചവിട്ടി തേയ്ക്കില്ലായിരുന്നോ.. ഇത് ആവശ്യത്തിന് വേണ്ട കള്ളും, ആഹാരവുമൊക്കെ വാസുക്കുട്ടൻ പോയി വാങ്ങിച്ചോണ്ട് കൊടുക്കുവാ.. വാസുക്കുട്ടനും ഇങ്ങനൊരാളെ നോക്കിയിരുന്നതാ. അവൻ ജോലിയ്ക്കും കൂലിയ്ക്കും പോകാതെ എങ്ങിനെ കള്ള് കുടിയ്ക്കാമെന്ന് നോക്കിയിരുന്നതാ.അപ്പോഴാ എസ്തപ്പാന്റെ വരവ്" "അത് നേരാ. ആ തെണ്ടി കള്ളും കുടിച്ചിട്ട് ഇവിടെ കേറിവന്നാൽ ഗൗരിയ്ക്ക് അത് പിടിയ്ക്കത്തില്ലല്ലോ.. വാസുക്കുട്ടനുള്ളത് കൊണ്ട് അങ്ങനൊരു ഗുണമുണ്ടായി." "ഇവനിനി ഇവിടം വിട്ടു പോകാതെ ഇരുന്നാൽ എങ്ങിനെ ജീവിയ്ക്കുമെന്നാ. ജീവിയ്ക്കണമെങ്കിൽ ജോലി ചെയ്യണ്ടേ. അതോ നമ്മളെല്ലാരും ചേർന്ന് അവന്റെ ചിലവുകൾ നടത്തേണ്ട ഗതികേട് വരുവോ ഇനി.. ഇല്ലെന്ന് ആര് കണ്ടു." "പണവും, പത്രാസും, രാജ പദവിയും ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും ഇവിടുത്തെ മനുഷ്യർക്ക് കുറച്ച് മനഃസമാധാനം മിച്ചമുണ്ടായിരുന്നതാ, ഈ കാലന്റെ വരവോടെ അതും പോയിക്കിട്ടി." കുട്ടൻ പിള്ള തന്നെത്താനെന്നോണം പറഞ്ഞു. ♦️ പത്തുമണി ആയതോടെ കട അടച്ച ശേഷം ഗൗരി കഴുകാനുള്ള തുണികളെല്ലാം വാരി കെട്ടി വച്ചു. അതെല്ലാം താത്രിക്കടവിന് താഴെ കല്ലാറിന്റെ ആഴം കുറഞ്ഞ ഭാഗമായ കൊയ്പ്പള്ളി കടവിൽ കൊണ്ടു പോയാണ് കഴുകി ക്കൊണ്ട് പോരുന്നത്. ആഴ്ചയിൽ ഒരിയ്ക്കൽ പുതപ്പും കമ്പിളിയും ഒക്കെ കഴുകാനുള്ളപ്പോഴാണ് ഗൗരി കുളിക്കടവിലേക്ക് പോകുന്നത്. "നീ അതെല്ലാം ഇവിടിട്ട് കഴുകാൻ നോക്ക് മോളേ. അത്രേം ദൂരം ഇതെല്ലാം വാരിക്കെട്ടിക്കൊണ്ട് നടക്കണ്ടേ." ഗോപിയാശാൻ അവൾ ബക്കറ്റ് എടുക്കുന്നത് കണ്ട് പറഞ്ഞു. "ഇതെല്ലാം കഴുകിയെടുക്കാൻ കുറച്ചെങ്ങാനും വെള്ളം മതിയോ അച്ഛാ..വെള്ളം കോരി നെഞ്ച് പൊട്ടും." "വെള്ളം ഞാൻ കോരി തരാം. നീ അതെല്ലാം അവിടെ ഇട്.." "അച്ഛനിനി വെള്ളം കോരിയിട്ട് വേണം ഇന്ന്‌ മുഴുവൻ കുത്തിയിരുന്ന് ചുമയ്ക്കാൻ. ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കാണെന്ന് കരുതിയല്ലേ അച്ഛൻ വെള്ളം കോരി തരാമെന്ന് പറഞ്ഞത്. അവിടെ കടവത്ത്‌ കുളിയ്ക്കാനും, നനയ്ക്കാനും ഒരു രണ്ട് പേരെങ്കിലും കാണും. അതുമല്ല അങ്ങോട്ട് പോകുന്ന വഴി താത്രി കടവിൽ മണിയൻ ചൂണ്ടയ്ക്ക് പോയിട്ടുണ്ട്. അവിടാരുമില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ അവനെ കൂടി കൂട്ടിയ്ക്കോളാം." "അവനോട് പറയ്‌ നിന്നെ ഇവിടെ തിരികെ കൊണ്ട് വന്നിട്ട് പോയിരുന്നു ചൂണ്ടയിട്ടാൽമതിയെന്ന്. കേട്ടോ.." ഗൗരി അതിന് മറുപടി പറയാതെ തുണിക്കെട്ട് എടുത്ത്‌ ഏണിൽ വച്ച് ഒരു കയ്യിൽ ബക്കറ്റും, അതിനുള്ളിൽ തുണിയലക്കാനുള്ളസോപ്പ് പൊടിയും, കംഫർട്ടിന്റെ ഒരു പായ്ക്കറ്റും, താൻ കുളിയ്ക്കുന്ന സോപ്പും എടുത്തു വച്ച് കൊണ്ട് വീട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങി. "മോളേ വെള്ളം തെളിഞ്ഞിട്ടില്ലെങ്കിൽ അലക്കാനോ കുളിയ്ക്കാനോ ഒന്നും നിന്നേക്കല്ലേ.. വല്ല അസുഖവും പിടിയ്ക്കും." അവൾ പോകും മുൻപേ അയാൾ ഓർമിപ്പിച്ചു. ഗൗരി താത്രി കടവിൽ എത്തുമ്പോ മണിയൻ അവിടെയിരുന്നു ചൂണ്ടയിടുന്നുണ്ട്. അവൻ അവളെ കണ്ടപ്പോൾ ഇന്ന്‌ കിട്ടിയ ഒരു വാളയും, ചെറിയ രണ്ട് വാകകളും ഈർക്കിലിൽ കൊരുത്തിട്ടിരുന്നത് എടുത്തുയർത്തി കാണിച്ചു. "കറിയ്ക്കുള്ളതായി. ചേച്ചി അലക്കി കുളിച്ച് കേറുമ്പോഴേയ്ക്കും വറക്കാനുള്ളതും ഞാൻ പൊക്കും.." അവൻ സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു. പതിവിന് വിപരീതമായി ഗൗരി വരുമ്പോൾ കടവിൽ ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. വിജനമായ കടവിനെ തൊട്ടൊഴുകുന്ന കല്ലാറിന് മീതെ ഇടയ്ക്കിടെ മീനുകൾ വന്ന് ഓളമിട്ട് പോകുന്ന ഒച്ച മാത്രം കേൾക്കാം. അതിന് അകമ്പടിയെന്നോണം കല്ലാറിന്റെ ഓളങ്ങളുടെ ഗീതവും. കല്ലാറിന്റെ ഓരത്തൊക്കെവെള്ളം തെളിഞ്ഞാണ് ഒഴുകുന്നത്. പതിവിനെക്കാൾ കൂടുതൽ വെള്ളത്തിന്‌ ഒഴുക്കുണ്ടെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. കുളിക്കടവിന്റെ തീരത്ത്‌ കുട നിവർത്തിയത് പോലെ വലിയൊരു ആൽമരം കല്ലാറിലേക്ക് തല നീട്ടി നിൽപ്പുണ്ട്. അതിന്റെ ശാഖകൾ ചെരിഞ്ഞിറങ്ങി മുകളിൽ താത്രി ക്കടവിലേക്കുള്ള ഭാഗം മറഞ്ഞു കിടക്കയാണ്. ഗൗരി കുറച്ച് വെള്ളം ബക്കറ്റിൽ പിടിച്ചെടുത്ത്‌ ഏരിയലിന്റെ പായ്ക്കറ്റ് പൊട്ടിച്ചു അതിലേക്കിട്ട ശേഷം നാല് പുതപ്പുകളും മറ്റു ചില വസ്ത്രങ്ങളും അതിൽ മുക്കി വച്ചു. ബാക്കി വന്ന മായമ്മയുടെ ഡ്രെസ്സും തന്റെ നൈറ്റികളും സോപ്പിട്ട് കല്ലിൽ കുത്തി പിഴിഞ്ഞ ശേഷം ആറ്റു വെള്ളത്തിൽ അലമ്പിയെടുത്തു. അതിന് ശേഷം സോപ്പ് പൊടിയിൽ കുതിർത്തുവച്ചിരുന്ന തുണികൾ കല്ലിൽ എറ്റി പിഴിഞ്ഞെടുത്തു. അത് കൂടി കഴിഞ്ഞപ്പോഴേയ്ക്കും അവൾ ക്ഷീണിച്ച് പോയി. തുണി കുത്തി പിഴിയുന്ന കല്ലിൽ അൽപ്പ സമയം അവൾ ഇരുന്നു. സാധാരണ കടവത്ത്‌ തുണികഴുകാനോ കുളിയ്ക്കാനോ രാധമ്മയോ, ശാന്ത ചേച്ചിയോ ആരെങ്കിലും കാണേണ്ടതാണ് എന്ന് അവൾ അവിടെ ഇരുന്ന് ഓർത്തു. കരയിൽ വച്ചിരുന്ന സോപ്പും ഒരു തോർത്തും എടുത്ത ശേഷം അവൾ കുളിയ്ക്കാനായി പാവാട മാറിന് മേലേ വച്ചുടുത്തു കൊണ്ട് വെള്ളത്തിലേയ്ക്കിറങ്ങി. ഇത്രയും നേരം ആറ്റു വെള്ളത്തിൽ നിന്നതാണെങ്കിലും ശരീരത്ത്‌ വെള്ളം നനഞ്ഞപ്പോൾ അവൾക്ക് കുളിർന്നു. നാലഞ്ച് മീറ്റർ ഉള്ളിലോട്ടുപരൽ മീനിനെ പോലെ ഒന്ന് നീന്തിപ്പിടഞ്ഞപ്പോൾ അവൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു ഉണർവ് തോന്നി. കല്ലാറിന്റെ ഓളങ്ങൾ തന്റെ മൃദുല മേനിയെ തൊട്ടു തഴുകുമ്പോൾ അവൾക്ക് നാണം വന്നു.. "കല്ലാറേ.. കല്ലാറേ.. പർവത നിരയുടെ പനിനീരെ."എന്നവൾ വെറുതേ പാടിയിട്ട് ആരെങ്കിലും കേട്ടോ എന്നറിയാൻ കുസൃതിയോടെ ചുറ്റിനും നോക്കി. പിന്നെ മുട്ടൊപ്പം വെള്ളത്തിൽ നിന്നുകൊണ്ട് സോപ്പ് തേച്ച ശേഷം ഇരു കൈകൊണ്ടും വെള്ളം വകഞ്ഞു മാറ്റി മുൻപോട്ട് ഇറങ്ങി ഗൗരി ഒന്ന് മുങ്ങി നിവർന്നു. ഒരു കാട്ടാന എടുത്ത്‌ വെള്ളത്തിലേക്ക് ചാടും പോലൊരു ഒച്ച കേട്ടിട്ട് അവൾ പേടിയോടെ ഞെട്ടി പ്പകച്ചു ഇടം വലം തിരിഞ്ഞു നോക്കി. മാറൊപ്പംവെള്ളത്തിൽ നിന്ന് കൊണ്ട് അവൾ താൻ ശബ്ദം കേട്ട ഭാഗത്തേയ്ക്ക് നോക്കി. എന്തോ ആറ്റിൽ വീണപ്പോൾ മുകളിലേക്ക് തെറിച്ചുയർന്ന വെള്ളം അവിടെമ്പാടും ചിതറി വീഴുകയാണ്. അവിടെ വെള്ളത്തിന്‌ അടിയിൽ നിന്നും നുരകളും ഓളങ്ങളും കല്ലാറിന് മീതെ വന്ന് പൊട്ടി ചിതറുന്നത് അവൾ കണ്ടു. വല്ല കാട്ടു മൃഗങ്ങളും ആണോ അതെന്ന ചിന്തയിൽ അവിടേക്ക് നോക്കി കൊണ്ട് പെട്ടന്ന് കരയിലേക്ക് കയറണം എന്ന ചിന്തയിൽ അവൾ പിന്നോട്ട് നടന്നു. ആറ്റു വെള്ളം വകഞ്ഞു മാറ്റി രണ്ട് കൈകളും ഒരു മനുഷ്യന്റെ ശിരസ്സും തനിയ്ക്ക് മുമ്പിൽ ഉയർന്നു വരുന്നത് കണ്ടു ഗൗരി ഞെട്ടിപ്പോയി. (തുടരും) #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - മുറ ചെറുക്കൻ...... 🔻 ഭാഗം_53 ✍️രചന - Aysha akbar ഇഷാനി പതിയെ കണ്ണുകൾ തുറക്കുമ്പോൾ മുകളിൽ കണ്ട മരത്തിന്റെ നിറം അവളുടെ യുള്ളിൽ നിറച്ചതോരു തണുപ്പായിരുന്നു..... അവൾ പെട്ടെന്ന് കൃഷ്ണ മണിയൊന്ന് നീക്കിയതും കണ്ണുകളിൽ പതിഞ്ഞ അവന്റെ ചിത്രം ഒരു സ്വപ്നമാണോ യെന്നവൾക്ക് തോന്നി പ്പോയി....... ശ്വാസമിടിപ്പ് വല്ലാതെയുയർന്നു..... കഴിഞ്ഞതെല്ലാം ഒരു മിന്നൽ കണക്കെ ഹൃദയത്തിൽ മിഞ്ഞി മാഞ്ഞതും ഒരു തേങ്ങൽ വന്നവളുടെ തൊണ്ടയിൽ കുരുങ്ങി നിന്നു...... പപ്പയുടെ അടി കൊള്ളുമ്പോഴും അവന്റെ സാമീപ്യം ഹൃദയം അറിഞ്ഞിരുന്നു.... എപ്പോഴും ഇത് പോലെ അവ്യക്‌ത‌മായ അവന്റെയൊരു ചിത്രം കണ്ണുകളിൽ തെളിഞ്ഞിരുന്നു.... ഇനി ഇതും അത്‌ പോലെ തന്റെ തോന്നാലാണോ എന്നോർക്കും തോറും അവൾക്കുറക്കെ കരയാൻ തോന്നി..... അകന്ന് മാറിയ ആ കൺ പോളകളിലേക്ക് സച്ചുവൊന്ന് കൂടി നോക്കി....... ഏറെ അവശമായിരുന്നാ മിഴികളെങ്കിലും അവയിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നൊരാ പ്രകാശം സത്യമായിരുന്നു.... അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണ് നീരുരുണ്ട് കൂടി..... പെട്ടെന്നുള്ള വികാരങ്ങളുടെ വേലിയേറ്റങ്ങൾ അവനെയേറെ ദുർബലനാക്കിയിരുന്നു... അവൻ പതിയെ അവൾക്കടുത്തേക്ക് ചാഞ്ഞിരുന്നു..... അവന്റ ഗന്ധം ഒരു നിമിഷം അവളിലേക്ക് പടർന്നതും ഒന്നും സ്വപ്നമല്ലെന്നൊരു പ്രതീക്ഷ അവളിൽ നിറഞ്ഞു....... അവിടമാകേ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന മരുന്നിന്റെ ഗന്ധം അവളുടെ മൂക്കിലേക്ക് തറച്ചു കയറി..... അത്‌ തനിക്കവന്റെ ഗന്ധമാണ്... പ്രണയത്തിന്റെ ഗന്ധമാണ്....... ഇഷാ...... അവൻ അവളുടെ കൈ പത്തി തന്റെ കൈകൾക്കുള്ളിലാക്കി പതിയെ വിളിക്കുമ്പോൾ ആർദ്രമായ അവന്റെ ശബ്ദം ഇത് വരെയുള്ള അവളുടെ എല്ലാ മുറിവിനെയും ഉണക്കാൻ പ്രാപ്തമായിരുന്നു.... അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി..... ഇപ്പൊ.... മനസ്സിലായില്ലേ..... ഇഷാനിക്ക് നോ പറയാൻ അറിയാമെന്ന്...... നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന മിഴികളോടൊപ്പം ചുണ്ടിലൊരു പുഞ്ചിരി വിരിയിച്ചു കൊണ്ടവളെറേ അവശത നിറഞ്ഞ ശബ്ദത്തിലത് ചോദിക്കുമ്പോൾ സച്ചു വിന്റെ ഹൃദയം വല്ലാതെ നുറുങ്ങു പ്പോയി..... അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ അഭിമാനത്തിന്റെ തിളക്കമുണ്ട്....... പ്രണയത്തിനു വേണ്ടി പൊരുതി ജയിച്ചവളുടെ അഹങ്കാരമുണ്ട്..... എത്ര പിടിച്ചു നിർത്തിയിട്ടും ഹൃദയത്തിൽ കനം കെട്ടി നിന്നിരുന്ന അവന്റെ കണ്ണ് നീർ ഒരു പ്രളയം പോലെ പുറത്തേക്കൊഴുകി.... അവളുടെ കൈ കൂട്ടി പ്പിടിച്ചു കൊണ്ടവൻ പൊട്ടി ക്കരയുമ്പോൾ അവന്റെ ശബ്ദം അവിടമാകെ ഉയർന്നു കേട്ടിരുന്നു.... അവളുടെ കൈക്ക് മേൽ അവന്റെ കണ്ണ് നീരോഴുകി യൊലിച്ചു...... ഗൗരവം നിറഞ്ഞ ആ ശബ്ദത്തിലെ കരച്ചിലിന് വല്ലാത്തൊരു ചിലമ്പിച്ച ശബ്ദമുണ്ടായിരുന്നു.... അവൻ കരയുന്നത് കണ്ടതും അവളുടെ നെഞ്ചും വല്ലാതെ വിങ്ങി.... ഒരു കൈ കൊണ്ടവന്റെ കോലൻ മുടിയിലൊന്ന് തഴുകി ആശ്വസിപ്പിക്കണമെന്നുണ്ടെങ്കിലും അവൾക്ക് കയ്യനക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലായിരുന്നു.... അവളുടെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞൊഴുകി.... അവന്റെ ശബ്ദം കേട്ടെന്ന വണ്ണം എല്ലാവരും ഒരു നിമിഷം അങ്ങോട്ടോടിയെത്തി.... അപ്പോഴും അവളുടെ കൈ കൂട്ടി പ്പിടിച്ചു കണ്ണുകളടച്ചവൻ പൊട്ടി പൊട്ടി കരയുകയാണ്..... കഴുത്തിലെ അവന്റെ ഞെരമ്പുകൾ വല്ലാതെ വരിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്..... തേങ്ങലിന്റെ ശക്തി കൊണ്ട് ആഡംസ് ആപ്പിൾ വിറ കൊള്ളുന്നത് പോലെ..... സച്ചുവേട്ടൻ കരയല്ലേ..... ഈ മുറിവിനെക്കാളൊക്കെ എനിക്കിപ്പോഴാണ് മനസ്സ് വേദനിക്കുന്നത്...... ഇഷാനി പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ അത്‌ പറയുമ്പോൾ ഉള്ള് വിങ്ങി പൊട്ടുമ്പോഴും അവൻ കണ്ണ് നീരടക്കി പിടിച്ചു... അപ്പോഴാണ് എല്ലാവരും കണ്ണുകൾ തുറന്ന ഇഷാനിയെ കാണുന്നത്..... ഒരു നിമിഷം സന്തോഷം കൊണ്ടെല്ലാവരുടെയും മിഴികൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.... എങ്കിലും ആരും അവർക്കടുത്തേക്ക് പോകാതെ ആ വാതിൽ പടിയിൽ തന്നെ നിന്നു.... നിനക്ക്........ നിനക്കവർ പറയുന്നതങ് സമ്മതിച്ചാൽ മതിയായിരുന്നു ഇഷാ..... എങ്കി നീ ഇത്രയും... കരച്ചിലൊതുങ്ങിയ ശേഷം സചു നനഞ്ഞ ശബ്ദത്തിലത് പറഞ്ഞു തീർക്കാൻ കഴിയാതെ വിതുമ്പുമ്പോൾ ഇഷാനി യുടെ കണ്ണുകൾ പെട്ടെന്ന് നിറഞ്ഞു...... ഇപ്പൊ ഈ വേദന മരുന്ന് വെച്ചാൽ തീരും സച്ചുവേട്ടാ.... പക്ഷെ അങ്ങനെ സച്ചുവേട്ടനെ മറന്ന് മറ്റൊരാളുടെ കൂടെ ജീവിക്കുമ്പോഴുള്ള മുറിവിൽ എന്ത് മരുന്ന് വെച്ചാലാണ് ഉണക്കം കിട്ടുക.... ഓരോ നിമിഷവും ഞാൻ ഉരുകി തീരുകയായിരിക്കില്ലവ..... അങ്ങനെയെങ്ങാൻ സംഭവിച്ചാൽ പിന്നേ ഇഷാനി........ അവളത് പറഞ്ഞു മുഴുവനാക്കും മുന്പേ അവനവളുടെ വാ പൊത്തി.... ഉള്ളിലെ നീറ്റൽ പിടിച്ചടക്കാൻ അവനേറെ പ്രയാസപ്പെടുമ്പോഴും ആ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.... അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ പതിയെ അവളുടെ കവിളിൽ മുറിവ് പറ്റാത്തൊരിടത്തു അമർന്നു..... എന്നേ....... എന്നേ ഇനിയങ്ങോട്ട് വിടല്ലേ സച്ചുവേട്ടാ...... എനിക്ക്.... പേടിയാ....... ആ മുറിയിൽ നിന്നും എങ്ങനെ ഇവിടെക്കെത്തി എന്ന് പോലും അറിയില്ലെങ്കിൽ കൂടി അവളത് പറയുമ്പോൾ അവളുടെ യുള്ളിൽ നിലിച്ചു കിടക്കുന്ന ആ ട്രോമ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ തെളിഞ്ഞു കണ്ടു....... ഇല്ലാ.... എങ്ങും വിടില്ല നിന്നേ ഞാൻ........ നീയൊന്നെഴുന്നേറ്റ് നിൽക്കാനായാൽ ഒരു താലി ഞാനീ കഴുത്തിൽ കെട്ടും..... മറ്റൊരാൾക്കും അവകാശം പറഞ്ഞു പറിച്ചു കൊണ്ട് പോകാൻ കഴിയാത്ത വിധം നിന്നേ ഞാൻ എന്റേതാക്കും...... അതും പറഞ് കൊണ്ടവൻ അവളുടെ നീളൻ വിരലുകളിൽ ചുണ്ടമർത്തുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ വല്ലാതെ തെളിഞ്ഞു... ഉള്ളിലെ മുറിവുകൾക്ക് ഉണക്കം കിട്ടിയെന്ന പോൽ ആ കണ്ണുകളിൽ പ്രകാശം പരന്നു....... അവന്റെ ചുംബനത്തിന്റെ ചൂടിൽ അവളുടെ ഉള്ളിലെ മുറിവുകൾ കരിഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരുന്നു... അപ്പോഴും നന്ദ്യാർ വട്ട പ്പൂക്കൾ പുഞ്ചിരിയോടെ ഭൂമിയെ പുൽകുന്നുണ്ട്.... കൃഷ്ണ ക്കിരീട പ്പൂക്കൾ ആനന്ദത്തോടെ യെന്ന വണ്ണം ആ ഇളം കാറ്റിലോന്നിളകി....... എവിടെ..... എവിടെ എല്ലാവരും...... അവളെ തന്നെ നോക്കിയിരിക്കുന്ന സച്ചുവിനെ നോക്കി അവളത് ചോദിക്കുമ്പോൾ ഇത് വരെയുള്ളതിനേക്കാൾ ആ ശബ്ദത്തിന് ഉഷാർ വന്നത് പോലെ സച്ചുവിന് തോന്നി....... അവൻ വാതിൽ പടിയിൽ നിൽക്കുന്നവരെ യൊന്നു നോക്കി...... അത്‌ വരെ അവർക്ക് സംസാരിക്കാനെന്ന വണ്ണം അവരിലേക്ക് കടന്ന് വരാതെ നിന്നിരുന്ന മീനുവും തനൂജയും മുത്തശ്ശിയും അങ്ങോട്ട് നടക്കുമ്പോൾ സച്ചു പതിയെ അവളിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു....... ഒന്നൂല്യ..... ന്റെ കുട്ടിക്ക് ഒന്നൂല്യ... ഇത് മുമ്പേ ഞങ്ങളോട് പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ ഇത്രയും വേദന സഹിക്കേണ്ടി വരുവായിരുന്നോ..... നിന്നേ അങ്ങോട്ട് വിടില്ലായിരുന്നല്ലോ ഞാൻ...... തനൂജ അവളുടെ നെറ്റിയിലൊന്നുഴിഞ്ഞു കൊണ്ടത് പറയുമ്പോൾ അവരുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തൂവിയിരുന്നു.... അവരെ കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ തന്റെ എല്ലാം മാറിയത് പോലെ തോന്നി ഇഷാനിക്ക്..... സന്തോഷം കൊണ്ടവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു..... നല്ലോണം വിശ്രമിക്ക്.... മരുന്നൊക്കെ കുടിച് ഓടി ചാടി നടക്കകണം..... മുത്തശ്ശി ഏറെ സ്നേഹത്തോടെ അത്‌ പറയുമ്പോഴും അതിൽ കലർന്ന വേദന ഇഷാനിക്കറിയാനായിരുന്നു..... തന്നോടുള്ള സ്നേഹം ഓരോ കണ്ണുകളിലും വ്യക്തമാണ്.... തന്നെ മരുമകളായി അംഗീകരിക്കുമോ ഇവരെന്ന് ഭയന്നിരുന ആ ഇഷാനിയെ അവൾ പാടേ മറന്ന് പോയിരുന്നു.... അവൾ മീനു വിനെയൊന്ന് നോക്കി........ സങ്കടം കൊണ്ടും പരിഭവം കൊണ്ടും മുഖം കൂർപ്പിച്ചു നിൽക്കുകയാണവൾ..... മീനു...... ഇഷാനി പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ വിളിച്ചതും മുഖത്തെ ആ ഭാവങ്ങളെല്ലാം വിട്ടകന്നു പൊട്ടി ക്കരഞ്ഞു പോയിരുന്നവൾ..... ഇഷാനിയുടെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞൊഴുകി...... അവളോട് കരയേണ്ടെന്ന് പറയമ്മേ.... അവളെ ഒന്ന് കെട്ടി പിടിക്കാൻ പോലും കഴിയാത്ത നിസ്സഹായതയിലായിരുന്നു അവൾ തനൂജയെ നോക്കിയത് പറഞ്ഞത്.... മീനു കണ്ണുകൾ അമർത്തി തുടച്ചു....... പതിയെ അവൾക്കരികിലായോന്നിരുന്നു...... പുറത്തേക്ക് നടക്കും വഴി മുറിയുടെ വാതിൽക്കൽ നിൽക്കുന്ന ഋതിനെ സച്ചുവൊന്ന് നോക്കി...... മറ്റേതോ ലോകത്ത് എത്തി പെട്ട പോലെയാണ് അവന്റെ നിൽപ്പ്.... അവന്റെയുള്ളിലെ മാറ്റങ്ങൾ ആ കണ്ണുകളിൽ സച്ചുവിന് കാണാൻ കഴിഞ്ഞു വെങ്കിലും അവനൊന്നും മിണ്ടാതെ പുറത്തേക്ക് നടന്നിരുന്നു..... (തുടരും) Aysha Akbar #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - പ്രളയം... 🔻 പാർട്ട് _24 ✍️ രചന - Aniprasad. അധികം വെളിച്ചം വീഴാത്ത മുറ്റത്ത്‌ ആജാനുബാഹുവായ ഒരു മനുഷ്യൻ നിൽക്കുന്നതും അയാളുടെ മുമ്പിലേക്ക് മകൻ ഇറങ്ങി പോകുന്നതും കണ്ടതോടെ മേരിയമ്മ അവിടെ തിരിഞ്ഞു നിന്നു. ഇവനെ താൻ എവിടെയോ കണ്ടിട്ടുണ്ടല്ലോ എന്ന ഓർമ മേരിയമ്മയെ കൊണ്ടെത്തിച്ചത് മകളുടെ മനസമ്മത പ്പന്തലിലാണ്.. മേരിയമ്മ പെട്ടന്ന് ഇറങ്ങി അവരുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് ചെല്ലാൻ തുനിഞ്ഞെങ്കിലും അവിടെ നിന്നു കൊണ്ട് ആദ്യം അവർ പീലിപ്പോസിനെ വിളിച്ചു.. "ഒച്ച വയ്ക്കണ്ട.. ഞാനിവിടെ യുദ്ധത്തിന് വന്നതല്ല. നിങ്ങളുടെ മകനെ ഞാൻ എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ട് പോവുകയാണ്.. അവന് കൊടുക്കാൻ ഞാൻ അവിടെയൊരു ഒന്നാന്തരം സമ്മാനം കരുതി വച്ചിട്ടുണ്ട്.." മേരിയമ്മയെ നോക്കിയാണ് എസ്തപ്പാൻ പറഞ്ഞതെങ്കിലും അവന്റെ കണ്ണുകൾ ഷാജനിലായിരുന്നു. ഏത് നിമിഷവും അവനിൽ നിന്നും തനിയ്ക്ക് നേരെ ഒരാക്രമണം പ്രതീക്ഷിയ്ക്കാം.. ഇത് അവന്റെ വീടാണ്. അപ്പോൾ ആക്രമണത്തിന് ശൗര്യം കൂടിയേക്കും.. അത് കരുതി വേണം താൻ നിൽക്കേണ്ടത്. "നീയേതാ.. നിനക്കെന്താ ഇവിടെ കാര്യം.. ഈ രാത്രിയിൽ എന്തിന് നീയിവിടെ വന്നു.. ഇറങ്ങി പോ പുറത്ത്.." മേരിയമ്മ ഗേറ്റിന് നേർക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി. "ഞാൻ ആരാണെന്നും ഈ രാത്രിയിൽ എന്താ എനിയ്ക്കിവിടെ കാര്യമെന്നും നിങ്ങൾ ഈ നിൽക്കുന്ന നിങ്ങളുടെ മകനോട് ചോദിയ്ക്ക്. ആ തെമ്മാടി തരും നിങ്ങൾക്ക് അതിനുള്ള മറുപടി.." എസ്തപ്പാൻ കൂസലെന്യേ പറഞ്ഞു. മേരിയമ്മ മകനെ നോക്കിയെങ്കിലും അവൻ മുഖം മാറ്റിക്കളഞ്ഞു. "കണ്ടില്ലേ കള്ളന് കഞ്ഞി വച്ചവനെ പോലെ മുഖം തിരിച്ച് നിൽക്കുന്നത്.. നിങ്ങൾക്കുള്ള മറുപടി തരാൻ അവന് പറ്റില്ല. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ കാണിച്ചു തന്നേക്കാം..." എസ്തപ്പാൻ പറഞ്ഞതും, ഷാജന്റെ വലതുകയ്യിൽ കടന്നു പിടിച്ചു. തന്റെ കയ്യിൽ ഒരു ഉരുക്ക് വള്ളി വന്നു ചുറ്റിയ അനുഭവമായിരുന്നു ഷാജന്. "മര്യാദയ്ക്ക് എന്റെ കൂടെ വന്ന് എനിയ്ക്ക് കൊണ്ടു തന്ന സമ്മാനങ്ങൾ തിരിച്ചെടുത്തു കൊണ്ട് പൊയ്ക്കോ.. കൊണ്ടു പോയാൽ മാത്രം പോരാ കയ്യൊടിഞ്ഞവനെയും കാലൊടിഞ്ഞവനെയുമൊക്കെ ഹോസ്പിറ്റലിലും, ചത്ത്‌ കെട്ടു പോയവനെ എടുത്ത്‌ മോർച്ചറിയിലും കൊണ്ടു പൊയ്ക്കോണം. അതിന്റെ പിന്നാലെയൊന്നും നടക്കാൻ എനിയ്ക്ക് നേരമില്ല.." ഷാജനെ അവൻ തന്റെ കൂടെ വരാനായി കയ്യിൽ പിടിച്ചു മുന്നോട്ട് വലിച്ചെങ്കിലും ഷാജൻ ആ കൈ തട്ടി മാറ്റിയിട്ട് അവന്റെ മുഖത്തടിച്ചു. പാറക്കെട്ടിൽ തന്റെ കൈ ചെന്ന് ഇടിച്ച അനുഭവമായിരുന്നു ഷാജന്. അവൻ വേദന കൊണ്ട് കൈകുടയുമ്പോൾ എസ്തപ്പാൻ കൈ നീട്ടി അവന്റെ കഴുത്തിന് കുത്തി പ്പിടിച്ചു. "നായിന്റെ മോനേ.. എന്റെ മുഖത്തടിയ്ക്കാൻ വളർന്നോടാ ഞാഞ്ഞൂലെ നീ." എന്നാൽ എസ്തപ്പാന്റെ പിടി തന്റെ കഴുത്തിൽ മുറുകും മുൻപേ ഷാജൻ ഇരു കൈകൊണ്ടും അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു മാറ്റി. അതിന് ശേഷം ഒരു നിമിഷം വൈകാതെ തന്റെ പോക്കറ്റിൽ ഇരുന്ന റിവോൾവർ എടുത്ത്‌ എസ്തപ്പാന്റെ തിരു നെറ്റിയ്ക്ക് നേരെ നീട്ടി. ''വീട്ടിൽ കയറി വന്നു ഷോ കാണിയ്ക്കുന്നോടാ പട്ടീ.. അനങ്ങിപ്പോയാൽ നിന്റെ തിരു നെറ്റിയ്ക്ക് തന്നെ പൊട്ടിച്ചു കളയും " ഷാജൻ പല്ലുകൾകടിച്ചു. "നീ കൊടുവത്തൂരുള്ള പാവങ്ങളുടെ നെഞ്ചത്ത് കേറി താണ്ഡവം ആടുമ്പോലെ ഇവിടെ വന്ന് ഷാജന്റെ മുമ്പിൽ ഷോ കാണിച്ചാൽ ഷാജൻ അത് കണ്ടും കൊണ്ട് നിൽക്കുമെന്ന് കരുതിയോ.. എസ്തപ്പാനേ... കള്ള തിരുമാലീടെ മോനേ... നീ അവരെ മലത്തിയിട്ട് ഈ രാത്രി തന്നെ എന്നേ തേടി വരുമെന്ന് ഞാൻ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും കരുതിയതല്ലെടാ.. പക്‌ഷേ വന്നതിന് താങ്ക്സ്.. എനിയ്ക്ക് നിന്നെ തേടി അങ്ങോട്ട് വരേണ്ടി വന്നില്ലല്ലോ... നിന്നെ കൊന്നു കല്ലാറിന്റെ മാറിൽ ഒരു കല്ല് കെട്ടി താഴ്ത്തിയാൽ ദൈവം തമ്പുരാന് പോലും പിന്നെ നിന്നെ കണ്ടെത്താൻ കഴിയില്ല.. കാണണോ നിനക്ക്.." ഷാജൻ അവനെ നോക്കി ഒരു കൊല്ലുന്ന ചിരി ചിരിച്ചു. എസ്തപ്പാൻ, ഷാജന്റെ മുഖത്തേയ്ക്കും അവന്റെ കയ്യിലിരിയ്ക്കുന്ന റിവോൾവറിലേക്കും മാറി മാറി നോക്കി. "പേടിയ്ക്കേണ്ടടാ.. ഒന്നല്ല അഞ്ച് തിരയുണ്ട് ഇതിനുള്ളിൽ. അത് അഞ്ചും നിനക്കുള്ളതാ... ആ അഞ്ച് ബുള്ളറ്റുകളും നിന്റെ ശിരസ്സിനുള്ളിൽ ഞാൻ തിരുകി കയറ്റും." "അതിനുള്ള ധൈര്യമുണ്ടോടാ നിനക്ക്..." കണ്ണോട് കണ്ണ് നോക്കി നിന്ന് എസ്തപ്പാൻ പിറു പിറുത്തു. "ഉണ്ടെങ്കിൽ കാണട്ടെ.. ആണിന്റെ ഉശിരുണ്ടെങ്കിൽ നീ വെയ്ക്കെടാ എന്റെ തലയ്ക്ക് വെടി.." എസ്തപ്പാൻ ഒരിഞ്ച് ചലിക്കാതെ ശിരസ്സ് കുനിയ്ക്കാതെ ഷാജന്റെ മുമ്പിൽ നെഞ്ചും വിരിച്ചു നിന്നു. "നിന്റെ കൈ വിറയാതിരിയ്ക്കുന്ന വിദ്യയൊന്നും നിനക്ക് പുല്ലാട്ടെ പീലിപ്പോസ് മുതലാളി പഠിപ്പിച്ചു തന്നിട്ടില്ലെടാ. എവിടെ പോയെടാ നിന്റെ ധൈര്യമെല്ലാം.." ഷാജന്റെ കൈ ചലിയ്ക്കുന്നത് കണ്ടതോടെ മേരിയമ്മ പേടിയോടെ ഓടി വന്ന് അവന്റെ കയ്യിൽ പിടിയ്ക്കാൻ നോക്കിയെങ്കിലും ലക്ഷ്യം മാറാതെ അവൻ മറുകയ്യെടുത്ത്‌ മമ്മിയെ വിലക്കി. "മാറി നിൽക്ക് മമ്മീ. ഇവിനിവിടുന്നു ജീവനോടെ പോകില്ല.. പുല്ലാട്ടെ സാജനെ വെല്ലുവിളിച്ചിട്ട് ഈ തെണ്ടി ഈ ചുറ്റുമതിലിനു പുറത്തുള്ള ലോകം ഇനി കാണില്ല.." "ഇവിടുന്ന് ജീവനോടെ തിരിച്ച് ചെന്നോളാം എന്ന് ആർക്കും വാക്ക് കൊടുത്തിട്ടല്ലെടാ ഞാൻ നിന്നെ തേടി വന്നത്. എസ്തപ്പാൻ ഈ മതിൽക്കെട്ടിനു പുറത്തിറങ്ങുന്നുണ്ടെങ്കിൽ കൂടെ പുല്ലാട്ടെ ഷാജനും കണ്ടിരിയ്ക്കും." "ദൈവമേ.'എന്ന് വിളിച്ചുകൊണ്ട് മേരിയമ്മ ഓടി പീലിപ്പോസിന്റെ റൂമിനകത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു. മേരിയമ്മയുടെ വെപ്രാളം കണ്ടതോടെ കിടക്കയിൽ നിന്ന് പീലിപ്പോസ് ചാടി എണീറ്റു. മേരിയമ്മ ഒന്നോ രണ്ടോ വാചകത്തിൽ ഭർത്താവിനോട് കാര്യം പറഞ്ഞതോടെ അയാൾധ്രുതിയിൽ പുറത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു. പീലിപ്പോസ് മുതലാളി പുറത്തേയ്ക്ക് വരുമ്പോൾ റിവോൾവർ ഇരുന്ന ഷാജന്റെ കയ്യിൽ എസ്തപ്പാൻ പിടുത്തമിട്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. "വീട്ടിൽ കയറി വന്ന് ചെറ്റത്തരം കാണിയ്ക്കുന്നോടാ നാറീ. വിടെടാ അവന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന്." മുറ്റത്തേയ്ക്കുള്ള പടവുകൾ ഇറങ്ങുന്നതിനിടെ പീലിപ്പോസ് മുതലാളി ചീറി. എന്നാൽ അതിനും മുമ്പേ ഷാജന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ആയുധം എസ്തപ്പാൻ കയ്യടക്കി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അവൻ ഷാജന്റെ കഴുത്തിലൂടെ കൈപ്പൂട്ടിട്ട് പിടിച്ചു തിരിച്ച് തന്നോട് ചേർത്തു നിർത്തിയ ശേഷം ആയുധം അവന്റെ ശിരസ്സിൽ തൊടുവിച്ചു. ''ബഹളം വയ്ക്കല്ലേ മുതലാളീ. മുതലാളിയുടെ മകനെ ഞാനെന്റെ വീട് വരെയൊന്നു കൊണ്ട് പോവാ.. അവിടെ കൊണ്ടു പോയി മുതലാളിയുടെ മകന് ചെറിയൊരു സമ്മാനം കൊടുക്കണം... സമ്മാനം എന്റെയല്ല. ഞാനറിയാതെ മുതലാളിയുടെ മകൻ എന്റെ വീട്ടിൽ കൊണ്ട് വച്ചിട്ടും പോകാൻ തുടങ്ങിയ സമ്മാനമാ. കൈയ്യോടെ ഞാൻ അതങ്ങു തിരിച്ച് കൊടുത്തേക്കാമെന്നു വച്ചു.. എന്നാൽനമ്മൾ അങ്ങോട്ട് പോവാല്ലേടാ ഷാജാ.. " എസ്തപ്പാൻ തോക്ക് അവന്റെ ചെവിയ്ക്ക് പിന്നിൽ മുട്ടിച്ചു. ഷാജൻ ഒന്ന് കുതറി പ്പിടഞ്ഞെങ്കിലും അവന്റെ കയ്യാമത്തിൽ നിന്നും ഊർന്ന് പോകാനുള്ള കരുത്ത് ഷാജന് ഇല്ലായിരുന്നു. "ഇതിനുള്ളിൽ തിരയുണ്ടെങ്കിലും ഇല്ലെങ്കിലും നീ കിടന്ന് അധികം ഷോ കാണിച്ചാൽ ഞാനീ കാഞ്ചിയിൽ ഒറ്റ വലി വലിയ്ക്കും. ഇത് കളി തോക്കാണോ അല്ലയോ എന്നൊക്കെ നിനക്കേ അറിയൂ.. ഞാൻ കാഞ്ചി വലിച്ചു കഴിയുമ്പോ എനിയ്ക്കും ബോധ്യം വരും.. അതുകൊണ്ട് പറയുന്നതനുസരിച്ചു ബലം പിടിയ്ക്കാതെ വന്നോണം എന്റെ കൂടെ.." എസ്തപ്പാൻ അവനെ മുന്നോട്ട് തള്ളിയെങ്കിലും കാൽ വിരലുകൾ നിലത്തു കുത്തി അവൻ ബലം പിടിച്ചു നിന്നു. "നിങ്ങളെന്താ നോക്കികൊണ്ട് നിൽക്കുന്നത്. ഫോണെടുത്ത്‌ പോലീസിനെ വിളിയ്ക്ക്.. ഒരാക്രമി നമ്മുടെ വീട്ടിൽ അതിക്രമിച്ചു കയറി നമ്മുടെ കുഞ്ഞിനെ വകവരുത്താൻ ശ്രമിയ്ക്കുന്നെന്ന് പറയ്‌.. പോലീസ് വന്നില്ലെങ്കിൽ ഇവൻ നമ്മുടെ കുഞ്ഞിനെ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യും." നടുങ്ങിപ്പിടഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന പീലിപ്പോസിന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചുലച്ചു കൊണ്ട് അവർ പറഞ്ഞു. "വിളിച്ചോ.." എസ്തപ്പാൻ അവിടെ തിരിഞ്ഞു നിന്നു. "പോലീസിനെയോ പട്ടാളത്തിനെയോ ആരെയാണെന്ന് വച്ചാൽ വിളിച്ചോ. അവരുകൂടി വന്ന് കാണട്ടെ പുല്ലാട്ടെ പീലിപ്പോസിന്റെ മകന്റെ മഹത്വം..അവര് വന്നിട്ടെ ഞാനിവനെയും കൊണ്ട് ഇവിടുന്നു പോകുന്നുള്ളൂ.." എസ്തപ്പാൻ അവിടെ തന്നെ നിന്നു. "വീട്ടിൽ കയറി വന്ന് നമ്മുടെ മകനെ ഉപദ്രവിച്ചിട്ട് അവൻ തിരിഞ്ഞു നിന്ന് വെല്ലുവിളിയ്ക്കുന്നത് കണ്ടില്ലേ.. പോലീസിനെ വിളിയ്ക്ക്.. അവരെയും ഇവൻ നിന്ന് വെല്ലുവിളിയ്ക്കുമോ എന്ന് നമുക്കൊന്ന് കാണണമല്ലോ.!" മേരിയമ്മ പറഞ്ഞത് കേട്ടെങ്കിലും രോഷത്തോടെ എസ്തപ്പാനെ നോക്കി നിന്നതേയുള്ളൂ പീലിപ്പോസ് മുതലാളി. "എന്താ വിളിക്കുന്നില്ലേ...മുതലാളീ പോലീസിനെ.. കൊച്ചമ്മ പറഞ്ഞത് കേട്ടില്ലേ മുതലാളി.. വിളിക്കില്ല കൊച്ചമ്മേ.." എസ്തപ്പാൻ മേരിയമ്മയെ നോക്കി. "ഈ നിൽക്കുന്ന മനുഷ്യന്റെ വിത്തല്ലേ ഇവൻ.. അപ്പോൾ ഇവന്റെ തന്ത അറിയാത്ത തെമ്മാടിത്തരം ഒന്നും ആയിരിയ്ക്കില്ലല്ലോ ഇവൻ ചെയ്തത്.. പോലീസ് വന്നാൽ പല ചോദ്യങ്ങൾക്കുമുള്ള മറുപടി പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയും നൽകേണ്ടി വന്നേക്കും എന്ന് ഇയാൾക്കറിയാം. അത് കൊണ്ട് നിങ്ങളുടെ ഭർത്താവ് പോലീസിനെയോ, പട്ടാളത്തിനെയോ ഒന്നും വിളിയ്ക്കാൻ പോകുന്നില്ല.." എസ്തപ്പാൻ പറയുന്നത് മനസിലാകാത്തത് പോലെ മേരിയമ്മ ഭർത്താവിനെ നോക്കി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൺ തടങ്ങൾ പിടയ്ക്കുന്നതും, മീശത്തുമ്പ് വിറയുന്നതും അവർക്ക് കാണാമായിരുന്നു. ബലമായി തന്റെ മുമ്പിൽ നിന്നും മകനെ എസ്തപ്പാൻ കൂട്ടിക്കൊണ്ട് പോകുന്നത് നിസ്സഹായനായി പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയ്ക്ക് നോക്കി നിൽക്കേണ്ടി വന്നു. എസ്തപ്പാൻ ഷാജനെയും കൂട്ടി വരുമ്പോൾ റോഡിൽ നിൽക്കുന്ന മനുഷ്യർക്കിടയിൽ നിന്നും എന്തൊക്കെയോ പിറു പിറുക്കലുകൾ കേട്ടു. അവരെല്ലാം ഇനി എന്താണ് സംഭവിയ്ക്കാൻ പോകുന്നതെന്ന് അറിയാൻ വേണ്ടി എസ്തപ്പാന്റെ പിന്നാലേ ചെന്നു. എസ്തപ്പാൻ വീട്ടു മുറ്റത്തേയ്ക്ക് ഇറങ്ങാനുള്ള പടിയിലേക്ക് ആദ്യത്തെ കാൽ വച്ച ശേഷം തന്റെ പിന്നാലേ വരുന്നവരെ നോക്കി. "അവിടെ നിന്നോണം.. കാഴ്ച കാണാൻ വന്നവർ അവിടെ നിന്ന് കാണാൻ പറ്റുന്നത് കണ്ടാൽ മതി.. ഈ മുറ്റത്തേയ്ക്ക് എന്റെ അനുവാദമില്ലാതെ ആര് കാലുകുത്തിയാലും രണ്ട് കാലിൽ നടന്ന് അവന്മാർ വീട്ടിലേക്ക് പോകില്ല. കേട്ടല്ലോ.." എസ്തപ്പാന്റെ പിന്നാലേ വന്നവർ പിടിച്ചു കെട്ടിയാലെന്ന മട്ടിൽ അവിടെ നിന്നു പോയി. അതിൽ ആർക്കും ഇനി ഒരടി പോലും മുൻപോട്ട് വയ്ക്കാനുള്ള ധൈര്യം പോരാ.. "അതെന്തൊരു വാർത്തമാനമാ എസ്തപ്പാനെ.. നിങ്ങൾ ഈ ചെക്കനെ എന്താ ചെയ്യാൻ പോവുക എന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് അറിയണ്ടേ.." കുന്നന്താനത്തെ ബേബി പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ പറഞ്ഞെങ്കിലും അവന് ആൾക്കൂട്ടത്തിൽ നിന്നും പുറത്തേയ്ക്ക് വരാനുള്ള ധൈര്യം പോരായിരുന്നു. "നീയൊന്നും അറിയേണ്ട. അറിയിയ്‌ക്കേണ്ടുന്നവരെ ഞാൻ അറിയിച്ചിട്ടുണ്ട്. നീ ഏതവനായാലും ഞാൻ പറയുന്നതിനെ ധിക്കരിച്ചാൽ അവിടിട്ട് ഞാൻ ചവിട്ടി കൂട്ടിയിരിയ്ക്കും. എസ്തപ്പാന് വാക്ക് ഒന്നേയുള്ളൂ." എസ്തപ്പാൻ, ഷാജനെ കൊണ്ട് വന്ന് നീണ്ട വരാന്തയിലേക്ക് തള്ളി ക്കയറ്റി. അതിന് ശേഷം അവൻ മുന്നോട്ട് ഒറ്റ തള്ള് തള്ളി. ഷാജൻ നില തെറ്റി ചെന്ന് സൈമണിന്റെ ദേഹത്ത്‌ തട്ടി നിന്നു. കാലിന് അടിയേറ്റ് സൈമണിന്റെ കാൽ നീര് വച്ച് വീർത്തിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ഷാജൻവന്ന് തട്ടിയപ്പോൾ അവൻ വേദനകൊണ്ട് നിലവിളിച്ചു. പാലപ്പുറം സിന്റോയുടെ മുഖം കണ്ടാൽ തിരിച്ചറിയാനാവാത്ത വിധം ചീർത്ത് പോയിരുന്നു. അവന്റെ മുഖത്തെമ്പാടും ചങ്ങലയുടെ പാടുകൾ കാണാമായിരുന്നു. അവന്റെ വലതുകൈ മുട്ടിന് മുകളിൽ അസ്ഥി പൊട്ടി നീര് വന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. എസ്തപ്പാൻ നടന്ന് ഷാജന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു. "ഇനിയെന്റെ പിന്നാലേ വന്നേക്കരുത്. വന്നാൽ.." അവൻ തന്റെ വലതുകയ്യുടെ ചൂണ്ട് വിരൽ തുമ്പ് കൊണ്ട് വന്നു ഷാജന്റെ തിരു നെറ്റിയിൽ കുത്തി നിർത്തി. "എസ്തപ്പാന് ഒരു ആയുധത്തിന്റെയും ആവശ്യമില്ല.. എന്റെ ഈ വിരൽത്തുമ്പ് ഇവിടെയ്ക്കൊന്നു ആഞ്ഞു കുത്തിയാൽ മതി. നീ പിന്നെ ഉയിരോടെയില്ല.. കേട്ടോടാ പീലിപ്പോസിന്റെ മോനേ.." എസ്തപ്പാന്റെ വിരലിന്റെ കരുത്ത് വർധിയ്ക്കുന്നതറിഞ്ഞു ഷാജൻ പിന്നിലേക്ക് മാറി. "എത്ര നീ പിന്നോട്ട് മാറിയാലും നിനക്ക് രക്ഷപ്പെടാനാകില്ല ഷാജാ..നിന്നെ ഒറ്റയെണ്ണത്തിനെ വിടില്ല ഞാൻ. ഞാനിവിടെയ്ക്ക് വന്നത് നിന്റെ ഒരേ ഒരു സഹോദരി കാരണമാണ്.. അവളുടെ കൂട്ടുകാരിയെ അവൾ ഇവിടെ എത്തിച്ചു തരണം.. തിരികെ എന്റെ മുമ്പിൽ.. അതുവരെ ഞാനിവിടം വിട്ടു പോകില്ല... പുല്ലാട്ടെ പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയുടെയും മക്കളുടെയും ഉറക്കം കളയാൻ എസ്തപ്പാൻ ഇവിടെ തന്നെ കാണും... ഈ മണ്ണിൽ..." ഷാജന്റെ കണ്ണിൽ തന്നോടുള്ള പക വൈരപ്പൊടി പോലെ തിളങ്ങുന്നത് അവന് കാണാമായിരുന്നു. എസ്തപ്പാൻ പക്‌ഷേ അത് കണ്ട മട്ടേ നടിച്ചില്ല. "കൊണ്ടു പൊക്കോണം... ഇനി ഒറ്റ നിമിഷം മൂന്നെണ്ണത്തിനെ ഇവിടെ കണ്ടു പോകരുത്. ചുമലിൽ തൂക്കിയോ, തലയിൽ ചുമന്നോ എങ്ങിനെയാണെന്ന് വച്ചാൽ എടുത്തു മാറ്റി തന്നേക്കണം... പിന്നെ ഈ രാത്രി ഇവിടെ ഇവന്മാരുണ്ടാക്കിയ നഷ്ടത്തിന്റെ കണക്ക്.. അത് ഞാൻ നോക്കിയിട്ട് നാളെ വാസുക്കുട്ടനോട് പറഞ്ഞു വിടും. ഒരുചില്ലിക്കാശ് കുറയാതെ വാസുക്കുട്ടന്റെ കയ്യിൽ ഏൽപ്പിച്ചേക്കണം..മനസിലായോടാ.." ഷാജൻ മെല്ലെ ശിരസ്സ് കുനിച്ചു. "അച്ചി വീട്ടിൽ പൊറുക്കാൻ വന്നതുപോലല്ലേ അവൻ ചടഞ്ഞിട്ട് ഇരിയ്ക്കുന്നത്. ഇറങ്ങി പൊക്കോടാ തെണ്ടീ.." സൈമണിന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു നിലത്തുകൂടെ വലിച്ചു എസ്തപ്പാൻ അവനെ മുറ്റത്തേയ്ക്കിട്ടു. അടികൊണ്ട് നീരുവച്ച ഭാഗം നിലത്തിടിച്ചു വേദനിച്ചിട്ട് സൈമൺ അവിടെ കിടന്നുരുണ്ടു. സിന്റോയും, ഷാജനും ചേർന്ന് സൈമണിനെ പിടിച്ചെണീൽപ്പിച്ചെങ്കിലും അവന് ഒരു കാൽ നിലത്ത്‌ കുത്താനേ കഴിഞ്ഞില്ല.. വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടിയാണ് അവർ രണ്ടും ചേർന്ന് സൈമണേ റോഡിലേക്ക് കയറ്റിയത്. റോഡിൽ എത്തിയതോടെ അവിടെ നിന്നവർ അവരുടെ സഹായത്തിന് വന്നു. "എന്നാലും ഷാജാ, ഇതിനൊക്കെ പോകുമ്പോ ഒന്നോ രണ്ടോ പേരെ കൊണ്ട് കഴിയുന്ന പണിയാണോ എന്ന് നോക്കി വേണ്ടേ കൊട്ടേഷൻ കൊടുത്തു വിടാൻ.. അവനെ കണ്ടാലറിയില്ലേ മിനിമം ഒരു ആറു പേരെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിലേ കീഴ്പ്പെടുത്താൻ പറ്റൂ എന്ന്.." ഷാജന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് സൈമണേ സ്വന്തം തോളിലേക്ക് ചാരി നിർത്തി കൊണ്ട് ബേബി പറഞ്ഞു. "ഇത് ഷാജന്റെ കൊട്ടേഷനാണെന്ന് അറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ ഞങ്ങൾ കേറി കൈ വച്ചേനെ. ഞങ്ങകരുതിയത് അവന്റെ പുറത്തുള്ള ശത്രുക്കൾ ആരോ വന്നു പണികൊടുക്കുന്നതാണെന്നാ.. എങ്കിൽ അതൊന്ന് കണ്ടു കളയാം എന്ന് കരുതിയാ ഞങ്ങളവിടെ നിന്നത്. ഒരു സൂചനയെങ്കിലും മുതലാളിയോ മോനോ ഞങ്ങൾക്ക് തന്നിരുന്നെങ്കിൽ അവനെ ഈ രാത്രിയ്ക്ക് രാത്രി കല്ലാറിന്റെ അടിത്തട്ടിൽ എത്തിയ്ക്കാമായിരുന്നു." ഷാജന്റെ കൂടെ അവരെല്ലാം പുല്ലാട്ട് വീട് വരെ ചെന്നു. പുറത്തെ ചെറിയ ഔട്ട് ഹൗസിൽ സൈമൺനെയും,സിന്റോയെയും ഇരുത്തിയ ശേഷം ഷാജൻ വീട്ടിലേക്ക് ചെന്നു. അവിടെ അസ്വസ്ഥനായി പീലിപ്പോസ് മുതലാളി ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ പപ്പായെ കാണാത്ത ഭാവത്തിൽ കടന്ന് പോകാൻ നേരം അയാൾ എണീറ്റ് വന്ന് മകന്റെ മുമ്പിലേക്ക് നിന്നു. "ഒന്നല്ല, ഒമ്പതു വട്ടം ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞതാ ഇത് പാളി പോകുമെന്ന്. എന്നിട്ട് അനുസരിയ്ക്കാത്തതിന്റെ ഫലം കിട്ടിയല്ലോ നിനക്ക്. അല്ലേ.. ഒരു തവണ കൂടി അവൻ നമുക്ക് മുമ്പിൽ തലയുയർത്തി നിന്നു... മതിയായോ നിനക്ക്.." ഷാജൻ മിണ്ടിയില്ല.. "അവനെ നേരിടേണ്ടത് പുറത്ത് നിന്നും വരുന്ന ഒന്നോ രണ്ടോ പേർ ആയിരിയ്ക്കരുത്. അതിന് നിയോഗിയ്ക്കേണ്ടത് ഇവിടുള്ളമനുഷ്യരെ ആയിരിയ്ക്കണം. അവരുടെ പിടിയിൽ നിന്ന് അവൻ രക്ഷപ്പെട്ടു പോകില്ല... അതിനുള്ള കരുത്ത് അവനില്ല." പപ്പാ പറയുന്നത് കേട്ട് അന്തം വിട്ട് ഷാജൻ അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി. (തുടരും ) #📔 കഥ