#📙 നോവൽ -മുറ ചെറുക്കൻ...... 🔻 ഭാഗം_55 ✍️ രചന - Aysha akbar അവളെവിടെ......പറയെടി അവളെവിടെ രവി ദേഷ്യത്തോടെ അത്‌ ചോദിക്കുമ്പോൾ പറയാൻ പോയിട്ട് ശ്വാസമെടുക്കാൻ പോലും ഗായത്രിക്ക് കഴിയില്ലെന്ന് അയാൾക്ക് തന്നെ അറിയാമായിരുന്നു....... എങ്കിലും അയാൾ ചോദിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു..... ഗായത്രി ശ്വാസം കിട്ടാതെ ഒന്ന് പിടഞ്ഞു..... ഓഹ്... അവളെ നീ അങ്ങോട്ട് പറഞ്ഞയച്ചു കാണുമല്ലേ....... രവി വീണ്ടും അത്‌ ചോദിക്കുമ്പോൾ ആ കൈ ഒന്ന് കൂടി ഗായത്രിയുടെ കഴുത്തിലമർന്നു...... ശ്വാസമെടുക്കാൻ കഴിയാതെ പിടയുന്ന ഗായത്രിയെ അയാൾ ദേഷ്യത്തോടെ പിറകിലേക്കൊരൊറ്റ തള്ളലായിരുന്നു....... അവർ ചുമരിൽ പോയി തടഞ്ഞു നിന്നു.... ശ്വാസമെടുക്കാൻ കഴിയാതെ അവർ കഴുത്തിൽ കൈ വെച്ചു കിതച്ചു..... എന്റെ അനുവാദമില്ലാതെ ഇത്രയൊക്കെ ചെയ്യാനായോ നീ...... എങ്കി കേട്ടോ...... ഈ പതിനഞ്ചാം തീയതി ആ നന്ദി കെട്ടവളുടെ വിവാഹമാണ്....... വരാൻ എന്റെ സുഹൃത്ത് രാജീവിന്റെ മകൻ.......വൈശാഖ്.... രവി അവൾക്ക് നേരെ നിന്നത് പറയുമ്പോൾ ഇഷാനി അതിന് സമ്മതിക്കില്ലെന്ന വ്യക്തമായ ബോധം ഗായത്രിക്കുണ്ടായിരുന്നു..... ഇനിയും അവിടെ നടക്കേണ്ടി വരുന്ന യുദ്ധത്തെ കുറിച്ചോർത്തു അവരുടെ നെഞ്ചോന്ന് പിടച്ചു....... എന്റെ വീട്ടിൽ കല്യാണത്തിനുള്ള ഒരുക്കങ്ങളെല്ലാം തുടങ്ങുകയാണ്..... പക്ഷെ അതൊന്നും കാണാൻ നീ യിവിടെ യുണ്ടാകില്ലെന്ന മാത്രം.... രവി പുച്ഛത്തോടെ അത്‌ പറയുമ്പോൾ ഗായത്രി മനസ്സിലാകാത്തത് പോൽ അയാളെ നോക്കി..... നീ എങ്ങോട്ടാണോ അവളെ പറഞ്ഞയച്ചത്.... അവിടെ പോയി നീയവളെ കൂട്ടി കൊണ്ട് വരണം..... എന്തായാലും വിവാഹത്തിന്റെ തലേന്ന് അവളിവിടെ യുണ്ടാകും.... അവളെ എങ്ങനെ കൂട്ടി കൊണ്ട് വരണമെന്ന് എനിക്കറിയാം..... എന്നാൽ നീയായിട്ട് കൂട്ടി കൊണ്ട് വരികയാണെന്നെങ്കിൽ മാത്രം അമ്മയെന്ന സ്ഥാനത്ത് നീയുണ്ടാകും.... അല്ലെങ്കിൽ ഇനി രവിക്ക് ഇങ്ങനെയൊരു ഭാര്യയേയില്ല......... രവി പുച്ഛത്തോടെ അതിലേറെ ദേഷ്യത്തോടെ അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവിടെ നിന്ന് പോകുമ്പോൾ ഗായത്രി നിർവികാരയായി അങ്ങനെയിരുന്നു..... കാരണം....... വല്ലാത്തൊരു കുരുക്കാണ് അയാൾ തന്നിലിട്ട് മുറുക്കിയിരിക്കുന്നതെന്ന് ഗായത്രിക്കറിയാമായിരുന്നു..... അവളെയെങ്ങനെ താൻ കൂട്ടി കൊണ്ട് വരും....എല്ലാം അറിഞ്ഞു കൊണ്ട്..... ഇനി കൊണ്ട് വന്നില്ലെങ്കിൽ തനിക്ക് ജീവിതമുണ്ടോ.. അതാലോചിക്കും തോറും അവർക്ക് വല്ലാത്തൊരു ഭയം തോന്നി.... ഇന്ന് വരെ സഹിച്ചതും താൻ പാടേ മാറിയതുമെല്ലാം ഈയൊരു താലി നില നിർത്താൻ വേണ്ടിയായിരുന്നു..... അവരാകെ ആശയ ക്കുഴപ്പത്തിലായിരുന്നു.... ഞാൻ തിരിച്ചു വരുമ്പോഴേക്കും നിന്നെയിവിടെ കണ്ട് പോകരുത്..... അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് രവിയിറങ്ങുമ്പോൾ ഗായത്രി അങ്ങനെയിരുന്നു...... ഉള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു വീർപ്പു മുട്ടലുണ്ട്........ ഇവിടെ കാണരുതെന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് ഇനി ഇവിടെ കണ്ടാൽ രവിയേട്ടൻ എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കുമെന്ന് തനിക്കറിയില്ല.... അതിനേക്കാൾ ഒന്നുമില്ലാത്തവളായി വീട്ടുകാർക്കിടയിലേക്ക് കടന്ന് ചെല്ലുന്നത് അവർക്കോർക്കാൻ കൂടി ഇഷ്ടമായിരുന്നില്ല.......... എങ്കിലും അവർ ധൃതിയിൽ സാധനങ്ങളെടുത്ത് ബാഗിൽ വെച്ചു തുടങ്ങി.... കാരണം വരുമ്പോൾ ഇവിടെ കാണാരുതെന്ന് പറഞ്ഞതാണ്...... ഇനി കണ്ടാൽ അടിച്ചിറക്കാൻ അയാൾ മടിക്കില്ല..... ജോലിക്കാരുടെ യൊക്കെ മുമ്പിൽ വെച്ചു നാണം കെട്ടിറങ്ങി പോകാൻ അവർ തയ്യാറായിരുന്നില്ല.... 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 നേരം അല്പം ഇരുട്ടിയിട്ടാണ് അന്ന് സച്ചു വീട്ടിലേക്ക് കയറി വന്നത്..... നിലത്തു വീണു കിടക്കുന്ന നന്ദ്യാർ വട്ട പൂക്കളിൽ ചവിട്ടി അവനകത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ പാടത്തു നിന്നും ഉറക്കെയുള്ള തവളകളുടെ കരച്ചിൽ കേൾക്കാമായിരുന്നു..... എന്നും നേരത്തെ വരാൻ നോക്കുന്നതാണ് .... ഇന്ന് കടയിൽ തിരക്ക് കൂടുതലായിരുന്നു.... മാത്രവുമല്ല സിബി ഇന്ന് ലീവുമാണ്...... നീ വേഗം പോയി മേല് കഴുകി വാ...... ഭക്ഷണം കഴിക്കാം..... അവനെ കണ്ട പാടേ തനൂജ പറഞ്ഞത് അതായിരുന്നു..... എന്തിനാ എന്നേ കാത്ത് നിന്നത്..... നേരം വൈകിയില്ലേ കഴിച്ചു കൂടായിരുന്നോ നിങ്ങക്ക്..... അവനത് പറഞ്ഞതും തനൂജ അവനെയൊന്ന് നോക്കി..... ഞങ്ങടെ കാര്യം പോട്ടെ.... ഇഷാനി മരുന്നൊക്കെ കഴിക്കുന്നതല്ലേ.... അതാ ഞാൻ നിന്നോട് വേഗം കഴിക്കാൻ വരാന്ന് പറഞ്ഞത്..... തനൂജ അത്‌ പറയുമ്പോൾ സച്ചു വിന്റെ കണ്ണുകൾ ഒന്ന് മുറുകി.... ഇത്ര നേരമായിട്ടും അവള് കഴിച്ചിട്ടില്ലെന്നോ..... ചോദിക്കുമ്പോൾ അവന് ദേഷ്യം വന്നിരുന്നു.... ഒത്തിരി പറഞ്ഞതാ സച്ചു.... ആ കുട്ടി കേൾക്കണ്ടേ... നീ വരട്ടെയെന്ന് പറഞ്ഞിരിക്കുവായിരുന്നു..... തനൂജ പരിഭവത്തോടെ അത്‌ പറയുമ്പോൾ മുകളിലേക്ക് കയറാനൊരുങ്ങിയ വൻ പാതി വെച്ചു തിരികെ താഴെക്കിറങ്ങി.... അമ്മ കഴിക്കാനെടുത്തു വെച്ചോ.... ഞാനിതാ വരുന്നു... അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ടവൻ നേരെ അവളെ കിടത്തിയ മുറി ലക്ഷ്യമാക്കി നടക്കുമ്പോൾ അവനിലല്പം ഗൗരവം നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു..... സച്ചു മുറിയിലേക് ചെല്ലുമ്പോൾ ഇഷാനി എഴുന്നേറ്റിരുന്നിട്ടുണ്ട്..... അവൻ വന്ന ബൈക്കിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടുവെന്ന വണ്ണം ആ കണ്ണുകൾ വിടർന്നിട്ടുണ്ട്...... അവളെ കണ്ടതും ഉള്ളിലെ പരിഭവമെല്ലാം നീങ്ങി ആകെ ക്കൂടി ഒരു തണുപ്പ് പടർന്നത് അവനറിഞ്ഞു..... എങ്കിലും മുഖത്തെ ഗൗരവ ഭാവം കഷ്ടപ്പെട്ട് തന്നെ അവൻ പിടിച്ചു നിർത്തി... നീ ഭക്ഷണം കഴിച്ചോ.... കനത്തിലുള്ള ആ ശബ്ദം പതിവിന് വിപരീതമായത് കൊണ്ട് തന്നെ ആ കണ്ണിലെ തിളക്കമോന്ന് മങ്ങിയത് അവനറിഞ്ഞു .. അവൾ ഇല്ലെന്ന അർത്ഥത്തിൽ പതിയെ യൊന്നു തല ചലിപ്പിച്ചു... അതെന്താ..... മരുന്ന് കഴിക്കുന്നതാണ് സമയത്തിന് ആഹാരം കഴിക്കണമെന്ന് ഞാനൊരു നൂറ് തവണ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളതല്ലേ.... അത്‌ പറഞ്ഞപ്പോഴേക്കും അവന്റെ ശബ്ദം ഒന്ന് കൂടി ഉയർന്നിരുന്നു..... അവൻ വഴക്ക് പറഞ്ഞതും അവൾക്ക് സങ്കടം വന്നു..... ചുവന്ന ചുണ്ടുകൾ ഒന്ന് വിറച്ചു..... എനിക്ക്..... ഒറ്റക്ക് കഴിക്കാൻ വയ്യെന്ന് തോന്നി...... അവൾ അവന്റെ മുഖത്ത് നോക്കാതെയാണത് പറഞ്ഞത്..... അല്ലെങ്കിലും നീ ഒറ്റക്കിവിടെയിരുന്ന് തന്നെയല്ലേ കഴിക്കാറുള്ളത്... അവനത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവളെ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു... അപ്പൊ..... അപ്പോ കൂടെ ഇയാളുണ്ടാവാറുണ്ടല്ലോ.. അവൾ അവനെ നോക്കിയത് പറയുമ്പോൾ ആ മുഖത്ത് പരിഭവങ്ങൾ മിഞ്ഞി മാഞ്ഞിരുന്നു...... അവൻ കണ്ണിമ വെട്ടാതെ അവളെ യൊന്നു നോക്കി.... അവളുടെ നിഷ്കളങ്ക മായ വാക്കുകൾ അവനിലും ഒരു കുഞ്ഞു പുഞ്ചിരി നൽകിയിരുന്നു..... പക്ഷെ അപ്പോഴും അവൻ മുഖത്തെ ഗൗരവത്തെ മുറുകെ പിടിച്ചു..... അവൾ ഇടം കണ്ണാൽ അവനെയൊന്നു നോക്കി.... കൈ രണ്ടും മാറോടു പിണച്ചു കെട്ടി അവൻ അവളെ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്.... അവൻ ശബ്ദമുയർത്തിയതിലുള്ള സങ്കടത്തെക്കാൾ അത്‌ താൻ കഴിക്കാത്തതിനാണെന്ന സത്യം അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ ഒരു കുളിര് നിറച്ചിരുന്നു..... തന്നെ കുറിച് തന്നെക്കാൾ നന്നായി ചിന്തിക്കുന്നവർക്കിടയിലാണല്ലോ താൻ..... അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ആന്ദനം മൊട്ടിട്ടു.... അവൻ പതിയെ ഒന്നവൾക്കടുത്തേക്ക് ചാഞ്ഞു നിന്നു..... തൊടിയിൽ പൂത്തു നിൽക്കുന്ന കൃഷണ കിരീടത്തെയും നന്ദ്യാർ വട്ട പൂക്കളെയും തഴുകി വന്നൊരു കാറ്റ് അവർക്കിടയിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നു..... തന്നോട് ചേർന്നു നിൽക്കുന്നവന്റെ ചുടു നിശ്വാസം അവളുടെ കവിളിലൊന്ന് പതിച്ചു...... അവൾ വിടർന്ന കണ്ണുകളിലെ കൃഷ്ണ മണികൾ അവന് നേരെയൊന്ന് നീക്കി..... ആ മിഴികൾ തമ്മിലൊന്ന് കൊരുത്തു...... പിടിച്ചെടുക്കാൻ കഴിയാത്ത വിധം ആ കണ്ണുകൾ പരസ്പരം ചേർന്നു നിൽക്കുമ്പോൾ മിനുസമേറിയ അവളുടെ ചെമ്പൻ മുടിയിഴകൾ അവന്റെ മുഖത്തുരസി..... അവൻ ബലമേറിയ കൈകൾ കൊണ്ട് പതിയെ അവളെ കോരിയെടുക്കുമ്പോൾ ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാത്തതായത് കൊണ്ട് തന്നെ അവളുടെ ശ്വാസം ഒന്നിടിച്ചു നിന്നു.... പതിയെ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ ഈ ലോകം മുഴുവൻ ഒന്നുമല്ലാതായത് പോലെ തോന്നിയവൾക്ക്..... അവന്റെ കൈകൾക്കുള്ളിൽ ഒതുങ്ങിയിരിക്കുമ്പോൾ അവന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് അവൾക്ക് കേൾക്കാമായിരുന്നു.... അതൊരു വേള തനിക്ക് വേണ്ടിയാണ് മിടിക്കുന്നതെന്ന് അവൾക് തോന്നി പ്പോയി ...... അവന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ചൂടിലേക്ക് അവൾ പറ്റി ച്ചേർന്നു..... വിയർപ്പ് കലർന്ന ആ പെർഫ്യൂമിന്റെ ഗന്ധം അവൾക്കുള്ളിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങി..... അവൾ കണ്ണിമ വെട്ടാതെ അവനെ നോക്കി കിടക്കുമ്പോൾ അവനും മിഴികളൊന്ന് താഴ്ത്തി.... മിഴികൾ തമ്മിൽ കൊരുത്ത ആ നിമിഷം അവൾക്കുള്ളിൽ നിറഞ്ഞ ആ പുഞ്ചിരിയെ മറച്ചു പിടിക്കാനെന്ന വണ്ണം അവൾ ഒന്ന് കൂടെ അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് പറ്റി ചേർന്ന് കിടന്നു... അവന്റെ ചുണ്ടിലും തെളിഞ്ഞു നിന്നിരുന്നൊരു കള്ള ചിരി...... അവളുടെ വിരലുകൾ അവന്റെ ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടനിലമരുമ്പോൾ അവനൊന്നു കൂടി അവളെ മുറുകെ പ്പിടിച്ചു..... നേരെ അവൻ അവളെ കൊണ്ട് പോയിരുത്തിയത് ടേബിളിലേക്കായിരുന്നു.... തനൂജ ഭക്ഷണം വിളമ്പുന്ന തിരക്കിലാണ്... മീനുവും മുത്തശ്ശിയും ഇരുന്നിട്ടുണ്ട്..... അവൻ അവിടെയുള്ള ഒഴിഞ്ഞ കസേരയിലേക്ക് അവളെ ഇരുത്തുമ്പോൾ മൂന്ന് പേരും ഒരു അത്ഭുതത്തോടെ അവരെ നോക്കി..... ഇഷാനിക്ക് ആകെ ക്കൂടിയൊരു ചമ്മൽ തോന്നിയിരുന്നു..... അവൾ പെട്ടെന്ന് തലയൊന്ന് താഴ്ത്തി.... സച്ചു വിന്റെ മുഖത്തും ആ ചമ്മൽ ഉണ്ടെങ്കിൽ കൂടി അവൻ ഗൗരവത്തെ കൂട്ട് പിടിച്ചു..... തനൂജയും മുത്തശ്ശിയും ചുണ്ടിൽ വിരിഞ്ഞ ചിരി അടക്കി പിടിക്കുമ്പോൾ മീനു മാത്രം അല്പം ശബ്ദത്തിൽ ചിരിച്ചു...... ഞാനിവള് വിളിച്ച കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോൾ നിനക്കല്ലേ ഇവളെ അറിയില്ലാന്ന് പറഞ്ഞത്..... മീനു സച്ചുവിനെ ചൂഴ്ന്നൊന്ന് നോക്കി ഒരു പുച്ഛത്തോടെ അത്‌ പറയുമ്പോൾ സച്ചു അവളെ ഒന്ന് നോക്കുക മാത്രം ചെയ്തു.... ആ കണ്ണുകളിൽ നിറഞ്ഞ കുസൃതി ഒരു ഗൗരവം കൊണ്ടവൻ മറച്ചു പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്..... ഇഷാനി ചിരി കൂട്ടി പ്പിടിച്ചിരിക്കുകയാണ്..... കേട്ടോ ഇഷാനി.... അന്ന് നീ ഫോൺ വിളിച്ചത് പറഞ്ഞപ്പോൾ ഇവന് നിന്നേ അറി..... അന്നെന്നേ കാണാൻ അവിടെ വന്നിരുന്നു...... മീനു ഇഷാനിയോടത് പറഞ്ഞു മുഴുവനാക്കും മുന്പേ സ്വകാര്യമെന്നോണം അല്പം ശബ്ദം താഴ്ത്തി ഇഷാനിയത് പറയുമ്പോൾ പ്രണയം കൊണ്ടവളുടെ കണ്ണുകളെറേ വിടർന്നിരുന്നു.... മീനു ഒരു ഞെട്ടലോടെ സച്ചുവിനെ നോക്കി... അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു കുസൃതി ചിരിയുണ്ട്..... എടാ ഭയങ്കരാ..... മീനു അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവനെ ചൂഴ്ന്നു നോക്കുമ്പോൾ അവിടമാകെ ഒരു കൂട്ട ചിരി യുയർന്നിരുന്നു....... അപ്പോഴാണ് ആ മുറ്റത്തൊരു കാറ് വന്നു നിന്നത്..... അവരുടെ പുഞ്ചിരിക്കിടയിലേക്ക് കടന്ന് വന്ന ആ ശബ്ദം അവർ കേട്ടിരുന്നില്ലന്നേരം.... എല്ലാവരും മനസ്സറിഞ്ഞു സന്തോഷിക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു...... (തുടരും) കഴുത്തിലെ പിടി വിട്ടിട്ടുണ്ട്..... ഇനി ചോദിക്കരുത്.....😌 Aysha Akbar #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - മുറ ചെറുക്കൻ..... 🔻 ഭാഗം _54 ✍️ രചന - Aysha akbar ഞാൻ.... ഞാനെങ്ങനെയാ മുത്തശ്ശി ഇവിടെയെത്തിയത്...... ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ആ ചോദ്യത്തെ ഇഷാനി ചോദിക്കുമ്പോൾ മുത്തശ്ശി വാതിൽ പടിയിൽ നിൽക്കുന്ന ഋതിനെയൊന്ന് നോക്കി..... ദേ... നിന്റെ കുഞ്ഞനിയനാ നിന്നെയിങ്ങോട്ട് കൊണ്ട് വന്നത്...... മുത്തശ്ശി അത്‌ പറഞ്ഞതും ഋതിന്റെ ഉള്ളൊന്ന് പിടച്ചു.. പതിയെ അവനവൾക്കടുത്തേക്ക് വന്നു..... അവൾക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന വണ്ണം അവളവനെയൊന്ന് നോക്കി..... മക്കള് സംസാരിക്...... ഒത്തിരി ചോദ്യങ്ങൾ നിറഞ്ഞ രണ്ട് പേരുടെയും പരസ്പരമുള്ള നോട്ടം കണ്ടിട്ടാവണം അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവർക്കായി എല്ലാവരും അവിടെ നിന്ന് മാറിയത്...... ഇഷാനി അവനെ തന്നെയൊന്ന് നോക്കി..... ഐആം സോറി ഇഷാനി..... ഞാൻ....... ഞാൻ നിന്നേ സ്നേഹിക്കേണ്ടതായിരുന്നു...... പക്ഷെ പപ്പയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടങ്ങനെ എനിക്കതിനു കഴിഞ്ഞിട്ടില്ലിത് വരെ..... ദ്രോഹിച്ചിട്ടേയുള്ളു.... ഋതിന് സ്വരമേറേ താഴ്ത്തി യത് പറയുമ്പോൾ കുറ്റ ബോധം കൊണ്ടവന് അവളുടെ മുഖത്ത് നോക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല..... ഇഷാനിയുടെ മനസ്സിൽ സന്തോഷ ത്തിന് പകരം ഒരു നിർവികാരതയാണ് തോന്നിയത്...... എന്തെന്നാൽ അത്രത്തോളം താനവനിൽ നിന്ന് വേദനിച്ചിട്ടുണ്ട്...... ആര് പറഞ്ഞിട്ടാ എന്നെയിങ്ങോട്ട് കൊണ്ട് വന്നത്...... അവൾ തിരികെയത് ചോദിക്കുമ്പോൾ പപ്പയുടെ സമ്മതത്തോടെ യാണോ എന്നറിയാൻ തോന്നിയവൾക്ക്..... നീ മേനോൻ അങ്കിളിന്റെ ഹോസ്പിറ്റലിലായിരുന്നു.... പപ്പാ ബിഎസിനസ് ട്രിപ്പിന് പോയതും മമ്മ പറഞ്ഞിട്ടാണ് നിന്നേ ഞാനിങ്ങോട്ട് കൂട്ടി കൊണ്ട് വന്നത്....... ഋതിനത് പറഞ്ഞതും ഇഷാനിയുടെ നെഞ്ചോന്ന് പിടച്ചു...... കാരണം......പപ്പയറിയാതെ യാണ് ഇവിടെ എത്തിയിരിക്കുന്നതെന്ന തിരിച്ചറിവായിരുന്നത്..... അയാളറിയുന്ന ഒരു ദിവസം കൂടി താൻ ഫേസ് ചെയ്യേണ്ടി വരുമെന്നത് അവളുടെ ശ്വാസമിടിപ്പ് ഇരട്ടിയാക്കി... അവൾ കണ്ണുകളടച്ചോന്ന് കിടന്നു...... ഹൃദയത്തിലൊരു പ്രകമ്പനം നടക്കുന്നുണ്ട്... നെറ്റിയിൽ ഒരു കൈ തലത്തിന്റെ തണുപ്പറിഞ്ഞതും അവൾ പെട്ടെന്നൊന്നു കണ്ണുകൾ തുറന്നു...... മുമ്പിൽ ഋതിനായിരുന്നില്ല..... പകരം..... സച്ചുവായിരുന്നു.... അവളുടെ ഹൃദയത്തിലും ഒരു തണുപ്പിരച്ചെത്തി..... അവനെ കണ്ടപ്പോൾ ഉള്ളിലുള്ള വിങ്ങൽ കണ്ണ് നീരായി പുറത്ത് വന്നു.... മ്മ്.....? അവൻ അവൾക്ക് നേരെയൊന്ന് പുരികമുയർത്തി..... അവൾ ഒന്നുമില്ലെന്ന അർത്ഥത്തിൽ തലയൊന്ന് ചലിപ്പിക്കുമ്പോഴും ഉള്ളിലൊരു ആഴി അലയടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു....... അവൻ രണ്ട് കയ്യും അവളുടെ കവിളിലൊന്ന് ചേർത്ത് പിടിച്ചു...... മറ്റൊന്നിനെ കുറിച്ചും ചിന്തിക്കേണ്ട..... ഞാനുണ്ട് കൂടെ...... അവളുടെ ഉള്ളറിഞ്ഞെന്ന വണ്ണം അവനത് പറയുമ്പോൾ ഒരു നീരുറവ ഹൃദയത്തിൽ പൊടി ഞ്ഞത് പോലെ തോന്നി ഇഷാനിക്ക്..... ഒരോന്നോർത്തിങ്ങനെ കരഞ്ഞോണ്ടിരിക്കുകയാണെങ്കിൽ ഇതെല്ലാം മാറാൻ ഒത്തിരി സമയമെടുക്കും... ഇതൊക്കെ യൊന്നു മാറിയിട്ട് വേണ്ടേ നമുക്ക് കല്യാണം കഴിക്കാൻ....... നിറഞ്ഞ അവളുടെ കണ്ണുകൾ അമർത്തി തുടച്ചു കൊണ്ടവനത് പറയുമ്പോൾ പെട്ടെന്ന് അവളുടെയുള്ളിലൊരു സന്തോഷത്തിന്റെ വേലിയേറ്റമുണ്ടായി.. ഹൃദയം അകാരണമായി പിടച്ചു..... അത്‌ വരെയുണ്ടായിരുന്ന ദുഖത്തിന്റെ നിഴൽ പാടേ മാറി അവൾ പോലുമറിയാതൊരു പുഞ്ചിരി അവളിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നു...... ക്ഷീണം നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്ന ആ കണ്ണുകൾ ഒരു വേള നാണം കൊണ്ടൊന്നു വിടർന്നു..... ആ ചിരി ഒരു വേള അവനിലേക്കും പടർന്നെന്ന പോൽ അവൻ ചുണ്ടുകളൊന്ന് കൂട്ടി പ്പിടിച്ചു....... കയ്പ്പുണ്ടാവും.... അവൻ ഒരു സ്പൂണിൽ മരുന്നെടുത്ത് പതിയെ അവളുടെ വായിലേക്കൊഴിച്ചു കൊണ്ടാണത് പറഞ്ഞത്..... അത്‌ നാവിൽ പതിഞ്ഞതും കയ്പ് കൊണ്ടവൾ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കെ ചിമ്മി.. കയ്പ്പ് കൊണ്ട് മാറിയ അവളുടെ മുഖഭാവം അവനൊന്നു നോക്കി.... പിന്നേ പതിയെ ചെറു തേനിന്റെ കുപ്പി യിൽ നിന്നല്പം വായിലേക്കിറ്റിച്ചു കൊടുത്തു...... കൈപ്പെല്ലാം പോയി വായിൽ മധുരം നിറഞ്ഞു... അവൻ പതിയെ അത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവളതേയെന്ന വണ്ണം തലയൊന്ന് കുലുക്കി... ആ കയ്പ്പിനെ നീ പാടെ മറന്നില്ലേയിപ്പോ.... അവൻ വീണ്ടുമത് ചോദിച്ചപ്പോൾ അവൾ സ്വാഭാവികമായി തന്നെ അതേയെന്ന അർത്ഥത്തിലൊന്നു തലയാട്ടി..... ഇത് പോലെ ഇപ്പൊ നിന്റെയുള്ളിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന കയ്പ്പേല്ലാം ഇനിയുള്ള മധുരം കൊണ്ട് നീ മറന്ന് പോകും..... അവൻ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ മൃദുവായോന്ന് തലോടിയത് പറയുമ്പോൾ ആനന്ദം കൊണ്ടാ മിഴികളൊന്ന് തിളങ്ങി.... അവൻ മരുന്നിനൊപ്പം. അവൾക്ക് നൽകിയത് പ്രതീക്ഷകളായിരുന്നു.. അപ്പോഴാണ് വാതിൽ പടിയിൽ ഒരു ആളനക്കം..... രണ്ട് പേരുടെയും മിഴികളൊരു നിമിഷം അങ്ങോട്ട് തിരിഞ്ഞു.... ഋതിനാണ് ...... കയ്യിൽ ബാഗോക്കെയുണ്ട്..... അവനെ കണ്ടതും സച്ചു എഴുനേറ്റു...... ഞാൻ.... ഞാൻ തിരിച്ചു പോകുകയാണ്.... ഹോപ്പ് യൂ വിൽ ബി റിക്കവർ സൂൺ..... ഋതിൻ ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരിയോടെ ഇഷാനി യോടായി പറയുമ്പോൾ അവളും പതിയെ യൊന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു. സച്ചു വപ്പോഴും അവനെ നോക്കുന്നില്ലെന്ന വണ്ണം അങ്ങോട്ട് തിരിഞ്ഞു നിൽക്കുകയാണ്..... മമ്മ നിന്നേ ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ട് വരാൻ പറയുമ്പോൾ എനിക്ക് വലിയ ഹോപ്പൊന്നൂമില്ലായിരുന്നു ..... പക്ഷെ...... അവനത് പറഞ്ഞോന്നു നിർത്തി....... നിന്നോട് ചെയ്ത ഏറ്റവും വലിയ നല്ല കാര്യം അതായിരുന്നു വെന്ന് ഇപ്പൊ എനിക്ക് മനസ്സിലായി..... ഗൗരവത്തോടെ അപ്പുറത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന സച്ചുവിനെ നോക്കിയായിരുന്നു അവനത് പറഞ്ഞത്..... ഇഷാനിക്കും അത്‌ കേൾക്കെ മനസ്സിന് വല്ലാത്തൊരു സുഖം തോന്നി..... ഞാൻ... ഞാനിറങ്ങുവാണ്..... അതും പറഞ്ഞു ഋതിനിറങ്ങുമ്പോഴും സച്ചു അവനെ നോക്കിയിരുന്നില്ല.... അവളെ വേദനിപ്പിച്ച ആരോടും അത്ര പെട്ടെന്ന് ക്ഷമിക്കാൻ അവന് കഴിയുമായിരുന്നില്ല....... 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 അന്ന് മുതൽ വീണ്ടും അവൾക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ട അതേ സന്തോഷം തിരികെ കിട്ടുകയായിരുന്നു....... സദാ സമയവും അവൻ കൂടെയുണ്ടെന്നതിൽ കവിഞ്ഞ എന്ത് സന്തോഷമാണ് തനിക്ക് വേണ്ടത്.... ഭക്ഷണവും മരുന്നും വായിൽ തന്ന് അവനെപ്പോഴും കൂടെയുണ്ട്....... ബലമേറിയ അവന്റെ കൈകൾ കൊണ്ട് ഇടയ്ക്കിടെ മുടിയിഴകളിൽ ഒന്ന് തഴുകുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന സ്വസ്ഥത മറ്റെവിടെ കിട്ടും...... തുറന്നിട്ട ജന വാതിലിലൂടെ നന്ദ്യാർ വട്ട പ്പൂക്കൾ മാത്രം കാണുന്നു........ കൊഴിഞ്ഞു വീഴുന്ന അവയുടെ ഗന്ധം അവളുടെ ഉള്ളിലങ്ങനെ പടർന്നു നിന്നു..... അത്‌ പോലെ തനിക്ക് വേണ്ടതെല്ലാം ഒരുക്കിയെന്ന പോൽ മുത്തശ്ശിയും മീനുവും അമ്മയും കൂടെയുണ്ട്..... കളഞ്ഞു പോയ തെല്ലാം തനിക്ക് തിരികെ കിട്ടുകയായിരുന്നു..... പക്ഷെ അപ്പോഴും പപ്പയുടെ ഒരു വരവവൾ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു..... അവനും എങ്ങനെ അതിനോട് പ്രതികരിക്കുമെന്ന് അവൾക്ക് നല്ല ആശങ്ക യുണ്ടായിരുന്നു...... രണ്ട് മൂന്ന് ദിവസങ്ങൾ കൊണ്ട് തന്നെ അവൾ ആകെ ക്കൂടി ഉഷാറായിരുന്നു..... സ്വയം എഴുന്നേറ്റ് ചാരിയിരിക്കാൻ തുടങ്ങി.... അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഉറക്കം പിടിക്കും വരെ അവൻ കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു.... ജന വാതിലിലൂടെ നിലാവ് കണ്ട് നന്ദ്യാർ വട്ട പൂക്കളുടെ സുഗന്ധത്തിൽ ലയിച്ചങ്ങനെ.... ഉള്ളിലെ മുറിവുകൾ ഉണങ്ങി കരിഞ്ഞത് അവളറിഞ്ഞു....... അവൻ കടയിലേക്ക് പോയി തുടങ്ങി...... തകിടം മറിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന കടയിലെ കണക്കുകൾ ക്കിടയിലും അവന്റെ മനസ്സ് അവൾക്കൊപ്പമായിരുന്നു.... എന്നും വരുന്നതിലും നേരത്തെ അവൻ കടയിൽ നിന്നെത്തി..... കണ്ണുകളിൽ പ്രകാശം നിറച്ചു കൊണ്ടൊരുത്തി കാത്തിരിപ്പുണ്ടെന്ന ആനന്ദം അവനിലും നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു..... 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 കണ്ണാടിക്ക് മുമ്പിൽ നിന്ന് സാരി ഞൊറിഞ്ഞിടുത്ത് കൊണ്ടിരുന്ന ഗായത്രി വാതിൽ തുറന്ന് മുറിക്കകത്തേക്ക് കയറിയ രവിയെ കണ്ടൊരു നിമിഷം ഞെട്ടി പോയിരുന്നു.... കണ്ണുകളിൽ അഗ്നി യാളി കത്തുന്നുണ്ട്.... ഗായത്രിയുടെ കൈ കാലുകൾ വിറക്കാൻ തുടങ്ങി.... രവിയുടെ മുഖ ഭാവത്തിൽ നിന്നും അയാൾ ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയിട്ടാണ് വന്നതെന്ന് വ്യക്തമാണ്...... രവിയേട്ടാ...... ഗായത്രി പറഞ്ഞു തുടങ്ങും മുമ്പേ രവിയുടെ കൈ ഗായത്രിയുടെ കഴുത്തിൽ മുറുകിയിരുന്നു....... (തുടരും) ഇനി ഒരു മാസം വിട പറച്ചിലാണ്......... നോമ്പിന് മുൻപ് തീർക്കണമെന്ന് കരുതിയതാണ്.... പക്ഷെ നടന്നില്ല..... ചിലതിരക്കുകൾ വന്നു..... പിന്നേ പൂർണമായി ok ആവാത്ത സമയം ഞാൻ എഴുതാറുമില്ല...... കൂട്ടത്തിൽ മടിയുമുണ്ട്...... റമദാൻ പൂർണമായും കഴിഞ്ഞു എന്നറിയുന്ന നിമിഷം അടുത്ത പാർട്ട്‌ തരാം..... എല്ലാവരും പ്രാർത്ഥന യിൽ ഉൾപ്പെടുത്തുക.... ❤️🙏🥰 Aysha Akbar #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - പ്രളയം... 🔻 പാർട്ട് _25 ✍️ രചന - Aniprasad. പീലിപ്പോസ് മുതലാളി മകന്റെ റൂമിലേക്ക് ചെല്ലുമ്പോൾ ഷാജൻ ഇനിയെന്ത് വേണമെന്ന ചിന്തയിൽ തുറന്നിട്ട ജനാലയിലൂടെ പുറത്തെ ഔട്ട് ഹൗസിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്. തന്റെ പിന്നിൽ കാൽപെരുമാറ്റം കേട്ട് ഷാജൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. റൂമിലേക്ക് കയറിയ ശേഷം പീലിപ്പോസ് മുതലാളി കയ്യെത്തിച്ചു മുറിയിലെ ലൈറ്റിന്റെ സ്വിച്ചിട്ടു. "നിന്നെ അവൻ ഉപദ്രവിച്ചായിരുന്നോടാ.." അയാൾ അവന്റെ ശരീരമാകമാനം കണ്ണുകൾ കൊണ്ടുഴിഞ്ഞുകൊണ്ട് തിരക്കി. ഷാജൻ നിഷേധാർത്ഥത്തിൽ തലയാട്ടി. "ക്ളീറ്റസ് വന്ന് അവന്മാരെ നമ്മുടെ സ്പീഡ് ബോട്ടിൽ മറുകര കടത്തിയ്ക്കോളും. നീ രാവിലെ തന്നെ കുളമുടിയ്ക്ക് വിട്ടോണം.. ഇങ്ങോട്ട് തിരിച്ച് വരുന്നത് ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ട് മതി..." അയാൾ ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു. "പപ്പാ എന്ത് ചെയ്യാൻ പോവാ.. ഞാനിവിടുന്നു പോയാൽ പപ്പാ ഒറ്റയ്ക്ക് അവനെ ഒന്നും ചെയ്യാൻ പറ്റില്ല.." "അത് നീ നോക്കണ്ട. നിന്നോട് ഞാൻ പറഞ്ഞത് പോലെ ചെയ്യുക. നേരം വെളുത്താലുടൻ നീ സ്ഥലം കാലിയാക്കിക്കോണം. അവിടെ നമ്മുടെ വീട്ടിൽ ഷെറിനുണ്ട്. നീയും അവിടെ നിന്നാൽ മതി.. ഇവിടുത്തെ കാര്യം നീ എനിയ്ക്ക് വിട്ടേരെ.. പപ്പാ ഒറ്റയ്ക്കാണെന്നോർത്ത്‌ നീവിഷമിയ്ക്കണ്ട. പപ്പാ ഒറ്റയ്ക്കാടാ ചെമ്പൻ മലയിറങ്ങി വന്ന് കല്ലാറിന്റെ തീരത്ത്‌ വിശ്രമിയ്ക്കുന്ന വന്യ മൃഗങ്ങളെ തുരത്തിയിട്ട് ഇവിടൊരു മനുഷ്യവാസ മേഖല ആക്കി തീർത്തത്...അന്ന് പപ്പയുടെ ഇടതും വലതും ചേർന്ന് നിന്ന് വഴി തെളിച്ചു തന്നവരൊക്കെ അതേ കരുത്തോടെ ഇന്നും ഈ ഭൂമിയിലുണ്ട്.ഞാനൊന്ന് ഞൊടിച്ചാൽ മതി, എന്ത് സഹായത്തിനും സ്വന്തം ജീവൻ പോലും പണയം വച്ച് അവരിപ്പോഴും എന്റെ അരികിലേക്ക് ഓടിവരാൻ തയ്യാറാ. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ തനിച്ചായിപ്പോയെന്നോർത്ത്‌ നിനക്ക് സങ്കടം വേണ്ട." പീലിപ്പോസ് തിരികെ തന്റെ റൂമിലേക്ക് ചെല്ലുമ്പോൾ ആധിയോടെ മേരിയമ്മ അയാളെ കാത്തിരിയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "എല്ലാം ഇതുകൊണ്ട് നിർത്തുന്നതല്ലേ എല്ലാവർക്കും നല്ലത്... വീണ്ടും അടിയും വെട്ടും കുത്തുമൊക്കെ തുടങ്ങാൻ പോവുകയാണോ നിങ്ങൾ... ദൈവമേ... ഉള്ള സമാധാനവുംകൂടി ഒറ്റ രാത്രികൊണ്ട് നീ ഇല്ലാതാക്കിയല്ലോ.." മേരിയമ്മ നെഞ്ചത്ത്‌ കൈ വച്ചു. "എല്ലാവരുടെയും നഷ്ടപ്പെട്ട് പോയ സമാധാനമെല്ലാം തിരികെ കൊടുക്കാനാ ഞാൻ നോക്കുന്നത്. അല്ലാതെ നമുക്ക് ഈ കൊടുവത്തൂർ വിട്ട് പോകാൻ പറ്റുമോ... പോയാൽ തന്നെ മനഃസമാധാനത്തോടെ ഒറ്റ രാത്രി അവിടെ കിടന്ന് കണ്ണടയ്ക്കാൻ പറ്റുവോ..." "അവനൊരു സാധാരണക്കാരനല്ലെന്ന് മനസിലായില്ലേ. ഇനിയും അവന്റെ പിന്നാലേ ഞാലാൻ നിൽക്കാതെ നമുക്കിവിടുന്നു പോയേക്കാം. അവന്റെ കാര്യം ഇവിടുത്തെ നാട്ടുകാർ നോക്കിക്കോളും. നമ്മൾ അതിൽ ഇടപെടേണ്ട കാര്യമില്ല." "നമുക്ക് അങ്ങനങ്ങു വിട്ടുകളഞ്ഞിട്ട് പോകാൻ പറ്റുമോ മേരീ അവനെ.. നമ്മുടെ മോളുടെ മനസമ്മത ചടങ്ങ് അലങ്കോലപ്പെടുത്തിയത് ഒറ്റ ഒരു കാര്യം ഓർത്താൽ മതിയല്ലോഅവനോടുള്ള വൈരം കൂടാൻ..ആ അവനെയാണോ ഇവിടെ വാഴാൻ വിട്ടിട്ട് അത് കണ്ടില്ലെന്നും നടിച്ചു നമ്മൾ പോകേണ്ടത്. ഇവിടുത്തെ ജനങ്ങൾക്ക് മുമ്പിൽ തോറ്റു തല കുനിച്ചും കൊണ്ടാകരുത് പീലിപ്പോസ് ഉയിര് കൊടുത്തുണ്ടാക്കിയ ഈ മണ്ണിൽ നിന്നും പീലിപ്പോസും കുടുംബവും വിട വാങ്ങുന്നത്... നമ്മളോട് ഈ മണ്ണിനും മനുഷ്യർക്കും ഒരു കൂറുള്ളത് പോലെ തിരിച്ച് നമുക്കും ഈ മണ്ണിനോടും മനുഷ്യരോടും ഒരു കൂറുണ്ടായിരിയ്ക്കണം." പീലിപ്പോസ് പറഞ്ഞു നിർത്തി. അദ്ദേഹo മനസ്സിൽ കണ്ടിട്ടുള്ളത് താനായി അല്ല, ഇനിയീ ലോകത്ത്‌ ആര് വിചാരിച്ചാലും അതിനൊരു മറിച്ചെഴുത്ത്‌ സാധ്യമല്ലെന്ന് മേരിയമ്മയ്ക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. ♦️ രാവിലെ ആറു മണിയ്ക്ക് പുല്ലാമല നിന്നും ലോപ്പസ് കടത്തുവള്ളം കൊണ്ട് വന്ന് കൊടുവത്തൂർ നിൽക്കുന്നവരെ മറുകര എത്തിയ്ക്കാൻ പോകുമ്പോൾ അതിൽ പോകാനായി കുളമുടിയിൽ ജോലിയ്ക്ക് പോകുന്ന ഒരു കൂട്ടം ആൾക്കാർ കാണും. അവരിൽ മിക്കവരും ഗോപിയാശാന്റെ കടയിൽ നിന്നും ചായ കുടിച്ച ശേഷമാകും കടവത്തേയ്ക്ക് ചെല്ലുക. ആറോ ഏഴോ പേർ അവിടിരുന്ന് ചായ കുടിച്ചു തീരാറായപ്പോഴാണ് പുല്ലാമലയിലെ രണ്ടോ മൂന്നോ വീടുകളിൽ വീട്ടു ജോലി ചെയ്യാൻ പോകുന്ന ഭവാനി ധൃതിയിൽ വരുന്നത്. അവർ സാധാരണ ചായ കുടിയ്ക്കാനൊന്നും ഗോപിയശാന്റെ കടയിൽ കയറാറില്ലെങ്കിലും വൈകുന്നേരം അൽപ്പസമയം ഗൗരിയുമായി നിന്ന് വിശേഷങ്ങളൊക്കെ പറയാറുണ്ട്. എന്നാൽ ഇന്ന്‌ രാവിലെ കടവത്തേയ്ക്ക് പോകാതെഭവാനി ഓടി ഗോപിയാശാന്റെ കടയിലേക്കാണ് ചെന്നത്. "നിങ്ങളാരെങ്കിലും അറിഞ്ഞായിരുന്നോ ആശാനേ ഇന്നലെ രാത്രിയിലത്തെ പുകില്... അമ്പമ്പോ.. എനിയ്ക്ക് ഓർക്കാൻ പോലും വയ്യേ.." എല്ലാവർക്കുമുള്ള ചായ കൊടുത്ത ശേഷം വെള്ളം തിളപ്പിയ്ക്കുന്ന ചെമ്പിലേക്ക് രണ്ട് കപ്പ് വെള്ളം ചൂടാവാൻ ഒഴിച്ചിട്ട് ഗൗരി കപ്പ്മാറ്റി വച്ചു. അപ്പോഴാണ് ഭാവാനിയുടെ ചോദ്യം കേൾക്കുന്നത്. "എന്താ ചേച്ചീ കാര്യം.. ഇന്നലെ രാത്രിയില് പുലിയോ ആനയോ വല്ലതും കാടിറങ്ങി വന്നാരുന്നോ." ഗൗരി ചോദിച്ചു. അപൂർവമായി ചിലപ്പോഴൊക്കെ കാട്ടാനയും, പുലിയുമൊക്കെ റോബിച്ചന്റെ കൃഷിഭൂമിയ്ക്ക് അപ്പുറമുള്ള ചെമ്പൻ മലയുടെ താഴ്‌വാരത്ത്‌ പ്രത്യക്ഷപ്പെടാറുണ്ട്. അത് പക്‌ഷേ വേനൽക്കാലങ്ങളിൽ ആകുമെന്ന് മാത്രം. "പുലിയും ആനയുമൊന്നുമല്ല മോളേ അത് അതിനേക്കാൾ മുറ്റ് വല്ലതും ഉണ്ടെങ്കിൽ ആ പേരിട്ടാ അവനെ വിളിയ്ക്കേണ്ടത്..." "എന്താ ചേച്ചീ കാര്യം. ആരുടെ കാര്യമാ ചേച്ചി പറയുന്നത്." ഗൗരി ചോദിച്ചതോടെ ചായ കുടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നവരുടെ ശ്രദ്ധയും അവരിലേക്കായി. "ആ എസ്തപ്പാൻ.. അങ്ങനല്ലിയോ അവന്റെ പേര്.. നമ്മടെ തങ്കമണിയുടെ വീട്ടിൽ താമസിയ്‌ക്കുന്നവൻ..." "നീ കാര്യം പറയ്‌ ഭവാനീ.." ഗോപിയാശാൻ അകത്ത്‌ നിന്നിറങ്ങി അവരുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു. തലേ രാത്രിയിൽ തന്റെ വീട്ടിലിരുന്ന് താൻ കാണാനിടയായ സംഭവങ്ങൾ ഭവാനി അതേ പടി അവരെല്ലാം കേൾക്കേ പറഞ്ഞു. തങ്കമണിയുടെ വീടിന് രണ്ട് വീടുകൾക്ക് അപ്പുറമാണ് ഭവാനി താമസിയ്‌ക്കുന്നത്. "നേരാണോ ഭവാനീ.." ഭവാനി പറയുന്നത് കേട്ട് അവിടെ നിന്നവരെല്ലാം അമ്പരന്നു പോയി. നാലോ അഞ്ചോ പേരോട് അവന്മാർ രണ്ടും ചേർന്ന് നേർക്ക് നേരെ നിന്നു പോരാടാൻഉള്ള കരുത്തുണ്ട്.. അവന്മാരെയാ ആ എസ്തപ്പാൻ എന്ന് പറയുന്ന കഴുവേറി ഒറ്റയ്ക്ക് തല്ലി തോൽപ്പിച്ചത്.. അതുംപോരാഞ്ഞു അവനൊറ്റയ്ക്കല്ലേ പുല്ലാട്ട് വീട്ടിൽ ചെന്ന് പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയുടെ മകനെ പിടിച്ചു കൊണ്ട് വന്നത്.. അമ്പമ്പോ.. അപാര ധൈര്യം തന്നെ.. " "ഷാജന്റെ കയ്യിൽ തോക്കില്ലാരുന്നോ. മുൻ പിൻ നോക്കാതെ എടുത്ത്‌ പൊട്ടിച്ചേക്കണമായിരുന്നു.. അതുപിന്നെന്തിനാ കയ്യിൽ കൊണ്ട് നടക്കുന്നെ.. കാട്ടു മുയലിനെ വിരട്ടിയോടിയ്ക്കാനോ.." ചായകുടിച്ചു തീർത്ത്‌ ഗ്ലാസ് കൊടുക്കുന്നതിനിടയിൽ ചുമട്ടു തൊഴിലാളി അമ്പുജാക്ഷൻ പറഞ്ഞു. "ഉം.. വെടി വെക്കും.. അതിന് ഷാജന്റെ കൈ വിറയ്ക്കും. ആ എസ്തപ്പാന്റെ മുമ്പിൽ നിന്ന് ഷാജൻ മുള്ളിപ്പോയെന്നാ കണ്ട് നിന്നവർ പറഞ്ഞത്. ഷാജനെ പിടിയ്ക്കാൻ പോവുമ്പോ ആരൊക്കെയോ എസ്തപ്പാന്റെ പിന്നാലേ പോയിട്ടുണ്ടാരുന്നു.." ബാക്കി നടന്ന കാര്യങ്ങളും ഭവാനി അവർക്ക് മുമ്പിൽ വിശദമാക്കി. "കൊള്ളാല്ലോ. കേട്ടിട്ട് തന്നെ പേടിയാവുന്നു. ഇത്രേം അടുത്ത്‌ ഇതുപോലൊരു സംഭവം നടന്നിട്ട് നമ്മളാരും അറിയാതെ പോയല്ലോ." പരദൂഷണത്തിൽ താല്പരനായ ദാമുവിന് നിരാശയായി. "എന്തോവായാലും ഇത് ഇവിടം കൊണ്ട് തീരാൻ പോവുന്നില്ല. പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയുടെ മോന്റെ ദേഹത്തല്ലേ അവൻ കൈവച്ചേക്കുന്നത്. അങ്ങേര് ഇനി അടങ്ങിയിരിയ്ക്കുവോ. ഇവിടുന്ന് മുതലാളിയൊക്കെ താമസം മാറി കുളമുടിയിലേക്ക് പോകുന്നേന് മുമ്പ് ചിലപ്പോ എസ്തപ്പാന്റെ കാര്യത്തിൽ ഒരു തീരുമാനമുണ്ടായേക്കും. അല്ലെങ്കിൽ നിങ്ങൾ കണ്ടോ." "കാണാനൊന്നും ഇല്ല ഭവാനീ. മുകളിൽ ആകാശവും താഴെ ഭൂമിയുമായിട്ട് കഴിയുന്നോനാ എസ്തപ്പാൻ. അതുപോലാണോ പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയുടെ കാര്യം.. അടിയ്ക്ക് അടിയും, വെട്ടിനു വെട്ടുമായിട്ട് ആര് ചെന്നാലും അവൻ നേരിടും. അല്ലെങ്കിൽ നിങ്ങൾ കണ്ടോ.." "എന്തോ കാണാനാടാ ദാമൂ.. വാളെടുത്തവൻ വാളാലെ. അങ്ങനൊരു ചൊല്ലുണ്ടെന്ന് ഓർത്തുകൊണ്ട് വേണം ആരായാലും ആയുധമെടുക്കാൻ.ഇന്ന്‌ കൈക്കരുത്തും കൊണ്ട് അഹങ്കരിച്ചു നടക്കുന്ന ഓരോ അവന്മാരും ഒന്നോർക്കുന്നത് നല്ലതാ..ഇന്ന് തങ്ങൾക്കുള്ളതാണ് എന്നത് പോലെ നാളെ എന്ന ദിവസം മറ്റാരുടെയോ ആയിരിയ്ക്കുമെന്ന്." കൂട്ടത്തിൽ അൽപ്പം പ്രായം കൂടിയ ഇസഹാക്ക് എന്ന വൃദ്ധൻ പറഞ്ഞു. കടത്ത്‌ വള്ളത്തിന്റെനേരമായതോടെ ഓരോരുത്തരായി ചായപ്പൈസ കൊടുത്തിട്ട് കടവത്തേയ്ക്ക് നടന്നു. അന്ന് ചായ കുടിയ്ക്കാനായി കടയിലേക്ക് വന്ന നാരായണന്റെയും, കുഞ്ഞച്ഛന്റെയും, കുട്ടൻപിള്ളയുടേയുമൊക്കെ സംസാരം അത് തന്നെയായിരുന്നു. "ആ വാസുക്കുട്ടൻ ചെന്ന് അവനുമായി കൂട്ട് ചേർന്നത് കൊണ്ട് ഗോപിയാശാനേ നിങ്ങള് രക്ഷപ്പെട്ടു കേട്ടോ. അല്ലെങ്കിൽ ചായയ്ക്കും കാപ്പിയ്ക്കും എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു അവനിവിടെ കിടന്ന് ചവിട്ടി തേയ്ക്കില്ലായിരുന്നോ.. ഇത് ആവശ്യത്തിന് വേണ്ട കള്ളും, ആഹാരവുമൊക്കെ വാസുക്കുട്ടൻ പോയി വാങ്ങിച്ചോണ്ട് കൊടുക്കുവാ.. വാസുക്കുട്ടനും ഇങ്ങനൊരാളെ നോക്കിയിരുന്നതാ. അവൻ ജോലിയ്ക്കും കൂലിയ്ക്കും പോകാതെ എങ്ങിനെ കള്ള് കുടിയ്ക്കാമെന്ന് നോക്കിയിരുന്നതാ.അപ്പോഴാ എസ്തപ്പാന്റെ വരവ്" "അത് നേരാ. ആ തെണ്ടി കള്ളും കുടിച്ചിട്ട് ഇവിടെ കേറിവന്നാൽ ഗൗരിയ്ക്ക് അത് പിടിയ്ക്കത്തില്ലല്ലോ.. വാസുക്കുട്ടനുള്ളത് കൊണ്ട് അങ്ങനൊരു ഗുണമുണ്ടായി." "ഇവനിനി ഇവിടം വിട്ടു പോകാതെ ഇരുന്നാൽ എങ്ങിനെ ജീവിയ്ക്കുമെന്നാ. ജീവിയ്ക്കണമെങ്കിൽ ജോലി ചെയ്യണ്ടേ. അതോ നമ്മളെല്ലാരും ചേർന്ന് അവന്റെ ചിലവുകൾ നടത്തേണ്ട ഗതികേട് വരുവോ ഇനി.. ഇല്ലെന്ന് ആര് കണ്ടു." "പണവും, പത്രാസും, രാജ പദവിയും ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും ഇവിടുത്തെ മനുഷ്യർക്ക് കുറച്ച് മനഃസമാധാനം മിച്ചമുണ്ടായിരുന്നതാ, ഈ കാലന്റെ വരവോടെ അതും പോയിക്കിട്ടി." കുട്ടൻ പിള്ള തന്നെത്താനെന്നോണം പറഞ്ഞു. ♦️ പത്തുമണി ആയതോടെ കട അടച്ച ശേഷം ഗൗരി കഴുകാനുള്ള തുണികളെല്ലാം വാരി കെട്ടി വച്ചു. അതെല്ലാം താത്രിക്കടവിന് താഴെ കല്ലാറിന്റെ ആഴം കുറഞ്ഞ ഭാഗമായ കൊയ്പ്പള്ളി കടവിൽ കൊണ്ടു പോയാണ് കഴുകി ക്കൊണ്ട് പോരുന്നത്. ആഴ്ചയിൽ ഒരിയ്ക്കൽ പുതപ്പും കമ്പിളിയും ഒക്കെ കഴുകാനുള്ളപ്പോഴാണ് ഗൗരി കുളിക്കടവിലേക്ക് പോകുന്നത്. "നീ അതെല്ലാം ഇവിടിട്ട് കഴുകാൻ നോക്ക് മോളേ. അത്രേം ദൂരം ഇതെല്ലാം വാരിക്കെട്ടിക്കൊണ്ട് നടക്കണ്ടേ." ഗോപിയാശാൻ അവൾ ബക്കറ്റ് എടുക്കുന്നത് കണ്ട് പറഞ്ഞു. "ഇതെല്ലാം കഴുകിയെടുക്കാൻ കുറച്ചെങ്ങാനും വെള്ളം മതിയോ അച്ഛാ..വെള്ളം കോരി നെഞ്ച് പൊട്ടും." "വെള്ളം ഞാൻ കോരി തരാം. നീ അതെല്ലാം അവിടെ ഇട്.." "അച്ഛനിനി വെള്ളം കോരിയിട്ട് വേണം ഇന്ന്‌ മുഴുവൻ കുത്തിയിരുന്ന് ചുമയ്ക്കാൻ. ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കാണെന്ന് കരുതിയല്ലേ അച്ഛൻ വെള്ളം കോരി തരാമെന്ന് പറഞ്ഞത്. അവിടെ കടവത്ത്‌ കുളിയ്ക്കാനും, നനയ്ക്കാനും ഒരു രണ്ട് പേരെങ്കിലും കാണും. അതുമല്ല അങ്ങോട്ട് പോകുന്ന വഴി താത്രി കടവിൽ മണിയൻ ചൂണ്ടയ്ക്ക് പോയിട്ടുണ്ട്. അവിടാരുമില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ അവനെ കൂടി കൂട്ടിയ്ക്കോളാം." "അവനോട് പറയ്‌ നിന്നെ ഇവിടെ തിരികെ കൊണ്ട് വന്നിട്ട് പോയിരുന്നു ചൂണ്ടയിട്ടാൽമതിയെന്ന്. കേട്ടോ.." ഗൗരി അതിന് മറുപടി പറയാതെ തുണിക്കെട്ട് എടുത്ത്‌ ഏണിൽ വച്ച് ഒരു കയ്യിൽ ബക്കറ്റും, അതിനുള്ളിൽ തുണിയലക്കാനുള്ളസോപ്പ് പൊടിയും, കംഫർട്ടിന്റെ ഒരു പായ്ക്കറ്റും, താൻ കുളിയ്ക്കുന്ന സോപ്പും എടുത്തു വച്ച് കൊണ്ട് വീട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങി. "മോളേ വെള്ളം തെളിഞ്ഞിട്ടില്ലെങ്കിൽ അലക്കാനോ കുളിയ്ക്കാനോ ഒന്നും നിന്നേക്കല്ലേ.. വല്ല അസുഖവും പിടിയ്ക്കും." അവൾ പോകും മുൻപേ അയാൾ ഓർമിപ്പിച്ചു. ഗൗരി താത്രി കടവിൽ എത്തുമ്പോ മണിയൻ അവിടെയിരുന്നു ചൂണ്ടയിടുന്നുണ്ട്. അവൻ അവളെ കണ്ടപ്പോൾ ഇന്ന്‌ കിട്ടിയ ഒരു വാളയും, ചെറിയ രണ്ട് വാകകളും ഈർക്കിലിൽ കൊരുത്തിട്ടിരുന്നത് എടുത്തുയർത്തി കാണിച്ചു. "കറിയ്ക്കുള്ളതായി. ചേച്ചി അലക്കി കുളിച്ച് കേറുമ്പോഴേയ്ക്കും വറക്കാനുള്ളതും ഞാൻ പൊക്കും.." അവൻ സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു. പതിവിന് വിപരീതമായി ഗൗരി വരുമ്പോൾ കടവിൽ ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. വിജനമായ കടവിനെ തൊട്ടൊഴുകുന്ന കല്ലാറിന് മീതെ ഇടയ്ക്കിടെ മീനുകൾ വന്ന് ഓളമിട്ട് പോകുന്ന ഒച്ച മാത്രം കേൾക്കാം. അതിന് അകമ്പടിയെന്നോണം കല്ലാറിന്റെ ഓളങ്ങളുടെ ഗീതവും. കല്ലാറിന്റെ ഓരത്തൊക്കെവെള്ളം തെളിഞ്ഞാണ് ഒഴുകുന്നത്. പതിവിനെക്കാൾ കൂടുതൽ വെള്ളത്തിന്‌ ഒഴുക്കുണ്ടെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. കുളിക്കടവിന്റെ തീരത്ത്‌ കുട നിവർത്തിയത് പോലെ വലിയൊരു ആൽമരം കല്ലാറിലേക്ക് തല നീട്ടി നിൽപ്പുണ്ട്. അതിന്റെ ശാഖകൾ ചെരിഞ്ഞിറങ്ങി മുകളിൽ താത്രി ക്കടവിലേക്കുള്ള ഭാഗം മറഞ്ഞു കിടക്കയാണ്. ഗൗരി കുറച്ച് വെള്ളം ബക്കറ്റിൽ പിടിച്ചെടുത്ത്‌ ഏരിയലിന്റെ പായ്ക്കറ്റ് പൊട്ടിച്ചു അതിലേക്കിട്ട ശേഷം നാല് പുതപ്പുകളും മറ്റു ചില വസ്ത്രങ്ങളും അതിൽ മുക്കി വച്ചു. ബാക്കി വന്ന മായമ്മയുടെ ഡ്രെസ്സും തന്റെ നൈറ്റികളും സോപ്പിട്ട് കല്ലിൽ കുത്തി പിഴിഞ്ഞ ശേഷം ആറ്റു വെള്ളത്തിൽ അലമ്പിയെടുത്തു. അതിന് ശേഷം സോപ്പ് പൊടിയിൽ കുതിർത്തുവച്ചിരുന്ന തുണികൾ കല്ലിൽ എറ്റി പിഴിഞ്ഞെടുത്തു. അത് കൂടി കഴിഞ്ഞപ്പോഴേയ്ക്കും അവൾ ക്ഷീണിച്ച് പോയി. തുണി കുത്തി പിഴിയുന്ന കല്ലിൽ അൽപ്പ സമയം അവൾ ഇരുന്നു. സാധാരണ കടവത്ത്‌ തുണികഴുകാനോ കുളിയ്ക്കാനോ രാധമ്മയോ, ശാന്ത ചേച്ചിയോ ആരെങ്കിലും കാണേണ്ടതാണ് എന്ന് അവൾ അവിടെ ഇരുന്ന് ഓർത്തു. കരയിൽ വച്ചിരുന്ന സോപ്പും ഒരു തോർത്തും എടുത്ത ശേഷം അവൾ കുളിയ്ക്കാനായി പാവാട മാറിന് മേലേ വച്ചുടുത്തു കൊണ്ട് വെള്ളത്തിലേയ്ക്കിറങ്ങി. ഇത്രയും നേരം ആറ്റു വെള്ളത്തിൽ നിന്നതാണെങ്കിലും ശരീരത്ത്‌ വെള്ളം നനഞ്ഞപ്പോൾ അവൾക്ക് കുളിർന്നു. നാലഞ്ച് മീറ്റർ ഉള്ളിലോട്ടുപരൽ മീനിനെ പോലെ ഒന്ന് നീന്തിപ്പിടഞ്ഞപ്പോൾ അവൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു ഉണർവ് തോന്നി. കല്ലാറിന്റെ ഓളങ്ങൾ തന്റെ മൃദുല മേനിയെ തൊട്ടു തഴുകുമ്പോൾ അവൾക്ക് നാണം വന്നു.. "കല്ലാറേ.. കല്ലാറേ.. പർവത നിരയുടെ പനിനീരെ."എന്നവൾ വെറുതേ പാടിയിട്ട് ആരെങ്കിലും കേട്ടോ എന്നറിയാൻ കുസൃതിയോടെ ചുറ്റിനും നോക്കി. പിന്നെ മുട്ടൊപ്പം വെള്ളത്തിൽ നിന്നുകൊണ്ട് സോപ്പ് തേച്ച ശേഷം ഇരു കൈകൊണ്ടും വെള്ളം വകഞ്ഞു മാറ്റി മുൻപോട്ട് ഇറങ്ങി ഗൗരി ഒന്ന് മുങ്ങി നിവർന്നു. ഒരു കാട്ടാന എടുത്ത്‌ വെള്ളത്തിലേക്ക് ചാടും പോലൊരു ഒച്ച കേട്ടിട്ട് അവൾ പേടിയോടെ ഞെട്ടി പ്പകച്ചു ഇടം വലം തിരിഞ്ഞു നോക്കി. മാറൊപ്പംവെള്ളത്തിൽ നിന്ന് കൊണ്ട് അവൾ താൻ ശബ്ദം കേട്ട ഭാഗത്തേയ്ക്ക് നോക്കി. എന്തോ ആറ്റിൽ വീണപ്പോൾ മുകളിലേക്ക് തെറിച്ചുയർന്ന വെള്ളം അവിടെമ്പാടും ചിതറി വീഴുകയാണ്. അവിടെ വെള്ളത്തിന്‌ അടിയിൽ നിന്നും നുരകളും ഓളങ്ങളും കല്ലാറിന് മീതെ വന്ന് പൊട്ടി ചിതറുന്നത് അവൾ കണ്ടു. വല്ല കാട്ടു മൃഗങ്ങളും ആണോ അതെന്ന ചിന്തയിൽ അവിടേക്ക് നോക്കി കൊണ്ട് പെട്ടന്ന് കരയിലേക്ക് കയറണം എന്ന ചിന്തയിൽ അവൾ പിന്നോട്ട് നടന്നു. ആറ്റു വെള്ളം വകഞ്ഞു മാറ്റി രണ്ട് കൈകളും ഒരു മനുഷ്യന്റെ ശിരസ്സും തനിയ്ക്ക് മുമ്പിൽ ഉയർന്നു വരുന്നത് കണ്ടു ഗൗരി ഞെട്ടിപ്പോയി. (തുടരും) #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - മുറ ചെറുക്കൻ...... 🔻 ഭാഗം_53 ✍️രചന - Aysha akbar ഇഷാനി പതിയെ കണ്ണുകൾ തുറക്കുമ്പോൾ മുകളിൽ കണ്ട മരത്തിന്റെ നിറം അവളുടെ യുള്ളിൽ നിറച്ചതോരു തണുപ്പായിരുന്നു..... അവൾ പെട്ടെന്ന് കൃഷ്ണ മണിയൊന്ന് നീക്കിയതും കണ്ണുകളിൽ പതിഞ്ഞ അവന്റെ ചിത്രം ഒരു സ്വപ്നമാണോ യെന്നവൾക്ക് തോന്നി പ്പോയി....... ശ്വാസമിടിപ്പ് വല്ലാതെയുയർന്നു..... കഴിഞ്ഞതെല്ലാം ഒരു മിന്നൽ കണക്കെ ഹൃദയത്തിൽ മിഞ്ഞി മാഞ്ഞതും ഒരു തേങ്ങൽ വന്നവളുടെ തൊണ്ടയിൽ കുരുങ്ങി നിന്നു...... പപ്പയുടെ അടി കൊള്ളുമ്പോഴും അവന്റെ സാമീപ്യം ഹൃദയം അറിഞ്ഞിരുന്നു.... എപ്പോഴും ഇത് പോലെ അവ്യക്‌ത‌മായ അവന്റെയൊരു ചിത്രം കണ്ണുകളിൽ തെളിഞ്ഞിരുന്നു.... ഇനി ഇതും അത്‌ പോലെ തന്റെ തോന്നാലാണോ എന്നോർക്കും തോറും അവൾക്കുറക്കെ കരയാൻ തോന്നി..... അകന്ന് മാറിയ ആ കൺ പോളകളിലേക്ക് സച്ചുവൊന്ന് കൂടി നോക്കി....... ഏറെ അവശമായിരുന്നാ മിഴികളെങ്കിലും അവയിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നൊരാ പ്രകാശം സത്യമായിരുന്നു.... അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണ് നീരുരുണ്ട് കൂടി..... പെട്ടെന്നുള്ള വികാരങ്ങളുടെ വേലിയേറ്റങ്ങൾ അവനെയേറെ ദുർബലനാക്കിയിരുന്നു... അവൻ പതിയെ അവൾക്കടുത്തേക്ക് ചാഞ്ഞിരുന്നു..... അവന്റ ഗന്ധം ഒരു നിമിഷം അവളിലേക്ക് പടർന്നതും ഒന്നും സ്വപ്നമല്ലെന്നൊരു പ്രതീക്ഷ അവളിൽ നിറഞ്ഞു....... അവിടമാകേ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന മരുന്നിന്റെ ഗന്ധം അവളുടെ മൂക്കിലേക്ക് തറച്ചു കയറി..... അത്‌ തനിക്കവന്റെ ഗന്ധമാണ്... പ്രണയത്തിന്റെ ഗന്ധമാണ്....... ഇഷാ...... അവൻ അവളുടെ കൈ പത്തി തന്റെ കൈകൾക്കുള്ളിലാക്കി പതിയെ വിളിക്കുമ്പോൾ ആർദ്രമായ അവന്റെ ശബ്ദം ഇത് വരെയുള്ള അവളുടെ എല്ലാ മുറിവിനെയും ഉണക്കാൻ പ്രാപ്തമായിരുന്നു.... അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി..... ഇപ്പൊ.... മനസ്സിലായില്ലേ..... ഇഷാനിക്ക് നോ പറയാൻ അറിയാമെന്ന്...... നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന മിഴികളോടൊപ്പം ചുണ്ടിലൊരു പുഞ്ചിരി വിരിയിച്ചു കൊണ്ടവളെറേ അവശത നിറഞ്ഞ ശബ്ദത്തിലത് ചോദിക്കുമ്പോൾ സച്ചു വിന്റെ ഹൃദയം വല്ലാതെ നുറുങ്ങു പ്പോയി..... അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ അഭിമാനത്തിന്റെ തിളക്കമുണ്ട്....... പ്രണയത്തിനു വേണ്ടി പൊരുതി ജയിച്ചവളുടെ അഹങ്കാരമുണ്ട്..... എത്ര പിടിച്ചു നിർത്തിയിട്ടും ഹൃദയത്തിൽ കനം കെട്ടി നിന്നിരുന്ന അവന്റെ കണ്ണ് നീർ ഒരു പ്രളയം പോലെ പുറത്തേക്കൊഴുകി.... അവളുടെ കൈ കൂട്ടി പ്പിടിച്ചു കൊണ്ടവൻ പൊട്ടി ക്കരയുമ്പോൾ അവന്റെ ശബ്ദം അവിടമാകെ ഉയർന്നു കേട്ടിരുന്നു.... അവളുടെ കൈക്ക് മേൽ അവന്റെ കണ്ണ് നീരോഴുകി യൊലിച്ചു...... ഗൗരവം നിറഞ്ഞ ആ ശബ്ദത്തിലെ കരച്ചിലിന് വല്ലാത്തൊരു ചിലമ്പിച്ച ശബ്ദമുണ്ടായിരുന്നു.... അവൻ കരയുന്നത് കണ്ടതും അവളുടെ നെഞ്ചും വല്ലാതെ വിങ്ങി.... ഒരു കൈ കൊണ്ടവന്റെ കോലൻ മുടിയിലൊന്ന് തഴുകി ആശ്വസിപ്പിക്കണമെന്നുണ്ടെങ്കിലും അവൾക്ക് കയ്യനക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലായിരുന്നു.... അവളുടെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞൊഴുകി.... അവന്റെ ശബ്ദം കേട്ടെന്ന വണ്ണം എല്ലാവരും ഒരു നിമിഷം അങ്ങോട്ടോടിയെത്തി.... അപ്പോഴും അവളുടെ കൈ കൂട്ടി പ്പിടിച്ചു കണ്ണുകളടച്ചവൻ പൊട്ടി പൊട്ടി കരയുകയാണ്..... കഴുത്തിലെ അവന്റെ ഞെരമ്പുകൾ വല്ലാതെ വരിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്..... തേങ്ങലിന്റെ ശക്തി കൊണ്ട് ആഡംസ് ആപ്പിൾ വിറ കൊള്ളുന്നത് പോലെ..... സച്ചുവേട്ടൻ കരയല്ലേ..... ഈ മുറിവിനെക്കാളൊക്കെ എനിക്കിപ്പോഴാണ് മനസ്സ് വേദനിക്കുന്നത്...... ഇഷാനി പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ അത്‌ പറയുമ്പോൾ ഉള്ള് വിങ്ങി പൊട്ടുമ്പോഴും അവൻ കണ്ണ് നീരടക്കി പിടിച്ചു... അപ്പോഴാണ് എല്ലാവരും കണ്ണുകൾ തുറന്ന ഇഷാനിയെ കാണുന്നത്..... ഒരു നിമിഷം സന്തോഷം കൊണ്ടെല്ലാവരുടെയും മിഴികൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.... എങ്കിലും ആരും അവർക്കടുത്തേക്ക് പോകാതെ ആ വാതിൽ പടിയിൽ തന്നെ നിന്നു.... നിനക്ക്........ നിനക്കവർ പറയുന്നതങ് സമ്മതിച്ചാൽ മതിയായിരുന്നു ഇഷാ..... എങ്കി നീ ഇത്രയും... കരച്ചിലൊതുങ്ങിയ ശേഷം സചു നനഞ്ഞ ശബ്ദത്തിലത് പറഞ്ഞു തീർക്കാൻ കഴിയാതെ വിതുമ്പുമ്പോൾ ഇഷാനി യുടെ കണ്ണുകൾ പെട്ടെന്ന് നിറഞ്ഞു...... ഇപ്പൊ ഈ വേദന മരുന്ന് വെച്ചാൽ തീരും സച്ചുവേട്ടാ.... പക്ഷെ അങ്ങനെ സച്ചുവേട്ടനെ മറന്ന് മറ്റൊരാളുടെ കൂടെ ജീവിക്കുമ്പോഴുള്ള മുറിവിൽ എന്ത് മരുന്ന് വെച്ചാലാണ് ഉണക്കം കിട്ടുക.... ഓരോ നിമിഷവും ഞാൻ ഉരുകി തീരുകയായിരിക്കില്ലവ..... അങ്ങനെയെങ്ങാൻ സംഭവിച്ചാൽ പിന്നേ ഇഷാനി........ അവളത് പറഞ്ഞു മുഴുവനാക്കും മുന്പേ അവനവളുടെ വാ പൊത്തി.... ഉള്ളിലെ നീറ്റൽ പിടിച്ചടക്കാൻ അവനേറെ പ്രയാസപ്പെടുമ്പോഴും ആ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.... അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ പതിയെ അവളുടെ കവിളിൽ മുറിവ് പറ്റാത്തൊരിടത്തു അമർന്നു..... എന്നേ....... എന്നേ ഇനിയങ്ങോട്ട് വിടല്ലേ സച്ചുവേട്ടാ...... എനിക്ക്.... പേടിയാ....... ആ മുറിയിൽ നിന്നും എങ്ങനെ ഇവിടെക്കെത്തി എന്ന് പോലും അറിയില്ലെങ്കിൽ കൂടി അവളത് പറയുമ്പോൾ അവളുടെ യുള്ളിൽ നിലിച്ചു കിടക്കുന്ന ആ ട്രോമ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ തെളിഞ്ഞു കണ്ടു....... ഇല്ലാ.... എങ്ങും വിടില്ല നിന്നേ ഞാൻ........ നീയൊന്നെഴുന്നേറ്റ് നിൽക്കാനായാൽ ഒരു താലി ഞാനീ കഴുത്തിൽ കെട്ടും..... മറ്റൊരാൾക്കും അവകാശം പറഞ്ഞു പറിച്ചു കൊണ്ട് പോകാൻ കഴിയാത്ത വിധം നിന്നേ ഞാൻ എന്റേതാക്കും...... അതും പറഞ് കൊണ്ടവൻ അവളുടെ നീളൻ വിരലുകളിൽ ചുണ്ടമർത്തുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ വല്ലാതെ തെളിഞ്ഞു... ഉള്ളിലെ മുറിവുകൾക്ക് ഉണക്കം കിട്ടിയെന്ന പോൽ ആ കണ്ണുകളിൽ പ്രകാശം പരന്നു....... അവന്റെ ചുംബനത്തിന്റെ ചൂടിൽ അവളുടെ ഉള്ളിലെ മുറിവുകൾ കരിഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരുന്നു... അപ്പോഴും നന്ദ്യാർ വട്ട പ്പൂക്കൾ പുഞ്ചിരിയോടെ ഭൂമിയെ പുൽകുന്നുണ്ട്.... കൃഷ്ണ ക്കിരീട പ്പൂക്കൾ ആനന്ദത്തോടെ യെന്ന വണ്ണം ആ ഇളം കാറ്റിലോന്നിളകി....... എവിടെ..... എവിടെ എല്ലാവരും...... അവളെ തന്നെ നോക്കിയിരിക്കുന്ന സച്ചുവിനെ നോക്കി അവളത് ചോദിക്കുമ്പോൾ ഇത് വരെയുള്ളതിനേക്കാൾ ആ ശബ്ദത്തിന് ഉഷാർ വന്നത് പോലെ സച്ചുവിന് തോന്നി....... അവൻ വാതിൽ പടിയിൽ നിൽക്കുന്നവരെ യൊന്നു നോക്കി...... അത്‌ വരെ അവർക്ക് സംസാരിക്കാനെന്ന വണ്ണം അവരിലേക്ക് കടന്ന് വരാതെ നിന്നിരുന്ന മീനുവും തനൂജയും മുത്തശ്ശിയും അങ്ങോട്ട് നടക്കുമ്പോൾ സച്ചു പതിയെ അവളിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു....... ഒന്നൂല്യ..... ന്റെ കുട്ടിക്ക് ഒന്നൂല്യ... ഇത് മുമ്പേ ഞങ്ങളോട് പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ ഇത്രയും വേദന സഹിക്കേണ്ടി വരുവായിരുന്നോ..... നിന്നേ അങ്ങോട്ട് വിടില്ലായിരുന്നല്ലോ ഞാൻ...... തനൂജ അവളുടെ നെറ്റിയിലൊന്നുഴിഞ്ഞു കൊണ്ടത് പറയുമ്പോൾ അവരുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തൂവിയിരുന്നു.... അവരെ കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ തന്റെ എല്ലാം മാറിയത് പോലെ തോന്നി ഇഷാനിക്ക്..... സന്തോഷം കൊണ്ടവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു..... നല്ലോണം വിശ്രമിക്ക്.... മരുന്നൊക്കെ കുടിച് ഓടി ചാടി നടക്കകണം..... മുത്തശ്ശി ഏറെ സ്നേഹത്തോടെ അത്‌ പറയുമ്പോഴും അതിൽ കലർന്ന വേദന ഇഷാനിക്കറിയാനായിരുന്നു..... തന്നോടുള്ള സ്നേഹം ഓരോ കണ്ണുകളിലും വ്യക്തമാണ്.... തന്നെ മരുമകളായി അംഗീകരിക്കുമോ ഇവരെന്ന് ഭയന്നിരുന ആ ഇഷാനിയെ അവൾ പാടേ മറന്ന് പോയിരുന്നു.... അവൾ മീനു വിനെയൊന്ന് നോക്കി........ സങ്കടം കൊണ്ടും പരിഭവം കൊണ്ടും മുഖം കൂർപ്പിച്ചു നിൽക്കുകയാണവൾ..... മീനു...... ഇഷാനി പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ വിളിച്ചതും മുഖത്തെ ആ ഭാവങ്ങളെല്ലാം വിട്ടകന്നു പൊട്ടി ക്കരഞ്ഞു പോയിരുന്നവൾ..... ഇഷാനിയുടെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞൊഴുകി...... അവളോട് കരയേണ്ടെന്ന് പറയമ്മേ.... അവളെ ഒന്ന് കെട്ടി പിടിക്കാൻ പോലും കഴിയാത്ത നിസ്സഹായതയിലായിരുന്നു അവൾ തനൂജയെ നോക്കിയത് പറഞ്ഞത്.... മീനു കണ്ണുകൾ അമർത്തി തുടച്ചു....... പതിയെ അവൾക്കരികിലായോന്നിരുന്നു...... പുറത്തേക്ക് നടക്കും വഴി മുറിയുടെ വാതിൽക്കൽ നിൽക്കുന്ന ഋതിനെ സച്ചുവൊന്ന് നോക്കി...... മറ്റേതോ ലോകത്ത് എത്തി പെട്ട പോലെയാണ് അവന്റെ നിൽപ്പ്.... അവന്റെയുള്ളിലെ മാറ്റങ്ങൾ ആ കണ്ണുകളിൽ സച്ചുവിന് കാണാൻ കഴിഞ്ഞു വെങ്കിലും അവനൊന്നും മിണ്ടാതെ പുറത്തേക്ക് നടന്നിരുന്നു..... (തുടരും) Aysha Akbar #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - പ്രളയം... 🔻 പാർട്ട് _24 ✍️ രചന - Aniprasad. അധികം വെളിച്ചം വീഴാത്ത മുറ്റത്ത്‌ ആജാനുബാഹുവായ ഒരു മനുഷ്യൻ നിൽക്കുന്നതും അയാളുടെ മുമ്പിലേക്ക് മകൻ ഇറങ്ങി പോകുന്നതും കണ്ടതോടെ മേരിയമ്മ അവിടെ തിരിഞ്ഞു നിന്നു. ഇവനെ താൻ എവിടെയോ കണ്ടിട്ടുണ്ടല്ലോ എന്ന ഓർമ മേരിയമ്മയെ കൊണ്ടെത്തിച്ചത് മകളുടെ മനസമ്മത പ്പന്തലിലാണ്.. മേരിയമ്മ പെട്ടന്ന് ഇറങ്ങി അവരുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് ചെല്ലാൻ തുനിഞ്ഞെങ്കിലും അവിടെ നിന്നു കൊണ്ട് ആദ്യം അവർ പീലിപ്പോസിനെ വിളിച്ചു.. "ഒച്ച വയ്ക്കണ്ട.. ഞാനിവിടെ യുദ്ധത്തിന് വന്നതല്ല. നിങ്ങളുടെ മകനെ ഞാൻ എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ട് പോവുകയാണ്.. അവന് കൊടുക്കാൻ ഞാൻ അവിടെയൊരു ഒന്നാന്തരം സമ്മാനം കരുതി വച്ചിട്ടുണ്ട്.." മേരിയമ്മയെ നോക്കിയാണ് എസ്തപ്പാൻ പറഞ്ഞതെങ്കിലും അവന്റെ കണ്ണുകൾ ഷാജനിലായിരുന്നു. ഏത് നിമിഷവും അവനിൽ നിന്നും തനിയ്ക്ക് നേരെ ഒരാക്രമണം പ്രതീക്ഷിയ്ക്കാം.. ഇത് അവന്റെ വീടാണ്. അപ്പോൾ ആക്രമണത്തിന് ശൗര്യം കൂടിയേക്കും.. അത് കരുതി വേണം താൻ നിൽക്കേണ്ടത്. "നീയേതാ.. നിനക്കെന്താ ഇവിടെ കാര്യം.. ഈ രാത്രിയിൽ എന്തിന് നീയിവിടെ വന്നു.. ഇറങ്ങി പോ പുറത്ത്.." മേരിയമ്മ ഗേറ്റിന് നേർക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി. "ഞാൻ ആരാണെന്നും ഈ രാത്രിയിൽ എന്താ എനിയ്ക്കിവിടെ കാര്യമെന്നും നിങ്ങൾ ഈ നിൽക്കുന്ന നിങ്ങളുടെ മകനോട് ചോദിയ്ക്ക്. ആ തെമ്മാടി തരും നിങ്ങൾക്ക് അതിനുള്ള മറുപടി.." എസ്തപ്പാൻ കൂസലെന്യേ പറഞ്ഞു. മേരിയമ്മ മകനെ നോക്കിയെങ്കിലും അവൻ മുഖം മാറ്റിക്കളഞ്ഞു. "കണ്ടില്ലേ കള്ളന് കഞ്ഞി വച്ചവനെ പോലെ മുഖം തിരിച്ച് നിൽക്കുന്നത്.. നിങ്ങൾക്കുള്ള മറുപടി തരാൻ അവന് പറ്റില്ല. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ കാണിച്ചു തന്നേക്കാം..." എസ്തപ്പാൻ പറഞ്ഞതും, ഷാജന്റെ വലതുകയ്യിൽ കടന്നു പിടിച്ചു. തന്റെ കയ്യിൽ ഒരു ഉരുക്ക് വള്ളി വന്നു ചുറ്റിയ അനുഭവമായിരുന്നു ഷാജന്. "മര്യാദയ്ക്ക് എന്റെ കൂടെ വന്ന് എനിയ്ക്ക് കൊണ്ടു തന്ന സമ്മാനങ്ങൾ തിരിച്ചെടുത്തു കൊണ്ട് പൊയ്ക്കോ.. കൊണ്ടു പോയാൽ മാത്രം പോരാ കയ്യൊടിഞ്ഞവനെയും കാലൊടിഞ്ഞവനെയുമൊക്കെ ഹോസ്പിറ്റലിലും, ചത്ത്‌ കെട്ടു പോയവനെ എടുത്ത്‌ മോർച്ചറിയിലും കൊണ്ടു പൊയ്ക്കോണം. അതിന്റെ പിന്നാലെയൊന്നും നടക്കാൻ എനിയ്ക്ക് നേരമില്ല.." ഷാജനെ അവൻ തന്റെ കൂടെ വരാനായി കയ്യിൽ പിടിച്ചു മുന്നോട്ട് വലിച്ചെങ്കിലും ഷാജൻ ആ കൈ തട്ടി മാറ്റിയിട്ട് അവന്റെ മുഖത്തടിച്ചു. പാറക്കെട്ടിൽ തന്റെ കൈ ചെന്ന് ഇടിച്ച അനുഭവമായിരുന്നു ഷാജന്. അവൻ വേദന കൊണ്ട് കൈകുടയുമ്പോൾ എസ്തപ്പാൻ കൈ നീട്ടി അവന്റെ കഴുത്തിന് കുത്തി പ്പിടിച്ചു. "നായിന്റെ മോനേ.. എന്റെ മുഖത്തടിയ്ക്കാൻ വളർന്നോടാ ഞാഞ്ഞൂലെ നീ." എന്നാൽ എസ്തപ്പാന്റെ പിടി തന്റെ കഴുത്തിൽ മുറുകും മുൻപേ ഷാജൻ ഇരു കൈകൊണ്ടും അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു മാറ്റി. അതിന് ശേഷം ഒരു നിമിഷം വൈകാതെ തന്റെ പോക്കറ്റിൽ ഇരുന്ന റിവോൾവർ എടുത്ത്‌ എസ്തപ്പാന്റെ തിരു നെറ്റിയ്ക്ക് നേരെ നീട്ടി. ''വീട്ടിൽ കയറി വന്നു ഷോ കാണിയ്ക്കുന്നോടാ പട്ടീ.. അനങ്ങിപ്പോയാൽ നിന്റെ തിരു നെറ്റിയ്ക്ക് തന്നെ പൊട്ടിച്ചു കളയും " ഷാജൻ പല്ലുകൾകടിച്ചു. "നീ കൊടുവത്തൂരുള്ള പാവങ്ങളുടെ നെഞ്ചത്ത് കേറി താണ്ഡവം ആടുമ്പോലെ ഇവിടെ വന്ന് ഷാജന്റെ മുമ്പിൽ ഷോ കാണിച്ചാൽ ഷാജൻ അത് കണ്ടും കൊണ്ട് നിൽക്കുമെന്ന് കരുതിയോ.. എസ്തപ്പാനേ... കള്ള തിരുമാലീടെ മോനേ... നീ അവരെ മലത്തിയിട്ട് ഈ രാത്രി തന്നെ എന്നേ തേടി വരുമെന്ന് ഞാൻ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും കരുതിയതല്ലെടാ.. പക്‌ഷേ വന്നതിന് താങ്ക്സ്.. എനിയ്ക്ക് നിന്നെ തേടി അങ്ങോട്ട് വരേണ്ടി വന്നില്ലല്ലോ... നിന്നെ കൊന്നു കല്ലാറിന്റെ മാറിൽ ഒരു കല്ല് കെട്ടി താഴ്ത്തിയാൽ ദൈവം തമ്പുരാന് പോലും പിന്നെ നിന്നെ കണ്ടെത്താൻ കഴിയില്ല.. കാണണോ നിനക്ക്.." ഷാജൻ അവനെ നോക്കി ഒരു കൊല്ലുന്ന ചിരി ചിരിച്ചു. എസ്തപ്പാൻ, ഷാജന്റെ മുഖത്തേയ്ക്കും അവന്റെ കയ്യിലിരിയ്ക്കുന്ന റിവോൾവറിലേക്കും മാറി മാറി നോക്കി. "പേടിയ്ക്കേണ്ടടാ.. ഒന്നല്ല അഞ്ച് തിരയുണ്ട് ഇതിനുള്ളിൽ. അത് അഞ്ചും നിനക്കുള്ളതാ... ആ അഞ്ച് ബുള്ളറ്റുകളും നിന്റെ ശിരസ്സിനുള്ളിൽ ഞാൻ തിരുകി കയറ്റും." "അതിനുള്ള ധൈര്യമുണ്ടോടാ നിനക്ക്..." കണ്ണോട് കണ്ണ് നോക്കി നിന്ന് എസ്തപ്പാൻ പിറു പിറുത്തു. "ഉണ്ടെങ്കിൽ കാണട്ടെ.. ആണിന്റെ ഉശിരുണ്ടെങ്കിൽ നീ വെയ്ക്കെടാ എന്റെ തലയ്ക്ക് വെടി.." എസ്തപ്പാൻ ഒരിഞ്ച് ചലിക്കാതെ ശിരസ്സ് കുനിയ്ക്കാതെ ഷാജന്റെ മുമ്പിൽ നെഞ്ചും വിരിച്ചു നിന്നു. "നിന്റെ കൈ വിറയാതിരിയ്ക്കുന്ന വിദ്യയൊന്നും നിനക്ക് പുല്ലാട്ടെ പീലിപ്പോസ് മുതലാളി പഠിപ്പിച്ചു തന്നിട്ടില്ലെടാ. എവിടെ പോയെടാ നിന്റെ ധൈര്യമെല്ലാം.." ഷാജന്റെ കൈ ചലിയ്ക്കുന്നത് കണ്ടതോടെ മേരിയമ്മ പേടിയോടെ ഓടി വന്ന് അവന്റെ കയ്യിൽ പിടിയ്ക്കാൻ നോക്കിയെങ്കിലും ലക്ഷ്യം മാറാതെ അവൻ മറുകയ്യെടുത്ത്‌ മമ്മിയെ വിലക്കി. "മാറി നിൽക്ക് മമ്മീ. ഇവിനിവിടുന്നു ജീവനോടെ പോകില്ല.. പുല്ലാട്ടെ സാജനെ വെല്ലുവിളിച്ചിട്ട് ഈ തെണ്ടി ഈ ചുറ്റുമതിലിനു പുറത്തുള്ള ലോകം ഇനി കാണില്ല.." "ഇവിടുന്ന് ജീവനോടെ തിരിച്ച് ചെന്നോളാം എന്ന് ആർക്കും വാക്ക് കൊടുത്തിട്ടല്ലെടാ ഞാൻ നിന്നെ തേടി വന്നത്. എസ്തപ്പാൻ ഈ മതിൽക്കെട്ടിനു പുറത്തിറങ്ങുന്നുണ്ടെങ്കിൽ കൂടെ പുല്ലാട്ടെ ഷാജനും കണ്ടിരിയ്ക്കും." "ദൈവമേ.'എന്ന് വിളിച്ചുകൊണ്ട് മേരിയമ്മ ഓടി പീലിപ്പോസിന്റെ റൂമിനകത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു. മേരിയമ്മയുടെ വെപ്രാളം കണ്ടതോടെ കിടക്കയിൽ നിന്ന് പീലിപ്പോസ് ചാടി എണീറ്റു. മേരിയമ്മ ഒന്നോ രണ്ടോ വാചകത്തിൽ ഭർത്താവിനോട് കാര്യം പറഞ്ഞതോടെ അയാൾധ്രുതിയിൽ പുറത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു. പീലിപ്പോസ് മുതലാളി പുറത്തേയ്ക്ക് വരുമ്പോൾ റിവോൾവർ ഇരുന്ന ഷാജന്റെ കയ്യിൽ എസ്തപ്പാൻ പിടുത്തമിട്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. "വീട്ടിൽ കയറി വന്ന് ചെറ്റത്തരം കാണിയ്ക്കുന്നോടാ നാറീ. വിടെടാ അവന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന്." മുറ്റത്തേയ്ക്കുള്ള പടവുകൾ ഇറങ്ങുന്നതിനിടെ പീലിപ്പോസ് മുതലാളി ചീറി. എന്നാൽ അതിനും മുമ്പേ ഷാജന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ആയുധം എസ്തപ്പാൻ കയ്യടക്കി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അവൻ ഷാജന്റെ കഴുത്തിലൂടെ കൈപ്പൂട്ടിട്ട് പിടിച്ചു തിരിച്ച് തന്നോട് ചേർത്തു നിർത്തിയ ശേഷം ആയുധം അവന്റെ ശിരസ്സിൽ തൊടുവിച്ചു. ''ബഹളം വയ്ക്കല്ലേ മുതലാളീ. മുതലാളിയുടെ മകനെ ഞാനെന്റെ വീട് വരെയൊന്നു കൊണ്ട് പോവാ.. അവിടെ കൊണ്ടു പോയി മുതലാളിയുടെ മകന് ചെറിയൊരു സമ്മാനം കൊടുക്കണം... സമ്മാനം എന്റെയല്ല. ഞാനറിയാതെ മുതലാളിയുടെ മകൻ എന്റെ വീട്ടിൽ കൊണ്ട് വച്ചിട്ടും പോകാൻ തുടങ്ങിയ സമ്മാനമാ. കൈയ്യോടെ ഞാൻ അതങ്ങു തിരിച്ച് കൊടുത്തേക്കാമെന്നു വച്ചു.. എന്നാൽനമ്മൾ അങ്ങോട്ട് പോവാല്ലേടാ ഷാജാ.. " എസ്തപ്പാൻ തോക്ക് അവന്റെ ചെവിയ്ക്ക് പിന്നിൽ മുട്ടിച്ചു. ഷാജൻ ഒന്ന് കുതറി പ്പിടഞ്ഞെങ്കിലും അവന്റെ കയ്യാമത്തിൽ നിന്നും ഊർന്ന് പോകാനുള്ള കരുത്ത് ഷാജന് ഇല്ലായിരുന്നു. "ഇതിനുള്ളിൽ തിരയുണ്ടെങ്കിലും ഇല്ലെങ്കിലും നീ കിടന്ന് അധികം ഷോ കാണിച്ചാൽ ഞാനീ കാഞ്ചിയിൽ ഒറ്റ വലി വലിയ്ക്കും. ഇത് കളി തോക്കാണോ അല്ലയോ എന്നൊക്കെ നിനക്കേ അറിയൂ.. ഞാൻ കാഞ്ചി വലിച്ചു കഴിയുമ്പോ എനിയ്ക്കും ബോധ്യം വരും.. അതുകൊണ്ട് പറയുന്നതനുസരിച്ചു ബലം പിടിയ്ക്കാതെ വന്നോണം എന്റെ കൂടെ.." എസ്തപ്പാൻ അവനെ മുന്നോട്ട് തള്ളിയെങ്കിലും കാൽ വിരലുകൾ നിലത്തു കുത്തി അവൻ ബലം പിടിച്ചു നിന്നു. "നിങ്ങളെന്താ നോക്കികൊണ്ട് നിൽക്കുന്നത്. ഫോണെടുത്ത്‌ പോലീസിനെ വിളിയ്ക്ക്.. ഒരാക്രമി നമ്മുടെ വീട്ടിൽ അതിക്രമിച്ചു കയറി നമ്മുടെ കുഞ്ഞിനെ വകവരുത്താൻ ശ്രമിയ്ക്കുന്നെന്ന് പറയ്‌.. പോലീസ് വന്നില്ലെങ്കിൽ ഇവൻ നമ്മുടെ കുഞ്ഞിനെ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യും." നടുങ്ങിപ്പിടഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന പീലിപ്പോസിന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചുലച്ചു കൊണ്ട് അവർ പറഞ്ഞു. "വിളിച്ചോ.." എസ്തപ്പാൻ അവിടെ തിരിഞ്ഞു നിന്നു. "പോലീസിനെയോ പട്ടാളത്തിനെയോ ആരെയാണെന്ന് വച്ചാൽ വിളിച്ചോ. അവരുകൂടി വന്ന് കാണട്ടെ പുല്ലാട്ടെ പീലിപ്പോസിന്റെ മകന്റെ മഹത്വം..അവര് വന്നിട്ടെ ഞാനിവനെയും കൊണ്ട് ഇവിടുന്നു പോകുന്നുള്ളൂ.." എസ്തപ്പാൻ അവിടെ തന്നെ നിന്നു. "വീട്ടിൽ കയറി വന്ന് നമ്മുടെ മകനെ ഉപദ്രവിച്ചിട്ട് അവൻ തിരിഞ്ഞു നിന്ന് വെല്ലുവിളിയ്ക്കുന്നത് കണ്ടില്ലേ.. പോലീസിനെ വിളിയ്ക്ക്.. അവരെയും ഇവൻ നിന്ന് വെല്ലുവിളിയ്ക്കുമോ എന്ന് നമുക്കൊന്ന് കാണണമല്ലോ.!" മേരിയമ്മ പറഞ്ഞത് കേട്ടെങ്കിലും രോഷത്തോടെ എസ്തപ്പാനെ നോക്കി നിന്നതേയുള്ളൂ പീലിപ്പോസ് മുതലാളി. "എന്താ വിളിക്കുന്നില്ലേ...മുതലാളീ പോലീസിനെ.. കൊച്ചമ്മ പറഞ്ഞത് കേട്ടില്ലേ മുതലാളി.. വിളിക്കില്ല കൊച്ചമ്മേ.." എസ്തപ്പാൻ മേരിയമ്മയെ നോക്കി. "ഈ നിൽക്കുന്ന മനുഷ്യന്റെ വിത്തല്ലേ ഇവൻ.. അപ്പോൾ ഇവന്റെ തന്ത അറിയാത്ത തെമ്മാടിത്തരം ഒന്നും ആയിരിയ്ക്കില്ലല്ലോ ഇവൻ ചെയ്തത്.. പോലീസ് വന്നാൽ പല ചോദ്യങ്ങൾക്കുമുള്ള മറുപടി പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയും നൽകേണ്ടി വന്നേക്കും എന്ന് ഇയാൾക്കറിയാം. അത് കൊണ്ട് നിങ്ങളുടെ ഭർത്താവ് പോലീസിനെയോ, പട്ടാളത്തിനെയോ ഒന്നും വിളിയ്ക്കാൻ പോകുന്നില്ല.." എസ്തപ്പാൻ പറയുന്നത് മനസിലാകാത്തത് പോലെ മേരിയമ്മ ഭർത്താവിനെ നോക്കി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൺ തടങ്ങൾ പിടയ്ക്കുന്നതും, മീശത്തുമ്പ് വിറയുന്നതും അവർക്ക് കാണാമായിരുന്നു. ബലമായി തന്റെ മുമ്പിൽ നിന്നും മകനെ എസ്തപ്പാൻ കൂട്ടിക്കൊണ്ട് പോകുന്നത് നിസ്സഹായനായി പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയ്ക്ക് നോക്കി നിൽക്കേണ്ടി വന്നു. എസ്തപ്പാൻ ഷാജനെയും കൂട്ടി വരുമ്പോൾ റോഡിൽ നിൽക്കുന്ന മനുഷ്യർക്കിടയിൽ നിന്നും എന്തൊക്കെയോ പിറു പിറുക്കലുകൾ കേട്ടു. അവരെല്ലാം ഇനി എന്താണ് സംഭവിയ്ക്കാൻ പോകുന്നതെന്ന് അറിയാൻ വേണ്ടി എസ്തപ്പാന്റെ പിന്നാലേ ചെന്നു. എസ്തപ്പാൻ വീട്ടു മുറ്റത്തേയ്ക്ക് ഇറങ്ങാനുള്ള പടിയിലേക്ക് ആദ്യത്തെ കാൽ വച്ച ശേഷം തന്റെ പിന്നാലേ വരുന്നവരെ നോക്കി. "അവിടെ നിന്നോണം.. കാഴ്ച കാണാൻ വന്നവർ അവിടെ നിന്ന് കാണാൻ പറ്റുന്നത് കണ്ടാൽ മതി.. ഈ മുറ്റത്തേയ്ക്ക് എന്റെ അനുവാദമില്ലാതെ ആര് കാലുകുത്തിയാലും രണ്ട് കാലിൽ നടന്ന് അവന്മാർ വീട്ടിലേക്ക് പോകില്ല. കേട്ടല്ലോ.." എസ്തപ്പാന്റെ പിന്നാലേ വന്നവർ പിടിച്ചു കെട്ടിയാലെന്ന മട്ടിൽ അവിടെ നിന്നു പോയി. അതിൽ ആർക്കും ഇനി ഒരടി പോലും മുൻപോട്ട് വയ്ക്കാനുള്ള ധൈര്യം പോരാ.. "അതെന്തൊരു വാർത്തമാനമാ എസ്തപ്പാനെ.. നിങ്ങൾ ഈ ചെക്കനെ എന്താ ചെയ്യാൻ പോവുക എന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് അറിയണ്ടേ.." കുന്നന്താനത്തെ ബേബി പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ പറഞ്ഞെങ്കിലും അവന് ആൾക്കൂട്ടത്തിൽ നിന്നും പുറത്തേയ്ക്ക് വരാനുള്ള ധൈര്യം പോരായിരുന്നു. "നീയൊന്നും അറിയേണ്ട. അറിയിയ്‌ക്കേണ്ടുന്നവരെ ഞാൻ അറിയിച്ചിട്ടുണ്ട്. നീ ഏതവനായാലും ഞാൻ പറയുന്നതിനെ ധിക്കരിച്ചാൽ അവിടിട്ട് ഞാൻ ചവിട്ടി കൂട്ടിയിരിയ്ക്കും. എസ്തപ്പാന് വാക്ക് ഒന്നേയുള്ളൂ." എസ്തപ്പാൻ, ഷാജനെ കൊണ്ട് വന്ന് നീണ്ട വരാന്തയിലേക്ക് തള്ളി ക്കയറ്റി. അതിന് ശേഷം അവൻ മുന്നോട്ട് ഒറ്റ തള്ള് തള്ളി. ഷാജൻ നില തെറ്റി ചെന്ന് സൈമണിന്റെ ദേഹത്ത്‌ തട്ടി നിന്നു. കാലിന് അടിയേറ്റ് സൈമണിന്റെ കാൽ നീര് വച്ച് വീർത്തിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ഷാജൻവന്ന് തട്ടിയപ്പോൾ അവൻ വേദനകൊണ്ട് നിലവിളിച്ചു. പാലപ്പുറം സിന്റോയുടെ മുഖം കണ്ടാൽ തിരിച്ചറിയാനാവാത്ത വിധം ചീർത്ത് പോയിരുന്നു. അവന്റെ മുഖത്തെമ്പാടും ചങ്ങലയുടെ പാടുകൾ കാണാമായിരുന്നു. അവന്റെ വലതുകൈ മുട്ടിന് മുകളിൽ അസ്ഥി പൊട്ടി നീര് വന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. എസ്തപ്പാൻ നടന്ന് ഷാജന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു. "ഇനിയെന്റെ പിന്നാലേ വന്നേക്കരുത്. വന്നാൽ.." അവൻ തന്റെ വലതുകയ്യുടെ ചൂണ്ട് വിരൽ തുമ്പ് കൊണ്ട് വന്നു ഷാജന്റെ തിരു നെറ്റിയിൽ കുത്തി നിർത്തി. "എസ്തപ്പാന് ഒരു ആയുധത്തിന്റെയും ആവശ്യമില്ല.. എന്റെ ഈ വിരൽത്തുമ്പ് ഇവിടെയ്ക്കൊന്നു ആഞ്ഞു കുത്തിയാൽ മതി. നീ പിന്നെ ഉയിരോടെയില്ല.. കേട്ടോടാ പീലിപ്പോസിന്റെ മോനേ.." എസ്തപ്പാന്റെ വിരലിന്റെ കരുത്ത് വർധിയ്ക്കുന്നതറിഞ്ഞു ഷാജൻ പിന്നിലേക്ക് മാറി. "എത്ര നീ പിന്നോട്ട് മാറിയാലും നിനക്ക് രക്ഷപ്പെടാനാകില്ല ഷാജാ..നിന്നെ ഒറ്റയെണ്ണത്തിനെ വിടില്ല ഞാൻ. ഞാനിവിടെയ്ക്ക് വന്നത് നിന്റെ ഒരേ ഒരു സഹോദരി കാരണമാണ്.. അവളുടെ കൂട്ടുകാരിയെ അവൾ ഇവിടെ എത്തിച്ചു തരണം.. തിരികെ എന്റെ മുമ്പിൽ.. അതുവരെ ഞാനിവിടം വിട്ടു പോകില്ല... പുല്ലാട്ടെ പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയുടെയും മക്കളുടെയും ഉറക്കം കളയാൻ എസ്തപ്പാൻ ഇവിടെ തന്നെ കാണും... ഈ മണ്ണിൽ..." ഷാജന്റെ കണ്ണിൽ തന്നോടുള്ള പക വൈരപ്പൊടി പോലെ തിളങ്ങുന്നത് അവന് കാണാമായിരുന്നു. എസ്തപ്പാൻ പക്‌ഷേ അത് കണ്ട മട്ടേ നടിച്ചില്ല. "കൊണ്ടു പൊക്കോണം... ഇനി ഒറ്റ നിമിഷം മൂന്നെണ്ണത്തിനെ ഇവിടെ കണ്ടു പോകരുത്. ചുമലിൽ തൂക്കിയോ, തലയിൽ ചുമന്നോ എങ്ങിനെയാണെന്ന് വച്ചാൽ എടുത്തു മാറ്റി തന്നേക്കണം... പിന്നെ ഈ രാത്രി ഇവിടെ ഇവന്മാരുണ്ടാക്കിയ നഷ്ടത്തിന്റെ കണക്ക്.. അത് ഞാൻ നോക്കിയിട്ട് നാളെ വാസുക്കുട്ടനോട് പറഞ്ഞു വിടും. ഒരുചില്ലിക്കാശ് കുറയാതെ വാസുക്കുട്ടന്റെ കയ്യിൽ ഏൽപ്പിച്ചേക്കണം..മനസിലായോടാ.." ഷാജൻ മെല്ലെ ശിരസ്സ് കുനിച്ചു. "അച്ചി വീട്ടിൽ പൊറുക്കാൻ വന്നതുപോലല്ലേ അവൻ ചടഞ്ഞിട്ട് ഇരിയ്ക്കുന്നത്. ഇറങ്ങി പൊക്കോടാ തെണ്ടീ.." സൈമണിന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു നിലത്തുകൂടെ വലിച്ചു എസ്തപ്പാൻ അവനെ മുറ്റത്തേയ്ക്കിട്ടു. അടികൊണ്ട് നീരുവച്ച ഭാഗം നിലത്തിടിച്ചു വേദനിച്ചിട്ട് സൈമൺ അവിടെ കിടന്നുരുണ്ടു. സിന്റോയും, ഷാജനും ചേർന്ന് സൈമണിനെ പിടിച്ചെണീൽപ്പിച്ചെങ്കിലും അവന് ഒരു കാൽ നിലത്ത്‌ കുത്താനേ കഴിഞ്ഞില്ല.. വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടിയാണ് അവർ രണ്ടും ചേർന്ന് സൈമണേ റോഡിലേക്ക് കയറ്റിയത്. റോഡിൽ എത്തിയതോടെ അവിടെ നിന്നവർ അവരുടെ സഹായത്തിന് വന്നു. "എന്നാലും ഷാജാ, ഇതിനൊക്കെ പോകുമ്പോ ഒന്നോ രണ്ടോ പേരെ കൊണ്ട് കഴിയുന്ന പണിയാണോ എന്ന് നോക്കി വേണ്ടേ കൊട്ടേഷൻ കൊടുത്തു വിടാൻ.. അവനെ കണ്ടാലറിയില്ലേ മിനിമം ഒരു ആറു പേരെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിലേ കീഴ്പ്പെടുത്താൻ പറ്റൂ എന്ന്.." ഷാജന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് സൈമണേ സ്വന്തം തോളിലേക്ക് ചാരി നിർത്തി കൊണ്ട് ബേബി പറഞ്ഞു. "ഇത് ഷാജന്റെ കൊട്ടേഷനാണെന്ന് അറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ ഞങ്ങൾ കേറി കൈ വച്ചേനെ. ഞങ്ങകരുതിയത് അവന്റെ പുറത്തുള്ള ശത്രുക്കൾ ആരോ വന്നു പണികൊടുക്കുന്നതാണെന്നാ.. എങ്കിൽ അതൊന്ന് കണ്ടു കളയാം എന്ന് കരുതിയാ ഞങ്ങളവിടെ നിന്നത്. ഒരു സൂചനയെങ്കിലും മുതലാളിയോ മോനോ ഞങ്ങൾക്ക് തന്നിരുന്നെങ്കിൽ അവനെ ഈ രാത്രിയ്ക്ക് രാത്രി കല്ലാറിന്റെ അടിത്തട്ടിൽ എത്തിയ്ക്കാമായിരുന്നു." ഷാജന്റെ കൂടെ അവരെല്ലാം പുല്ലാട്ട് വീട് വരെ ചെന്നു. പുറത്തെ ചെറിയ ഔട്ട് ഹൗസിൽ സൈമൺനെയും,സിന്റോയെയും ഇരുത്തിയ ശേഷം ഷാജൻ വീട്ടിലേക്ക് ചെന്നു. അവിടെ അസ്വസ്ഥനായി പീലിപ്പോസ് മുതലാളി ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ പപ്പായെ കാണാത്ത ഭാവത്തിൽ കടന്ന് പോകാൻ നേരം അയാൾ എണീറ്റ് വന്ന് മകന്റെ മുമ്പിലേക്ക് നിന്നു. "ഒന്നല്ല, ഒമ്പതു വട്ടം ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞതാ ഇത് പാളി പോകുമെന്ന്. എന്നിട്ട് അനുസരിയ്ക്കാത്തതിന്റെ ഫലം കിട്ടിയല്ലോ നിനക്ക്. അല്ലേ.. ഒരു തവണ കൂടി അവൻ നമുക്ക് മുമ്പിൽ തലയുയർത്തി നിന്നു... മതിയായോ നിനക്ക്.." ഷാജൻ മിണ്ടിയില്ല.. "അവനെ നേരിടേണ്ടത് പുറത്ത് നിന്നും വരുന്ന ഒന്നോ രണ്ടോ പേർ ആയിരിയ്ക്കരുത്. അതിന് നിയോഗിയ്ക്കേണ്ടത് ഇവിടുള്ളമനുഷ്യരെ ആയിരിയ്ക്കണം. അവരുടെ പിടിയിൽ നിന്ന് അവൻ രക്ഷപ്പെട്ടു പോകില്ല... അതിനുള്ള കരുത്ത് അവനില്ല." പപ്പാ പറയുന്നത് കേട്ട് അന്തം വിട്ട് ഷാജൻ അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി. (തുടരും ) #📔 കഥ

#📙 നോവൽ -മുറ ചെറുക്കൻ..... 🔻 ഭാഗം_52 ✍️ രചന - Aysha akbar നിങ്ങള് പോയി കിടന്നോളു.... ഇനിയെന്തെങ്കിലും ആവശ്യം ഉണ്ടെങ്കിൽ ഞാൻ വിളിച്ചോളാം..... അവൾക്കരികിൽ തന്നെയിരിക്കുന്ന മീനുവിനെയും മുത്തശ്ശി യെയും തനൂജയേയും നോക്കി സച്ചുവത് പറയുമ്പോൾ ആർക്കും എഴുന്നേൽക്കാൻ മനസ്സില്ലെങ്കിൽ കൂടി അവരെഴുന്നേറ്റു പുറത്തേക്ക് നടന്നു...... എല്ലാവരും പുറത്തേക്കിറങ്ങിയതും അവനവളുടെ അടുത്തൊന്നിരുന്നു..... മെലിഞ്ഞ ആ കൈ വിരലുകളിൽ ഒന്ന് തലോടി..... മനസ്സിലേക്ക് തറഞ്ഞു കയറി നിൽക്കുന്ന ഇരുട്ടിൽ അവനാകെ അസ്വസ്തനായിരുന്നു...... സുന്ദരമായ ആ മുഖത്ത് നീലിച്ചു കിടക്കുന്ന പാടുകളിൽ അവന്റെ മനസ്സ് വല്ലാതെ നൊന്തു..... അന്ന് രാത്രി അവനുറങ്ങിയിരുന്നില്ല.... അവളുണരുവോളം തനിക്കതിനു കഴിയില്ലെന്നും അവനറിയാമായിരുന്നു.... അടഞ്ഞു കിടന്നിരുന്ന ആ മുറിക്കുള്ളിൽ മരുന്നിന്റെ ഗന്ധം തിങ്ങി നിറഞ്ഞു.... അവൻ പതിയെ ജന വാതിലൊന്ന് തുറന്നു.. പാതിരാ കാറ്റിന്റെ ഇളം തണുപ്പ് നന്ദ്യാർ വട്ട പൂക്കളുടെ ഗന്ധം പേറി അവരെ തേടിയെത്തി..... അവൻ ആകാശത്തു ഉദിച്ചു നിൽക്കുന്ന പൂർണ ചന്ദ്രനെ യൊന്നു നോക്കി..... നിലാവവളിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കാനെന്ന വണ്ണം മുറിയിലെ ലൈറ്റവൻ ഓഫ് ചെയ്തു....... തടസ്സങ്ങളേതുമില്ലാതെ നിലാ വെളിച്ചം അകത്തേക്ക് വന്നു.... ആ വെളിച്ചത്തിൽ അവളങ്ങനെ കിടക്കുന്നത് അവൻ നോക്കി നിന്നു.... അപ്പോഴും അവൾ സഹിച്ച വേദന അവന്റെ ഹൃദയം കീറി മുറിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു..... അന്ന് രാത്രി മുഴുവൻ അവനങ്ങനെയിരുന്നു...... ഉറങ്ങണമെന്ന് കരുതിയിട്ട് പോലും കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ലെന്നതാണ് ശെരി.... ഉള്ള് അത്രത്തോളം പിടയുന്നുണ്ട്...... എല്ലാം അറിഞ്ഞിട്ടും അവളെ താൻ അവർക്കിട്ട് കൊടുക്കരുതായിരുന്നു.... ഓർക്കും തോറും അവൻ വിങ്ങി പ്പൊട്ടി.... 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 മോനിതാ ആ മുറിയിലേക് കിടന്നോളു..... രാത്രി യിനി യാത്ര വേണ്ടാ........ ഗായത്രിയും അത്‌ തന്നെയാണല്ലോ പറഞ്ഞത്.... മുത്തശ്ശി ഋതി നോടായി അത്‌ ചോദി ക്കുമ്പോൾ അവൻ അതേയെന്ന അർത്ഥത്തിലൊന്നു തല കുലുക്കി...... എങ്കി ദേ.... ആ മുറിയിലേക് നടന്നോളു...... മുത്തശ്ശി യത് പറഞ്ഞതും ഋതിനാ മുറിയിലേക് നടന്നു..... അവൻ ചുറ്റുമോന്ന് നോക്കി..... മുറി വലിപ്പമുണ്ടെങ്കിൽ കൂടി എന്തോ ഒരു ഇടുക്കം തോന്നിയിരുന്നവന്... തന്റെ മുറിയിൽ മുകളിലേക്ക് നോക്കിയാൽ കാണുന്ന സീലിംഗ് ആണെങ്കിൽ ഇത് മരത്തിന്റെ പാനലിംഗ് ചെയ്തത് പോലെ എന്തോ ആണ്....... മരത്തിന്റെ വലിയൊരു കട്ടിലുമുണ്ട്........ അതിനോട് ചേർന്നൊരു തടിയലമാറയും.... ഋതിനാകെ ക്കൂടി ഒരു ബുദ്ധി മുട്ട് തോന്നി.... എങ്ങനെ ഇവിടെയൊരു രാത്രി കഴിച്ചു കൂട്ടുമെന്ന് അവനറിയില്ലായിരുന്നു..... തനിക്കാണെങ്കിൽ ഏ സി യില്ലാതെ ഉറക്കം വരില്ല..... അവൻ പൊടിപിടിച്ച ആ പഴയ ഫാനിലേക്കൊന്ന് നോക്കി..... അപ്പോഴാണ് വാതിൽ കടന്ന് ആരോ അകത്തേക്ക് വരുന്നതവൻ ശ്രദ്ധിച്ചത്..... തലയിണയും പിടിച് വാതിൽ പടിയിൽ നിൽക്കുന്നത് മീനുവായിരുന്നു..... അവൻ എന്തെന്ന അർത്ഥത്തിലൊന്ന് പുരികമുയർത്തി.... ദേ... തലയിണയും പുതപ്പും..... അവളത് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് മുറിയിലേക് കയറി കട്ടിലിലേക്കത് വെക്കുമ്പോൾ ഋതിന് ദേഷ്യം വന്നിരുന്നു..... പുതച് കിടക്കാൻ മാത്രം ഏ സി യുണ്ടല്ലോ ഇവിടെ.. അവനൊരു പുച്ഛത്തോടെ അത്‌ പറയുമ്പോൾ മീനു അവന് നേരെയൊന്ന് തിരിഞ്ഞു...... ഇവിടെ പുതച്ചു കിടക്കാൻ ഏ സി വേണമൊന്നുമില്ല..... ദേ..... ഈ ജനലൊന്ന് തുറന്നാൽ മതി...... അതും പറഞ്ഞു മീനു ജന വാതിലൊന്ന് തുറന്നിട്ടു..... ആ.....പുറത്ത് മുഴുവൻ എയർ കണ്ടീഷൻ ചെയ്ത് അകത്തു ഒഴിവാക്കിയിരിക്കുക യായിരിക്കും അല്ലെ..... ഏ സി യുടെ തണുപ്പ് കുറക്കാൻ റിമോട്ട് ഇല്ലാന്നിട്ടാവും ഈ പുതപ്പല്ലേ........... ഋതിൻ നിറഞ്ഞ പുച്ഛത്തോടെ അതും കൂടി ചോദിക്കുമ്പോൾ മീനുവിന് ദേഷ്യം വന്നിരുന്നു...... താൻ വേണെങ്കിൽ പുതച്ചാൽ മതി.... നിന്നേ പുതപ്പിക്കാന്നിട്ട് എനിക്കെന്തോ കേടാന്നറിയുമോ..... അത്‌ വരെ പിടിച്ചു വെച്ചിരുന്നുന്നോരാ ആദിത്യ മര്യാദ മുഴുവൻ ഒരു നിമിഷം കൊണ്ടവളുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് ചോർന്നൊലിച്ചു പോയിരുന്നു..... അവൾ ദേഷ്യം കൊണ്ട് വിറക്കുമ്പോൾ ഋതിനവളെ തന്നെ യൊന്നു നോക്കി..... എന്നാലും ഈ പുതപ്പിവിടെ തന്നെയിരുന്നോട്ടെ...... വെളുക്കുവോളം താനിതിൽ തൊട്ട് പോകരുത്.... അവൾ ദേഷ്യത്തോടെ പുറത്തേക്കിറങ്ങാൻ നിൽക്കും നേരം തിരിഞ്ഞു നിന്ന് താക്കീതെന്ന വണ്ണം അവനോടായത് പറയുമ്പോഴും അവനിൽ നിറഞ്ഞൊരു പുച്ഛം തന്നെയായിരുന്നു...... അവൾ പോയതും അവൻ മുറിയിലെ ഫാനിന്റെ സ്വിച്ചോന്നിട്ടു.... ഒരു ശബ്ദത്തോടെ അത്‌ പതിയെ കറങ്ങി തുടങ്ങി..... എങ്ങനെ നേരം വെളുപ്പിക്കുമെന്ന് അവനറിയില്ലായിരുന്നു..... കാറിൽ പോയി കിടന്നാലോ എന്നോർത്തു നിൽക്കുന്ന സമയത്താണ് ആ മുറിയിലാകെ സുഖമുള്ള തണുപ്പ് കൂടി ക്കൂടി വരുന്നത് അവനറിഞ്ഞത്...... പാടത്തു നിന്നും വീശുന്ന ആ തണുത്ത പാതിരാ കാറ്റ് അവനെയാകെ ക്കൂടി മരവിപ്പിച്ചിരുന്നു..... തൊട്ട് പോകരുതെന്നവൾ പറഞ്ഞിട്ട് പോയ ആ പുതപ്പിലേക്ക് അവന്റെ കൈ നീണ്ടു പോയത് യാന്ദ്രികമായിരുന്നു..... എപ്പോഴോ സുഖമുള്ള ഉറക്കത്തിലേക്ക് അവൻ വഴുതി വീണു പോയി.... ജനലിലൂടെ വെളിച്ചം മുഖത്തേക്ക് പതിച്ചപ്പോഴാണ് അവൻ എഴുന്നേൽക്കുന്നത്...... എഴുന്നേറ്റതും ചുറ്റുമോന്ന് നോക്കി.... അതേ.... താൻ കിടന്നയിടത്തെ കുറിച് ഇപ്പോഴാണ് ഓർക്കുന്നത്. ... ഓല ക്കീറുകൾക്കിടയിലൂടെ സ്വർണ രശ്മി അവന്റെ കണ്ണിൽ തറച്ചതും പുതപ്പ് മാറ്റി അവനെഴുന്നേറ്റു..... ഇവിടെ രാത്രി നിൽക്കാൻ പോലും തനിക്ക് വലിയൊരു താല്പര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല..... പക്ഷെ രാത്രി യിനി യാത്ര വേണ്ടെന്ന് മമ്മ പറഞ്ഞത് കൊണ്ട് മാത്രം നിൽക്കേണ്ടി വന്നതാണ്...... ഏ സി യില്ലാത്ത ഈ മുറിയിൽ എങ്ങനെ നേരം വെളുപ്പിക്കുമെന്ന് തനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു ..... പുതപ്പ് കൊണ്ട് തന്ന ആ പെണ്ണിനോട് പുച്ഛമാണ് തോന്നിയത്...... എന്നാൽ തണുത്തുറഞ്ഞ ആ കാറ്റിന് ഏ സി യുടെ തണുപ്പിനെക്കാളൊത്തിരി സുഗമുണ്ടായിരുന്നു..... അവൻ ജനലിലൂടെ ഒന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കി..... കുറച്ചപ്പുറത്തായി സ്വർണ നിറത്തിൽ കുളിച്ചു കിടക്കുന്ന നെൽ പാടങ്ങൾ വളരേ മനോഹരമായി അവന് തോന്നി..... അവയെ തട്ടി വന്നൊരിളം കാറ്റ് ഹൃദയത്തിലേക്ക് വീശിയത് പോലെ..... അവൻ കണ്ണുകളൊന്നടച്ചു ശ്വാസം ഉള്ളിലേക്ക് വലിച്ചു... ഫാക്ടറികളിലേ പുക പടലങ്ങളോ വാഹനങ്ങളിലെ എണ്ണ കത്തുന്ന മണമോ കലരാത്ത ആ ശുദ്ധ വായു ഉള്ളിലേക്ക് വലിച്ചെടുക്കാൻ അവനെന്തേന്നില്ലാത്തൊരു സുഖം തോന്നിയിരുന്നു...... അവൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു പിടിച്ചു രണ്ട് മൂന്ന് തവണ അത്‌ പോലെ ശ്വാസം വലിച്ചെടുത്തു കൊണ്ട് പതിയെ കൺ പോളകൾ അടർത്തി മാറ്റുമ്പോൾ കാണുന്നത് മുറ്റമടിക്കുന്ന ചൂലുമായി നിൽക്കുന്ന മീനു വിനെയാണ്....... രാത്രിയിലെ സംസാരത്തിലെ പരിചയമെന്ന വണ്ണം അവന്റെ ചുണ്ടിലൊരു ചിരി വിരിഞ്ഞതും ചിറി കോട്ടി കൊണ്ട് മീനു അവിടെ നിന്നും നടന്നിരുന്നു.... അപ്പോഴായിരുന്നു അവന്റെ ചൊടികൾ ശെരിക്കും വിടർന്നത്...... അവൻ പോലുമറിയാതെ ആ കണ്ണുകളൊന്ന് തിളങ്ങിയിരുന്നു........ 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 രാവിലെ മീനു വന്നു മുറിയുടെ വാതിൽ തുറക്കുമ്പോഴും സച്ചുവെന്തോ മരുന്നുകൾ ശെരിയാക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു...... ഏട്ടാ.... നീയുറങ്ങിയിട്ടേയില്ലേ.... അവന്റെ വീർത്ത കൺ പോളകൾ കണ്ടൊരു വേദനയോടെയാണ് മീനുവത് ചോദിച്ചത്....... നീയാ..... പാത്രമിങ്ങെടുത്തെ.... അവളുടെ ചോദ്യം കേട്ടില്ലെന്ന വണ്ണം അവനത് പറഞ്ഞതും മീനുവാ പാത്രമെടുത്തു..... അവനെ കാണും തോറും മീനുവിന് വല്ലാത്ത വേദന തോന്നുന്നു ണ്ടായിരുന്നു... അതിലേറെ ഒന്നുമറിയാതെ കട്ടിലിൽ കിടക്കുന്നവളെ കുറിച്ചോർത്തും...... 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 സച്ചു വാ...... കഴിക്കാം..... ഞാൻ പിന്നേ കഴിച്ചോളാം..... തനൂജ വന്ന് വിളിച്ചപ്പോൾ സച്ചു അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവർ ക്ക് മുഖം കൊടുക്കാതെ തിരിയുമ്പോൾ അവനെ നിർബന്ധിക്കാൻ അവരുടെ അമ്മ മനസ്സ് വെമ്പിയെങ്കിലും അവന്റെ ഉള്ളിലെ നീറ്റൽ അവർക്ക് വ്യക്തമായിരുന്നു... ഒരു രാത്രി കൊണ്ട് അവന്റെ കണ്ണുകളേറേ കുഴിഞ്ഞു പോയിട്ടുണ്ട്.... മുഖത്താകെ മൂടി കെട്ടിയൊരു മൂകതയാണ്.... അവർ അധികം നിർബന്ധിക്കാതെ അവിടെ നിന്നും നടന്നിരുന്നു.... 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 ഋതിൻ കഴിക്കാനിരുന്നതും മുമ്പിൽ നിരന്ന പലഹാരങ്ങൾ അവന്റെ മുഖമൊന്നു ചുളിച്ചിരുന്നു... നിവൃത്തി കേട് കൊണ്ടെന്ന വണ്ണം അവൻ അതെടുക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് തനൂജ മറ്റൊരു പാത്രവുമായി വന്നത്..... അതിൽ ടോസ്റ്റ് ചെയ്ത ബ്രെഡും ന്യൂ ഡിൽസുമുണ്ടായിരുന്നു.... ഋതിൻ ഒരു അത്ഭുതത്തോടെ അവരെ നോക്കി...... മോനിതൊന്നും ശീലമുണ്ടാവില്ലല്ലോ....ഇഷാനി മോള് അങ്ങനെയായിരുന്നില്ല..... ഇവിടുത്തെ കടയിലും ഈ സാധങ്ങളൊക്കെ തന്നെയേ കിട്ടുകയുള്ളു..... അത്‌ വെച്ചു ദേ ഈ മീനു ഉണ്ടാക്കിയതാ..... തനൂജ ഏറെ സ്നേഹത്തോടെ അത്‌ പറയുമ്പോൾ വാതിലിനോട് ചാരി നിന്നിരുന്ന മീനുവിനെ അവനൊന്നു നോക്കി.... അവൾ അവന് നേരെയൊന്ന് ചിറി കോട്ടി അകത്തേക്ക് പോകുമ്പോൾ പേരറിയാത്തൊരു സുഖം മനസ്സിൽ തളം കെട്ടി നിൽക്കുന്നത് അവനറിഞ്ഞു.... ഇഷ്ടങ്ങൾ കണ്ടറിഞ്ഞു ചെയ്ത് തരുന്നതിന്റെ അകമ്പടി സ്നേഹം മാത്രമാണെന്ന് അവനോർത്ത് പോയി.... കുഴപ്പമില്ല..... തൊണ്ടയിൽ നിന്ന് നേർത്തൊരു ശബ്ദ മായാണ് പുറത്തേക്ക് വന്നതെങ്കിലും മനസ്സിലൊന്നാകെ ഒരു കുളിര് നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നത് അവനറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു..... 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 ഉച്ച വെയിൽ വീഴാൻ തുടങ്ങിയ ആ നേരം സച്ചു മരുന്നുകൾ തയ്യാറാക്കുന്ന തിരക്കിലാണ്....... കല്ലിൽ അരച്ചെടുത്ത ഇല ക്കൂട്ടുകൾ അവളുടെ നെറ്റിയിലൊന്ന് വെച്ചതും വേദന കൊണ്ടെന്ന പോൽ അവൾ പെട്ടെന്നൊന്നു ഞെരങ്ങി.... അവന്റെ നെഞ്ചും എന്തിനോ ഒന്ന് പിടച്ചു...... അവൻ പതിയെ വിരലുകൾ കൊണ്ടവളുടെ മുടിയിഴകളിൽ തലോടി.... കണ്ണ് നീർനെഞ്ചിൽ കനം കെട്ടി നിൽപ്പാണ്.... നെറ്റി ചുളിച്ചു കൊണ്ടവൾ വീണ്ടും വേദന പ്രകടിപ്പിക്കുമ്പോൾ കാണാൻ വയ്യെന്ന വണ്ണം അവൻ നിറഞ്ഞൊരു വിങ്ങലോടെ എഴുന്നേൽക്കാൻ തുടങ്ങിയതും പെട്ടെന്നായിരുന്നു ആ വിരലുകൾ അവന്റെ കയ്യിലൊന്നുരസിയത്.... അവന്റെ ഹൃദയം ഒരു നിമിഷം കൊണ്ടൊന്നു പിടച്ചു...... ഏറെ പ്രതീക്ഷയോടെ തന്നെ അവൻ പെട്ടെന്ന് തല തിരിച്ചതും കണ്ണുകൾ തുറന്ന് കിടക്കുന്ന അവളെ കണ്ട് അവന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് വേഗത്തിലായി...... ശരീരം ആകെ ക്കൂടി തളരും പോലെ.... അപ്പോഴാവനെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന വികാരത്തിന്റെ പേര് അവന് പോലും അറിയില്ലായിരുന്നു....... (തുടരും) അറിയാമല്ലോ നോമ്പായാൽ ഞാൻ എഴുതാറില്ല..... അത് കൊണ്ട് ഒരു turning പോയിന്റിൽ എത്തിക്കാം...... പോരെ..... Aysha Akbar #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - പ്രളയം... 🔻 പാർട്ട് _23 ✍️ രചന - Aniprasad. അടഞ്ഞു പോകുന്ന കണ്ണുകൾ വലിച്ചു തുറക്കാൻ നോക്കുമ്പോഴാണ് താൻ അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് തനിയേ ഉയരുന്നതും, കൂടം കൊണ്ടടിയ്ക്കും വിധം മുഖത്ത്‌ അടി കിട്ടുന്നതും. അതോടെ വാസുക്കുട്ടൻ കുടിച്ച കള്ളെല്ലാം ആവിയായി പോയിരുന്നു. ഒരു കയ്യിൽ നിന്നും താൻ മറ്റൊരു കയ്യിലേക്ക് മാറ്റപ്പെട്ടപ്പോൾ അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഒരു പിടിവള്ളി കിട്ടാനായി അവൻ കൈകൾ കൊണ്ട് ചുര മാന്തിയെങ്കിലും, എവിടെയും അവന്റെ കൈ വിരൽ തുമ്പ് തടഞ്ഞു നിന്നില്ല. അടുത്ത ക്ഷണം ആരൊക്കെയോ ചേർന്ന് വാസുക്കുട്ടനെ എടുത്ത്‌ വെളിയിലേക്ക് തള്ളി. മുറ്റത്ത്‌ നിൽക്കുന്ന തെങ്ങിൽ തട്ടി അവൻ നിലത്തേയ്ക്ക് വീണപ്പോൾ അവിടെ കിടന്ന് കൊണ്ട് വാതിൽ തുറന്ന് എസ്തപ്പാൻ വെളിയിലേക്ക് വരുന്ന കാഴ്ച കണ്ടു. പുറത്ത് ശത്രുക്കൾ ഉണ്ടേ ആശാനേ എന്നൊന്ന് വിളിച്ചലറണമെന്ന് അവന് തോന്നിയെങ്കിലും ശബ്ദം പുറത്തേയ്ക്ക് വന്നില്ല. മണ്ണിൽ കൈകൾ കുത്തി എണീൽക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് വാസുക്കുട്ടൻ ആ ചോര മരവിപ്പിയ്ക്കുന്ന കാഴ്ച കാണുന്നത്. വാതിലിന്റെ ഇടവും വലവും നിന്ന് ആജാനു ബാഹുക്കളായ രണ്ട് പേർ കയർ കൊണ്ട് ആശാന്റെ കഴുത്തിൽ കുരുക്കിട്ട് ഇരു വശത്തേയ്ക്കും വലിക്കുന്നു. എസ്തപ്പാന്റെ കഴുത്തിൽ ചുറ്റിയിരുന്നത് കയർ ആണെന്നാണ് അവന് തോന്നിയത്. എസ്തപ്പാൻ പ്രാണ രക്ഷാർത്ഥം ഇരു കൈകളും രണ്ട് വശത്തും നിൽക്കുന്നവർക്ക് നേരെ വീശുന്നുണ്ടെങ്കിലും അവർ അവന്റെ കൈപ്പാടിൽ നിന്നും അകന്നാണ് നിന്നത്. ഓരോ കാലും വീശി അവരുടെ മേൽ ഒരു പ്രത്യാക്രമണം നടത്താൻ എസ്തപ്പാൻ നോക്കുന്നെങ്കിലും അവർക്ക് മുമ്പിൽ അതൊന്നും വിലപ്പോകുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇടതു കാലിന്റെ മുട്ട് ചിരട്ട പൊട്ടിയ വേദനയുണ്ടായെങ്കിലും വാസുക്കുട്ടൻ എണീറ്റ് ആക്രമികളുടെ കണ്ണിൽ പെടാതെ നിന്ന് ഒരായുധത്തിനായി കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് പരതി. തെങ്ങിൻ ചുവട്ടിൽ വീണുകിടന്ന ഒരു മടലാണ് വാസുക്കുട്ടന്റെ കണ്ണിൽ പെട്ടത്. അത് കയ്യിലെടുത്തതും അവൻ മിന്നൽ പോലെ വരാന്തയിലേക്ക് ഓടി ക്കയറി എസ്തപ്പാന്റെ ഇടതു ഭാഗത്ത്‌ നിന്ന താടിക്കാരന്റെ കയ്യിൽ ഒറ്റ യടി അടിച്ചു. വാസുക്കുട്ടന്റെ സർവ്വ ശക്തിയുമെടുത്തുള്ളഅടിയിൽ ഉണങ്ങിയ മടൽ മൂന്നോ നാലോ ആയി ഒടിഞ്ഞു ചിതറിപ്പോയി. അത്രയും മതിയായിരുന്നു എസ്തപ്പാന്. തന്റെ ഇടതു ഭാഗത്ത്‌ നിന്നവന്റെ പിടി ഒന്നയഞ്ഞതും എസ്തപ്പാൻ കയ്യുയർത്തി ആ ചങ്ങലയിൽ പിടിച്ചു തന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് ഒറ്റ വലി വലിച്ചു. ചങ്ങലയിൽ പിടിച്ചിരുന്ന അവൻ നില തെറ്റി പാഞ്ഞു വന്ന് എസ്തപ്പാന്റെ ശരീരത്തിൽ ഇടിച്ചു നിന്നു. ചങ്ങലയിൽ നിന്നുള്ള പിടി വിട്ട ശേഷം എസ്തപ്പാൻ ഇടതുകൈത്തണ്ട അവന്റെ കഴുത്തിലൂടിട്ട് വളച്ചു പിടിച്ചു. അവൻ കുതറിപ്പിടഞ്ഞു മാറാൻ നോക്കിയെങ്കിലും എസ്തപ്പാൻ അവന്റെ കഴുത്തിലുള്ള പിടി കൂടുതൽ മുറുക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. ശ്വാസം മുട്ടിയുള്ള അവന്റെ അലർച്ച കേട്ടതോടെ മറ്റെയാൾ, ചങ്ങല എസ്തപ്പാന്റെ കഴുത്തിൽ നിന്ന് വലിച്ചെടുത്ത്‌ അവന്റെ ശിരസ്സിന് നേർക്ക് ആഞ്ഞു വീശി. ചങ്ങല ഒരു മൂളലോടെ തന്റെ നേർക്ക് ചീറി വരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ താൻ പിടിച്ചിരുന്ന മനുഷ്യനെ തൂക്കിയെടുത്ത്‌ പുറം തിരിച്ച് മുന്നിൽ ഒരു പരിച പോലെ നിർത്തി. ചങ്ങല കൊണ്ടുള്ള അടി അവന്റെ പുറത്തിനാണ് ഏറ്റത്. ഒറ്റയാൻ അലറു ന്ന ഒച്ചയിൽ അവനൊന്ന് അമറി. അത് കണ്ടതോടെ ചങ്ങല കയ്യിലിരുന്ന ആൾ പ്രകോപിതനായി. അവൻ തന്റെ തലയ്ക്ക് നേരെ ചങ്ങല വീശുമെന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ എസ്തപ്പാൻ വലതു കൈകൊണ്ട് അവന്റെ കഴുത്തിൽ കുത്തിപ്പിടിച്ചു പിന്നോട്ട് തള്ളിക്കൊണ്ട് പോയി ഭിത്തിയിൽ ചേർത്തു നിർത്തി. അതേ നിമിഷം തന്നെ അവൻ കാൽമുട്ട് ഉയർത്തി ആ ആക്രമിയുടെ നാഭിയ്ക്ക് ഒരു കുത്ത്‌ കുത്തി. "അമ്മേ."എന്ന് അലറി വിളിച്ചും കൊണ്ട് അവൻ നാഭിയ്ക്ക് കൈ താങ്ങി മുട്ടുകുത്തി വരാന്തയിലേക്ക് ഇരുന്നു. അടുത്ത നിമിഷം അവൻ അതേ പോലെ ചെരിഞ്ഞു സിമന്റ് തറയിലേക്ക് മറിഞ്ഞു. ചങ്ങല കൊണ്ട് പുറത്ത് അടിയേറ്റവന്റെ മുഖത്ത്‌ വലത്തേ കൈമുട്ട് കൊണ്ട് ഒരിടി ഇടിച്ച ശേഷം "ഇത്‌ ആരുടെ കൊട്ടേഷനാടാ നായിന്റെ മോനേ "എന്ന് എസ്തപ്പാൻ തിരക്കി. അവിടുത്തെ ഒച്ചയും, ബഹളവുമൊക്കെ കേട്ട് റോഡിൽ അങ്ങിങ്ങായി ആൾക്കാർ കൂടിയെങ്കിലും ആരും മുറ്റത്തേയ്ക്ക് ഇറങ്ങി വരാൻ ധൈര്യപ്പെട്ടില്ല. "നിന്റെ വായിൽ നാക്കില്ലേടാ തെണ്ടീ.. കാലണ പാരിതോഷികം തന്ന് ഏത് ചെറ്റയാടാ നിന്നെ ഈ പണിയ്ക്ക് വിട്ടത്.." എസ്തപ്പാൻ ദേഷ്യത്തോടെ ചോദ്യം ആവർത്തിച്ചെങ്കിലും അവൻ അത് കേട്ട മട്ടേ കാണിച്ചില്ല. അവൻ ഇരുകൈകൊണ്ടും ചങ്ങലയ്ക്ക് അടിയേറ്റ ഭാഗം മാന്താനും ചൊറിയാനും ശ്രമിയ്ക്കുകയായിരുന്നു. നെടുകെ അടിയേറ്റ ഇടത്ത്‌ ചങ്ങലകണ്ണികൾ തട്ടി ചോര പൊടിഞ്ഞു തുടങ്ങിയത് അവന്റെ കയ്യിൽ പുരണ്ടു. എസ്തപ്പാൻ കുനിഞ്ഞ് ചങ്ങല എടുത്ത്‌ കൈപ്പത്തിയിൽ ചുറ്റി അതുകൊണ്ട് അവന്റെ മുഖത്ത്‌ ഒരിടി ഇടിച്ചു. അതി ശക്തമായ താഡനം ഏറ്റ് അവന്റെ മുഖം, കവിളുൾപ്പെടെ ഒരു വശത്തേയ്ക്ക് കോടിപ്പോയി. "ഒറ്റ വട്ടമേ ഞാൻ ചോദിയ്ക്കൂ. ചോദിച്ചാൽ ഉടനടി എനിയ്ക്ക് മറുപടി കിട്ടിയിരിയ്ക്കണം. പറയെടാ, ആരാ നിങ്ങളെ ഈ നൂൽക്കംബിയും തന്ന് ഇവിടേയ്ക്ക് വിട്ടത്..." എസ്തപ്പാൻ വീണ്ടും കയ്യിൽ ചങ്ങല ചുറ്റുന്നത് കണ്ട് അവൻ എസ്തപ്പാനെ നോക്കിതൊഴുതു. "പറയെടാ എനിയ്ക്ക് വേണ്ടി ആരിട്ട ചൂണ്ടയാ ഇത്‌.. പെട്ടന്ന് പറഞ്ഞോണം. അല്ലെങ്കിൽ നിന്നെ ഇനി ഈ ജന്മത്ത്‌ നിന്റെ പെറ്റമ്മ പോലും കണ്ടാൽ തിരിച്ചറിയാൻ പറ്റാത്ത വിധമാക്കി വിടും ഞാൻ.." വഴിയിൽ നിന്നവരിൽ ആരൊക്കെയോയിറങ്ങി വന്ന് അവരെ എവിടെയെങ്കിലും കണ്ടിട്ടുണ്ടോ എന്ന് നോക്കിയ ശേഷം നിരാശയോടെ മുഖം ചലിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് പോയി വഴിയിൽ നിൽപ്പായി. അവർക്ക് ഇനി നടക്കാൻ പോകുന്ന സംഭവവും നേരിൽ കണ്ടേ തീരൂ. എസ്തപ്പാൻ അവന്റെ കുനിഞ്ഞ് പോയ മുഖം കൈകൊണ്ട് ഉയർത്തിയപ്പോൾ എസ്തപ്പാന്റെ അടിയേറ്റ ഭാഗത്തെ മൂക്കിലൂടെ ചോരത്തുള്ളി ഒരു നൂൽ വണ്ണത്തിൽ ഒലിച്ചിറങ്ങി നിലത്തേയ്ക്ക് വീണു. "ഞാൻപറയാം.. ഇനിയെന്നെ ഒന്നും ചെയ്യല്ലേ.." അസ്പഷ്ടമായസ്വരത്തിൽ കാറ്റൂതും പോലെ അവൻ പറഞ്ഞു. "ഷാജനാ.. ഷാജനാ ഞങ്ങളെ ഇങ്ങോട്ട് അയച്ചത്... ഷാജൻ പറഞ്ഞിട്ടാ..." വളരെ ആയാസപ്പെട്ടാണ് അവനിൽ നിന്നും വാക്കുകൾ പുറത്തേയ്ക്ക് വന്നത്. "ഷാജനോ.. ഏത് ഷാജൻ.." എസ്തപ്പാന് ആളേ മനസിലായില്ല. "പീലിപ്പോസ്മുതലാളിയുടെ മകനാ ഷാജൻ.. ആശാൻ ചെന്ന് പള്ളിയ്ക്കകത്ത്‌ കയറി മനസമ്മത ചടങ്ങ് കൊളമാക്കിയില്ലേ.. ആ പെൺകുട്ടിയുടെ ആങ്ങള ചെക്കനാ ണ് ഇപ്പറഞ്ഞ ഷാജൻ." വാസുക്കുട്ടൻ വിശദമാക്കി. "ഓ. അവനാണോ ഷാജൻ.. എങ്കിലിനി ബാക്കി പണി അവനുള്ളതാണല്ലോ..." "ആശാനേ..." എസ്തപ്പാൻ പറയുന്നത് കേട്ട് വാസുക്കുട്ടൻ ഭീതിയോടെ വിളിച്ചു. എസ്തപ്പാൻ മുഖം തിരിച്ച് അവനെ നോക്കി. "ഷാജൻ, ആശാൻ വിചാരിക്കും പോലുള്ള ആളേയല്ല.പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയുടെ നേർ വിപരീതമാ ഷാജന്റെ സ്വഭാവം.. അവന്റെ കയ്യിലില്ലാത്ത പോക്രിത്തരങ്ങളില്ല..." "ഓ.. അപ്പോൾ വില്ലനാ ആള്. അല്ലേ.. എനിയ്ക്കീ വില്ലന്മാരെ പണ്ടേ ഭയങ്കര ഇഷ്ടമാടാ വാസുക്കുട്ടാ. എവിടെങ്കിലും വച്ച് ഒരു വില്ലനെ കണ്ട് മുട്ടാൻ ഇടയായാൽ ഞാനങ്ങോട്ട് വിട്ടു കളയത്തേ ഇല്ല.. എന്തോ എനിയ്ക്കപ്പോൾ തന്നെ അവനെ കാണാൻ കൊതിയാവും.. ഈ പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയുടെ വീടെവിടാടാ വാസുവേ... കൊടുവത്തൂരിന്റെ ഏത് ദിക്കിലായിട്ട് വരും ആ വന്യ മൃഗത്തിന്റെ ഗുഹ." അവിടെ നിന്നുകൊണ്ട് ഇരുട്ടിൽ എസ്തപ്പാൻ ചുറ്റിനും നോക്കി. "ആശാനേ.. ആശാൻ എന്ത് ചെയ്യാൻ പോവാ.." വാസുക്കുട്ടൻ ഭീതിയോടെ അയാളെ നോക്കി. "ഇവന്മാരെ ഇവിടിങ്ങനെ ഇട്ടിരുന്നാൽ മതിയോ.. രാത്രിയിൽ ഇവിടെ കിടന്ന് രണ്ടെണ്ണവും ചത്തു കെട്ടു പോയാൽ നാളെ പോലീസ് വരുമ്പോ ആര് സമാധാനം പറയും..." "നമുക്കിവരെ എടുത്ത്‌ റോഡിൽ ഇട്ടേക്കാം. അവന്മാർക്ക് എണീറ്റ് നടന്നു പോകാൻ പറ്റുമ്പോ എവിടേയ്ക്കാണെന്ന് വച്ചാൽ പൊയ്ക്കോളും." "അവന്മാർ എണീറ്റ് പോകാൻ ത്രാണിയില്ലാതെ അവിടെ കിടന്ന് ചത്താലും ഞാൻ വേണ്ടേ സമാധാനം പറയാൻ.. കാരണം ഈ രാത്രി ഇവന്മാർ വന്ന് എന്നോട് ഏറ്റുമുട്ടുന്നത് ഈ നാട്ടിലെ ചിലരെങ്കിലും കണ്ടതാ.. അവർ പോലീസിന് മൊഴി കൊടുക്കില്ലേടാ വാസൂ.." "പിന്നെന്തു ചെയ്യാനാ ആശാന്റെ പ്ലാൻ." വാസുക്കുട്ടന്റെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു. എസ്തപ്പാൻ എന്തോ മനസ്സിൽ കണ്ടിട്ടുള്ള ഒരു സംസാരമാണ് ഇതെന്ന് അവന് മനസിലായി. "കടിച്ചപാമ്പിനെ കൊണ്ട് വിഷമിറക്കിയ്ക്കുക എന്നൊരു ഏർപ്പാടുണ്ട്. നീ കേട്ടിട്ടുണ്ടോടാ വാസൂ അത്.. ഇല്ലെങ്കിൽ കണ്ടോ.. ആ കാഴ്ച നിനക്ക് ഞാൻ കാണിച്ചു തരാം.." "ആശാനേ..." അവൻ പേടിയോടെ വിളിച്ചു. "നീ പേടിയ്ക്കേണ്ടെടാ.. ഷാജനല്ല അവന്റെ മുൻ തലമുറക്കാർ വരെ വരും ഇവിടെ ഇവന്മാരെ ചുമന്നോണ്ട് പോകാൻ... വന്നില്ലെങ്കിൽ എസ്തപ്പാൻ വരുത്തും ഇവിടെ.. എന്നേ ഈ നാട്ടിലെത്തിച്ചത് പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയുടെ മകളാണ്.. ഇവിടെ നിന്നും എന്നേ പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയുടെ വീട്ടിലെത്തിയ്ക്കാൻ പോണത് അയാളുടെ മകനും... അവൻ വന്ന് തലയിൽ ചുമന്ന് എടുത്തോണ്ട് പോണം രണ്ടെണ്ണത്തിനെയും ഇവിടുന്ന്.. കൊണ്ടുപോയാൽ മാത്രം പോരാ ഏത് കാട്ടിൽ നിന്ന് ഇതിനെ പിടിച്ചും കൊണ്ട് വന്നോ അവിടെ തന്നെ കൊണ്ട് പോയി കളയുകയും വേണം..." "ആശാനേ.. ഈ അസമയത്ത്‌ പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയുടെ വീട്ടിലേക്ക് പോകല്ലേ... നമ്മുടെ കയ്യിൽ നിൽക്കില്ല അത്.." "കയ്യിൽ നിൽക്കുമോ ഇല്ലയോ എന്ന് നിനക്കുഞാൻ കാണിച്ചു തരുന്നുണ്ട് വാസുക്കുട്ടാ.. പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയുടെ മകന് ഈ അസമയത്ത്‌ എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് എന്നേ കൊലപ്പെടുത്താനായി വാടക ഗുണ്ടകളെ അയയ്ക്കാൻ നിയമമുണ്ടെങ്കിൽ അതേ അസമയത്ത്‌ പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയുടെ വീട്ടിൽ ചെന്ന് കേറാൻ എനിയ്ക്കും നിയമമുണ്ട്... നീ ഇവിടിരുന്നോ.. ഇവന്മാർക്ക് കാവല്.. ദാ.. ഇത് വച്ചോ.." തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ചങ്ങല എസ്തപ്പാൻ വാസുക്കുട്ടന്റെ മുമ്പിലേക്ക് ഇട്ട് കൊടുത്തു. "നീ പറയാതെ ഇവന്മാർ ഇവിടുന്ന് ചലിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ എടുത്ത്‌ വീശിയേക്കണം. കണ്ണോ, മൂക്കോ, കാതോ, പല്ലോ.. എന്താണെന്ന് വച്ചാൽ അടിച്ചു തകർത്തു കളഞ്ഞേക്കണം." വാസുക്കുട്ടന് വേണ്ട നിർദേശം കൊടുത്ത ശേഷം അവൻ റോഡിലേക്ക് നടന്നു കയറി. അവിടെ നിന്നവർ അവൻ വന്നപ്പോൾ ഇരു വശത്തേയ്ക്കും വഴിയൊഴിഞ്ഞു കൊടുത്തു. "ഈ രാത്രി ഇവിടെന്തെങ്കിലുമൊക്കെ നടക്കും.." എസ്തപ്പാൻ നടന്നു പോകുന്നത് നോക്കി നിന്ന കൊച്ച് രാജു തന്നത്താൻ പറഞ്ഞു. "എന്ത് നടക്കാൻ.. അവൻ പോയി കേറാൻ പോണത് പുലിമേടയിലേക്കാണെന്ന് ഇനിയേ അവൻ അറിയൂ.." "എന്തോന്ന് പുലിമട.. പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയുടെ മകളുടെ കെട്ട് കലക്കി കളഞ്ഞിട്ട് പുഷ്പ്പം പോലെ ഇവിടെ താമസിച്ചിരുന്നതാ അവൻ.. പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയേയോ അയാളുടെ ഗുണ്ടകളെയോ ആരെയും പേടിയ്ക്കാതെ.. ആ അവനാണോ അങ്ങേരെടെ മകനെ പേടിയ്ക്കുന്നത്. നമുക്ക് കാത്തിരുന്നു കാണാം." "കാണാം.. അവനവിടുന്ന് ജീവനോടെ പോന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ.." അങ്ങനെ പോയി അവിടെ കണ്ട് നിന്നവരുടെ അഭിപ്രായ പ്രകടനങ്ങൾ.. ♦️ മേരിയമ്മ വന്നു നോക്കുമ്പോൾ ഷാജൻ സിറ്റൗട്ടിൽ ഇരുന്ന് ആരോടോ ഫോണിൽ സംസാരിച്ച് കൊണ്ടിരിയ്ക്കുകയാണ്. അവർ പോയിട്ട് അൽപ്പസമയം കഴിഞ്ഞു വരുമ്പോഴും ഫോണിലൂടെയുള്ള ഷാജന്റെ സംസാരം അവസാനിച്ചിട്ടില്ല. "നിനക്ക് നിന്റെ റൂമിൽ പോയിരുന്നു സംസാരിയ്ക്കാൻ വയ്യേ ഷാജാ... എനിയ്ക്ക് വാതിലടയ്ക്കണം.." അവർ പുറത്തേയ്ക്കുള്ള വാതിൽക്കൽ നിന്ന് കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "മമ്മി പോയി കിടന്നോ. വാതിൽ ഞാൻ അടച്ചോളാം." ഷാജൻ കാതിൽ നിന്ന് ഫോൺ മാറ്റിപ്പിടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "പിന്നേ.. നീ അടച്ചു... നീ എന്നൊക്കെ അങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ അന്നെല്ലാം നീ ഉറക്കം വരുമ്പോ വാതിലടയ്ക്കാതെ പോയി കിടക്കുവാ പതിവ്.. എണീറ്റ് വാ മോനേ.. പോയി കിടക്കാൻ നോക്ക്.." അവർ പറഞ്ഞെങ്കിലും ഷാജൻ അത് കേൾക്കാത്ത ഭാവത്തിൽ വീണ്ടും ഫോണിൽ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി. മേരിയമ്മ മകനെ ഒന്ന് നോക്കിയ ശേഷംതിരികെ നടക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് ഗേറ്റിനരികെ ഒരാൾ രൂപം നിൽക്കുന്നത് പോലെ കാണുന്നത്. അവർ സംശയത്തോടെ വീണ്ടും നോക്കവേ ഗേറ്റിൽ കാട്ടാനതുമ്പിക്കൈ ചുറ്റി പ്പിടിച്ചു ഉലയ്ക്കും പോലെ ഉച്ചത്തിൽ ഒന്ന് ഉലയുന്നത് കണ്ടു. അതിനേ തുടർന്ന് ഇരുമ്പും, ഇരുമ്പും കൂട്ടി ഉരയുന്ന ഒച്ച.. ഗേറ്റിന്റെ പാളികൾ ഇരു വശത്തേയ്ക്കും മലർക്കേ തുറന്ന് മാറുന്നത് കണ്ട് ഷാജൻ പോക്കറ്റിൽ തപ്പി, തിര നിറഞ്ഞ റിവോൾവർ അവിടെ തന്നെയുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പിച്ചിട്ട് മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങി ചെന്നു. (തുടരും) #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - മുറ ചെറുക്കൻ...... 🔻 ഭാഗം _51 ✍️ രചന - Aysha akbar മുറിയിലെ ആ മരത്തിന്റെ കട്ടിലിൽ അവളെയവൻ കിടത്തുമ്പോൾ നെഞ്ചിലെന്തോ ഒന്ന് കീറി മുറിക്കുന്നത് അവനറിഞ്ഞു....... അവൻ അവളെയൊന്ന് നോക്കി...... പതിഞ്ഞ പുഞ്ചിരിയും വിടർന്ന കണ്ണുകളും കൊണ്ട് അത്ര മേൽ തന്നെ സന്തോഷിപ്പിച്ചിരുന്നവളാണ്...... പ്രണയം നിറഞ്ഞ ആ മിഴികളെക്കാൾ സുന്ദരമായ മറ്റൊന്നും താനിത് വരെ കണ്ടിട്ടില്ല..... ആ കണ്ണുകളിന്ന് പാതിയടഞ്ഞു കിടക്കുകയാണ്..... അപ്പോഴേക്കും അവർക്ക് പിറകെ എല്ലാവരും ആ മുറിയിലേക് കയറിയിരുന്നു.... സച്ചു അവളുടെ നെറ്റിയിലൊന്ന് തൊട്ടു.... കരി നീലിച്ചു കിടക്കുന്ന അവളുടെ നെറ്റിയിലൂടെ ഒരു വൈദ്യന്റെ രൂപത്തിൽ വിരലുകളോടിക്കുമ്പോഴും ഹൃദയം കാമുകനെന്ന പോൽ നീറുന്നുണ്ടായിരുന്നു..... അവൻ അവളുടെ തലയൊന്ന് തിരിച്ചു കൊണ്ട് മുറിവുകൾ നോക്കുമ്പോൾ നിറയാതെ പിടിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്ന കണ്ണ് നീർ അവന്റെ കൺ പോളകളിൽ കനം കെട്ടി നിന്നു........ വലിഞ്ഞു മുറുകി നിന്ന അവന്റെയാ ഭാവം അവിടെയുള്ളവർക്ക് പോലും അന്യമായിരുന്നു...... അവൻ അവളുടെ കൈ തണ്ട യിലെ നാഡി യൊന്നു പിടിച്ചു നോക്കി....... മുത്തശ്ശി മൂക്ക് ചീറ്റുന്ന ശബ്ദവും അമ്മയും മീനുവും തേങ്ങലടക്കുന്ന ശബ്ദവും അവന് കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു... അവന്റെ കണ്ണുകൾ അപ്പോഴും അവളിലാണ്..... പാതി ബോധത്തിൽ കിടക്കുന്നവൾ തന്റെ സാമീപ്യം ഒന്നറിഞ്ഞെങ്കിൽ എന്നവൻ അതിയായി ആഗ്രഹിച്ചു....... ഋതിനും എല്ലാം കണ്ടെന്ന പോൽ അങ്ങനെ നിൽക്കുന്നുണ്ട്..... കണ്ണ് നീർ കാഴ്ച മറക്കുന്ന ആ നേരം മനസ്സിന്റെ ബലഹീനതയിൽ കൂടെ കടന്ന് പോകാൻ ആവില്ലെന്ന് സച്ചു വിനറിയാമായിരുന്നു.... കാരണം മുമ്പിൽ കിടക്കുന്നത് തന്റെ പ്രാണ നാണ്..... ആ വിടർന്ന കണ്ണുകൾ തുറന്ന് കാണണമായിരുന്നവന്.... അവൻ മരുന്ന് കൂട്ടുകളെടുത്തു ചതച്ചു തുടങ്ങി .. അവളുടെയീ അവസ്ഥക്ക് കാരണമായ അയാളെയും ഇത് പോലെയിട്ട് ചതക്കാൻ അവന്റെ മനസ്സ് വെമ്പൽ കൊണ്ടു..... അപ്പോഴും പല്ലുകൾ കൂട്ടി പ്പിടിച്ചവൻ സ്വയം നിയന്ത്രിച്ചു..... കാരണം...... ഇപ്പൊ അതിനേക്കാൾ തനിക്ക് പ്രധാനം അവളാണ്..... അവളെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കൊണ്ട് വരണമെന്നതാണ്..... നിങ്ങൾ..... പുറത്തേക്ക് നിന്നോളൂ.....ചികിത്സ തുടങ്ങണം..... അമ്മയും മുത്തശ്ശിയും അവൾ ക്കരികിൽ തന്നെയിരുന്നു തേങ്ങുമ്പോഴായിരുന്നു സച്ചുവത് പറഞ്ഞത്..... അവർ അവനെയൊന്ന് നോക്കി.... ആ ശബ്ദം കണ്ണ് നീർ കൊണ്ട് ഏറെ പരുക്കനായി മാറിയിരുന്നു..... ആരുടേയും മുഖത്തേക്കവൻ നോക്കുന്നില്ല..... പകരം മരുന്നുകളുണ്ടാക്കുന്ന തിൽ മാത്രമാണ് ശ്രദ്ധ.... കണ്ണുകളുടെ കാഴ്ച മറക്കുന്ന നേർത്തൊരു പാട അവനിൽ മൂടി ക്കെട്ടി നിന്നു..... അവന്റെയാ ഭാവത്തിൽ നിന്ന് തന്നെ അവർ തമ്മിലുള്ള ബന്ധം മുത്തശ്ശിക്കും തനൂജക്കും വ്യക്തമായിരുന്നു.. എങ്ങനെയെന്നോ എന്തെന്നോ അറിയില്ലെങ്കിൽ കൂടി അവരുടെ ആ ബന്ധത്തിന്റെ ആഴം ചുമന്നു തുടുത്ത അവന്റെ മൂക്കിൻ തുമ്പ് വിളിച്ചോതുന്നുണ്ടായിരുന്നു..... വികാരങ്ങളത്രയും അടക്കി പ്പിടിച്ചു നിൽക്കുന്ന അവന്റെ ഇങ്ങനെയൊരു ഭാവം ആദ്യമായായിരുന്നു അവർ കാണുന്നത്... ഓരോരുത്തരായി മുറിക്ക് പുറത്തേക്കിറങ്ങി... മോൻ വാ...... നമുക്ക് പുറത്തേക്ക് നിൽക്കാം... പോകും വഴി മുത്തശ്ശി ഋതിനെ കൂടി വിളിക്കുമ്പോൾ അവരുടെ വാക്കുകൾ നനഞ്ഞ് അവശമായിരുന്നു...... എല്ലാവരും മുറിയിൽ നിന്നിറങ്ങിയതും സച്ചു മുറിയുടെ വാതിലടച്ചു.... മുഖത്തിന്‌ പുറമെ കഴുത്തിലും മറ്റുമായി തിണർത്തൂ കിടക്കുന്ന പാടുകൾ അവനൊന്നു നോക്കി..... അവളിട്ടിരുന്ന ടോപ് മുകളിലേക്ക് അല്പമൊന്നുയർത്തി യതും അവൻ പെട്ടെന്ന് കണ്ണുകളൊന്ന് വെട്ടിച്ചു..... ആകെ ക്കൂടി ഒരു തരം വിറയൽ ശരീരത്തിലൂടെ കടന്ന് പോയത് പോലെ തോന്നിയവന്.... ആകെ ക്കൂടി നീലിച്ചു കിടക്കുന്ന അടിയുടെ പാടുകൾ കാണും തോറും അവന് സഹിക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല......... അവൻ അവൾക്കടുത്ത് നിന്ന് പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റു..... എത്ര പിടിച്ചു നിർത്തിയിട്ടു കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുകയാണ്...... അവൻ ഒരു കൈ കൊണ്ട് ചുണ്ടമർത്തി പിടിച്ചു നിന്നെങ്കിലും ഉള്ളിലെ വേവ് അങ്ങനെയൊന്നും തീരുന്നതായിരുന്നില്ല.... പിടിച്ചു വെച്ചിരുന്ന കണ്ണ് നീരെല്ലാം പുറത്ത് വന്ന ആ നിമിഷം അവന്റെ കരച്ചിലിന്റെ ശബ്ദവും പുറത്തേക്ക് വന്നു പോയിരുന്നു....... ഉള്ളിലെ വിങ്ങൽ പുറത്ത് കളയാനെന്ന വണ്ണം അവൻ അലറുമ്പോൾ ദേഷ്യം കൊണ്ടും സങ്കട കൊണ്ടും ചുമരിൽ ആഞ്ഞിടിച്ചിരുന്നു....... അവന്റെ ശബ്ദം പരിധി വിട്ട് പുറത്തേക്ക് വരുമ്പോൾ പുറത്ത് നിന്നവരെല്ലാം ഒരു നിമിഷമൊന്ന് ഭയന്നു...... ഒരു കൈ ചുമരിൽ വെച്ചു താഴേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ധാരയായി കണ്ണ് നീരിറ്റി വീണു......... സച്ചു....... വാതിലിൽ മുട്ടി തനൂജ വിളിച്ചതും അവൻ കണ്ണുകൾ അമർത്തി തുടച്ചു...... അമ്മേ..... അവളുടെ ഡ്രെസ്സൊന്ന് മാറ്റി കൊടുക്കണം...... ദേഹത്താകേ മുറിവും ചതവുമുണ്ട്.....മരുന്ന് വെക്കണം....... വാതിൽ തുറന്ന പാടേ സച്ചു തനൂജയോടത് പറയുമ്പോൾ അവർ മറുത്തൊ ന്നും ചോദിക്കുകയോ പറയുകയോ ചെയ്യാതെ അങ്ങനെ നിന്നു... കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ അവന്റെ കണ്ണുകളിലുണ്ടായിരുന്നു അവളവന് എത്ര മാത്രം പ്രിയപ്പെട്ടവളാണെന്നതിനുള്ള ഉത്തരം...... അവളുടെ അവസ്ഥ യോർത്തു ഒരു നിമിഷം അവരുടെ നെഞ്ചും ഒന്ന് പിടച്ചു ........ തനൂജയും മീനുവും അകത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ സച്ചു ഋതിനെ യൊന്നു നോക്കി... അവനൊരു തരം നിർവികാരതയോടെ അങ്ങനെ നിൽക്കുകയാണ്..... കാരണം..... ഇവിടെ വരും വരെ അവൾ ആരോ ആയിരുന്നു..... അവൾക്ക് വേണ്ടിയാണ് താൻ ശബ്ദമുയർത്തിയത്..... എന്നാൽ ഇവിടെ വന്നപ്പോൾ താനോന്നുമല്ല അവൾക്കെന്ന് ബോധ്യമായത് പോലെ.... തങ്ങളെക്കാൾ കൂടുതൽ ഇവിടെയുള്ളവരാണ് അവളുടെ സ്വന്തക്കാരെന്ന് തോന്നി പ്പോയിരുന്നവന്..... നിന്റെ തന്തയോട് എന്റെ കൺ മുമ്പിൽ വന്നു പെടാതിരിക്കാൻ പ്രാർത്ഥിക്കാൻ പറഞ്ഞോ..... അയാളെ എന്റെ കയ്യിലെങ്ങാൻ കിട്ടിയാൽ തെങ്ങിൻ ചോട്ടിൽ കൂട്ടിയിട്ട് കത്തിക്കുമെന്ന് പറഞ്ഞേക്ക്....... സകല ദേഷ്യവും കടിച്ചമർത്തിയ സ്വരത്തിൽ സച്ചുവത് പറയുമ്പോൾ അവന്റെ കണ്ണിലെ ശൗര്യം ഒരുവേള ഋതിനെയും ഭയപ്പെടുത്തിയിരുന്നു...... കലങ്ങി മറിഞ്ഞ കണ്ണുകളിൽ ഒരു അഗ്നി ആളി കത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു... ഉടുത്തിരുന്ന മുണ്ട് മടക്കി കുത്തി നടന്നു പോകുന്നവനെ ഒരു നിമിഷം ഋതിൻ നോക്കി നിന്നു...... മമ്മ ഈ ചെയ്തത് വലിയൊരു ശെരിയാണെന്ന് അവന് ആ നിമിഷം തോന്നി.... കാരണം ഇഷാനി എന്നത് തങ്ങളെക്കാൾ ഇവരെ സംബന്ധിക്കുന്ന പ്രശ്നമാണെന്ന് അവനാ നിമിഷങ്ങൾ കൊണ്ട് മനസ്സിലായിരുന്നു.... അവന്റെ കണ്ണിലെരിയുന്ന അഗ്നിക്ക് പപ്പയെ ചുട്ടേരിക്കാനുള്ള ശക്തിയുണ്ടെന്ന് ഋതിന് വ്യക്തമായിരുന്നു.. അവളുടെ കാര്യത്തിൽ തനിക്കും മമ്മക്കും തോന്നാത്ത അത്രയും വേദന ഇവിടെയുള്ള ഓരോരുത്തർക്കും കാണുന്നത് തന്റെ തോന്നലാണോ യെന്ന് അവന് സംശയം തോന്നി..... തനൂജയും മീനുവും അവളുടെ ഡ്രസ്സ്‌ മാറ്റി കൊടുക്കുമ്പോൾ ആ ദേഹത്തു കണ്ട മുറിവുകൾ അവർക്കും സഹിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലായിരുന്നു...... ആർക്കും കണ്ട് നിൽക്കാവൂന്നതിനുപ്പുറമായിരുന്നു അവളുടെയാ അവസ്ഥ..... അയാളോരു അച്ഛൻ തന്നെയാണോ..... ഉള്ളിൽ നുരഞ്ഞു പൊന്തിയ അമർഷത്തെ കടിച്ചോതുക്കി തനൂജയത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവരുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു...... മുത്തശ്ശി നിർവികാരയായി അങ്ങനെയിരുന്നു.... എന്ത് നല്ലൊരു കുട്ടിയാ അവള്....... അതിനെയിങ്ങനെ തല്ലി ചതക്കാൻ അയാൾക്കെങ്ങനെ തോന്നി...... തനൂജ വീണ്ടുമത് പറഞ്ഞു വിതുമ്പുന്നത് കേട്ട് കൊണ്ടാണ് സച്ചു അങ്ങോട്ട് വന്നത്........ പ്രേമിച്ചു അതിന് മോഹം കൊടുത്തിട്ടുണ്ടേൽ ഇങ്ങനെ തല്ലി കൊല്ലാൻ ഇട്ട് കൊടുക്കരുതായിരുന്നു നീ.... വിളിച്ചിറക്കി കൊണ്ട് വന്നു കൂടായിരുന്നോ നിനക്ക്..... അവളുടെ അവസ്ഥ കണ്ട അതേ അമർഷത്തോടെ തനൂജ സച്ചുവിന് നേരെയത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവനൊന്നും മിണ്ടിയില്ല.... അത്‌ കേട്ടില്ലെന്ന വണ്ണം അവൻ മരുന്നുകളുണ്ടാക്കുന്നതിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.... തന്റെ മനസ്സിനെയും അസ്വസ്ഥമാക്കുന്നന്ത് അത്‌ തന്നെയാണ് ..... ഇതിനെല്ലാം കാരണം താനാണ്...... ഒന്നുകിൽ താനവളെ മോഹിപ്പിക്കരുതായിരുന്നു..... അല്ലെങ്കിൽ അവളെ കൂടെ കൂട്ടണമായിരുന്നു...... അവന്റെ നെഞ്ചിലെന്തോ ഒന്ന് തറഞ്ഞു നിന്നു.... ശ്വാസമെടുക്കാൻ കഴിയാതെയെന്ന വണ്ണം ഒരു കണ്ണ് നീർ അവന്റെ തൊണ്ടയിൽ കുരുങ്ങി നിന്നിരുന്നു....... വേദനിച്ചത് അവളൊറ്റക്കാണെന്ന് ഓർക്കും തോറും അവന് സ്വയം പുച്ഛം തോന്നി..... വേദനിക്കുന്ന ഓരോ നിമിശവും അവൾ തന്നെ ഓർത്തിട്ടുണ്ടാവില്ലേ.... ഓർക്കും തോറും അവന് അവനെ തന്നെ നഷ്ടപ്പെടുന്നത് പോലെ തോന്നിയിരുന്നു..... അവളുടെ വിടർന്ന കണ്ണുകളും പതിഞ്ഞ പുഞ്ചിരിയും അവന്റെ മനസ്സെറെ അസ്വസ്ഥമാക്കിയിരുന്നു.... അവൻ അരച്ചെടുത്ത മരുന്നെടുത്തു അവളുടെ നെറ്റിയിലെ മുറിവിൽ വെക്കുമ്പോൾ പാതി മയക്കത്തിലും അവളൊന്നു ഞെരങ്ങി...... വേദന കൊണ്ടവളുടെ നെറ്റി ചുളിയുമ്പോൾ നിറഞ്ഞൊഴുകിയിരുന്നവന്റെ കണ്ണുകൾ....... അവളെക്കാൾ അവന്റെ ഉള്ളായിരുന്നു വേധനിച്ചത്.... കണ്ണുകൾ അടച്ചു പിടിച്ചു കൊണ്ടവൻ ശ്വാസം വലിച്ചെടുത്തു.... എല്ലാം ഒതുക്കി പ്പിടിച്ചു കൊണ്ട് വീണ്ടും മുറിവുകളിൽ മരുന്ന് വെച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു....... സഹായത്തിനെന്ന വണ്ണം മീനു കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു.... അവളുടെ കണ്ണുകളും കരഞ്ഞു വീർത്തിട്ടുണ്ട്..... ആകെ ക്കൂടി ഒരു ശ്മശാന മുഖത അവിടെ നിറഞ്ഞു നിന്നു...... അവൾ കണ്ണുകളൊന്ന് തുറന്ന് അവളുടെ മുറിവുകളൊന്ന് ഭേദപ്പെടാനാണ് എല്ലാ മനസ്സുകളും കാത്തിരിക്കുന്നത്...... ഭൂമി ആകെ ക്കൂടി ഇരുട്ടിൽ പൊതിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്..... ആ ഇരുട്ട് തന്നെയായിരുന്നു അവന്റെ മനസ്സിലും നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നത്..... അവൾ വന്നതിൽ പിന്നേ അവൻ വെറുതെ ഇരുന്നിട്ടേയില്ല...... ഓരോ മരുന്നുകളുണ്ടാക്കുന്ന തിരക്കിലാണ്.... മുത്തഷി.... മമ്മ യാണ്‌.... അപ്പോഴാണ് ഫോണുമായി ഋതിൻ അങ്ങോട്ട് വരുന്നത് ...... മുത്തശ്ശി അത്‌ വാങ്ങി ചെവിയോട് ചേർത്തു..... എന്റെ മോളെ അവസ്ഥ കണ്ടില്ലേ അമ്മ....... അവളെ അവിടെ കൊണ്ട് വന്നാക്കിയതിന്റെ ഫലമാ...... എനിക്കവളെ തിരിച്ചു വേണം...... ഗായത്രി അത്‌ പറയുമ്പോൾ ദേഷ്യവും സങ്കടവും ഇട കലർന്നിരുന്നു..... അവർ തിരികെയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല....... ആ വാക്കിൽ ഒരു കുറ്റ പ്പെടുത്തലിന്റെ ശബ്ദമുണ്ട്..... ഫോണിലൂടെയുള്ള ശബ്ദം അവിടെയുള്ള എല്ലാവരും കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു....... സച്ചു വിന്റെ രക്തം തിളച്ചു മറിഞ്ഞു....... അവർ അമ്മയുടെ കടമ ചെയ്തിരുന്നെങ്കിൽ അവൾ തന്നെ കാണുക പോലുമില്ലായിരുന്നെന്ന് പറയാൻ അവന്റെ നാവ് തരിച്ചു....... പക്ഷെ....... ഇപ്പൊ അവൾ തന്റെ കൈകളിലാ ണ്..... ഇനിഎന്ത് വേണമെന്ന് അവനറിയാമായിരുന്നു...... (തുടരും) Aysha Akbar #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - പ്രളയം... 🔻 പാർട്ട് _22 ✍️ രചന - Aniprasad. രാവിലെ ഒമ്പത് മണിയായിട്ടും ശ്രീമയി എണീറ്റ് വരുന്നില്ലെന്ന് കണ്ടതോടെ ഗൗരി അച്ഛനോട് പറഞ്ഞു അവൾ എവിടെ എന്നൊന്ന് നോക്കാൻ. അവധി ദിവസങ്ങളിൽ അവൾ എണീറ്റ് വരാൻ സാധാരണ താമസിയ്‌ക്കാറുണ്ടെങ്കിലും ഇത്ര അങ്ങോട്ട് വൈകാറ് പതിവില്ല. "ഞാനെവിടെ പോയി നോക്കാനാ. അവളവിടെ കാണും. കിടന്നുറങ്ങി ക്ഷീണിയ്ക്കുമ്പോൾ തനിയെ എണീറ്റ് വന്നോളും. നീ നിന്റെ പണി നോക്ക് പെണ്ണേ. അവിടിരുന്ന് കാപ്പി കുടിയ്ക്കുന്നവർക്ക് ദോശയോ, ചായയോ എന്താ വേണ്ടതെന്ന് വച്ചാൽ എടുത്ത്‌ കൊടുക്കാൻ നോക്ക്." അയാൾ മകൾ പറഞ്ഞ കാര്യത്തിന് അധികം ഗൗരവം കൊടുക്കാൻ നിന്നില്ല. ഗൗരി അവിടിരിയ്ക്കുന്ന മൂന്നോ നാലോ പേർക്ക് എന്താണ് വേണ്ടതെന്ന് ചോദിച്ചു നൽകിയ ശേഷം മായമ്മയുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു. അവൾ ഇപ്പോഴും കിടക്ക വിട്ട് എണീറ്റിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. മായമ്മയുടെ അടുത്തേയ്ക്കിരുന്ന ശേഷം ഗൗരി അവൾ പുതച്ചിരുന്ന പുതപ്പ് മാറ്റി നെറ്റിയിലും കവിളിലും തൊട്ടു നോക്കി. "ചൂടൊന്നും ഇല്ലല്ലോ.. എണീറ്റ് വന്നേ മോളേ. എണീറ്റ് മുഖം കഴുകിയിട്ട് വന്ന് ചായ കുടിയ്ക്ക്.." ഗൗരി അവളുടെ തലയിൽ തഴുകിയെങ്കിലും അവൾ അനങ്ങിയതേയില്ല. "മോളേ.." അവൾ വിളിച്ചു. ഗൗരിയ്ക്ക് ഇതിനോടകം സംഗതി പിടികിട്ടിയിരുന്നു. അവളുടെ കുഞ്ഞുമനസിന്റെ ആഴങ്ങളിലെങ്ങോ അച്ഛനെ കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകൾ ഉണർന്നു കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഇനി ആ മനസിന്റെ ആന്തലുകൾക്കൊരു ശമനം കിട്ടണമെങ്കിൽ അവൾക്ക് അച്ഛന്റെ മുഖം കാണണം.. തൊട്ടരികിൽ കൈ തൊടാൻ പറ്റുന്ന ദൂരത്തിൽ നിന്ന് അച്ഛൻ അവളോട് സംസാരിയ്ക്കണം... നിനക്ക് സുഖമാണോ മോളേ എന്ന് അവളോട് ചോദിക്കണം... അച്ഛന്റെ മുഖത്തെ തന്നെ കാണുമ്പോഴുള്ള ആഹ്ലാദ ഭാവം അവൾക്ക് കാണണം. അച്ഛന്റെ കണ്ണിലെ ചിരി കണ്ടാലേ അവൾക്ക്, അച്ഛനും അവിടെ സുഖമാണെന്ന് ആശ്വസിയ്ക്കാൻപറ്റൂ. അച്ഛന്റെ അടുത്തെത്തും വരെ ഇനിയവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു മാറ്റവും വരില്ല. ഗൗരി അവളുടെ അടുത്ത്‌ നിന്നെണീറ്റ് കടയിലേക്ക് ചെന്നു. അവൾ തിരികെ വരും മുൻപേ അവിടെ കാപ്പി കുടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നവരെല്ലാം പോയിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. "പറ്റെല്ലാം എഴുതിയിട്ടുണ്ടോ അച്ഛാ.. ഒന്നും വിട്ടു പോയിട്ടില്ലല്ലോ.." ഗൗരി പറ്റു ബുക്ക് എടുത്ത്‌ നോക്കികൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "കടയിലേക്ക് വേണ്ടുന്നത് എല്ലാം എഴുതിയിരുന്നൊരു പേപ്പർ ഞാനിവിടെ വച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നല്ലോ. അതെവിടെ.. അച്ഛൻ എടുത്തോ.." ഗൗരി മേശയ്ക്കുള്ളിൽ ആകെ നോക്കികൊണ്ട് ചോദിച്ചു. ഗോപിയാശാൻ അത് കേട്ടെങ്കിലും കേട്ട മട്ടേ കാണിച്ചില്ല. "അച്ഛാ, ഞാൻ അച്ഛനോടാ ചോദിച്ചത്. അച്ഛനെന്താ ചെവി കേൾക്കില്ലേ.." ഗൗരി അവിടെ നിന്ന് എണീറ്റ്അച്ഛന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു. ''അച്ഛന്റെ ചെവിയ്ക്ക് ഒരു കുഴപ്പവുമില്ല. നീ ആദ്യം നിന്റെ ഈ നാടകം കളി നിർത്തിയിട്ട് എന്താ വേണ്ടതെന്ന് പറയ്‌.. നാല് ദിവസം തികഞ്ഞില്ലല്ലോടീ പുല്ലാമല പോയി നീ കടയിലേക്ക് വേണ്ട സാധനങ്ങൾ വാങ്ങിയിട്ട് വന്നിട്ട്.. അതിന് മുമ്പേ അതൊക്കെ തീർന്നുപോയോ.. അതോ ഇവിടെ കള്ളൻ കേറി അതെല്ലാം വാരി കെട്ടിക്കൊണ്ട് പോയോ.. രണ്ടായാലും കടയിലേക്ക് വേണ്ട സാധനങ്ങളെല്ലാം ഇവിടെ,, വാങ്ങിക്കൊണ്ട് വന്നതിൽ പകുതിയോളംഇരിപ്പുണ്ട്.. പിന്നെന്തിനാ നീ ഇപ്പൊ ഇനി പുല്ലാമലയ്ക്ക് ഓടുന്നത്.. " "സമയമുള്ളപ്പോൾ പോയി വാങ്ങിക്കൊണ്ട് വച്ചാൽ, ഇരിയ്ക്കുന്ന സാധനം തീർന്നുകഴിയുമ്പോ പിന്നെ നെട്ടോട്ടം ഓടണ്ടല്ലോ..." "ഓ.. അതായിരുന്നോ കാര്യം.. ഞാൻ കരുതി നീ അവളേം കൊണ്ട് തന്തയെ സേവിയ്ക്കാൻ ജയിലിലേക്ക് പോകാൻ പോവാണെന്ന്... രാവിലെ കിടക്കപ്പായിൽ കിടന്നുള്ള അവളുടെ സത്യാഗ്രഹം കണ്ടപ്പോഴേ ഞാനോർത്തതാ ഇന്ന്‌ നിനക്ക് പണിയായെന്ന്... നിനക്ക് വേറൊരു ജോലിയും ഇല്ലേ മോളേ... അവൾക്കൊരു കുറവും വരുത്താതെ നീ ഈ വീട്ടിൽ നിർത്തി നോക്കുന്നുണ്ടല്ലോ. അതിന്റെ കൂടാണോ ഇത്.. നേരം വെളുക്കുന്നതിനും മണിയ്ക്കൂറുകൾക്ക് മുമ്പേ ഉണരുന്നവളല്ലേ നീ. കടയടച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ നിനക്ക് എവിടെങ്കിലും ഒന്നും തല ചായ്ക്കണ്ടേ കുഞ്ഞേ... ചിലതെല്ലാം നീ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചേ പറ്റൂ മോളേ." "കുഞ്ഞല്ലേ അച്ഛാ.. അവൾക്ക് അച്ഛനെ കാണണമെന്നൊന്നും നമ്മളോട് പറയാൻപറ്റാഞ്ഞിട്ടല്ല. ചിലപ്പോൾ അച്ഛൻ ഈ പറഞ്ഞ കാരണങ്ങൾ മനസിലാക്കിയിട്ടാകും അവൾ നമ്മളോട് അത് ആവശ്യപ്പെടാത്തത്... നമുക്കൊരു മനസാക്ഷിയില്ലേ അച്ഛാ..." "മനസാക്ഷി.." ഗോപിയാശാൻ ഒരു നിന്ദാഹാസം മുഴക്കി. "നീ അപ്പറഞ്ഞ സാധനം നിന്നോട് അവൻ കാണിച്ചിട്ടുണ്ടോ.. കരുണൻ.. ഇല്ലല്ലോ.. എന്നിട്ടും അവന്റെ മകൾക്ക് നീ അത് വാരി ക്കോരി കൊടുക്കുന്നില്ലേ.. വേണ്ട.. ഞാനൊന്നും പറയുന്നില്ല... അന്നും ഇന്നും നിനക്ക് അച്ഛൻ പറയുന്നത് കേൾക്കാനാണല്ലോ മടി.. എന്താന്നു വച്ചാൽ ഇതും നീ നിന്റെ ഇഷ്ട്ടം പോലെ ചെയ്തോ... അവസാനം കുത്തിയിരുന്ന് ഒരു തവണ കൂടി നെഞ്ച് പൊട്ടി കരയാൻ ഇടയാകരുത്. അത് കാണാനുള്ള ത്രാണി ഈ അച്ഛനില്ല. അതുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു പോകുന്നതാ." അയാൾ ഒരു ബീഡിയെടുത്ത്‌ ചുണ്ടിൽ വച്ചു കൊണ്ട് തീ പിടിപ്പിച്ച ശേഷം എണീറ്റ് വീട്ടിലേക്ക് പോന്നു. ഗൗരി അച്ഛൻ നടന്നു പോകുന്നത് അൽപ്പനേരം നോക്കി നിന്നു. അച്ഛന്റെ ദേഷ്യമല്ല അച്ഛനാ കാണിയ്ക്കുന്നതെന്നും. മറിച്ച് അച്ഛന് തന്നോടും, തന്റെ ജീവിതത്തോടും ഉള്ള സ്നേഹവും, കരുതലുമാണ് അതെന്നും അവൾക്കറിയാം. ഗൗരി ഗ്ലാസ്സും പാത്രങ്ങളുമൊക്ക കഴുകി വൃത്തിയാക്കി വച്ചിട്ട് കടയ്ക്കുള്ളാകെ തൂത്ത്‌ തുടച്ചിട്ടു. അതിന് ശേഷം കടയടച്ചിട്ട് അവൾ ചെന്ന് മായമ്മയെ എണീൽപ്പിച്ചു കുളിയ്ക്കാനായി പറഞ്ഞു വിട്ടു. പതിനൊന്നു മണിയ്ക്കിറങ്ങിയാൽ ഒരു മണിയാകുമ്പോഴേയ്ക്ക് പുല്ലാമലയിൽ നിന്നുള്ള ബസ് കിട്ടി ടൗണിൽ എത്താൻ കഴിയും. അവിടെ നിന്നും ജില്ലാ ജയിലിലേക്ക്പത്ത്‌ മിനിറ്റ് ഓട്ടോയിൽ പോകാനുള്ള ദൂരമേയുള്ളൂ. അവിടെ ചെന്നാൽ ഫോം വാങ്ങി പൂരിപ്പിച്ചു കൊടുക്കേണ്ട സമയമുൾപ്പെടെ അര മണിയ്ക്കൂർ. ആ അരമണിയ്ക്കൂറിനുള്ളിൽ കാണാനുള്ള ആളേ കണ്ടിട്ട് തിരിച്ചിറങ്ങിയ്ക്കോണം. ഗൗരി പോയി വരാനുള്ള സമയം മനസ്സിൽ കണക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ട് വീട്ടിൽ നിന്നും ശ്രീമയിയെയും കൂട്ടി ഇറങ്ങി. ♦️ പുല്ലാമല കടവിൽ നിന്നുംസന്ധ്യയ്ക്ക് ഏഴുമണിയ്ക്ക് കടത്ത്‌ വള്ളം കൊടുവത്തൂരേയ്ക്ക് പുറപ്പെടാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് 'ഒരാളും കൂടിയുണ്ടേ'എന്ന് കൂവി വിളിച്ചു കൊണ്ട് കള്ള് കുട്ടൻ എന്ന് നാട്ടുകാർ വിളിയ്ക്കുന്ന വാസുക്കുട്ടൻ ഇരു കൈകളിലും നിറയെഎന്തൊക്കെയോ സാധനങ്ങൾ തൂക്കി പിടിച്ച കിറ്റുകളുമായി ഓടി കടവത്തേയ്ക്ക് വരുന്നത്. കടത്തുകാരൻ ലോപ്പസ് വള്ളം അവിടെ കുത്തി നിർത്തി കൊടുത്തു. വാസുക്കുട്ടൻ ഓടി വന്ന് ഒരു കയ്യിലിരുന്ന കിറ്റുകൾ വള്ളത്തിനകത്തേയ്ക്ക് വച്ചു കൈമുട്ട് പടിയിൽ കുത്തി വള്ളത്തിലേക്ക് കയറാൻ നേരം വള്ളത്തിലുണ്ടായിരുന്ന ബെന്നിച്ചൻ അവനെ പിടിച്ചുയർത്തി വള്ളത്തിൽ കയറ്റി. "ഇതെന്താടാ കള്ളേ... നീയെന്താ കൊടുവത്തൂര് ഹോട്ടലു വല്ലതും തുടങ്ങാൻ പോണോ... ഇത് നിറയെ ഹോട്ടൽ ഫുഡും കള്ളും ആണല്ലോടാ.." വാസുക്കുട്ടന്റെ കയ്യിലിരുന്ന കിറ്റുകളിലേക്ക് നോക്കികൊണ്ട് ബെന്നിച്ചൻ തിരക്കി. "ഓ.. ഇത് നമ്മുടെ വകുപ്പല്ലേ എന്റെ ബെന്നിച്ചാ.. ഇത് അയാൾക്കുള്ളതാ... നമ്മള് പോയി വാങ്ങിച്ചും കൊണ്ട് വരുന്നെന്നേയുള്ളൂ." "അയാൾക്കോ.. ആർക്ക്.." ബെന്നിച്ചന്റെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു. "നമ്മുടെ തങ്കമണി ചേച്ചീടെ വീട് വാങ്ങിച്ചു താമസിയ്‌ക്കുന്ന പുതിയ താമസക്കാരനില്ലേ. അയാൾക്ക്.. ഹ.. നിനക്കറിയില്ലേ ബെന്നിച്ചാ.. നമ്മുടെ പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയുടെ ഗുണ്ടകൾക്കിട്ട് ചാർത്തിക്കൊടുത്ത എസ്തപ്പാനില്ലേ.. അങ്ങേർക്ക്..." "നീയിപ്പോൾ അയാളുടെ കൂടാണോ പൊറുതി.. ഇതെന്ന് തുടങ്ങിയെടാ പുതിയ ചേക്ക." ബെന്നിച്ചൻ പരിഹസിച്ചു. "ങാ.. ഇനിമുതലു വാസുക്കുട്ടൻ എസ്തപ്പാന്റെ കൂടാ.. നിനക്കും നിന്റെ മറ്റവന്മാർക്കും അതൊട്ടും പിടിയ്ക്കത്തില്ലെന്ന്എനിയ്ക്കറിയാം.. തൽക്കാലം നീയൊന്നും പിടിയ്ക്കേണ്ട.. കേട്ടോടാ ബെന്നിച്ചാ." "ഉവ്വേ.. എനിയ്ക്ക് പിടിയ്ക്കുന്നില്ല. ഒട്ടും പിടിയ്ക്കുന്നേയില്ല.. നീ പോയി കണ്ടവന്റെ എച്ചില് തിന്നുന്നത് എനിയ്ക്ക് പിടിയ്ക്കാതിരിയ്ക്കാൻ നീയെന്റെ ആരാടാ കള്ള് വാസുവേ.. നിന്റെ മോളേ കെട്ടാനിരിയ്ക്കുന്ന പുണ്യാളനൊന്നുംഅല്ലല്ലോ ഞാൻ.. ഒന്ന് പോയേടാ കള്ളേ നീ.." "ഡാ.." എന്ന് ചീറിക്കൊണ്ട് കള്ള് വാസു ബെന്നിച്ചന് നേരെ ചെല്ലാൻ തുടങ്ങിയതും ബെന്നിച്ചൻ വള്ള പടിയിൽ നിന്നെണീറ്റു. അതോടെ കല്ലാറിന്റെ മധ്യത്തിലെത്തിയ വള്ളം ഒന്നുലഞ്ഞു. "ടാ.. ബെന്നിയെ കളിയൊക്കെ കരയില്.. വള്ളത്തിൽ നീന്തലറിയാത്ത ആൾക്കാരുണ്ടേ.." വള്ളം ഉലയുന്നത് കണ്ട് ആരോ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. ബെന്നിച്ചൻ, വാസുക്കുട്ടനെ ഒന്ന് നോക്കിയ ശേഷം വള്ള പ്പടിയിൽ തന്നെ ഇരുന്നു. "കഴുത്തറ്റം വരെ കള്ളും കുടിച്ചിട്ട്ആറ്റു വക്കത്ത്‌ കിടന്നുറങ്ങുന്ന ആ ചെറ്റയുടെ ഒരു ശൗ ര്യം കണ്ടോ.. അതെന്തിന്റെയാന്ന് അറിയാവോ ബെന്നീ.." ബെന്നിച്ചന്റെ അടുത്തിരുന്ന ഗോവിന്ദൻ ചോദിച്ചു. "ഊം.." ബെന്നിച്ചൻ അർത്ഥ വത്തായി മൂളി. "വള്ളത്തിൽ ആയിപ്പോയി. അതും കല്ലാറിന്റെ മദ്ധ്യേ.. അവന്റെ ഭാഗ്യം..." "സൂക്ഷിച്ചൊണേ ബെന്നിച്ചാ. അവന് മനസിലായിട്ടുണ്ട് ഇനി ഇവിടാരെയും ഭയപ്പെടേണ്ട കാര്യമില്ലെന്ന്. അതിന്റെ ആദ്യപടിയാ ഇപ്പോൾ കണ്ടത്..." "അവന് മാത്രമല്ല ഗോവിന്ദേട്ടാ, എനിയ്ക്കോ ഗോവിന്ദേട്ടനോ പോലും ഈ കൊടുവത്തൂർ ഒരു പട്ടിയെയും പേടിയ്ക്കേണ്ട കാര്യമില്ല. പ്രത്യേകിച്ചും മലവെള്ളത്തിൽ ഒഴുകി വന്ന ചെറ്റകളെയും, അതിനേ തുരന്നു ജീവിയ്ക്കുന്ന പരാന്ന ഭോജികളെയും..." വാസുക്കുട്ടൻ കേൾക്കട്ടെ എന്ന് കരുതി അൽപ്പം ഒച്ചയിലാണ് ബെന്നിച്ചൻ പറഞ്ഞത്. അത് വാസുക്കുട്ടന്റെ ചെവിയിലെത്തി എന്നത് അവന്റെ മുഖഭാവം വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കൊടുവത്തൂർ കടവത്ത്‌ വള്ളം അടുത്തപ്പോൾ ഓരോരുത്തരായി വള്ളത്തിൽ നിന്നിറങ്ങി. അവർ ഒരേ വഴിയിലൂടെ നീങ്ങിയ ശേഷം ഗോപിയാശാന്റെ കടയ്ക്കപ്പുറം വച്ച് വിവിധ വഴികളിലൂടെ യാത്രയായി. ♦️ "ഒന്ന് സൂക്ഷിച്ചോണേ ആശാനേ.. ഈ നാടത്ര വെടിപ്പല്ല..." കള്ള് തലയ്ക്ക് പിടിച്ചതോടെ വാസുക്കുട്ടന്റെ നാവിന്റെ കെട്ടഴിഞ്ഞു. രാത്രിയിലേക്കുള്ള ആഹാരം മാറ്റി വച്ച ശേഷം എസ്തപ്പാൻ പൊറോട്ടയും ബീഫും, പോർക്കും ഒക്കെ പൊതിയഴിച്ചു വച്ചു. അതിന് ശേഷം ഓരോന്നും എടുത്ത്‌ രുചി നോക്കിയ ശേഷം ഒരു ഗ്ലാസ്സിന്റെ മുക്കാൽ ഭാഗത്തോളം ബ്രാണ്ടി ഒഴിച്ചെടുത്ത്‌ വെള്ളം ചേർക്കാതെ ഒരു പിടി പിടിച്ചു. "കൊള്ളാല്ലോ ആശാൻ.." വാസുക്കുട്ടൻ അയാളെ പുകഴ്ത്തി. "ഞാനൊക്കെ ഈ വിധം ഒരൊറ്റ പിടി പിടിച്ചാൽ പിന്നെ നാളെ നേരം വെളുത്തേ കണ്ണ് തുറക്കൂ.." വാസുക്കുട്ടൻ ഒരു ചെറുത്‌ ഒഴിച്ച ശേഷം അതേ അളവിൽ വെള്ളമൊഴിച്ചു ഒരു കവിൾ കുടിച്ചു. "നമ്മടെ പൊറോട്ടയും ബീഫും എങ്ങിനുണ്ട് ആശാനേ... ആശാന് പിടിച്ചാ... ഇനി ഞാൻ ആശാന്റെ കൂടെയാ.. ആശാൻ ഇവിടുന്ന് പോയാൽ ഞാനും ആശാന്റെ കൂടെ വരും... അല്ലേൽ വാസു ചാവണം." വാസുക്കുട്ടൻ നെഞ്ചത്ത്‌ രണ്ട് തട്ട് തട്ടി. "മതിയെടാ വാസുവേ..നീ ചാവുന്ന കാര്യമൊക്കെ നിർത്തീട്ട് മറ്റേ കാര്യം പറ. നീ ആദ്യം പറഞ്ഞ കാര്യം...അതാ എനിയ്ക്ക് കേൾക്കേണ്ടത്.." "അതേതു കാര്യം ആശാനേ..." വാസുക്കുട്ടന് പെട്ടന്ന് അത് പിടികിട്ടിയില്ല. "നീപറഞ്ഞില്ലേടാ വാസുവേ, ഈ നാടത്ര വെടിപ്പല്ലെന്ന്.. അക്കാര്യം... ഈ നാടിന്റെ വെടിപ്പു കേട് ആരാടാ.. ആ ചായക്കടക്കാരിയാണോ..." എസ്തപ്പാന്റെ കണ്ണുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു ഭാവം വന്നു. "ഓ.. ആശാന്റെ കണ്ണിൽ പെട്ടു അല്ലേ..." വാസുകുട്ടന്റെ കണ്ണുകളിൽ കുസൃതി നിറഞ്ഞു. "അതിങ്ങനെ തുടുത്തു ചുമന്ന ഒരു താമരപ്പൂവ് ചെളിക്കുണ്ടിൽ വിടർന്നു നിൽക്കുമ്പോ ആരുടെ കണ്ണിലാടാ വാസുവേ പെട്ടു പോകാത്തത്..." "അത് വിട്ടേരെ ആശാനേ... അവകാശികളില്ലാത്തതാണെന്നും പറഞ്ഞു അതില് കേറി കൈവയ്ക്കണ്ട.. അതിനൊരുത്തൻ വേറെയുണ്ട്.." "ആരാടാ വാസൂ ആ ഭാഗ്യ ദോഷി... എന്റെ കൈകൊണ്ട് തീരാൻ വിധിയ്ക്കപ്പെട്ട ആ നിർഗുണൻ.." "ആശാനറിയാൻ മേല.. പറഞ്ഞാലും ആശാൻ അറിയത്തില്ല. കരുണൻ... അവനിപ്പോൾ ഒരു കൊലപാതക ക്കുറ്റത്തിന് ശിക്ഷിയ്ക്കപ്പെട്ടു ജില്ലാ ജയിലിൽ കഴിയുവാ.. വർഷം കുറെ ആയി. ഉടൻ ഇറങ്ങുമെന്നും കേൾക്കുന്നു, ഒരു ജീവപര്യന്തം ബാക്കിയുണ്ടെന്നും കേൾക്കുന്നു..." "ഒന്നോ രണ്ടോ ജീവ പര്യന്തം അവനവിടെ കിടന്നോട്ടെടാ... നമുക്ക് ഇവിടെയും സുഖമായിട്ട് കഴിയാം. എന്താ.." വരാന്തയിൽ ഇരുന്നു കള്ളടിച്ചു ഫിറ്റായി വാസുക്കുട്ടൻ അവിടേയ്ക്ക് തന്നെ കുഴഞ്ഞ് വീണു. എസ്തപ്പാൻ ഉറങ്ങാൻ കിടന്നെങ്കിലും അവന്റെ മനസ്സ് നിറയെ ഗൗരിയുടെ രൂപമായിരുന്നു. എപ്പോഴോ അവന്റെ കണ്ണൊന്നു അടഞ്ഞു പോയ വേളയിലാണ് പുറത്ത് വരാന്തയിൽ കിടക്കുന്ന വാസുക്കുട്ടൻ ഒക്കാനിയ്ക്കും പോലൊരു ശബ്ദം കേട്ടത്. "ഛേ. നായിന്റെ മോൻ പണി തന്നോ എന്നോർത്തു കൊണ്ട് വാതിൽ തുറന്ന് എസ്തപ്പാൻ പുറത്തേയ്ക്ക് കാൽ വച്ചതും ഒരു ചങ്ങല വന്ന് അവന്റെ കഴുത്തിൽ ചുറ്റിയതും ഒന്നിച്ചാണ്. തന്റെ കഴുത്തിൽ ചുറ്റിയ ചങ്ങലയ്ക്കും കഴുത്തിനും ഇടയിലേക്ക് കയ്യിടാൻ നോക്കിയെങ്കിലും അവന് അതിന് കഴിഞ്ഞില്ല. ഇരു വശത്ത് നിന്നും രണ്ട് പേർ തന്റെ കഴുത്തിൽ ഒരു ചങ്ങലയിട്ട് വലിയ്ക്കുന്നത് അവന് കാണാമായിരുന്നു. എത്ര ബലം പിടിച്ചു നിന്നിട്ടും എസ്തപ്പാന് ശ്വാസം മുട്ടി തുടങ്ങി. അവന്റെ കണ്ണുകൾ പുറത്തേയ്ക്ക് തുറിച്ചുന്തി വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. (തുടരും) #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - പ്രളയം... 🔻 പാർട്ട് _21 ✍️ രചന - Aniprasad. കാറ്റടിയ്ക്കുമ്പോൾ മഴത്തുള്ളികൾ ഊർന്ന് വീഴുന്ന വളർന്നു തഴച്ച കപ്പകൾക്കിടയിലൂടെ എസ്തപ്പാൻ നടന്നു പോകുന്നത് റോബിച്ചനും കൂട്ടുകാരും നോക്കി നിന്നു. എസ്തപ്പാൻ നിന്നിട്ട് ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ നാല് പേരും തന്നെ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്ന കാഴ്ചയാണ് കാണുന്നത്. "എന്താടാ റോബിനേ ആ ചെകുത്താൻ പറഞ്ഞിട്ട് പോയതിന്റെ അർത്ഥം... നിന്നോട് അവൻ പ്രതികാരം വീട്ടുമെന്ന് പറഞ്ഞാൽ അത് അമ്പിളിയുടെ ജീവനോ ജീവിതമോ വച്ചിട്ടാണെന്നാണോ.. കേട്ടിട്ട് തന്നെ പേടിയാവുന്നല്ലോടാ." രവികുമാർ കൂട്ടുകാരന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി. റോബിച്ചന്റെ ചെന്നിയിലെ ഞരമ്പുകൾ പിടയ്ക്കുന്നത് അവനു കാണാമായിരുന്നു. "ഈ തെമ്മാടിയെ ഇവിടെ നിന്നോടിയ്ക്കാൻ ഒരു വഴിയുമില്ലേ.. ഇവൻ ഈ നാട്ടിൽ കാല് കുത്തുന്നതിനു മുൻപേ എന്ത് സന്തോഷത്തിലും, സമാധാനത്തിലും കഴിഞ്ഞു പോന്ന ഒരു നാടായിരുന്നു ഇത്.. വലിയസൗകര്യമൊന്നുമില്ലെങ്കിലും അതിന്റെ ഒരു കുറവും ഇവിടെ ആരെയും ബാധിയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നേ ഇല്ല.. ഇപ്പോൾ ഈ നാട്ടിൽ നിന്നേ ഓടിപ്പോകാൻ കൊതിച്ചു പോവാ.." "ഈ നാട്ടിൽ നിന്ന് ഓടിപ്പോകേണ്ടത് നമ്മളല്ല. അവനാ.. ഇനി ഈ കൊടുവത്തൂരുള്ള ആരുടെയെങ്കിലും നേരെ ഒരു ചെറുവിരലെങ്കിലും അനക്കാൻ അവൻ ധൈര്യപ്പെട്ടാൽ പന്നിയെ പിടിച്ചുകെട്ടി കൈകാൽ ബന്ധിച്ചു കല്ലാറ്റിൽ തള്ളിയേക്കണം... നമ്മൾ ഒരു നാട് മുഴുവൻ ഇല്ലേ.. എത്ര പേരോട് അവന് എതിർത്തു നിൽക്കാൻ പറ്റും... നമ്മളോട് സഹകരിയ്ക്കാൻ നാട്ടുകാർ തയ്യാറാവുന്നില്ലെങ്കിൽ നമുക്കവനെ ഒറ്റയ്ക്ക് നേരിടണം.. നമ്മൾ നാല് പേരില്ലേ..." "നമ്മളെക്കാൾ തണ്ടും തടിയുമുള്ള,പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയുടെ അഞ്ച് ഗുണ്ടകളുണ്ടായിരുന്നുആ രാത്രിയിൽ അവനെ നേരിടാൻ.. അവർക്ക് അവനോട് തോൽവി വഴങ്ങേണ്ടി വന്നതേയുള്ളൂ." ബെന്നിച്ചന് അവനെ പേടിയുണ്ടെന്ന് അവന്റെ വാക്കുകളിൽ വ്യക്തമായിരുന്നു. "പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയുടെ ഗുണ്ടകൾ ചെന്നത് അവനോട് ഏറ്റു മുട്ടാനായിരുന്നില്ല. വിജയികളായ തങ്ങൾക്ക് മുൻപിൽ നിന്ന് നാട് വിട്ട് പൊയ്ക്കോണം എന്ന് കല്പിയ്ക്കാനായിരുന്നു. അതും, ജീവിയ്ക്കാനും ജീവിതത്തിനും വേണ്ടി നമ്മൾ അവനോട് ഏറ്റു മുട്ടുന്നതും തമ്മിൽ രാപ്പകൽ വ്യത്യാസമുണ്ട്.. നമ്മളിലൊരാളെയോ, നമുക്ക് പ്രിയപ്പെട്ട ആരെയെങ്കിലുമോ നായിന്റെ മോൻ നോക്കിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ തീർത്തു കളഞ്ഞേക്കണം. അതിന് മുൻ പിൻ നോക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല. ബാക്കിയൊക്കെ വരുന്നിടത്ത്‌ വച്ച്." റോബിച്ചൻ കൊന്ന തടിയിൽ കൊത്തി നിർത്തിയ മഴു വലിച്ചെടുത്ത്‌ കയ്യിലിട്ട് തിരിച്ചു. എസ്തപ്പാന്റെ രൂപം ദൂരെ നടന്നു മറയുന്നത് അവർക്ക് അവിടെ നിന്നാൽ കാണാമായിരുന്നു. ♦️ ശനിയാഴ്ചയാണ്... രാവിലെ ഒമ്പതു മണിയോടടുത്ത നേരം. കടയിൽ കാപ്പി കുടിയ്ക്കാനായെത്തിയ ഒന്ന് രണ്ട് പേർ ദോശ കഴിച്ച ശേഷം ചായയും വാങ്ങി കസേരയിൽ ഇരുന്ന് നാട്ടുകാര്യം സംസാരിയ്ക്കുകയാണ്. അതിനിടയിലേക്ക് അകത്ത്‌ നിന്നും ഗോപിയാശാൻ ഇറങ്ങി വന്നു. ഒമ്പതു മണിയായപ്പോഴേയ്ക്കും ദോശയും ചമ്മന്തിയും തീർന്നു കഴിഞ്ഞതിനാൽ ഹോട് പാനും, സ്റ്റീൽ തൊട്ടിയുമൊക്കെ കഴുകി കമിഴ്ത്തി വച്ചിട്ട് ഇറങ്ങി വന്നതാണ് ഗോപിയാശാൻ. "ആശാനേ.. അവനാ വീട് വാങ്ങിച്ചെന്നാ അറിയാൻ കഴിഞ്ഞത്.. അങ്ങനെയെങ്കിൽ അവനിനി ഈ കരയിൽ തന്നെ അടിയുന്ന ലക്ഷണമാണല്ലോ.." ദാമോദരൻ ചായ കുടിയ്ക്കുന്നതിനിടയിൽ പറഞ്ഞു. "ആരുടെ കാര്യമാ ദാമോദരാ നിങ്ങള് പറയുന്നെ. ആരാ ഇവിടെ നമ്മളറിയാതെ വീട് കച്ചവടം ചെയ്തത്." ഗോപിയാശാൻ ചെവിയിൽ വച്ചിരുന്ന പകുതി തീർന്ന ബീഡിയെടുത്ത്‌ ചുണ്ടിൽ വച്ചിട്ട് അതിന് തീപിടിപ്പിച്ചു. "ആ വെള്ളത്തിൽ ഒഴുകി വന്നവന്റെ കാര്യമാ.. എസ്തപ്പാൻ.. അവൻ നമ്മുടെ തങ്കമണിയുടെ വീട് മേടിച്ചെന്ന്.." "ഏത്.. ലോട്ടറി കച്ചവടത്തിന് പോകുന്ന തങ്കമണിയുടെ വീടോ.. എന്നിട്ടത് നമ്മളാരും അറിഞ്ഞില്ലല്ലോ.. ഇരു ചെവിയറിയാതെ ഇതെങ്ങിനെ നടന്നു ദാമോദരാ.." കുളമുടിയിലൊക്കെ അല്ലേ അവള് ലോട്ടറി വിൽക്കാൻ പോകുന്നത്. ഈ റൗഡിയും അവിടൊക്കെയാവും പിഴപെട്ടു നടന്നത്.. അങ്ങനുള്ള പരിചയമായിരിയ്ക്കും അവന്.. " "വെറുതെയല്ല അവനിവിടെ കിടന്നു പൂണ്ട് വിളയാടുന്നത്.. ഇവിടുള്ള ആരുടെയെങ്കിലും സഹായമില്ലാതെ അവനിങ്ങനെ നിഗളിയ്ക്കില്ല എന്ന് എനിയ്ക്ക് അപ്പോഴേ തോന്നിയതാ.." ഗോപിയാശാൻ ബീഡിപ്പുക ആഞ്ഞു വലിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "നമ്മൾ ഇതിനെ അങ്ങിനെ നിസ്സാരമായി കാണാൻപാടില്ല. പ്രത്യേകിച്ചും അവൻ ഇവിടെയും മറ്റു പല ഇടങ്ങളിലും ചെന്ന് എടങ്ങേറ് ഉണ്ടാക്കിയ സ്ഥിതിയ്ക്ക്. ബാക്കിയുള്ളവർക്ക് നേരെയും അവൻ എപ്പോഴാ തിരിയുന്നതെന്ന് അറിയാൻ പറ്റില്ല." ദാമോദരൻ ചായ കുടിച്ചിട്ട് ഗ്ലാസ്സ് മേശപ്പുത്തേയ്ക്ക് വച്ചു. "അവൻ ഇവിടെ വന്ന് വീട് വാങ്ങിച്ചെന്ന് വച്ചു എന്ത് പറഞ്ഞു നാട്ടുകാർ നേരിടും. ഒരാൾ അയാൾക്ക് ജീവിയ്ക്കാൻ വേണ്ടിയായിരിയ്ക്കുമല്ലോ വീട് വാങ്ങുക." ഗോപിയാശാൻ പറഞ്ഞു. "അവന്റെ ഈ ചെയ്തികളെല്ലാം കണ്ടിട്ട് അവനീ നാട്ടിൽ ജീവിയ്ക്കാൻ വന്നതാണെന്നാണോ ഗോപിയാശാന് തോന്നുന്നത്.. ആദ്യം അവൻ പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയെയും മക്കളെയും ശത്രുക്കളാക്കി.. പാതിരാ നേരത്ത്‌ ഇവിടെ കേറി വന്ന് തോന്നിവാസം കാണിച്ചതിന് ഗൗരിയ്ക്ക് അവന്റെ നേരെ വെട്ടുകത്തി എടുക്കേണ്ടി വന്നില്ലേ ആശാനേ.. അതും പോട്ട് ഇന്നലെ ആ ചെക്കന്മാരെ ഒന്നടങ്കം അവരുടെ കൃഷിഭൂമിയിൽ കേറി ചെന്നാ അവൻ വെല്ലുവിളിച്ചിട്ടും പോന്നത്.. കാരണമെന്താ.. അവൻ എവിടെയുണ്ടെന്ന് പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയോട് അവൻ പറഞ്ഞു കൊടുത്തു പോലും. ഇങ്ങനാണോ ആശാനേ ഒരു നാട്ടിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു നാട്ടിൽ ചെന്നൊരാൾ തനിയേ ജീവിയ്ക്കാൻ തുടങ്ങുന്നത്.തനിയേ ആണോ അതോ ഇനി പിന്നാലേ അവന്റെഭാര്യമാരും കൊച്ചുങ്ങളുമൊക്കെ ഇങ്ങോട്ട് വരാൻ പോകുന്നോ എന്ന് ആര് കണ്ട്... ഒറ്റയ്ക്കാണെങ്കിൽ ഇവിടുള്ള മനുഷ്യരുടെ മെക്കിട്ട് കേറിക്കൊണ്ട് എത്ര നാൾ അവനിവിടെ ജീവിയ്ക്കാൻ പറ്റും. ഇവിടായത് കൊണ്ട് ഇതൊക്കെ നടന്നു പോകുന്നു. മറ്റ് വല്ലയിടത്തും ചെന്ന് ഇതുപോലെ പെരുമാറിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അവന്റെകയ്യും കാലും അടിച്ചൊടിച്ച് ഇട്ടേനെ അവിടുത്തെ നാട്ടുകാർ." "ങാ.. അതും നേരാ..അതിന് ചങ്കൂറ്റമുള്ള ആരും ഈ നാട്ടിൽ ഇല്ലാതെ പോയി.. ഒള്ള ഒരുത്തനാണെങ്കിൽ ജയിലിലും ആയി.. കരുണൻ ഈ നാട്ടിലുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ ഒരു വരുത്തനും ഇവിടെ വന്നു കിടന്ന് അഴിഞ്ഞാടില്ലായിരുന്നു. ഇനിയിപ്പോ ജീവിതകാലംമുഴുവൻ ആ തെണ്ടിയെ സഹിക്കേണ്ടി വരും നമുക്ക്.. അവൻ എങ്ങിനെയുള്ളവൻ ആയിരുന്നാലും നമുക്ക് പണിയുണ്ടാക്കാതിരുന്നാൽ മതിയാരുന്നു." "എന്ത് പണി.. അവനിനി ആരെയെങ്കിലും ഉപദ്രവിച്ചാൽ നേരെ പുല്ലാമല പോലീസ് സ്റ്റേഷനിൽ ചെന്നൊരു പരാതി കൊടുത്തേക്കണം. പോലീസുകാർകൊടുത്തോളും അവന്റെ കഴപ്പിനുള്ള മരുന്ന്..." ദാമോദരൻ അത് പറഞ്ഞ ശേഷം പുറത്തേയ്ക്ക് നോക്കുമ്പോൾ കാണുന്നത് അവിടെ എസ്തപ്പാൻ നിൽക്കുന്ന കാഴ്ചയാണ്. എസ്തപ്പാൻ വെളിയിൽ നിന്നുകൊണ്ട് കടയുടെ വാതിലിന്റെ കട്ടളപ്പടിയിൽഇരു വശത്തും കൈകൾവച്ചു കൊണ്ട് അകത്തേയ്ക്ക് നോക്കി. "എന്തെങ്കിലും കഴിയ്ക്കാൻ വേണം.. ദോശയോ പൊറോട്ടയോ എന്തായാലും മതി.. എടുത്തോ.." അത്രയുംപറഞ്ഞിട്ട് എസ്തപ്പാൻ കൈകഴുകാനായി പുറത്ത് വെള്ളം വച്ചിരിയ്ക്കുന്ന ഇടത്തേയ്ക്ക് പോയി. ഗോപിയാശാൻ ഓടി ചായ തട്ടിയുടെ അടുത്തിരുന്ന ഗൗരിയുടെ സമീപത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു. "മോളേ.. നീ അകത്തേയ്ക്ക് കയറി പോ. ഞാൻ അയാളെ പറഞ്ഞു വിട്ടോളാം.." ഗോപിയാശാൻ പറഞ്ഞു. "എന്തിന്. ഞാനെന്തിനാ അയാളെ കണ്ട് പേടിച്ച് പോകുന്നത്.. നാളെ അച്ഛൻ കടയിൽ ഇല്ലാത്ത നേരത്ത്‌ അയാളിവിടെ വന്നാൽ എന്ത് ചെയ്യും.." "എടീ, നാളത്തെ കാര്യം നാളെ.. നീയിപ്പോൾ അകത്തേയ്ക്ക് പോകാൻ അച്ഛനാ പറയുന്നത് നിന്നോട്. നീയിവിടെ ഇരിയ്ക്കണ്ട." "അച്ഛാ.." ഗൗരി എന്തോ പറയാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അയാൾ തടഞ്ഞു. "മോളേ അച്ഛനാ പറയുന്നത് നിന്നോട്..." അയാൾ അകത്തേയ്ക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി. ഗൗരി പെട്ടന്ന് ഇരുന്നിടത്ത്‌ നിന്നെണീറ്റ്, മനസ്സില്ലാ മനസോടെ അകത്തേയ്ക്ക് മാറി നിന്നു. എസ്തപ്പാൻ കൈകഴുകി തോളിൽ കിടന്ന തോർത്തിൽ തുടച്ച് കൊണ്ട് അകത്തേയ്ക്ക് വന്നു. അയാൾ കയറി വരുന്നത് കണ്ട് ദാമോദരനും, കുഞ്ഞച്ഛനും പതിയെ അവിടെ നിന്ന് എണീറ്റ് പുറത്തേയ്ക്ക് നടന്നു. അവർ തന്നെ കണ്ടിട്ടാണ് ഇറങ്ങിപോകുന്നതെന്ന് മനസിലായപ്പോൾ എസ്തപ്പാൻ മുഖം തിരിച്ച് അവരെയൊന്നു നോക്കി. "കഴിയ്ക്കാനാണെങ്കിൽ ഒന്നുമില്ല. ഇവിടെ ആകെയുള്ളത് ദോശ മാത്രമാ.. അതാണെങ്കിൽ എട്ടു മണിയൊക്കെ കഴിയുമ്പോഴേയ്ക്കും തീരും..." അയാൾവന്ന് ഇരുന്ന് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഗോപിയാശാൻ പറഞ്ഞു. "ഞാനിവിടെ വന്ന് കഴിയ്ക്കാൻ എന്തെങ്കിലും എടുത്തോ എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ തന്റെ വായിൽ എന്തായിരുന്നെടോ, ഒലക്ക തള്ളി കേറ്റി വച്ചിരുന്നതാണോ. തനിയ്ക്ക് അപ്പോഴേ പറയാൻ പാടില്ലായിരുന്നോ ഇവിടൊന്നും ഇല്ലെന്ന്.." എസ്തപ്പാൻ ദേഷ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ ഗോപിയാശാൻ നിസ്സഹായനായി അയാളെ നോക്കി നിന്നു. എസ്തപ്പാൻ അവിടെ ഇരുന്ന് കൊണ്ട് മറ്റ് സാധനങ്ങൾ വച്ചിരിയ്ക്കുന്ന ഇടത്തേയ്ക്ക് നോക്കി. അതിന് ശേഷം അവൻ എണീറ്റ് ചെന്ന് തട്ടിയിൽ ഇരുന്ന ഒരുപായ്ക്കറ്റ് ബ്രെഡ്‌ കയ്യിലെടുത്തു. "ചായയില്ലേ..." എസ്തപ്പാൻ ചോദിച്ചു. "ഉവ്വ്.ഇപ്പൊത്തരാം.. വെള്ളമൊന്നു തിളച്ചോട്ടെ. ചൂടായി കിടക്കുവാ.. ഇങ്ങോട്ട് ഇരിയ്ക്ക്." ഗോപിയാശാൻ ഒരു കസേര അയാൾക്ക് ഇരിയ്ക്കാനായി നീക്കി യിട്ട് കൊടുത്തു. കസേരയിലേക്ക് ഇരിയ്ക്കാതെ എസ്തപ്പാൻ അവിടെ നിന്ന് കൊണ്ട് അകത്തേയ്ക്കും പുറത്തേയ്ക്കും ഒക്കെ നോക്കി. അവിടെ ആരെയോ തിരയുന്ന മട്ടിലായിരുന്നു അവന്റെ നോട്ടം. നന്നായി മധുരം ചേർത്ത്‌ നല്ല കടുപ്പത്തിൽ ഒരു ചായയൊഴിച്ചു കൊണ്ടുവന്ന് ഗോപിയാശാൻ അയാൾക്ക് കൊടുത്തു. "ഇവിടെ ഉച്ചയ്ക്ക് ഊണുണ്ടോ. നല്ല മീൻകറിയോ, പോത്തിറച്ചിയോ കൂട്ടിയുള്ള ഊണ്.." "ഇല്ല.. ഊണിനൊന്നും ഇവിടാരും വരത്തില്ല. ഇറച്ചിക്കറിയൊക്കെ വേണമെങ്കിൽ പുല്ലാമല പോകേണ്ടി വരും." "എന്ത് ചോദിച്ചാലും ഇല്ല.. പിന്നെ എന്തോത്തിനാടോ താനീ കടയും തുറന്ന് വച്ചുകൊണ്ട് ഇവിടെ തപസിരിയ്ക്കുന്നത്. അടച്ചിട്ട് വല്ല പണിയ്ക്കും പൊക്കൂടെ തനിയ്ക്ക്." ചായ കുടിച്ച ശേഷം അയാൾ കപ്പ് മേശപ്പുറത്തേയ്ക്ക് ശക്തമായി വച്ചു. "എത്രായെടോ ഇതിന്.." എസ്തപ്പാൻ ഷർട്ടിന്റെ പോക്കറ്റിലേക്ക് കയ്യിട്ടുകൊണ്ട് തിരക്കി. "യ്യോ.. ഇതിനൊന്നും വേണ്ട.. ആദ്യമായിട്ട് വന്നൊരു ചായ കുടിച്ചതല്ലേ എന്റെ കടയിൽ നിന്ന്... അല്ലെങ്കിൽ പൈസ പിന്നെ തന്നാൽ മതി.." "പിന്നെപ്പോഴാടോ.. രാത്രിയിൽ കൊണ്ട് വന്നാൽ മതിയോ.. മുമ്പൊരു ദിവസം വന്നതുപോലെ ഞാൻ രാത്രിയിൽ കൊണ്ട് തന്നാൽ മതിയോടോ ഇതിന്റെ പൈസ.. ങേ.. മതിയോന്ന്.." അയാൾ ദേഷ്യത്തോടെ തന്നെ നോക്കുന്നത് കണ്ട് ഗോപിയാശാൻ കൈ നീട്ടി. എസ്തപ്പാൻ നൂറിന്റെ ഒരു നോട്ടെടുത്ത്‌മേശപ്പുറത്തേയ്ക്ക് വച്ചു. "ബാക്കി എടുക്കണ്ട.അവിടെ കിടന്നോട്ടെ. നാളെ ഞാൻ നേരത്തെ വന്നേക്കാം. എനിയ്ക്ക് കാപ്പി തന്നാൽ മതി..നേരത്തെ വന്നില്ലെങ്കിലും അവിടെ വച്ചേക്കണം." ഗോപിയാശാന് അത് ഏൽക്കാനും ഏൽക്കാതിരിയ്ക്കാനും പറ്റാത്ത അവസ്ഥയായി. താൻ മറുത്തെന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞാൽ അവൻ വല്ല അക്രമവും കാട്ടാൻ തുനിഞ്ഞാലോ എന്നൊരു ഭീതിയുണ്ടതായിരുന്നു അയാൾക്ക്. "നാളെ കാപ്പി കുടിയ്ക്കാൻ വരുമ്പോൾ തന്നാൽ മതി അതിന്റെ പൈസ. ഇത് ബാക്കി ഇപ്പോൾ കൊണ്ട് പൊയ്ക്കോ." ഗോപിയാശാൻ മടിച്ചു മടിച്ചു പറഞ്ഞു. "ആ പൈസ ഇവിടിട്ടേക്കാൻ പറഞ്ഞാൽ ഇവിടിട്ടേക്കുക എന്ന് തന്നെയാ അതിന്റെ അർത്ഥം. ഞാൻപറഞ്ഞത് തനിയ്ക്ക് പിടി കിട്ടി കാണുമല്ലോ.." അയാളുടെ വാക്കുകളിൽ ഒരു ഭീഷണിയുടെ ധ്വനിയുണ്ടെന്ന് കണ്ടതോടെ ഗോപിയാശാൻ നിശ്ചലനായി. ഗൗരി പെട്ടന്ന് അവിടേയ്ക്ക് വന്നിട്ട് അച്ഛന്റെ കയ്യിലിരിയ്ക്കുന്ന നോട്ട് നൂറ്‌ രൂപയുടേതാണെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ അതിന്റെ ബാക്കി കാശ് മേശ വലിപ്പിൽ നിന്നെടുത്ത്‌ അച്ഛന് നേർക്ക് നീട്ടി. "ആ പൈസ ഇങ്ങ് തന്നിട്ട് അച്ഛൻ ബാക്കി കാശ് ഇത് അയാൾക്ക് കൊടുക്ക്‌. ഇവിടെ ആരുടേയും പൈസ മുൻ‌കൂർ സ്വീകരിയ്ക്കുന്ന ഏർപ്പാടില്ല.അതൊക്കെ ബാങ്കിന്റെ ഏർപ്പാടാ." ഗൗരിയേ കണ്ട് കണ്ണിമയ്ക്കാതെ നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു എസ്തപ്പാൻ. അവളുടെ ശരീര വടിവുകളിലൂടെ അവന്റെ വെറി പിടിച്ച കണ്ണുകൾ മെല്ലെ വഴുതി നീങ്ങി കൊണ്ടിരുന്നു. "ആഹാ.. ഇവിടുണ്ടായിരുന്നോ ആൾ.. ഞാൻ വന്നപ്പോഴേ ഇവിടെല്ലാം നോക്കി.. കാണാഞ്ഞപ്പോൾ കരുതി ഇനി പുറത്തേയ്ക്കെങ്ങാനും പോയിരിയ്ക്കുമെന്ന്." അവൻ ശബ്ദത്തിൽ കഴിയാവുന്നത്ര മാർദവം വരുത്തിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "നിങ്ങൾ സാധനം വാങ്ങിച്ചെങ്കിൽ പോകാൻനോക്ക്. ഇവിടെ രാവിലത്തെ കച്ചവടം കഴിഞ്ഞു. ഞങ്ങൾക്ക് കട അടയ്ക്കണം.." "അടച്ചോ. അതിന് ഞാനിവിടെ നിൽക്കുന്നതിനെന്താ..എനിയ്ക്ക് കുറച്ച് സമയം കൂടി ഇങ്ങനെ നിൽക്കണം.ഇങ്ങനെ നിന്ന് ഇവിടൊക്കെ കാണണം" അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കാന്ത സൂചികൾ പാഞ്ഞു വരും പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. "ഇതിന്റുള്ളിൽ നിന്നാൽ ഞങ്ങൾക്ക് കട അടയ്ക്കാൻ പറ്റില്ല. എവിടെങ്കിലും നിന്നേ തീരൂ എന്ന് നിങ്ങൾക്കുണ്ടെങ്കിൽ പുറത്ത് റോഡിലേക്ക് ഇറങ്ങി നിൽക്ക്..അവിടെ നിന്ന് എന്താണെന്ന് വച്ചാൽ കാണ്." അവന്റെ ഒരു പ്രവൃത്തിയും തനിയ്ക്ക് ഇഷ്ടപ്പെടാത്ത മട്ടിലായിരുന്നു ഗൗരിയുടെ സംസാരം. ഗോപിയാശാൻ നീട്ടിയബാക്കിപൈസ അവൻ വാങ്ങി കയ്യിൽ തന്നെ ചുരുട്ടി പിടിച്ചു. അതിന് ശേഷം ഗൗരിയേ നോക്കി അർത്ഥവത്തായി ഒന്ന് മൂളിക്കൊണ്ട് അവൻ മെല്ലെ പുറത്തേക്കിറങ്ങി. അവൻ പുറത്തേയ്ക്ക് കാൽ കുത്തിയതും ഗോപിയാശാൻ വാതിൽ ചേർത്തടച്ചു. തീ പിടിച്ച ഒരു മുഖം പുറത്ത് നിന്നും, അര ഭിത്തിയ്ക്ക് മുകളിൽ തറച്ച പലകയഴികൾക്കിടയിലൂടെ താൻ നിൽക്കുന്ന ഇടം തിരയുന്നത് ഗൗരിയ്ക്ക് അവിടെ നിന്നാൽ കാണാമായിരുന്നു. (തുടരും) #📔 കഥ