#📙 നോവൽ - പ്രളയം... 🔻 പാർട്ട് _38 ✍️ രചന - Aniprasad. തന്നോട് ചേർന്ന് നിൽക്കുന്ന അമ്പിളിയുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് എസ്തപ്പാന്റെ നോട്ടം വീഴുന്നത് കണ്ട് ഒരു കൈകൊണ്ട് അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു കരുണൻ തന്റെ പിന്നിലേക്ക് മാറ്റി നിർത്തി. അമ്പിളിയെ പൂക്കുല പോലെ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവനു തോന്നി. "നിന്റെ നിഴലിലല്ല, ഈ ലോകത്തിന്റെ ഏത് കോണിൽ കൊണ്ട് പോയി നീയിവളെ ഒളിപ്പിച്ചു നിർത്തിയാലും ഇവളെന്റെ കയ്യിൽ തന്നെ വീഴുമെടാ... ആ നിമിഷത്തിന് വേണ്ടി കാത്തിരുന്നോ കരുണാ നീ... അന്ന് നിനക്കിവളെ രക്ഷിച്ചെടുക്കാൻ പറ്റുമെങ്കിൽ രക്ഷിയ്ക്ക് നീ.." ചെകുത്താൻ പല്ലിളിയ്ക്കും പോലെ എസ്തപ്പാൻ ചിരിച്ചു. "ഡാ..." കരുണൻ അലറിക്കൊണ്ട് മുഷ്ടി ചുരുട്ടി അവന്റെ മുഖത്തിടിയ്ക്കാനായി കയ്യോങ്ങി കൊണ്ട് വന്നെങ്കിലും അവന്റെ ചുരുട്ടിയ മുഷ്ടി എസ്തപ്പാന്റെ മുഖത്തിന്‌ തൊട്ട് മുൻപിലെത്തി നിന്നു വിറച്ചു. കാറ്റിലും പേമാരിയിലും ഉലയാതെ നിൽക്കുന്ന മഹാ മേരു പോലെ എസ്തപ്പാൻ മുഖം ഒന്ന് ചലിപ്പിയ്ക്ക പോലും ചെയ്യാതെ അവിടെ തന്നെ നിന്നു. "എന്താടാ നിർത്തിക്കളഞ്ഞത്.. നിനക്കെന്നെ തല്ലണോ.. തല്ലെടാ..." എസ്തപ്പാൻ ഇരു കൈകളും കൊണ്ട് അതി ശക്തമായി കരുണന്റെ നെഞ്ചിൽ പിന്നോട്ട് തള്ളിയെങ്കിലും അവൻ ഒരിഞ്ച് പോലും അവിടെ നിന്നും ചലിച്ചില്ല.. "നിനക്കെന്നെ കൊല്ലണോടാ കരുണാ.. എങ്കിൽ ദാ നിൽക്കുന്നു നിന്റെ മുമ്പിൽ പുതിയ അവതാരം.. എസ്തപ്പാൻ.. കൊന്നോ നീ.. കൊല്ലെടാ.." എസ്തപ്പാൻ പല്ലുകൾ കടിച്ചമർത്തി കൊണ്ട് അലറി. അവന്റെ അലർച്ചയെ പുറത്ത് വീശിയടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന കാറ്റിന്റെ ഒച്ച വിഴുങ്ങിക്കളഞ്ഞു "നീയത് ചെയ്യണമെടാ കരുണാ.. എന്നിട്ട് നീ വീണ്ടും ജയിലിലേക്ക് പോകണം. പുറം ലോകംകാണാതെ നിന്റെ ജീവിതം ഇരുമ്പഴിയ്ക്കുള്ളിൽ തന്നെ ഉരുകി തീരണം...." വീണ്ടും കരുണന്റെ നെഞ്ചിൽ അവൻ ശക്തിയോടെ തള്ളാനായി കൈ നീട്ടിയതും കരുണൻ അവന്റെ ഇരു കയ്യിലും പിടിച്ചു പിന്നോട്ട് തള്ളിയ ശേഷം ഇടതു കൈ മടക്കി കൈത്തണ്ട കഴുത്തിനും, നെഞ്ചിനും ഇടയിൽ കുറുകെ വച്ച് അവനെ ഭിത്തിയോട് ചേർത്ത്‌ നിർത്തി. "ആരെയും തല്ലാനോകൊല്ലാനോ വന്നതല്ല, ജീവിയ്ക്കാൻ വന്നതാ വന്നതാ ഞാൻ... എന്റെ മകളോടൊപ്പo ജീവിയ്ക്കാൻ.. അതിന് നീയൊരു വിഘാതമായി എന്റെ മുൻപിൽ നിന്നാൽ,ഇസഹാക്കേ... കള്ള തെമ്മാടീ... തീർത്തു കളയേണ്ടി വന്നാൽ തീർത്തു കളയുക തന്നെ ചെയ്യും കരുണൻ... അറിയാമല്ലോ..."" കരുണൻ മുരണ്ടു. തനിയ്ക്ക് ശ്വാസം മുട്ടി തുടങ്ങിയപ്പോൾ എസ്തപ്പാൻ കരുണന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു തന്റെ കഴുത്തിൽ നിന്ന് മാറ്റാൻ ഒരുശ്രമം നടത്തിയെങ്കിലും കരുണൻ തന്റെ ഇടതുകാൽ മുട്ട് അവന്റെ അടിവയറ്റിന് താഴെ കുത്തി നിർത്തി. "ചലിയ്ക്കരുതെന്ന് കരുണൻ പറഞ്ഞാൽ ചലിയ്ക്കരുതെന്ന് തന്നെയാ അതിന്റെ അർത്ഥം.. ഈ ലോകത്ത്‌ ആർക്കറിയില്ലെങ്കിലും നിനക്ക് അറിയാം.. ഈ ലോകത്ത്‌ നിന്റെ ജീവനെടുക്കാൻ ഏതെങ്കിലും ഒരു മനുഷ്യന് അർഹതയുണ്ടെങ്കിൽ അതിന് വിധിയ്ക്കപ്പെട്ടവൻ ഞാൻ തന്നെ ആയിരിക്കുമെന്ന്... അത് മറന്നു കൊണ്ട് നീയെന്റെ മുൻപിൽ വിളയാടല്ലേടാ തെണ്ടീ..." എസ്തപ്പാന്റെ കഴുത്തിൽ നിന്നുകൈമാറ്റിയിട്ട് അവന്റെ നെറ്റിയുടെ ഒത്ത മദ്ധ്യേ ഒരിടി കൊടുക്കാൻ കൈ ചുരുട്ടി കൊണ്ട് ചെന്ന് കരുണൻ ആ കൈ അവിടെ ചേർത്തു വച്ചു.. "ഇവിടെ, നിന്റെ മരണം എഴുതി ചേർത്തിട്ടുള്ള ഈ മർമ്മത്ത്‌ ഒരൊറ്റ ഇടിയുടെ ആവശ്യമേയുള്ളൂ ഇസഹാക്കേ നീ നരകത്തിലേക്ക് യാത്രയാകാൻ.. ജയിലും, ജീവപര്യന്തവുമൊന്നും കാട്ടി എന്നേ പേടിപ്പിച്ചാൽ കരുണൻ നിൽക്കില്ലെടാ.. അത് ചെയ്യേണ്ടി വന്നാൽ ഞാൻ ചെയ്തിരിയ്ക്കും.. നീയോ, നിന്റെ നിഴലോ, എന്റെയോ എന്റെ മകളുടെയോ പിന്നാലേ കൂടിയിട്ടുണ്ടെന്ന് എനിയ്ക്ക് ബോധ്യം വന്നാൽ ഒന്നുകിൽ നീ.. അല്ലെങ്കിൽഞാൻ... അല്ലാതെ നമ്മൾ രണ്ടുപേരും ഒരു മിച്ചു പിന്നെ ഈ ഭൂമിയിൽ ഉയിരോടെ ഉണ്ടാകില്ല.." "അത് നീയായിക്കോ കരുണാ.. എന്റെ കൈകൊണ്ട് നീ ചത്തു കെട്ടു പൊയ്ക്കോ. എനിക്കതാ ഇഷ്ട്ടം.. അതിന് വേണ്ടിയാ ഞാനീ നാട് തിരക്കിപ്പിടിച്ചു ഇവിടേയ്ക്ക് വന്നത്.. നിനക്ക് ബാക്കിയായതെല്ലാം കവർന്നെടുക്കാൻ.. അതിനി നിന്റെ മകളല്ല, നിന്റെ ജീവിതമല്ല, നിന്നെ കാത്തിരിയ്ക്കുന്ന നിന്റെ പെണ്ണല്ല, നീ കാൽകുത്തി നിൽക്കുന്ന മണ്ണ് വരെ ഞാൻ ദഹിപ്പിച്ചു കളഞ്ഞിരിയ്ക്കും... നിനക്കൊരു വാക്കുണ്ടെങ്കിൽ എനിയ്ക്കുമുണ്ടെടാ മറ്റൊരു വാക്ക്.." എസ്തപ്പാൻ, മിന്നലിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ദൂരെ,വെളുത്ത പ്രതലത്തിൽ കറുത്ത ചിത്രം പോലെ തെളിയുന്ന ചെമ്പൻ മലയിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി... "നിന്റെ ഉയിരേടുക്കാൻ ഞാൻ ചെമ്പൻ മലയിറങ്ങി വരും കരുണാ... അതിന് മുമ്പേ എന്നേ ഇല്ലാതാക്കണമെന്ന് നിനക്ക് തോന്നിത്തുടങ്ങിയാൽ ചെമ്പൻ മല കയറി നിനക്ക് അവിടേയ്ക്ക് വരാം..." തന്റെ മുഖം കരുണന്റെ മുഖത്തിന്‌ തൊട്ടടുത്തെത്തിച്ചു അവൻ പറഞ്ഞു നിർത്തി.. പിന്നെ ഒരു തവണ കൂടി അമ്പിളിയുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കിയിട്ട് അവൻ മഴയിലേക്ക് ഇറങ്ങി നടന്നു. ഇടയ്ക്കിടെ തെളിയുന്ന മിന്നൽ വെളിച്ചത്തിൽ അവൻ മഴവെള്ളം തെറിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് നടന്നു പോകുന്ന കാഴ്ച അവർക്ക് കാണാമായിരുന്നു. അൽപ്പ സമയത്തിന് ശേഷം അമ്പിളിയിൽ നിന്നൊരു ദീർഘ ശ്വാസം ഉയർന്നു. അതിശക്തമായൊരു കൊടുങ്കാറ്റ് വീശിയടിച്ചതിനു ശേഷമുള്ള ഒരു ശാന്തത അവിടെ നിറഞ്ഞു നിൽപ്പുണ്ടെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന സിഗരറ്റ് ലൈറ്ററിലെടോർച്ച് വെളിച്ചം തീരെ നേർത്ത്‌ വന്നതോടെ അതൊന്ന് കുലുക്കി നോക്കിയ ശേഷം വെളിച്ചം അവൾ കരുണന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് അടിച്ചു നോക്കി. "അത് കഴിഞ്ഞു.. ഇനി അതുകൊണ്ട് ഉപയോഗമില്ല... വാ നിന്നെ ഞാൻ വീട്ടിലേക്ക് എത്തിയ്ക്കാം.. ഇനി നീ തനിച്ച് നടന്നു പോകേണ്ട.നിന്റെ ബാഗോ ഫോണോ എന്തൊക്കെയോ അവിടെ റോഡിന്റെ സൈഡിൽ കിടപ്പുണ്ട്. അത് കണ്ടിട്ടാ നീ അപകടത്തിൽ പെട്ടിട്ടുണ്ടെന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞത്." കരുണൻ മുമ്പോട്ട് നടക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴും അമ്പിളി അവന്റെ കയ്യിൽ നിന്നുള്ള പിടി വിട്ടില്ല. അവൾ നന്നായി ഭയന്നു പോയിട്ടുണ്ടെന്ന് അവന് തോന്നി. അവൾ അവന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് തന്നെ റോഡിലേക്കുള്ള പടവുകൾ കയറി ചെന്ന് തന്റെ ബാഗും ഷാളും, മൊബൈൽ ഫോണും എടുത്തു. മൊബൈൽ അവൾ തിരിച്ചും മറിച്ചും നോക്കിയ ശേഷം നിരാശയോടെ ബാഗിന്റെ ഒരറയിലേക്ക് വച്ചു. "നശിച്ചു പോയി അത്. ഇനി അത് ഉപയോഗിയ്ക്കാൻ കൊള്ളില്ല." അവൾ തന്നത്താൻ എന്നോണം പറഞ്ഞു. "സാരമില്ല.. ആ ഫോണെല്ലാ അവന് നശിപ്പിയ്ക്കാൻ കഴിഞ്ഞുള്ളൂ..ജീവൻ തിരിച്ചു കിട്ടിയല്ലോ. സമാധാനിയ്ക്ക്.എന്നിട്ട് ദൈവത്തോട് നന്ദി പറഞ്ഞോ." ബാഗ് തന്റെ കയ്യിലേക്ക് വച്ചു നെഞ്ചോട് ചേർത്തു പിടിച്ചു കൊണ്ട് അമ്പിളി അവന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി. "എന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി നിന്ന് മഴ നനയാതെ പെട്ടന്ന് വീട്ടിൽ പോവാൻ നോക്കെടീ... ഒന്നോ രണ്ടോ മണിയ്ക്കൂർ കൊണ്ട് ഞാൻ മഴ നനയുവാ. എനിയ്ക്കൊരു മൂക്കിപ്പനി വന്നാൽ ഒരു തുള്ളി വെള്ളം തരാൻ പോലും ആരുമില്ല കൊച്ചേ.." "അത് കള്ളം.. ആരുമില്ലെന്ന് പറയല്ലേ.. ഗൗരി ചേച്ചിയില്ലേ.. തുള്ളി വെള്ളമൊന്നുമല്ല, കരുണേട്ടന് ഒരു പനി വന്ന് കിടപ്പായാൽ അടുത്തിരുന്ന് ശുശ്രുഷിയ്ക്കാൻവരെ ആളുണ്ട്.. എന്നിട്ടാ ഈ കള്ളം പറയുന്നത്.." "ങാ.. മതി മതി നിർത്ത്‌.. എന്നിട്ട് നീ വരുന്നുണ്ടെങ്കിൽ വാ." അവൻ പെട്ടന്ന് വിഷയം മാറ്റാൻ എന്നോണം പറഞ്ഞു. അമ്പിളി പിന്നെ കരുണനോട് ഒന്നും സംസാരിയ്ക്കാൻ നിൽക്കാതെ അവന്റെ പിന്നാലേ നിഴൽ പോലെ നടന്നു. കുറച്ച് മുമ്പ് വരെ താൻ ഭയത്തോടെയും വെറുപ്പോടെയും നോക്കി കണ്ട ഒരു മനുഷ്യനാണ് തനിയ്ക്കിപ്പോൾ വഴികാട്ടിയും, സംരക്ഷകനുമായി മുമ്പേ നടക്കുന്നത് എന്നോർക്കവേ അമ്പിളിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. താൻ ആ രാക്ഷസന്റെ കയ്യിൽ പെട്ടിട്ടുണ്ടെന്ന് അറിയാതെയോ, അതല്ലെങ്കിൽ ആ അഹങ്കാരി പെണ്ണിന് അത് തന്നെ വന്നോട്ടെ എന്ന് കരുതിയോ കരുണേട്ടൻ പോയിരുന്നെങ്കിൽ എന്താകുമായിരുന്നു ഈ നേരത്ത്‌ തന്റെ അവസ്ഥ.. താനിപ്പോൾ ഭൂമിയിൽ ജീവനോടെ ഉണ്ടാകുമായിരുന്നോ എന്ന് പോലും ഉറപ്പില്ല.. ആജീവനാന്ത കാലം തനിയ്ക്ക് ദൈവ തുല്യനായ ഒരു മനുഷ്യനാണ് തനിയ്ക്ക് മുൻപേ നടക്കുന്നത്. വീടിന് കുറച്ച് അടുത്തെത്താറായതോടെഅമ്പിളി അവനെ വിളിച്ചു. "പറഞ്ഞോ.. മഴയത്ത്‌ നിന്ന് വർത്തമാനം പറയുന്നത് ഞാൻ നിർത്തി." "കരുണേട്ടന് അയാളെ മുമ്പേ അറിയാമോ കരുണേട്ടാ.." "ആരെ.." "ആ എസ്തപ്പാനെ.. നിങ്ങളുടെ സംസാരത്തിൽ നിന്ന് അയാളെന്തോ തെറ്റ് കരുണേട്ടനോട് ചെയ്തിട്ടുണ്ടെന്ന് വേണമല്ലോ മനസിലാക്കാൻ." "എസ്തപ്പാനോ.. ഇവനാണോ കടത്തുകാരൻ ലോപ്പസേട്ടൻ പറഞ്ഞ എസ്തപ്പാൻ.. ഇവനാരാ അങ്ങനൊരു പേര് നൽകിയത്.." "ഇവിടാരും ഇട്ടപേരല്ല കരുണേട്ടാ. അയാളോട് പേര് ചോദിച്ചപ്പോൾ അയാൾ പറഞ്ഞ പേരാ എസ്തപ്പാൻ എന്ന്.." "അവന്റെ പേര് എസ്തപ്പാൻ എന്നല്ല. ഇസഹാക്ക്.. അതാണ് അവൻ. ഫോർട്ട് കൊച്ചിയിൽ ജനിച്ചു മട്ടാഞ്ചേരിയിൽ വളർന്നവൻ... അവന്റെ പേർക്ക് എത്ര ക്രിമിനൽ കേസുണ്ടെന്ന് അവനോ പോലീസിനോ പോലും അറിയില്ല., തട്ടിപ്പിലും, വെട്ടിപ്പിലും, മയക്കു മരുന്നിനും, പെണ്ണുകെസിനും ഒക്കെ ഒരുപാട് ബിരുദങ്ങൾ എടുത്തിട്ടുള്ളവനാ ഈ ചെകുത്താന്റെ സന്തതി. അവനെപ്പോലൊരുത്തനു കഴിയാൻ ഇവിടം തന്നെയാണ് സുരക്ഷിത താവളമെന്ന് അവനു തോന്നിക്കാണും." അവർ സംസാരിച്ചു കൊണ്ട് അമ്പിളിയുടെ വീടിന് മുമ്പിലെത്തി നിന്നു. മുറ്റത്തിന് താഴെകാൽ പെരുമാറ്റം കേട്ടിട്ടാകും വരാന്തയിൽ ചുരുണ്ട് കിടന്ന വളർത്തു നായ എണീറ്റ് നിന്ന് ഉച്ചത്തിൽ കുരയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി "കയറി പൊയ്ക്കോ.. നീ പോയിട്ട് വേണം എനിയ്ക്ക് പോകാൻ.." "കരുണേട്ടൻ എവിടെ പോകും ഈ രാത്രിയിൽ..ഗോപിയാശാന്റെ കടയിലേക്ക് പോകുമോ." "ഹേയ്...നീ പൊയ്ക്കോടീ.. എനിയ്ക്കൊരു മര ചുവട് പോരെ ഈ രാത്രി വെളുപ്പിയ്ക്കാൻ. മഴയൊന്നും നമുക്കൊരു പ്രശ്നമല്ല കൊച്ചേ.ഇതിലും വലിയ മഴ രാത്രി മുഴുവൻ നനഞ്ഞോണ്ടും പോയിരുന്നു ചൂണ്ടയിട്ടിട്ടുണ്ട്." "ഈ രാത്രി തിരിച്ചു പോവല്ലേ കരുണേട്ടാ..അന്ന് കരുണേട്ടൻ മഴ നനഞ്ഞു പോയിരുന്നു ആരെയും പേടിയ്ക്കാതെ ചൂണ്ടയിട്ട കാലാവസ്ഥയല്ല ഇപ്പോൾ.. നേർക്ക് നേരെ വന്നാലേ അയാളെ കരുണേട്ടന് നേരിടാൻ പറ്റൂ.. ഇരുട്ടാണ്.. അവൻ ചതിയനും..." അമ്പിളി അവനോട് അപേക്ഷിയ്ക്കും മട്ടിൽ പറഞ്ഞു. "അവന്റെ ചതിയുടെ ഏറ്റവും വലിയ ഇരയാടീ ഞാൻ. ഇതിനപ്പുറം അവനെന്നെ ചതിയ്ക്കാനില്ല.അവനെന്നല്ല ആരും. അത് അവനും നന്നായിട്ടറിയാവുന്നതാണ്." "എന്നാലും വേണ്ട കരുണേട്ടാ.. നേരം വെളുത്തിട്ട് കരുണേട്ടൻ എവിടേയ്ക്ക് വേണെങ്കിൽ പൊയ്ക്കോ. ഞാൻ തടയില്ല. അവൻ കയ്യിലൊരു ആയുധം കരുതാതിരുന്നത് ഞാനൊരു പെണ്ണല്ലേ എന്ന് കരുതിയത് കൊണ്ടായിരിയ്ക്കും. ഇനി പക്ഷെ അവനൊരു ജാഗ്രത കാണും... എപ്പോഴും എടുത്തു പ്രയോഗിയ്ക്കാൻ പറ്റുന്ന രീതിയിൽ ഒരായുധവുമായി ആയിരിയ്ക്കും ഇനി അവൻകരുണേട്ടന്റെ മുമ്പിലേക്ക് വരിക... ഈ ഇരുട്ടും രാത്രിയും അതിനവന് കൂടുതൽ സൗകര്യം ഒരുക്കി കൊടുക്കും. നേരം പുലർന്നിട്ട് പോയാൽ മതി കരുണേട്ടാ." നിർത്താതെ പട്ടി കുരയ്ക്കുന്ന ഒച്ച കേട്ട് നാരായണേട്ടൻ ജനൽ തുറന്ന് പുറത്തേയ്ക്ക് വെളിച്ചം അടിച്ചു നോക്കി. മഴ നനഞ്ഞു കുതിർന്ന് മകൾ റോഡിൽ നിൽക്കുന്നത് അയാൾ കണ്ടു. അവൾക്ക് നേരെ നിൽക്കുന്നതിനാൽ ആ നിൽക്കുന്നത് ആരാണെന്ന് അയാൾക്ക് പിടികിട്ടിയില്ല. നാരായണേട്ടൻ വാതിൽ തുറന്ന് ഒരു കുടയും എടുത്തു കൊണ്ട് മഴയത്തേക്ക് ഇറങ്ങി ചെന്നു. ധൃതിയിൽ അവർക്കടുത്തേയ്ക്ക് നടന്നു ചെന്ന അയാൾ മകൾക്ക് മുമ്പിൽ കരുണൻ നിൽക്കുന്നത് കണ്ട് പാദങ്ങൾ മണ്ണിൽ പൂണ്ട് പോയതുപോലെ അവിടെ തറഞ്ഞു നിന്നു. "ഞാനാ നാരായണേട്ടാ. കരുണൻ..." നാരായണേട്ടന് കാണാനായി അവൻ ലൈറ്റ് വെട്ടം തന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് വീഴുന്ന ഇടം നോക്കി ചെരിഞ്ഞു നിന്നു. തന്റെ മുമ്പിൽ നിൽക്കുന്ന ആളേ തിരിച്ചറിഞ്ഞ അയാളുടെ നെറ്റിചുളിഞ്ഞു. "കടത്തിറങ്ങി അമ്പിളി ഒറ്റയ്ക്ക് വരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ഒരു കൂട്ടിന് ഞാൻ അവൾക്കൊപ്പം വന്നതാ നാരായണേട്ടാ.." കരുണൻ പറഞ്ഞു. "ഊം..." അയാൾ അർത്ഥവത്തായി ഒന്ന് മൂളിയ ശേഷം മകളെ നോക്കി. "നിനക്ക് പുല്ലാമല കടവിൽ നിന്ന് കടത്ത്‌ പുറപ്പെട്ടപ്പോൾ ഒന്ന് വിളിച്ചു പറയാൻ മേലാരുന്നോടീ.. അച്ഛൻ വന്ന് അവിടെ നിൽക്കില്ലായിരുന്നോ നിന്നെ കൂട്ടിക്കൊണ്ട് പോരാൻ.." അത്രയും പറഞ്ഞിട്ട് അയാൾ കരുണനെ അത്ര ഇഷ്ടപ്പെടാത്ത മട്ടിൽ അടിമുടി എത്തിച്ചൊന്നു നോക്കി. "വൈകുന്നേരം തുടങ്ങിയ വിളിയാ അച്ഛന്റെ ഫോണിലേക്ക്.. അത് ചത്തിരിയ്ക്കുവാണെന്ന് തോന്നുന്നു. വല്ലപ്പോഴും എങ്കിലും അതൊന്ന് ചാർജ് ചെയ്തു വയ്ക്ക് അച്ഛാ." അമ്പിളി പറഞ്ഞു. "നിങ്ങള്മഴ നനയാതെ കയറി പൊയ്ക്കോ. ഞാനെന്നാൽ പൊയ്ക്കോട്ടെ." കരുണൻ അമ്പിളിയെ നോക്കി പറഞ്ഞ ശേഷം മറുപടിയ്ക്ക് കാത്ത്‌ നിൽക്കാതെ തിരിഞ്ഞു നടന്നു. "കരുണേട്ടാ പോവല്ലേ..." അമ്പിളി പറഞ്ഞെങ്കിലും കരുണൻ ഒരു കൈ മഴയ്ക്ക് തടയാക്കി വച്ചു കൊണ്ട് മുമ്പോട്ട് നടന്നു. അമ്പിളി പെട്ടന്ന് നാരായണേട്ടന്റെ കയ്യിലിരുന്ന കുട ബലമായി പിടിച്ചു വാങ്ങിയിട്ട് കരുണന് പിന്നാലേ ഓടി ചെന്നു. "മതി നനഞ്ഞത്.പോകരുതെന്ന് പറഞ്ഞാൽ കേൾക്കില്ലെങ്കിൽ ഈ കുടയെങ്കിലും കൊണ്ട് പോ കരുണേട്ടാ." അവൾബലമായി അതവന്റെ കയ്യിൽ പിടിപ്പിച്ചു. അവളുടെ മുഖത്തേയ്ക്കും, കുടയിലേക്കും ഒന്ന് നോക്കിയ ശേഷം അവൾക്ക് സങ്കടം വരരുതല്ലോ എന്ന് കരുതി കുടയും വാങ്ങി അവൻ ഇരുട്ടിലേക്ക് നടന്ന് മറഞ്ഞു. "ഇനി ആ കുട തിരികെ കിട്ടാൻ എവിടെ പോകണമെടീ.. ജയിലിലോ, പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലോ... ആ കുട എന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് പിടിച്ചു വാങ്ങി അവന്റെ കയ്യിൽ ഏൽപ്പിച്ചപ്പോ നിന്റെ അസുഖം അങ്ങ് മാറി കിട്ടിയല്ലോ. അല്ലേ.." അമ്പിളി തിരിച്ചു വന്നപ്പോൾ അയാൾ ചോദിച്ചു. അമ്പിളി അച്ഛന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി ചുണ്ടിന്റെ ഒരു വശം കോട്ടി ചിരിച്ചു. "അച്ഛന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് കുട പിടിച്ചുവാങ്ങി മഴ നനയാതിരിയ്ക്കാനായി ഞാൻ ആ മനുഷ്യനെ ഏൽപ്പിച്ചതെല്ലാ ഉള്ളോ.. ആ മനുഷ്യൻ അച്ഛന് തിരികെ തന്നത് എന്താണെന്ന് അച്ഛന് അറിയണ്ടേ.. അച്ഛന്റെ ഈ മകളുടെ മാനം..." അമ്പിളി സ്വന്തം കൈകൊണ്ട് നെഞ്ചിൽ തൊട്ടു. "ആ പോയ മനുഷ്യൻ എന്റെ പിന്നാലേ ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ നാളെ കല്ലാറിലെ ഏതെങ്കിലും ഒരു കടവിലോ, ഇഞ്ചക്കാടിലോ കുരുങ്ങി അച്ഛന്റെ ഈ മകളുടെ ജഡം പൊന്തി കിടന്നേനെ... ഈ ഇരുട്ടിലും മഴയിലും എസ്തപ്പാൻ എന്ന ചെകുത്താന്റെ കയ്യിൽ പെട്ടു പോയതാണച്ചാ ഞാൻ... കരുണേട്ടൻ ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ... ദൈവമേ.. എനിയ്ക്കിപ്പോൾ അത് ഓർക്കാൻ പോലും പറ്റുന്നില്ല.." അച്ഛന് മുമ്പിലൂടെ അമ്പിളി വീട്ടിലേക്ക് കയറിപോയി. എന്തോമനസിലായ മട്ടിൽ നാരായണേട്ടൻ മകൾ പോയ വഴിയിലും, കരുണൻ നടന്നു മറഞ്ഞ റോഡിലും മാറി മാറി നോക്കി. (തുടരും) #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - പ്രളയം... 🔻 പാർട്ട് _37 ✍️ രചന - Aniprasad. ചെമ്പൻ മലയുടെ നെറുകയിൽ തെളിഞ്ഞ മിന്നൽ വെളിച്ചത്തിൽ ആ ബാഗ് അല്പം മുൻപ് താൻ കണ്ട പെൺകുട്ടി നെഞ്ചോട് ചേർത്തു പിടിച്ചിരുന്നതാണെന്ന് കരുണൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവൻ തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ചെറിയ ടോർച്ച് വെളിച്ചത്തിൽ മൊബൈൽ എടുത്തു ഓണാക്കാൻ നോക്കിയെങ്കിലും മഴവെള്ളത്തിൽ കുതിർന്ന് പോയിരുന്നതിനാൽ അതിൽ നിന്നും ചെറിയ ഒരു ഇരമ്പം മാത്രം പുറത്തേയ്ക്ക് വന്നിട്ട് പെട്ടന്ന് അതും നിലച്ചു പോവുകയും ചെയ്തു. കരുണൻ ആ മഴയത്തിരുന്നു കൊണ്ട് ചുറ്റിനും ടോർച്ചടിച്ചു നോക്കി. പിന്നെ അവൻ വെള്ളമൊഴുകുന്ന ചാലുകളിലും നോക്കിയെങ്കിലും നാരായണേട്ടന്റെ മകൾ അമ്പിളിയെ അവന് അവിടെയെങ്ങും കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ആരോടെങ്കിലും ഈ വിവരമൊന്നു പറയാമെന്നു വച്ചാൽ കുറച്ച് ദൂരെയാണ് ദിവാകരേട്ടന്റെ വീടുള്ളത്. കരുണൻ പെട്ടന്ന് തങ്കമണിയുടെ വീടിന് നേർക്കു ടോർച്ചുവെട്ടം തിരിച്ചു. ആൾപാർപ്പില്ലാതെ മനുഷ്യന്റെ കാൽപ്പാദം പതിയാതെ മുറ്റത്തെമ്പാടും പുല്ലുകൾ വളർന്നു നിൽക്കയാണ്.. കരുണൻ തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ബാഗും, മൊബൈലും റോഡിന്റെ ഓര ത്തേയ്ക്ക് വച്ചിട്ട് ദിവാകരേട്ടന്റെ വീട്ടിലെത്തി കാര്യം പറയാം എന്ന് കരുതി ഒരടി മുന്നോട്ട് വച്ചതേയുള്ളൂ. ആരോ ശ്വാസം മുട്ടി പിടയുന്ന ഒരു മുരൾച്ച അവന്റെ കാതിൽ വീണിട്ട് കരുണൻ ഞെട്ടി തിരിഞ്ഞു തങ്കമണിയുടെ വീടിന് നേർക്ക് നോക്കി. ആ വീടിന്റെ പിന്നാമ്പുറത്ത്‌നിന്നും വീണ്ടും ഒരു മുരൾച്ച അവൻ കേട്ടു. "അമ്പിളീ..മോളെ..." കരുണൻ അവിടെ നിന്ന് ഒച്ചയുയർത്തി വിളിച്ചു. മറുപടിയില്ല. "അമ്പിളീ അത് നീയാണോ.. മോളെ നീ എവിടെയാ.." തങ്കമണിയുടെ വീടിന്റെ മുറ്റത്തേയ്ക്കുള്ള പടവുകൾ അവന് സുപരിചിതം അല്ലാത്തതിനാൽ പടിയിറങ്ങുമ്പോൾ കരുണൻ വേച്ചു പോയി. അവൻ ധൃതിയിൽ വീടിന്റെ പിൻവശത്തേയ്ക്ക് ചെല്ലുമ്പോൾ കൊല്ലാൻ പിടിച്ച കോഴി ചിറകുകൾ കുടയും പോലൊരു ഒച്ച അവൻ കേട്ടു. കരുണൻ മഴയിൽ നിന്നുകൊണ്ട് അടുക്കളയ്ക്ക് പുറത്തെ നീളൻ വരാന്തയിലേക്ക് വെളിച്ചമടിച്ചു നോക്കി. കുറെ ഏറെ ഉപയോഗിച്ച് തീർന്നതിനാൽ ടോർച്ചിന്റെ ചെറിയ ബാറ്ററിയുടെ ചാർജ് തീർന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു. കരുണൻ ഓരോ തൂണുകൾക്ക് പിന്നിലേക്ക് വെളിച്ചമടിച്ചു നോക്കി. മൂന്നാമത്തെ സിമന്റ് തൂണിന് മറഞ്ഞു ആരോ നിൽപ്പുണ്ടെന്ന് അവന് തോന്നി. "അമ്പിളീ.." അവിടെ നിന്ന് കരുണൻ വിളിച്ചപ്പോൾ അമ്പിളി തന്റെ വലതുകൈ നീട്ടി സഹായിയ്ക്കണേ എന്ന മട്ടിൽ ഒന്ന് കുടഞ്ഞു. അമ്പിളിയെ പിന്നിൽ നിന്ന് തന്നോട് ചേർത്ത്‌, ഒരു കൈ കൊണ്ട് വായ പൊത്തി തന്റെ ശിരസ്സിനോട് എസ്തപ്പാൻ ചേർത്തു നിർത്തിയിരിയ്ക്കയായിരുന്നു. മറുകൈ അവൻ അവളുടെ അടിവയറ്റിലൂടെഇട്ട്, അവൾക്കൊന്ന് ചലിയ്ക്കാൻ പോലും ആകാത്ത വിധംഒരു പൂട്ടിട്ട് ബന്ധിച്ച മാതിരിപിടിച്ച് വച്ചിരിയ്ക്കയാണ്. ടോർച്ച് വെളിച്ചം അടുത്തേയ്ക്ക് വരുന്നത് കണ്ട് എസ്തപ്പാൻ അമ്പിളിയെ ഒരു കയ്യാൽ മുറുകെ പിടിച്ച് കൊണ്ട് തന്റെതൊട്ട് അടുത്തായി വച്ചിരുന്ന ചീകി _ വേലി പത്തലിൽ കൈതൊട്ടു. പുറത്ത് നിൽക്കുന്നവൻ ആരായാലും അകത്തേയ്ക്ക് ഒരടി വച്ചാൽ ഒറ്റയടിയ്ക് അവന്റെ തല പൊളിയ്ക്കും എന്ന് തന്നെഅവൻ മനസ്സിൽകരുതിയിരുന്നു. താൻ പ്രതീക്ഷിച്ചതിനും അപ്പുറ മാണ് കാര്യങ്ങൾ എന്ന് കരുണന് തോന്നി. ആരോ ഒരു ആക്രമിയുടെ കയ്യിലാണ് നാരായണേട്ടന്റെ മ കൾ അമ്പിളി എന്ന കൊച്ച് പെൺകുട്ടി പെട്ടു പോയിരിയ്ക്കുന്നത്. "ആരാ അത്..." കരുണൻ ടോർച്ച് അടിച്ചു നോക്കുന്നതിനനുസരിച്ചു അവിടെ നിൽക്കുന്നയാൾ തൂണിന് മറയായി തന്റെ മുഖം മാറ്റിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഒരു വേളകരുണന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് വെളിച്ചം മുമ്പിലുള്ളയാളുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് വീണെങ്കിലും അവൻ മുഖം തോർത്തോ, തൂവാലയോ കെട്ടി പകുതി മറച്ചു വച്ചിരിയ്ക്കുന്നതിനാൽ അയാൾക്ക് അതാരെന്നറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. കരുണൻ വരാന്തയിലേക്ക് കയറാനായി ആദ്യ ചുവട് വച്ചതുംതന്റെശിരസ്സിന് നേർക്ക് എന്തോ ചീറി വരുന്നത് കണ്ട് അവൻ വലതു കയ്യുയർത്തി ത്തടുത്തു. എസ്തപ്പാന്റെ അടി കൈകൊണ്ട് തടുത്തപ്പോൾ ആവടി രണ്ടായി ഒടിഞ്ഞു പോയി. കൈ കുടഞ്ഞു കൊണ്ട് കരുണൻ മുമ്പോട്ട് വരവേ ഒരു കയ്യാൽ തന്നോട് ചേർത്തു പിടിച്ചിരുന്ന അമ്പിളിയെ എസ്തപ്പാൻ ഒരു വശത്തേയ്ക്ക് തള്ളി വീഴ്ത്തിയ ശേഷം കരുണന്റെ നെഞ്ചിന് മദ്ധ്യേ ഒരൊറ്റ ചവിട്ട് ചവിട്ടി. അപ്രതീക്ഷിതമായ ആക്രമണമായിരുന്നതിനാൽ ശക്തമായ ചവിട്ടേറ്റു കരുണൻപിന്നോട്ട് നീങ്ങി ചെന്ന് മറ്റൊരു തൂണിൽ തട്ടി നിന്നു. കരുണന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ടോർച്ച് തെറിച്ചു പുറത്തെ ചാറ്റൽ മഴയിലേക്ക് വീണു. ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചം അന്തരീക്ഷത്തിലൂടെ മുകളിലേക്കുയർന്നു കുറച്ചപ്പുറം ചെന്ന് മറഞ്ഞു പോകുന്നു. അരണ്ട ഒരു വെളിച്ചം മാത്രമേ കരുണന് മുന്നിൽ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ആ വെളിച്ചത്തിൽ തനിയ്ക്ക് മുമ്പിൽ ശത്രു ഒരു കറുത്ത മല പോലെ നിൽക്കുന്നത് അവന് കാണാമായിരുന്നു. അമ്പിളി ഇരുകൈകൊണ്ടും കഴുത്തിൽ പൊത്തി പിടിച്ച് കൊണ്ട് ഭിത്തിയിലൂടെ ചാരി കരുണന് നേർക്ക് നീങ്ങുന്നത് കണ്ട് എസ്തപ്പാൻ അവളുടെ മുടിക്കുത്തിനു കയറിപ്പിടിച്ചു. മിന്നൽ പോലെയാണ് കരുണൻ ചലിച്ചത്. ഒരു കൂടം വന്ന് തന്റെ മുഖത്തിടിച്ചത് പോലെതോന്നിയിട്ട് അമ്പിളിയുടെ മുടിയിൽ നിന്നുള്ള അവന്റെ പിടി വിട്ടു പോയി. എസ്തപ്പാൻ മുഖം കുടയുന്നതിനൊപ്പം തന്നെ കൈ മുമ്പിൽ നിൽക്കുന്നവന്റെ കഴുത്തിന് നേർക്ക് വീശി. കരുണൻ ഒരു വശത്തേയ്ക്ക് ഒഴിഞ്ഞു മാറിയിട്ട് വീണ്ടും ഒരിടി കൂടി അവന്റെ മുഖത്ത്‌ തന്നെ ഇടിച്ചു. 'അഹ്'എന്നൊരു ഒച്ച എസ്തപ്പാനിൽ നിന്നും പുറത്ത് വന്നു. അടുത്ത ഇടി എസ്തപ്പാൻ കയ്യുയർത്തി തടഞ്ഞു. അതിനൊപ്പം തന്നെ അവൻ കരുണന്റെ കൈ പിടിച്ച് തിരിച്ചു പിന്നിലേക്ക് വച്ചു കൊണ്ട് മറുകൈ കരുണന്റെ കഴുത്തിലൂടെ ചുറ്റി പ്പിടിച്ചു. കരുണനെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു നിലത്തേയ്ക്ക് വീഴ്ത്തുകയായിരുന്നു എസ്തപ്പാന്റെ ലക്ഷ്യം. അമ്പിളി ഓടി വന്ന് കരുണന്റെ കഴുത്തിലൂടെ പൂട്ടിയിരുന്ന എസ്തപ്പാന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ച് അവന്റെ പിടി വിടുവിയ്ക്കുവാൻ നോക്കി. "വിട്. വിടെടാ പട്ടീ അയാളെ.." അവൾക്ക് ആ കൈ ഒന്ന് ചലിപ്പിയ്ക്കാൻ പോലും കഴിയാതെ വന്നപ്പോൾ എസ്തപ്പാന്റെ കയ്യിൽ അവൾ ഒറ്റ കടി കടിച്ചു അവന് ജീവൻപറിയുന്ന വേദന തോന്നിയിട്ടും കരുണന് മേലുള്ള പിടി വിട്ടില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല, തൊട്ടടുത്ത്‌ നിന്ന അമ്പിളിയെ ഒരു കാലുയർത്തി തൊഴിച്ചു തെറിപ്പിയ്ക്കയും ചെയ്തു. അമ്മേ എന്ന്നിലവിളിച്ചു കൊണ്ട് അമ്പിളി ചെന്ന് ഭിത്തിയിൽ ഇടിച്ചു നിലത്തേയ്ക്ക് വീണു. കരുണൻ സ്വതന്ത്രമായ ഒരു കയ്യുയർത്തി തന്റെ കഴുത്തിനെ പൂട്ടിയിരുന്ന എസ്തപ്പാന്റെ കൈ പിടിച്ച് മാറ്റാൻ നോക്കിയെങ്കിലും അവന്അത് സാധ്യമായില്ല. കരുണൻ ഒരുകാലുയർത്തി തൂണിൽ ചവിട്ടിയ ശേഷം പിന്നോട്ട് ഒറ്റ തള്ള് തള്ളി. കരുണനെയും ചേർത്തു പിടിച്ച് കൊണ്ട് എസ്തപ്പാൻ പിന്നോട്ട് ചെന്ന് ഭിത്തിയിൽ തട്ടി നിന്നു. എസ്തപ്പാന് തന്റെ പുറം നൊന്തതോടെ കരുണന്റെ കഴുത്തിലെ പിടി കൂടുതൽ ശക്തമായി. "ചത്തു പോടാനായേ നീ.." അവൻ പല്ലുകൾ കടിച്ചമർത്തി കൊണ്ട് പിറു പിറുത്തു. കരുണൻ സ്വതന്ത്രമായ വലതുകൈ മടക്കി മുട്ട് കൊണ്ട് ശക്തമായി പിന്നിലേക്ക് ഇടിച്ചു. എസ്തപ്പാന്റെ വാരിയെല്ലിനാണ് ആ ഇടിയേറ്റത്. തന്റെ കഴുത്തിലൂടെ പൂട്ടിട്ട് പിടിച്ചിരുന്ന അവന്റെ പിടി ഒന്നയഞ്ഞത് പോലെ തോന്നിയപ്പോൾകരുണൻ രണ്ടിടി കൂടി അതേ പോലെ ഇടിച്ചു. എസ്തപ്പാന്റെ പിടി അയഞ്ഞ അതേ വേളയിൽ കരുണൻ അവനെ ഒറ്റക്കയ്യാൽവലതു വശത്തേയ്ക്ക് പിടിയ്ക്കുകയും അവൻ ഇടത്തേയ്ക്ക് ചായുകയും ചെയ്തു. എസ്തപ്പാന് എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാൻ കഴിയും മുമ്പേ കരുണൻ തല അവന്റെ വയറ്റിൽ കുത്തി പിന്നോട്ട് കൊണ്ട് പോയി ഭിത്തിയോട് ചേർത്ത്‌ കുത്തി നിർത്തി. പ്രത്യാക്രമണം നടത്താൻ എസ്തപ്പാന് അവസരം നൽകാതെ കരുണൻ അവനെ തോൾ കൊണ്ട് എടുത്തുയർത്തി ഒരിടി കൂടി ഭിത്തിയോട് ചേർത്തിടിച്ചു. അവൻ വീണുപോകുമെന്നാണ് കരുണൻ കരുതിയതെങ്കിലും അവനെ അമ്പരപ്പിച്ചു കൊണ്ട് എസ്തപ്പാൻ ഒരൊറ്റ തള്ളു പിന്നോട്ട് തള്ളി. കരുണന് നിവരാൻ സമയം കിട്ടും മുമ്പേ എസ്തപ്പാൻ തന്റെ കാൽ കരുണന്റെ ശിരസ്സ് ലക്ഷ്യമാക്കി ആഞ്ഞു വീശി. എന്നാൽ എസ്തപ്പാന്റെ ലക്ഷ്യം തെറ്റിപ്പോയിരുന്നു. കരുണൻതന്റെ ശിരസ്സ് ലക്ഷ്യമാക്കി ചീറിവന്ന ആ കാലിൽപിടിച്ച ശേഷം എസ്തപ്പാന്റെ മറു കാലിൽ ചവിട്ടി അവനെനിലത്തേയ്ക്കിട്ടു. അനന്തരം നിലത്ത്‌ വീണു കിടന്ന എസ്തപ്പാന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരൊറ്റ ചവിട്ട് ചവിട്ടി. എസ്തപ്പാൻ ആ കാലിൽ പിടിയ്ക്കാൻ നോക്കിയെങ്കിലും കരുണൻ അവന്റെ കൈ നിലത്തേയ്ക്ക് ചവിട്ടി ചേർത്തമർത്തി പിടിച്ചു. "കള്ള തെമ്മാടീ.. നീയായിരുന്നോ എസ്തപ്പാൻ.. ആ പാവം പെണ്ണിന്റെ നേരെ എന്തിനാടാ നീ പരാക്രമം കാണിച്ചത്..." കടത്ത്‌ കാരൻ ലോപ്പസേട്ടൻസൂചിപ്പിച്ച ആക്രമി ഇവനാണെന്നോർക്കേ കരുണന് കാൽ വീശി അവന്റെ മുഖത്തൊന്നു കൊടുത്താൽ എന്തെന്ന് തോന്നി. അമ്പിളി, പുറത്ത് വീണു കിടന്ന് കത്തുന്ന ടോർച്ച് എടുത്ത്‌അകത്തേയ്ക്ക് വെളിച്ചമടിച്ചു. കരുണൻ കുനിഞ്ഞു എസ്തപ്പാന്റെ മുഖം പകുതി മറച്ചിരുന്ന തൂവാല പറിച്ച് മാറ്റാൻ നോക്കിയെങ്കിലും അവൻ ഇടം വലം മുഖം വെട്ടിച്ച് അതിന് സമ്മതിച്ചില്ല. മഴ നനഞ്ഞു കുതിർന്ന് വിറച്ചു കൊണ്ട് അമ്പിളി കരുണന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു. അവളുടെ നീണ്ട മുടിയിഴകളിലൂടെയും, മുഖത്ത് കൂടിയും എല്ലാം വെള്ളം ഇറ്റിറ്റ് നിലത്തേയ്ക്ക് വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ കയ്യിലിരുന്ന ടോർച്ച് വാങ്ങി കരുണൻ നിലത്ത്‌ തന്റെ കാൽക്കീഴിൽ കിടക്കുന്ന എസ്തപ്പാന്റെ മുഖത്തേയ്ക്കടിച്ചു നോക്കി. കഴുകന്റെ വന്യത തിളങ്ങുന്ന രണ്ട് കണ്ണുകൾ കണ്ട് കരുണന്റെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു. ഈ കണ്ണുകൾ... ഈ തീഷ്ണത... കരുണന്റെ അടിമുടിയൊരു വിറയൽ പാഞ്ഞു.. കരുണൻ നോക്കി നിൽക്കേ എസ്തപ്പാൻ സ്വയം തന്റെ മുഖം മറച്ചിരുന്ന തൂവാല ഒരു വശത്തേയ്ക്ക് വലിച്ചു മാറ്റി. ചെമ്പൻ മല പിളർന്ന് വന്നൊരു മിന്നൽ തന്റെ ശിരസ്സിൽ ഇടിച്ചു ചിതറിയത് പോലെ കരുണൻ നടുങ്ങി പിന്നോട്ട് മാറി. "നീ.. നീയോ..." കരുണൻ അവന്റെ കഴുത്തിനുപിടിയ്ക്കാൻ കൈ നീട്ടിയെങ്കിലും എന്തോ ഓർത്തിട്ടെന്ന മട്ടിൽ പെട്ടന്ന് കൈ മാറ്റി.. എസ്തപ്പാന്റെ മുഖത്ത്‌ മെല്ലെ ഒരു ചിരി വിടർന്നു. അവൻ നിലത്ത്‌ കിടന്നു കൊണ്ട് കരുണന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പൊട്ടി ചിരിച്ചു. ഉന്മാദം പിടിപെട്ടു സമനില തെറ്റിപ്പോയ ഒരുത്തനെ പോലെ എസ്തപ്പാൻ ആർത്തു ചിരിച്ചു. നിമിഷങ്ങളോളം നീണ്ട് നിന്ന ആ ചിരിയ്ക്കൊടുവിൽ എസ്തപ്പാൻ ഇരു കൈകളും പിന്നോട്ട് കുത്തി നിലത്ത്‌ പകുതി എണീറ്റിരുന്നു. "നീ.. നീയിവിടെ വരുമെന്നെനിയ്ക്ക് അറിയാമായിരുന്നു...ഞാനിവിടില്ലെങ്കിൽ നീയെന്നെ തിരഞ്ഞു ഏത് പാതാളത്തിൽ വരെയും വരാനുള്ളവനല്ലേ... പക്‌ഷേ ഇത്ര വേഗം നമ്മൾ തമ്മിലൊരു കണ്ടുമുട്ടലുണ്ടാകുമെന്ന്....." എസ്തപ്പാൻ കരുണന് നേരെ കൈ വിരൽ ചൂണ്ടിക്കൊണ്ട് നിഷേധാർത്ഥത്തിൽ തലയാട്ടി. അവൻ ശ്വാസം വിലങ്ങിയിട്ടെന്നോണം കിതയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. അൽപ്പ നേരത്തിന് ശേഷം എസ്തപ്പാൻ മുഖമുയർത്തി. ഇപ്പോൾ അവന്റെ മുഖത്ത്‌ ചിരിയില്ല.പകരം അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ ക്രൂരത മുഖം നിറയെ പടർന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. കരുണൻ തന്റെ അരയിൽ കെട്ടിയിരുന്ന ബെൽറ്റിന്റെ അറയ്ക്ക് മീതെ കൈവയ്ക്കുന്നത് കണ്ട് എസ്തപ്പാൻ എണീറ്റ് അവന്റെ മുമ്പിലേക്ക് വന്നു. നേർക്കു നേരെ നിന്ന് അവർ കൊലവിളി തീർക്കുന്ന കൊമ്പന്മാരെ പോലെ മുഖമുഖം നോക്കി. "നിന്റെ കയ്യിൽ എന്റെ നെഞ്ച് തുളയ്ക്കാൻ പാകത്തിൽ ഒരായുധം കാണുമെന്ന് എനിയ്ക്കറിയാം. കരുണാ.. പക്‌ഷേ ഇനി നീയതെടുത്ത്‌ എനിയ്ക്ക് നേരെ പ്രയോഗിയ്ക്കില്ല... എന്നാലും ഞാനവളെ കൊണ്ട് പോകും.. നിന്നെ കാത്തിരിയ്ക്കുന്ന നിന്റെ പെണ്ണിനെ.. നിന്റെ ജീനയെ കൊണ്ട് പോയത് പോലെ.." എസ്തപ്പാൻ കരുണന് മുമ്പിൽ നിന്ന് ചിരിച്ചപ്പോൾ അവന്റെ കോമ്പല്ലിൽവെളിച്ചം തട്ടി തിളങ്ങി. ആ ചിരി കണ്ട് പേടിച്ച് അമ്പിളി കരുണന്റെ കയ്യിൽ ബലമായി പിടിച്ചു. (തുടരും) #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - പ്രളയം... 🔻 പാർട്ട് _36 ✍️ രചന - Aniprasad. കാറ്റും, നേർത്ത ചാറ്റൽ മഴയും, ആകാശക്കോണിൽ നിന്ന് ചിതറി വീഴുന്ന വിളറിയ നിലാവും. വെളിച്ചം കുറഞ്ഞ നിലാവിന്റെ നിഴൽ പോലെ മഴ കല്ലാറിന് മീതെ ഒരു വെള്ള വിരി വിരിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് തോന്നിപ്പിയ്ക്കും. കടത്തു വള്ളം യാതൊരു ചലനവുമില്ലാതെ കല്ലാറിന് മദ്ധ്യേ എത്തുമ്പോൾ ലോപ്പസ് മുഖം തിരിച്ച് അമ്പിളിയെ നോക്കി. പേടിച്ചരണ്ട ഒരു മാൻ പേടയെ പോലെ അവൾ വള്ളത്തിന്റെ മുൻ ഓരത്തായി നിൽക്കുകയാണ്. വള്ളം കരയോടടുത്താലുടൻ ചാടിയിറങ്ങി കരുണൻ നിൽക്കുന്ന ഇടത്തു നിന്നും എത്ര ദൂരേയ്ക്ക് പോകാമോ അത്രയും ദൂരേയ്ക്ക് പോകണം എന്നായിരിയ്ക്കും അവളുടെ മനസ്സിൽ. മഴ നനയാതിരിയ്ക്കാനായി ചുരീദാറിന്റെ വെളുത്ത നിറമുള്ള ഷാൾ അവൾ തലയിലൂടെ ചുറ്റി കഴുത്തിനു പിന്നിലേക്ക് ഇട്ടരിയ്ക്കുകയാണ്. കയ്യിലിരിയ്ക്കുന്ന ബാഗ് അവൾ നെഞ്ചോട് ചേർത്തു പിടിച്ചിട്ടുമുണ്ട്. അതിനിടയിൽ ഫോണെടുത്ത്‌ അവൾ ആരെയോ വിളിയ്ക്കുന്നതും, പിന്നെ നിരാശയോടെ ഫോൺ ബാഗി ലേക്ക്‌ തിരികെ വയ്ക്കുന്നതും ലോപ്പസ് കണ്ടു. എതിർ വശത്തിന്റെ അരികിൽ നിൽക്കുന്ന കരുണനാകട്ടെ അവൾ നിൽക്കുന്ന ഇടത്തേയ്ക്ക് നോക്കുന്നു പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. വള്ളം കരയോട് അടുക്കവേ ലോപ്പസ് അമ്പിളിയോട് ചോദിച്ചു : "മോളെ വീട്ടിലേക്ക് വിളിച്ചാൽ അച്ഛനോ ആരെങ്കിലും വരില്ലേ കൂട്ടിക്കൊണ്ട് പോകാൻ... ഒന്ന് വിളിച്ചു നോക്കാഞ്ഞതെന്താ.." "വിളിച്ചു ലോപ്പസേട്ടാ. അച്ഛന്റെ ഫോൺ സ്വിച്ചോഫാ.ചിലപ്പോ അച്ഛന്റെ ഫോണിന് ചാർജ് തീർന്നു പോയിട്ടുണ്ടാകും." "ഒറ്റയ്ക്ക് പോകുമ്പോ സൂക്ഷിയ്ക്കണേ മോളെ.. കു റച്ചു ദൂരം നടക്കാനുള്ളതല്ലേ." അമ്പിളി അത് കേട്ടെങ്കിലും അതിന് മറുപടി പറയാൻ നിന്നില്ല. അവൾക്ക് മനസ്സിൽ ചെറിയൊരു ഭയമുണ്ടായിരുന്നത് തനിയ്ക്ക് പിന്നാലേ കരുണൻ വന്നാലോ എന്ന ഒറ്റ ചിന്ത മാത്രമാണ്. റോബിച്ചനെ ഒന്ന് വിളിച്ചാലോ എന്നാണ് പെട്ടന്ന് അവൾക്ക് തോന്നിയത്. എന്നാൽ പെട്ടന്ന് തന്നെ അവൾ അത് വേണ്ടെന്ന് വച്ചു. ഈ രാത്രിയിൽ, അതും മഴയത്ത്‌ റോബിച്ചന് അതൊരു ബുദ്ധിമുട്ടായാലോ എന്നാണ് അവൾ ഓർത്തത്. ചെറിയൊരു ഉലച്ചിലോടെ വള്ളം തീരത്തോട് അടുത്തപ്പോൾ അമ്പിളി ബാലൻസ് കിട്ടാനായി വള്ള പ്പടിയിൽ പിടിച്ചു നിന്നു. ലോപ്പസ് വെള്ളത്തിലേക്ക് ചാടിയറങ്ങിയ ശേഷം വള്ളം ഉന്തി തീരത്തോട് ചേർത്തു. അമ്പിളിയെ വള്ളത്തിൽ നിന്നിറങ്ങാൻ സഹായിച്ചത് ലോപ്പസാണ്. "വളരെ നന്ദിയുണ്ട് ലോപ്പസേട്ടാ. ഞാൻ പൊക്കോട്ടെ." അവൾ യാത്രപറഞ്ഞു. "ഇന്ന്‌ പോസ്റ്റിലെ ലൈറ്റ് ആരും ഇട്ടിട്ടില്ലെന്ന് തോന്നുന്നല്ലോ മോളെ. വഴിയിലാണെങ്കിൽ ഒരിറ്റ് വെളിച്ചമില്ല. എന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ടോർച്ച് ആണെങ്കിൽ അക്കരെ എന്റെ മാടത്തിൽ ഇരിയ്ക്കുവാ. കയ്യിലുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ അതെങ്കിലും തരാമായിരുന്നു." അയാൾ അനന്തതയിലേക്ക് നീണ്ടു കിടക്കുന്ന റോഡിന്റെ ഒരറ്റം ഇരുണ്ട ഗുഹയിലേക്ക് കടന്നു പോകുന്നത് നോക്കി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "സാരമില്ല ലോപ്പസേട്ടാ. എന്റെ കയ്യിൽ മൊബൈലുണ്ട്. അതിന്റെ വെളിച്ചം തന്നെ ധാരാളം. അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ അതിനും വേണ്ടി സമയമൊന്നും ആയില്ലല്ലോ. റോഡ് സൈഡിലുള്ള വീടുകളിലൊക്കെ ആളുള്ളതല്ലേ.." "മോളെ.. കരുണൻ ആ വഴിയ്ക്ക് വരുവല്ലേ. അവന്റെ കൂടെ പൊയ്ക്കോ. മഴയും, നേരം ഒരുപാട് ഇരുട്ടിയതും കൊണ്ടാ ലോപ്പസേട്ടൻ പറയുന്നത്.. ഈ രാത്രി ഒരു തുണയില്ലാതെ പോയാൽ..." "എനിയ്ക്കില്ലാത്ത പേടിയാണോ ലോപ്പസേട്ടന്. ഞാനൊക്കെ ഓടി നടന്ന മണ്ണല്ലേ ലോപ്പസേട്ടാ ഇത്. ഈ കൊടുവത്തൂർ കാൽ കുത്തിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ ആരുടേയും സഹായമില്ലാതെ വീട് പിടിയ്ക്കാൻ അമ്പിളിയ്ക്ക് പറ്റും. അതോർത്ത്‌ ലോപ്പസേട്ടൻ പേടിയ്ക്കണ്ട." "എന്നാലും മോളെ... നമ്മള് സൂക്ഷിയ്ക്കാനുള്ളത്..." "ഒരെന്നാലുമില്ല ലോപ്പസേട്ടാ. എനിയ്ക്കില്ലാത്ത ഭയമാണല്ലോ ലോപ്പസേട്ടന്.. ഏതായാലും അയാളോടൊപ്പം പോകുന്നതിൽ കൂടുതൽ പേടിയൊന്നുമില്ല എനിയ്ക്കീ രാത്രി തനിയെ പോയി വീട് പിടിയ്ക്കാൻ. എന്നാലിനി ലോപ്പസേട്ടൻ തിരിച്ച് പോവല്ലേ..." അവൾ അയാളുടെ മറുപടിയ്ക്ക് കാത്ത്‌ നിൽക്കാതെ മുമ്പോട്ട് നടന്നു. അവൾ മഴയിലൂടെ ഇടം വലം നോക്കാതെ മുമ്പോട്ട് പോകുന്നത് കണ്ട് അയാൾ പിന്തിരിഞ്ഞു. "എന്നാലിനി നീയും പൊക്കോ മോനേ.. നീ ഗോപിയാശാന്റെ വീട്ടിൽ കൂടുന്നോ.. അതോ സ്കൂളിലേക്ക് പോകുമോ." "രാത്രി ഇനി ഞാൻ മോളെ കാണാൻ ചെന്ന് അവരെ കൂടി ബുദ്ധിമുട്ടിയ്ക്കണോ ലോപ്പസേട്ടാ. വെളുപ്പിനെ അവരെണീറ്റ് കട തുറക്കില്ലേ. അപ്പോൾ വന്ന് കണ്ടോളാം ഞാൻ. ലോപ്പസേട്ടൻ വള്ളം കൊണ്ട് തിരിച്ച് പൊയ്ക്കോ." "നീ നടക്കെടാ.. ഞാൻ പൊക്കോളാം." ലോപ്പസ് അവനെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു. "ആ പെണ്ണങ്ങു പൊക്കോട്ടെ ലോപ്പസേട്ടാ. ഞാൻ പിന്നാലേ ചെല്ലുകയാണെന്ന് കരുതി അവളിനി പേടിച്ച് ബഹളം വച്ചു ആളേ കൂട്ടാൻ നിൽക്കണ്ട." ലോപ്പസ് വള്ളം കെട്ടിയിടാറുള്ള ആൽ മരത്തിലേക്ക് ചാരി കരുണൻ നിന്നു. "നീയാകെ നനഞ്ഞു കുതിർന്നല്ലോടാ. നിനക്ക് മാറാൻ ഡ്രസ്സ്‌ എന്തെങ്കിലും കയ്യിലുണ്ടോ.. കുളിയ്ക്കാനോ നനയ്ക്കാനോ സോപ്പോ, തോർത്തോ എന്തെങ്കിലും കരുതിയിട്ടുണ്ടോ.." കരുണൻ തന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചിരുന്ന പ്ലാസ്റ്റിക് കിറ്റ് അയാളെ കാട്ടി. "അത്യാവശ്യത്തിനുള്ളതെല്ലാം ഇതിലുണ്ട് ലോപ്പസേട്ടാ." അവൻ മുഖത്തേയ്ക്ക് ഒഴുകിയിറങ്ങിയ മഴവെള്ളം കൈകൊണ്ട് തുടച്ചു. വെള്ളച്ചാലുകൾ ഒഴിവാക്കി നടന്നാൽ തറ മുഴുവൻ തൊഴുമ്പാണ്.ചെരിപ്പ് ചെളിയിൽ പൂണ്ടതിനാൽ അമ്പിളിയ്ക്ക് നടക്കാൻ തന്നെ പ്രയാസം തോന്നി. റോഡിലെ കോൺക്രീറ്റ് ഇളകി പോയിരിയ്ക്കുന്നിടത്ത്‌ വെള്ളം നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞു അടുത്ത പറമ്പുകളിലേക്ക് ഒഴുകി പോകുന്നു. അവിടെ നിന്നു കൊണ്ട് അമ്പിളി തിരിഞ്ഞു നോക്കി. കരുണൻ പിന്നാലേ വരുന്നുണ്ടോ എന്നാണ് അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചത്. ഇരുട്ടിൽ, മഴയിൽ തനിയ്ക്ക് പിന്നിൽ ഒരു നിഴൽ തിളക്കവും കാണുന്നില്ലെന്നായതോടെ അവൾക്ക് ആശ്വാസമായി. രാത്രി വഴിയരുകിലെ പോസ്റ്റുകളിലെ വെളിച്ചവും ഇല്ലാത്തതാണ് കൂടുതൽ ബുദ്ധിമുട്ടായതെന്ന് അമ്പിളിയ്ക്ക് തോന്നി. മഴയായതിനാൽ ആരുംതെരുവ് വിളക്കിന്റെ ഫ്യൂസ് കുത്താതിരുന്നതാവും. ഇനിയുള്ള കുറച്ച് ദൂരം വിജനമാണ്. അവിടെ ആകെയുള്ളത് ലോട്ടറി വിൽപ്പനക്കാരി തങ്കമണിയുടെ അടഞ്ഞു കിടക്കുന്ന വീടാണ്. അതും കടന്നാൽ അമ്പതു മീറ്റർ അപ്പുറം മുതൽ ധാരാളം വീടുകൾ ഉണ്ട്. അമ്പിളി മുമ്പോട്ട് നടന്ന് തങ്കമണിയുടെ വീടിനോട് അടുക്കവേ ഒരു ചെറുകാറ്റടിച്ചു. അവളുടെ കൈകളും മുഖവുമൊക്കെ കുളിർന്ന് വിറയ്ക്കാൻ ആ കാറ്റ് ധാരാളമായിരുന്നു. കാറ്റിൽ സിഗരറ്റ് പുകയുടെ ഗന്ധമുണ്ടെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞതോടെ അവളുടെ നെഞ്ച് പടപടാ മിടിച്ചു. ആൾ താമസമില്ലാത്ത ഈ വീടിന്റെ പരിസരത്ത് നിന്നാണോ സിഗരറ്റ് പുകയുടെ ഗന്ധം എന്നോർത്ത്‌ അവൾ തങ്ക മണിയുടെ വീടിന് നേർക്ക് നോക്കിയെങ്കിലും പേടികൊണ്ട് പെട്ടന്നവൾ നോട്ടം പിൻവലിച്ചു കളഞ്ഞു. കുറച്ച് കൂടി നടന്ന് അവൾ വീടിന് നേരെ മുൻപിലെത്തിയതും അവിടെ, റോഡിലുള്ള വൈദ്യുത പോസ്റ്റിൽ ചാരി ആരോ ഒരാൾ നിൽപ്പുണ്ടെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. അയാൾ കറുത്ത കോട്ടോ, മഴക്കുപ്പായമോ ആണ് ധരിച്ചിട്ടുള്ളത്. അമ്പിളിയ്ക്ക് ആ കാഴ്ച കണ്ട് കാലുകൾ വിറച്ചു.അയാളുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് ചെറിയൊരു കനൽ കുത്ത്‌ മുഖത്തിന്‌ നേർക്ക് ഉയർന്നു പോകുന്നു. അൽപ്പ നേരത്തിനുള്ളിൽ വീണ്ടും അന്തരീക്ഷമാകെ സിഗരറ്റ് പുകയുടെ ഗന്ധം പരക്കുന്നു. മുമ്പോട്ട് നടക്കാൻ ആഞ്ഞെങ്കിലും അമ്പിളിയ്ക്ക് കാലുകൾ ചലിപ്പിയ്ക്കാൻകഴിഞ്ഞില്ല "ആ.. ആരാ അത്.." അവൾ മൊബൈലിന്റെ ടോർച്ച് വെളിച്ചം ആ നിൽക്കുന്ന രൂപത്തിന് നേർക്ക് തിരിച്ചു. കണ്ണിന് താഴെ വച്ചു മുഖം പകുതി തൂവാല കൊണ്ട് മറച്ചു കെട്ടിയിരുന്നആ രൂപത്തിന്റെ കണ്ണിൽ വെളിച്ചം തട്ടി തിളങ്ങി അമ്പിളി നോക്കി നിൽക്കേ അയാൾ മുഖം മറച്ചിരുന്ന തൂവാല ഒരു വശത്തേയ്ക്ക് അഴിച്ചു മാറ്റി. എസ്തപ്പാൻ ചിരിച്ചപ്പോൾ അതിനൊരു കഴുകന്റെ വന്യ ഭാവമുണ്ടെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. ഭയത്താൽ അവളുടെ നെഞ്ചിടിപ്പേറ്റാൻ പര്യാപ്തമായ ഒരു കാഴ്ചയായിരുന്നു അത്. അമ്പിളി പെട്ടന്ന് മുമ്പോട്ട് ഓടാൻതുനിഞ്ഞെങ്കിലും എസ്തപ്പാൻ ഒരൊറ്റ കറക്കത്തിന് അവളുടെ മുൻപിലെത്തി ഒരു കോട്ട പോലെ നിന്നു. അമ്പിളി രണ്ടടി പിന്നോട്ട് മാറിയിട്ട് മൂന്നാമത്തെ ചുവട് വച്ചത് മഴവെള്ളം നിറഞ്ഞു കിടന്ന ഒരു കുഴിയിലേക്കാണ്. അവൾ നില തെറ്റി ഒരു വശത്തേയ്ക്ക് വീഴാൻ പോയപ്പോൾ എസ്തപ്പാൻ ഒറ്റക്കൈ കൊണ്ട് അവളെ താങ്ങി നിർത്തി. "വിട്.. തൊട്ടു പോകരുതെന്നെ.." അവൾ അവന്റെ പിടിവിടുവിയ്ക്കാൻ നോക്കിയെങ്കിലും അവളുടെ ഇടുപ്പിലൂടെ കയ്യിട്ട് അവനവളെ തന്നോട് ചേർത്തു നിർത്താനാണ് നോക്കിയത്. "മാറി നിൽക്ക്... എന്നേ തൊടരുതെന്നല്ലേ പറഞ്ഞത്." അവൾ ചീറിക്കൊണ്ട് അവന്റെ നെഞ്ചിൽ കൈ കുത്തി പിന്നോട്ട് തള്ളി. അവനാ കൈ പിടിച്ചടക്കി കയ്യിൽ ഒറ്റ ഉമ്മ നൽകി. നൊടിയിടയിൽ അമ്പിളി കൈ വീശി അവന്റെ മുഖത്തടിച്ചു. "തെമ്മാടിത്തരം കാണിയ്ക്കുന്നോടാ നായേ..." അവൾ വീണ്ടും അവനെ അടയ്ക്കാനായി കൈ വീശിയപ്പോൾ അവനാ കൈക്ക് പിടിച്ച് അവളെ ഒറ്റ കറക്ക് കറക്കി. "അമ്പിളിയുടെ ഇരുകയ്യും പിന്നിലേക്ക് വളച്ചു പിടിച്ച് തന്നോട് ചേർത്തു നിർത്തിയ ശേഷം അവൻ വലതുകൈ കഴുത്തിന് കീഴിലൂടെ ഇട്ട് ശിരസ്സ് പിന്നോട്ട് ചായ്ച്ചു തന്റെ തോളിലേക്ക് വച്ചു. അമ്പിളി അവന്റെ പിടി വിടുവിയ്ക്കാൻ വേണ്ടി ഒന്ന് കുതറി പ്പിടഞ്ഞെങ്കിലും ശരീരം മുഴുവൻ ചങ്ങലയിട്ട് പൂട്ടിയ മാതിരി ഒന്ന് അനങ്ങാൻ പോലും അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല "രക്ഷയില്ല മോളെ.. ഈ രാത്രി നീ എന്റേതാ.. എന്റേത് മാത്രം..." "സമ്മതിയ്ക്കില്ലെടാ ഞാൻ.. ജീവനോടിരുന്നാ ഞാൻ നിന്റാഗ്രഹം നടത്താൻ പോകുന്നില്ല. അല്ലെങ്കിൽ നിനക്കെന്നെ കൊല്ലേണ്ടി വരുമെടാ പട്ടീ.." അവൻ കഴുത്തിലൂടെ ചേർത്തു പിടിച്ചിരിയ്ക്കുന്നതിനാൽ കാറ്റൂതും പോലുള്ള ഒച്ചയേ അവളിൽ നിന്നും പുറത്ത് വന്നുള്ളൂ. "ചത്താലും നിന്നെ ഞാൻ വിടില്ലെടീ.. ഇതെന്റെ പ്രതികാരമാ.. നിന്നോടല്ല, നിന്റെ മാറ്റവനില്ലേ, റോബിച്ചൻ.. ആ തെണ്ടിയ്ക്ക് ഞാൻ കൊടുക്കുന്ന സമ്മാനം... അവനെന്റെ ജീവനെടുക്കാൻ ഒരു പറ്റം ചെന്നായ്ക്കളെയും കൂട്ടി വന്നപ്പോൾ ഓർത്തു കാണില്ല എസ്തപ്പാനും ഒരു സുദിനം വരുമെന്ന്.. എന്നേ വേട്ടയാടിയതിനു പലിശയും, പിഴപ്പലിശയും കൂട്ടി എസ്തപ്പാൻ കൊടുക്കുന്നുണ്ട്.. അവന്റെ ഓരോരുത്തരെയായി ഞാൻ നുള്ളി നുള്ളി എടുക്കുന്നത് കണ്ട് അവൻ നെഞ്ച് പൊട്ടി കരയണം. അവസാനം മതി എനിയ്ക്കവന്റെ ജീവൻ." പറഞ്ഞു നിർത്തിയതും എസ്തപ്പാൻ അമ്പിളിയെ കോരിയെടുത്ത്‌ ചുമലിൽ ഇട്ടു. അവസാനമായി ഒന്ന് കൂടി അവൾ പ്രതിഷേധിച്ചു നോക്കിയെങ്കിലും അവന്റെ കൈക്കരുത്തിനു മുമ്പിൽ അതെല്ലാം വൃഥാവിലായിപ്പോയി. ഒരു പുഷ്പം നുള്ളിയെടുത്ത ലാഘവത്തോടെ അവൻ അവളെയും ചുമലിലിട്ടുകൊണ്ട് തങ്കമണിയുടെ വീട്ടിലേക്കുള്ളപടവുകൾ ഇറങ്ങി പോയി. ♦️ ഗോപിയാശാന്റെ കടയ്ക്ക് മുമ്പിൽ എത്തിയിട്ട് കരുണൻ അവിടേയ്ക്ക് നോക്കി. തന്റെ കയ്യെത്തും ദൂരത്ത്‌ തന്റെ മകളുണ്ടെന്ന ചിന്തയിൽ അവന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പേറി. താൻ ശ്വസിയ്ക്കുന്ന ഉച്വാസ വായുവിൽ അവളുടെയും ശ്വാസ ഗന്ധമുണ്ട്. അഞ്ചോ ആറോ മണിയ്ക്കൂറിനപ്പുറം തനിയ്ക്ക് തന്റെ മകളോടൊപ്പം ഇരിയ്ക്കാമെന്ന ചിന്തയുണ്ടായതോടെ അവൻ അവിടെ നിന്നും മുമ്പോട്ട് നടന്നു. ആറോ ഏഴോ വർഷത്തിന് ശേഷം താൻ വീണ്ടും ഇവിടേയ്ക്ക് വരുമ്പോഴും അതേ പ്രകൃതിയും, അതേ ആകാശവും... അന്ന് താനിവിടെ നിന്ന് പോകുമ്പോൾ മീനചൂടിൽ കത്തിയുരുകുന്ന പകലായിരുന്നെങ്കിൽ ഇന്ന്‌ വൃശ്ചികത്തിലെ തണുത്ത രാമഴയാണ്. രാത്രിയായതിനാൽ ഇവിടെ ആരെയും അഭിമുഖീകരിയ്ക്കേണ്ടി വന്നിട്ടില്ലെങ്കിലും നാളെ പകൽ അതൊക്കെ മാറിയേക്കാം.. ഓരോന്നോർത്തു കൊണ്ട് മുമ്പോട്ട് നടന്ന കരുണന്റെ കാലിൽ റോഡിന് കുറുകെ കിടന്ന ഒരു വള്ളി ചുറ്റി അവൻ വേച്ചു വീഴാൻ പോയി. കുനിഞ്ഞു കാലിൽ തപ്പി നോക്കിയപ്പോഴാണ് അതൊരു തുണിയാണെന്ന് അവനറിഞ്ഞത്. തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന സിഗരറ്റ് ലൈറ്റിന്റെ ടോർച്ച് വെട്ടം അവൻ താഴേയ്ക്കടിച്ചു നോക്കി. കുറച്ചപ്പുറത്ത്‌ ഒരു ബാഗ് കിടക്കുന്ന കാഴ്ചയും അവന് കാണാൻ കഴിഞ്ഞു. അവൻ വെളിച്ചം അവിടെമ്പാടും വീശിയടിച്ചു. വീണ്ടും റോഡിൽ ഒരു മൊബൈൽ കൂടി കിടക്കുന്നത് കണ്ടതോടെ കരുണൻ അപകടം മണത്തു. (തുടരും) #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - പ്രളയം... 🔻 പാർട്ട് _35 ✍️ രചന - Aniprasad. ലോപ്പസ് പെട്ടന്ന് കയ്യെത്തി താൻ കത്തിച്ചു വച്ചിരുന്ന മെഴുകുതിരി എടുത്ത്‌ കാറ്റിൽ കെട്ടു പോകാതിരിയ്ക്കാനായി ഒരു കൈ മറയാക്കി പിടിച്ചു കൊണ്ട് മുമ്പിൽ നിൽക്കുന്ന ആളിന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് വെളിച്ചം തിരിച്ചു. "ക.. രുണൻ.." അയാളുടെ വരണ്ട ചുണ്ടുകൾ പിറുപിറുത്തു. ഒരുകാലത്ത്‌ ജോലിയില്ലാത്ത നേരങ്ങളിൽ തനിയ്ക്ക് സഹായിയായി കടത്തിറക്കാറുണ്ടായിരുന്നത് ഇവനായിരുന്നു. അന്നൊക്കെ ഒരു കല്യാണത്തിനോ, അടിയന്തിര വീട്ടിൽ പോവാനോ, ആരുടെയെങ്കിലും കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ മാമോദീസ ചടങ്ങിൽ പങ്കെടുക്കാൻ പോകാനോ മറ്റോ ഉണ്ടെങ്കിൽ ഒരു ദിവസം നേരത്തെ അവനോടൊന്നു സൂചിപ്പിയ്ക്കയെ വേണ്ടൂ.. അങ്ങനെ ആൾക്കാരെ അക്കരയിക്കരെ കടത്തുന്ന ഏതോ വേളയിലാണ് അവൻ ജോസപ്പേട്ടന്റെ മകൾ ജീനയുമായി അടുക്കുന്നതും, പ്രശ്നങ്ങളുടെ തുടക്കവും. ആരോരുമില്ലാത്ത കരുണന് തന്റെ മകളെ മിന്നു കെട്ടി കൊടുക്കാൻ ജോസപ്പേട്ടനോ അയാളുടെ ഭാര്യയോ തയ്യാറാകാത്ത സാഹചര്യത്തിൽ കരുണൻ ഒരു നാൾ സ്നേഹിച്ച പെണ്ണിനേയും കൂട്ടി കൊടുവത്തൂർ നിന്നും എന്നെന്നേക്കുമായി നാട് വിട്ട് പോയി. അതിനുഗോപിയാശാനും, ആ ഗൗരിപ്പെണ്ണും കേട്ട പഴി ചില്ലറയല്ല. അനാഥനായ കരുണന് ഇവിടെ ജീവിയ്ക്കാൻ ഒരു സാഹചര്യം ഒരുക്കി കൊടുത്തു എന്നായിരുന്നു ഗോപിയാശാന് അവർ നൽകിയ കുറ്റചാർത്ത്‌. കുളമുടിയിലോ, ആറ്റുവാശ്ശേരിയിലോ മറ്റോ അവർ സുഖമായി ജീവിയ്ക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ഇടയ്ക്കാരോ പറഞ്ഞതായി ഓർക്കുന്നു.. പിന്നെ കേൾക്കുന്നത് ജീനയുടെ മരണവാർത്തയാണ്... അതും ക്രൂരമായി തന്റെ ഭാര്യയെ കരുണൻ കൊലപ്പെടുത്തിയെന്ന വാർത്ത... അന്ന് ആ സംഭവം കൊടുവത്തൂർ അഴിച്ചു വിട്ട കാറ്റ് ചെറുതൊന്നും ആയിരുന്നില്ല. കരുണന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് മറ്റൊരു പെണ്ണ് കടന്നുവന്നതിനെ തുടർന്നുള്ള തർക്കവും, വഴക്കുമാണ് ആ ക്രൂര കൃത്യത്തിൽ അവനെ എത്തിച്ചതെന്നും, അവന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വന്ന പെണ്ണ് ഗൗരിയാണെന്നും, അവൻ ഗോപിയാശാന്റെ വീട്ടിൽ നിക്കുമ്പോ തന്നെ ഗൗരിയുമായി പ്രണയത്തിൽ ആയിരുന്നെന്നും ഒക്കെയുള്ള നൂറ്‌ നൂറ്‌ കഥകൾക്ക് വളം വച്ചു കൊടുക്കും പോലുള്ള ഒരു പ്രവൃത്തിയായിരുന്നു ജീനയുടെ കുഞ്ഞിനെ ഏറ്റെടുത്ത്‌ കൊണ്ട് വന്നതിലൂടെ ഗൗരി ചെയ്തു വച്ചതും. പോസ്റ്റ്‌ മോർട്ടം നടത്തി മകളുടെ മൃതദേഹം ഏറ്റെടുക്കുന്നതിനപ്പുറം കരുണന്റെ കുഞ്ഞ് എന്നകടുത്ത വിരോധത്തിന് അടിപ്പെട്ടു ജോസപ്പേട്ടനോ, റെയ്ച്ചലോ ആ കുഞ്ഞിനോട് ഒരിറ്റ് കരുണയും കാണിയ്ക്കാൻ തയ്യാറായില്ല. ഗോപിയാശാന്റെ പോലും എതിർപ്പിനെ വകവെയ്ക്കാതെയാണ് ഗൗരി ആ പിഞ്ചു കുഞ്ഞിനേയും കൂട്ടി കടത്ത്‌ കടന്ന് ഇവിടെയ്ക്ക് വന്നത്. അന്ന് അവളുടെ മുഖത്തആ വിവേചിച്ചറിയാൻ പറ്റാത്ത ഭാവം ഇപ്പോഴും തന്റെ കണ്മുമ്പിൽ ഉണ്ടെന്ന് ലോപ്പസിന് തോന്നി.. നിസ്സഹായതയോ.. നിശ്ചയ ദാർഢ്യമോ.. അതോ ജീവിതത്തോട് താൻ പടവെട്ടി തോറ്റു പോകുമോ എന്ന ഭയമോ... രണ്ടായാലും അവൾക്ക് സധൈര്യം കുറച്ച് മനുഷ്യരോട് പോരാടേണ്ടി വന്നു. അപ്പോഴൊക്കെയും അവളുടെ മനസിൽ ഒറ്റ പ്രാർത്ഥനയെ ഉണ്ടായിരുന്നിരിയ്ക്കൂ.. താനാണ് ശരിയെന്ന് തെളിയിച്ചു തരണമേ കാലമേ എന്ന്. അവളുടെ ആ പ്രാർത്ഥനയ്ക്കുള്ള മറുപടിയാകാം തന്റെ മുൻപിൽ വന്നു നിൽക്കുന്ന ഈ മനുഷ്യൻ., ജീനയെയും കൂട്ടി കൊടുവത്തൂർ വിട്ടു പോയ ശേഷം കരുണൻ ആദ്യമായ് വരികയാണ് ഈ മണ്ണിലേക്ക്.അവനെ അവനാക്കി മാറ്റിയ മണ്ണ്.. അവന്റെ ജീവന്റെ, രക്തത്തിന്റെ ബാക്കിവന്ന ജീവിതത്തിന്റെ തുടിപ്പുകൾ തേടി.. ഒരു നൂറ്‌ ഓർമ്മകൾ നൊടിയിട കൊണ്ട് ആ കടത്ത്‌ കാരന്റെ മനസിലൂടെ ഓടി പോയി. കരുണന്റെ രൂപം തൊട്ടടുത്ത്‌ കണ്ട് ലോപ്പസിന്റെ കയ്യിലിരുന്ന മെഴുകുതിരി വിറച്ചു. "മോനേ... നീ എന്നാടാ.. അതും ഒരറിയിപ്പും ഇല്ലാതെ..." ആഹ്ലാദ തള്ളിച്ചയിൽ അയാൾക്ക് അവനോട് എന്ത് ചോദിയ്ക്കണമെന്ന് പോലും അറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. "ഞാൻ അവളോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നല്ലോ ലോപ്പസേട്ടാ.. അടുത്തിടെ എന്നെങ്കിലും ഒരുനാൾ... ഗൗരി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകുമല്ലോ അത്.." കരുണന്റെ ഒച്ച കുറെ അടഞ്ഞു പോയത് പോലെ അയാൾക്ക് തോന്നി. അന്നത്തെ ആ തണ്ടും തടിയും, കൊമ്പനാനയെ പിടിച്ചു കെട്ടാനുള്ള ഉശിരിന്റെതലയെടുപ്പുമെല്ലാo എവിടെയോ നഷ്ടപ്പെട്ടു പോയിരിയ്ക്കുന്നു. കാലം ശരീരത്തെ മാത്രമല്ല ചിലപ്പോൾ അവന്റെ മനസിനെയും ഇടിച്ചു കളഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവാം. "നീയിരിയ്ക്ക്... ഇന്നിവിടെ കൂടാം. എനിയ്ക്കൊപ്പം... എത്ര നാളായെടാ നീയെന്റെ അടുത്തൊന്നിരുന്നിട്ട്.. നിനക്ക് ഞാനൊരു ചെറുതൊഴിച്ചു തരട്ടേടാ... ഈ തണുപ്പങ്ങു മാറി കിട്ടും." ലോപ്പസ് കയ്യിലിരുന്ന മെഴുകുതിരി തടി കഷണത്തിലേക്ക് കുത്തി നിർത്തിയതും കരുണൻ തടഞ്ഞു. "എനിയ്ക്കൊഴിയ്ക്കണ്ട ലോപ്പസേട്ടാ... എനിയ്ക്കൊന്നു അക്കരെ പോകണം." കരുണൻ പറഞ്ഞു. "ഈ രാത്രിയിലോ.. മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടല്ലോ.. കാറ്റും ഉണ്ട്.." "അതൊന്നും സാരമില്ല ലോപ്പസേട്ടാ. ലോപ്പസേട്ടൻ വള്ളത്തിൽ ഇരുന്നോണ്ടാൽ മതി... ഞാൻ കുത്തി വിട്ടോളാം." "നീയെന്തെങ്കിലും കഴിച്ചാരുന്നോ മോനേ... ഇവിടിപ്പോ എന്താ.." അയാൾ അങ്ങുമിങ്ങും നോക്കിയിട്ട് ടാർപ്പാളിൻ കുത്തി നിർത്തിയ കമ്പിൽ തൂക്കിയിട്ടിരുന്ന കിറ്റ് കയ്യിലെടുത്തു. "പൊറോട്ടയാടാ.. വൈകിട്ട് ഞാൻ പുല്ലാമല കവലയിൽ നിന്ന് വാങ്ങിച്ചതാ. രാത്രി ഇത് രണ്ടെണ്ണം അടിയ്ക്കും, രണ്ട് പൊറോട്ടയും തിന്നും.. പിന്നഒരൊറ്റ ഒറക്കമാ.." അയാൾ കവറിനുള്ളിൽ കയ്യിട്ട് പാർസൽ എടുത്തപ്പോൾ കരുണൻ തടഞ്ഞു. "വേണ്ട ലോപ്പസേട്ടാ. ഞാൻ വൈകിട്ട് വിശന്നപ്പോ കഴിച്ചാരുന്നു..." "അത് വൈകിട്ട് അല്ലേടാ... സമയമിപ്പോൾ എത്ര ആയീന്നാ നിന്റെ വിചാരം. മണി ഒമ്പത് കഴിഞ്ഞു.. നീ അക്കരെ ചെന്നാൽ അവിടെ എന്ത് കിട്ടും..." "ഞാൻ തിന്നാനും കുടിയ്ക്കാനും ഒന്നുമല്ല പോകുന്നത്... എനിയ്ക്കെന്റെ മോളെ ഒന്ന് കാണണം... അവളവിടെയും, ഞാനവളുടെ കയ്യെത്തും ദൂരത്തും നിക്കുമ്പോ എനിയ്ക്കെങ്ങിനെ ഇതു കഴിയ്ക്കാൻ പറ്റും ലോപ്പസേട്ടാ." എടുത്തത് പോലെ തന്നെ അയാൾ ആ പൊതി അടച്ചു കിറ്റിനുള്ളിൽ വച്ച ശേഷംഅതേ ഇടത്ത്‌ തന്നെ തൂക്കിയിട്ടു. "രാത്രിയിൽ നീ അവിടെ എത്തിയാൽ ഈ മഴയത്ത്‌ എവിടെപോയിരുന്നു നേരം വെളുപ്പിയ്ക്കും മോനേ.. അതാ നിന്നോട് ഞാൻ പറഞ്ഞത് രാവിലെ പോയാൽ മതിയെന്ന്." "അവിടെ ഗോപിയാശാൻ ഉറങ്ങി കാണില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ മോളെ ഒന്ന് കണ്ടിട്ട് സ്കൂളിലേക്ക് പൊയ്ക്കോളാം ലോപ്പസേട്ടാ. പണ്ടും അവിടായിരുന്നല്ലോ എന്റെ അന്തിയുറക്കം." "സ്കൂളിലോ..." ലോപ്പസ് അമ്പരന്ന് ചോദിച്ചു. "അവിടെങ്ങോ വച്ചാ, കഴിഞ്ഞ മഴക്കാലത്ത്‌ ആറ്റിലൂടെ ഒഴുകി വന്ന് കരയ്ക്കടിഞ്ഞ ആ കാലൻ ഗോപിയാശാന്റെ വീട്ടിലെ ചെക്കനെ കൊന്നതെന്നൊരു ശ്രുതിയുണ്ടേ കരുണാ.. അത് കൊണ്ട് രാത്രിയിൽ അങ്ങോട്ട് പോകുമ്പോ സൂക്ഷിയ്ക്കണം." "ആര് ഒഴുകി വന്നു ലോപ്പസേട്ടാ.. ഗോപിയാശാന്റെ വീട്ടിൽ നിൽക്കുന്ന മണിയനെ ആണോ ലോപ്പസേട്ടൻ ഉദേശിച്ചത്.. ഇവിടുത്തെ വിശേഷം പറയുമ്പോ മോള് പറയാറുണ്ടായിരുന്നു അവന്റെ കാര്യം.." "കഷ്ട്ടമായിപോയെന്ന് പറഞ്ഞാൽ മതിയല്ലോ.. ഒരു മഴക്കാലവും, ഇടി വെട്ടി പെയ്ത പ്രളയവും ആ നാട്ടുകാർക്ക് സമ്മാനിച്ച ദുരന്തമാ ഈ എസ്തപ്പാൻ എന്ന നരകപ്പിശാച്... അവനെ കൊണ്ട് കുറച്ച് മനുഷ്യരല്ല, ആ നാട് മുഴുവൻ പൊറുതി മുട്ടിയിരിയ്ക്കയാ കരുണാ.." എസ്തപ്പാൻ വന്നടിഞ്ഞതും, അവന്റെ താനറിഞ്ഞിട്ടുള്ള ദുഷ് ചെയ്തികളുമെല്ലാം ലോപ്പസ് കരുണനെ അറിയിച്ചു. "ഒരു രണ്ടാഴ്ച.. ഈ അടുത്ത കാലത്ത്‌ ആ രണ്ടാഴ്ചയാ അവിടുള്ള മനുഷ്യർ സമാധാനം എന്തെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടുള്ളത്. അവരെല്ലാം കരുതിയത് റോബിച്ചനും സംഘവും അവനെ ഒത്തു ചേർന്ന് ആക്രമിച്ചപ്പോൾ പ്രതിരോധിക്കാൻ പറ്റാതെ അവൻ നാട് വിട്ടു പൊയ്ക്കളഞ്ഞെന്നാ. പക്‌ഷേ ഏതോ മടയിൽ ഒളിച്ചിരുന്നു അവൻ അവർക്കെതിരെ കരു നീക്കം നടത്തിക്കൊണ്ടിരിയ്ക്കയാണെന്ന് ആ പാവം മനുഷ്യർ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും ഓർത്തില്ല.. കുറുനരിയെ ക്കാൾ കൗശലക്കാരനാ അവൻ... തിരിച്ചു വന്ന അവന്റെ ആദ്യത്തെ ഇരയായിരുന്നു മണിയനെന്നാ അവരെല്ലാവരും വിശ്വസിച്ചിരിയ്ക്കുന്നത്... ആ ചെക്കനെ അപായപ്പെടുത്തി ബോധം കെടുത്തിയിട്ട് വെള്ളത്തിൽ കൊണ്ടിട്ട് ചവിട്ടി താഴ്ത്തി ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു കൊലപ്പെടുത്തി.. ഇനിയുമുണ്ട് അവന്റെ ഇരകൾ ആ നാട്ടിൽ.. ഗൗരിയുൾപ്പെടെ.. അവൻ ഇരയാക്കപ്പെട്ട ഓരോ മനുഷ്യരെയുംപേരെണ്ണി വെല്ലുവിളിച്ചിട്ടുണ്ട്..." ലോപ്പസ് വിശദമാക്കി. "ഗൗരി പക്‌ഷേ, ജയിലിൽ എന്നേ കാണാൻ വരുമ്പോ ഇതൊന്നും എന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടില്ലല്ലോ ലോപ്പസേട്ടാ." "നിന്നോട് പറഞ്ഞിട്ട് എന്താ മോനേ കാര്യം. ചിലപ്പോൾ അവൾക്ക് തോന്നിയിട്ടുണ്ടാകും നിന്റെ മനസിന്റെ ശാന്തി കളയാൻ മാത്രമേ അക്കാര്യം നിന്നെ അറിയിച്ചാൽ നിനക്കുപകരിയ്ക്കൂ എന്ന്.. നിന്റെ മകൾ ജീവിയ്ക്കുന്ന വീടല്ലേ അത്. നീ അതൊക്കെ അറിഞ്ഞാൽ നിന്റെ ഓർമയിൽ പിന്നെ അതു മാത്രമെല്ലാ ഉണ്ടാകൂ. വെറുതെ സംസാരിച്ചിരുന്നു നേരം കളയേണ്ട. നിനക്ക് അക്കരയ്ക്ക് പോകണമെങ്കിൽ ഞാൻ കടത്ത്‌ കടത്തി വിടാം. രാത്രിയാ. സൂക്ഷിച്ചൊണേ നീ.." ലോപ്പസ് മദ്യ കുപ്പിയും, വെള്ളത്തിന്റെ കുപ്പിയും അടച്ചു വച്ചിട്ട് മഴക്കോട്ട് എടുത്തു ധരിയ്ക്കാൻ തുടങ്ങവേ പുല്ലാമല കവലയിൽ നിന്ന് കടവത്തേയ്ക്ക് വരുന്ന മൺപാതയിൽ ഒരു ആക്ടിവ വന്നു നിൽക്കുന്ന ഒച്ച കേട്ടു. അതിൽ നിന്നിറങ്ങി ആരോ കടവത്തേയ്ക്ക് വന്നിട്ട് വള്ളം അവിടെ കിടപ്പുണ്ടോ എന്ന് നോക്കിയ ശേഷം ലോപ്പസേട്ടന്റെ മാടത്തിനു നേർക്ക് നടന്നു വരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ കരുണൻ അതിനുള്ളിൽ ഒരു വശത്തേയ്ക്ക് ഒതുങ്ങി നിന്നു. രണ്ട് പെൺകുട്ടികളാണ് ചെറുമഴയിലൂടെ, മഴത്തുള്ളികൾ തലയിലേക്ക് വീഴാതിരിയ്ക്കാൻ കൈകൾ മറയാക്കി വച്ചു കൊണ്ട് അവിടേയ്ക്ക് ഓടി വന്നത്. ലോപ്പസേട്ടൻ വാതിൽക്കലേക്ക് വന്നു നിന്ന് അവരെ നോക്കി. "ഞാനാ ചേട്ടാ.." മുമ്പിൽ നിന്ന പെൺകുട്ടി തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന മൊബൈലിന്റെ ടോർച്ച് വെളിച്ചം സ്വന്തം മുഖത്തേയ്ക്ക് വീഴ്ത്തി. "അമ്പിളിക്കൊ ച്ചല്ലേ.. ഇതെന്താ പതിവില്ലാതെ ഈ നേരത്ത്‌.. എല്ലാ ശനിയാഴ്ചയും വരുമ്പോ നേരത്തെ വരുന്നതല്ലേ.. ഈ നേരത്തൊരു യാത്ര പതിവുള്ളതല്ലല്ലോ." അയാൾ പിന്നിൽ നിൽക്കുന്ന പെൺകുട്ടിയെ നോക്കിയെങ്കിലും അവളുടെ മുഖം ഇരുട്ടിൽ മറഞ്ഞു നിൽക്കയായിരുന്നു. "ഞങ്ങടെ ബൈക്ക് വഴിയിൽ വച്ചു കേടായി ചേട്ടാ. ഒരു വർക്ക് ഷോപ്പിൽ കേറ്റി പണിയിച്ചിട്ടിറക്കിയപ്പോൾ നേരം വൈകിപ്പോയി. ഇവിടെ വന്ന് നോക്കിയിട്ട് ചേട്ടനില്ലെങ്കിൽ മടങ്ങി പോകാമെന്ന് കരുതിയാ ഞങ്ങൾ വന്നത്. ചേട്ടന് ബുദ്ധിമുട്ടില്ലെങ്കിൽ എന്നേ ഒന്ന് അക്കര എത്തിച്ചു തരുവോ.." "ങാ നിങ്ങള് വന്ന നേരം എന്തായാലും നന്നായ്. അക്കരയ്ക്ക് പോകാൻ ഒരാൾ കൂടി യുണ്ട്. അഞ്ച് മിനിറ്റ് താമസിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ ഇയാളെയും കൊണ്ട് അക്കരയ്ക്ക് പോയേനെ." ലോപ്പസ്, കരുണനെ നോക്കികൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "നാരായണേട്ടന്റെ മോളാ.. അമ്പിളി.. ഇവള് മെഡിക്കൽ മിഷനിൽ നഴ്സിംഗ് പഠിയ്ക്കുവാ. അല്ലേ മോളെ.." കരുണൻ അവിടെ നിന്നു കൊണ്ട് തല പുറത്തേയ്ക്ക് ചെരിച്ച് അമ്പിളിയെ നോക്കി. ഇവൾക്ക് പത്തോ പതിനൊന്നോ വയസുള്ളപ്പോഴാണ് താൻ ഇവിടെ നിന്നും പോന്നത്. അമ്പിളി വെളിച്ചം കരുണന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് അടിച്ചതും അവനെ കണ്ട് അവൾനടുങ്ങിപ്പോയി. അമ്പിളി പിന്നോട്ട് മാറി കൂട്ടുകാരിയുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു. "എന്താടീ." അമ്പിളിയുടെ കൈ വിറയ്ക്കുന്നത് കണ്ട് റോസ് മേരി തിരക്കി. "അയാൾ.. അയാൾ ജയിലിൽ നിന്നു വരുവാ. ഒരു കൊലപാതക കേസിലെ പ്രതിയാ അയാൾ. എനിയ്ക്കെങ്ങും വയ്യ അയാളുടെ കൂടെ അക്കരയ്ക്ക് പോകാൻ." അമ്പിളി കൂട്ടുകാരിയ്ക്ക് മാത്രം കേൾക്കാൻ പാകത്തിൽ പറഞ്ഞു "പോകാം.. ചെന്ന് വള്ള ത്തിലോട്ട് കേറിയ്‌ക്കോ മോളെ.." ലോപ്പസ് പുറത്തേയ്ക്ക് ഇറങ്ങിയിട്ടും അമ്പിളി നിന്നിടത്ത്‌ നിന്ന് അനങ്ങിയില്ല. "എന്താ. വരുന്നില്ലേ.." അയാൾ അമ്പിളിയോട് ചോദിച്ചപ്പോൾ കരുണൻ മാടത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങി. "രാത്രിയല്ലേ ചേട്ടാ. അവിടെ ചെന്നിറങ്ങിയാലും ഇവൾ ഒറ്റയ്ക്ക്വേണ്ടേ വീട് വരെ പോകാൻ. അതുകൊണ്ട് ഇവൾക്ക് പേടിയാണെന്ന്. ഞങ്ങൾ തിരികെ പോവാ." റോസ് മേരിയാണ് അയാൾക്ക് മറുപടി കൊടുത്തത്. "എങ്കിൽ അത് നേരത്തെ ആയിക്കൂടാരുന്നോ കുഞ്ഞുങ്ങളേ. ഈ രാത്രി വണ്ടിയോടിച്ചു ഇവിടെ വരെ വന്നിട്ട് വേണോ മടങ്ങി പോകാൻ." മുമ്പോട്ട് നടന്ന കരുണൻ പെട്ടന്ന് അവിടെ തിരിഞ്ഞു നിന്നു. "രാത്രിയെയും ഇരുട്ടിനേയും ഒന്നുമല്ല ലോപ്പസേട്ടാ അവർക്ക് പേടി. അവർക്ക് പേടി എന്നെയാ. കരുണനെ.. ഒരു കൊല ചെയ്തു കയ്യറപ്പ് തീർന്നവനല്ലേ ഞാൻ.. കല്ലാറിന് മദ്ധ്യേ വച്ചു വീണ്ടും ഒരു കൊല കൂടി ചെയ്യാൻ തുനിഞ്ഞാലോ... നിർബന്ധിയ്ക്കണ്ട. അവർ വരില്ല." കരുണൻ നടന്ന് ചെന്ന് വള്ളത്തിന്റെകെട്ട് അഴിയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. "വരുന്നെങ്കിൽ വരാം. ഈ വള്ളത്തിൽ വച്ച് നിന്നെ ആരും ഉപദ്രവിയ്ക്കാതെ എന്നെക്കാൾ കരുതലോടെ അവൻ നോക്കും. ഒരു നരക പിശാച് വാഴുന്ന നരകത്തിലോട്ട് പോകാനുള്ളതിൽ കൂടുതലൊന്നും പേടി ഏതായാലും കരുണന്റെ കൂടെ ഒരു വള്ളത്തിൽ യാത്ര ചെയ്യുമ്പോ വേണ്ട.. പിന്നെ അവിടെ ചെന്നിറങ്ങിയാലുള്ള കാര്യം എനിയ്ക്ക് ഉറപ്പ്തരാൻ പറ്റില്ല... ഞങ്ങടെ കൂടെ വരാൻ ധൈര്യം പോരെങ്കിൽ സമയം കളയാതെ തിരിച്ചു പോകാൻ നോക്ക്." ലോപ്പസ് അവരുടെ മുമ്പിൽ നിന്ന് നടന്ന് കടത്തു വള്ളം കിടക്കുന്നിടത്തേയ്ക്ക് പോന്നു. (തുടരും) #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - പ്രളയം... 🔻 പാർട്ട് _34 ✍️ രചന - Aniprasad. ശ്വാസം മുട്ടി റെയ്ച്ചലിന്റെ കണ്ണുകൾ പുറത്തേയ്ക്ക് തള്ളി വരുന്നത് കണ്ടതോടെ ജോസപ്പേട്ടൻ വന്ന് കാരിരുമ്പിന്റെ കരുത്താർന്ന, എസ്തപ്പാന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു. "വിട്.. വിടെടാ പട്ടീ അവളെ.. ഞങ്ങളെ ഇത്രയും ദ്രോഹിച്ചിട്ടും നിനക്ക് മതിയായില്ലേടാ... അതിനും വേണ്ടി എന്ത് തെറ്റാടാ ഞങ്ങൾ നിന്നോട് ചെയ്തത്...ഒരു കൂട്ടം മനുഷ്യരുടെ കൊലക്കത്തിയിൽ നിന്നും നിനക്ക് ജീവനൂതി തന്നതിനാണോടാ നീ അവളെ കൊല്ലാൻ നോക്കുന്നത്... അവള് ചത്ത്‌ പോകുമെടാ ചെകുത്താനെ..." ജോസപ്പേട്ടൻ അവന്റെ കയ്യിൽ അടിച്ചപ്പോൾ ഒരു കൈകൊണ്ട് എസ്തപ്പാൻ അയാളെ കുടഞ്ഞെറിഞ്ഞു. ജോസപ്പേട്ടൻ തെറിച്ചു നിലത്തേയ്ക്ക് വീണു. എസ്തപ്പാൻ ഒരു കൈകൊണ്ട് റെയ്ച്ചലിനെ തൂക്കിയെടുത്ത്‌ ജോസപ്പേട്ടന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് ഇട്ടു. നടു ഇടിച്ചു സിമന്റ് തറയിലേക്ക് വീണ റെയ്ച്ചലിൽ നിന്നും "ഹഗ് "എന്നൊരു ശബ്ദമുണ്ടായി. റെയ്ച്ചൽ ഇരു കൈകളും കഴുത്തിൽ കോർത്ത്‌ പിടിച്ചു കൊണ്ട് ചുമയ്ക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ജോസപ്പേട്ടൻ അവരെ ഇരുകയ്യാലും നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ട് എസ്തപ്പാന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് രൂക്ഷമായി നോക്കി. "ഇനി നിന്നെ ഈ വീട്ടിൽ ഞാൻ കണ്ട് പോകരുത്... പത്ത്‌ മിനിറ്റ് സമയം തരും നിനക്ക് ഞാൻ അതിനുള്ളിൽ നിന്റെ സർവ്വ കൂടും, കുടുക്കയും എടുത്തു കൊണ്ട് നീ സ്ഥലം വിട്ടോണം." അയാൾ പല്ലുകൾ ഞെരിച്ചു കൊണ്ട് പകയെരിയുന്ന കണ്ണുകളോടെ എസ്തപ്പാനെ നോക്കി. അവനാകട്ടെ, അപ്പറയുന്നതൊന്നും തന്നോടല്ലെന്ന മട്ടിൽ ഒരു ബീഡിയെടുത്ത്‌ ചുണ്ടിൽ വച്ചു കടിച്ചു പിടിച്ചു. എസ്തപ്പാൻ ബീഡിയ്ക്ക് തുമ്പിൽ തീ പിടിപ്പിയ്ക്കും മുമ്പേ ഒരുകാൽ വളച്ചു മറ്റേ കാൽ മുട്ട് നിലത്തു കുത്തി അവരുടെ അടുത്തേയ്ക്കിരുന്നു. റെയ്ച്ചൽ ഭീതിയോടെ ജോസപ്പേട്ടനെ വരിഞ്ഞു പിടിച്ചു. എസ്തപ്പാൻ തന്റെ ചുണ്ടത്തിരുന്ന ബീഡി ജോസപ്പെട്ടൻറെ മുഖത്തേയ്ക്ക് തുപ്പി. തന്റെ മുഖത്ത് വന്ന് തട്ടിയ ബീഡി ഒരു കൈകൊണ്ട് ജോസപ്പേട്ടൻ തട്ടി കളഞ്ഞു. "എവിടെ പോകാൻ... എസ്തപ്പാൻ എവിടെയും പോണില്ല.. ഈ വീട് വിട്ട് തൽക്കാലം എസ്തപ്പാൻ എങ്ങോട്ടുമില്ല.. എനിയ്ക്ക് മതിയായി എന്ന് തോന്നുന്നത് വരെ ഞാനിവിടെ കാണും.. ഈ വീട്ടിൽ... നമ്മൾ തമ്മിൽ ഒരു കരാർ ഉണ്ട് ജോസപ്പേ.. അത് മറന്നു പോയി. അല്ലേ.. ഗൗരിയെന്ന കരാർ... നിങ്ങളുടെ മകളുടെ ജീവന്റെ വിലയായി അവളുടെ ജീവൻ കൊണ്ട് പിഴയൊടുക്കുന്ന കാഴ്ച നിങ്ങൾക്ക് കാണണ്ടേ... അതിന് വേണ്ടിയല്ലേ ഈ ഭൂമിയിൽ ഇത്ര നാളും നിങ്ങൾ കാത്ത്‌ കാത്തിരുന്നത്." എസ്തപ്പാൻ അവരെ നോക്കി കൊല്ലുന്ന ഒരു ചിരി ചിരിച്ചു. "വേണ്ട..." ജോസപ്പേട്ടൻ അവനെ നോക്കി കയ്യെടുത്തു തൊഴുതു. "ഞങ്ങൾ പറഞ്ഞ വാക്ക് ഞങ്ങളായിട്ട് തന്നെ തിരിച്ചെടുത്തു.ഞങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി നീ ആരെയും കൊല്ലേണ്ടതില്ല. ഞങ്ങൾക്ക് ആരോടും പ്രതികാരമില്ല.. ഇനിയും ഞങ്ങളെ ഉപദ്രവിയ്ക്കാതെ ഒന്ന് പോയി തരുവോ ഈ വീട്ടിൽ നിന്ന്.. നിന്റെ കാല് പിടിയ്ക്കാം ഞാൻ.." "ഇവനോടൊന്നും കെഞ്ചാൻ നിൽക്കേണ്ട ഒരു കാര്യവുമില്ല. നമുക്ക് പോലീസിൽ ചെന്ന് പറയാം.. അവർ വന്നു കൊണ്ട് പൊക്കോളും ഇവനെ.. അല്ലെങ്കിൽ ഇവനെ തിരഞ്ഞു നടക്കുന്ന ആ പിള്ളേരെ അറിയിച്ചാലും മതി. അവര് നോക്കിക്കോളും ഇവന്റെ കാര്യം.ജീവനോടിവൻ മറുകര കാണില്ല." തന്നെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു കൊലപ്പെടുത്താൻ നോക്കിയവനോടുള്ള സർവ്വ വെറുപ്പും അവരുടെ വാക്കുകളിലുണ്ടായിരുന്നു. എസ്തപ്പാൻ മിന്നൽ പോലെ വലതു കൈ ചുരുട്ടി അവരുടെ മുഖത്തിടിയ്ക്കാൻ കൊണ്ട് വന്നപ്പോൾ ജോസപ്പേട്ടൻ തടഞ്ഞു. "ഒന്നും ചെയ്യല്ലേ.. അവള് ചത്തു പോകും...ഞാൻ നിങ്ങടെ കാല് പിടിയ്ക്കാം." അയാൾ വിലപിച്ചു. "പോലീസ്.. നിന്റെ ഏത് പോലീസിനെ വരുത്തിയാടീ നീ എസ്തപ്പാനെ ഇവിടുന്ന് കെട്ടു കെട്ടിയ്ക്കാൻ പോകുന്നത്.. നിന്റെ നിലവിളി കേട്ട് ഇവിടെ പോലീസ് വന്നാൽ ഒറ്റ ദിവസത്തിൽ കൂടുതൽ എസ്തപ്പാന് ലോക്കപ്പിൽ കിടക്കേണ്ടി വരില്ല. അത് കഴിഞ്ഞു ഞാൻ ഇറങ്ങി വരുന്നത് രണ്ടിനെയും വരിഞ്ഞു കെട്ടി കല്ലാറിന്റെ അടിയിലെ ചെളിയിലേക്ക് ചവുട്ടി താഴ്ത്താൻ വേണ്ടിയാകും. അത് നീയൊന്നും എന്നേ കൊണ്ട് ചെയ്യിപ്പിയ്ക്കരുത്..." അവന്റെ കണ്ണിൽ നിന്നൊരു തീഗോളം വന്ന് മുഖത്തിടിയ്ക്കും പോലെ ജോസപ്പേട്ടന് തോന്നി. "നിങ്ങൾക്ക് ഞാൻ തന്ന വാക്ക് ഞാൻ പാലിച്ചിരിയ്ക്കും. ഗൗരിയുടെ ജീവന് പകരം നിങ്ങൾ എനിയ്ക്ക് തരാമെന്നേറ്റ പണം നിങ്ങളും എനിക്ക് തന്നിരിക്കണം. കേട്ടല്ലോ..." ആയിരം ചെകുത്താന്മാർ ഒന്നിച്ച് ചേർന്നൊരു ഒറ്റ രൂപമെടുത്ത മനുഷ്യനാണ് തന്റെ മുൻപിൽ ഇരിയ്ക്കുന്നതെന്ന് ജോസപ്പേട്ടന് തോന്നി. രുധിരം നുണഞ്ഞട്ടും, നുണഞ്ഞിട്ടും കൊതിയടങ്ങാത്തത് പോലെ അവന്റെമുഖം വിറയ്ക്കുന്നു. "ഒരു തവണ... ഒരൊറ്റ തവണ കൂടി എസ്തപ്പാൻ പറയുകയാ... എസ്തപ്പാനോട് വാക്ക് വ്യത്യാസം കാണിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ... എസ്തപ്പാനെ ഒറ്റി കൊടുത്തു രക്ഷപ്പെട്ടു കളയാം എന്ന് മനസിലെങ്കിലും തോന്നിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ....ഓർത്തോ.. അത് മരണത്തിലേക്കുള്ള നിന്റെയൊക്കെ യാത്രയുടെ ആദ്യ പടിയാ... എന്റെ ജീവനെടുക്കാൻ ആളെയും കൂട്ടി എനിയ്ക്ക് പിന്നാലേ വേട്ട നായയെ പോലെ പാഞ്ഞു വന്ന അവനൊരു കാമുകിയില്ലേ.. ആ റോബിച്ചൻ എന്ന തെണ്ടിയ്ക്ക്... അവള് നശിച്ചു വെണ്ണീർ അടിഞ്ഞു മുട്ടുകാലിൽ ഇഴഞ്ഞു അവന്റെ മുമ്പിൽ ചെല്ലുമ്പോ അവന്റെ നെഞ്ച് പൊട്ടണം ആ കാഴ്ച കണ്ടിട്ട്.. അവളുടെമാനത്തിന് വിലയിട്ടെടുത്തിട്ട് ഒരു ചണ്ടിയാക്കി അവളെ ഞാനവന്റെ മുമ്പിലേക്കിടും. അതുകഴിഞ്ഞു മതി എനിയ്ക്കാ കഴുവേറിയുടെ ജീവൻ... എസ്തപ്പാന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് ഒരു തുള്ളി ചോര വീഴ്ത്താൻ അവനൊക്കെ കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അതിന് എസ്തപ്പാൻ അവന് കൊടുക്കുന്നത് മരണ ശിക്ഷയാ. അതിൽ കുറഞ്ഞൊന്നും എസ്തപ്പാന്റെ നിഘണ്ടുവിൽ ഇല്ല.." എസ്തപ്പാന്റെ മുഖത്ത്‌ വിടരുന്ന ചിരിക്ക് മരണത്തിന്റെ വരണ്ട ഗന്ധമുണ്ടായിരുന്നു. അവനൊന്ന് ചലിക്കുമ്പോൾ തന്നെ റെയ്ച്ചൽ ഭീതിയോടെ ജോസപ്പേട്ടനെ മുറുകെ പിടിക്കും. "ദുർബുദ്ധിയൊന്നും തോന്നാതിരുന്നാൽ കുറച്ച് കാലം കൂടി ജീവിച്ചിരിയ്ക്കാം.. എനിയ്ക്കല്ല.. നിങ്ങൾക്ക്." എസ്തപ്പാൻ അവർക്ക് മുൻപിൽ എഴുന്നേറ്റ് നിന്നു. തന്റെ മുൻപിൽ ഒരു മഹാ മേരു വളർന്ന് നിൽക്കുന്നത് പോലെ ജോസപ്പേട്ടന് തോന്നി. ഇവൻ ഇനിയും ഓരോ മനുഷ്യന്റെ ജീവനെടുക്കാൻ ഉള്ള ഒരുക്കമാണെന്നോർക്കേ അയാളിൽ അടിമുടിയൊരു വിറയലുണ്ടായി. ♦️ "ഹെന്റീശോയെ.. നീയീ പറയുന്നത് നേരാണോടാ റോബിച്ചാ.. ആ ഇത്തിരിപോന്ന ചെക്കനെ ആ മുതു കാലൻ വെള്ളത്തിലിട്ടു കൊന്നതാണോ... എന്നിട്ടെന്താടാ ആരും ഈ വിവരം പോലീസിനോട് പറയാതിരുന്നത്... അവരും എഴുതി തള്ളിയോ ആ ചെക്കൻ കാല് വഴുതി വെള്ളത്തിൽ പോയതാണെന്ന്.." മകൻ പറയുന്നത് കേട്ട് പൊന്നമ്മ നെഞ്ചത്ത് കൈ വച്ചു. "പോസ്റ്റ് മോർട്ടം റിപ്പോർട്ടിൽ വെള്ളം കുടിച്ചുള്ള മരണമെന്നാണ്. പായലും ചെളിയും ശ്വാസകോശത്തിൽ വരെ അടിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്." "എങ്കിൽ പിന്നെ എങ്ങിനാടാ മോനേ അവൻ കൊന്നതാണെന്ന് പറയുന്നത്.. അതിന് ആ കാലൻ നിങ്ങളെ പേടിച്ച് നാടുവിട്ട് പോയതല്ലേ." "എവിടെ പോയാലും, ഏത് കുത്തൊഴുക്കിലും കല്ലാർ നീന്തിക്കടന്ന് അവനിവിടെ വരാമല്ലോ..." "എന്നാലുംമോനെ..." "അത് തന്നെയാകും നടന്നത് അമ്മച്ചീ. അമ്മച്ചി ഈ വിവരം പുറത്ത് ആരോടും പറയരുത്. ജെസ്സിയേ വെളിയിലെക്കെങ്ങും വിടരുത്.. അമ്മച്ചിയും ഒന്ന് സൂക്ഷിച്ചോണം..." "ഞങ്ങൾ എന്തിനാ മോനേ സൂക്ഷിയ്ക്കുന്നത്.. അവന് ഞങ്ങളോടും പകയുണ്ടോ..ഞങ്ങൾഅവനോട് എന്ത് തെറ്റ് ചെയ്തെടാഞങ്ങളോട്പക തോന്നാൻ.... ഇനി അത് ഉണ്ടെങ്കിൽതന്നെ എന്തിന്.." "അമ്മച്ചിയോടോ, ജെസ്സിയോടോ അല്ല അവന് പക.. അവിനിവിടം വിട്ടു പോകേണ്ടി വന്നത്ഞങ്ങളെല്ലാവരും ചേർന്ന് ആക്രമിയ്ക്കാൻ മുതിർന്നതിൽ പിന്നെയല്ലേ.. അതിന് മുമ്പിട്ട് നിന്നത് തന്നെ ഞാനും ബെന്നിച്ചനും, മുരളിയും, രവിയും ആണല്ലോ... പീലിപ്പോസ് മുതലാളി കൊണ്ട് വന്നവരെല്ലാം തിരികെ പോയില്ലേ. അവരെയൊന്നും അവന് അറിയാനും പാടില്ലല്ലോ.. അപ്പോൾ സ്വാഭാവികമായും അവൻ തിരിയുക ഞങ്ങൾക്ക് നേരെ ആയിരിയ്ക്കില്ലേ." "മതി.. നിർത്ത്‌.. കേട്ടിട്ട് അമ്മച്ചിക്ക് പേടിയാവുന്നല്ലോടാ. വാ മോനേ.. നമുക്ക് പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലേക്ക് പോകാം. വേണ്ടുന്ന പോലൊരു പരാതി കൊടുത്താൽ അവര് നോക്കിക്കോളും അവന്റെ കാര്യം.. നമ്മളെന്തിനാ അവനെ പേടിച്ച് ജീവിയ്ക്കുന്നത്.. എവിടുന്നോ അഭയം തേടി നമ്മുടെ മണ്ണിലേക്ക് എത്തിയതല്ലേ അവൻ.. ഇപ്പൊ തന്നെ നമുക്ക് സ്റ്റേഷനിലേക്ക് പോകാമെടാ." "അവിടെ ചെന്നാൽ നമ്മൾ എന്തു പരാതിയാ അമ്മച്ചീ കൊടുക്കുക. ഇവിടെ നമ്മുടെ നാട്ടിലേ ഇല്ലാത്ത ഒരുത്തൻ.. അവൻ എന്നെങ്കിലും വന്ന് ആക്രമിയ്ക്കുമെന്ന പേടി കൊണ്ടുള്ള പെറ്റിഷൻ.. പോലീസുകാർ വന്ന് ഇവിടെ നമ്മൾക്ക് കാവലിരിയ്ക്കുമോ അമ്മച്ചീ.. അവരും നമ്മളോട് പറയും സൂക്ഷിച്ചോളാനും, എന്തെങ്കിലും ആവശ്യം വന്നാൽ വിളിയ്ക്കാനും. വേണമെങ്കിൽ ഇതൊക്കെ നമ്മുടെ തോന്നലാണ് എന്നും പറഞ്ഞു മടക്കി അയയ്ക്കാനും മതി." "ഹെന്റെ കർത്താവേ.. ഉള്ള മനഃസമാധാനം കൂടി പോയല്ലോ.. അവരെവിടെ മോനേ നിന്റെ കൂട്ടുകാർ.." "അവരും വീട്ടിൽ എല്ലാവരോടും പറഞ്ഞു വച്ചിട്ടുണ്ട്.. ഒന്നും ഉണ്ടായിട്ടല്ല അമ്മച്ചീ..നമ്മുടെ ഒരു മുൻകരുതൽ എന്ന നിലയ്ക്ക് എല്ലാവരും ഒന്ന് ശ്രദ്ധിയ്ക്കണം എന്ന് കരുതി പറഞ്ഞെന്ന് മാത്രം... പേടിയ്ക്കാനൊന്നുമില്ല. ജനങ്ങളോടെല്ലാം പറഞ്ഞു വച്ചിട്ടുണ്ട്. അവനെ എവിടെ വച്ച് ആര് കാണുന്നോ അപ്പോഴേ പരസ്പരം അറിയിച്ചേക്കണം എന്ന്.. ഇനി അവനീ കൊടുവത്തൂർ കാല് കുത്തിയാൽ പിന്നെ അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു സൂര്യോദയം ഇല്ല." ഒരു പിശറൻകാറ്റ് തന്റെ കാതിനു ചുറ്റും ചൂളം കുത്തും പോലെ പൊന്നമ്മയ്ക്ക് തോന്നി. കിഴക്കൻ മാനം കറുക്കുന്നതും, മഴക്കാറ്റടിയ്ക്കുന്നതും ഒക്കെ ഒരു ഭീതിയോടെയാണ് പൊന്നമ്മ നോക്കി കണ്ടത്. ♦️ മഴ തോർന്നെങ്കിലും മാനത്ത്‌ കരിമ്പുക അടിഞ്ഞത് പോലെ കാർമേഘങ്ങൾ ചിതറി കിടപ്പുണ്ട്. ഏഴുമണി ആകും മുമ്പേ നേരം ഇരുട്ടിയ പ്രതീതിയായിക്കഴിഞ്ഞു. കൊടുവത്തൂരിന് ഉള്ള അവസാന കടത്തും കഴിഞ്ഞതോടെ ലോപ്പസ് കടത്ത്‌ വള്ളം ഇലഞ്ഞി മരത്തിൽ ബന്ധിച്ച ശേഷം തന്റെ മാടത്തിലേക്ക് പോന്നു. മഴയായതു കൊണ്ട് സ്ഥിരമായി പോയി വരുന്നവരെല്ലാം നേരത്തെ കൊടുവത്തൂരിന്മടങ്ങി പോന്നിട്ടുണ്ട്. ലോപ്പസ് തന്റെ കസേരയിലേക്ക് ഇരുന്ന ശേഷം ഒരു മെഴുകുതിരി കത്തിച്ചു വച്ചിട്ട് ഭദ്രമായി മടിയിൽ വച്ചിരുന്ന മദ്യക്കുപ്പി എടുത്തു തറയിലേക്ക് വച്ചു. കാറ്റടിച്ചപ്പോൾ മെഴുകുതിരി കെട്ടു പോയതിനു കാറ്റിനെ ഒരു പച്ച തെറി പറഞ്ഞും കൊണ്ട് അയാൾ വീണ്ടും മെഴുകുതിരി തെളിച്ചു. കുടിയ്ക്കാൻ വച്ചിരുന്ന കുപ്പിവെള്ളം തുറന്ന് അയാൾ ഒരു കവിൾ വെള്ളം വായിലൊഴിച്ചു കുലുക്കൊഴിച്ചു തുപ്പി. പിന്നെ മദ്യക്കുപ്പി കയ്യിലെടുത്തു അതിന്റെ അടപ്പിന് മീതെ കൈപ്പത്തി കൊണ്ട് രണ്ട് തട്ട് തട്ടിയ ശേഷം തുറന്ന് ഒരു ഗ്ലാസിലേക്ക് ഒഴിച്ചു. "ഉച്ച ആകുമ്പോ തുടങ്ങുന്ന പരവേശമാ പുള്ളേ നിന്നെ ഒരിത്തിരി ഉള്ളിലെത്തിയ്ക്കാൻ.ഇന്ന്‌ മഴയായതു കൊണ്ട് കുറച്ച് നേരത്തെ പറ്റി." അയാൾ ഗ്ലാസ് എടുത്ത്‌ ചുണ്ടോട് ചേർത്തതും ടാർപ്പാളിന്റെ പുറത്ത് മഴതുള്ളികൾ വീഴുന്ന ഒച്ച കേട്ട് തുടങ്ങി. "ങാ.. വീണ്ടും തൊടങ്ങിയോ... ഇനി രാത്രി മുഴുവൻ മഴയായിരിയ്ക്കും." അയാൾ തന്നത്താൻ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ഒറ്റ വലിയ്ക്ക് ഗ്ലാസ്സ് കാലിയാക്കി. അടുത്തത് ഒഴിയ്ക്കാനായി കുപ്പിയെടുത്തു തുറക്കുമ്പോൾ ലോപ്പസിന് തോന്നി വാതിൽക്കൽ ആരോ ഒരാൾ നിൽപ്പുണ്ടെന്ന്... വാതിൽക്കൽ നിൽക്കുന്ന രൂപത്തിന് വെളിയിൽ മഴ പെയ്യുന്നനിടെ ചെറുമിന്നലുകളും കാണാം.. വാതിലടഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന മനുഷ്യന്റെ മുഖം മെഴുകുതിരി വെളിച്ചത്തിൽ അയാൾക്ക് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. "ആരാ.. എന്ത് വേണം. മഴ നനയാതിരിയ്ക്കാനാണെങ്കിൽ അകത്തേയ്ക് കയറിനിന്നോ.അതോ അക്കരയ്ക്ക് പോകാനാണോ. അക്കരക്കാണെങ്കിൽ ഈ മഴയത്തു പോകാൻ പറ്റില്ല. മഴ പോരാത്തതിന് ഇരുട്ടും. വേണെങ്കിൽ ഇവിടെ കിടന്നോ. രാവിലെ ആദ്യത്തെ പോക്കിന് അക്കരെ എത്തിക്കാം." ലോപ്പസ് അടുത്തത് ഒഴിയ്ക്കാനുള്ള ശ്രമമായി. "ലോപ്പസേട്ടാ.. ഇത് ഞാനാ..." തീ മിന്നൽ പോലൊരു ശബ്ദം തന്നെ വന്ന് ചുറ്റിയതായി തോന്നിയിട്ട് ലോപ്പസിന്റെ കൈ വിറച്ചു. മദ്യക്കുപ്പി മാറ്റിവച്ചിട്ട് ലോപ്പസ് കസേരയിൽ നിന്നെണീറ്റു. പുറത്ത് നിന്നയാൾ ലോപ്പസിന് തന്നെ കാണാൻ വേണ്ടി മെഴുകുതിരി വെളിച്ചത്തിലേക്ക് നീങ്ങി നിന്നു. ആറോ ഏഴോ വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷംകരുണന്റെ മുഖം കണ്മുമ്പിൽ കണ്ട് ലോപ്പസ് അമ്പരന്നു പോയി. (തുടരും) #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - പ്രളയം... 🔻 പാർട്ട് _33 ✍️ രചന - Aniprasad. മഴപെയ്തു കുതിർന്ന് കിടന്ന ഇടവഴിയിലൂടെ കടവത്തേയ്ക്ക് ഓടുമ്പോൾ പലപ്പോഴും ഗൗരിയ്ക്ക് വഴുക്കലിൽ കാല് തെറ്റിപ്പോയി. അപ്പോഴൊക്കെയും അവൾ നിലത്തേയ്ക്ക് വീണു പോകാതിരിയ്ക്കാനായി എതിരെ വന്ന ആരൊക്കെയോ അവളെ താങ്ങി നിർത്തിയെങ്കിലും ആ കൈകളെ കൂതറിപ്പിച്ചു കൊണ്ടവൾ കടവത്തേയ്ക്ക് പാഞ്ഞു. ഗൗരി ചെല്ലുമ്പോൾ ചെറുതല്ലാത്ത ഒരാൾക്കൂട്ടം അവിടെ രൂപപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അവിടെ മൃതദേഹം കുരുങ്ങി കിടക്കുന്ന ഇഞ്ച കാടുകൾക്ക് മീതെ ഒരു കൂട്ടം കാക്കകൾ ഉച്ചത്തിൽ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് പാറിപ്പറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സ്റ്റേഷനിലേക്ക് വിളിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നും പോലീസ് ഇപ്പോൾ എത്തുമെന്നും അവിടെ നിൽക്കുന്ന ആരൊക്കെയോ പറയുന്നത് അവളുടെ ചെവിയിൽ വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആൾക്കൂട്ടത്തെ വകഞ്ഞു മാറ്റി മുൻപോട്ട് കയറിച്ചെന്ന ഗൗരിയുടെ തലയ്ക്ക് മീതെ ഒരു വെള്ളിടി വെട്ടിയ്ക്കാൻ പ്രാപ്തമായിരുന്നു അവൻ അവിടെ കണ്ട ആ രംഗം. ഒരു നിലവിളി തന്നിൽ നിന്നും പുറത്തേയ്ക്ക് പോരാതിരിയ്ക്കാനായി അവൾ ഇരു കൈകൊണ്ടും വായ പൊത്തി.. റോബിനും, ബെന്നിച്ചനും മുരളിയുമൊക്കെ അവൾ വന്നത് കണ്ട് അവളുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നിരുന്നു. ഗൗരി പിന്നിലേക്ക് നടന്നു നടന്ന് ചെന്ന് ആറ്റു തീരത്ത്‌ നിന്ന ഇലഞ്ഞി മരത്തിന്റെ തടിയിൽ ഇടിച്ചു നിന്നു. "രാവിലെ കുളിയ്ക്കാനോ മറ്റോ വന്ന ആരാണ്ടാ ആദ്യംകണ്ടത്.. അപ്പോഴും അവന്റെ ശരീരം ഒരു വശം ചെരിഞ്ഞ നിലയിലായിരുന്നു.. ഇന്നലെത്തെ മഴയത്ത്‌ ആറ്റിലെ വെള്ളം കലങ്ങിയപ്പോ നല്ല മീൻ കിട്ടുമെന്ന് കരുതി അവൻ രാത്രിയിൽ ചൂണ്ടയ്ക്ക് വന്നതായിരിയ്ക്കണം. മുകളിലെ കടവിൽ അവന്റെ ചൂണ്ടയും മറ്റും ഇരിപ്പുണ്ട്. നല്ല ഒഴുക്കും, വെള്ള കൂടുതലും അല്ലായിരുന്നോ രാത്രി.. കാല് തെന്നി ആറ്റിലേക്ക് വീണിട്ടുണ്ടാവും. അല്ലാതെ എങ്ങിനെ സംഭവയ്ക്കാനാ ഇത്." ബെന്നിച്ചൻ,അവിടെ എന്താവാം സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ടാവുക എന്ന് അവളോട് പറഞ്ഞു കൊടുത്തു. ഗൗരി അത് കേട്ട് കണ്ണീർ തുടച്ചു കൊണ്ട് നിഷേധാർത്ഥത്തിൽ തലയാട്ടി. "ഇല്ല.. ഈ പെരുമഴയത്ത്‌ രാത്രിയിൽ ചൂണ്ടയ്ക്ക് വരില്ലെന്ന് എന്നോട് സത്യം ചെയ്തിട്ടാ അവൻ ഉറങ്ങാനായി പോയത്. ഞാനും അച്ഛനും മാറി മാറി പറഞ്ഞതാ അവനോട് സ്കൂളിലേക്ക് പോകേണ്ട ഈ മഴയത്ത്‌ കടയിൽ കിടന്നാൽ മതിയെന്ന്.. അത് കേൾക്കാതെ അവൻ പോയി ചാടിയത് ആ ദുഷ്ടന്റെ മുമ്പിലേക്ക് ആകുമല്ലോ ദൈവമേ.." ഗൗരി ഇരു കൈകൊണ്ടും മുഖം പൊത്തി.. ഗൗരി പറഞ്ഞത് എന്താണെന്ന് മനസിലാകാഞ്ഞിട്ട് റോബിച്ചനും കൂട്ടുകാരും പരസ്പരം നോക്കി. ഗൗരി തന്റെ മുഖത്ത്‌ നിന്നും കൈകൾ മാറ്റി. അവളുടെ കണ്ണുകൾ കനൽ പോലെ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "അവൻ രാത്രി ചൂണ്ടയ്ക്ക് വന്നതോ, കാൽ വഴുതി ആറ്റിലേക്ക് വീണതോ ഒന്നും ആകില്ല ബെന്നിച്ചാ.. അവനെ അപകടപ്പെടുത്തിയത് തന്നെയാ..." "ചേച്ചീ.. എന്താ ചേച്ചി ഈ പറയുന്നത്. അവനെ അപകടപ്പെടുത്താൻ വേണ്ടി മാത്രം ഇവിടെ ആർക്കാ ചേച്ചീ അവനോട് ശത്രുതയുള്ളത്.. നമ്മൾക്കെല്ലാം അറിയാവുന്നതല്ലേ അവനെ.." "അവനെ മാത്രമേ നമ്മൾക്ക് അറിയൂ ബെന്നിച്ചാ. പക്‌ഷേ ആ പിശാചിനെ നമ്മൾക്ക് അറിയില്ല. ആ ചെകുത്താനെ മനസിലാക്കിയിട്ടുള്ളവർ ആരും ഈ ഭൂമിയിൽ ഇല്ല." "ചേച്ചി ആരെയാ ഉദ്ദേശിയ്ക്കുന്നത്... ആ പാവത്തിന്റെ ജീവനെടുക്കാൻ മാത്രം പക അവനോട് ആർക്കാണുള്ളത് ചേച്ചീ.." "അവനോട് പകയുള്ള ഒരാളുണ്ട്.. അവൻ.. എസ്തപ്പാൻ.." രോഷം കൊണ്ട് ഗൗരിയുടെ കണ്ണുകൾ ഇറുകി ചെറുതായി. "എസ്തപ്പാനോ.. അവനെങ്ങിനെ ഇവിടെ... ഹേയ് അങ്ങനെ വരാൻ ഒരു ചാൻസുമില്ല. ഇതവന് അബദ്ധം പറ്റിയതാകാനേ വഴിയുള്ളൂ.. എസ്തപ്പാൻ അന്നത്തെ സംഭവത്തോടെ ഈ കൊടുവത്തൂർ വിട്ട് പോയതല്ലേ.. അവൻ മടങ്ങി വന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ നമ്മളിൽ ആരെങ്കിലും അറിയാതിരിയ്ക്കുമോ..." റോബിച്ചനും മുരളിയ്ക്കും അവൾ പറഞ്ഞത് വിശ്വാസമായില്ല. "അവൻ പോയോ.. എങ്ങോട്ട് പോയി അവൻ. അവൻ കൊടുവത്തൂർ വിട്ടു പോകുന്നത് നിങ്ങളാരെങ്കിലും കണ്ടോ... അന്ന് രാത്രിയല്ലാരുന്നോ.. ആ രാത്രി നിങ്ങൾ വളഞ്ഞു പിടിയ്ക്കുന്നതിനിടയിൽ അവൻ ആറ്റിൽ ചാടി നീന്തി രക്ഷപ്പെട്ടു പോകുന്നത് നിങ്ങളിൽ ഒരാളുടെയെങ്കിലും കണ്ണിൽ പെട്ടോ.. ഇല്ലല്ലോ.. പിന്നെ നിങ്ങൾ എന്ത് വിശ്വാസത്തിലാ അവൻ ഇവിടുന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടു പോയി എന്ന് വിശ്വസിച്ചിരിയ്ക്കുന്നത്.." "ചേച്ചീ, ആ രാത്രിയിൽ അവൻ കൊടുവത്തൂരുള്ള ഏതെങ്കിലും പുൽച്ചെടിയ്ക്കടിയിൽ ഒളിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ പോലും ഞങ്ങൾ കണ്ടെത്തുമായിരുന്നു. ഇവിടം മുഴുവനും, ചെമ്പൻ മലയുടെ ഉച്ചിവരെയും ഞങ്ങൾ ഒറ്റ രാത്രി കൊണ്ട് അരിച്ചു പെറുക്കി നോക്കിയതാ. ആറ്റിൽ ചാടി നീന്തി മറുകര പിടിയ്ക്കുകയല്ലാതെ അവനുമുമ്പിൽ രക്ഷപ്പെടാൻ മറ്റൊരു വഴിയും ഇല്ലായിരുന്നു." ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ റോബിച്ചൻ പറഞ്ഞു. അവനിപ്പോഴും മനസ്സിൽ പോലും വിശ്വസിയ്ക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല ഇത് ചെയ്തത് എസ്തപ്പാൻ ആണെന്ന്. "അവൻ നിങ്ങളുടെ പെടാതെ എവിടെയോ മറഞ്ഞിരുന്നു.. അല്ലെങ്കിൽ അവനെ ആരോ രക്ഷപ്പെടുത്തി ഒളിപ്പിച്ചു നിർത്തി.." "രക്ഷപ്പെടുത്താനോ.. അവനെ പോലൊരുവനെ രക്ഷപ്പെടുത്താൻ ഈ കൊടുവത്തൂർ ആര് മുതിരാനാ... അവന് അഭയം കൊടുക്കാൻ ദൈവം പോലും ഭയപ്പെടും. അപ്പോഴാ അവന്മൂലം നരകിച്ചു കൊണ്ടിരിയ്ക്കുന്ന ഈ ഗ്രാമത്തിൽ നിന്നും അവന് നേരെ ഒരു സഹായ ഹസ്തം നീണ്ടു ചെല്ലുന്നത്.. പാല് കൊടുക്കുന്ന കൈക്ക് തന്നെ കൊത്തുന്നവനാ അവനെന്ന് ആർക്കാ ചേച്ചീ അറിയാത്തത്." "അവനിവിടെ ജീവിച്ചിരുന്നാൽ അതുകൊണ്ട് ഉപയോഗമുള്ളവരുണ്ടെങ്കിലോ ബെന്നിച്ചാ.. നിങ്ങളുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് അവൻവഴുതിപോയെന്ന് പറഞ്ഞ അന്ന് എന്റെ മനസ്സിൽ തോന്നിയ സംശയമായിരുന്നു ഇത്.. അവൻ നിങ്ങളുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടു പോയത് ജീനയുടെ വീടിന്റെ പരിസരത്ത്‌ വച്ചല്ലേ.." "അതേ.. ജോസപ്പേട്ടന്റെ വീടിനുമുമ്പിലെ റോഡിന് എതിർവശം പൊന്തക്കാടും അതിനപ്പുറം കല്ലാറുമല്ലേ.. പൊന്തക്കാട്ടിലേക്ക് ചാടിയ അവന് തറയിലൂടെ ഇഴഞ്ഞു കല്ലാറിലേക്ക് വീണു നീന്തി പോകാമല്ലോ..." "തിരിച്ചും നടക്കാമല്ലോ ബെന്നിച്ചാ... നിങ്ങൾ ചെല്ലുമ്പോ ജീനയുടെ വീടിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് കടക്കയല്ലായിരുന്നോ. ആ വാതിലിലൂടെ അവന് വീട്ടിനുള്ളിലേക്ക് കടക്കാമല്ലോ. അന്ന് രാത്രി കാറ്റിലും മഴയിലും വൈദ്യുതി ഇല്ലാത്തതിനാൽ ആരുടേയുംകണ്ണിൽ പെടാതെ അവന് ചിലപ്പോൾ ആ വീടിനുള്ളിൽ ഒളിച്ചിരിയ്ക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരിയ്ക്കും..." "അത് കഴിഞ്ഞിട്ടിപ്പോൾ എത്ര നാളായി ചേച്ചീ. ഇത്രയും ദിവസം അവന് അവിടെ ഒളിവിൽ കഴിയാൻ പറ്റുവോ. പ്രത്യേകിച്ചും അവന്റെ കയ്യിൽ കുത്തേറ്റ സ്ഥിതിയ്ക്ക്. ആ മുറിവിന് ചികിത്സ തേടാൻ എങ്കിലും അവനാ വീട്ടിൽ നിന്ന് പുറത്ത് വരാതെ പറ്റില്ലായിരുന്നല്ലോ." "ജീനയുടെ മമ്മിയുടെയും, പപ്പയുടെയും സഹായം അവന് കിട്ടിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലോ... അവർ അവനെ സഹായിയ്ക്കാൻ തയ്യാറാവുകയും, അവന്റെ കൈക്കേറ്റ കുത്ത്‌ ആഴത്തിലുള്ളതും അല്ലെങ്കിൽ അവനവിടെ നിന്ന് എന്തിന് പുറത്ത് വരണം.. അവൻ ആ വീട്ടിലുണ്ടാകും റോബിച്ചാ.. അവൻ പക വീട്ടാതെ ഈ നാട് വിട്ടു പോകില്ല.. ഇപ്പോൾ അവന്റെ ശത്രു പക്ഷത്ത്‌ ഏറ്റവും മുമ്പിലുള്ളത് നിങ്ങൾ നാല് പേരായിരിയ്ക്കും.. നിങ്ങൾ നാല് പേർ ചേർന്നാണ് അവനെ വേട്ടയാടിയതെന്ന് അവനറിയാം.. എന്നേ അവൻ അവസാന സ്ഥാനത്തേയ്ക് മാറ്റി വച്ചിരിയ്ക്കും. എന്റെ ഊഹം ശരിയാണെങ്കിൽ, അവന് ജീനയുടെ വീട്ടിൽ ആരോരുമറിയാതെ സുരക്ഷിതമായ ഒരു താവളം കിട്ടിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അവിടെ തന്നെ നിന്നു കൊണ്ട് അവന്റെ ശത്രുക്കളായ നിങ്ങളെ അവൻ ഒന്നൊന്നായി വകവരുത്തും.. ഇവിടം വിട്ടു പോകും മുമ്പ് അവൻ അവസാനം എന്നെയും.. നോക്കിയ്ക്കോ.. നമ്മുടെയെല്ലാം വിധി അവൻ കുറിച്ച് വച്ഛ് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്." ഗൗരി ഒരു ദീർഘ ശ്വാസം എടുത്തു. കണ്മുമ്പിലൂടെ ഒരുപാട് ആൾക്കാർ വരുന്നതും പോകുന്നതുമൊന്നും അവരുടെ ആരുടേയും കാഴ്ചയിൽ പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. റോബിച്ചന്റെയും കൂട്ടുകാരുടെയും മനസ്സിൽ മഴയുള്ള ആ രാത്രിയാണ് തെളിഞ്ഞു വന്നത്. ഇരുട്ടിൽ, മഴയിൽ, നാല് പാടും ചിതറി വീഴുന്ന ഹെഡ് ലൈറ്റിന്റെ വെളിച്ചങ്ങൾ..ഓരോ കരിയില തുമ്പിന്റെ മറവു പോലും ഉഴുത് മറിച്ച് പോയ തങ്ങൾക്ക് പിഴച്ചു പോയത് എവിടെയാണ്... ജോസപ്പേട്ടന്റെ വീടിന്റെ മുറ്റം.. മഴക്കാറ്റിനെ പ്രതിരോധിച്ചു കൊണ്ട് ഉലഞ്ഞു കത്തുന്ന മണ്ണെണ്ണ വിളക്ക്.. അതെടുത്ത്‌ താൻ റെയ്ച്ചൽ മമ്മിയുടെ കയ്യിലേക്ക് കൊടുക്കവേ വരാന്തയിൽ, വിളക്കിന് സമീപം കണ്ട ചോരത്തുള്ളികൾ... ബെന്നിച്ചൻ സ്വയം തലയ്ക്കടിച്ചു. "എന്താടാ.." റോബിൻ വന്ന് അവന്റെ കൈക്ക് പിടിച്ചു. "ആ രാത്രി നമ്മൾ നാട് മുഴുവൻ തിരയുമ്പോഴും, ജീനയുടെ വീടിന്റെ പരിസരം അരിച്ചു പെറുക്കുമ്പോഴും അവനാ വീട്ടിനുള്ളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നെടാ റോബിച്ചാ... ജീനയുടെ മമ്മി അവനെ ആ വീട്ടിനുള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചു നിർത്തിയതാ.." "എന്താടാ നീയീ പറയുന്നത്..." റോബിച്ചന്റെ കണ്ണ് തള്ളി. "അവിടെ ചോര കണ്ടപ്പോഴെങ്കിലും ഒന്ന് നമുക്കാ വീട്ടിനുള്ളിൽ കയറി പരിശോധിയ്ക്കാമായിരുന്നു. അതിന് പകരം അവർ പറഞ്ഞ കള്ളത്തരം കണ്ണും പൂട്ടി വിശ്വസിച്ചിട്ട് നമ്മൾ അവിടെ നിന്നും മടങ്ങി പോന്നു." "കേട്ടിട്ട് പേടിയാവുന്നല്ലോടാ റോബിനേ... നമ്മളെ ആക്രമിയ്ക്കാൻ വേണ്ടി അവനിവിടെ എവിടെയോ കണ്ണിമ ചിമ്മാതെ കാത്തിരിയ്ക്കുന്നെന്ന് കേട്ട് എന്റെ കൈകാൽ വിറയ്ക്കുന്നു" മുരളി പെട്ടന്ന് റോബിച്ചന്റെ കൈക്ക് കയറി പിടിച്ചു. "അവൻ മനുഷ്യ ജന്മമല്ല റോബിച്ചാ..അവൻ ആദ്യം കൈവയ്ക്കുന്നത് നമ്മളെ ആരെയുമായിരിയ്ക്കില്ല. നമുക്ക് അത്രയും പ്രിയപ്പെട്ടവർ ആരോ അവരിൽ നിന്നാവും അവന്റെ തുടക്കം... വീട്ടുകാരോടെല്ലാം അവർക്ക് പേടി തോന്നാത്ത രീതിയിൽ ഇക്കാര്യം ഒന്ന് അവതരിപ്പിച്ചേക്കണം. അവർക്കൊരു മുൻകരുതൽ എന്നേ തോന്നാവൂ.. കൊടുവത്തൂർ നിൽക്കുമ്പോ മാത്രമല്ല ഇതിനു പുറത്തേയ്ക് പോകുമ്പോഴും ചുറ്റിനും ഒരു ശ്രദ്ധയുണ്ടാകണം... ശത്രു എവിടെയാണ്, എപ്പോഴാണ് ആക്രമണം അഴിച്ചു വിടുന്നതെന്ന് പറയാൻ പറ്റില്ല." ഗൗരി പറഞ്ഞു നിർത്തിയതും കല്ലാറിന്റെ മറു കരയിൽ നിന്നും ഒരു സ്പീഡ് ബോട്ടിന്റെ ഹുങ്കാരം കേട്ട് തുടങ്ങി. "പോലീസുകാർ പുറപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു... പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയുടെ ബോട്ടിന്റെ ഒച്ചയാണ് അത്.." ഗൗരി പറഞ്ഞത് റോബിച്ചന്റെയോ, അവന്റെ സുഹൃത്തുക്കളുടെയോ കാതിൽ വീണില്ല. എസ്തപ്പാൻ, ഇവിടെ തങ്ങൾക്കിടയിൽ തങ്ങൾ വിശ്വസിച്ചിരുന്ന രണ്ട് മനുഷ്യരുടെ സംരക്ഷണയിൽ ഇപ്പോഴും സസുഖം വാഴുന്നുവെന്ന ചിന്ത അവരിലുണ്ടാക്കിയ ഞെട്ടൽ ചെറുതായിരുന്നില്ല. തങ്ങൾ നാല് പേരിൽ ഒരാളായിരിക്കില്ല അവന്റെ ലക്ഷ്യമെന്നും, നാല് കുടുംബങ്ങൾക്ക് നേരെയാണ് അവന്റെ പ്രതികാര ചിന്ത നീണ്ടുവരാൻ പോകുന്നതെന്നും ഓർക്കേ ആ ചെറുപ്പക്കാരുടെ സർവ്വ സമാധാനവും നഷ്ടപ്പെട്ട് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അവർ നോക്കി നിൽക്കേ അവരുടെ മുമ്പിലൂടെ രണ്ടോ മുന്നോ പോലീസുകാരും,കുറച്ച് നാട്ടുകാരും നടന്നു ബോഡി കിടക്കുന്ന ഇടത്തേയ്ക്ക് പോയി. നാട്ടുകാരുടെ സഹായത്തോടെ മണിയന്റെ ബോഡി കരയ്ക്ക് കയറ്റിയ ശേഷം പോലീസുകാർ അനന്ത ര നടപടികൾ ആരംഭിച്ചു. മൃതദേഹം പോസ്റ്റ്‌ മോർട്ടം ചെയ്യാൻ പോകുമ്പോൾ കൂടെ വരാനായി പോലീസുകാർ നാലോ അഞ്ചോ പേരെ ഏർപ്പാടാക്കി നിർത്തി. മണിയനെ പറ്റിയുള്ള കൂടുതൽ വിവരങ്ങൾ അറിയാനായി പോലീസുകാർ ഗോപിയാശാനേ ആളേ വിട്ടു വിളിപ്പിച്ചു. തലേ രാത്രിയിൽ മണിയൻ ഉറങ്ങാനായി സ്കൂളിലേക്ക് പോകും വരെ തനിയ്ക്കറിയാവുന്ന കാര്യങ്ങൾ അയാൾ പോലീസുകാരെ ധരിപ്പിച്ചു. സ്കൂളിലേക്ക് ഉറങ്ങാൻ പോയ ചെക്കൻ ആറ്റിൽ മരിച്ച നിലയിൽ കണ്ടെത്തിയതിൽ പോലീസുകാർക്ക്ചില സംശയങ്ങൾ ഉണ്ടായെങ്കിലും, ഏത് പാതിരാത്രിയ്ക്കും ചൂണ്ടയിടാൻ പോകുന്ന സ്വഭാവം അവനുണ്ടെന്ന് നാട്ടുകാരിൽ ചിലർപറഞ്ഞതോടെ അബദ്ധത്തിൽ കാൽ തെറ്റി വെള്ളത്തിൽ വീണതായിരിയ്ക്കും അവനെന്ന കാര്യം പോലീസുകാരും ഉറപ്പിച്ചു. "ഇനി ആർക്കെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും സംശയങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ തന്നെ പോസ്റ്റ് മോർട്ടം റിപ്പോർട്ട് കിട്ടുമ്പോൾ അറിയാൻ പറ്റുമല്ലോ." നാട്ടുകാരോടായി പറഞ്ഞ ശേഷംപോലീസുകാർ, മൃതദേഹം പായിൽ കെട്ടിയെടുത്ത്‌ നാട്ടുകാരുടെ സഹായത്തോടെ ബോട്ടിൽ എത്തിച്ചു. അതിന് ശേഷം ബോട്ട് മറുകര എത്തുമ്പോൾ പഞ്ചായത്ത്‌ വക ആംബുലൻസ് അവരെ കാത്ത്‌ അവിടെ നിർത്തിയിട്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. കുടവത്തൂരിലെ സർവ്വ വീട്ടുകാരും ഓരോ തുകയിട്ട് മണിയന് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട ഇടമായ, അവനിരുന്നു ചൂണ്ടയിടാറുള്ള കല്ലാറിന്റെ കരയിലാണ് അവന് വേണ്ടിയുള്ള ചിതയൊരുങ്ങിയത്. ഇനി പോസ്റ്റ്മോർട്ടം കഴിഞ്ഞ് മൃതദേഹം തിരികെ എത്തിച്ചാൽ മാത്രം മതി. ♦️♦️ പുല്ലാമലയ്ക്ക് പോകാനിറങ്ങിയ ജോസപ്പേട്ടൻകടവ് വരെ പോയ ശേഷം ധൃതയിൽ കിതച്ചോടി വരുന്നത് കണ്ട് പറമ്പിൽ നിന്ന പത്ത്‌ മൂട് മഞ്ഞൾ കിളച്ചെടക്കുകയായിരുന്ന റെയ്ച്ചൽപെട്ടന്ന് മുൻവശത്തേയ്ക്ക് വന്നു. "നിങ്ങള് പോയില്ലേ.. അതോ ഇന്ന്‌ അടിച്ചു മൂത്ത്‌ ആ ലോപ്പസ് വള്ളമിറക്കാൻ വന്നില്ലേ.." റെയ്ച്ചൽ ചോദിയ്ക്കുന്നത് കേട്ട് അയാൾ ചുറ്റിനും ഒന്നു കണ്ണോടിച്ചു. "അവനെവിടെ.. ആ ചെകുത്താൻ..." അയാൾ മുരളുന്ന ശബ്ദത്തിൽ ഒച്ച താഴ്ത്തി അവരോട് ചോദിച്ചു. "ചെകുത്താനോ.. ആ എസ്തപ്പാനെയാണ് നിങ്ങൾ ഉദ്ദേശിച്ചതെങ്കിൽ വീട്ടിനുള്ളിൽ ഇരുന്നു നിങ്ങളിന്നലെ വാങ്ങിക്കൊണ്ട് കൊടുത്ത വിഷ വെള്ളം മോന്തുന്നു.. എന്താ കാര്യം.." "കാര്യമോ.. നീ വാ റെയ്ച്ചലെ.." അയാൾ കാറ്റ് പിടിച്ച മട്ടിൽ വീട്ടിനുള്ളിലേക്ക് കയറി ചെന്ന് എസ്തപ്പാൻ ഒളിച്ചു താമസിയ്‌ക്കുന്ന റൂമിന്റെ വാതിൽ തള്ളി തുറന്നു. "ദാ.. വന്നിരുന്നു ഒരുളുപ്പും ഇല്ലാതെ കള്ളെടുത്തു മോന്തുന്ന കണ്ടില്ലേ. ദുഷ്ടൻ.. ഇവനിന്നലെ രാത്രി മഴയത്ത്‌ ഈ വീട്ടിൽ നിന്നും എവിടേയ്ക്കാ പോയിരുന്നതെന്ന് നിനക്ക് അറിയുമോ റെയ്ച്ചലെ... ഒരു മഹാ പാപം ചെയ്യാൻ.. എനിയ്ക്കൊരാളോട് പകരം വീട്ടാനുണ്ടെന്ന് ഇവൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻകരുതിയത് ഇവന്റെ കൈക്ക് കുത്തിയ ആരെയെങ്കിലും തല്ലാനോ, വിരട്ടാനോ പോവാണെന്നാണ്.. പക്ഷേ ഇവൻ... ഇവൻ ചെയ്തത് എന്താണെന്ന് നിനക്ക് അറിയോ റെയ്ച്ചലെ.. ആരോരുമില്ലാത്ത ഒരു പാവം ചെക്കന്റെ ജീവനെടുത്തു.. ഇവന്റെ കാതിൽ ചൂണ്ട വീശി കൊരുത്തു എന്ന് ഇവനെപ്പോഴും പറയാറില്ലേ... ആ ചെക്കൻ കല്ലാറ്റിൽ മരിച്ചു കിടക്കുന്നു.." "കർത്താവേ..." റെയ്ച്ചൽ പേടിയോടെ വായ പൊത്തി. "നേരാണോ... അതിനേ ഇവൻ കൊന്നതാണോ.." "ആണോന്ന്.. ദേ നിന്റെ മുമ്പിൽ ഇരിയ്ക്കുന്നു. ചോദിയ്ക്ക് അവനോട്.. അല്ലെങ്കിൽ അവൻ പറയട്ടെ.." റെയ്ച്ചൽ ഭീതിയോടെ അവനെ നോക്കവേ എസ്തപ്പാൻ തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ഗ്ലാസിലെ അവസാന തുള്ളി മദ്യവും ഊറ്റി കുടിച്ച ശേഷം ഇരുന്നിടത്തു നിന്നും എണീറ്റു. അവന്റെ ചുവന്ന കണ്ണുകളിലേക്കും ക്രൗര്യം മുറ്റിയമുഖത്തേയ്ക്കും നോക്കാൻ റെയ്ച്ചലിനു പേടി തോന്നി. എസ്തപ്പാൻ വന്ന് ജോസപ്പേട്ടന്റെ മുൻപിൽ നിന്ന ശേഷം അയാളുടെ ഷർട്ടിന്റെ കോളറിന് ഇരു വശവും പിടിച്ചു. "ആരാടോ തന്നോട് ഈ തോന്നിവാസം മുഴുവൻ പറഞ്ഞു തന്നത്.." എസ്തപ്പാന്റെ കൈ ഭർത്താവിന്റെ കോളറിൽ ചുറ്റുന്നത് കണ്ടതോടെ റെയ്ച്ചൽ ഓടി വന്ന് തടഞ്ഞു. "വിടെടാ അയാളെ.. അയാളുടെ ശരീരത്ത്‌ നീ തൊട്ടു പോകരുത്.." റെയ്ച്ചൽ അവന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചതോടെ ജോസപ്പേട്ടന്റെ ഷർട്ടിലെ പിടി വിട്ട ശേഷം എസ്തപ്പാൻ അവരുടെ കഴുത്തിൽ കുത്തിപ്പിടിച്ചു. "അയാളുടെ പിടി ഞാൻ വിട്ടിരിക്കുന്നു എന്നാലിനി നിന്നെ പിടിച്ചേക്കാം." അവന്റെ പിടിയിൽ നിന്ന് അവർക്കൊന്ന് കുതറാൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല. എസ്തപ്പാന്റെ ഉച്വാസ വായുവിലെ മദ്യത്തിന്റെയും, ബീഫിന്റെയും പുളിച്ച ഗന്ധം മുഖത്തടിച്ചിട്ട് റെയ്ച്ചലിനു മനം പിരട്ടി. (തുടരും) #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - പ്രളയം... 🔻 പാർട്ട് _32 ✍️ രചന - Aniprasad. ആകാശ ക്കോണിൽ കത്തിയ മിന്നൽ വെളിച്ചത്തിൽ തന്റെ മുമ്പിൽ നിൽക്കുന്നത് ഡ്രാക്കുളയുടെ രൂപമാണെന്ന് അവന് തോന്നി. തോർത്തോ, മറ്റെന്തോ തുണിയോ ഉപയോഗിച്ച് മുഖത്തിന്റെ പകുതി മറച്ചിട്ടുള്ളതിനാൽ മുമ്പിൽ നിൽക്കുന്നതാരാണെന്ന് അവന് തിരിച്ചറിയാൻ പറ്റിയില്ല. മണിയനെ അടിമുടി വിറച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു. അവൻ വിറയുന്ന കൈകളുയർത്തി മുമ്പിൽ നിൽക്കുന്നയാളെ തൊഴുതു. "ഒന്നും ചെയ്യല്ലേ.. എന്നെ ഒന്നും ചെയ്യല്ലേ..." മണിയൻ ഭിത്തിയിലൂടെ ഊർന്നു നിലത്തേയ്ക്കിരുന്നു. തൊട്ടു മുമ്പിൽ നിന്നയാൾ കാലുയർത്തി അവന്റെ നെഞ്ചിൽ ചവിട്ടിപ്പിടിച്ചു ഭിത്തിയോട് ചേർത്തമർത്തി. "വിട്.. വിടെന്നെ.. ആരെങ്കിലും എന്നെ രക്ഷപ്പെടുത്തണേ..." അവൻ ആവുന്നത്ര ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചലറിയെങ്കിലും അവന്റെ ഒച്ച മഴയുടെ ആരവത്തിൽ മുങ്ങിപ്പോയി. എസ്തപ്പാൻ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ നിന്ന് കാൽ പിൻവലിച്ച ശേഷം കുനിഞ്ഞു അവന്റെ കഴുത്തിൽ പിടിച്ചുയർത്തിയെടുത്തു. രക്ഷപ്പെടാനായി മണിയൻ അവന്റെ കയ്യിൽ അടിയ്ക്കുകയും, മാന്തുകയും ഒക്കെ ചെയ്തെങ്കിലും അതെല്ലാം നിഷ്ഫലമായിപ്പോയി. എസ്തപ്പാന്റെ കൈക്കരുത്തിനു മുൻപിൽ പിടിച്ചു നിൽക്കാനാവാതെ അവന് ശ്വാസം മുട്ടി തുടങ്ങി. അതോടെ അവൻ കാലുകൾ കുടയാനും കൈകൾ കൊണ്ട് ഭിത്തിയിൽ ചുര മാന്താനും തുടങ്ങി. അവന്റെ അവസാനം തുടങ്ങാൻ പോവുകയാണെന്ന് എസ്തപ്പാന് മനസിലായി. "നിനക്ക് കാണണ്ടേടാ ചെന്നായെ ഞാൻ ആരാണെന്ന്.." എസ്തപ്പാൻ മുഖത്തെ മറച്ചിരുന്ന തുണി മാറ്റിയ ശേഷം പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ചെറിയൊരു ടോർച്ച് എടുത്തു മുഖത്തേയ്ക്കടിച്ചു. അതോടെ മണിയന്റെ പിടച്ചിൽ കൂടിയതിൽ നിന്നും താൻ ആരാണെന്ന് മനസിലായിക്കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടെന്ന് അവന് പിടികിട്ടി. ഒരൊറ്റ മിനിറ്റിനുള്ളിൽ, എസ്തപ്പാന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും തന്റെ ജീവൻ രക്ഷിച്ചെടുക്കാനുള്ള മണിയന്റെ പ്രതിഷേധം തനിയേ കുറഞ്ഞു വന്നു. അവന്റെ പിടച്ചിൽ പൂർണ്ണമായും നിന്ന് തല ഒരു വശത്തേയ്ക്ക് ചെരിഞ്ഞു. എസ്തപ്പാൻ പെട്ടന്ന് അവനിൽ നിന്നുള്ള പിടി വിട്ടു. തലയിൽ ചുമ്മിയിരുന്ന ഒരു ചാക്ക് കെട്ട് നിലത്തേയ്ക്ക് വീഴും പോലെ അവന്റെ കുഞ്ഞ് ശരീരം നിലത്തേയ്ക്ക് വീണു. മണിയന്റെ തല അവൻ കാല് കൊണ്ട് ഇരുവശത്തേയ്ക്കും ഒന്ന് തിരിച്ചു നോക്കി. എസ്തപ്പാൻ ക്ലാസ് മുറിയ്ക്ക് പുറത്തേയ്ക്ക് വന്ന് പരിസരം വീക്ഷിച്ചു. കോരി ചൊരിയുന്ന മഴയും കാറ്റും അല്ലാതെ മറ്റൊരു സാക്ഷിയില്ല ഇതിന്. ഇടയ്ക്കിടെ തെളിയുന്ന മിന്നൽ ഇതൊന്നും കണ്ടിട്ട് കൂടിയുണ്ടാകില്ല. മണിയൻ മരിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് അവന് ഉറപ്പായിരുന്നു. ഇവിടെ വച്ചല്ല അവൻ കൊല്ലപ്പെടേണ്ടത്.. അവൻ ശ്വാസം മുട്ടി മരിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അതൊരു കൊലപാതകമാണെന്ന് തെളിയും. അത് പാടില്ല. എസ്തപ്പാൻ ചുറ്റിനും ടോർച്ച് തെളിച്ചു നോക്കി. മണിയന്റെ ചൂണ്ടയും മറ്റു ചിലസാധനങ്ങളം ഒരു കവറിൽ വച്ചിരിയ്ക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടു. മണിയൻ കിടന്ന ബെഡ് ഷീറ്റും പുൽപ്പായയും ചുരുട്ടിയെടുത്ത്‌ അവൻ പുറത്തെ കഞ്ഞിപ്പുരയിലെ വിറകു ഷെഡ്‌ഡിലേക്ക് വച്ച ശേഷം തിരികെ വന്നു. മണിയൻ ചേർത്തിട്ടിരുന്ന ബെഞ്ചുകൾ അവൻ അവിടെ കിടന്ന ഡെസ്കുകൾക്ക് സമീപത്തായി വലിച്ചിട്ടു. പിന്നെ മണിയന്റെ ചൂണ്ട ഇരുന്ന കവർ എടുത്ത്‌ ഒരു ഡെസ്കിനു മേലേക്ക് വച്ച ശേഷം മണിയന്റെ ശരീരം വലിച്ചുയർത്തി തോളിലേക്ക് ഇട്ടു. മണിയന്റെ പകുതി ശരീരം അവന്റെ പിന്നിലേക്ക് വീണുകിടന്നു ആടി. അവന്റെ അരക്കെട്ട് മുതൽ കീഴേയ്ക്ക് എസ്തപ്പാന്റെ തോളിലൂടെ മുന്നോട്ട് വീണു കിടക്കയായിരുന്നു. വിക്രമദിത്യനെയും, വേതാളത്തേയും ഓർമിപ്പിയ്ക്കുന്ന രൂപം പോലെ എസ്തപ്പാൻ അവിടെ നിന്നുകൊണ്ട് ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ഇപ്പോൾ കണ്ടാൽ ആ ക്ലാസ് മുറിയിൽ ആരെങ്കിലും വന്നു കിടന്നിട്ടുള്ളതായേ തോ തോന്നുമായിരുന്നില്ല. മണിയനെയും തോളിലിട്ട് അവൻ, വീശിയടിയ്ക്കുന്ന കാറ്റിൽ ചെരിഞ്ഞു പെയ്യുന്ന മഴയിലേക്ക് ഇറങ്ങി നടന്നു. ♦️ വാതിലിന്റെ ഒരു പാളി തുറന്നിട്ട് വീട്ടിനുള്ളിലെയോ പുറത്തെയോ ലൈറ്റുകൾ തെളിയിയ്ക്കാതെ മുൻവശത്തെ റൂമിൽ കാത്തിരിയ്ക്കുകയായിരുന്നു റെയ്ച്ചലും, ജോസപ്പെട്ടനും. പുറത്ത്‌ മഴ തകർക്കുന്ന അന്തരീക്ഷത്തിന് കുളിരാണ് ഉള്ളതെങ്കിലും അവർ ഇരുവരുടെയും നെഞ്ചും മനസും ശരീരവും തീച്ചൂടിൽ വെന്തു രുകുകയായിരുന്നു. അയാൾ അവിടെയിരുന്നു കൊണ്ട് ക്ളോക്കിലെ സമയമറിയാനായി ലൈറ്റ് തെളിച്ചു. പെട്ടന്ന് തന്നെ അയാൾ അത് കെടുത്തുകയും ചെയ്തു. സമയം പന്ത്രണ്ടു നാൽപ്പതായെന്നും അവിടെയും കടന്ന് മുന്നോട്ട് ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്നും ദിശാ സൂചികയുടെ ചലനങ്ങൾ സൂചിപ്പിച്ചു. "എനിക്കുറക്കം വരുന്നു. മുതു പാതിരാ കഴിഞ്ഞ നേരത്ത്‌ ഇതിവൻ എവിടെ തെണ്ടാൻ പോയി കിടക്കയാണ്... ഇത് തീക്കളിയായി പോവുമല്ലോ കർത്താവേ.." പുറത്തെ മഴയിലേക്ക് നോക്കികൊണ്ട് റെയ്ച്ചൽ നെഞ്ചത്ത്‌ കൈ വച്ചു. "തീക്കളിയായി പോകുമെന്നല്ല റെയ്ച്ചലെ, ഇത് തീക്കളിയാണെന്ന് എന്റെ മനസ്സ് പറയുന്നു.. ഒന്നും വേണ്ടായിരുന്നു. ആരെ തോൽപ്പിക്കാനാണോ... ഏത് നേരത്താണോ അങ്ങനൊരു ദുർബുദ്ധി തോന്നിയത്.." ജോസപ്പേട്ടൻ ശ്വാസം വിലങ്ങിയിട്ടെന്നോണം നെഞ്ച് തടവി. "ഇതിവിടെ പറ്റില്ലെന്ന് തീർത്ത്‌ പറയാൻ പോവാ ഞാൻ അവനോട്..അവൻ ഏത് മുതു പാതിരായ്ക്ക് ഇറങ്ങി നടന്നാലും ആരുടെയെങ്കിലും കണ്ണിൽ പെട്ടു പോയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അതോടെ തുലഞ്ഞു പോകുന്നത് നമ്മുടെ ജീവിതമാ. നാട്ടുകാർ ഈ മണ്ണിൽ നിന്ന് നമ്മളെ തുരത്തി ഓടിയ്‌ക്കും.. ഒറ്റയ്ക്കായത് കൊണ്ട് അവന് ആകാശത്തിന്റെ കീഴിൽ എവിടെ വേണമെങ്കിൽ പോയി ചുരുണ്ട് കിടക്കാം. വയസായ നമ്മുടെ രണ്ട് പേരുടെ കാര്യം അങ്ങനാണോ..." "നീ തന്നെ ഇത് പറയണം റെയ്ച്ചലെ.. അവനെ ഇവിടെ പിടിച്ചു നിർത്തിയത് നീയൊറ്റ ഒരുത്തിയാ.. എന്നിട്ടവസാനം വന്നു ഭവിയ്ക്കുന്നത് എന്തൊക്കെയാണെന്ന് കണ്ടോ.. നമ്മുടെ മനഃസമാധാനം പൂർണമായി പോയെന്ന് മാത്രമല്ല അവനെ കുറിച്ചോർക്കുമ്പോ ഒറ്റ രാത്രി ഭീതിയില്ലാതെ അന്തിയുറങ്ങാൻ പറ്റുന്നോ..ഇതിവിടെ പറ്റില്ലെന്നല്ല അവനോട് പറയേണ്ടത്.. ഇനി ഒറ്റ നിമിഷം അവനീ വീട്ടിൽ നിൽക്കാൻ പറ്റില്ലെന്നാ.. എവിടാന്ന് വച്ചാൽ പോയി തുലയട്ടെ അവൻ." ജോസപ്പേട്ടൻ പറഞ്ഞു നിർത്തും മുമ്പേ ഒരു താക്കീതിന്റെ അടയാളം പോലെ റെയ്ച്ചൽ അയാളുടെ കൈക്ക് കയറിടിച്ചു. നിഴലനങ്ങും പോലെ മഴത്തുള്ളികൾക്കിടയിൽ ഒരു രൂപം ചലിയ്ക്കുന്നത് അവർ കണ്ടു. എസ്തപ്പാൻ ധൃതിയിൽ വന്ന് വീട്ടിനുള്ളിലേക്ക് കയറി. അയാൾ ധരിച്ചിരുന്ന പ്ലാസ്റ്റിക് റെയിൻ കോട്ട് ഊരി പുറത്തേയ്ക്കിട്ടെങ്കിലും എസ്തപ്പാന്റെ കാലുകളിൽ നിന്നും മഴവെള്ളം അവിടെല്ലാം ചിതറി തെറിച്ചു. ജോസപ്പേട്ടൻ പെട്ടന്ന് വാതിലടച്ചു ഓടാമ്പൽ ഇട്ട ശേഷം മുറിയ്ക്കുള്ളിലെ ലൈറ്റ് തെളിച്ചു. ക്രൗര്യം മുറ്റിയ അവന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ അയാൾക്ക് പേടി തോന്നി. റെയ്ച്ചലിന്റെ സ്ഥിതിയും മറിച്ചായിരുന്നില്ല. "നിങ്ങളുറങ്ങിയില്ലായിരുന്നോ..." അവൻ ശിരസ്സ് കുടഞ്ഞപ്പോൾ നീണ്ട മുടിയിൽ നിന്നും വെള്ളത്തുള്ളികൾ അവരുടെ മേലേക്ക് തെറിച്ചു വീണു. "എസ്തപ്പാനെ കാത്തിരിയ്ക്കുവൊന്നും വേണ്ട നിങ്ങൾ. എന്നെ ആരെങ്കിലും കാത്തിരിയ്ക്കുന്നത് എനിയ്ക്കിഷ്ടമല്ല.. പോയാൽ ചിലപ്പോൾ തിരിച്ചു വന്നില്ലെന്നു വരും.. ചിലപ്പോൾ കൊണ്ട് വരുന്നത് വാരിക്കൂട്ടി എടുത്തോണ്ടായിരിയ്ക്കും... രണ്ടായാലും എസ്തപ്പാന് പുല്ലാണ്." "അതിപ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് കയ്യൊക്കെ സുഖമായില്ലേ... ഇനി ഞങ്ങളെക്കൊണ്ട് ആവശ്യമില്ലല്ലോ.." റെയ്ച്ചൽ മടിച്ചു മടിച്ച് പറഞ്ഞു. മുമ്പോട്ട് നടക്കാൻ തുടങ്ങിയ എസ്തപ്പാൻ അവിടെ നിന്നിട്ട് തോളിന് മുകളിലൂടെ ശിരസ്സ് തിരിച്ച് അവരെ നോക്കി. "ഇനി പൊയ്ക്കൂടേ എന്നല്ലേ ആ ചോദിച്ചതിന്റെ അർത്ഥം..." അവന്റെ മിഴികൾ വെട്ടി. "അല്ല... ഇവിടിപ്പോൾ തന്നെ ആർക്കൊക്കെയോ എന്തൊക്കെയോ സംശയമുള്ളത് പോലൊരു തോന്നൽ... ചിലരൊക്കെ സംസാരിയ്ക്കുമ്പോ..." "അവരുടെ തോന്നലല്ലേ.. അവർക്ക് തോന്നിക്കോട്ടെ. നിങ്ങൾ അത് കാര്യമാക്കുന്നില്ല.. പിന്നെ സംശയം... അങ്ങനെ സംശയമുള്ളവരോട് നിങ്ങളാരും സംസാരിയ്ക്കാനും നിൽക്കണ്ട." "അങ്ങനെ പറഞ്ഞാൽ..." "അങ്ങനെ പറഞ്ഞാൽ അങ്ങിനെ തന്നെ..നിങ്ങൾക്ക് നിങ്ങളുടെ മകളുടെ മരണത്തിന്റെ കാരണക്കാരിയായവളോട് കണക്ക് തീർക്കണ്ടേ..." "അത്..." "അത് വേണം. അല്ലേ.. അപ്പോൾ അതിന് വേണ്ടി ഞാനിവിടെയും വേണം... മൂന്നിൽ ഒന്നിന്റെ ജീവൻ പൊലിഞ്ഞു പോയി.. ഇനി അവനാ.. അവൻ കഴിഞ്ഞാൽ ആ ചായക്കടക്കാരി... ആഴ്ചകളും, മാസങ്ങളും ഒന്നും വേണ്ട.. രണ്ടോ മൂന്നോ ദിവസം.അതിനുള്ളിൽ എന്നെ ഒറ്റിക്കൊടുക്കാനോ, കെണിയിൽ പെടുത്താനോ കൂട്ട് നിന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ ഞാൻ എന്താ ചെയ്യുകയെന്ന് എനിയ്ക്ക് പോലും പറയാൻ പറ്റില്ല. മനസിലായിക്കാണുമല്ലോ." അത്രയുംപറഞ്ഞ ശേഷം അവൻ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് കയറി വാതിലടച്ചു ബോൾട്ട് ഇട്ടു. അവൻ പറഞ്ഞ വാക്കുകളുടെ ആഘാതത്തിൽ പെട്ടുലഞ്ഞു അൽപ്പസമയം അവർ നിന്നുപോയി. "അവൻ എന്താ ഈ പറഞ്ഞിട്ട് പോയതിന്റെ അർത്ഥം.. മൂന്നിൽ ഒന്നിന്റെ ജീവൻ പൊലിഞ്ഞു പോയി എന്നല്ലേ അവൻ പറഞ്ഞത്.. അവൻ ആരെയോ കൊന്നിട്ടാണോ നമ്മുടെ വീട്ടിലേക്ക് വന്നു കയറിയിരിയ്ക്കുന്നത്.. ഹെന്റെ ദൈവമേ..." റെയ്ച്ചൽ ഭർത്താവിനെ നോക്കിയപ്പോൾ നിസ്സഹായതയോടെ തനിയ്ക്കൊന്നും അറിയില്ലെന്ന മട്ടിൽ അയാൾ കൈകൾ മലർത്തി കാട്ടി. "അവനോട് ചോദിയ്ക്കണ്ടേ നമുക്ക് അത്... അവൻ നമ്മുടെ വീട്ടിൽ നിന്നിട്ട് ഒരു കൊല ചെയ്യുക എന്ന് വച്ചാൽ..." "എന്നു വച്ചാൽ എന്താ... അവനോട് ചോദിയ്ക്കണമായിരുന്നെങ്കിൽ നമുക്ക് മുൻപിൽ നിന്ന് അവനതു പറഞ്ഞപ്പോഴേ ചോദിയ്ക്കണമായിരുന്നു... നമ്മൾ പെട്ടു പോയി റെയ്ച്ചലെ.. അവൻ വിരിച്ച കെണിയിൽ കുടുങ്ങി കിടക്കുവാ നമ്മളും... ഇനി നമ്മൾ പോലും ഏത് വഴിയ്ക്ക് നീങ്ങണമെന്ന് അവൻ തീരുമാനിയ്ക്കും. അല്ലെങ്കിൽ ഒരു കൊലപാതകം നടത്താൻ സഹായികളായി നിന്ന നമ്മൾ അവനെക്കാൾ മുമ്പേ ചിലപ്പോൾ ജയിലിൽ പോകും." ഒരു തളർച്ചയോടെ ജോസപ്പേട്ടൻ അവിടെ കിടന്ന കസേരയിലേക്ക് ഇരുന്നു. റെയ്ച്ചൽ തോളിൽ കിടന്ന തോർത്തു കൊണ്ട്,ആ തണുത്ത കാലാവസ്ഥയിലും നെറ്റിയിലും കഴുത്തിലും പൊടിഞ്ഞ വിയർപ്പ്ഒപ്പി. ♦️ എട്ട് മണിയായിട്ടും മണിയനെ കാണാതായതോടെ ഗോപിയാശാൻ വന്ന് ഗൗരിയോട് അവൻ വന്നിട്ട് പോയോ എന്ന് അന്വേഷിച്ചു. "അവിടിരുന്ന വിറകെല്ലാം രാത്രിയിൽ പെയ്ത മഴയത്ത്‌ നനഞ്ഞു മോളേ. ഒന്ന് വെയിലു കാണുന്നത് കൊണ്ട് അതൊക്കെ പുറത്തോട്ട് എടുത്തിട്ടാൽ കൊള്ളാമായിരുന്നു.. മഴയാണെന്നും പറഞ്ഞു ഇങ്ങനുണ്ടോ ഒരുറക്കം. ഇത് പിള്ളേര് സ്കൂളിൽ വന്നാലും അവൻ എണീറ്റ് മാറിക്കൊടുക്കുന്ന ലക്ഷണമില്ലല്ലോ." അയാൾ പറഞ്ഞു. "അത്ര മഴയായാലും ഏഴുമണിയ്ക്ക് മുൻമ്പ് എണീറ്റു വരുമല്ലോ അവൻ. ഇതിപ്പോൾ എട്ട് മണി കഴിഞ്ഞല്ലോ അച്ഛാ.." അവസാനം ഗൗരി, സ്കൂളിന് അപ്പുറമുള്ള വീട്ടിൽ നിന്നും ചായ കുടിയ്ക്കാൻ വന്ന മഹേശ്വരി എന്ന സ്ത്രീയോട് തിരികെ പോകുമ്പോൾ സ്കൂളിൽ ഒന്ന് കയറി നോക്കിയിട്ട് അവൻ ഉറങ്ങുവാണെങ്കിൽ ഉണർത്തി വിടണേ എന്ന് പറഞ്ഞേൽപ്പിച്ചു. മണിയൻ കിടന്ന് ഉറങ്ങി പോകുന്ന മിക്ക ദിവസങ്ങളിലും മഹേശ്വരിയാണ് അവനെ വിളിച്ചുണർത്തി കടയിലേക്ക് വിടുന്നത്. മഹേശ്വരി പോയി പത്തു മിനിറ്റിനുള്ളിൽ ഗൗരിയുടെ ഫോണിലേക്ക് അവരുടെ വിളി വന്നു. "അവനിവിടെ ഇല്ല മോളേ. സ്കൂളിന് അകം കണ്ടാൽ രാത്രി ഇവിടാരെങ്കിലും വന്ന ലക്ഷണമേയില്ല. ഇനി അവൻ രാവിലെ തന്നെ എണീറ്റ് പോയതാണോ എന്നും അറിയില്ല." മഹേശ്വരി കോൾ കട്ട് ചെയ്തു. "എന്താ മോളേ അവര് പറഞ്ഞത്.." ഫോൺ കയ്യിൽ പിടിച്ചു എന്തോ ചിന്തിച്ചു നിൽക്കുന്ന ഗൗരിയോട് ഗോപിയാശാൻ ചോദിച്ചു. "അവൻ അവിടെ ഇല്ലെന്ന് അച്ഛാ.. ഈ ചെക്കൻ പിന്നെ എങ്ങോട്ട് പോയോ.." ഗൗരിയ്ക്ക് പെട്ടന്ന് മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞത് എസ്തപ്പാന്റെ മുഖമാണ്.. പക്‌ഷേ അവനിവിടെ നിന്നും പോയ സ്ഥിതിയ്ക്ക് അതും ചിന്തിയ്ക്കേണ്ട കാര്യമില്ല. "അവൻ രാവിലെ ഇവിടെ വന്നു കാണും മോളേ..നീ അകത്തെങ്ങാനും ആയിരുന്നപ്പോൾ അവൻ ചായ ഒഴിച്ചു കുടിച്ചിട്ടും പോയി ഇരുന്നു ചൂണ്ടയിടുന്നുണ്ടാവും. ഇന്നലെ മഴപെയ്തു വെള്ളം കലങ്ങിയത് കൊണ്ട് അവൻ ഉറങ്ങി കാണില്ല. ഇത്തിരി കഴിയട്ടെ. അവൻ ആറ്റ് തീരത്ത്‌ ഇരിപ്പുണ്ടെങ്കിൽ ഞാൻ പൊയി വിളിച്ചോണ്ട് വരാം.. ഇങ്ങനൊരു ചൂണ്ട ഭ്രാന്തൻ.. ഇത്രയും ചൂണ്ടയിട്ടാലും മതിയാവാത്ത മനുഷ്യനുണ്ടോ.. ഇവന് ചൂണ്ടയിൽ ആരാണ്ടും കൈവിഷം കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്.'' ഗോപിയാശാൻ അങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ട് ആൾക്കാർ ചായ കുടിച്ചിട്ട് അവിടെ വച്ചിരുന്ന ഗ്ളാസുകൾ എടുത്ത് കഴുകിവയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. ഗൗരിയ്ക്ക് പക്‌ഷേ ഗോപിയാശാൻ പറഞ്ഞത് വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. അവൻ വന്ന് തനിയേ ചായയിട്ട് കുടിച്ചിട്ട് പോയാലും തന്നെ കാണാതെ പോകില്ലായിരുന്നു. അതാണ്‌ അവൻ. ഒമ്പതു മണിയോടടുപ്പിച്ചുകുഞ്ഞേലിയമ്മച്ചിയാണ് കടയിൽ വന്ന് ഗൗരിയോട് താത്രിക്കടവിൽ ഇഞ്ച പടർപ്പുകളിൽ ഒരു മനുഷ്യന്റെ ജഡം കുരുങ്ങി കിടക്കുന്ന വിവരം അറിയിക്കുന്നത്. ചായ ഒഴിക്കുന്ന കപ്പ് തേച്ചു കഴുകികൊണ്ടിരുന്ന ഗൗരിയുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് കപ്പ് വഴുതി നിലത്തേയ്ക്ക് വീണു. ഗൗരി ഓടി പുറത്തേയ്ക്ക് വന്നു. "ആരാന്ന് അറിയാവോ കുഞ്ഞേലി ചേടത്തീ അത്.." കുഞ്ഞേലി ചേടത്തി അതിന് മറുപടി പറയാതെ നിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ഗൗരി പുറത്തേക്കിറങ്ങി കടവ് ലക്ഷ്യമാക്കി ഓടി. (തുടരും) #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - പ്രളയം... 🔻 പാർട്ട് _31 ✍️ രചന - Aniprasad. വൈകുന്നേരം ആറു മണിയോട് അടുത്ത നേരം. പുല്ലാമല കടവിൽ നിന്നും കടത്തു തോണി ലോപ്പസ് ചേട്ടൻ കെട്ടഴിച്ചു വിട്ടിട്ട് വള്ളത്തിലേക്ക് ചാടിക്കയറുമ്പോഴാണ് ഇരു കയ്യിലും ഓരോ കിറ്റും തൂക്കി പിടിച്ചു കൊണ്ട് "ഒരാൾകൂടി ഉണ്ടേ.. വള്ളം വിടല്ലേ "എന്ന് വിളിച്ചു കൂവിക്കൊണ്ട് ജോസപ്പേട്ടൻ ഓടി വരുന്നത്. ''ഇത്രേം നേരം ഇയാളിത് എവിടെ പോയി പണ്ടാരടങ്ങി കിടന്നതാ.. മനുഷ്യനെമെനക്കെടുത്താൻ ഓരോന്ന് ഇറങ്ങിയ്ക്കോളും" തോണി കുത്തി നിർത്തിക്കൊണ്ട് അയാൾ പിറു പിറുക്കുമ്പോൾ ജോസപ്പേട്ടൻ മുട്ടൊപ്പം വെള്ളത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങി വള്ളത്തിനടുത്തേയ്ക്ക് കാലുകൾ പൊക്കി വച്ച് നടന്നു വന്നു. അയാളുടെ കയ്യിലിരുന്ന കിറ്റുകൾ രണ്ടും ആരോ വാങ്ങി വള്ളത്തിനുള്ളിലേക്ക് വച്ചതും ഒരു കിറ്റ് ചെരിഞ്ഞു പോയിട്ട് അതിൽ നിന്നൊരു മദ്യക്കുപ്പി പുറത്തേയ്ക്ക് വീണു. തന്റെ കാലിലേക്ക് വീണ ഒരു ലിറ്ററിന്റെ ജവാൻ റോബിച്ചൻ കുനിഞ്ഞെടുത്ത്‌ ആ കിറ്റിലേക്ക് തിരികെ വച്ചു. അവൻ വൈകിട്ട് പച്ചക്കറികളും കൊണ്ട് കുളമുടിയ്ക്ക് പോയിട്ട് മടങ്ങി വരികയായിരുന്നു. വിഷ രഹിതമായ പച്ചക്കറികളായതിനാൽ അവൻ കൊണ്ട് ചെല്ലുമ്പോൾ തന്നെ സ്റ്റാളുകൾ നടത്തുന്നവർ അത് നല്ല വില നൽകി വാങ്ങും. ജോസപ്പേട്ടൻ വള്ളത്തിലേക്ക് കയറിയിട്ട് പെട്ടന്ന് കിറ്റുകൾ രണ്ടും കയ്യിലെടുത്തു പിടിയ്ക്കുന്നതിനിടയിൽ ഒരെണ്ണം അയാൾ തുറന്നു നോക്കി. റോബിച്ചൻ അത് കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "അതിനുള്ളിൽ ഭദ്രമായി വച്ചിട്ടുണ്ട് ജോസപ്പേട്ടാ. അതാരും എടുത്ത്‌ മാറ്റിയിട്ടില്ല." അയാൾ നോക്കിയത് ആ മദ്യക്കുപ്പിയാണെന്ന് മനസിലായപ്പോൾ ഒരു ചിരിയോടെ റോബിച്ചൻ പറഞ്ഞു. "ഈ ഒരു ശീലം ഇല്ലാതിരുന്നതാണല്ലോ ജോസപ്പേട്ടന്. ജോസപ്പേട്ടനും തുടങ്ങിയോ ഇത്.." "എനിയ്ക്കല്ലെടാ ഉവ്വേ.. വീട്ടിലൊരു അതിഥി വന്നിട്ടുണ്ട്.. അതാ ഞാനിച്ചിരി ആടോ, കോഴിയോ വാങ്ങിച്ചേക്കാമെന്നും പറഞ്ഞു വൈകുന്നേരം ഇറങ്ങിയത്.." "ആരാ ജോസപ്പേട്ടാ വിരുന്നുകാർ.." "വിരുന്നുകാരൊന്നും ഇല്ല. ഒരാളെയുള്ളൂ. നെടുമങ്ങാട്ടുള്ള, റെയ്ച്ചലിന്റെ അനിയത്തി മോളമ്മയില്ലേ.. അവടെ ഭർത്താവാ വന്നേക്കുന്നത്.. ജോയപ്പൻ പട്ടാളത്തിൽ വേല ചെയ്യുവല്ലിയോ. അവൻ അടുത്താഴ്ച തിരിച്ചു പോവാ. അതിന് മുമ്പേ ഇങ്ങോട്ടൊന്ന് വന്നതാ... നാളെ വൈകിട്ട് അവനിവിടുന്നു തിരിച്ചു നെടുമങ്ങാട്ടേക്ക് പോകും. അതിനും മുമ്പേ നാളെ വായ്ക്ക് രുചിയായിട്ട് എന്തെങ്കിലും വച്ചുണ്ടാക്കി കൊടുക്കാമെന്നും പറഞ്ഞു റെയ്ച്ചലാ പറഞ്ഞത് പോയി ഇത്തിരി ഇറച്ചിയോ മറ്റോ വാങ്ങിച്ചോണ്ടും വരാൻ.." "ഇറച്ചി മാത്രമല്ലല്ലോ ജോസപ്പേട്ടാ അതിൽ. മറ്റൊരു സ്വയമ്പൻ സാധനം ഇരിപ്പുണ്ടല്ലോ കിറ്റിൽ.. സാധാരണ പട്ടാളത്തിൽ നിന്നും ആൾക്കാർ ലീവിന് വരുമ്പോ ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ട് വന്ന് തരാറല്ലേ പതിവ്. ഇതെന്താ ജോസപ്പേട്ടൻ അനിയനെ വിളിച്ചു വരുത്തി മദ്യം അങ്ങോട്ട് വാങ്ങി കൊടുക്കുന്നോ." "ജോയപ്പൻ വന്നപ്പോ നാലോ അഞ്ചോ എണ്ണം കൊണ്ട് വന്നതാടാ. എന്നോട് ചോദിച്ചതാ വേണോന്നു. നമ്മൾക്ക് ഇതിനോടത്ര പിടുത്തമില്ലാത്തോണ്ട് ഞാൻ പറഞ്ഞു വേണ്ടെന്ന്. എന്ന് കരുതി നമ്മുടെ വീട്ടിലോട്ട് വരുമ്പോ നമ്മളവർക്ക് എന്തെങ്കിലും ഒരു കുറവ് വരുത്താമ്പറ്റുവോ." റോബിച്ചൻ അതിനെന്തെങ്കിലും മറുപടി പറയും മുമ്പേ കടത്ത്‌ കൊടവത്തൂരിന്റെ തീരം തൊട്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. കടത്തിറങ്ങിയ ശേഷം ജോസപ്പേട്ടൻ തനിയ്ക്ക് പോകേണ്ട,കല്ലാറിന് സമാന്തരമായി കിടക്കുന്ന പഴയ പാതയിലൂടെ നടന്നു പോയി. അര കിലോമീറ്റർ ദൂരം നടന്ന് അയാൾ വീട്ടിന് മുൻപിൽ എത്തുമ്പോൾ റെയ്ച്ചൽ ഒരു കുറ്റി ചൂലും കയ്യിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് മുറ്റത്തിനോട് ചേർന്ന റോഡരികിലെ ചപ്പ് ചവറുകൾ വാരിയിട്ട് തീ കത്തിയ്ക്കുകയാണ്. "മൂന്ന് മണിയ്ക്ക് പോയതല്ലേ നിങ്ങൾ ഇവിടുന്ന്.. ഇതെന്തൊരു പോക്കായിപ്പോയി. ആ ചെകുത്താൻ വീട്ടിനുള്ളിൽ ഇരിയ്ക്കുമ്പോ എനിയ്ക്ക് പേടി തോന്നിയിട്ടാ ഞാനിറങ്ങി ഇവിടെ വന്നു നിൽക്കുന്നത്.." റെയ്ച്ചൽ ശബ്ദം താഴ്ത്തി, അകത്തിരിയ്ക്കുന്ന എസ്തപ്പാൻ കേൾക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് പാളി നോക്കികൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "അവന് വിഴുങ്ങാനുള്ള വിഷവെള്ളം വാങ്ങിയ്ക്കാൻ പോയി ക്യു വിൽ നിന്നിട്ടാ ഞാനിത്രയും താമസിച്ചത്. ഇറച്ചിയും മീനുമൊക്കെ മതിയാരുന്നെങ്കിൽ എപ്പോഴേ എനിയ്ക്ക് വീട് പിടിയ്ക്കാമായിരുന്നു. അവന്റെ കയ്യിലെ മുറിവുണങ്ങിയെന്നാണല്ലോ പറഞ്ഞത്. ഇനിയും നമ്മളിവനെ ഇവിടിരുത്തി തീറ്റി പോറ്റണോ.." "അവൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് പൈസ തയ്യാറാക്കി വച്ചോളാൻ... അവനിവിടെ എന്തോ രണ്ടു കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാനുണ്ടെന്ന്.. രണ്ട് ദിവസത്തിനുള്ളിൽ അതും തീർത്ത്‌ നമ്മൾ പറഞ്ഞ ജോലിയും ചെയ്തു അവൻ കൊടുവത്തൂർ വിട്ടു പോകുമെന്ന്..." "നമ്മൾ അവനെ കൊണ്ട് ഗൗരിയുടെ ജീവനെടുപ്പിച്ചതാണെന്ന് അവൻ ആരോടും പറയില്ലല്ലോ.. അല്ലേ.." "അവനിവിടം വിട്ടു പോയാൽ മഷിയിട്ട് നോക്കിയാൽ പോലും അവനെ പിന്നെ കാണാൻ കിട്ടില്ല.. ചിലപ്പോൾ ഇതുപോലെ വേറേ എവിടെങ്കിലും ഒരു സുരക്ഷിത സ്ഥാനത്ത്‌ ചെന്നാവും അവൻ അടിയുന്നത്.. നമ്മുടെ ആവശ്യം കഴിഞ്ഞവൻ എങ്ങോട്ട് പോയാൽ നമുക്കെന്താ.." "ആറു ദിവസം കൊണ്ട് എത്ര രൂപയാ നമ്മുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് അവൻ തൊലച്ചു കളഞ്ഞത്.. അതിനെല്ലാം ഫലം കണ്ടാൽ മതിയാരുന്നു.. എന്റെ ജീനമോള് ആകാശക്കോണിൽ എവിടോ ഇരുന്ന് കാണുന്നുണ്ടാവും ഇതെല്ലാം... അവളുടെ ആത്മാവെങ്കിലും അത് കണ്ടു സന്തോഷിയ്ക്കട്ടെ..സ്വന്തം കൂട്ടുകാരിയുടെ കെട്ടിയോനെ സ്വന്തമാക്കാൻ വേണ്ടി കൂട്ടുകാരിയെ കൊല്ലിച്ച ആ നായ ഇനിയീ ഭൂമിയിൽ വേണ്ട. അവനിറങ്ങി വരുമ്പോ അവനെ കൊന്നിട്ട് ഞാൻ ജയിലിൽ പോകും റെയ്ച്ചലെ.. നോക്കിയ്ക്കോ.." മകളുടെ ഓർമയിൽ അയാളുടെ കൺകോണിൽ ഒരു തുള്ളി നീർക്കണം വൈരത്തുള്ളി പോലെ തിളങ്ങി നിന്നു. ♦️ ഉച്ചമുതൽ സൂര്യന് പതിവിൽ കവിഞ്ഞ ചൂടും, അന്തരീക്ഷത്തിന് വല്ലാത്ത വേവും ഉള്ള ദിവസം. മൂന്നുമണിയായതോടെ സൂര്യൻ മങ്ങികരിനിഴൽ പടർന്നപ്പോൾ കുഞ്ഞച്ചൻ ചേട്ടൻ, ഗോപിയാശാന്റെ ചായക്കടയ്ക്ക് പുറത്ത് നിന്ന് ചായ കുടിച്ചും കൊണ്ട് ചെമ്പൻ മലയുടെ നേർക്ക് നോക്കി. ആകാശം തൊട്ടു കിടക്കുന്ന ചെമ്പൻ മലയുടെ മുകളറ്റം കറുത്ത ചായം തേച്ചത് പോലെ കാർമേഘം മൂടിക്കിടക്കുന്ന കാഴ്ചയാണ് അയാൾക്ക് കാണാൻ കഴിഞ്ഞത്.. "ചുമ്മാതല്ല പതിവില്ലാത്ത ചൂടും, വല്ലാത്ത ആവിയും അനുഭവപ്പെട്ടത്..ഇതെന്തൊരു കാലമാണോ തമ്പുരാനേ.. ഇതിനൊക്കെയാരിയ്ക്കും കലികാലമെന്ന് പറയുന്നത്" അയാൾ പുറത്ത് നിന്നു തന്നത്താൻ പിറു പിറുത്തു. "എന്താടാ കുഞ്ഞച്ചാ നീ തനിയേ നിന്ന് സംസാരിയ്ക്കുന്നത്..നിനക്കെന്താ വട്ടായോ.." കടയ്ക്കുള്ളിൽ ഉഷ്ണമായതിനാൽ, ഗൗരി ഒഴിച്ചു കൊടുത്ത ചായയും കയ്യിൽ പിടിച്ചു നാരായണൻ ഇറങ്ങി കൂട്ടുകാരന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു. കുഞ്ഞച്ചൻ ചായ കുടിച്ചു കൊണ്ട് ചെമ്പൻ മലയ്ക്ക് നേരെ വിരൽ ചൂണ്ടി. "അമ്പമ്പോ.. ഇന്ന്‌ മഴ തകർത്തു വാരുന്ന ലക്ഷണമാ കണ്ടിട്ട്. എല്ലാരും നേരത്തെ കാലത്തേ വീട് പിടിയ്ക്കുന്നതാ നല്ലത്." "കാറ്റ് കാണും നാരായണാ. അതാ ഇത്ര കറുപ്പ്. ഇടിയോ മിന്നലോ ഇല്ലാതിരുന്നാൽ മതിയാരുന്നു." അവർ സംസാരിച്ചു നിൽക്കേ മെല്ലെ കാറ്റൂതാൻ തുടങ്ങി. വൃക്ഷ ശിഖരങ്ങളും, തെങ്ങിൻ തലപ്പുകളുമൊക്കെ കാറ്റിൽ ഉലഞ്ഞാടാൻ തുടങ്ങി. പടിഞ്ഞാറൻ മാനത്ത്‌ ഉരുണ്ട് കൂടിയ കറുപ്പ് ആകാശമാകെ പടർന്നു. കാറ്റിന്റെ ശക്തി കൂടിയതോടെ എവിടെയൊക്കെയോ വൃക്ഷ ശിഖരങ്ങൾ ഒടിഞ്ഞു വീഴുന്ന ഒച്ച കേട്ടു. "ഈ നാട്ടില് മാത്രേയുള്ളൂ ഇങ്ങനൊരു കാലാവസ്ഥ... നിൽക്കുന്ന നിൽപ്പിലാ പ്രകൃ‌തീടെ ഭാവം മാറുന്നത്.ഇന്നോ, ഈയാഴ്ചയോ മഴപെയ്യുമെന്ന് ആരെങ്കിലും കരുതിയിരുന്നതാണോ..." കാറ്റിന്റെ ശക്തി കുറഞ്ഞതോടെ ചരൽ വാരി എറിയും പോലെ ആസ്‌ബറ്റോസ് ഷീറ്റിന് മേൽ മഴത്തുള്ളികൾ വീണു തുടങ്ങി. പുറത്ത് നിന്നവരെല്ലാം നിമിഷ നേരം കൊണ്ട് കടയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് ഓടിക്കയറി. "എന്തൊരു ചൂടാരുന്നു രണ്ട് ദിവസമായിട്ട്. നല്ലോണം പെയ്തു അന്തരീക്ഷത്തിന്റെ കത്തൽ ഒന്നടങ്ങട്ടെ." ഗോപിയാശാൻ തോളിൽ കിടന്ന തോർത്തെടുത്ത്‌ മുഖം തുടച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ഗൗരി പെട്ടന്ന് വാതിൽക്കൽ വന്നു നിന്ന് പുറത്ത്‌ പെയ്യുന്ന മഴയിലേക്ക് നോക്കി. "നീയിത് ആരെയാ മോളേ നോക്കുന്നത്.." അവളുടെ കണ്ണുകൾ മഴയിലൂടെ ഊർന്ന് മഞ്ഞു പോലെ വെളുത്ത്‌ പെയ്യുന്ന മഴനാരുകൾക്കിടയിൽ ആരെയോ തിരയുകയാണെന്ന് കണ്ട് കുഞ്ഞച്ചൻ ചോദിച്ചു. "മഴയും കാറ്റും വരുന്നതൊന്നും ആ ചെക്കൻ കാണുന്നില്ലേ.. മണിയൻ ചൂണ്ടയുമായി ഉച്ചയ്ക്കിറങ്ങി പോയതാ ഇവിടെ നിന്നും.അവിടാകെ മരക്കൊമ്പുകളൊക്കെ ഉണങ്ങി നിൽക്കുന്ന ഇടം കൂടാ... കാറ്റത്ത്‌ എന്തെങ്കിലും പറ്റിപ്പോയാൽ ആരെങ്കിലും അറിയുക കൂടിയില്ല..." ഗൗരി പറഞ്ഞു വായിലേക്ക് നാവിട്ടതും മഴയിലൂടെ ഓടിക്കിതച്ചു ഒരു കയ്യിൽ ചൂണ്ടയും, മറു കയ്യിൽ കൈത്തണ്ടയുടെ നീളവും, വലിപ്പവുമുള്ള ഒരു ആറ്റു വാളയുമായി അവൻ വന്നു തിണ്ണയിലേക്ക് കയറി നിന്നു. "ഇന്നത്തേക്കുള്ളത് ആയല്ലോടാ.." കോർമ്പലിൽ കിടന്ന് മീൻ പിടയുന്നത് നോക്കി നാരായണൻ പറഞ്ഞു. "ഇതൊന്നും അല്ല നാരായണേട്ടാ.. മഴ പെയ്തു വെള്ളം ഒന്ന് കലങ്ങിക്കഴിഞ്ഞാൽ ഏത് പൊത്തിനു ഉള്ളിലിരിയ്ക്കുന്നവനും വെളിയിൽ വരും.. നല്ലൊരു കൊയ്‌ത്ത്‌ കിട്ടും ആറ്റിൽ വെള്ളം കേറിയാൽ.." മണിയൻ സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു. "ചൂണ്ടയ്ക്കെന്നും പറഞ്ഞു ഇനിയിവിടെ നിന്ന് ഇറങ്ങി പോയേക്കരുത്. പറഞ്ഞില്ലെന്നു വേണ്ട. കിട്ടിയത് മതി.. നീ തല തോർത്തിയിട്ട് വന്ന് ചായയൊഴിച്ചു കുടിയ്ക്കാൻ നോക്കെടാ." അവനെ ശാസിയ്ക്കും മട്ടിൽ ഗൗരി പറഞ്ഞു. "ഈ പെരുമഴയത്ത്‌ തന്നെ അവന് ചൂണ്ടയ്ക്ക് പോകാതെ പറ്റില്ല.. മഴയും കാറ്റും വരുമ്പോ ഇവിടെ മനുഷ്യന്റെ നെഞ്ചിൽ തീയാ.." അവൾ അവനെ സ്നേഹം കലർന്ന ദേഷ്യത്തോടെ നോക്കി. അവൻ കടയുടെ ഇടത് വശത്തുകൂടി പിന്നിലെ ചായ്‌പിലേക്ക് ചെന്ന് തല തോർത്തിയ ശേഷം അവിടെ നിന്ന് നനഞ്ഞ തുണി മാറ്റി മുൻവശത്ത്‌ കടയിലേക്ക് വന്നു. "ചേച്ചീ ചായ.." അവൻ പറഞ്ഞു. "ഒഴിച്ചു കുടിയ്‌ക്കെടാ ചെക്കാ.അതിനും ഇനി എന്റെ കൈ വരണോ.." "ചേച്ചി ഒഴിച്ചു തന്നാൽ മതി. എന്തിനാ രണ്ട് തവി പാലും കുറച്ച് ചൂട് വെള്ളവും വെറുതേ കളയുന്നത്.." ഗൗരി എണീറ്റ് ചെന്ന് അവന് ചായ ഒഴിച്ചു കൊടുത്ത ശേഷം കഴിയ്ക്കാൻ ഒരു വെട്ട് കേക്ക് എടുത്ത്‌ കയ്യിൽ ഏൽപ്പിച്ചു. അവൻചായയും കയ്യിൽ വാങ്ങി അകത്തെ മുറിയിൽ മായമ്മ ഇരുന്ന് ടി വി കാണുന്ന ഇടത്തേയ്ക്ക് പോയി. അര മണിയ്ക്കൂറോളം തകർത്തു പെയ്ത ശേഷം മഴയുടെ ആരവം അടങ്ങി. തുള്ളി മുറിഞ്ഞ് തുടങ്ങിയ മഴ ഇനി ഇപ്പോഴൊന്നും തോരുന്ന ലക്ഷണമില്ലെന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ കുഞ്ഞച്ചൻ നാരായണനെ നോക്കി. "നമ്മക്ക് പോയാലോ നാരായണാ ആകാശം കറുത്ത്‌ മൂടി കിടക്കുവാ.. ഇതിനി ഇപ്പോഴൊന്നും തോരുന്ന ലക്ഷണം കാണുന്നില്ല." അവർ രണ്ട് പേരും മഴ നനയാതിരിയ്ക്കാൻ കൈപ്പത്തി കുടയായി ചെരിച്ച് പിടിച്ചു കൊണ്ട് മഴയത്തേക്ക് ഇറങ്ങി നടന്നു. വൈകുന്നേരം മഴ പെയ്യുന്നതിനാൽ അധികമാരും കടയിലേക്ക് എത്തുകയുണ്ടായില്ല. നേരത്തെ കടപൂട്ടാനായി പാത്രങ്ങൾ കഴുകി പെറുക്കവേ ഗൗരി, മണിയനോട് പറഞ്ഞു. "ഈ മഴയത്ത്‌ നീയിനി സ്കൂളിലേക്ക് പോകേണ്ട കിടക്കാൻ. ഇവിടെ കിടന്നാൽ മതി.." "ഇവിടെ കിടന്നാൽ പറ്റില്ല ചേച്ചീ. രാവിലെ അഞ്ച് മണിയ്ക്ക് മുമ്പ് എഴുന്നേൽക്കേണ്ടി വരും... ഞാൻ സ്കൂളിലേക്ക് പോവാ.. നല്ല തണുപ്പായത് കൊണ്ട് നേരം വെളുക്കും വരെ മൂടിപ്പുതച്ചു കിടന്നുറങ്ങാം.." "നീ അതിനൊന്നുമല്ല ഇവിടുന്ന് മുങ്ങുന്നതെന്ന് എനിക്കറിയാം. ആ ഹെഡ് ലൈറ്റും എടുത്ത്‌ വച്ചുകൊണ്ട് രാത്രിയിൽ ചൂണ്ടയ്ക്ക് പോവാനല്ലേ.. നീയിന്ന് സ്കൂളിലേക്ക് പോകണ്ട. ഇവിടെ കിടന്നാൽ മതി.. രാത്രിയിൽ മീൻ മാത്രമല്ല ഇറങ്ങുന്നത്.. ഇഴജന്തുക്കളും ഇറങ്ങും. പ്രത്യേകിച്ച് ആറ്റു തീരത്ത്‌." "ഞാൻ പോവില്ല ചേച്ചീ.. സത്യമായിട്ടും ഞാൻ പോവില്ല.. ചേച്ചിയോട് ഞാൻ കള്ളം പറയുവോ.. എന്നിട്ടും ചേച്ചിയ്ക്ക് വിശ്വാസമില്ലെങ്കിൽ ചൂണ്ടയെല്ലാം ഞാൻ ഇവിടെ വച്ചിട്ടും പൊയ്ക്കോളാം." "എന്നാലും നീയിവിടെ കിടക്കില്ലന്ന് നിർബന്ധമാ. അല്ലേടാ." ഗൗരി പിന്നെ അവനെ നിർബന്ധിയ്ക്കാൻ നിന്നില്ല..നിർബന്ധിച്ചാലും അവൻ നിൽക്കില്ലെന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു. രാത്രിയിൽ അവൾ അവന് നേരത്തെ അത്താഴം നൽകി. പതിവിന് വിപരീതമായി അവൻ രണ്ടാമത് ഒരു തവണ കൂടി അവളോട് ചോറ് ചോദിച്ചു മേടിച്ചു. "ചേച്ചി ഈ തീയല് വയ്ക്കുന്ന അന്നെല്ലാം ഒരു പിടി അടികൂടി കൂടുതൽ ഇട്ടേക്കണേ ചേച്ചീ. എനിയ്ക്ക് ചേച്ചീടെ ഈ തീയലും കൂട്ടി എത്ര ചോറുണ്ടാലും മതി വരില്ല.. തീയലും ഉണക്കമീൻ വറുത്തതും.. ആഹാ.." അവൻ പാത്രത്തിൽ ഒറ്റ വറ്റ് ബാക്കി വരാതെ തിന്നിട്ട് ഏമ്പക്കം വിട്ട് എണീറ്റു. അവൻ തിരികെ മായമ്മയുടെ അടുത്തിരുന്ന തന്റെ ഹെഡ് ലൈറ്റ് എടുത്ത ശേഷം അവൾക്കൊരു ഉമ്മയും നൽകി കുടയും എടുത്ത്‌ വെളിയിൽ പെയ്യുന്ന മഴയിലേക്ക് ഇറങ്ങി. കണ്മുമ്പിലെ പാതയിലൂടെ ചെറിയൊരു വെളിച്ചം അകന്നകന്നു പോകുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ഗൗരി വാതിലടച്ചു തഴുതിട്ടു. ♦️♦️ മഴത്തുള്ളികൾ അങ്ങിങ്ങു ചിതറി വീഴുന്നതിനാൽ ആകാശത്തിന് തെളിച്ചം പോരാ..കൂടെ തണുത്ത കാറ്റും വീശുന്നുണ്ട്. നാലാം ക്ലാസ് മുറിയിലുള്ള മൂന്ന് ബെഞ്ചുകൾ ചേർത്തിട്ട ശേഷം അതിന് മേൽ ബെഡ്ഡ് ഷീറ്റ് വിരിച്ചാണ് മണിയൻ സാധാരണ കിടക്കാറ്. രാവിലെ ഏഴു മണിയോടെ എണീറ്റ് പോകുമ്പോൾ അവൻ ബെഞ്ചുകളെല്ലാം യഥാ സ്ഥാനത്ത്‌ പിടിച്ചിട്ടിട്ട് പോകും. മഴയായതു കൊണ്ട് ഒന്നോ രണ്ടോ പട്ടികൾ അവൻ ചെല്ലും മുമ്പേ വരാന്തയിൽ ചുരുണ്ട് കൂടി കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അവറ്റകളെ ശല്യപ്പെടുത്താതെയാണ് അവൻ തന്റെ സ്ഥാനത്തേയ്ക്ക് പോന്നത്. പാതിരാ നേരത്ത്‌ എപ്പോഴോ പട്ടികൾമുരളുന്ന ഒച്ച കേട്ടാണ് അവൻ കണ്ണുകൾ തുറന്നത്. മറ്റേതോ ജന്തുക്കളെയോ, മനുഷ്യരെയോ കണ്ടിട്ടെന്ന മട്ടിൽ രണ്ട് പട്ടികളും മുറു മുറുക്കുന്നുണ്ട്. മണിയൻ കിടന്ന് കൊണ്ട് തന്നെ ഹെഡ് ലൈറ്റ് തപ്പി നോക്കിയെങ്കിലും അത് എപ്പോഴോ അവൻ വച്ച ഇടത്ത്‌ നിന്നും താഴേയ്ക്ക് വീണു പോയിരുന്നു. പെട്ടന്ന് പട്ടികൾ രണ്ടും അടി പേടിച്ചിട്ടേന്നോണം നിലവിളിച്ചു കൊണ്ട് പുറത്തെ മഴയിലേക്ക് ഓടിപ്പോയി. മണിയൻ പെട്ടന്ന് ചാടി എണീറ്റു. "ആരാ.. ആരാ അത്.." അവൻ പേടിയോടെ ചോദിച്ചു. താൻ കിടക്കുന്ന റൂമിന്റെ വാതിലിന് നേർക്ക് ഒരു കാലൊച്ച അടുത്തുവരുന്ന ശബ്ദം കേട്ടതോടെ മണിയൻ പിന്നിലേക്ക് മാറി.. ഒരു നിഴൽ വാതിൽക്കൽ വന്നു നിൽക്കുന്നു. "ആരാന്നാ ചോദിച്ചത്..." അവന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചു. ആ രൂപം താൻ കിടക്കുന്ന ഇടത്തേയ്ക്ക് നടന്നു വന്നിട്ട് താൻ നിൽക്കുന്ന ഭാഗം ലക്ഷ്യം വയ്ക്കുന്നത് കണ്ട് അവന്റെ കാലുകൾ വിറച്ചു. ഒന്നലറി കരയാൻ അവൻ വായ തുറന്നെങ്കിലും ശബ്ദം പുറത്തേയ്ക്ക് വന്നില്ല. (തുടരും) #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - പ്രളയം... 🔻 പാർട്ട് _30 ✍️ രചന - Aniprasad. റെയ്ച്ചൽ കൊണ്ട് വന്ന് വച്ച ചൂട് വെള്ളത്തിൽ കോട്ടൺ മുക്കി മുറിവിന് ചുറ്റും വൃത്തിയാക്കിയ ശേഷം ഡെറ്റോൾ മുക്കി വീണ്ടും തുടച്ചിട്ട് എസ്തപ്പാൻ തനിയേ മുറിവിൽ മരുന്ന് വച്ച് കോട്ടൺ കൊണ്ട് മൂടി. ഭദ്രമായി മുറിവ് ഡ്രസ്സ്‌ ചെയ്ത ശേഷം കോട്ടന്റെ തുമ്പുകൾ തമ്മിൽ കൂട്ടിക്കെട്ടാൻ എസ്തപ്പാൻ അവരെ വിളിച്ചു. ജോസപ്പേട്ടന്റെ അരികിൽ അടുക്കളയിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു റെയ്ച്ചൽ. "ദേ, അവൻ അവിടെ കിടന്ന് കാറുന്നു. വേദന എടുത്തിട്ടാവും. നിങ്ങളൊന്ന് അങ്ങോട്ട് ചെല്ല്." റെയ്ച്ചൽ ഭർത്താവിനോട് പറഞ്ഞു. "എനിയ്ക്കെങ്ങും മേല. നീചെന്ന് എന്താ വേണ്ടതെന്ന് ചോദിയ്ക്ക്. വിശന്നിട്ടാണെങ്കിൽ കറി തിളച്ചതേയുള്ളൂ അതൊന്ന് വെന്തോട്ടെ എന്നുപറ. ഇവിടിങ്ങനെ കിടന്ന് കാറി കരഞ്ഞാൽഅവനെ തിരക്കി നടക്കുന്ന പിള്ളേരുടെ കാതിൽ അവന്റെ ഒച്ച എത്തും. ബാക്കി ഞാൻപറഞ്ഞു തരേണ്ടല്ലോ. അവനൊരു സഹായം ചെയ്തു കൊടുത്തതിന് നമ്മളെ കൂടി കൊലയ്ക്ക് കൊടുക്കല്ലേ എന്ന് പറഞ്ഞേക്ക്.." ജോസപ്പേട്ടൻ പറയുന്നത് കേട്ട് തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ തുടങ്ങിയ റെയ്ച്ചലിനെഅയാൾ പിന്നിൽ നിന്ന് വിളിച്ചു. "എന്തെങ്കിലും കഴിയ്ക്കാനുള്ളത് തന്നു കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ ഒരു നിമിഷം പോലും നിൽക്കാതെ ഇറങ്ങി പൊയ്ക്കോണംഎന്നുംകൂടെ പറഞ്ഞേക്ക്.. നാട്ടുകാരറിഞ്ഞാൽ തല്ലി കൊന്ന് കളയുന്ന കാര്യമാ നമ്മൾ ചെയ്തിരിയ്ക്കുന്നത്.." താൻ പറയുന്നത് കേൾക്കാതെ മറ്റെന്തോ ഓർത്തു നിൽക്കുന്ന റെയ്ച്ഛലിനോട് അയാൾ എന്താണ് കാര്യം എന്ന് തിരക്കി. "ങേ.. എന്താ പറഞ്ഞത്.." റെയ്ച്ചൽ പെട്ടന്ന് ഓർമ്മകളിൽ നിന്നുണർന്നു. "ആഹാ അതുകൊള്ളാം. ഞാനിപ്പറഞ്ഞതൊന്നും ഇതുവരെ റെയ്ച്ചലിന്റെ തലയിലേക്കല്ലേ കയറിയത്.. എത്ര രാത്രിയായാലും അവനോട് ഇവിടെ നിന്ന് ഇറങ്ങിപൊയ്ക്കൊള്ളാൻ കൂടി പറഞ്ഞേക്ക്.. ആരുടേയും കണ്ണിൽ പെടാതെ രാവിലെ എങ്ങിനെങ്കിലും ആറു കടന്നു പൊയ്ക്കൊള്ളാൻ പറ. ഇനിയിങ്ങോട്ട് തിരിച്ചു വന്നേക്കരുതെന്നും പറഞ്ഞേക്ക്. അവന്മാര് ഇനിഅവരുടെകണ്ണിൽ പെട്ടാൽ ജീവനോടെ വിടില്ല.." റെയ്ച്ചൽ അതിന് മറുപടി പറയാതെ അയാളുടെ മുമ്പിൽ നിന്നും നടന്നു എസ്തപ്പാന്റെ അരികിലേക്ക് ചെന്നു. "പണ്ടാരടങ്ങാൻ.. ഇതൊന്നു ചേർത്ത്‌ കെട്ടാനാ വിളിച്ചത്. എന്നെക്കൊണ്ട് ഒറ്റയ്ക്ക് കഴിയില്ല." അയാൾ തന്റെ കയ്യിലെ കെട്ട് കാണിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. മുറിവ് ഡ്രസ്സ്‌ ചെയ്തു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവനിത്തിരി ആശ്വാസം വന്നിട്ടുണ്ടെന്ന് റെയ്ച്ചലിനു തോന്നി. മുറിവിന്റെ വേദന കുറഞ്ഞു കാണും.. "റെയ്ച്ചൽ അവന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് ഇരുന്ന ശേഷം കോട്ടന്റെ ഇരു തുമ്പിലും പിടിച്ചു. പിന്നെ അവന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി. അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ തങ്ങൾക്ക് രണ്ട് പേർക്കും ഇടയിൽ ഇരുന്ന് കത്തുന്ന മണ്ണെണ്ണ വിളക്കിന്റെ തീ നാളം ആളുന്നത് അവൻ കണ്ടു. വൈരപ്പൊടി വീണത് പോലെ അവരുടെ കണ്ണുകൾ ജ്വലിയ്ക്കുന്നു. "ഈ രാത്രി മാത്രമല്ല, നിങ്ങളുടെ കയ്യിലെ ഈ മുറിവ് ഉണങ്ങുന്നത് വരെ, മൂന്നോ നാലോ ദിവസം നിങ്ങൾക്ക് ആരുമറിയാതെ ഈ വീട്ടിൽ കഴിയാനുള്ള സൗകര്യം ഞങ്ങൾ ഒരുക്കി തരാം.. പകരം നീ ഞങ്ങൾക്ക് എന്ത് തരും.." പ്രതീക്ഷിയ്ക്കാത്ത നേരത്ത്‌ റെയ്ച്ചലിന്റെ ചോദ്യം കേട്ട് അവന്റെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു. "എ.. എന്താ പറഞ്ഞത്.." അവന് അവരുടെ വാക്കുകൾ വിശ്വാസം വന്നില്ല.. "നാലോ അഞ്ചോ ദിവസം നിങ്ങൾക്കിവിടെ അഭയം തരാൻ ഞങ്ങൾ ഒരുക്കമാണെന്ന്. അതിനു ഞങ്ങൾക്ക് പ്രതിഫലം വേണം.." റെയ്ച്ചൽ ഒരാവർത്തി കൂടി പറഞ്ഞു. "എത്ര വേണം.. പറഞ്ഞോ..." എസ്തപ്പാന്റെ കണ്ണുകൾ കുറുകി. "നിന്നെ സഹായിയ്ക്കുന്നതിന് ഞങ്ങൾ പ്രതീക്ഷിയ്ക്കുന്ന പ്രതിഫലം പണമല്ല.." റെയ്ച്ചൽ പിറു പിറുത്തു. "പിന്നെ.." "ഒരു ജീവനെടുത്ത്‌ തരണം...ഒരാളേ കൊല്ലണം." റെയ്ച്ചലിന്റെ ശ്വാസോച്വാസത്തിന്റെഗതി തെറ്റി അവരുടെ നെഞ്ച് ഉയർന്നു താഴുന്നത് അയാൾക്ക് കാണാമായിരുന്നു. "ആരെ.. ധൈര്യമായി പറഞ്ഞോ. എസ്തപ്പാന് ആരെങ്കിലും ചെറിയൊരു സഹായമെങ്കിലും ചെയ്തു തന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അതിനിരട്ടിയ്ക്ക് ഇരട്ടി ഞാൻ എന്നെ സഹായിച്ചവർക്ക് തിരികെ നൽകാറുണ്ട്.." "എന്റെ മകളുടെ ജീവനെടുക്കാൻ കാരണക്കാരിയായ ഒരുപട്ടിച്ചിഈ നാട്ടിലുണ്ട്. എന്റെ മകളുടെ ജീവന് പകരം എനിയ്ക്ക് അവളുടെ ജീവൻ വേണം. ചെയ്തു തരാമ്പറ്റുവോ നിങ്ങൾക്ക് അത്... ഞങ്ങൾ ഇപ്പോൾ ചെയ്തു തരുന്നത് ഒരു സഹായമായേ കൂട്ടണ്ട. അവളുടെ ജീവനെടുത്ത്‌ തന്നാൽ നിങ്ങൾ ചോദിയ്ക്കുന്ന പണം ഞങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ കയ്യിൽ തന്നിരിയ്ക്കും.. എന്റെ മകളുടെ ജീവനെടുക്കാൻ കാരണക്കാരിയായവളുടെ ജീവന്റെ പ്രതിഫലം.. അത് എത്ര വേണമെന്ന് നിങ്ങൾക്ക് തീരുമാനിയ്ക്കാം. ഞങ്ങൾക്കിനി എന്തിനാ സ്വർണ്ണവും പണവുമൊക്കെ. എന്റെ മകളുടെ ആത്മാവിന് നിത്യശാന്തി കിട്ടാൻ എന്ത് ചെയ്യാനും ഞങ്ങൾ എത്ര പണവും മുടക്കും.. ഞങ്ങളെ സഹായിയ്ക്കാൻ നിങ്ങളെ കൊണ്ട് കഴിയുമെങ്കിൽ നിങ്ങൾക്ക് ഈ കൊടുവത്തൂർ കിട്ടേണ്ട എന്ത് സഹായവും ഞങ്ങളും ചെയ്തു തന്നിരിയ്ക്കും." ഉലയിൽ വച്ച് കാച്ചി പഴുപ്പിച്ച പച്ചിരുമ്പിന്റെ തീഷ്ണതയുണ്ടായിരുന്നു അവരുടെ വാക്കുകൾക്ക്. പണമെന്നും, സ്വർണ്ണമെന്നും കേട്ടതോടെ എസ്തപ്പാന്റെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി. നിമിഷ നേരം കൊണ്ട് അവൻ തന്റെ മനസ്സിൽ കുറച്ച് കൂട്ടി ക്കിഴിയ്ക്കലുകൾ നടത്തി. "ആരെയാ.. ആരെയാ ഞാൻ കൊല്ലേണ്ടത്... ഈ തുരുത്തിൽ എവിടെയാണ് അവളുള്ളത്." "നിങ്ങൾ അറിയും... ഗൗരി... ചായക്കടക്കാരൻ ഗോപിയാശാന്റെ മകൾ.. അവളാണ്.. അവൾ ഒറ്റ ഒരുത്തി മൂലമാണ്അവൻ എന്റെ മകളെ... അവളുടെ തൊലി വെളുപ്പും മേനി കൊഴുപ്പും കണ്ട് ഭ്രമിച്ചു പോയതാണ് ആ തെണ്ടി.. അവന് വേണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എന്റെ മകളെ ജീവനോടെ വിട്ടു കളയാമായിരുന്നു.. അവൻ അത് ചെയ്തില്ല... അതിന് പകരം." സങ്കടം വന്നിട്ട് റെയ്ച്ചലിന്റെ തൊണ്ട ഇടറി.. "ഞാനീ നാട്ടിൽ നിന്നും പോകുന്നതിനു മുമ്പ് അത് ചെയ്തു തന്നിരിയ്ക്കും പോരെ.. ഒരാഴ്ച തന്നാൽ മതി എനിയ്ക്ക്. ഒരൊറ്റയാഴ്ച.. അവളെ വെറുതേ കൊന്നു കളയാൻ പറ്റില്ലല്ലോ. എന്റെ കയ്യിലെ മുറിവ് ഒന്നൂറി കൂടുന്നത് വരെ മാത്രമേയുള്ളൂ അവൾക്ക് ഈ ഭൂമിയിൽ ആയുസ്സ്.. പക്‌ഷേ അതിന് മുമ്പ് എനിയ്ക്ക് രണ്ട് കാര്യങ്ങൾ കൂടി പൂർത്തിയാക്കാനുണ്ട്.." മണ്ണെണ്ണ വിളക്കിലായിരുന്നില്ല തീനാളങ്ങൾ ആളിയത്.. അത് എസ്തപ്പാന്റെ കണ്ണുകളിൽ ആയിരുന്നു. അവൻ കയ്യുയർത്തി മണിയൻ വീശിയെറിഞ്ഞ ചൂണ്ട കൊളുത്തിയ തന്റെ കാതിൽ മെല്ലെ തടവി. മുറിവ് കൂടിയെങ്കിലും ചൂണ്ട കടന്നു പോയ ഒരു പാട് ഇപ്പോഴും അവന്റെ കാതിൽ ശേഷിയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. റെയ്ച്ചൽ കോട്ടന്റെ തുമ്പുകൾ ചേർത്തു കെട്ടിയ ശേഷം എസ്തപ്പാന്റെ അരികിൽ നിന്നെണീറ്റ് അടുക്കളയിലേക്ക് പോകാൻ നേരം മുറി വാതിലിന്റെ ഇരു കട്ടളയിലും പിടിച്ചു കൊണ്ട് ജോസപ്പേട്ടൻ അവിടെനിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അയാളുടെ നോട്ടത്തിൽ നിന്ന് തങ്ങൾ പറഞ്ഞതെല്ലാം അദ്ദേഹം കേട്ടു കഴിഞ്ഞു എന്ന് റെയ്ച്ചലിനു മനസിലായി. അവർ അടുക്കളയിലേക്ക് പോന്നപ്പോൾ കൂടെ ജോസപ്പേട്ടനും ചെന്നു. "ഇത് തീക്കളിയാണ്.പുറത്തൊരു മനുഷ്യൻ അറിയാതെ നമുക്ക് അയാളെ എത്ര ദിവസം ഈ വീട്ടിനുള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചു നിർത്താൻ കഴിയും.. ഏതെങ്കിലുമൊരു ദിവസം, ഏതെങ്കിലുമൊരു സമയം അയാൾ ആരുടെയെങ്കിലും കണ്ണിൽ പെട്ടു പോയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അതോടെ തീരും സർവ്വവും.." അയാൾ ഓർമിപ്പിച്ചു. "തീരട്ടെ.. എന്തിനാ ഇങ്ങനെ യാതൊരു പ്രതീക്ഷയുമില്ലാതെ നമ്മളിവിടെ ജീവിയ്ക്കുന്നത്.. ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ തന്നെ നമുക്ക് എന്താ.. കാണുന്നവരാരും നമുക്ക് വധ ശിക്ഷയൊന്നും വിധിയ്ക്കത്തില്ലല്ലോ.. പിന്നെ, നമ്മുടെ മോൾക്ക് വേണ്ടി അത്രയെങ്കിലും ചെയ്യണ്ടേ നമ്മൾ..." "അത് വേണ്ടെന്നല്ല.. മരണം വരെ നമുക്ക് ഇവിടെ ജീവിച്ചു പോകണ്ടേ... നാട്ടുകാരേ മുഴുവൻ വെറുപ്പിച്ചു കൊണ്ട് നമുക്കിവിടെ ജീവിയ്ക്കാൻ പറ്റുവോ. അവർ നമ്മളെ ഒറ്റപ്പെടുത്തും..." "എന്ത് വന്നാലും ഞാൻ പിന്നോട്ടില്ല. കർത്താവ് തമ്പുരാനായിട്ട് അയാളെ ഇവിടെ എത്തിച്ചു തന്നതാ... നമ്മുടെ മകളുടെ മരണത്തിനു കാരണക്കാരിയായവൾ ഒരു വിജയിയെ പോലെ എത്രയോ വർഷങ്ങളായി സന്തോഷത്തോടെ നമുക്ക് മുമ്പിലൂടെ നടന്നു പോകുന്നു.. എപ്പോഴും അവൾ മാത്രം ജയിച്ചു നിന്നാൽ മതിയോ... നമ്മുടെ മോൾടെ ആത്മാവിനോടെങ്കിലും നമുക്കൊരു കടമ ചെയ്തു തീർക്കണ്ടേ." സ്വയമെന്നോണം അവർ പറഞ്ഞു നിർത്തി. ജോസപ്പേട്ടന് അതിന് മറുപടിയില്ലായിരുന്നു. ജീനയുടെ ഓർമയുണ്ടാകുമ്പോഴെല്ലാം അയാളുടെ മനസും വെന്തുരുകി കൊണ്ടാണ് ഇരിയ്ക്കുന്നത്.. പ്രതികാരം ചെയ്യുന്നത് പോയിട്ട് അതിനേ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ ചെല്ലാൻ പോലും പ്രായം സമ്മതിക്കുന്നില്ല. അയാളുടെ മനസ് പ്രതിഷേധിയ്ക്കുമ്പോഴെല്ലാം കടിച്ചു പിടിച്ചു നിന്നാണ് കോപം അടക്കുന്നത്. അതു ശത്രു പ്രബലൻ ആയത് കൊണ്ടല്ല. താൻ തോറ്റു പോകാൻ സാധ്യത യുള്ളതിനാൽ മാത്രമാണ്. തന്റെ മകളുടെ മരണത്തിനു കാരണക്കാരിയായവളെ മനസിലിട്ട് താൻ ആയിരത്തിൽ കൂടുതൽ തവണ വെടിവച്ചു കൊന്നിട്ടുള്ള ആസ്വപ്നം യാഥാർഥ്യ മാകാൻ പോവുകയാണെന്ന ചിന്ത അയാൾക്ക് എസ്തപ്പാനോടുള്ള വിരോധം കുറെയൊക്കെ മാറ്റിയെടുത്തു. ♦️ രാത്രിയിൽ തങ്ങളാരും അറിയാതെ ഇത്രയൊക്കെ സംഭവങ്ങൾ ഇവിടെ നടന്നിട്ടുണ്ടെന്ന് രാവിലെയാണ് ഗോപിയാശാന്റെ ചായക്കടയിൽ അറിയുന്നത്. "മഴയായതു കൊണ്ട് എല്ലാരും നേരത്തെ കയറി കിടന്നു.. അല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഓട്ടവും ചാട്ടവും അലർച്ചയും കെട്ടിട്ടെങ്കിലും ആരെങ്കിലുമൊക്കെ അറിഞ്ഞേനെ.." നല്ല കടുപ്പത്തിൽ, ഗൗരി ഒഴിച്ച് കൊടുത്ത ചൂട് ചായ കുടിയ്ക്കുന്നതിനിടയിൽ ബെന്നിച്ചന്റെ ചാച്ചൻ കറിയാ ആണ് വിവരം പുറത്ത് വിടുന്നത്. അവർ പറയുന്നതെല്ലാം ഗൗരിയും കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. രാത്രി മഴ നേർത്തു വന്ന് മഞ്ഞു പെയ്യുംപോലെ നേർത്തു പെയ്യുന്നുണ്ട്.. കുടയുമായി ചായക്കടയിലേയ്ക്ക് വന്ന മറ്റുള്ളവർക്കും പറയാനുള്ളത് അത് തന്നെയായിരുന്നു. "ഞാനേതായാലും എസ്തപ്പാന്റെ പക്ഷത്താ.. കാരിരുമ്പിന്റെ കരുത്തുള്ള ഏഴെട്ടണ്ണത്തിനെവലിപ്പിച്ചു പാളയിൽ കിടത്തിയേമ്മച്ചും പോവുകാന്നു വച്ചാൽ നിസ്സാര കാര്യമാണോ.. അവനാ ആണ്." കുഞ്ഞച്ചൻ വന്ന പാടേ ഒരു ചായയ്ക്ക് പറഞ്ഞ ശേഷം അവിടെ കിടന്ന ഒരു കസേരയിലേക്കിരുന്നു. "പ്രാണ രക്ഷാർത്ഥം എടുത്ത്‌ ആറ്റിലേക്ക് ചാടിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അവൻ കയത്തിൽ കുരുങ്ങിയിട്ടുണ്ടാകും. അവിടെ മുഴുവൻ കാട്ടിഞ്ച വളർന്ന് നിൽക്കുന്ന ഇടമാ.. ആറ്റിൽ ചാടിയിട്ടില്ലെങ്കിൽ അവരുടെ കയ്യിൽ കിട്ടിയേനെ.." ഗോപിയാശാൻ പറഞ്ഞു. "ഗോപിയാശാൻ അപ്പറഞ്ഞത് നേരാ. അവിടെ അടുത്തെങ്ങാനും വീണിട്ടുണ്ടേൽ എത്ര വലിയ നീന്ത് അറിയാവുന്നവനും രക്ഷപ്പെട്ടു പോകാൻ പറ്റില്ല. കാലൻ അവിടെങ്ങാനും വീണു പോയെന്ന് കേട്ടാൽ മതിയാരുന്നു. ഈ കരയിലെ നഷ്ടപ്പെട്ട് പോയ സന്തോഷവും സമാധാനവുമൊക്കെ തിരികെ കിട്ടിയേനെ.." നാരായണന്റെ അഭിപ്രായം അതായിരുന്നു. "നിങ്ങള് പേടിയ്ക്കേണ്ട നാരായണേട്ടാ.. അവനിനി രക്ഷപ്പെട്ടൂന്ന് തന്നെ ഇരിയ്ക്കട്ടെ. ഇങ്ങോട്ട് അവൻ തിരിച്ചു വരുവോ... ഇനിയവൻ ഈ കരയിൽ കാൽ കുത്താൻ ഇത്തിരി പുളിയ്ക്കും.. ഇത്രയും നാൾ അവൻ ഇവിടെ കിടന്ന് നിഗളിച്ചത് അവനെന്ത്, ആരോട് ചെയ്താലും ആരും ചോദിയ്ക്കാൻ വരില്ലെന്നൊരു ധൈര്യത്തിന്റെ പുറത്താ.ഏതായാലും അതങ്ങു തീർന്നു കിട്ടി. ഇനി തിരിച്ചു വന്നാൽ പണി ഏത് ഭാഗത്ത്‌ നിന്നും വന്നേക്കും എന്നറിയാവുന്നത് കൊണ്ട് അതിനവൻ ധൈര്യപ്പെടില്ല. ഞാൻ പറയുന്നത് ഇത് കുറച്ച് മുൻപേ വേണ്ടിയിരുന്നെന്നാ. എങ്കിൽ അവൻ ഇത്ര ഇവിടെക്കിടന്ന് വഷളാകില്ലായിരുന്നു." എല്ലാവർക്കും സന്തോഷം പകരുന്നൊരു വാർത്തയായിരുന്നു അത്. "നീയെന്താ മോളേ, പേടിച്ച് നിൽക്കുവാണോ.." നാരായണൻ ഗൗരിയേ നോക്കി ചോദിച്ചു. അവളുടെ മുഖം കണ്ടിട്ട് അ യാൾക്ക് അങ്ങനെയാണ് തോന്നിയത്. "ഹേയ്.. പേടിയൊന്നും ഇല്ല.." അവളൊന്നു ചിരിയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അതിന് ചിരിയെന്നൊന്നും പറയാൻ പറ്റില്ലായിരുന്നു. "അല്ല.. കണ്ടിട്ട് നിന്റെ മുഖത്ത്‌ നല്ല പേടിയുള്ളത് പോലെ തോന്നുന്നു." "ഞാനതല്ല നാരായണേട്ടാ ഓർത്തത്‌.. അയാൾ രക്ഷപ്പെട്ടു പോയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ തീർച്ചയായും ഇവിടേയ്ക്ക് തിരികെ വരുക തന്നെ ചെയ്യും. കാരണം തങ്കമണി ചേച്ചിയുടെ വീട് അയാൾ പൈസ കൊടുത്ത്‌ വാങ്ങിച്ചെന്നല്ലേ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്.." "അത് അയാൾ പറഞ്ഞ അറിവല്ലേ മോളേ. നമുക്ക് അറിയില്ലല്ലോ സത്യമെന്താണെന്ന്. അവന് രാത്രി കഴിയാൻ സുരക്ഷിതമായ ഒരിടം വേണമായിരുന്നു. അവൻ നോക്കുമ്പോ ആ വീടാണ് ഒഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്നത്. അത് കൊണ്ട് അവിടെ താമസിയ്‌ക്കാൻ വേണ്ടി അവൻ പറഞ്ഞ കള്ളം ആയിക്കൂടെ അത്.." "പക്ഷെ ഇത്രനാളൊന്നും തങ്കമണി ചേച്ചി മടങ്ങി വരാതെ ഇരിയ്ക്കുന്നതല്ലല്ലോ നാരായണേട്ടാ. കൂടിപ്പോയാൽ രണ്ടാഴ്ച.. എവിടെ പോയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും രണ്ടാഴ്ചയ്ക്കുള്ളിൽ തങ്കമണി ചേച്ചി തിരിച്ചു വരാറുള്ളതല്ലേ. ഇതിപ്പോൾ എത്ര മാസമാകുന്നു അവരിവിടെ നിന്നും പോയിട്ട്." ഗൗരി ആ പറഞ്ഞതിൽ ഒരു കാര്യമില്ലാതില്ല എന്ന് ഏവർക്കും തോന്നി. "അതിനൊരു ഒറ്റ പരിഹാരമേയുള്ളൂ..'' കറിയാ പറയുന്നത് കേട്ട് ഏവരും അയാളെ നോക്കി. "അവനിങ്ങോട്ട് കെട്ടിയെടുക്കാതെ വെള്ളത്തിൽ താഴ്ന്നു പോകാനായി ഏവരും മുട്ടിപ്പായി പ്രാർത്ഥിക്കുക.. അവന്റെ ജഡം കിട്ടിയില്ലെങ്കിലും ചത്ത്‌ കെട്ടു പോയാൽ മതിയാരുന്നു. അത്രയ്ക്കും അനുഭവിച്ചില്ലേ ആ നാറിയെ കൊണ്ട് ഇവിടുള്ളവർ.' വരുന്നവരും പോകുന്നവരുമെല്ലാം അവരവരുടേതായ അഭിപ്രായങ്ങൾ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അന്ന് പകൽ മുഴുവനും കുറെ പേർ ചെമ്പൻ മലയുടെ താഴ്വരയിലും, കല്ലാറിന്റെ ഇരു തീരങ്ങളിലും തിരഞ്ഞ ശേഷം ഇനിയൊരിയ്ക്കലും എസ്തപ്പാൻ തിരിച്ചു വരാൻ ഇടയില്ലെന്ന് മറ്റുള്ളവരെയും പറഞ്ഞു ധരിപ്പിച്ചു. (തുടരും) #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - പ്രളയം... 🔻 പാർട്ട് _29 ✍️ രചന - Aniprasad. മണ്ണെണ്ണവിളക്ക് തിരികെ റെയ്ച്ചലിന്റെ കയ്യിൽ ഏൽപ്പിയ്ക്കാതെ ബെന്നിച്ചൻ തിണ്ണയിൽ വീണു കിടക്കുന്ന ചോരത്തുള്ളികൾക്ക് അടുത്തേയ്ക്ക് അടുപ്പിച്ചു. അടുത്ത സമയത്ത്‌ വീണ കട്ടച്ചോരയ്ക്ക് ചുറ്റും ഉറുമ്പുകൾ ഒത്തുകൂടാൻ തുടങ്ങുന്നതേയുള്ളൂ. "റോബിച്ചാ.." അവൻ അവിടെ നിന്നുകൊണ്ട് വിളിച്ചു. റോബിച്ചനും മറ്റു രണ്ട് പേരും പുറത്തുള്ള കളീലിന് ചുറ്റും ഹെഡ് ലൈറ്റ് അടിച്ചു നോക്കികൊണ്ടിരിയ്ക്കയായിരുന്നു. ബെന്നിച്ചന്റെ വിളികേട്ട് റോബിൻ അവിടേയ്ക്ക് ഓടി വന്നു. അവന്റെ നെറ്റിയിലേക്ക് വീണുകിടന്ന മുടിയിഴകളിലൂടെ മഴ വെള്ളം ഒലിച്ചിറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. റോബിച്ചനും മായിൻ കുട്ടിയും അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നപ്പോൾ തിണ്ണയിൽ വീണുകിടന്ന ചോരത്തുള്ളികളിലേക്ക് ബെന്നിച്ചൻ വിരൽ ചൂണ്ടി. "അവൻ ഇവിടെയുണ്ട്. ഇവിടം വിട്ട് അവൻ എവിടേയ്ക്കും പോയിട്ടില്ല. കുത്തുകൊണ്ട അവന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് വീണുകിടക്കുന്ന ചോരയാ ഇത്.. മറ്റുള്ളവരോട് വീട് വളഞ്ഞു നിൽക്കാൻ പറയ്‌.. ഇവിടുന്ന് അവൻ രക്ഷപ്പെട്ടു പോകാൻ ഇടയാകരുത്. അങ്ങനെ അവൻ രക്ഷപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ നമ്മൾ നമ്മളുടെ കുടുംബത്തെ കൂട്ടി ആത്മഹത്യ ചെയ്തോണം.. അല്ലെങ്കിൽ അവൻ നമ്മളെയെല്ലാം ഒന്നൊന്നായി വകവരുത്തും " റോബിച്ചനും, മുരളിയ്ക്കുമൊക്കെ അവൻ പറഞ്ഞതിന്റെ അർത്ഥം മനസിലാകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "ആ വിളക്ക് ഇങ്ങ് താടാ മക്കളേ നിങ്ങളെന്തിനാ അതും പിടിച്ചു നിൽക്കുന്നെ.. ഞാൻ കേറി വാതിലടയ്ക്കട്ടെ. ആ ഒരുമ്പെട്ടവൻ വാതിൽ തുറന്നു കിടക്കുന്നത് കണ്ടാൽ അത് മതി ഇവിടെ പൊറുക്കാൻ കേറാൻ." റെയ്ച്ചൽ, ബെന്നിച്ചന്റെ കയ്യിലിരിയ്ക്കുന്ന വിളക്കിനായി കൈനീട്ടി. "അമ്മച്ചീ.. ഈ വാതിൽ കുറെ നേരമായി ഇവിടെ തുറന്നു കിടക്കുവാരുന്നോ..." റോബിച്ചൻ അവരോട് ചോദിച്ചു. "ആം.. എന്താടാ ചോദിച്ചേ.. മഴ ഒന്ന് കുറഞ്ഞപ്പോ ഞാൻ വന്ന് തുറന്നിട്ടതാ.. കറന്റ് ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട് ഞാൻ വാതിൽ തുറന്നിട്ടിട്ട് ഇവിടെ ഇരിയ്ക്കുവാരുന്നു. നിങ്ങള് വഴിയിൽ വന്നു നിന്ന് ലൈറ്റ് തെളിച്ചു കള്ളനെ തിരയുമ്പോഴൊക്കെ ഞാനിവിടെ ഇരിപ്പുണ്ട്.." "എന്നിട്ട് റോഡിലേക്ക് തൂങ്ങി കിടക്കുന്ന കാട്ടു വള്ളിയിൽ തൂങ്ങി ആ കള്ളൻ ഈ മുറ്റത്തേയ്ക്ക് കയറി വരുന്നത് അമ്മച്ചി കണ്ടില്ലേ.." "ഈ മുറ്റത്തേയ്ക്ക് കയറി വന്നോ.." റെയ്ച്ചൽ അമ്പരന്ന് പോയി. "പോടാ.. നിങ്ങൾക്ക് തോന്നുന്നതാ.. ഞാനിവിടെ ഇരിയ്ക്കുമ്പോ ഒരു പട്ടി ക്കുറുക്കൻ പോലും ഈ മുറ്റത്തോട്ട് വന്നിട്ടില്ല. പോരാത്തതിന് കറന്റ് പോയപ്പോ മുതല് ഞാനീ വിളക്ക്കത്തിച്ചു തിണ്ണയിൽ വച്ചിരുന്നതാ. മുറ്റത്തോട്ട് ആരെങ്കിലും കേറി വന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ ഞാൻ കാണാതിരിയ്ക്കുവോടാ ബെന്നീ." "അമ്മച്ചി ശ്രദ്ധിച്ചു കാണില്ല. അല്ലെങ്കിൽ അമ്മച്ചിയുടെ ശ്രദ്ധ ഒരു നിമിഷം എങ്ങോട്ടെങ്കിലും മാറിയിട്ടുണ്ട്.." "എന്റെ ശ്രദ്ധ എങ്ങോട്ട് മാറാൻ. ഞാനിവിടിരുന്ന് റോഡിനപ്പുറത്തെ ആറ്റു വെള്ളത്തിന്റെ ഇരമ്പം കേട്ടുകൊണ്ടിരിയ്ക്കുവാരുന്നു. ചെമ്പൻ മലയിൽ വല്ല ഉരുളും വീണിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ ആറ്റിൽ വെള്ളം പൊങ്ങിയാൽ എങ്ങോട്ടെങ്കിലും മാറണമല്ലോ എന്നോർത്ത്‌.. എന്റെ ശ്രദ്ധ മാറിയിട്ടില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല ഈ വാതിൽപ്പടിയിൽ നിന്നും എണീറ്റുഞാൻ എങ്ങോട്ടും പോയിട്ടുമില്ല." "അവനിവിടെ വന്നിട്ടുണ്ട് അമ്മച്ചീ. അമ്മച്ചിയുടെ കണ്ണ് വെട്ടിച്ച് അവനീ വീട്ടിനുള്ളിൽ കയറി പറ്റിയിട്ടുണ്ട്..." "ഹെന്റീശോയെ.." റെയ്ച്ചൽ നെഞ്ചത്ത്‌ കൈവച്ചുകൊണ്ട് തനിയ്ക്ക് പിന്നിലെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി. "നീ വെറുതേ എന്നെ പേടിപ്പിയ്ക്കല്ലേടാ ബെന്നീ. നിങ്ങൾ അതും പറഞ്ഞിട്ട് ഇവിടുന്നിറങ്ങി പോകും. എനിയ്ക്കും അതിയാനും ഇന്നത്തെ രാത്രിപിന്നെ ഉറങ്ങാൻ പറ്റില്ല." "പേടിപ്പിയ്ക്കാൻ പറഞ്ഞതല്ല അമ്മച്ചീ ഞാൻ.. ഇതുകണ്ടോ."ബെന്നിച്ചൻ വിളക്ക് തിണ്ണയിൽ വീണുകിടന്ന ചോര തുള്ളികൾക്ക് നേരെ നീട്ടി. കാറ്റിൽ ആടിയുലഞ്ഞു തിരി കെട്ടു പോയപ്പോൾ ജനൽപ്പടിയിൽ വച്ചിരുന്ന തീപ്പെട്ടി എടുത്ത്‌ റെയ്ച്ചൽ വിളക്ക് തെളിച്ചു. "അത് ചോരയല്ലിയോടാ ബെന്നീ.. കോഴിയെ കൊന്നപ്പോൾ വീണ ചോരയാ അത്.." അവർ പറഞ്ഞത് മനസിലാകാതെ ബെന്നിച്ചനും കൂട്ടരും മുഖമുഖം നോക്കി. "നിങ്ങള് തമ്മിൽ തമ്മിൽ നോക്കേണ്ടേടാ. ആ കിടക്കുന്നത് കോഴിച്ചോരയാ.. രാത്രീല് ചോറിന് കറി പോരാന്നും പറഞ്ഞു അങ്ങേര് പൊരുന്നയിരുന്നഒരു പിടയെ പിടിച്ചു കൊന്നപ്പോൾ വീണ ചോരയാ അത്. അത് കണ്ടിട്ടാണോ നിങ്ങള് ആ കള്ളൻ എന്റെ വീട്ടിൽ കയറിയിരിപ്പുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞത്.. ദേ ഇരിയ്ക്കുന്നു കോഴിയെ കൊന്നതിന്റെ വേസ്റ്റ്.. അത് രാവിലെ എടുത്ത്‌ ആറ്റിൽ കളയാമെന്ന് കരുതി വച്ചേക്കുവാ. അതിൽ നിന്നും ചോര ഇറ്റ് വീഴുന്നത് കണ്ടില്ലേ.." റെയ്ച്ചൽ മുറ്റത്തിന്റെ മൂലയിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി. അവിടെ ചുരുട്ടി കെട്ടി വച്ചിരിയ്ക്കുന്ന കിറ്റിൽ നിന്നും ചോര ഒലിച്ചു വീണു പരന്നിട്ടുള്ളത് അവർക്ക് കാണാമായിരുന്നു. മസാല വഴറ്റുന്നതിന്റെ മണം അവിടെമ്പാടും പടർന്നു തുടങ്ങി. "അങ്ങേര് അതിനേ കറിയാക്കാനുള്ള ഒരുക്കത്തിലാ.. നിങ്ങളിവിടെ നിന്ന് നേരം കളയാതെ ചെമ്പൻ മലയിലേക്ക് പോകുന്ന വഴിയ്ക്കെങ്ങാനും പോയി പരത്. അവൻ രക്ഷപ്പെട്ടു പോകുംമുമ്പ് കയ്യിൽ കിട്ടും." "ഇതാ.. വിളക്ക് വച്ചോ.. എന്നിട്ട് വാതിലടച്ചോ.. ആര് വന്ന് വാതിലിൽ തട്ടിയാലും തുറന്നേക്കല്ലേ അമ്മച്ചീ.." ബെന്നിച്ചൻ കയ്യിലിരുന്ന വിളക്ക് അവർക്ക് കൈമാറിയപ്പോൾ അടുക്കളയിൽ നിന്നും മൂപ്പിച്ച മസാലയിലേക്ക് കോഴിക്കഷണങ്ങൾഇടുന്ന ശബ്ദം അവർ കേട്ടു. റെയ്ച്ചൽ വിളക്ക് വാങ്ങി അകത്തേയ്ക്ക് വച്ച ശേഷം വാതിലടച്ചു. പിന്നെ അവർ ജനൽ തിരശീല മെല്ലെ മാറ്റി പുറത്തേയ്ക്ക് നോക്കി. കുറെ ആൾക്കാർ തന്റെ വീടും പരിസരവും അരിച്ചു പെറുക്കുന്നത് അവർക്ക് അവിടെ നിന്നാൽ കാണാമായിരുന്നു. റേയ്ച്ചൽകണ്ണിമ വെട്ടാതെ അത് നോക്കി നിന്നു. കുറച്ച് സമയത്തിന് ശേഷം അവരെല്ലാം തന്റെ വീട്ടു മുറ്റത്ത്‌ ഒത്തുകൂടുന്നത് അവർക്ക് കാണായി. എല്ലാ മുഖങ്ങളിലും കാണുന്നത് നിരാശയാണ്. അതിൽ ചിലർവീണ്ടും താൻ കോഴി വേസ്റ്റ് വച്ചിരിയ്ക്കുന്നിടത്തേയ്ക്ക് ലൈറ്റ് തെളിച്ചു നോക്കുന്നു. അവർക്കെല്ലാം അവൻ ഇവിടെയെങ്ങോ ഉള്ളതുപോലൊരു സംശയം ഉടലെടുത്തിട്ടുണ്ടെന്ന് അവരുടെ ചലനങ്ങളിൽ നിന്നും റെയ്ച്ചലിനു തോന്നി. "അവൻ രക്ഷപ്പെട്ടു പോയാലും ഈ ജന്മത്ത്‌ ഇനി കൊടുവത്തൂരിന്റെ ഏഴയലിൽ കാൽ കുത്തില്ല..കൊടുവത്തൂർ എന്ന് കേട്ടാൽ തന്നെ ഇനിഅവന് ഏഴു ദിവസം കുളിരും പനിയും ഉണ്ടാകും. അവൻ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും കരുതാത്ത ആക്രമണമല്ലാരുന്നോ നമ്മൾ നടത്തിയത്. ഇങ്ങനൊരു അറ്റാക്ക് അവന്റെ ജന്മത്ത്‌ അവൻ നേരിട്ടിട്ടുണ്ടാവില്ല." മായിൻ കുട്ടി താൻ അവനെ അടിച്ചിട്ട കഥ കൂടി മറ്റുള്ളവർക്ക് മുമ്പിൽ പറയാൻ തുടങ്ങി. "അവന്റെ കൈക്ക് കുത്തേറ്റ സ്ഥിതിയ്ക്ക് അവനിവിടം വിട്ടു പോകാതെ പറ്റില്ല. മുറിവ് ചികിൽസിയ്ക്കാൻ അവന് പുല്ലാമലയോ, കുളമുടിയിലോ പോകണ്ടേ." "കൈക്ക് മുറിവ് പറ്റിയതിനാൽ അവന് രാത്രിയിൽ ആറ്റിൽ ചാടി നീന്തി മറുകര പിടിയ്ക്കാൻപറ്റുവോ...പകുതിയ്ക്കചെല്ലുമ്പോ കുഴഞ്ഞ് വെള്ളത്തിൽ താഴില്ലേ." "അവൻ അതും ചെയ്യും അതിനപ്പുറവും ചെയ്യും.. അടിവയറ്റിൽ കത്തി കേറ്റിയാൽ പോലും അതും പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചു വെള്ളത്തിൽ ചാടി നീന്താൻ ചങ്കുറപ്പ് ഉള്ളവനാ.." "എങ്കിൽ അവൻ ആറ്റു തീരത്ത്‌ തന്നെ കാണും.. മഴ പെയ്തു വെള്ളം കലങ്ങിയത് കൊണ്ട്ആറ്റിൽ ചാടാതെ രാവിലെ കടത്ത്‌ വരുമ്പോ അതിൽ കയറിമുങ്ങാൻ കാത്ത്‌ നിൽക്കും.. ഇവിടം മുതൽ കടവ് വരെ ആറ്റു തീരം നമുക്കൊന്ന് അരിച്ചു പെറുക്കി നോക്കാം..കിട്ടിയാൽ വിടരുത്. നട്ടെല്ല് അടിച്ചൊടിച്ചിട്ട് ആറ്റിൽ തള്ളിയേക്കണം." എല്ലാവരും ചേർന്നൊരു തീരുമാനം എടുത്തതോടെ ഹെഡ് ലൈറ്റ്കളുടെ വെളിച്ചം തന്റെ മുറ്റത്ത്‌ നിന്നും ചാറ്റൽമഴയിലൂടെ നീങ്ങി റോഡിലേക്കിറങ്ങുന്നു. പിന്നെ ഇരുട്ടിനേയും മഴയെയും വകവെയ്ക്കാതെ ഒരു കൂട്ടം ചെറുപ്പക്കാർ വള്ളിപ്പടർപ്പുകൾ വകഞ്ഞു മാറ്റി തിരച്ചിലിന് ഇറങ്ങുന്നു. തന്റെ തോളിൽ ബീഡിപ്പുകയുടെ മണമുള്ള നിശ്വാസ വായു തട്ടിയപ്പോൾ റേയ്ച്ചൽ അവിടെ നിന്നുകൊണ്ട് മുഖം തിരിച്ച് നോക്കി. ജോസപേട്ടൻആ തണുത്ത ഇരുട്ടിലും ഒരു തോർത്ത്‌ കൊണ്ട് തന്റെ നെറ്റിയിലും, കഴുത്തിലും പൊടിഞ്ഞ വിയർപ്പ് ഒപ്പുകയാണ്. "പോയോ എല്ലാം.." അയാൾ ഭാര്യയുടെ കാതിലേക്ക് മുഖം അടുപ്പിച്ചു കാറ്റിന്റെ ഒച്ചയിൽ ചോദിച്ചു. "ഉം.." അവർ മൂളി. "ഞാൻ അവിടെ അടുക്കളയിൽ പ്രാണനെടുത്ത്‌ കയ്യിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ടാ നിന്നത്.. ആ വന്നവരിൽ ആരെങ്കിലും നമ്മുടെ വീടിനുള്ളിൽ കയറി നോക്കിയാലുള്ള അവസ്ഥ... നാട്ടുകാർ എന്നെ ഇവിടിട്ട് തല്ലി കൊന്നേനെ. എന്റെ കയ്യുടെയും, കാലിന്റെയുമൊന്നും വിറയൽ ഇപ്പോഴും മാറിയിട്ടില്ല.ദാ നോക്ക്." അയാൾ തന്റെ രണ്ട് കയ്യും ഭാര്യയ്ക്ക് മുമ്പിലേക്ക് നീട്ടിപ്പിടിച്ചു. "അവനെ ഇവിടുന്ന് പറഞ്ഞു വിടണ്ടേ റെയ്ച്ചലെ.. നമ്മളെന്തിനാ വെറുതേ ഓരോ കുരിശ്ശെടുത്ത്‌ ചുമലിൽ വയ്ക്കുന്നത്.. അവരുടെ കയ്യിൽ കിട്ടിയാൽ കൊന്നു കളയും എന്ന് പറഞ്ഞതുകൊണ്ടല്ലേ അൽപ്പസമയത്തേക്ക് ഇവിടിരുന്നോളാൻ അനുവാദം കൊടുത്തേ.. അവരെല്ലാം പോയി. എവിടേയ്ക്കെന്ന് വച്ചാൽ പോയി രക്ഷപ്പെട്ടോളാൻ പറയാം.. അവന്റെ ജീവനരക്ഷിയ്ക്കാനുള്ള അവസരം കൊടുത്ത്‌ സഹായിച്ചതിനു നാളെ നാട്ടുകാരെല്ലാം ഒറ്റക്കെട്ടായി നമുക്ക് നേരെ നിൽക്കാൻ പാടില്ല.. എങ്ങോട്ടെന്ന് വച്ചാലിറങ്ങി പോകാൻ പറയാം.." ജോസപ്പേട്ടൻ തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ തുനിയുമ്പോൾ റെയ്ച്ചൽ അയാളെ തിരിച്ച് വിളിച്ചു. "എന്താ.." അയാൾ തിരക്കി. "ഈ രാത്രി കാറ്റിലും മഴയിലും അയാൾ എങ്ങോട്ട് പോകും.." "എങ്ങോട്ടെങ്കിലും പോകട്ടെ. അതെന്തിനാ നമ്മൾ അറിയുന്നത്. അവന് പോകാനാണോ ഇടമില്ലാത്തത്.." "അവരാരും മടങ്ങി പോയിട്ടില്ല.. ഈ രാത്രി മുഴുവൻ അവർ ഇയാളെ തിരഞ്ഞു നടക്കും.. നമ്മൾ ഇവിടെ നിന്ന് അയാളെ ഇറക്കി വിട്ടാൽ അയാൾ ചെന്ന് അവന്മാർക്ക് മുമ്പിൽ ചാടിയാലുള്ള അവസ്ഥ ഒന്നോർത്തു നോക്കിയ്ക്കേ." "നമ്മളെന്തിനാ റെയ്ച്ചലെ അതൊക്കെ ഓർക്കുന്നത്. ഒരു നാട്ടിലുള്ള മുഴുവൻ ജനങ്ങളെയും ശത്രുക്കളാക്കിക്കൊണ്ട് ഇവിടെ കഴിയാനുള്ള ചങ്കുറപ്പ് അവനുണ്ടെങ്കിൽ ഇത്രയും പേരെ തുരത്തിയിട്ട് തന്റെ ജീവൻ രക്ഷിയ്ക്കാനാണോ പ്രയാസം... നമ്മൾ അവനെ സഹായിച്ചതേ തെറ്റ്.അവനെ സഹായിയ്ക്കുക എന്ന് വച്ചാൽ നമ്മൾ ചെയ്തത് നമ്മൾ കാൽ കുത്തി നിൽക്കുന്ന മണ്ണിനെ ചതിക്കുക എന്ന് കൂടിയാണ്. പിന്നെ ഒരു ജീവന്റെ കാര്യമാണല്ലോ എന്നോർത്തപ്പോൾ ഞാൻ കൂട്ട് നിന്നു പോയെന്ന് മാത്രം." "നമ്മൾ അവന്റെ ജീവൻ രക്ഷിച്ചതിനു നമ്മൾക്കെന്തെങ്കിലും ഉപകാരമുണ്ടാകുമെങ്കിലോ അവനെ കൊണ്ട്." കണ്ണുകളിലൊരു പ്രത്യേക തിളക്കം വരുത്തിക്കൊണ്ട് റെയ്ച്ചൽ തിരക്കി. "നമുക്ക് ഉപകാരമോ.. അതും ഇതുപോലൊരു ഗുണ്ടയെ കൊണ്ട്... ഇവനൊക്കെ നമുക്ക് എന്ത് ഉപകാരംപകരം തരാനാ. അവനെപ്പോലൊരു ദുഷ്ടന്റെ നിഘണ്ടുവിൽ കാണില്ലല്ലോ ഉപകാരം എന്നൊരു വാക്ക്." "വാക്കും വ്യാകരണവുമൊന്നും നമ്മൾ നോക്കേണ്ട കാര്യമില്ല. പകരത്തിന് പകരം. അത്രയും മതി.. നമ്മൾ പറയുന്നത് അക്ഷരം പടി അനുസരിച്ചാൽ മാത്രം അവനു നമ്മുടെ ഭാഗത്ത്‌ നിന്നുംസഹായം. അതിനവൻ ഒരുക്കമല്ലെങ്കിൽ ബെന്നിച്ചനെ തിരികെ വിളിയ്ക്കേണ്ട ഒരു ജോലിയേ നമുക്ക് ബാക്കി വരുന്നുള്ളൂ,എന്ത് വേണമെന്ന് അവൻ തീരുമാനിക്കട്ടെ." റെയ്ച്ചൽ ഭർത്താവിന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ടോർച്ച് വാങ്ങി തെളിച്ചു കൊണ്ട് അകത്തെ മുറിയിലേക്ക് ചെന്നു. വാതിൽക്കൽ നിന്നു കൊണ്ട് അവർ മുറിയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് ടോർച്ചടിച്ചു നോക്കി. ഷർട്ട് ഊരിയെടുത്ത്‌ കയ്യിലെ മുറിവിൽ കെട്ടിക്കൊണ്ട് വെറും നിലത്ത്‌ മലർന്നു കിടക്കയാണ് എസ്തപ്പാൻ. അയാളുടെ ശരീരം നിശ്ചലമാണെന്ന് കണ്ട് അവരുടെ ഉള്ളൊന്ന് ആളി. അവർ മുറിയ്ക്കകത്തേയ്ക്ക് വന്നശേഷം കുനിഞ്ഞു നിന്ന് ടോർച്ചടിച്ചു അവന്റെ നെഞ്ചിൽ ഹൃദയത്തിന്റെ ഭാഗമുയർന്നു താഴുന്നുണ്ടോ എന്ന് നോക്കി. മുഖത്തേയ്ക്ക് വെളിച്ചം വീണതോടെ എസ്തപ്പാൻ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. റെയ്ച്ചൽ പേടിച്ച് രണ്ടടി പിന്നോക്കം മാറിപ്പോയി. എസ്തപ്പാൻ വലതുവശം ചെരിഞ്ഞു വലതുകൈമുട്ട് നിലത്ത്‌ കുത്തി തറയിൽ എണീറ്റിരുന്നു. കയ്യിൽ ചുറ്റിയിരുന്ന അവന്റെ ഷർട്ട് ഒരു ചോരക്കട്ടയായി മാറിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. വലതുകയ്യുയർത്തി അവൻ വെള്ളം വേണമെന്ന് ആംഗ്യം കാട്ടി. "എന്തിനാ വെള്ളം. മൂക്ക് മുട്ടെ പട്ട ചാരായംവിഴുങ്ങിയിട്ട് അതിന് മേൽ വെള്ളമോ.. താൻ വാ തുറന്നാൽ ചാരായം നാറുന്നല്ലോടോ." റേയ്ച്ചൽ അവന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് അനിഷ്ടത്തോടെ നോക്കി. പിന്നെ തിരിഞ്ഞു ജോസപ്പേട്ടനെ നോക്കി അയാൾക്ക് കുടിയ്ക്കാൻ വെള്ളം കൊണ്ട് വരാൻ പറഞ്ഞു. ജോസപ്പേട്ടൻ വെള്ളമെടുക്കാൻ പോയപ്പോൾ അയാൾ തന്റെ കയ്യിൽ കെട്ടിയിരുന്ന ഷർട്ട് അഴിച്ചു മാറ്റി. ആഴത്തിലുള്ള മുറിവായിരുന്നില്ല അത്. നാലിഞ്ചു നീളത്തിൽ കൈമുട്ടിനു മുകളിൽ മാങ്ങാ പൂളിയത് പോലെ മാംസം പിളർന്ന് നിൽക്കുന്നു. "മരുന്നെന്തെങ്കിലും ഇരിപ്പുണ്ടെങ്കിൽ എടുത്തോണ്ട് വാ കാഴ്ച കണ്ടും കൊണ്ട് നിൽക്കാതെ.." അവന് നല്ല വേദനയുണ്ടെന്ന് അവന്റെ മുഖം പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "നീ പറയുമ്പോ മരുന്ന് മുമ്പിൽ കൊണ്ട് വരാൻ ഇവിടാരും ആശുപത്രി നടത്തുന്നില്ല.. നാളെ നേരം വെളുക്കുമ്പോ വേണെങ്കിൽ പുല്ലാമലയ്ക്ക് പോയി മരുന്ന് കൊണ്ട് തരാം.." അങ്ങനെ പറഞ്ഞെങ്കിലും റെയ്ച്ചൽ പോയി ഒരു ഓയിന്റ് മെന്റ് എടുത്തുകൊണ്ട് വന്ന് അവനെ ഏൽപ്പിച്ചു. കൂടെ കുറച്ച് കോട്ടനും. "ഇതേയുള്ളൂ ഇവിടെ. ഇതുവെച്ചു എന്തൊക്കെ ചികിത്സ ചെയ്യാൻ പറ്റുവോ. അതൊക്കെ ചെയ്തോ. വേറേ നിവൃത്തിയില്ല." റെയ്ച്ചൽ കൈമലർത്തി. (തുടരും) #📔 കഥ