#📙 നോവൽ - പ്രളയം... 🔻 പാർട്ട് _43 ✍️ രചന - Aniprasad. തല കുനിച്ചു, നോട്ടം നിലത്തേയ്ക്ക് വീഴ്ത്തി നിൽക്കുന്നതിനാൽ എസ്തപ്പാന്റെ മുഖത്തെ ഭാവമെന്തെന്ന് റെയ്ച്ഛലിനോ, ജോസപ്പേട്ടനോ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. ദൂരെ എവിടെയോ ഒരു മരക്കൊമ്പിലിരുന്നു കൂമൻ ചിലയ്ക്കുന്ന ഒച്ചയൊഴിച്ചാൽ സർവം നിശ്ശബ്ദം. "എസ്തപ്പാനെ.. നീയിനി എവിടെ പോവാ ഈ രാത്രിയിൽ... ഇത്രയും നേരം നീ വരുന്നതും കാത്ത്‌ ഉറക്കമിളച്ചിരുന്നതാ ഞങ്ങൾ.. ഇനി ഞങ്ങൾക്കത് വയ്യ... നീ ഈ വീട്ടിൽ താമസിച്ച ഇത്രയും നാൾ ഒരു തീച്ചൂളയ്ക്കുള്ളിലെന്ന മട്ടിലാ ഞാനും റെയ്ച്ചലും ഇവിടെ കഴിഞ്ഞു പോന്നത്.. ഇനി ഉപദ്രവിക്കരുത്... ഞങ്ങളെ വെറുതേ വിടണം..." ജോസപ്പേട്ടൻ അവന്റെ മുമ്പിൽ നിന്ന് കയ്യെടുത്ത്‌ തൊഴുതുകൊണ്ട് പറഞ്ഞപ്പോൾ എസ്തപ്പാൻ വന്ന് അയാളുടെ ഇരു കയ്യും കൂട്ടി പിടിച്ചു. ""അയ്യോ.. ജോസപ്പേട്ടൻ എന്റെ മുമ്പിലിങ്ങനെ തൊഴുതു പിടിച്ചു നിൽക്കല്ലേ... ഒന്നല്ലെങ്കിലും എന്നെക്കാൾ ഒരു പാട് പ്രായകൂടുതൽ ഉള്ള ആളല്ലേ.." "അവന്റെ ആ സംസാരം കേൾക്കവേ റെയ്ച്ഛലിനു അൽപ്പം ആശ്വാസം തോന്നി. അവനോട് കാര്യം പറയുമ്പോൾ അവനിൽ നിന്നും ഈ വിധം ഒരു പ്രതികരണം ആയിരുന്നില്ല അവർ പ്രതീക്ഷിച്ചത്. "സാരമില്ല. ഇനിയെങ്കിലും ഒരൽപ്പം സമാധാനത്തോടെ ഞങ്ങൾക്ക് ജീവിയ്ക്കണം... ജീവിതത്തിൽ ഞങ്ങൾക്കുണ്ടായ എല്ലാ നഷ്ട്ടവും ഞങ്ങൾ മനസാ അംഗീകരിച്ചു കഴിഞ്ഞിരിയ്ക്കുന്നു. ഞങ്ങൾക്കിനി ആരോടും പ്രതികാരമില്ല.. വാശിയില്ല.. പകയില്ല.. ജീവിതത്തിന്റെ അങ്ങേ തലയ്ക്കൽ എത്തിനിൽക്കുന്ന ഞങ്ങൾക്ക് മനഃസമാധാനത്തോടെ ഒന്ന് കണ്ണടയ്ക്കണമെന്ന ആഗ്രഹം മാത്രമേ ബാക്കിയുള്ളൂ... അതിന് നീ ഞങ്ങൾക്ക് അനുവാദം തരണം..." "അയ്യോ.. ജോസപ്പേട്ടൻ എന്താ ഇങ്ങനൊക്കെ പറയുന്നത്... ഇന്നലെ വരെ ജോസപ്പേട്ടനും ഇവരും ഇങ്ങനൊന്നും ആയിരുന്നില്ലല്ലോ എന്നോട് പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നത്. ഞാൻ മറന്നു പോയാലുടൻ നിങ്ങൾ മാറിയും തിരിഞ്ഞും എന്നെ ഓർമിപ്പിയ്ക്കുമായിരുന്നു ഈ തുരുത്തിൽ ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി ആരുടെയൊക്കെ ജീവൻ എടുക്കണമെന്ന്.. കരുണൻ... ഗൗരി... ഇവരൊക്കെ നിങ്ങൾക്ക് മുമ്പിൽ സസുഖം വാഴുന്നത് കണ്ടാസ്വദിയ്ക്കാനാണോ നിങ്ങളുടെ ഇപ്പോഴുള്ള തീരുമാനം... നിങ്ങളുടെ മകളുടെ മരണത്തിനു കാരണക്കാരായ ഇവരെയൊക്കെ വെറുതേ വിട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ മകളുടെ ആത്മാവിന് ശാന്തി കിട്ടുമോ...." "കിട്ടണ്ട..." റെയ്ച്ചൽ പല്ലുകൾ ഞറുമ്മി. "എന്റെ മകളുടെ ആത്മാവിന് മോക്ഷവും ശാന്തിയും ഒന്നും കിട്ടണ്ട. അതൊന്നും നേടിതരേണ്ട ചുമതലയും നിനക്കില്ല.. ദൈവത്തെയോർത്ത്‌ നീ ഇവിടെ നിന്നും ഒന്ന് പോയി തന്നാൽ മതി. മതി ഞങ്ങളെ ഉപദ്രവിച്ചത്. ക്ഷമയ്ക്കും, സഹനത്തിനുമൊക്കെയുള്ള പരിധിയുടെ അങ്ങേയറ്റം കടന്നു നിൽക്കുവാ ഞങ്ങൾ..." റെയ്ച്ചൽ അവന് നേർക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി. "സാരമില്ല.. സാരമില്ല. ഞാൻ ഏറ്റെടുത്ത പണി ഉടൻ തന്നെ ഞാൻ തീർത്തു തന്നേക്കാം.. അത് നീണ്ടു പോകുന്നതിലുള്ള അസ്വസ്ഥതയല്ലേ നിങ്ങൾക്ക്. രണ്ട് ദിവസം.. രണ്ടേ രണ്ട് ദിവസം എനിയ്ക്ക് താ..." എസ്തപ്പാൻ ഇരുവരെയും മാറി മാറി നോക്കി. അവന്റെ ശബ്ദം താഴ്ന്നിരുന്നെങ്കിലും, തണുത്തുറഞ്ഞ വല്ലാത്തൊരു വന്യത ആ കണ്ണുകളിൽ അവർക്ക് കാണാമായിരുന്നു. "രണ്ട് ദിവസം പോയിട്ട് ഒറ്റ നിമിഷം പോലും ഇനി നീയിവിടെ നിൽക്കാൻ പാടില്ല. അതിന് ഞങ്ങൾ സമ്മതിയ്ക്കില്ല.ഇപ്പോൾ ഇറങ്ങിയേ തീരൂ ഈ വീട്ടിൽ നിന്ന്.." എസ്തപ്പാൻ പതറി നിൽക്കുകയാണെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ റെയ്ച്ചൽ മുൻപോട്ട് വന്നു. "ശരി.. ഞാൻ ഇറങ്ങിപ്പോയിക്കോളാം.. സമ്മതിച്ചിരിയ്ക്കുന്നു. പക്‌ഷേ അതിന് മുൻപ് നമ്മൾ തമ്മിൽ ഉണ്ടാക്കിയിരുന്ന ഒരു കരാർ ഇല്ലേ.. ആ കരറിന്റെ കാര്യത്തിൽ ഒരു തീരുമാനം ഉണ്ടാക്കണം.. നിങ്ങൾ പറഞ്ഞ ദൗത്യം ഏറ്റെടുത്ത്‌ ചെയ്തു കഴിയുമ്പോ നിങ്ങൾ എനിയ്ക്ക് നൽകാമെന്ന് പറഞ്ഞ പണം... ആ പണം ഒറ്റപ്പൈസ കുറയാതെ എന്റെ കയ്യിൽ കിട്ടണം..." "ഏത് പൈസ.. അതെന്തിന് തരണം ഞങ്ങൾ. അതിന്റെ രണ്ടിരട്ടി പൈസ നീ ഈ വീട്ടിൽ അടയിരുന്നു തിന്നും കുടിച്ചും തീർത്തിട്ടില്ലേ... അതിന്റെ കാശ് ഞങ്ങൾക്കാണ് നീ തന്ന് കണക്ക് തീർക്കേണ്ടത്..." "ഇല്ല സ്ത്രീയേ.. ഞാനത് കൊണ്ടേ പോകൂ. നിങ്ങളെ കൊന്നിട്ടാണെങ്കിൽ അങ്ങിനെ.. നിങ്ങളാ പൈസ ഒളിപ്പിച്ചു വച്ചിരിയ്ക്കുന്ന സ്ഥലമൊക്കെ എനിയ്ക്ക് അറിയാമല്ലോ..അതുകൊണ്ട് ജീവൻ തിരികെ വേണമെങ്കിൽ ആ പൈസ എടുത്ത്‌ മേശപ്പുറത്തേയ്ക്ക് വച്ചേക്ക്... ആ പൈസ എന്റെ ഈ കൈകൊണ്ട് ഞാൻ തന്നെ എടുക്കാൻ ഇടയായിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ രണ്ട് പേരുടെ ജീവൻ കൂടി ഞാനതിന്റെ കൂടെ എടുത്തിരിയ്ക്കും." "എസ്തപ്പാനെ.. ദൈവത്തെയോർത്ത്‌ പ്രശ്നമുണ്ടാക്കാൻ നിൽക്കല്ലേ... നാട്ടുകാർ ഇവിടെ വന്നാൽ നിന്റെ കൂടെ ഞങ്ങളും കുടുങ്ങും.. ഞാൻ നിന്റെ കാല് പിടിയ്ക്കാം. ഒന്ന് പോയി തരുവോ എസ്തപ്പാനെ.." ജോസപ്പേട്ടൻ പറയുന്നത് കേട്ട് എസ്തപ്പാൻ പൊട്ടി ചിരിച്ചു. "എസ്തപ്പാനോ.. ഏത് എസ്തപ്പാൻ.. എവിടുത്തെ എസ്തപ്പാൻ.. എസ്തപ്പാനല്ല, ഇസഹാക്ക്... ഇസഹാക്ക്.. അതാണ്‌ ഞാൻ.. അത് മാത്രമാണ് ഞാൻ." ഒരു രാക്ഷസൻ പല്ലിളിയ്ക്കുന്നത് പോലെ അവൻ വായ പിളർന്നപ്പോൾ ഇരു വശത്തുമുള്ള അവന്റെ കോമ്പല്ലിൽ വെളിച്ചം തട്ടി തിളങ്ങി. അവൻ പറയുന്നത് കേട്ട് റെയ്ച്ചലും, ജോസപ്പേട്ടനും ഒരേ പോലെ നടുങ്ങിപ്പോയി. "അറിഞ്ഞില്ലേ നീയൊന്നും ഇത് വരെ.. അവനെന്റെ പേര് നാട് മുഴുവൻ വിളംബരം ചെയ്തു കഴിഞ്ഞു.. അവൻ കരുണൻ...." "ക.. കരുണനോ... അവനെങ്ങിനെ നിന്നേ...." ജോസപ്പേട്ടന്റെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു. "അവന് മാത്രമല്ല, അവന്റെ ഭാര്യയ്ക്കും അറിയാമായിരുന്നു ഞാൻ ആരെന്ന്... അവൾ.. ജീന." റെയ്ച്ചൽ പതിയെ പിന്നിലേക്ക് കൈ നീട്ടി ജോസപ്പേട്ടന്റെ കൈകളിൽ തൊട്ടു. ഭാര്യയുടെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അയാൾ അറിഞ്ഞു. "എന്റെ പിന്നാലേ വരരുത്.. എന്നെ തടയരുത്. എനിയ്ക്ക് വാഗ്ദാനം നൽകിയ ആ പണം ഞാനെടുക്കും... അതെന്റെ അവകാശമാ.നിങ്ങളെ കൊന്നിട്ടായാലും അത് ഞാൻ കൊണ്ട് പോയിരിയ്ക്കും." എസ്തപ്പാൻ തങ്ങളുടെ റൂമിലേക്ക് കയറാതിരിയ്ക്കാനായി ജോസപ്പേട്ടൻ ഓടി വന്ന് ആ വാതിൽക്കൽ നിന്നു. "ഇറങ്ങിപ്പോ വെളിയിൽ. ഇറങ്ങിപ്പോടാ നായേ.." എസ്തപ്പാൻ മുമ്പോട്ട് നടക്കവേ റെയ്ച്ചൽ ഓടി വന്ന് അവനെ ഒരു വശത്തേയ്ക്ക് ആഞ്ഞു തള്ളി. അപ്രതീക്ഷിതമായ ആ ആക്രമണത്തിൽ നില തെറ്റി വീഴാൻ പോയെങ്കിലും ബാലൻസ് ചെയ്തു നിന്ന എസ്തപ്പാൻ കൈവീശി റെയ്ച്ചലിന്റെ മുഖത്തടിച്ചു. ആന തുമ്പിക്കൈ വീശിയടിയ്ക്കുന്ന ശക്തിയിൽ മുഖത്തടിയേറ്റ റെയ്ച്ചൽ ഒന്നോ രണ്ടോ കരണം മറിഞ്ഞു ഭിത്തിയിൽ തട്ടി നിലത്തേയ്ക്ക് വീണു. "ഡാ "എന്ന് വിളിച്ചലറിക്കൊണ്ട് ജോസപ്പേട്ടൻ ഓടി വന്നെങ്കിലും എസ്തപ്പാൻ അയാളുടെ അടിവയറ്റിനു താഴെ ഒറ്റ ചവിട്ട് ചവിട്ടിയതോടെ 'അമ്മേ എന്ന് ഞരങ്ങിക്കൊണ്ട് അയാൾ നിലത്തേയ്ക്ക് വീണു ചുരുണ്ടു. അയാളുടെ കഴുത്തിന് ചവിട്ടാനായി എസ്തപ്പാൻ കാലുയർത്തിയപ്പോൾ തറയിൽ കിടന്ന് റെയ്ച്ചൽ കേണു. "അരുതേ.. ഒന്നും ചെയ്യല്ലേ...അദ്ദേഹം ചത്തു പോകും." റെയ്ച്ചൽ എണീറ്റ് നിലത്ത്‌ കാൽ കുത്തി നിന്നെങ്കിലും പെട്ടന്ന് അവർ നിലത്തേയ്ക്ക് വീണു പോയി. അവരുടെ നെറ്റി ഭിത്തിൽ ഇടിച്ചു പൊട്ടിയ മുറിവിലൂടെ ഒഴുകിയ രക്തം മുഖം മുഴുവൻ പടർന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. എസ്തപ്പാൻ, ജോസപ്പേട്ടന് മുകളിലൂടെ കാൽ വച്ച് മുറിയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് കടക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ നിലത്തുകൂടി നിരങ്ങി വന്ന റെയ്ച്ചൽ അവന്റെ കാലിൽ പിടുത്തമിട്ടു. അവൻ ഒന്നോ രണ്ടോ തവണ കാൽ കുടഞ്ഞെങ്കിലും ഉടുമ്പ് പിടിച്ചു കിടക്കും പോലെ അവർ അവന്റെ കാലിൽ തൂങ്ങി കിടന്നു. എസ്തപ്പാൻ അവരെ നിലത്തു കൂടി വലിച്ചു തന്റെ റൂമിലേക്ക് കൊണ്ട് പോയ ശേഷം ജാളിയുടെ പ്രതലത്തിൽ വച്ചിരുന്ന വടി വാൾ കയ്യിലെടുത്തു. എസ്തപ്പാന്റെ കയ്യിൽ ആയുധ തിളക്കം കണ്ടതോടെ റെയ്ച്ചൽ അവന്റെ കാലിൽ നിന്നുള്ള പിടി വിട്ട ശേഷം പിന്നോട്ട് നിരങ്ങി നീങ്ങി. അവൻ മുൻപോട്ട് വരുന്നതനുസരിച്ചു അവർ പിന്നിലേക്ക് നീങ്ങി ചെന്ന്തറയിൽ കിടന്ന് വിറയ്ക്കുന്ന ജോസപ്പേട്ടന്റെ ശരീരത്തിൽ തട്ടി നിന്നു. അയാൾ അതി വേദനയാൽ പുളയുകയാണെന്ന് റെയ്ച്ഛലിനു തോന്നി. അയാളുടെ മിഴികൾ മുകളിലേക്ക് മുകളിലേക്ക് ഉരുണ്ട് പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു. എസ്തപ്പാൻ തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ആയുധം റെയ്ച്ചലിന്റെ ശിരസ്സിന് നേർക്ക് നീട്ടി. "ഒറ്റ വെട്ടേ വെട്ടിയുള്ളൂ.. ഇതേ ആയുധം കൊണ്ട്.. മകളുടെ ജീവനെടുത്ത അതേ ആയുധം കൊണ്ട് രണ്ടിനെയും ഞാൻ തീർക്കും.. എന്നിട്ട് ഇതും ഞാൻ അവന്റെ തലയിലേക്ക് വച്ച് കൊടുക്കും. കരുണന്റെ.. കാണണോ നിങ്ങൾക്ക്..." എസ്തപ്പാൻ മുരളുന്നത് കേട്ട് റെയ്ച്ചലിന്റെ കണ്ണ് തള്ളിപ്പോയി. "എടാ ദുഷ്ട്ടാ..." റെയ്ച്ചൽ ഇരു കൈകൊണ്ടും അവന്റെ കാലിൽ ഇടിച്ചു. അടിച്ചു. അവന്റെ കാലിലെ തൊലി മാന്തി പൊളിയ്ക്കാൻ നോക്കി. എസ്തപ്പാൻ കാൽ വീശി അവരുടെ ശിരസ്സിൽ അടിച്ചു "ഒരു പാട് നാള് എന്നെ കൊതിപ്പിച്ചു പിന്നാലേ നടത്തി അവൾ. എന്നിട്ടവസാനം സാഹചര്യം ഒത്തുവന്നപ്പോൾ അവളൊരു പതിവ്രത. ഇസഹാക്കിനെ ചതിയ്ക്കുന്നവർക്കുള്ള ശിക്ഷയാ ഞാൻ അവൾക്ക് കൊടുത്തത്. നിങ്ങളുടെ മകൾ ജീനയ്ക്ക്... അവളെ തീർത്തിട്ട് നാട് വിട്ടു പോകണമെന്നേ എനിയ്ക്കുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. കരുണനെ ഇതിലേക്ക് വലിച്ചിടാൻ ഞാൻ ഒട്ടും ആഗ്രഹിച്ചതല്ല. പക്‌ഷേ അവൻ വന്നു കയറിപ്പോയി അതിനിടയിലേക്ക്. എനിയ്ക്ക് രക്ഷപ്പെടാൻ അവനെ അവിടെ കുടുക്കിയിടുകയേ മാർഗ്ഗമുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ... അവനെ ആ വീട്ടിലിട്ട് പൂട്ടി നാട്ടുകാരേ അറിയിച്ചിട്ട് ഇസഹാക്ക് സ്വസ്ഥമായി അടുത്ത നാട് പിടിച്ചു.. നീയും പൊയ്ക്കോ.. നിന്റെ മകൾ പോയ വഴിയേ... എനിയ്ക്ക് രക്ഷപ്പെടണം. എനിയ്ക്ക് ജീവിയ്ക്കണം.. ഇനിയും ജീവിയ്ക്കണം." പറഞ്ഞു നിർത്തിയതും എസ്തപ്പാൻ കയ്യിലിരുന്ന ആയുധം ഒറ്റ വീശ് വീശി. 'അയ്യോ'എന്ന് അലറിക്കൊണ്ട് ജോസപ്പേട്ടൻ കൈ നീട്ടിയപ്പോൾ പൈപ്പ് പൊട്ടിയത് പോലെ ചോ*ര അയാളുടെ കയ്യിലേക്ക് തെറിച്ചു വീണു "റെയ്ച്ചലേ.."എന്ന നിലവിളിയോടെ ജോസപ്പേട്ടൻ എണീൽക്കാൻ നോക്കിയെങ്കിലും അയാൾ മുട്ട് കുത്തി അവിടെ തന്നെ വീണു. ഒന്നോ രണ്ടോ പിടച്ചിലിനപ്പുറം റെയ്ച്ചലിന്റെ ശരീരം നിശ്ചലമായി. ജോസപ്പേട്ടൻ ഒച്ച വയ്ക്കാൻ മുതിർന്നപ്പോൾ എസ്തപ്പാൻ ഒരു തോർത്ത്‌ എടുത്ത്‌ അയാളുടെ വായ പിളർത്തി പിന്നിലേക്ക് കെട്ടി വച്ചു. പിന്നെ ഒരു കെട്ടു വള്ളിയെടുത്ത്‌ അയാളുടെ ഇരുകയ്യും പിന്നിലേക്ക് വളച്ചു കെട്ടി വച്ചു. പിന്നെ അവിടെ തന്നെ ഇരുന്നുകൊണ്ട് ജോസപ്പേട്ടനെ നോക്കി പറഞ്ഞു: "രണ്ടിനെയും ഇവിടെ തീർത്തിട്ടാൽ അതൊരു സാധാ ഇരട്ട കൊലപാതകം ആയിപ്പോകും. ഒരാളെ കൊലപ്പെടുത്തിയ ശേഷം മറ്റെയാൾ കല്ലാറ്റിൽ ചാടി ആത്മഹത്യ ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അത് കേൾക്കാൻ തന്നെ ഒരു ഗുമ്മല്ലേ." ജോസപ്പേട്ടൻ കാൽ വീശി എസ്തപ്പാന്റെ കാലിൽ അടിയ്ക്കാൻ നോക്കിയെങ്കിലും അവൻ അയാളുടെ ഇരുകാലും നിലത്തേയ്ക്ക് ചവിട്ടി ഞെരിച്ചു. അതിന് ശേഷം ഒരു തുണി കീറിയെടുത്ത്‌ അയാളുടെ കാലുകൾ കെട്ടിവച്ചു. "ചലിയ്ക്കരുത് ഇസഹാക്ക് പറയാതെ. സമയമാകുമ്പോ ഇസഹാക്ക് തീർത്തു തരും." അവിടെയിരുന്നു കൊണ്ട് അവൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. റെയ്ച്ചലിന്റെ ശരീരത്തിന് ചുറ്റും കൊഴുത്ത ചോ*രഒഴുകി പരന്നു തളം കെട്ടി നിൽക്കുന്നു. ജോസപ്പേട്ടന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നത് കണ്ട് എസ്തപ്പാൻ എണീറ്റ് അവരുടെ ബെഡ് റൂമിലേക്ക് ചെന്നു. ഇരുമ്പ് അലമാരയുടെ ചാവി റെയ്ച്ചൽ എവിടെയാണ് സൂക്ഷിയ്ക്കുന്നതെന്ന് അവൻ നേരത്തെ കണ്ടെത്തി വച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ചാവിയെടുത്ത്‌ അലമാര തുറന്ന് അതിലുണ്ടായിരുന്ന പണവും സ്വർണ്ണവും എടുത്ത്‌ ഭദ്രമായി കയ്യിൽ വച്ചിട്ട് അവൻ അലമാര പൂട്ടി ചാവി ഇരുന്നിടത്ത്‌ തന്നെ വച്ചു. മുറിയിൽ വീണുകിടക്കുന്ന രക്തത്തിൽ കാൽ സ്പർശിയ്ക്കാതെ അവൻ തന്റെ റൂമിൽ വന്ന് തന്റെതായി അവിടെ ശേഷിച്ചിരുന്ന എല്ലാ സാധനങ്ങളും ഒരു കിറ്റിൽ എടുത്ത്‌ വച്ച് അതിൽ താൻ കൊള്ള ചെയ്ത മുതലും വച്ച് പുറത്ത് കൊണ്ട് വച്ചു. പിന്നീട് അവൻ അവിടെ നിന്നു കൊണ്ട് തന്റെതായി എന്തെങ്കിലും സാധനം അവിടെ ശേഷിച്ചിട്ടുണ്ടോ എന്ന് ഓർത്തു നോക്കി. ഇല്ലെന്ന് ഉറപ്പായപ്പോൾ അവൻ വീണ്ടും വീട്ടിനുള്ളിലേക്ക് വന്ന് കൈകാൽ കെട്ടപ്പെട്ട നിലയിലുള്ള ജോസപ്പേട്ടനെ എടുത്ത്‌ തോളിലിട്ടു. പിന്നെ അവൻ കല്ലാറിന്റെ ഇരമ്പം കേൾക്കുന്ന ഇടത്തേയ്ക്ക് നടന്ന് പോയി. ♦️ അമ്പിളി ഇന്ന്‌ താൻ പഠിയ്ക്കുന്ന നഴ്സിങ്‌ കോളേജിലേക്ക് തിരിച്ചു പോവുകയാണ്. ഉച്ചയോടടുപ്പിച്ചു അവൾ കടത്ത്‌ കടന്ന് പോകാനായി വരുമ്പോൾ കൂടെ നാരായണേട്ടനും അവൾക്കൊപ്പം വന്നു. അയാൾക്ക് മകൾക്കൊപ്പം കരുണനെ ഒന്ന് കാണണം. അന്ന് അമ്പിളിയെ എസ്താപ്പാന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടുത്തി വീട്ടിൽ കൊണ്ട് വന്നെത്തിച്ചപ്പോൾ തന്റെ നാവിൽ നിന്ന് അരുതാതെ വീണ വാക്കുകൾക്ക് നാരായണേട്ടന് കരുണനോട് ക്ഷമ ചോദിയ്ക്കണം... അതിനാണ് അയാൾ അമ്പിളിയ്ക്കൊപ്പം ഗോപിയാശാന്റെ കടയിലേക്ക് വന്നത്. ഉച്ച നേരമായതിനാൽ കടയുടെ വാതിൽ ചാരി ഇട്ടിരിയ്ക്കയായിരുന്നു. അമ്പിളി വാതിൽ തുറക്കുന്ന ത് കണ്ട് നാരായണേട്ടൻ പറഞ്ഞു:"ഒരു മര്യാദ വേണ്ടേ മോളേ. നീയാ വാതിലിൽ തട്ടി വിളിയ്ക്ക്. ഗൗരി വന്ന് നിനക്ക് വാതിൽ തുറന്ന് തരും. " "ഓ. പിന്നെ മര്യാദ. ഇവിടെ അതിന്റെ ആവശ്യമൊന്നുമില്ലെന്ന് ഗൗരി ചേച്ചി തന്നെ പറയും. അല്ലേൽ അച്ഛൻ നോക്കിയ്ക്കോ." വാതിൽ ചലിയ്ക്കുന്ന ഒച്ച കേട്ട് ഗൗരി അവിടേയ്ക്ക് വരുമ്പോ പകുതിയോളം തുറന്ന വാതിലിനിടയിലൂടെ അമ്പിളി നുഴഞ്ഞു അകത്തേയ്ക്ക് കയറുകയാണ്. "ആ ചുരീദാറിന്റെ കാര്യത്തിൽ ഇന്നൊരു തീരുമാനമുണ്ടാകും. ഒന്ന് വിളിച്ചാൽ പോരായിരുന്നോടീ. ഞാൻ വന്ന് വാതിൽ തുറന്ന് തരില്ലേ..." ഗൗരി പെട്ടന്ന് വന്ന് വാതിൽ മുഴുവനായി തുറന്നു കൊടുത്തു. അപ്പോഴാണ് അവൾ വെളിയിൽ നാരായണേട്ടൻ നിൽക്കുന്നത് കണ്ടത്. "ആഹാ.. നാരായണേട്ടനും ഉണ്ടോ കൂടെ. പകലും വേണോ ഇവൾക്ക് ബോഡി ഗാഡ്." ഗൗരി അവളെ നോക്കി തമാശയായി ചോദിച്ചു. "അച്ഛൻ എന്റെ ബോഡി ഗാഡ് ആയി വന്നതൊന്നും അല്ല ചേച്ചീ. അച്ഛന് കരുണേട്ടനെ ഒന്ന് കാണണമെന്ന് പറഞ്ഞു. അതിന് വന്നതാ. കരുണേട്ടൻ ഇവിടില്ലേ ചേച്ചീ." അമ്പിളി തിരക്കി. "ഉവ്വ്. പുറത്ത് പോയിട്ട് ഇപ്പോഴാ വന്നത്. കഴിയ്ക്കുന്നു. നിങ്ങൾ ഇരിയ്ക്ക് ഇപ്പൊ വരും." ഗൗരി അവർക്കിരിയ്ക്കാൻ കസേര ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയിട്ട് അകത്തേയ്ക്ക് പോകാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ അമ്പിളിയും അവൾക്കൊപ്പം ചെന്നു. "കരുണേട്ടൻ കഴിയ്ക്കുവാണെന്ന്. അച്ഛൻ അവിടിരുന്നോ. ഇപ്പൊ വരാം കേട്ടോ." ഗൗരിയ്ക്ക് പിന്നാലേ അമ്പിളിയും അകത്തേയ്ക്ക് പോയി. (തുടരും) #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - പ്രളയം... 🔻 പാർട്ട് _42 ✍️ രചന - Aniprasad. 'മോളേ.'എന്നുള്ള ഗോപിയാശാന്റെ വിളികേട്ട്. ഗൗരി താൻ നിൽക്കുന്ന ഇടത്ത്‌ നിന്ന് കൊണ്ട് ടോർച്ച് വെളിച്ചം അവർക്ക് നേരെ തിരിച്ചു. കരുണനും, ഗോപിയാശാനും എമർജൻസി ലാമ്പിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ഓടി അവളുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു. "എന്താ മോളേ.. നീ എന്തോ കണ്ട് പേടിച്ച മട്ടുണ്ടല്ലോ." ഗൗരിയുടെ മുഖത്തെ പരിഭ്രമം കണ്ട് ഗോപിയാശാൻ ചോദിച്ചു. "അച്ഛാ.. ആരോ ഇവിടെ ഒളിച്ചിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു അച്ഛാ... ഞാൻ ഇങ്ങോട്ട് വരുമ്പോ ആരോ ഇരുട്ടിലൂടെ ഓടിപ്പോകുന്ന കാലൊച്ച കേട്ടു" "ഒളിച്ചിരിയ്ക്കാനോ.. ആര് വന്ന് ഇവിടെ ഒളിച്ചിരിയ്ക്കാനാ.നിനക്ക് തോന്നിയതായിരിയ്ക്കും മോളേ. വല്ല പട്ടിയോ, വള്ളിപ്പൂച്ചയോ കോഴിയെ പിടിയ്ക്കാൻ വന്ന് കോഴിക്കൂടിന്റെ പരിസരത്ത്‌ കറങ്ങി നടന്നതാകും. അത് നീ വരുമ്പോൾ നിന്നേ കണ്ടിട്ട് ഓടിപ്പോയിട്ടുണ്ടാകും. അല്ലാതെ ഏത് മനുഷ്യനാ ഈ നേരത്ത്‌...'' ഗോപിയാശാൻ തിരിഞ്ഞു കരുണനെ നോക്കി. അവൻ നാലുപാടും ശ്രദ്ധിച്ചുകൊണ്ട് നിൽക്കുന്നതിനാൽ അവരുടെ സംസാരം ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. "അല്ല അച്ഛാ. അത് പട്ടിയും, പൂച്ചയും ഒന്നുമല്ല. ഒരു മനുഷ്യനായിരുന്നു." "നീ പോടീ വെറുതേ ആളേ പേടിപ്പിയ്ക്കാതെ... എന്നെ വിട്... കരുണൻ ഇവിടെ നിൽക്കുമ്പോ ആരാടീ നമ്മളെ പേടിപ്പിയ്ക്കാനായി ഇവിടെ വന്ന് പമ്മി നിൽക്കുന്നത്." കരുണൻ പെട്ടന്ന് ഗോപിയാശാന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് എമർജൻസി ലാമ്പ് വാങ്ങിച്ചു ചുറ്റിനും തെളിച്ചു നോക്കി. ഒന്നോ രണ്ടോ പെരുച്ചാഴികൾ ഓടിപ്പോകുന്ന ഒച്ചയും. കല്ലാറിന്റെ ഇരമ്പവുമല്ലാതെ മറ്റൊരൊച്ചയും കേൾക്കാനില്ല. "ഇത് നോക്ക്..." ഗൗരി തനിയ്ക്ക് മുമ്പിൽ കാൽചുവട്ടിലേക്ക് വെളിച്ചം അടിച്ചു. അവിടെ പകുതി കത്തി തീർന്ന ഒരു ബീഡിയും, അത് കത്തിയ്ക്കാൻ ഉപയോഗിച്ച ഒന്നോ രണ്ടോ തീപ്പെട്ടി കൊള്ളിയും അവർക്ക് കാണാൻ കഴിഞ്ഞു. "ഈ രാത്രി അച്ഛനാണോ ഇവിടെ വന്നു നിന്ന് ബീഡി കത്തിച്ചത്.." ഗൗരിയുടെ ചോദ്യം കേട്ട് ഗോപിയാശാൻ നിഷേധാർത്ഥത്തിൽ തലയാട്ടി. "അച്ഛനല്ലെങ്കിൽ പിന്നെ അച്ഛൻ പറഞ്ഞ പട്ടിയോ, പാക്കാണ്ടനോആണോ ഇവിടെ നിന്ന് ബീഡി കത്തിച്ചു വലിച്ചത്. അതൊരു മനുഷ്യനായിരുന്നു അച്ഛാ. ഞാൻ ബീഡിയുടെ ഗന്ധം അറിഞ്ഞാണ് ഇങ്ങോട്ട് വെട്ടം അടിച്ചത്. വെളിച്ചം വീണതും ഇവിടെ നിന്നയാൾ അതിവേഗം ഓടി കളഞ്ഞു.കാടിന് മുകളിലൂടെ ഒരു തല പാഞ്ഞു പോകുന്നത് മാത്രമേ എനിയ്ക്ക് കാണാൻ കഴിഞ്ഞുള്ളൂ. അതാരായാലും ഇവിടൊക്കെ നല്ല പരിചയമുള്ള ആള് തന്നെയാവും. അല്ലെങ്കിൽ ഇത്ര വേഗത്തിൽ ഇവിടെ നിന്നും ഓടി മറയാൻ അയാൾക്ക് കഴിയില്ലായിരുന്നു. ഇനി അയാളെങ്ങാനും ആണോ അച്ഛാ... ആ ഇസഹാക്ക്.അല്ലാതെ മറ്റാരാ നമ്മളെ ഭയപ്പെടുത്താൻ ഇവിടെ വന്നു നിൽക്കുന്നത്." ഗൗരിയുടെ ശബ്ദത്തിൽ അടങ്ങിയിരുന്ന ഭയം അവർക്ക് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുമായിരുന്നു. കരുണൻ പെട്ടന്ന് ഗൗരിയുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് ടോർച്ച് വാങ്ങിച്ച ശേഷം അയാൾ ഏത് ദിശയിലേക്കാണ് ഓടി പോയത് എന്ന് അന്വേഷിച്ചു. ഗൗരി ചെമ്പൻ മലയ്ക്ക് നേരെ നീണ്ടു പോകുന്ന വഴിയിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി. "ആശാനേ.. വാതില് തുറന്നു കിടക്കുവാ. മോൾ അവിടെ തനിച്ചാണേ.." കരുണൻ പറഞ്ഞത് കേട്ട് ഗൗരി പെട്ടന്ന് വീട്ടിലേക്ക് ചെന്നു. വീടിനുള്ളിലെ നിശബ്ദതയ്ക്ക് വല്ലാത്തൊരു ഭീകരതയുണ്ടെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. ഗൗരി വന്ന് കട്ടിലിൽ ഉറങ്ങി കിടന്നമായമ്മയുടെ അടുത്തിരുന്നിട്ട് ഉറക്കത്തിനിടയിൽ മാറിപ്പോയഅവളുടെ പുതപ്പ് വലിച്ചു നേരെയിട്ടു കൊടുത്തു. പിന്നെ അവൾ അവിടെ നിന്നെണീറ്റ് വാതിൽ ചാരിയ ശേഷംഅവളുടെ സുരക്ഷയ്‌ക്കെന്നോണം പിൻ വശത്തെ ചായ്‌പ്പിൽ പുറത്തേയ്ക്ക് നോക്കികൊണ്ട് നിന്നു. ദൂരെ കരുണൻ ടോർച്ച് തെളിച്ചു അവിടെല്ലാം അരിച്ചു പെറുക്കുന്ന കാഴ്ച ഗൗരിയ്ക്ക് അവിടെ നിന്നാൽ കാണാമായിരുന്നു. വൃക്ഷ ശിഖരങ്ങൾ വെട്ടി കൂട്ടിയിട്ടിരിയ്ക്കുന്നതിനിടയിലും, പൊന്തക്കാടുകളിലും എല്ലാം കരുണൻ വെളിച്ചമടിച്ചു നോക്കിയെങ്കിലും നിരാശയായിരുന്നു ഫലം. അതിനിടയിൽ കുറച്ചപ്പുറത്തുള്ള ഒരു വീട്ടു മുറ്റത്ത്‌ നിന്നും ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചം കരുണന്റെ മുഖത്ത്‌ പതിച്ചു. "ഞാനാ ദിവാകരേട്ടാ.. കരുണൻ.." കരുണൻ ഉച്ചത്തിൽ പറഞ്ഞപ്പോൾ അവിടെ നിന്നും ദിവാകരനും, ഭാര്യ ശ്യാമളയുംടോർച്ചും എടുത്ത്‌ റോഡിലേക്ക് ഇറങ്ങി വന്നു. "എന്താ കരുണാ ഈ രാത്രിയില്.. നീയെന്താ തിരയുന്നത്.." ദിവാകരൻ റോഡിൽ നിന്ന് കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. കരുണൻ അയാളോട് അൽപ്പം മുമ്പ് നടന്ന സംഭവം ചുരുക്കി പറഞ്ഞു. "ഇപ്പൊ എങ്ങിനെ ഇരിയ്ക്കുന്നു. ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ അത് മനുഷ്യർ ആരാണ്ടും ആണെന്ന്... നിങ്ങളല്ലേ പറഞ്ഞത് അത് കാട്ടു പന്നി ആയിരിയ്ക്കുമെന്ന്." ശ്യാമള താൻ പറഞ്ഞത് എങ്ങിനിരിയ്ക്കുന്നു എന്ന അർത്ഥത്തിൽ ദിവാകരനെ നോക്കി. "അത് മനുഷ്യനാണേൽ എന്റെ വീടിന്റെ മുറ്റത്ത്‌ കൂടിയാണല്ലോ കരുണാ ഓടിപ്പോയത്. അതാരായിരിയ്ക്കും ഈ നേരത്ത്‌ അവിടെ വന്നു നിന്നത്.. ഇനിയാ എസ്തപ്പാൻ എങ്ങാനും ആണോടാ കരുണാ. അവിടുള്ള എല്ലാവരോടും പകയല്ലേ അവന്.. രാത്രിയിൽ സൂക്ഷിയ്ക്കണേ എന്ന് ഗൗരിയോട് പറഞ്ഞേക്കണേ കരുണാ. നീയും പരമാവധി രാത്രി പുറത്തേക്കെങ്ങും i ഇറങ്ങാൻ നിൽക്കണ്ട.എന്തെങ്കിലുമുണ്ടായാൽ രാത്രി നിലവിളിച്ചാൽ പോലും ആരും കേൾക്കില്ല. സൂക്ഷിയ്ക്കാനുള്ളത് നമ്മൾ സൂക്ഷിച്ചേ പറ്റൂ. അല്ലെങ്കിൽ പിന്നെ രണ്ടും കെട്ട് അവനെ പോലെ തുനിഞ്ഞിറങ്ങണം. എന്തും ചെയ്യാൻ മടിയില്ലാത്ത ഇനമാഅത്..... ഇനി ഇവിടെ തിരഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല കരുണാ. അവൻ ഓടി ചെമ്പൻ മലയിൽ ചെന്നിട്ടുണ്ടാവും ഇപ്പോൾ." കരുണൻ ഒരു തവണ കൂടി വെളിച്ചം ചുറ്റിനും അടിച്ചു നോക്കി. ഇരുട്ടിൽ മരച്ചില്ലകളിൽ നിന്ന് മരച്ചില്ലകളിലേക്ക് രാക്കിളികൾ പറന്ന് പോകുന്നത് അവന് കാണാമായിരുന്നു. "രാത്രിയിൽ എന്തെങ്കിലും ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിൽ ഫോണിൽ വിളിച്ചേക്കണേ കരുണാ. ഇവിടെ ഞങ്ങളൊക്കെയില്ലേ.. എവിടെ നിന്നോ വന്ന ഒരുത്തനെ പേടിച്ചു പോയി ഒളിച്ചിരിയ്ക്കാൻ പറ്റിയ കാടൊന്നും ഈ ഭൂമിയിൽ ഇല്ലല്ലോ." ദിവാകരനും ഭാര്യയും അയാളോട് യാത്ര പറഞ്ഞു കയറിപ്പോയി. കരുണൻ തിരിച്ചെത്തുമ്പോൾ മായമ്മ കിടക്കുന്ന റൂമിൽ അവൾക്കരികെനിൽക്കുകയാണ് ഗോപിയാശാനും ഗൗരിയും. രണ്ടുപേരുടെയും മുഖത്ത്‌ ഭീതിയുടെ നിഴൽ വീണു കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. "മടുത്തു... ജീവിതം പോലും മടുത്തു. എല്ലാം ആർക്കെങ്കിലും കിട്ടുന്ന വിലയ്ക്ക് കൊടുത്തിട്ട് മനുഷ്യവാസമുള്ള ഏതെങ്കിലും കോളനിയിലേക്ക് പോയാൽ പോലും ഇതുപോലെ ചങ്കിടിപ്പഉണ്ടാകില്ല... നീ വന്നപ്പോഴെങ്കിലും ചോദിയ്ക്കാനും, പറയാനും ഞങ്ങൾക്ക് ഒരാളുള്ളത് കൊണ്ട് ആ ബാധ എങ്ങിനെങ്കിലും ഒഴിഞ്ഞു പോകുമെന്നാ കരുണാ കരുതിയത്. ഇതിപ്പോൾ രാത്രിയെന്നില്ല, പകലെന്നില്ലാതെ ആധി പിടിച്ചിരിയ്ക്കേണ്ട അവസ്ഥയാണല്ലോ തമ്പുരാനേ വന്നത്." ഗോപിയാശാൻ സ്വയം ആരോടെന്നില്ലാതെ പറഞ്ഞു. ആ വൃദ്ധന് തന്റെ ശേഷിച്ച ജീവിതവും, മകളുടെ ജീവിതവും ഓർത്ത്‌ വല്ലാത്ത ആശങ്കയുണ്ടെന്നാണ് അയാളുടെ സംസാരം വെളിവാക്കുന്നത്. "എവിടെ പോകാനാ... എവിടെ പോയാലും അവൻ പിന്നാലേയുണ്ടെങ്കിൽ ഇവിടെ നിന്നും പോകുന്നത് കൊണ്ട് എന്ത് പ്രയോജനമാ അച്ഛാ ഉണ്ടാവുക..." "എത്രയെത്ര ഇടിയും മിന്നലുമൊക്കെ ദിവസോം പാഴായി പോകുന്നു. അതിലൊരെണ്ണം ചെന്ന് ആ ചെകുത്താന്റെ നെഞ്ചത്ത്‌ കേറുന്നില്ലല്ലോ തമ്പുരാനേ.ഇത് ആ കണ്ണിൽ ചോരയില്ലാത്തവന്റെ കൈകൊണ്ട് ഒടുങ്ങാനായിരിയ്ക്കുമോ എന്റെയും എന്റെ കൊച്ചിന്റെയും വിധി." ഗോപിയാശാൻ അവിടെ കിടന്ന ഒരു കസേരയിലേക്ക് തളർന്നിട്ടെന്ന മട്ടിൽ ഇരുന്നു. കരുണൻ മകളുടെ ശിരസ്സിൽ ഒന്നു തഴുകിയ ശേഷം പുറത്തേയ്ക്ക് ഇറങ്ങാനായി നടക്കുമ്പോൾ അവന്റെ പിന്നാലേ ഗൗരിയും ചെന്നു. അവൻ കടയിൽ നിന്ന് പുറത്തേയ്ക്ക് കടക്കുന്ന വാതിലിന്റെ ഓടാമ്പലിൽ കൈ വച്ചപ്പോൾ ഗൗരി ചോദിച്ചു. "എവിടെ പോവാ കരുണേട്ടൻ.. ഇവിടെ കിടക്കാല്ലോ.. മോൾടെ അടുത്ത്‌. ഞാൻ അച്ഛന്റെ റൂമിൽ കിടന്നോളാം. ഈ തണുപ്പത്ത്‌ സ്കൂളിൽ പോയി ഒറ്റയ്ക്ക് കിടക്കല്ലേ കരുണേട്ടാ." കരുണൻ വാതിൽ തുറക്കാതെ അവിടെ നിന്നിട്ട് ചുറ്റിനും നോക്കി. അവിടെ ഒരു ബഞ്ചും രണ്ടോ മൂന്നോ പ്ലാസ്റ്റിക് കസേരയും കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. "നിങ്ങള് വാതിലടച്ചു കിടന്നോ. ഞാൻ ആ ബഞ്ചിൽ കിടന്നോളാം." ഓടാമ്പലിൽ നിന്ന് കൈ പിൻവലിച്ചു കൊണ്ട് കരുണൻ പറഞ്ഞു. അവരെ മൂവരെയും ഇവിടെ തനിച്ചാക്കിയിട്ട് സ്കൂളിലേക്ക് പോകുന്നതിനോട് കരുണനും മതിപ്പില്ലായിരുന്നു. പ്രത്യേകിച്ചും ഇതുപോലൊരു സാഹചര്യത്തിൽ. ഗൗരി അകത്തേയ്ക്ക് പോയി തറയിൽ വിരിച്ചു കിടക്കാനുള്ള ഒരു പുൽപ്പായയും പുതപ്പുകളും ഒരു ബ്ലാങ്കറ്റും, പുതയ്ക്കാനായി ഒരു കരിമ്പടവും എടുത്തുകൊണ്ട് വന്നു. അവൾ തന്നെ അത് തറയിൽ വിരിച്ചിടുന്നത് കരുണൻ നോക്കി നിന്നു. "ഈ വാതിലിനൊന്നും അധികം ബലം പോരാ കരുണേട്ടാ.ഒന്ന് ശക്തിയായി തള്ളിയാൽ അടർന്ന് പോകും. അത്രേ ഉള്ളൂ ഉറപ്പ്. ഉറക്കത്തിലാണെങ്കിലും ഒരു ശ്രദ്ധ വേണേ.. " ഗൗരി ഒരു മുന്നറിയിപ്പ് കൊടുത്തു. അവൾ അങ്ങനെ പറഞ്ഞെങ്കിലും അതിന്റെ അർത്ഥം വേറൊന്നാണെന്ന് അവന് തോന്നി. ഇത്രയും നാൾ ശക്തമായി പിടിച്ചു നിന്നെങ്കിലും ഇപ്പോൾ താൻ തളർന്നു പോകുന്നെന്നതിന്റെ സൂചനയാണ് അത്. "ഈ വാതിലിന്റെ ഉറപ്പിലും, കാവലിലും അല്ലേ ഗൗരീ നീയെന്റെ മകളെ ആറു വർഷക്കാലം കാത്തു സംരക്ഷിച്ചു പോന്നത്.. ആ കരുതൽ ഇനിയും തുടരും. ഈ വാതില് തകർത്ത്‌ ഒരുത്തനും നിന്നെയോ എന്റെ മോളെയോ തൊടാൻ ഞാൻ സമ്മതിയ്ക്കില്ല. കരുണൻ ജീവനോടെ ഇരിയ്ക്കുമ്പോൾ." അവന്റെ വാക്കുകളിലെ ആ ഒരൊറ്റ ഉറപ്പ് മതിയായിരുന്നു അവളുടെ സർവ്വ ഭയവും അറ്റ് പോകാൻ. ഗൗരി തനിയ്ക്ക് ചുറ്റും അദൃശ്യ മായ ഒരു സംരക്ഷണ വലയം ഉണ്ടെന്ന വിശ്വാസത്തിൽ അവന്റെ മുഖത്ത്‌ പോലും നോക്കാതെ തിരിഞ്ഞു നടന്നു പോന്നു. ♦️ റെയ്ച്ചൽ കട്ടിലിന് അടിയിലിരുന്ന എസ്തപ്പാന്റെ ബാഗ് ഒരു കമ്പ് കൊണ്ട് പുറത്തേയ്ക്ക് നീക്കിയിട്ട് ആ കമ്പിന്റെ തുമ്പ് കൊണ്ട് ബാഗിന്റെ ബെൽറ്റിൽ കുത്തിയുയർത്തി എടുത്തു. റെയ്ച്ചൽ ആ ബാഗ് എടുത്ത്‌ വെളിയിൽ കളയാൻ പോവുകയാണെന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ ജോസപ്പേട്ടൻ വന്ന് റെയ്ച്ചലിന്റെ കൈക്ക് പിടിച്ചു. "നീയിതെന്താ ഈ ചെയ്യാൻ പോണത്. ഇതും കണ്ടും കൊണ്ട് ആ കാലൻ കേറി വന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അത് മതി അവന് നമ്മളെ ദേഹോപദ്രവം ചെയ്യാൻ.." "മാറ്.. ഇതിനി ഇവിടെ വേണ്ട. ഇതുമാത്രമല്ല അവനും ഇനി നമ്മുടെ വീട്ടിനുള്ളിൽ കയറാൻ പാടില്ല. അവൻ നമുക്ക് വേണ്ടി ആരോടും പ്രതികാരവും ഒരു മാങ്ങാത്തൊലിയും ചെയ്യണ്ട.. ഇറങ്ങി പോയി തന്നാൽ മതി ഇവിടുന്ന്. മനുഷ്യന് ഭ്രാന്ത് പിടിച്ചു പോകും... അത്രയ്ക്ക് സമ്മർദ്ദമുണ്ട് എന്റെ മനസ്സിൽ. അവനെ പേടിച്ചു ഞാനുറങ്ങിയിട്ട് എത്ര ദിവസമാകുന്നെന്നറിയോ.. സ്വന്തക്കാരോ ബന്ധുക്കാരോ ആരും ഇങ്ങോട്ട് വരാൻ പറ്റില്ല... അയല്പക്കക്കാരോട് പോലും എന്തെങ്കിലും മിണ്ടിയിട്ട് എത്ര നാളായെന്ന് അറിയോ... എനിയ്ക്കിനി ഒന്നും വേണ്ട. ഈ രാത്രി തന്നെ ഇറങ്ങിയ്ക്കോണം അവനീ വീട്ടിൽ നിന്ന്.." "റെയ്ച്ചലെ.. വെറുതേ വാശി പിടിയ്ക്കല്ലേ... അവനിവിടെ നിൽക്കുന്നത് എനിയ്ക്കും ഇഷ്ടമാണെന്ന് കരുതിയിട്ടാണോ... നാട്ടുകാർ ആരെങ്കിലും എവിടെങ്കിലും വച്ച് എന്നെ കാണുമ്പോ വട്ടു പിടിച്ചത് പോലെ ഞാൻ അഭിനയിയ്ക്കുന്നത് ആരും, ഒന്നും ചോദിച്ചും കൊണ്ട് ഇങ്ങോട്ട് കേറി വരാതിരിയ്ക്കാനല്ലേ.. അവന്റെ കീറത്തുണികളെല്ലാം കൂടി നീ വാരി പുറത്ത് കളഞ്ഞാൽ അവനിവിടെ കിടന്ന് ബഹളമുണ്ടാക്കും. അവന്റെ ഒച്ച കേട്ട് നാട്ടുകാർ ആരെങ്കിലും ഇങ്ങോട്ട് വന്നാൽ എല്ലാം എല്ലാരും അറിയും. നമ്മളാണ് അവന് വേണ്ട സംരക്ഷണം നൽകി ഇവിടെ പാർപ്പിച്ചിരിയ്ക്കുന്നതെന്ന് നാട്ടുകാർ അറിയാൻ ഇടയായാലുള്ള കാര്യം നീയൊന്ന് ഓർത്തു നോക്ക്. കൊടുവത്തൂരെ ജനങ്ങളെല്ലാം ചേർന്ന് നമ്മളെ ഈ വീട്ടു മുറ്റത്തിട്ട് ജീവനോടെ കത്തിയ്ക്കും. അത്രയ്ക്കും പാതകങ്ങൾ ആ ചെകുത്താന് ഈ നാട്ടുകാരോട് ചെയ്യാൻ നമ്മൾ അവസരം ഒരുക്കി കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്. കുറച്ച് ദിവസം കൂടി നമുക്ക് ക്ഷമിക്കാം റെയ്ച്ചലേ.." "കുറച്ച് ദിവസമോ. കുറച്ച് ദിവസം പോയിട്ട് ഒരൊറ്റ നിമിഷം അവനിനി എന്റെ വീട്ടിൽ നിൽക്കാൻ ഞാൻ സമ്മതിയ്ക്കില്ലല്ലോ.. എവിടാണേൽ പോയി പൊറുത്തോട്ടെ. ഇവിടെ പറ്റില്ല..." "റെയ്ച്ചലെ.. ഇത് തീക്കളിയാ... അവനിപ്പോൾ വരുന്നത് കള്ളോ കഞ്ചാവോ ഒക്കെ അടിച്ചിട്ടായിരിയ്ക്കും. നാളെ ബോധത്തോടെ ഇരിയ്ക്കുമ്പോ നമുക്ക് അവനെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കി ഇറക്കി വിടാം.." "അവനോടൊന്നും ഒരു വേദവും ഓതിയിട്ട് കാര്യമില്ല... കള്ള് കുടിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, കഞ്ചാവ് തിന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ഞാൻ പറഞ്ഞോളാം അവനോട്. നിങ്ങൾക്ക് പേടിയാണെങ്കിൽ നിങ്ങൾ പറയണ്ട." റെയ്ച്ചൽ തന്റെ കൈക്ക് പിടിച്ചിരുന്ന ഭർത്താവിന്റെ കൈ പിടിച്ചു മാറ്റിയിട്ട് എസ്തപ്പാന്റെ ബാഗ് മുറ്റത്ത്‌ കൊണ്ടിട്ടശേഷം അകത്തേയ്ക്ക് കയറി ചെന്ന് ഒരു കാനിൽ വാങ്ങിച്ചു വച്ചിരുന്ന മണ്ണെണ്ണ എടുത്തൊഴിച്ചിട്ട് തീപ്പെട്ടി കൊള്ളി ഉരച്ചിട്ടു. മിന്നൽ അടിയ്ക്കും പോലെ തീയാളിപ്പിടിച്ചു. ആ തീച്ചൂടിൽ അഗ്നി നാളം ആളുന്നത് റെയ്ച്ചലിന്റെ കണ്ണുകളിലായിരുന്നു. "ഈ നാട്ടുകാരോട് ഞാനെന്തെങ്കിലും തെറ്റ് ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അത് ഞാൻ തിരുത്താൻ പോവാണ്.. നേരം വെളുത്താലുടൻ ഞാൻ പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലേക്ക് പോകും. അവിടെ ചെന്ന് പോലീസുകാരോട്,ഞാൻ ചെയ്ത തെറ്റ് ഏറ്റു പറയും... അവര് പറഞ്ഞു മനസിലാക്കിക്കോളും നാട്ടുകാരേ.. ആ കൊച്ചിനെ കൊന്ന കുറ്റത്തിന് അവനെ പോലീസുകാർ വന്നു കൊണ്ട് പൊയ്ക്കോളും... കാലൻ നശിച്ചു പോട്ടെ.." വീട്ടിലേക്ക് വരികയായിരുന്ന ഇസഹാക്ക് മുറ്റത്തേയ്ക്ക് കാൽ വയ്ക്കും മുമ്പേ റെയ്ച്ചൽ പറയുന്ന അവസാന വാചകങ്ങൾ കേട്ടു. മുന്നോട്ട് വച്ച കാൽ പിന്നോട്ട് എടുത്ത്‌ ഇസഹാക്ക് അവിടെ തന്നെ നിന്നു. "ഇനിയൊരു മനുഷ്യനും അവൻ മൂലം ഈ ഭൂമിയിൽ കഷ്ടപ്പെടാൻ ഇടയാകരുത്... നാശം പോയി കുറെ കാലം എങ്കിലും ജയിലിൽ കിടക്കട്ടെ. ദൈവത്തിനു കരുണയുണ്ടെങ്കിൽ ആ ചെകുത്താൻ ജയിലിൽ കിടന്ന് തന്നെ ഇല്ലാതായി പൊയ്ക്കോളും." റെയ്ച്ചൽപറഞ്ഞു നിർത്തിയതുംവീടിന് പിന്നിൽ നിന്ന് ആരോ കാറി തുപ്പുന്ന ഒരൊച്ച കേട്ടു. ജോസപ്പേട്ടൻ വിറച്ചു പോയി. അയാൾ ഓടി വന്ന് റെയ്ച്ചലിന്റെ വാ പൊത്തി. "മിണ്ടല്ലേ ഒറ്റയക്ഷരം. അവനാ. അവൻ കൊന്നു കളയും." അങ്ങിനെയൊക്കെ പറഞ്ഞെങ്കിലും ഇസഹാക്ക് മുമ്പിലേക്ക് വരികയാണെന്നോർത്തപ്പോൾ റെയ്ച്ചലിനും ഭയം തോന്നി. മുറ്റത്തിന് നടുക്ക് ബാഗിൽ പിടിച്ച തീ അതിനുള്ളിലുള്ളതെല്ലാം ഒരു പിടി ചാരമാക്കി കൊണ്ട് കെട്ടു തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഇസഹാക്ക് നടന്ന് വന്ന് അവർ രണ്ട് പേർ അവിടെ നിൽക്കുന്നതായേ ഗൗനിയ്ക്കാതെ വീട്ടിനുള്ളിലേക്ക് കയറിപ്പോയി. അവൻ റൂമിലേക്ക് കയറി വാതിൽ ചാരിയ ശേഷം ജാളിയുടെ പ്രതലത്തിൽ സ്വയരക്ഷയ്ക്ക് വേണ്ടി ഒളിപ്പിച്ചു വച്ചിരുന്ന ഒരുതല മൂർച്ചയുള്ള വടി വാൾ അവിടെ തന്നെ ഇരിപ്പുണ്ടോ എന്ന് നോക്കി. അതിന് ശേഷം അവൻ വന്ന് ചാരിയ വാതിൽ തുറക്കുമ്പോൾ അവിടെ റെയ്ച്ചലും, അവർക്ക് പിന്നിൽ ജോസപ്പേട്ടനും അവനെ കാത്തിട്ടെന്നോണം അവിടെ നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. (തുടരും). #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - പ്രളയം... 🔻 പാർട്ട് _41 ✍️ രചന - Aniprasad. റൂമിൽ നിന്ന് കടയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് കടക്കും മുൻപ് ഗൗരി പതിയെ തന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചിരുന്നമായമ്മയുടെ പിടി മെല്ലെ വിടുവിച്ചു. മായമ്മ അവിടെ തിരിഞ്ഞു നിന്ന ശേഷം ഗൗരിയുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി. "മോള് പോയി കണ്ടിട്ട് വാ അച്ഛനെ.. ഗൗരിയമ്മ ഇവിടെ നിന്നോളാം.." ഗൗരി ഒരു പതർച്ചയോടെ പറഞ്ഞു. മായമ്മ വീണ്ടും ഗൗരിയുടെ കയ്യിൽ പിടിയ്ക്കാനായി തന്റെ കൈ നീട്ടിയെങ്കിലും അവൾ തന്റെ കൈകൾ പിന്നിലേക്ക് മാറ്റി പിടിച്ചു. "മോളെ ഗൗരീ.. നീയിങ്ങനെ മാറി നിൽക്കാതെ അവളുടെ കൂടെ ചെല്ല്. അല്ലെങ്കിൽ അവൾക്കത് വിഷമമാകും കുഞ്ഞേ... കരുണൻ ഇപ്പോൾ തന്നെ ഇവളെ കൂട്ടിക്കൊണ്ട് പോകാനൊന്നും പോകുന്നില്ലല്ലോ. പിന്നെന്തിനാടീ നീയിങ്ങനെ ഭയപ്പെടുന്നത്.. അവന് കുഞ്ഞിനെ ഒന്ന് കാണണമെന്നെല്ലാ പറഞ്ഞുള്ളൂ. അതിന് നീയിങ്ങനെ ഭയപ്പെടേണ്ട കാര്യമുണ്ടോ." അവർക്ക് തൊട്ടു പിന്നാലേ വന്ന ഗോപിയാശാൻ ഗൗരിയേ ആശ്വസിപ്പിയ്ക്കാൻ എന്ന മട്ടിൽ പറയുന്നത് കേട്ട് മായമ്മ ഇരുവരെയും മാറി മാറി നോക്കി. അവൾക്ക് അവരുടെ സംസാരത്തിൽ നിന്ന് എന്തോ പിടികിട്ടിയ ഒരുഭാവം മുഖത്ത്‌ കാണാമായിരുന്നു. "അച്ഛൻ വന്നത് നമ്മളെ ഇവിടുന്ന് കൊണ്ട് പോകാനാണോ ഗൗരിയമ്മേ..." മായമ്മ അവളുടെ വലതു കയ്യിൽ പിടിച്ചുലച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. ഗൗരി അതിനുമറുപടി പറയാതെ നിശബ്ദയായി നിന്നു. "എങ്ങോട്ടാ ഗൗരിയമ്മേ നമ്മളെ അച്ഛൻ ഇവിടുന്ന് കൊണ്ട് പോകുന്നെ...നമ്മക്ക് ഇവിടുന്ന് എങ്ങോട്ടും പോകണ്ട ഗൗരിയമ്മേ. ഇവിടെ നിന്നാൽ മതിയെന്ന് അച്ഛനോട് പറയ്‌ ഗൗരിയമ്മേ... ഗൗരിയമ്മ പറഞ്ഞാൽ അച്ഛൻ കേൾക്കും." ഗൗരിയുടെ ഇരു കാലുകളിലൂടെയും ചുറ്റി കൈകൾ കൊണ്ട് ഒരു പൂട്ടിട്ട് പിടിച്ചു നിന്നു മായമ്മ.. ഗൗരി മെല്ലെ അവളുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് ഇരുന്ന ശേഷം മുടിയിലൂടെ വാത്സല്യത്തോടെ തഴുകി. "ഗൗരിയമ്മ വരുന്നില്ല കേട്ടോ.. മോള് മാത്രമേ പോകുന്നുള്ളൂ അച്ഛന്റെ കൂടെ... മോളെ കൊണ്ട് പോകാൻ വന്നതാ മോൾടെ അച്ഛൻ.." അത്രയും പറഞ്ഞപ്പോഴേയ്ക്കും അവളുടെ ഒച്ച ഇടറിപ്പോയി. ഗൗരി പെട്ടന്ന് ഇരു കൈക്കുമ്പിൾ കൊണ്ടും മായമ്മയുടെ മുഖം കോരിയെടുത്ത്‌ നെറ്റിയിൽ ഒരുമ്മ കൊടുത്തു. "മോൾ അച്ഛന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് ചെല്ല്.." അവൾ മായമ്മയെ കൈ പിടിച്ചു കടയിലേക്ക് കൊണ്ട് വന്നു. പുലർന്നു തുടങ്ങിയതിനാകടത്ത്‌ കടന്ന് പോകാനുള്ളവർ ചായയ്ക്ക് വന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു. അവരെല്ലാം കരുണനെ കണ്ട് അവനോട് ഓരോ വിശേഷങ്ങൾ ചോദിച്ചറിയുകയാണ്.തലേ രാത്രിയിൽ അമ്പിളിയ്ക്ക് നേരെയുണ്ടായ അക്രമത്തെ പറ്റിയും എല്ലാവരും അറിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അവർക്കൊക്കെ വീണ്ടും വീണ്ടും കരുണൻ എസ്തപ്പാനെ തറ പറ്റിച്ചത് എങ്ങിനെയെന്ന് അറിയണം. അവന്റെ യഥാർത്ഥ പേര് എസ്തപ്പാൻ എന്ന് അല്ലെന്നും ഇസഹാക്ക് എന്നാണെന്നും കരുണൻ പറഞ്ഞിട്ടൊന്നും അവർ അംഗീകരിയ്ക്കാൻ തയ്യാറായില്ല. നാട്ടുകാർക്കെല്ലാം അവൻ ചതിയനും, ദുഷ്ടനും, കരുണ ലവലേശം തൊട്ടു തീണ്ടിയിട്ടും ഇല്ലാത്ത എസ്തപ്പാൻ തന്നെയാണ്. തന്റെ തൊട്ടരികിൽ ഒരു വെള്ളിക്കൊലുസിന്റെ മുത്തുമണി നാദം കേട്ട് കരുണൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ ശ്രീമയി വന്ന് തന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി നിൽക്കുന്ന കാഴ്ചയാണ് കാണുന്നത്. നൊടിയിടയിൽ അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ വാത്സല്യത്തിരകളുടെ വേലിയേറ്റമുണ്ടായി. അവൻ മകൾക്ക് നേരെ കൈനീട്ടുമ്പോൾ അവന്റെ കൈകൾ വിറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കുറച്ച് ഇരുമ്പ് വലകൾക്കപ്പുറം നിന്ന് തന്റെ മകളുടെ മുഖം കാണാം എന്നല്ലാതെ ഇന്നോളം അവളുടെ കൈവിരൽ തുമ്പിൽ പോലും ഒന്ന് സ്പർശിയ്ക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. കറുത്തിരുണ്ട ജയിൽ നിയമക്കൾക്ക് അതീതമല്ലല്ലോ, ബന്ധവും, ബന്ധനങ്ങളും ഒന്നും. മകളെ തന്നോട് ചേർത്തു നിർത്തുമ്പോൾ ശരീരമെമ്പാടും അചേതനമായ വൈദ്യുത സ്ഫുലിംഗങ്ങൾ പായും പോലെ അയാൾക്ക് തോന്നി. കരുണൻ പെട്ടന്ന് ഇരു കൈകൊണ്ടും മകളെ കോരിയെടുത്ത്‌ പുറത്തേയ്ക്ക് കൊണ്ട് വന്നു. അവൻ അവളുടെ മുഖം ഉമ്മകൾ കൊണ്ട് മൂടിക്കൊണ്ട് പുകമഞ്ഞിനിടയിലൂടെ നടന്ന് പോയി. ഗോപിയാശാൻ കടയിൽ വന്നവർക്ക് ചായയൊഴിച്ചു കൊടുത്തു കൊണ്ട് നിൽക്കേ ഗൗരി ഇറങ്ങി വെളിയിലേക്ക് ചെന്നു. കിഴക്കൻ മാനത്തെ ചുമപ്പണിയിച്ചു കൊണ്ട് സൂര്യന്റെ ആദ്യ കിരണം തെങ്ങോലകൾക്ക് മീതെ ചന്ദന നിറം തൂകാൻ തുടങ്ങി. തൂമഞ്ഞിന്റെ ആവരണം ഭൂമിയ്ക്ക് മീതെ നിന്ന് മെല്ലെ ഒഴിവായി കൊണ്ടിരുന്നു. ഗൗരി വെളിയിൽ നിന്ന് കരുണൻ, ശ്രീമയിയെയും കൂട്ടി പടിഞ്ഞാറോട്ടാണോ, അതോ കിഴക്ക് കല്ലാറിന്റെ ഭാഗത്തേക്കാണോ പോയതെന്നറിയാതെ അങ്ങിങ്ങു നോക്കി. അൽപ്പസമയത്തിനകം കടയിൽ വന്നവരെല്ലാം പോയിക്കഴിഞ്ഞതോടെ ഗോപിയാശാൻ ഇറങ്ങി അവളുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു. "നീയെത്ര നേരം ഇവിടെ നിന്ന് മഞ്ഞു കൊള്ളും കുഞ്ഞേ. അവൻ അവളെ കൊണ്ട് പോയതൊന്നുമല്ലല്ലോ. നീ അകത്തേയ്ക്ക് കയറി പോരെ മോളെ." ഗോപിയാശാൻ പറഞ്ഞു നിർത്തിയതും ചെറു കാറ്റിൽ പാറി പോകുന്ന പുകമഞ്ഞിനിടയിലൂടെ കരുണൻ മകളുടെ കയ്യും പിടിച്ചു നടന്നു വരുന്ന കാഴ്ച കാണായി. അവനെന്തോ പറയുന്നതിന് മറുപടിയായി മായമ്മ തല കുലുക്കി ചിരിയ്ക്കുന്നുണ്ട്. അതിന് ശേഷം അച്ഛനോട് അവളെന്തോ ചോദിച്ചതിന്, കരുണൻ തന്റെ കൈകൊണ്ട് അവളുടെ തലയിൽ മെല്ലെ തഴുകുന്നു. ഗൗരി അത് കണ്ട് അകത്തേയ്ക്ക് കയറി പോയപ്പോൾ ഗോപിയാശാന്റെ കണ്ണുകൾ അവളെ പിന്തുടർന്നു. അയാൾക്ക് മകളുടെ മനസ്സിൽ എന്താണെന്ന് എത്ര ചിന്തിച്ചിട്ടും പിടികിട്ടുന്നില്ലായിരുന്നു. ഇത്രയും നാൾ മനസ്സിൽ ഇതുപോലുള്ള ആശങ്കകളൊന്നും തോന്നിയിരുന്നില്ല. കരുണൻ ജയിൽ മോചിതനായി വരാൻ പോകുന്നു എന്ന് കേട്ടപ്പോഴും പ്രത്യേകിച്ചെന്തെങ്കിലും സംഭവിയ്ക്കാൻ പോകുന്നതായേ തോന്നിയിട്ടില്ല. എന്നാലിപ്പോൾ ഒരു കടലാഴം ചുഴികളും, മലരികളും തന്റെ മകളുടെ മനസിന്റെ അടിത്തട്ടിൽ നിറഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു എന്ന ഒരൊറ്റ ചിന്ത മതിയായിരുന്നു ആ പിതാവിന്റെ മനസിനെ അസ്വസ്ഥമാക്കി കളയാൻ. അവർ നടന്ന് ഗോപിയാശാന്റെ അരികിലേക്ക് വരവേ, കരുണന്റെ കയ്യിൽ നിന്നുള്ള പിടി വിട്ടിട്ട് മായമ്മ ഓടി ഗൗരിയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. ഗൗരി അകത്തേക്ക് വന്ന് ജോലി ആരംഭിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പത്തോ പതിനഞ്ചോ ദോശ ചുട്ട് ഹോട് പാനിൽ വച്ച ശേഷം ശേഷിച്ച മാവ് എടുത്ത്‌ അവൾ ഫ്രിഡ്ജിൽ വച്ചു. "ഗൗരിയമ്മേ.. ഗൗരിയമ്മ എന്നോട് വെറ്തെ പറഞ്ഞതല്ലേ.. എന്നെ കളിപ്പിയ്ക്കാൻ." മായമ്മ വന്ന് ഗൗരിയോട് ചോദിച്ചു. "എന്ത്..." ഗൗരി അവൾക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു നിന്നു. "അച്ഛൻ വന്നത് എന്നെ ഇവിടുന്ന് കൊണ്ട് പോകാനാണെന്ന്." അവൾ പരിഭവിയ്ക്കും പോലെ മുഖം കൂർപ്പിച്ചു. ഗൗരി ശബ്ദമില്ലാതെ ഒന്ന് മന്ദഹസിയ്ക്കാൻ നോക്കിയെങ്കിലും ആ ചിരി വല്ലാതെ വികൃതമായി പോയി. "അച്ഛൻ പറഞ്ഞല്ലോ ഇവിടുന്ന് ഇന്ന് എങ്ങോട്ടും പോകുന്നില്ലെന്ന്.. അച്ഛനൊറ്റയ്ക്കാ ഇന്ന്‌ കടത്തു കേറി പോകുന്നതെന്നും പറഞ്ഞു." അവൾ തന്റെ അറിവ് ഗൗരിയോട് പങ്ക് വച്ചു. "അച്ഛൻ കടത്ത്‌ കേറി പോയിട്ട് നാളെ തിരിച്ചു വരുമ്പോ മോളും അച്ഛന്റെ കൂടെ ചെല്ലണമെന്ന് പറഞ്ഞാൽ മോള് പോവോ അച്ഛന്റെ കൂടെ..." ഗൗരി അവളുടെ താടിയ്ക്ക് പിടിച്ചു മുഖമുയർത്തികൊണ്ട് ചോദിച്ചു. "ഞാനൊറ്റയ്ക്കല്ലല്ലോ അച്ഛന്റെ കൂടെ പോകുന്നത്. ഗൗരിയമ്മയും വരില്ലേ. പിന്നെന്താ.." "ഗൗരിയമ്മ വന്നില്ലെങ്കിൽ മോൾ അച്ഛന്റെ കൂടെ പോവോ... പറയ്‌.." ഗൗരിയമ്മ യുടെ ചോദ്യത്തിനെന്തു മറുപടി കൊടുക്കേണ്ടൂ എന്നുഴറിനിൽക്കേ അവർക്കരികിലേക്ക് ഗോപിയാശാൻ വന്നു. "എന്റെ മോളെ, നീയെന്തൊക്കെയാ ഈ കുഞ്ഞിനോട് ചോദിയ്ക്കുന്നത്. ആ ചോദിയ്ക്കുന്നതൊക്കെ അതിന് മനസിലാകുന്നുണ്ടോ ആവോ.. നിന്നോട് ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ മോളെ ആ യാഥാർഥ്യവുമായി നീയൊന്ന് പൊരുത്തപ്പെട്ടു പോകാൻ. അവൻ വന്നത് തന്നെ അവന്റെ കുഞ്ഞിനെ കൊണ്ട് പോകാനല്ലേ... അവൻ അവളെ കൊണ്ട് പോകാൻ തുനിഞ്ഞാൽ ആകുഞ്ഞിന് എന്ത് ചെയ്യാൻ പറ്റും. കുഞ്ഞിന് മാത്രമല്ല, നമുക്കാർക്കും ഒന്നും ചെയ്യാൻ പറ്റില്ല മോളെ... നീ അതൊക്കെ വിട്ടിട്ട് എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടാക്കാൻ നോക്ക്. അവന് നല്ല വിശപ്പ് കാണും. ഇന്നലെ വൈകിട്ടോ മറ്റോ എന്തോ കഴിച്ച താണെന്ന് പറയുന്നത് നീയും കേട്ടതല്ലേ.." "ദോശ ചുട്ട് വച്ചിട്ടുണ്ട്. അച്ഛൻ എടുത്ത്‌ കൊടുക്ക്‌. കഴിയ്ക്കാൻ." ഗൗരി ഹോട് പാനിലേക്ക് നോക്കികൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "മാവ് മുഴുവൻ ചുട്ട് തീർന്നോ മോളെ.." അയാൾ നോക്കിയപ്പോൾ മാവിരിയ്ക്കുന്ന പാത്രം അവിടെയെങ്ങും കാണാഞ്ഞ് തിരക്കി. "ഇത്രേം മതിയച്ചാ.എനിയ്ക്ക് വയ്യ. വല്ലാത്ത തല വേദന. എല്ലാം കൂടി ചെയ്യാൻ അച്ഛനെ കൊണ്ട് കഴിയില്ല. ചായയൊഴിച്ചാൽ മാത്രം മതി അച്ഛൻ." ഗൗരി ഇരു കൈകളുടെയും തള്ള വിരലുകൾ ചെന്നിയിൽ ഊന്നിക്കൊണ്ട് അകത്തേയ്ക്ക് കയറി പോയി. വീടിനുള്ളിലെ ചെറിയ ഡൈനിങ് ടേബിളിന് മുകളിൽ ഗോപിയാശാൻ പ്ളേറ്റ് വച്ച ശേഷം പാൻ തുറന്ന് രണ്ടോ മൂന്നോ ദോശ അതിലേക്ക് എടുത്തു വയ്ക്കുമ്പോൾ കരുണൻ തടഞ്ഞു. "രണ്ടെണ്ണം മതി ആശാനേ... വിശപ്പില്ല.." "വിശപ്പില്ലെങ്കിലും മൂന്നോ നാലോ ദോശ കഴിച്ചെന്നു വച്ചു ഒന്നും ഉണ്ടാകാൻ പോകുന്നില്ല." ഗോപിയാശാൻ ബലമായി നാല് ദോശ വച്ച ശേഷം താളിച്ച ചട്നി ആവശ്യാനുസരണം ഒഴിച്ചു കൊടുത്തു. അയാൾ തന്നെ പോയി തലേ ദിവസം വച്ച മുളകിട്ട മത്തിക്കറിയും ഒരു പ്ളേറ്റിൽ എടുത്ത്‌ അവനരികിൽ കൊണ്ട് വച്ചു. "നീ ആവശ്യത്തിന് എടുത്ത്‌ കഴിച്ചോണേ മോനേ. ദേ, തട്ടും മുട്ടും കേട്ടില്ലേ.. കടയിൽ ചായയ്ക്ക് ആൾ വന്നിട്ടുണ്ട്. ഞാൻ ചെന്ന് ചായ കൊടുത്തിട്ടും വരാം." ഗോപി യാശാൻ പോയപ്പോൾ കരുണൻ ദോശ മുറിച്ച് ചട്ണിയിൽ തൊട്ട് തന്റെ അരികിൽ നിന്ന മകളുടെ വായിലേക്ക് വച്ചു കൊടുത്തു. ആറോ ഏഴോ വർഷം താൻ മകൾക്ക് നൽകേണ്ടിയിരുന്ന സ്നേഹവാത്സല്യങ്ങൾ തന്റെ കൈക്കുമ്പിളിലൂടെ ഊർന്ന് പോയ നഷ്ടബോധത്തിൽ അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. വീണ്ടും അവൻ ദോശ മുറിച്ച് അവൾക്ക് നൽകാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ അവന്റെ കൈ പിടിച്ച് അവൾ അച്ഛന്റെ വായിലേക്ക് കൊണ്ട് വച്ചു. അവനത് വായിലേക്ക് വച്ച ശേഷം മകളുടെ മൂർദ്ധാവിലേക്ക് മുഖമടുപ്പിച്ചു. തന്റെ ശിരസ്സിൽ നനവ് പടർന്നതറിഞ്ഞ മായമ്മ മുഖമുയർത്തി നോക്കുമ്പോൾ അച്ഛൻ പെട്ടന്ന് കൈത്തണ്ട കൊണ്ട് കണ്ണ് തുടയ്ക്കുന്ന കാഴ്ചയാണ് അവൾക്ക് കാണാൻ കഴിഞ്ഞത്. ആ കാഴ്ച കണ്ട് എന്തിനെന്നറിയാതെ അവളുടെ കുഞ്ഞ് മനസിലും സങ്കടപ്പൂവ് മൊട്ടിട്ടു. ♦️ പതിനൊന്നു മണിയോടടുത്ത നേരം. ശ്രീമയിയെ സ്കൂളിൽ കൊണ്ട് വിട്ട ശേഷം കരുണൻ തിരികെ വരുമ്പോൾ ഗോപിയാശാൻ രാവിലത്തെ കച്ചവടം നിർത്തി വാതിൽ ചാരാൻ തുടങ്ങുകയാണ്. "ഞാൻ കരുതി വഴിയിൽ വച്ചു നീയാ റോബിച്ചനെയോ മറ്റോ കണ്ടിട്ടുണ്ടാവും അതാ താമസിയ്ക്കുന്നതെന്ന്... ഇങ്ങ് അകത്തേയ്ക്ക് കയറിക്കൊമോനേ.. വാതിൽ തുറന്നിട്ടാൽ ആരെങ്കിലുമൊക്കെ തീയോ വെള്ളമോ ചോദിച്ചു വരും.. പിന്നെ അതിന്റെ പിന്നാലേ നടക്കാനേ നേരം കാണൂ." കരുണന് അകത്തേയ്ക്ക് കയറാനായി അയാൾ വാതിൽ തുറന്ന് പിടിച്ചു. "ആശാനേ.. എനിയ്ക്കൊന്ന് അക്കരയ്ക്ക് പോകണമായിരുന്നു.. ചില ആവശ്യങ്ങളുണ്ടായിരുന്നേ." കരുണൻ വെളിയിൽ തന്നെ നിന്ന് കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "ഇപ്പൊ എന്താടാ അത്ര അത്യാവശ്യം... എവിടെ പോയാലും നീ വൈകും മുമ്പ് ഇങ്ങ് തിരിച്ചു വരില്ലേ.." "ഞാൻ അവിടൊരു വാടക വീട്ടിലായിരുന്നല്ലോ താമസം.അവിടെ ഒരു തുക അഡ്വാൻസ് കൊടുത്തിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അത് തിരികെ കിട്ടേണ്ടതാണ്." "എത്രയോ നാളായെടാ. അവർ ഇനി അത് തിരികെ തരുമോ..." "എത്ര നാളായാലും തിരികെ തരണമെന്നല്ലേ കരാർ. അവിടെ വേറേ താമസക്കാർ വന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അവരോട് വാങ്ങിച്ച അഡ്വാൻസ് തുക തന്ന് എന്റെ ഏർപ്പാട് തീർക്കും." "പൈസ തിരികെ വാങ്ങിയ്ക്കാനല്ലേ പോകുന്നത്. കണ്ടറിയാം. മനുഷ്യന്റെ ശത്രുവും മിത്രവും പണമാണെന്നൊരു ചൊല്ലുണ്ട്. അധികം രാത്രിയാകാൻ നിൽക്കല്ലേ കരുണാ..." കരുണൻ അതിന് മറുപടി പറയാതെ കടവത്തേയ്ക്ക് നടന്ന് പോയി. എട്ടു മണിയോടെ പുല്ലാമല നിന്നുള്ള അവസാനകടത്തും വന്നിട്ട് പോയതോടെ അതിലും കരുണൻ വന്നിട്ടില്ലെന്ന് കണ്ട് ഗോപിയാശാൻ കടവത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു. അവസാന ട്രിപ്പ് ആയതിനാൽ പത്തു മിനിറ്റ് സമയം കഴിഞ്ഞേ ലോപ്പസ് തോണിയുമായി തിരിച്ചു പോകൂ എന്ന് ഗോപിയാശാന് അറിയാമായിരുന്നു. ഗോപിയാശാൻ ചെല്ലുമ്പോൾ നാലോ അഞ്ചോ പേരെ കയറ്റി ലോപ്പസ് തോണി കുത്താൻ പോവുകയാണ്. ഗോപിയാശാൻ വരുന്നത് കണ്ട് ലോപ്പസ് വള്ളം കുത്തി നിർത്തി. അയാൾ വന്ന് ലോപ്പസിനോട് കരുണൻ ഇത് വരെ തിരിച്ചു വന്നില്ലെന്നും, അവനെ കണ്ടിരുന്നോ എന്നും അന്വേഷിച്ചു. "അധികം വൈകാതെ തിരിച്ചെത്തുമെന്നും പറഞ്ഞിട്ടാ ആശാനേ അവൻ പോയത്.. ഞാൻ തിരികെ ചെല്ലുമ്പോഅവൻ അവിടെയുണ്ടെങ്കിൽ വള്ളവും കൊടുത്ത്‌ ഇങ്ങോട്ട് വിട്ടേക്കാം." ലോപ്പസ് വള്ളമൂന്നി മറുകര ലക്ഷ്യമാക്കി നീങ്ങി. ഒമ്പ തര മണിയായപ്പോളാണ് കരുണൻ തിരിച്ചെത്തുന്നത്. അവന്റെ കയ്യിൽ കുറച്ച് വസ്ത്രങ്ങളും, മറ്റു സാധനങ്ങളുമൊക്കെ നിറച്ച മൂന്നോ നാലോ ബിഗ് ഷോപ്പറുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. "ഞാനധികം താമസിച്ചൊന്നും ഇല്ലല്ലോ. അല്ലേ ആശാനേ.." അവൻ തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന സാധനങ്ങളെല്ലാം കടയുടെ മദ്ധ്യേ ഇട്ടിരുന്ന രണ്ട് പ്ലാസ്റ്റിക് കസേരകളിലേക്ക് വച്ചു. "വെറുതെയല്ല താമസിച്ചത്.. കാശ് കിട്ടിയത് മുഴുവൻ തീർത്തിട്ടുണ്ടാവും. അല്ലേ.." അവൻ കൊണ്ട് വന്നത് എന്തൊക്കെയാണെന്ന് നോക്കികൊണ്ട് ഗോപിയാശാൻ പറഞ്ഞു. കരുണൻ മധുര പലഹാരങ്ങളുടെ കിറ്റെടുത്തപ്പോൾ ഗോപിയാശാൻ അകത്തേയ്ക്ക് നോക്കി. "അവൾ ഉറങ്ങിയെന്നു തോന്നുന്നു. ഇനി ഉണർത്തണ്ട.. രാവിലെ കൊടുക്കാം.." അതിനിടയിൽ ഗൗരി കടയിലേക്ക് വന്ന് എമെർജെൻസി ലാമ്പ് എടുക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ഗോപിയാശാൻ ചോദിച്ചു. "നീ ലൈറ്റ് എവിടെ കൊണ്ട് പോവാ മോളെ. പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോ സൂക്ഷിയ്ക്കണേ കൊച്ചേ.." "കുറച്ച് നേരമായി അമ്മിണി പ്പശു കിടന്ന് വല്ലാതെ ഒച്ചയിടുന്നു അച്ഛാ... എന്തോ കണ്ടിട്ടാണെന്ന് തോന്നുന്നു. വല്ല കാട്ടു പന്നിയോ, വള്ളി പൂച്ചയോ മറ്റോ ആവും." "കോഴിക്കൂടിന്റെ അടുത്തൊന്നു നോക്കണേ മോളെ. വല്ല കുറുക്കനോ മറ്റോ വന്ന് പമ്മി നിൽപ്പുണ്ടായിരിയ്ക്കും.. കുറച്ച് മുമ്പ് കോഴികളുടെ ഒച്ചയും കേട്ടു. അച്ഛൻ വരണോ കൂടെ." "വേണ്ട. ഞാൻനോക്കിയിട്ട് വരാം." ഗൗരി ലൈറ്റും എടുത്തുകൊണ്ട് പോയി അഞ്ച് മിനിറ്റ് തികയും മുമ്പേ 'അച്ഛാ'എന്നുള്ള അലർച്ച കേട്ട് ഗോപിയാശാനും, കരുണനും ചാടി എണീറ്റു. അവർ ഓടി പുറത്തിറങ്ങിയിട്ട് ഗൗരി നിൽക്കുന്നത് എവിടെയെന്നറിയാൻ നാല് പാടും നോക്കി. (തുടരും) #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - പ്രളയം... 🔻 പാർട്ട് _40 ✍️ രചന - Aniprasad. കടയ്ക്കുള്ളിലാകെപെട്ടന്ന് വല്ലാത്തൊരു മൂകത നിറഞ്ഞത് എല്ലാവർക്കും തോന്നി. കരുണൻ കയറി വരുന്നത് കണ്ട് ഗോപിയാശാൻ ഇരുന്നിടത്ത്‌ നിന്നെണീറ്റു. ഗ്ളാസുകളിലേക്ക് ചായ പകർന്നു കൊണ്ട് നിന്ന ഗൗരി ചായപ്പാത്രം തട്ടിയിൽ വച്ചിട്ട് അകത്ത്‌, ശ്രീമയി കിടക്കുന്ന ഇടത്തേയ്ക്ക് നോട്ടം വീഴത്തക്ക വിധം തിരിഞ്ഞു നിന്നു. ശ്രീമയി ഉണർന്ന് കിടക്കയിൽ കിടന്നുകൊണ്ട് തന്നെ ഏതോ കോമിക്ക് ബുക്ക് മറിച്ചും തിരിച്ചും നോക്കുന്നത് ഗൗരിയ്ക്ക് അവിടെ നിന്നാൽ കാണാമായിരുന്നു. പെരുമ്പറ മുഴങ്ങും പോലെ തന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് ഏറുന്നത് അവൾക്ക് മാത്രം അറിയാൻ കഴിഞ്ഞു. ഓരോ തവണയും മായമ്മയെയും കൊണ്ട് ജയിലിൽ അവളുടെ അച്ഛനെ കാണിയ്ക്കാനായി പോകുമ്പോഴൊന്നും ഈ വിധം തന്റെ മനസ്സ് ഇടറി പോകാറില്ലെന്ന് ഗൗരി ഓർത്തു. കരുണേട്ടന്റെ ഈ വരവ് വെറും ഒരു വരവല്ല. വന്നിരിയ്ക്കുന്നത് തന്റെ മകളെ കാണാൻ വേണ്ടിയാണ്.. മായമ്മയുടെ അധികാരി അവൾക്ക് മേലുള്ള തന്റെ അവകാശവും പറഞ്ഞുകൊണ്ടാവും ഇപ്പോൾ വന്നിരിയ്ക്കുന്നത്.. അവളെ കൊണ്ട് പോകാൻ വേണ്ടി... 'ദൈവമേ... " ഗൗരി തന്റെ ചുണ്ടുകൾ കടിച്ചു പിടിച്ചു. മായമ്മ തന്നെ വിട്ടു പോകാൻ പോണെന്ന ഒറ്റ ചിന്ത മതിയായിരുന്നു അവളുടെ മനസിനെ ഭ്രാന്തമായി തീപിടിപ്പിയ്ക്കാൻ. മായമ്മയില്ലാത്ത ഈ വീട് എന്ന് ഓർത്തപ്പോൾ തന്നെ ഗൗരിയ്ക്ക് തന്റെ നെഞ്ച് വിങ്ങികഴച്ചു പൊട്ടി പോകും പോലെ തോന്നി. "ഗോപിയാശാനെന്താ എന്നേ ഇങ്ങനെ നോക്ക് ന്നത്. ഇതുഞാൻ തന്നെയാ ആശാനേ.. കരുണൻ..." അവൻ ഗോപിയാശാന്റെ മുൻപിൽ അൽപ്പം വെളിച്ചത്തിലേക്ക് നീങ്ങി നിന്നു.. "കരുണാ നീ... ഇവരൊക്കെ പറഞ്ഞായിരുന്നു നീ വന്നിട്ടുണ്ടെന്ന്... രാത്രി എവിടെ തങ്ങിയെടാ നീ.." ഗോപിയാശാൻ അവനെ കണ്ണുകളാൽ അടിമുടി ഉഴിഞ്ഞു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. "രാത്രിഞാൻ സ്കൂളിലുണ്ടായിരുന്നു ആശാനേ.. ഇത് വഴിയാ പോയത്...ഇവിടെ നിങ്ങൾ വെളിച്ചമൊക്കെ കെടുത്തി ഉറങ്ങാൻ കിടന്നിരുന്നു. പോരാത്തതിന് തോരാമഴയും.." "നിനക്ക് വിളിയ്ക്കായിരുന്നില്ലേടാ... ഞാനിവിടെ വാതിലിനടുത്തല്ലേ കിടക്കുന്നത്." "ഓ.. ഉറങ്ങുന്നവർ ഉറങ്ങിക്കോട്ടെ എന്ന് കരുതി.. ഞാൻ ഇവിടെത്തന്നെയാണല്ലോ ഉള്ളത്.." "നീ ഇരിയ്ക്കെടാ മോനേ.." ഗോപിയാശാൻ താനിരുന്ന കസേര കരുണന്റെ മുമ്പിലേക്ക് നീക്കിയിട്ടു. പിന്നെ തിരിഞ്ഞു ഗൗരിയോട് കരുണന് കുടിയ്ക്കാൻ ഒരു ചായ എടുത്തോളാൻ പറഞ്ഞു. ഗൗരി ചായ ഒഴിയ്ക്കാതെ ഒരു പ്രതിമ പോലെ നിൽക്കുന്നത് കണ്ട് അയാൾ ഒരിയ്ക്കൽ കൂടി അവളെ വിളിച്ചു. ഇത്തവണ അവൾ മോഹനിദ്രയിൽ നിന്നെന്നവണ്ണം ഞെട്ടിയുണർന്നു.സ്ഥലകാല ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടവളെ പോലെ ഗൗരി ഗ്ലാസ് എടുത്ത്‌ വച്ചു വെള്ളം ഒഴിയ്ക്കുകയും പിന്നീട് അത് തട്ടിയിലേക്ക്തന്നെ ചെരിച്ച് കളയുകയും ചെയ്തു. അതിനിടെ അവളുടെ കയ്യിലേക്ക് അൽപ്പം ചൂട് വെള്ളം വീണപ്പോൾ ഗൗരി കൈ കുടഞ്ഞു. "നിനക്ക് എന്ത് പറ്റി മോളെ. നിന്നോട് ഞാൻ നൂറ്‌ തവണ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളതല്ലേ സൂക്ഷിയ്ക്കണം എന്ന്.. കയ്യിൽ ചൂട് വെള്ളം വീണോ.. എവിടെ.. നോക്കട്ടെ.." അയാൾ വന്ന് അവളുടെ കൈക്ക് പിടിച്ചെങ്കിലും ഗൗരി പെട്ടന്ന് കൈ പിന്നിലേക്ക് മാറ്റിപിടിച്ചു. "സാരമില്ല അച്ഛാ. വെള്ളത്തിന്‌ അധികം ചൂടില്ലായിരുന്നു." അവൾ കടയിലിരുന്ന മറ്റുള്ളവർ കേൾക്കാത്ത രീതിയിൽ പറഞ്ഞു. "തിള വന്ന വെള്ളത്തിനാണോ ചൂടില്ലാത്തത്.. കൈ അൽപ്പനേരം തണുത്ത വെള്ളത്തിലേക്ക് താഴ്ത്തി വയ്ക്ക് മോളെ.." അയാൾ തന്നെ അവളുടെ കൈ, ഗ്ളാസുകൾ കഴുകാൻ വച്ചിരുന്ന ബേസിനിൽ ഉള്ള വെള്ളത്തിലേക്ക് താഴ്ത്തി പിടിച്ചു. കരുണൻ, കുട്ടൻ പിള്ളയോടും, കുഞ്ഞച്ഛനോടും സംസാരിച്ചിരിയ്ക്കയായിരുന്നു. "നിന്റെ മുഖമെന്താ മോളെ വല്ലാതിരിയ്ക്കുന്നത്.. നിനക്ക് തല വേദനയോ മറ്റോ ആണോ... ആണെങ്കിൽ അങ്ങോട്ട് മാറി നിൽക്ക്.. അല്ലെങ്കിൽ അവിടോട്ട്, ആ കസേരയിലേക്ക് അൽപ്പനേരം ഇരിയ്ക്ക്.. കരുണന് ചായ ഞാൻ ഒഴിച്ചു കൊടുത്തോളാം." അയാൾ നിർദേശിച്ചെങ്കിലും അവൾ അവിടെ നിന്ന് മാറാൻ കൂട്ടാക്കിയില്ല. "മോളെ.." അവളുടെ സങ്കടത്തിന്റെകാരണം മനസിലാക്കാൻ ആ പിതാവിന് അര നിമിഷം പോലും വേണ്ടി വന്നില്ല.. "നിന്നോട് അച്ഛൻ മുൻപേ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളതല്ലേ.. മായമ്മ അവന്റെ മകളാണ് മോളെ... അവനവളെ കൊണ്ട് പോവുകയാണെന്ന് പറഞ്ഞാൽ നമുക്ക് നോക്കി നിൽക്കാനേ കഴിയൂ. നീ സങ്കടപ്പെടാതിരിയ്ക്കാൻ വേണ്ടിയാ അച്ഛൻ മുൻപ് മുതലേ നിന്നോട് അങ്ങിനെ പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നത്." "ആശാനേ.. എനിയ്ക്കിപ്പോ ചായയൊന്നും എടുക്കാൻ നിൽക്കേണ്ട.. അവളുണർന്നു കാണില്ലേ. ഒന്ന് കൊണ്ട് വരോ.. ഞാനൊന്ന് കാണട്ടെ എന്റെ കുഞ്ഞിനെ.." കരുണൻ അവിടെയിരുന്നു കൊണ്ട് തങ്ങളെ നോക്കി പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ഗൗരിയുടെ ശിരസ്സിൽ ഒരിടിമിന്നൽ പോലെയാണ് വന്നു തറഞ്ഞത്. "അവൻ അന്വേഷിയ്ക്കുന്നു... അവളുണർന്നു കിടക്കയാണോ മോളെ.." ഗോപിയാശാൻ ഗൗരിയ്ക്ക് മാത്രം കേൾക്കാൻ പാകത്തിൽ ഒച്ച താഴ്ത്തി തിരക്കി. "ഉണർന്നില്ലെങ്കിൽ നീ അവളെ വിളിച്ചുണർത്ത്‌. എന്നിട്ട് അച്ഛൻ വന്നിരിയ്ക്കുന്നെന്ന് പറയ്‌.. അവന് അവളെ കാണാനുള്ള അവകാശം നമുക്ക് തടയാൻ പറ്റില്ല കുഞ്ഞേ.." ഗൗരി മെല്ലെ അകത്തേയ്ക്ക് നടന്നു പോകുന്നത് നോക്കി നിന്നിട്ട് ഗോപിയാശാൻ കരുണന് കുടിയ്ക്കാൻ വേണ്ടി ചായയൊഴിച്ചു കൊണ്ട് വന്നു. കരുണൻ ചായ കയ്യിൽ വാങ്ങിയിട്ട് ഗൗരി നിന്നയിടത്തേക്ക് നോക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ഗോപിയാശാൻ പറഞ്ഞു:"കുഞ്ഞുണർന്നു കാണില്ല. ഗൗരി ചെന്ന് വിളിച്ചുണർത്തിക്കൊണ്ട് വരും." "കാലാവധി തീർന്ന് ഇറങ്ങിയതല്ലേ.. ഇനിയെന്താ കരുണാ നിന്റെ പ്ലാൻ... ഇവിടെന്തെങ്കിലും ചെയ്തു നിൽക്കുന്നതല്ലേ നല്ലത്... പുറത്തൊക്കെ പോയി താമസിച്ചാൽ അവിടെങ്ങും ഒരു പരിചയക്കാർ പോലും ഇല്ലാത്ത ഇടമല്ലേ..." കുഞ്ഞച്ചൻ ചോദിയ്ക്കുന്നത് കേട്ട് അൽപ്പനേരം ചിന്തിച്ചിരുന്ന ശേഷം ആദ്യം കരുണൻ കുട്ടൻ പിള്ളയെ നോക്കി. പിന്നെ അവന്റെ നോട്ടം ഗോപിയാശാന്റെ മുഖത്തെത്തി നിന്നു. അവൻ അക്കാര്യത്തിൽ ഒരു തീരുമാനം കൈക്കൊണ്ടിട്ടില്ലെന്നാണ് ആ നോട്ടത്തിന്റെ അർത്ഥമെന്ന് അവർക്ക് തോന്നി. ഗൗരി വന്ന് അൽപ്പനേരം വാതിൽ പടിയിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് ശ്രീമയിയെ നോക്കി നിന്നു. അവൾ കിടന്നുകൊണ്ട് ബുക്ക് നിവർത്തി പിടിച്ചിരിയ്ക്കുന്നതിനാൽ ഗൗരിവന്ന് നിൽക്കുന്നത് അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ഒരു മഴക്കാലത്ത്‌ വാടിതളർന്നു മയങ്ങുന്ന ഈ പിഞ്ചു കുഞ്ഞുമായി താൻ കടത്തിറങ്ങി കൊടുവത്തൂരിന് വന്നത് അവളുടെ ഓർമയിൽ തെളിഞ്ഞു. തന്റെ തോളത്ത്‌ തളർന്നു മയങ്ങുന്ന ഈ കുഞ്ഞ് അന്ന് കൊടുവത്തൂരിലുള്ള പുരുഷാരങ്ങൾക്കാകെ അത്ഭുതവും അതിശയവും ആയിരുന്നു. താൻ കൊണ്ട് വന്ന കുഞ്ഞിനെ കാണാനുള്ള ആകാംഷയിൽ ഏറെ ഒരു കൊലപ്പുള്ളിയുടെ കുഞ്ഞിനെ കാണാനുള്ള കൗതുകമായിരുന്നു ഓരോരുത്തരുടെയും മനസിലുണ്ടായിരുന്നത്. അതിന് ശേഷം നാട്ടുകാരുടെ ആ കുഞ്ഞിന്റെ ഭാവി വചനങ്ങൾ... തന്റെ ശേഷിച്ച കാലം എങ്ങിനെയായി തീരുമെന്നുള്ള നിർവചനങ്ങൾ.. അച്ഛന്റെ ഭാഗത്ത്‌ നിന്നുള്ള എതിർപ്പിൽ താൻ ചിലപ്പോഴെങ്കിലും പതറിപ്പോയിട്ടുണ്ട്. അച്ഛന് ഒട്ടും ഇഷ്ടമുണ്ടായിരുന്നില്ല താൻ മായമ്മയെ ഇവിടേയ്ക്ക് കൊണ്ട് വന്നത്. താൻ പിന്മാറാൻ തയ്യാറല്ലെന്ന് ഉറപ്പായപ്പോൾ അച്ഛൻ പോയി ജീന ചേച്ചിയുടെ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും വരെ കാണുകയുണ്ടായി. മകൾ മരണപ്പെട്ടു പോയതിനാൽ മക്കളേ വളർത്തേണ്ട ചുമതല തങ്ങൾക്കല്ലെന്നും, പ്രത്യേകിച്ചും മകളുടെ ഘാതകന്റെകുഞ്ഞാണ് അതെന്നതിനാൽ കൊണ്ട് പോയി ഏതെങ്കിലും അനാഥ മന്ദിരത്തിൽ ഏൽപ്പിയ്ക്കാനുമായിരുന്നു അച്ഛനോട് അവർ പറഞ്ഞു വിട്ടത്. പിന്നെയും ഒരുപാട് ദിവസം പോരാടേണ്ടി വന്നു അച്ഛന്റെ നാവ്‌ പിടിച്ചു കെട്ടാൻ.. "ഗൗരിയമ്മേ... "എന്നുള്ള മായമ്മയുടെ വിളിയാണ് അവളെ ഓർമകളിൽ നിന്നും ഉണർത്തിയത്. മായമ്മ കട്ടിലിൽ എണീറ്റിരുന്നു ഗൗരിയേ തന്നെ നോക്കിയിരിപ്പായിരുന്നു. ഗൗരി നടന്ന് അവളുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നിരുന്ന ശേഷം ശ്രീമയിയുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് വീണുകിടന്ന മുടിയിഴകൾ ഇരു കൈകൊണ്ടും പിന്നിലേക്ക് ഒതുക്കി വച്ചു. "മോൾക്ക് ഗൗരിയമ്മ പാലെടുത്തുകൊണ്ട് വരട്ടെ കുടിയ്ക്കാൻ." കുഞ്ഞിന്റെ മുഖം ഇരു കൈകളാലും കോരിയെടുത്തു കൊണ്ട് അവൾ ചോദിച്ചു. "ഗൗരിയമ്മയ്ക്ക് എന്താ പറ്റിയെ.. ഇങ്ങനൊന്നും വന്ന് ചോദിയ്ക്കില്ലല്ലോ എന്നോട്.. പാല് കൊണ്ട് വന്ന് ഇവിടെ വച്ചിട്ട് എടുത്ത്‌ കുടിച്ചോണേ മോളെ എന്നെല്ലാ പറയാറുള്ളൂ.." മായമ്മ അവളുടെ ഇരു കണ്ണുകളിലേക്കും മാറി മാറി നോക്കി. "മോളോട് ഗൗരിയമ്മ ഒരു കാര്യം ചോദിയ്ക്കട്ടെ.." ഗൗരി യുടെ ശ്വാസം അവളുടെമുഖത്ത്‌ വന്ന് തട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "ചോദിച്ചോ.. എന്റെ ഗൗരിയമ്മയ്ക്ക് എന്നോട് എന്ത് വേണമെങ്കിലും ചോദിച്ചൂടെ.." മായമ്മയുടെ കണ്ണുകളിലും മുഖത്തും നിറയെ നക്ഷത്രങ്ങൾ വിതറിയത് പോലെ ചിരി നിറഞ്ഞു നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. "മോളെ മോളുടെ അച്ഛൻ വന്നു വിളിച്ചാൽ... മോൾ എന്നെയും മുത്തശ്ശനെയുമെല്ലാം കളഞ്ഞിട്ട് അച്ഛന്റെ കൂടെ പോവോ.." ഗൗരിയുടെ കണ്ണുകളിൽ നനവ് ഊറുന്നത് കണ്ട് മായമ്മയുടെ മുഖത്തെ ചിരി മാഞ്ഞു. "ഗൗരിയമ്മ എന്തിനാ കരയുന്നെ.." മായമ്മ ഗൗരിയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. "ഗൗരിയമ്മ കരഞ്ഞില്ലല്ലോ..അത് ഗൗരിയമ്മയുടെ കണ്ണിൽ പുകയടിച്ചതാ. മോള് ഗൗരിയമ്മ ചോദിച്ചതിന് മറുപടി താ.." "എന്നിട്ട് എന്റെ കണ്ണില് പുക അടിച്ചില്ലല്ലോ.. വെറുതെയാ.. ഗൗരിയമ്മ കരഞ്ഞതാ. ഗൗരിയമ്മ കണ്ണീർ തുടയ്ക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടല്ലോ." "മോള് ഗൗരിയമ്മ ചോദിച്ചതിന് മറുപടി പറഞ്ഞില്ല...!" ഗൗരി വീണ്ടും ഓർമിപ്പിച്ചെങ്കിലും മായമ്മ അതിന് മറുപടി പറയും മുമ്പേ ഗോപിയാശാൻ അവിടേയ്ക്ക് വന്നു. "നീ അവളെ ഉണർത്തിയില്ലേ മോളെ.. അവൻ മോളെ അന്വേഷിയ്ക്കുന്നു.. അങ്ങോട്ട് വരാൻ പറയ്‌ അവളോട്.." ഗോപിയാശാൻ പറയുന്നത് കേട്ട് മായമ്മ ഗൗരിയുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി.. "ആരാ ഗൗരിയമ്മേ അവിടെ എന്നെ അന്വേഷിയ്ക്കുന്നത്.." അവളുടെ കുഞ്ഞ് മുഖത്ത്‌ സംശയത്തിന്റെ രേഖകൾ വീണുകഴിഞ്ഞു. "അച്ഛൻ..." ഗൗരി പിറു പിറുത്തു.. "എന്റച്ഛനാണോ ഗൗരിയമ്മേ.." അവളുടെ ഉടൽ എമ്പാടും ഒരു പിടച്ചിലുണ്ടായത് ഗൗരി തിരിച്ചറിഞ്ഞു. "മോളെ.. കരുണൻ വന്നിട്ടുണ്ട്. അവന് നിന്നെ കാണണമെന്ന് പറയുന്നു. നീ അങ്ങോട്ട് വാ. നിന്റെ അച്ഛൻ കടയിൽ ഇരിപ്പുണ്ട്" ഗോപിയാശാൻ പറഞ്ഞത് കേട്ട് തന്റെ മുഖം കോരിപ്പിടിച്ചിരുന്ന ഗൗരിയുടെ കൈകൾ മായമ്മ പിടിച്ചു മാറ്റി. പിന്നെ കട്ടിലിൽ നിന്നെണീറ്റ് അവൾ നിലത്ത്‌ നിന്നു. അവിടെ നിന്ന് കൊണ്ട് കടയിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ അവൾക്ക് കനൽ തിളക്കമുള്ള ചായത്തട്ടിയും, വെള്ളം തിളച്ച് മറിഞ്ഞു ആവി പൊന്തുന്ന ചായക്കലവും മാത്രമേ കാണാൻ കഴിഞ്ഞുള്ളൂ. "നേരാണോ ഗൗരിയമ്മേ.. എന്നെ കാണാൻ എന്റെ അച്ഛൻ വന്നിട്ടുണ്ടോ.." അവൾ വിശ്വാസം വരാത്ത പോലെ ഗൗരിയോട് ചോദിച്ചു. എപ്പോഴും എന്ന പോലെ ഇപ്പോഴും അവൾക്ക് ഗൗരിയുടെ നാവിൽ നിന്നാണ് സത്യം കേൾക്കേണ്ടത്. "ഉം.." മായമ്മയുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കാതെ ഗൗരി മൂളി. അതിന് ശേഷം മായമ്മയ്ക്ക് നടന്ന് പോകാനായി അവൾ വാതിലിനരികിൽ നിന്ന് മാറി ഭിത്തിയോട് ചേർന്ന് നിന്നു. മായമ്മവന്നു ഗൗരിയുടെ കൈ പിടിച്ചിട്ട് അവളോടൊപ്പം വരാൻ പറഞ്ഞു. "മോള് ചെന്ന് കാണ്. ഗൗരിയമ്മ കണ്ടതാ.. മോള് ചെന്നേ." ഗൗരി അവളെ മുൻപോട്ട് തള്ളി വിടാൻ നോക്കിയെങ്കിലും അവൾ ഗൗരിയുടെ കയ്യിൽ നിന്നുള്ള പിടി വിട്ടില്ല. "എന്റെകൂടെ വാ. എപ്പോഴും നമ്മൾ രണ്ടുപേരും ഒരുമിച്ചല്ലേ അച്ഛന്റെ മുമ്പിലേക്ക് ചെല്ലുന്നത്. എന്റെ കൂടെ ഗൗരിയമ്മയും വേണം... വാ.." മായമ്മ അവളുടെ കൈക്ക് പിടിച്ചു കൊണ്ട് തന്നെ മുൻ വശത്ത്‌ കരുണൻ ഇരിയ്ക്കുന്ന ഇടത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു. (തുടരും) #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - പ്രളയം... 🔻 പാർട്ട് _39 ✍️ രചന - Aniprasad. . കറുത്തിരുണ്ട ആകാശത്തിന് കീഴെ വല്ലപ്പോഴും തെളിയുന്ന വെളിച്ചത്തിന്റെ നിഴലിൽ മഴനൂലുകൾ പെയ്തിറങ്ങുന്ന കാഴ്ച കാണാം. ചെറിയൊരു മഴക്കുടുക്കവും അതിന്പിന്നാലേ ചെമ്പൻ മലയുടെ ഉച്ചിയിൽ നിന്നും അനേകായിരം മിന്നൽ വള്ളികൾ ഭൂമിയെ വിറപ്പിച്ചു കൊണ്ട് പാഞ്ഞു പോകുന്നതും കണ്ട് കരുണൻ ചുറ്റിനും നോക്കി. ആരൊക്കെയോ തനിയ്ക്ക് ചുറ്റിനും ഇരുട്ടിൽ അടക്കിപ്പിടിച്ചു നിന്ന് സംസാരിക്കുന്നത് പോലെ അവന് തോന്നി. അമ്പിളി തിരികെ ഏൽപ്പിച്ച ചെറിയ ടോർച്ച് അവൻ തെളിയ്ക്കാൻ നോക്കിയെങ്കിലും അതിന്റെ ചാർജ് തീർന്നു പോയതിനാൽ ഒരു ന്യുന ചിഹ്നം പോലെ വെളിച്ചം ഒരു വരയായി മാത്രം കാണാൻ കഴിഞ്ഞു. കരുണൻ അത് ഒന്നുകൂടി കുലുക്കി നോക്കിയെങ്കിലും ഫലമേതും ഉണ്ടായില്ല. അവൻ അവിടെയിരുന്നുകൊണ്ട് ചെവി വട്ടം പിടിച്ചു. അടുത്ത നിമിഷം അതി ശക്തമായൊരു വെളിച്ചം വന്ന് അവന്റെ മുഖത്ത്‌ പതിച്ചു. കരുണൻ കയ്യുയർത്തി വെളിച്ചത്തിന് ഒരുമറ തീർത്തപ്പോൾ. തനിയ്ക്കടുത്തേയ്ക്ക് ഒന്നിൽ കൂടുതൽ പേർ വരുന്നത് അവന് കാണാൻ കഴിഞ്ഞു. "ഇവിടുണ്ടേ.. ഇങ്ങോട്ട് പോര്." തന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് വെളിച്ചം അടിച്ചയാൾ മാറ്റാരോടോ പറയുന്ന ഒച്ച കരുണൻ കേട്ടു. മൂന്നോ നാലോ പേർ തന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് വരുന്നത് കണ്ട് കരുണൻ വരാന്തയുടെ അരഭിത്തിയിൽ നിന്ന് നിന്ന് എണീറ്റ് നിന്നു. ആറോ ഏഴോ വർഷത്തിനപ്പുറം കാണുന്ന മുഖങ്ങൾ പെട്ടന്ന് കരുണന് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. "കരുണേട്ടാ. ഞങ്ങളാ... ഞങ്ങള് കരുണേട്ടനെ തേടി വന്നതാ. ഞാൻ റോബിച്ചൻ... തുമ്പനായ്ക്കലെ തോമച്ചേട്ടന്റെ മകൻ... ഇത് മുരളി.. ഗംഗാധരേട്ടന്റെമകൻ. ഇത് ബെന്നിച്ചൻ... ഞങ്ങളെ നാരായണേട്ടനാ വിളിച്ച് കാര്യം പറഞ്ഞത്. കരുണേട്ടൻ ഇവിടെ കാണുമെന്നും നാരായണേട്ടന്റെ വീട്ടിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ട് ചെല്ലാനും പറഞ്ഞു. നാരായണേട്ടനും ഞങ്ങൾക്കൊപ്പം വരാൻ ഇറങ്ങിയതാ. മഴയായതു കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ തടഞ്ഞതാ.വാ കരുണേട്ടാ. ഇവിടെ ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിയ്ക്കണ്ട.. ഇവിടം സുരക്ഷിതമല്ല."" റോബിച്ചൻ പറഞ്ഞതിനൊപ്പം തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ടോർച് ചുറ്റിനും അടിച്ചു നോക്കി. "നിങ്ങളെന്തിനാ ഈ മഴയത്ത്‌ വെറുതേ... ഞാനിവിടെ മഴയും കാറ്റും കൊള്ളാതെ സമാധാനമായിട്ടൊന്നകിടന്ന് കണ്ണടയ്ക്കാൻ തുടങ്ങുവാരുന്നു. നിങ്ങള് പൊയ്ക്കോ. വെറുതേ നിന്ന് തണുപ്പ് കൊള്ളേണ്ട. ഞാനിവിടെ തന്നെ കാണും. രാവിലെ കാണാം." "കരുണേട്ടനെ തനിച്ചാക്കി ഞങ്ങൾ പോകില്ല. കരുണേട്ടൻ ഞങ്ങൾക്കൊപ്പം വരാൻ തയ്യാറാകുന്നില്ലെങ്കിൽ ഈ രാത്രി ഞങ്ങളും ഇവിടെ തന്നെ കഴിയാൻ പോവാ.. ചെമ്പൻ മല കയറിപോയ അവനെക്കാൾ വലിയ ഷുദ്ര ജീവികൾ വേറെയുണ്ട് കരുണേട്ടാ. പന്നിയും മുള്ളൻ പന്നിയുമൊക്കെ. അവറ്റകൾ ഇര തേടി വരുമ്പോ മുമ്പിലെങ്ങാനും പെട്ടു പോയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ ആക്രമണം ഉറപ്പാ കരുണേട്ടാ.. പന്നിയേക്കാൾ ആക്രമ കാരി മുള്ളൻ പന്നികളാ. അതുങ്ങളോട് ഒരു തരത്തിലും പറ്റത്തില്ല." "അവയൊന്നും പതിയിരുന്നാക്രമിയ്ക്കുന്ന സ്വഭാവക്കാരല്ലെടാ. അതൊക്കെ മനുഷ്യനേ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളൂ. ഇരതേടി വരുന്ന വന്യ ജീവികൾ വയറ് നിറച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ തിരികെ പൊയ്ക്കോളും. അവറ്റകൾ ആക്രമിയ്ക്കപ്പെടുമെന്ന് തോന്നുമ്പോഴാ അവർ പ്രത്യാക്രമണം നടത്തുന്നത്.. ഞാനിങ്ങോട്ട് വന്നത് മനുഷ്യരോടോ, വന്യ മൃഗങ്ങളോടോ ഒന്നും ഏറ്റു മുട്ടാനല്ല. ഇങ്ങോട്ട് വന്നാൽ പോലും വഴിയൊഴിഞ്ഞു പോകയേ ഉള്ളൂ ഞാൻ." "വന്യ മൃഗങ്ങളെ എങ്ങിനെയും മെരുക്കിയെടുക്കാം കരുണേട്ടാ. പക്‌ഷേ അവൻ... അവനെ മെരുക്കാൻ കരുണേട്ടന് കഴിഞ്ഞെന്ന് വരില്ല. അവൻ ചെമ്പൻ മല കയറി പോയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ തിരിച്ചിറങ്ങി വരാൻ അവന് നിമിഷ നേരം മതി.." "വരട്ടെ.. അതിനുള്ള ചങ്കൂറ്റം അവനുണ്ടോ എന്ന് എനിയ്ക്കൊന്നു കാണണം.. ചെമ്പൻ മല കയറി പോയി എന്ന് അവൻ പറഞ്ഞതൊക്കെ ശുദ്ധ കള്ളത്തരമാ.. തെക്കോട്ടു പോവാണെങ്കിൽ അവൻ പറയും വടക്കോട്ട് പോവാണെന്ന്. കിഴക്കോട്ട് പോയിട്ട് നമ്മളോട് വന്നു പറയും ഞാൻ പോയത് പടിഞ്ഞാറോട്ട് ആണെന്ന്. തന്ത്രവും കള്ളച്ചൂതും അവന്റെ കൂടപ്പിറപ്പാ. അവൻ ഇവിടെ കാണും.. ഈ മണ്ണിൽ.. നമ്മൾ നിൽക്കുന്ന അതേ മണ്ണിൽ. അവന്റെ കണ്ണുകൾ പോലും നമ്മളെ ചൂഴ്ന്ന് നിൽപ്പുണ്ടാവും." "കരുണേട്ടന് അറിയോ എസ്തപ്പാനെ.. എസ്തപ്പാൻ എന്നല്ല അയാളുടെ പേര് എന്നാണല്ലോ അമ്പിളി പറഞ്ഞത്..." ബെന്നിച്ചൻ തിരക്കി. "ഊം.. അറിയാമെന്നു മാത്രമല്ല ജീവിതത്തിൽ, വിശ്വസിയ്ക്കാൻ പറ്റാത്ത ഒരുത്തനെ ഞാൻ വിശ്വസിച്ചു പോയി എന്നൊരു തെറ്റ് കൂടി ചെയ്തു അവന്റെ കാര്യത്തിൽ.. ഓരോ നാട്ടിൽ എത്തുമ്പോഴും അവന് ഓരോ പേരാ.. ഞാൻ അവനെ കാണുമ്പോൾ, പരിചയപ്പെടുമ്പോൾ അവന്റെ പേര് ഇസഹാക്ക് എന്നായിരുന്നു. ഞാൻമാത്രമല്ല അവിടെ എല്ലാവരും അവനെ വിളിച്ചിരുന്നതും ഇസഹാക്ക് എന്നായിരുന്നു. അതിനിടയിൽ എസ്തപ്പാനായി അവൻ ഇവിടെ എത്തിയത് എന്തിനെന്ന് മാത്രം അറിയില്ല. ഒരു പക്‌ഷേ ഇവിടം ഒരു സുരക്ഷിത താവളമാക്കാൻ അവൻ കണ്ടെത്തിയ പേരായിരിയ്ക്കും എസ്തപ്പാൻ എന്നത്.പക്‌ഷേ നിങ്ങളിൽ ഒരാൾ പോലും അവനെ അറിയാതെ പോയല്ലോ എന്നോർക്കുമ്പോഴാ..." "ഇവിടാരും കണ്ടിട്ടില്ല കരുണേട്ടാ അയാളെ... ആർക്കെങ്കിലും അറിയാമായിരുന്നെങ്കിൽ അവന്റെ മുഖം മൂടി എന്നേ അഴിഞ്ഞു വീഴുമായിരുന്നല്ലോ. ഇനി അവന്റെ ലക്ഷ്യം കരുണേട്ടനായിരിയ്ക്കും. അവൻ ആരാണെന്ന് ഇവിടുള്ള മനുഷ്യർ അറിയാൻ പോകുന്നത് കരുണേട്ടൻ മുഖേന ആയിരിയ്ക്കുമെന്ന് അവന് അറിയാം.. അതുകൊണ്ട് അവനുകരുണേട്ടനോട് പക കൂടും." "അത് കൂടിയ്ക്കോട്ടെ. അവനോട് ഏറ്റുമുട്ടാനോ, അവനെ ഒരു ശത്രുവായി കാണാനോ ഞാൻ പോകാതിരുന്നാൽ പോരെ.. ഞാൻ അതിനൊന്നുമല്ലടാ ഇങ്ങോട്ട് വന്നിരിയ്ക്കുന്നത്." "എന്നാലും കരുണേട്ടാ.." റോബിച്ചൻ എന്തോ പറഞ്ഞു തുടങ്ങും മുൻപേ അവന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ഫോൺ ബെല്ലടിച്ചു. "നാരായണേട്ടനാ.." റോബിച്ചൻ ഡിസ്‌പ്ലെയിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു കൊണ്ട് കോൾ അറ്റന്റ് ചെയ്തു. മറുവശത്ത്‌ അമ്പിളിയായിരുന്നു. അവൾ അച്ഛന്റെ ഫോൺ വാങ്ങി അവരെ വിളിച്ചതാണ്. "ഇവിടെയുണ്ട്. കരുണേട്ടൻ വരില്ലെന്ന് ഒരേ നിർബന്ധം." അത്രയും പറഞ്ഞിട്ട് അവൻ ഫോൺ കരുണന് നേർക്ക് നീട്ടി. "അമ്പിളിയാ. അവൾക്ക് കരുണേട്ടനോട് സംസാരിയ്ക്കണമെന്ന്." ഒന്ന് സംശയിച്ചു നിന്ന ശേഷം കരുണൻ ഫോൺ വാങ്ങി കാതോട് ചേർത്തു. അവന്റെ ശ്വാസനിശ്വാസം തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടെന്നോണം അവൾ കരുണേട്ടാ എന്ന് വിളിച്ചു. "നിന്റെ പേടി ഇത് വരെ മാറിയില്ലേടീ... നീ വിറയ്ക്കുന്നല്ലോ... വയറ് നിറച്ചു ആഹാരം കഴിച്ചിട്ട് അതെല്ലാം മറന്നു കളഞ്ഞേച്ചും പോയിക്കിടന്നു ഉറങ്ങെടീ.. നീ ഈ രാത്രി എന്റെ ഉറക്കവും കൂടി നശിപ്പിച്ചു കളയുമല്ലോ.." കരുണൻ അവളോടോ, മറ്റാരോടെങ്കിലുമൊ തനിയ്ക്ക് യാതൊരു നീരസവും ഇല്ലെന്ന മട്ടിലാണ് സംസാരിച്ചത്. "ക്ഷമിച്ചേക്കണേ കരുണേട്ടാ.. അച്ഛൻ ഒന്നും അറിയാതാ അങ്ങിനൊക്കെ.. അവിടെ വച്ച്..." അവൾക്ക് അവനോട് ക്ഷമ ചോദിയ്ക്കാൻ പോലും വല്ലാത്ത സങ്കടമുണ്ടായിരുന്നു. "ക്ഷമിയ്ക്കാനോ.. എന്തിന്.. അതിന് നാരായണേട്ടൻ എന്നോട് എന്ത് ചെയ്തിട്ടാ ഞാൻ അദ്ദേഹത്തോട് ക്ഷമിയ്ക്കേണ്ടത്... നീ ചുമ്മാതിരിയെടീ.." "എനിയ്ക്കറിയാം.. കരുണേട്ടന് എല്ലാം മനസിലായിട്ടാ ഇവിടുന്ന് പോയത്... പെട്ടന്ന് മുമ്പിൽ എന്നോടൊപ്പം കരുണേട്ടനെ കണ്ടപ്പോൾ അച്ഛനെന്തോ മനസ്സിൽ ഒരു വല്ലായ്മ തോന്നിയത് കൊണ്ടാ.... അങ്ങിനൊക്കെ.." "ഓ. അതോ.. ഞാനത് അവിടെ തന്നെ കളഞ്ഞെടീ. അല്ലാതെ അതും മനസിലിട്ടും കൊണ്ട് ഇരിയ്ക്കുവല്ല. നിനക്ക് മറ്റൊന്നും പറയാനില്ലെങ്കിൽ ഫോൺ വച്ചോ.. ഇടി രണ്ട് മൂന്നെണ്ണം എനിയ്ക്കും കിട്ടിയതാ. അതിന്റെ ആ ഇടച്ചിൽ ഒന്ന് മാറണമെങ്കിൽ നല്ലോണം ഒന്ന് ഉറങ്ങി എണീൽക്കണം. നീ ഫോൺ വച്ചോ. ഇനിയും കാണാമല്ലോ നമുക്ക്... കുറച്ച് ദിവസമെങ്കിലും ഞാൻ ഇവിടെയൊക്കെ കാണുമെടീ." "ശരി. ഞാൻ നാളെ വന്ന് കണ്ടോളാം കരുണേട്ടനെ." "ഓ.. ആയ്ക്കോട്ടെ." കരുണൻ ഫോൺ റോബിച്ചന് നേരെ നീട്ടി. അവൻ ഫോൺ വാങ്ങി കയ്യിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് കരുണനെ തങ്ങൾക്കൊപ്പം പോരാൻ വീണ്ടും നിർബന്ധിച്ചു. "എന്റത്ര ധൈര്യം പോലും ഇല്ലേടാ നിങ്ങൾക്ക്... ഞാനാരോടും യുദ്ധത്തിന് പോകാനല്ല ഇങ്ങോട്ട് വന്നതെന്നേ ഞാൻപറഞ്ഞിട്ടുള്ളൂ. അല്ലാതെ എന്റെ ശിരസ്സ് എടുക്കാൻ വരുന്നവർക്ക് മുൻപിൽ കഴുത്ത് കുനിച്ചു കൊടുക്കുമെന്ന് അതിനർത്ഥമില്ല. ഇസഹാക്കിന് എന്നേ നല്ലത് പോലെ അറിയാം. അതിലുപരി അവൻ ആരെന്ന് എനിയ്ക്ക് അവനെക്കാൾ നന്നായി അറിയാം.. അതുകൊണ്ടാ ഞാൻ നിങ്ങളോട് പറഞ്ഞത്. ഭയപ്പെടാതെ മടങ്ങി പൊയ്ക്കൊള്ളാൻ. ജയിയ്ക്കാൻ പറ്റും എന്ന് ഉറപ്പുള്ള ഇടത്തേ അവൻ പോരാടാൻ വരൂ തോറ്റു പോകുമെന്ന് കണ്ടാൽ പിന്തിരിഞ്ഞു പോകാൻ അവന് ഒരു മടിയും ഇല്ല.. തോറ്റു പോയിടത്തേയ്ക്ക് അവൻ മടങ്ങി വന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അതിന്റെ അർത്ഥം അവൻ ചതിയിലൂടെ എങ്കിലും എതിരാളിയേ വീഴ്ത്തി കളയും എന്നാകും. ഇന്നിനി അവൻ എന്റെ മുമ്പിലേക്ക് വരില്ല... അവനെക്കാൾ ജാഗ്രത എനിയ്ക്കുണ്ടാകുമെന്ന് അവന് നന്നായിട്ട് അറിയാം.. നിങ്ങൾ ധൈര്യമായി പൊയ്ക്കോ.. എന്ത് സഹായം എനിയ്ക്ക് വേണ്ടി വന്നാലും ഞാൻ നിങ്ങളോട് ബന്ധപ്പെട്ടോളാം. പോരെ." റോബിച്ചൻ എന്ത് വേണമെന്ന അർത്ഥത്തിൽ മുരളിയെ നോക്കി. മടങ്ങി പോയേക്കാം എന്ന് അവൻ ശിരസ്സ് കൊണ്ട് ആംഗ്യം കാട്ടി. അവർ കൊണ്ട് വന്നതിൽ നിന്നും ചാർജ് കൂടുതലുള്ള ഒരു ടോർച്ച് മുരളി, കരുണനെ ഏൽപ്പിച്ചു. ബെന്നിച്ചൻ തന്റെ കുടയ്ക്കുള്ളിൽ വച്ചിരുന്ന നീണ്ട, ഇരുതലയും മൂർച്ചയുള്ള സ്റ്റീൽ കത്തി എടുത്ത്‌ കരുണന്റെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു. കരുണൻ അത് കയ്യിൽ വാങ്ങി ഒന്ന് തിരിച്ചും മറിച്ചും നോക്കിയ ശേഷം ബെന്നിച്ചന്റെ കയ്യിൽ തന്നെ തിരികെ ഏൽപ്പിച്ചു. "ഇതിപ്പോൾ എന്റെ കയ്യിൽ വേണ്ട. ആവശ്യം വന്നാൽ ഞാനിത് നിന്നോട് ചോദിച്ചു വാങ്ങിച്ചോളാം." ബെന്നിച്ചൻ കത്തി കുടയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് കയറ്റി വച്ച ശേഷം കൂട്ടുകാരെയും കൂട്ടി തിരികെ പോന്നു. ♦️ വെളുപ്പിനെ നാലര മണി കഴിഞ്ഞ നേരം. ഗൗരി കടയുടെ മുൻ വശം തുറക്കാതെ ഉള്ളിൽ ചായ തട്ടിയിൽ വെള്ളം നിറച്ചു അടിയിൽ തീ പിടിപ്പിയ്ക്കാൻ നോക്കുകയാണ്. ഗോപിയാശാൻ ദോശയ്ക്കുള്ള ചട്നി ഗ്രയ്ന്ററിൽഅരച്ചെടുത്തു കൊണ്ട് വന്ന് കടുക് താളിയ്ക്കാനുള്ള ശ്രമം തുടങ്ങി. രാത്രി കഴുകി കമിഴ്ത്തി വച്ചിരുന്ന ഗ്ളാസുകൾ ഗൗരി ഒരു തവണ കൂടി വെള്ളത്തിൽ മുക്കിയെടുത്തു. ചായത്തട്ടിനു തൊട്ടടുത്ത അടുപ്പിൽ തീ കൂട്ടി അവൾ രണ്ട് ഗ്ലാസ് വെള്ളം തിളപ്പിച്ചെടുത്ത്‌ കടും കാപ്പി ഉണ്ടാക്കിയ ശേഷം ആ കലത്തിൽ തന്നെ പാലൊഴിച്ചു ചൂടാകാൻ വച്ചു. അച്ഛനുള്ള കാപ്പി അവൾ കൊണ്ട് പോയി ഗോപിയാശാന്റെ കയ്യിൽ കൊടുത്ത ശേഷം ഒരു വട്ടം കൂടികടയ്ക്കുള്ളിൽ ഒന്നോടിച്ചു തൂത്തു. അഞ്ചര മണി ആയപ്പോഴേയ്ക്കും ചായയ്ക്കുള്ള വെള്ളത്തിന്‌ തിള വന്നു. ഗൗരിചെന്നു വാതിൽ തുറന്നതും അത് കാത്തിരുന്നിട്ടെന്നോണം കുഞ്ഞച്ഛനും, കുട്ടൻ പിള്ളയും കുളിർന്ന് വിറച്ചിട്ടേന്നോണം കൈകൾ മാറിൽ പിണച്ച് കെട്ടിക്കൊണ്ട് കടയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് കയറി വന്നു. "കടുപ്പം ഒട്ടും കുറയ്ക്കല്ലേ മോളെ... ചൂടിനും കുറവ് വേണ്ട." കുഞ്ഞച്ചൻ ഓർമിപ്പിച്ചു. "ഇന്ന് താമസിച്ചല്ലോ രണ്ടാളും..." ഗോപിയാശാൻ പകുതി കുടിച്ച കട്ടൻ കാപ്പിയുമായി അവരുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്ന് ബെഞ്ചിൽ ഇരുന്നു. "ഇന്നലത്തെ വിവരം വല്ലതും അറിഞ്ഞാരുന്നോ നിങ്ങൾ..." കുഞ്ഞച്ചൻ ഗോപിയാശാനോട് തിരക്കി. "എന്ത് വിവരം."ഗോപിയാശാൻ കുഞ്ഞച്ഛനോട് ചോദിയ്ക്കവേ ഗൗരിയുടെയും ശ്രദ്ധ അവരിലേക്കായി. "അപ്പോൾ നിങ്ങളാരും വിവരം അറിഞ്ഞില്ല... കരുണൻ വന്നിട്ടുണ്ട് ജയിലിൽ നിന്നും.." ഗോപിയാശാന്റെ ചുണ്ടോളം എത്തിയ ഗ്ലാസ്സിൽ നിന്നും, അയാളുടെ കൈ വിറച്ചു കാപ്പി തറയിലേക്ക് തുളുമ്പിപ്പോയി. അയാൾ തല തിരിച്ചു ഗൗരിയേ നോക്കുമ്പോൾ ഗൗരി അകത്തേയ്ക്ക് നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്. മായമ്മ ഉണർന്നു കിടക്കുകയാണെന്നും, കുഞ്ഞച്ചൻ ചേട്ടൻ പറഞ്ഞത് അവൾ കേട്ടിട്ടുണ്ടോ എന്നുമായിരുന്നു ഗൗരി നോക്കിയത്. "നിങ്ങളിത് എങ്ങിനറിഞ്ഞു കുഞ്ഞച്ചാ.. അവൻ വന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ ആദ്യം വരേണ്ടത് ഇവിടെയ്ക്കല്ലേ..." "നാരായണൻ പറഞ്ഞതാ ഞങ്ങളോട്.. ഇന്നലെ രാത്രി വേറേ ചില സംഭവങ്ങളും ഉണ്ടായി..." രാത്രി നടന്ന എല്ലാകാര്യങ്ങളും അവർ ഗോപിയാശാനോട് പറഞ്ഞു "അവന്റെ പേര് പോലും കള്ളത്തരമാ.. ഇസഹാക്ക് എന്നോ മറ്റോവാ അവന്റെ യഥാർത്ഥ പേര്. അവനെ കരുണന് പരിചയമുണ്ടെന്നാ നാരായണൻ പറഞ്ഞത്.."' "ദൈവമേ. അതിനേ തുടർന്നിനി എന്തൊക്കെ നടക്കാൻ പോണോ..." ഗോപിയാശാൻ നെഞ്ചത്ത്‌ കൈവച്ചു കൊണ്ട് നോക്കിയത് വാതിൽക്കലേക്കാണ്.. ഗൗരിയും കണ്ടു കഴിഞ്ഞു വാതിൽക്കൽ കരുണൻ വന്നു നിൽക്കുന്നത്.. അവൻ ആരോടും ഒന്നും മിണ്ടാതെ അകത്തേയ്ക്ക് കയറി വന്നു. (തുടരും) #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - പ്രളയം... 🔻 പാർട്ട് _38 ✍️ രചന - Aniprasad. തന്നോട് ചേർന്ന് നിൽക്കുന്ന അമ്പിളിയുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് എസ്തപ്പാന്റെ നോട്ടം വീഴുന്നത് കണ്ട് ഒരു കൈകൊണ്ട് അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു കരുണൻ തന്റെ പിന്നിലേക്ക് മാറ്റി നിർത്തി. അമ്പിളിയെ പൂക്കുല പോലെ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവനു തോന്നി. "നിന്റെ നിഴലിലല്ല, ഈ ലോകത്തിന്റെ ഏത് കോണിൽ കൊണ്ട് പോയി നീയിവളെ ഒളിപ്പിച്ചു നിർത്തിയാലും ഇവളെന്റെ കയ്യിൽ തന്നെ വീഴുമെടാ... ആ നിമിഷത്തിന് വേണ്ടി കാത്തിരുന്നോ കരുണാ നീ... അന്ന് നിനക്കിവളെ രക്ഷിച്ചെടുക്കാൻ പറ്റുമെങ്കിൽ രക്ഷിയ്ക്ക് നീ.." ചെകുത്താൻ പല്ലിളിയ്ക്കും പോലെ എസ്തപ്പാൻ ചിരിച്ചു. "ഡാ..." കരുണൻ അലറിക്കൊണ്ട് മുഷ്ടി ചുരുട്ടി അവന്റെ മുഖത്തിടിയ്ക്കാനായി കയ്യോങ്ങി കൊണ്ട് വന്നെങ്കിലും അവന്റെ ചുരുട്ടിയ മുഷ്ടി എസ്തപ്പാന്റെ മുഖത്തിന്‌ തൊട്ട് മുൻപിലെത്തി നിന്നു വിറച്ചു. കാറ്റിലും പേമാരിയിലും ഉലയാതെ നിൽക്കുന്ന മഹാ മേരു പോലെ എസ്തപ്പാൻ മുഖം ഒന്ന് ചലിപ്പിയ്ക്ക പോലും ചെയ്യാതെ അവിടെ തന്നെ നിന്നു. "എന്താടാ നിർത്തിക്കളഞ്ഞത്.. നിനക്കെന്നെ തല്ലണോ.. തല്ലെടാ..." എസ്തപ്പാൻ ഇരു കൈകളും കൊണ്ട് അതി ശക്തമായി കരുണന്റെ നെഞ്ചിൽ പിന്നോട്ട് തള്ളിയെങ്കിലും അവൻ ഒരിഞ്ച് പോലും അവിടെ നിന്നും ചലിച്ചില്ല.. "നിനക്കെന്നെ കൊല്ലണോടാ കരുണാ.. എങ്കിൽ ദാ നിൽക്കുന്നു നിന്റെ മുമ്പിൽ പുതിയ അവതാരം.. എസ്തപ്പാൻ.. കൊന്നോ നീ.. കൊല്ലെടാ.." എസ്തപ്പാൻ പല്ലുകൾ കടിച്ചമർത്തി കൊണ്ട് അലറി. അവന്റെ അലർച്ചയെ പുറത്ത് വീശിയടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന കാറ്റിന്റെ ഒച്ച വിഴുങ്ങിക്കളഞ്ഞു "നീയത് ചെയ്യണമെടാ കരുണാ.. എന്നിട്ട് നീ വീണ്ടും ജയിലിലേക്ക് പോകണം. പുറം ലോകംകാണാതെ നിന്റെ ജീവിതം ഇരുമ്പഴിയ്ക്കുള്ളിൽ തന്നെ ഉരുകി തീരണം...." വീണ്ടും കരുണന്റെ നെഞ്ചിൽ അവൻ ശക്തിയോടെ തള്ളാനായി കൈ നീട്ടിയതും കരുണൻ അവന്റെ ഇരു കയ്യിലും പിടിച്ചു പിന്നോട്ട് തള്ളിയ ശേഷം ഇടതു കൈ മടക്കി കൈത്തണ്ട കഴുത്തിനും, നെഞ്ചിനും ഇടയിൽ കുറുകെ വച്ച് അവനെ ഭിത്തിയോട് ചേർത്ത്‌ നിർത്തി. "ആരെയും തല്ലാനോകൊല്ലാനോ വന്നതല്ല, ജീവിയ്ക്കാൻ വന്നതാ വന്നതാ ഞാൻ... എന്റെ മകളോടൊപ്പo ജീവിയ്ക്കാൻ.. അതിന് നീയൊരു വിഘാതമായി എന്റെ മുൻപിൽ നിന്നാൽ,ഇസഹാക്കേ... കള്ള തെമ്മാടീ... തീർത്തു കളയേണ്ടി വന്നാൽ തീർത്തു കളയുക തന്നെ ചെയ്യും കരുണൻ... അറിയാമല്ലോ..."" കരുണൻ മുരണ്ടു. തനിയ്ക്ക് ശ്വാസം മുട്ടി തുടങ്ങിയപ്പോൾ എസ്തപ്പാൻ കരുണന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു തന്റെ കഴുത്തിൽ നിന്ന് മാറ്റാൻ ഒരുശ്രമം നടത്തിയെങ്കിലും കരുണൻ തന്റെ ഇടതുകാൽ മുട്ട് അവന്റെ അടിവയറ്റിന് താഴെ കുത്തി നിർത്തി. "ചലിയ്ക്കരുതെന്ന് കരുണൻ പറഞ്ഞാൽ ചലിയ്ക്കരുതെന്ന് തന്നെയാ അതിന്റെ അർത്ഥം.. ഈ ലോകത്ത്‌ ആർക്കറിയില്ലെങ്കിലും നിനക്ക് അറിയാം.. ഈ ലോകത്ത്‌ നിന്റെ ജീവനെടുക്കാൻ ഏതെങ്കിലും ഒരു മനുഷ്യന് അർഹതയുണ്ടെങ്കിൽ അതിന് വിധിയ്ക്കപ്പെട്ടവൻ ഞാൻ തന്നെ ആയിരിക്കുമെന്ന്... അത് മറന്നു കൊണ്ട് നീയെന്റെ മുൻപിൽ വിളയാടല്ലേടാ തെണ്ടീ..." എസ്തപ്പാന്റെ കഴുത്തിൽ നിന്നുകൈമാറ്റിയിട്ട് അവന്റെ നെറ്റിയുടെ ഒത്ത മദ്ധ്യേ ഒരിടി കൊടുക്കാൻ കൈ ചുരുട്ടി കൊണ്ട് ചെന്ന് കരുണൻ ആ കൈ അവിടെ ചേർത്തു വച്ചു.. "ഇവിടെ, നിന്റെ മരണം എഴുതി ചേർത്തിട്ടുള്ള ഈ മർമ്മത്ത്‌ ഒരൊറ്റ ഇടിയുടെ ആവശ്യമേയുള്ളൂ ഇസഹാക്കേ നീ നരകത്തിലേക്ക് യാത്രയാകാൻ.. ജയിലും, ജീവപര്യന്തവുമൊന്നും കാട്ടി എന്നേ പേടിപ്പിച്ചാൽ കരുണൻ നിൽക്കില്ലെടാ.. അത് ചെയ്യേണ്ടി വന്നാൽ ഞാൻ ചെയ്തിരിയ്ക്കും.. നീയോ, നിന്റെ നിഴലോ, എന്റെയോ എന്റെ മകളുടെയോ പിന്നാലേ കൂടിയിട്ടുണ്ടെന്ന് എനിയ്ക്ക് ബോധ്യം വന്നാൽ ഒന്നുകിൽ നീ.. അല്ലെങ്കിൽഞാൻ... അല്ലാതെ നമ്മൾ രണ്ടുപേരും ഒരു മിച്ചു പിന്നെ ഈ ഭൂമിയിൽ ഉയിരോടെ ഉണ്ടാകില്ല.." "അത് നീയായിക്കോ കരുണാ.. എന്റെ കൈകൊണ്ട് നീ ചത്തു കെട്ടു പൊയ്ക്കോ. എനിക്കതാ ഇഷ്ട്ടം.. അതിന് വേണ്ടിയാ ഞാനീ നാട് തിരക്കിപ്പിടിച്ചു ഇവിടേയ്ക്ക് വന്നത്.. നിനക്ക് ബാക്കിയായതെല്ലാം കവർന്നെടുക്കാൻ.. അതിനി നിന്റെ മകളല്ല, നിന്റെ ജീവിതമല്ല, നിന്നെ കാത്തിരിയ്ക്കുന്ന നിന്റെ പെണ്ണല്ല, നീ കാൽകുത്തി നിൽക്കുന്ന മണ്ണ് വരെ ഞാൻ ദഹിപ്പിച്ചു കളഞ്ഞിരിയ്ക്കും... നിനക്കൊരു വാക്കുണ്ടെങ്കിൽ എനിയ്ക്കുമുണ്ടെടാ മറ്റൊരു വാക്ക്.." എസ്തപ്പാൻ, മിന്നലിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ദൂരെ,വെളുത്ത പ്രതലത്തിൽ കറുത്ത ചിത്രം പോലെ തെളിയുന്ന ചെമ്പൻ മലയിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി... "നിന്റെ ഉയിരേടുക്കാൻ ഞാൻ ചെമ്പൻ മലയിറങ്ങി വരും കരുണാ... അതിന് മുമ്പേ എന്നേ ഇല്ലാതാക്കണമെന്ന് നിനക്ക് തോന്നിത്തുടങ്ങിയാൽ ചെമ്പൻ മല കയറി നിനക്ക് അവിടേയ്ക്ക് വരാം..." തന്റെ മുഖം കരുണന്റെ മുഖത്തിന്‌ തൊട്ടടുത്തെത്തിച്ചു അവൻ പറഞ്ഞു നിർത്തി.. പിന്നെ ഒരു തവണ കൂടി അമ്പിളിയുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കിയിട്ട് അവൻ മഴയിലേക്ക് ഇറങ്ങി നടന്നു. ഇടയ്ക്കിടെ തെളിയുന്ന മിന്നൽ വെളിച്ചത്തിൽ അവൻ മഴവെള്ളം തെറിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് നടന്നു പോകുന്ന കാഴ്ച അവർക്ക് കാണാമായിരുന്നു. അൽപ്പ സമയത്തിന് ശേഷം അമ്പിളിയിൽ നിന്നൊരു ദീർഘ ശ്വാസം ഉയർന്നു. അതിശക്തമായൊരു കൊടുങ്കാറ്റ് വീശിയടിച്ചതിനു ശേഷമുള്ള ഒരു ശാന്തത അവിടെ നിറഞ്ഞു നിൽപ്പുണ്ടെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന സിഗരറ്റ് ലൈറ്ററിലെടോർച്ച് വെളിച്ചം തീരെ നേർത്ത്‌ വന്നതോടെ അതൊന്ന് കുലുക്കി നോക്കിയ ശേഷം വെളിച്ചം അവൾ കരുണന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് അടിച്ചു നോക്കി. "അത് കഴിഞ്ഞു.. ഇനി അതുകൊണ്ട് ഉപയോഗമില്ല... വാ നിന്നെ ഞാൻ വീട്ടിലേക്ക് എത്തിയ്ക്കാം.. ഇനി നീ തനിച്ച് നടന്നു പോകേണ്ട.നിന്റെ ബാഗോ ഫോണോ എന്തൊക്കെയോ അവിടെ റോഡിന്റെ സൈഡിൽ കിടപ്പുണ്ട്. അത് കണ്ടിട്ടാ നീ അപകടത്തിൽ പെട്ടിട്ടുണ്ടെന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞത്." കരുണൻ മുമ്പോട്ട് നടക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴും അമ്പിളി അവന്റെ കയ്യിൽ നിന്നുള്ള പിടി വിട്ടില്ല. അവൾ നന്നായി ഭയന്നു പോയിട്ടുണ്ടെന്ന് അവന് തോന്നി. അവൾ അവന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് തന്നെ റോഡിലേക്കുള്ള പടവുകൾ കയറി ചെന്ന് തന്റെ ബാഗും ഷാളും, മൊബൈൽ ഫോണും എടുത്തു. മൊബൈൽ അവൾ തിരിച്ചും മറിച്ചും നോക്കിയ ശേഷം നിരാശയോടെ ബാഗിന്റെ ഒരറയിലേക്ക് വച്ചു. "നശിച്ചു പോയി അത്. ഇനി അത് ഉപയോഗിയ്ക്കാൻ കൊള്ളില്ല." അവൾ തന്നത്താൻ എന്നോണം പറഞ്ഞു. "സാരമില്ല.. ആ ഫോണെല്ലാ അവന് നശിപ്പിയ്ക്കാൻ കഴിഞ്ഞുള്ളൂ..ജീവൻ തിരിച്ചു കിട്ടിയല്ലോ. സമാധാനിയ്ക്ക്.എന്നിട്ട് ദൈവത്തോട് നന്ദി പറഞ്ഞോ." ബാഗ് തന്റെ കയ്യിലേക്ക് വച്ചു നെഞ്ചോട് ചേർത്തു പിടിച്ചു കൊണ്ട് അമ്പിളി അവന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി. "എന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി നിന്ന് മഴ നനയാതെ പെട്ടന്ന് വീട്ടിൽ പോവാൻ നോക്കെടീ... ഒന്നോ രണ്ടോ മണിയ്ക്കൂർ കൊണ്ട് ഞാൻ മഴ നനയുവാ. എനിയ്ക്കൊരു മൂക്കിപ്പനി വന്നാൽ ഒരു തുള്ളി വെള്ളം തരാൻ പോലും ആരുമില്ല കൊച്ചേ.." "അത് കള്ളം.. ആരുമില്ലെന്ന് പറയല്ലേ.. ഗൗരി ചേച്ചിയില്ലേ.. തുള്ളി വെള്ളമൊന്നുമല്ല, കരുണേട്ടന് ഒരു പനി വന്ന് കിടപ്പായാൽ അടുത്തിരുന്ന് ശുശ്രുഷിയ്ക്കാൻവരെ ആളുണ്ട്.. എന്നിട്ടാ ഈ കള്ളം പറയുന്നത്.." "ങാ.. മതി മതി നിർത്ത്‌.. എന്നിട്ട് നീ വരുന്നുണ്ടെങ്കിൽ വാ." അവൻ പെട്ടന്ന് വിഷയം മാറ്റാൻ എന്നോണം പറഞ്ഞു. അമ്പിളി പിന്നെ കരുണനോട് ഒന്നും സംസാരിയ്ക്കാൻ നിൽക്കാതെ അവന്റെ പിന്നാലേ നിഴൽ പോലെ നടന്നു. കുറച്ച് മുമ്പ് വരെ താൻ ഭയത്തോടെയും വെറുപ്പോടെയും നോക്കി കണ്ട ഒരു മനുഷ്യനാണ് തനിയ്ക്കിപ്പോൾ വഴികാട്ടിയും, സംരക്ഷകനുമായി മുമ്പേ നടക്കുന്നത് എന്നോർക്കവേ അമ്പിളിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. താൻ ആ രാക്ഷസന്റെ കയ്യിൽ പെട്ടിട്ടുണ്ടെന്ന് അറിയാതെയോ, അതല്ലെങ്കിൽ ആ അഹങ്കാരി പെണ്ണിന് അത് തന്നെ വന്നോട്ടെ എന്ന് കരുതിയോ കരുണേട്ടൻ പോയിരുന്നെങ്കിൽ എന്താകുമായിരുന്നു ഈ നേരത്ത്‌ തന്റെ അവസ്ഥ.. താനിപ്പോൾ ഭൂമിയിൽ ജീവനോടെ ഉണ്ടാകുമായിരുന്നോ എന്ന് പോലും ഉറപ്പില്ല.. ആജീവനാന്ത കാലം തനിയ്ക്ക് ദൈവ തുല്യനായ ഒരു മനുഷ്യനാണ് തനിയ്ക്ക് മുൻപേ നടക്കുന്നത്. വീടിന് കുറച്ച് അടുത്തെത്താറായതോടെഅമ്പിളി അവനെ വിളിച്ചു. "പറഞ്ഞോ.. മഴയത്ത്‌ നിന്ന് വർത്തമാനം പറയുന്നത് ഞാൻ നിർത്തി." "കരുണേട്ടന് അയാളെ മുമ്പേ അറിയാമോ കരുണേട്ടാ.." "ആരെ.." "ആ എസ്തപ്പാനെ.. നിങ്ങളുടെ സംസാരത്തിൽ നിന്ന് അയാളെന്തോ തെറ്റ് കരുണേട്ടനോട് ചെയ്തിട്ടുണ്ടെന്ന് വേണമല്ലോ മനസിലാക്കാൻ." "എസ്തപ്പാനോ.. ഇവനാണോ കടത്തുകാരൻ ലോപ്പസേട്ടൻ പറഞ്ഞ എസ്തപ്പാൻ.. ഇവനാരാ അങ്ങനൊരു പേര് നൽകിയത്.." "ഇവിടാരും ഇട്ടപേരല്ല കരുണേട്ടാ. അയാളോട് പേര് ചോദിച്ചപ്പോൾ അയാൾ പറഞ്ഞ പേരാ എസ്തപ്പാൻ എന്ന്.." "അവന്റെ പേര് എസ്തപ്പാൻ എന്നല്ല. ഇസഹാക്ക്.. അതാണ് അവൻ. ഫോർട്ട് കൊച്ചിയിൽ ജനിച്ചു മട്ടാഞ്ചേരിയിൽ വളർന്നവൻ... അവന്റെ പേർക്ക് എത്ര ക്രിമിനൽ കേസുണ്ടെന്ന് അവനോ പോലീസിനോ പോലും അറിയില്ല., തട്ടിപ്പിലും, വെട്ടിപ്പിലും, മയക്കു മരുന്നിനും, പെണ്ണുകെസിനും ഒക്കെ ഒരുപാട് ബിരുദങ്ങൾ എടുത്തിട്ടുള്ളവനാ ഈ ചെകുത്താന്റെ സന്തതി. അവനെപ്പോലൊരുത്തനു കഴിയാൻ ഇവിടം തന്നെയാണ് സുരക്ഷിത താവളമെന്ന് അവനു തോന്നിക്കാണും." അവർ സംസാരിച്ചു കൊണ്ട് അമ്പിളിയുടെ വീടിന് മുമ്പിലെത്തി നിന്നു. മുറ്റത്തിന് താഴെകാൽ പെരുമാറ്റം കേട്ടിട്ടാകും വരാന്തയിൽ ചുരുണ്ട് കിടന്ന വളർത്തു നായ എണീറ്റ് നിന്ന് ഉച്ചത്തിൽ കുരയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി "കയറി പൊയ്ക്കോ.. നീ പോയിട്ട് വേണം എനിയ്ക്ക് പോകാൻ.." "കരുണേട്ടൻ എവിടെ പോകും ഈ രാത്രിയിൽ..ഗോപിയാശാന്റെ കടയിലേക്ക് പോകുമോ." "ഹേയ്...നീ പൊയ്ക്കോടീ.. എനിയ്ക്കൊരു മര ചുവട് പോരെ ഈ രാത്രി വെളുപ്പിയ്ക്കാൻ. മഴയൊന്നും നമുക്കൊരു പ്രശ്നമല്ല കൊച്ചേ.ഇതിലും വലിയ മഴ രാത്രി മുഴുവൻ നനഞ്ഞോണ്ടും പോയിരുന്നു ചൂണ്ടയിട്ടിട്ടുണ്ട്." "ഈ രാത്രി തിരിച്ചു പോവല്ലേ കരുണേട്ടാ..അന്ന് കരുണേട്ടൻ മഴ നനഞ്ഞു പോയിരുന്നു ആരെയും പേടിയ്ക്കാതെ ചൂണ്ടയിട്ട കാലാവസ്ഥയല്ല ഇപ്പോൾ.. നേർക്ക് നേരെ വന്നാലേ അയാളെ കരുണേട്ടന് നേരിടാൻ പറ്റൂ.. ഇരുട്ടാണ്.. അവൻ ചതിയനും..." അമ്പിളി അവനോട് അപേക്ഷിയ്ക്കും മട്ടിൽ പറഞ്ഞു. "അവന്റെ ചതിയുടെ ഏറ്റവും വലിയ ഇരയാടീ ഞാൻ. ഇതിനപ്പുറം അവനെന്നെ ചതിയ്ക്കാനില്ല.അവനെന്നല്ല ആരും. അത് അവനും നന്നായിട്ടറിയാവുന്നതാണ്." "എന്നാലും വേണ്ട കരുണേട്ടാ.. നേരം വെളുത്തിട്ട് കരുണേട്ടൻ എവിടേയ്ക്ക് വേണെങ്കിൽ പൊയ്ക്കോ. ഞാൻ തടയില്ല. അവൻ കയ്യിലൊരു ആയുധം കരുതാതിരുന്നത് ഞാനൊരു പെണ്ണല്ലേ എന്ന് കരുതിയത് കൊണ്ടായിരിയ്ക്കും. ഇനി പക്ഷെ അവനൊരു ജാഗ്രത കാണും... എപ്പോഴും എടുത്തു പ്രയോഗിയ്ക്കാൻ പറ്റുന്ന രീതിയിൽ ഒരായുധവുമായി ആയിരിയ്ക്കും ഇനി അവൻകരുണേട്ടന്റെ മുമ്പിലേക്ക് വരിക... ഈ ഇരുട്ടും രാത്രിയും അതിനവന് കൂടുതൽ സൗകര്യം ഒരുക്കി കൊടുക്കും. നേരം പുലർന്നിട്ട് പോയാൽ മതി കരുണേട്ടാ." നിർത്താതെ പട്ടി കുരയ്ക്കുന്ന ഒച്ച കേട്ട് നാരായണേട്ടൻ ജനൽ തുറന്ന് പുറത്തേയ്ക്ക് വെളിച്ചം അടിച്ചു നോക്കി. മഴ നനഞ്ഞു കുതിർന്ന് മകൾ റോഡിൽ നിൽക്കുന്നത് അയാൾ കണ്ടു. അവൾക്ക് നേരെ നിൽക്കുന്നതിനാൽ ആ നിൽക്കുന്നത് ആരാണെന്ന് അയാൾക്ക് പിടികിട്ടിയില്ല. നാരായണേട്ടൻ വാതിൽ തുറന്ന് ഒരു കുടയും എടുത്തു കൊണ്ട് മഴയത്തേക്ക് ഇറങ്ങി ചെന്നു. ധൃതിയിൽ അവർക്കടുത്തേയ്ക്ക് നടന്നു ചെന്ന അയാൾ മകൾക്ക് മുമ്പിൽ കരുണൻ നിൽക്കുന്നത് കണ്ട് പാദങ്ങൾ മണ്ണിൽ പൂണ്ട് പോയതുപോലെ അവിടെ തറഞ്ഞു നിന്നു. "ഞാനാ നാരായണേട്ടാ. കരുണൻ..." നാരായണേട്ടന് കാണാനായി അവൻ ലൈറ്റ് വെട്ടം തന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് വീഴുന്ന ഇടം നോക്കി ചെരിഞ്ഞു നിന്നു. തന്റെ മുമ്പിൽ നിൽക്കുന്ന ആളേ തിരിച്ചറിഞ്ഞ അയാളുടെ നെറ്റിചുളിഞ്ഞു. "കടത്തിറങ്ങി അമ്പിളി ഒറ്റയ്ക്ക് വരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ഒരു കൂട്ടിന് ഞാൻ അവൾക്കൊപ്പം വന്നതാ നാരായണേട്ടാ.." കരുണൻ പറഞ്ഞു. "ഊം..." അയാൾ അർത്ഥവത്തായി ഒന്ന് മൂളിയ ശേഷം മകളെ നോക്കി. "നിനക്ക് പുല്ലാമല കടവിൽ നിന്ന് കടത്ത്‌ പുറപ്പെട്ടപ്പോൾ ഒന്ന് വിളിച്ചു പറയാൻ മേലാരുന്നോടീ.. അച്ഛൻ വന്ന് അവിടെ നിൽക്കില്ലായിരുന്നോ നിന്നെ കൂട്ടിക്കൊണ്ട് പോരാൻ.." അത്രയും പറഞ്ഞിട്ട് അയാൾ കരുണനെ അത്ര ഇഷ്ടപ്പെടാത്ത മട്ടിൽ അടിമുടി എത്തിച്ചൊന്നു നോക്കി. "വൈകുന്നേരം തുടങ്ങിയ വിളിയാ അച്ഛന്റെ ഫോണിലേക്ക്.. അത് ചത്തിരിയ്ക്കുവാണെന്ന് തോന്നുന്നു. വല്ലപ്പോഴും എങ്കിലും അതൊന്ന് ചാർജ് ചെയ്തു വയ്ക്ക് അച്ഛാ." അമ്പിളി പറഞ്ഞു. "നിങ്ങള്മഴ നനയാതെ കയറി പൊയ്ക്കോ. ഞാനെന്നാൽ പൊയ്ക്കോട്ടെ." കരുണൻ അമ്പിളിയെ നോക്കി പറഞ്ഞ ശേഷം മറുപടിയ്ക്ക് കാത്ത്‌ നിൽക്കാതെ തിരിഞ്ഞു നടന്നു. "കരുണേട്ടാ പോവല്ലേ..." അമ്പിളി പറഞ്ഞെങ്കിലും കരുണൻ ഒരു കൈ മഴയ്ക്ക് തടയാക്കി വച്ചു കൊണ്ട് മുമ്പോട്ട് നടന്നു. അമ്പിളി പെട്ടന്ന് നാരായണേട്ടന്റെ കയ്യിലിരുന്ന കുട ബലമായി പിടിച്ചു വാങ്ങിയിട്ട് കരുണന് പിന്നാലേ ഓടി ചെന്നു. "മതി നനഞ്ഞത്.പോകരുതെന്ന് പറഞ്ഞാൽ കേൾക്കില്ലെങ്കിൽ ഈ കുടയെങ്കിലും കൊണ്ട് പോ കരുണേട്ടാ." അവൾബലമായി അതവന്റെ കയ്യിൽ പിടിപ്പിച്ചു. അവളുടെ മുഖത്തേയ്ക്കും, കുടയിലേക്കും ഒന്ന് നോക്കിയ ശേഷം അവൾക്ക് സങ്കടം വരരുതല്ലോ എന്ന് കരുതി കുടയും വാങ്ങി അവൻ ഇരുട്ടിലേക്ക് നടന്ന് മറഞ്ഞു. "ഇനി ആ കുട തിരികെ കിട്ടാൻ എവിടെ പോകണമെടീ.. ജയിലിലോ, പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലോ... ആ കുട എന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് പിടിച്ചു വാങ്ങി അവന്റെ കയ്യിൽ ഏൽപ്പിച്ചപ്പോ നിന്റെ അസുഖം അങ്ങ് മാറി കിട്ടിയല്ലോ. അല്ലേ.." അമ്പിളി തിരിച്ചു വന്നപ്പോൾ അയാൾ ചോദിച്ചു. അമ്പിളി അച്ഛന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി ചുണ്ടിന്റെ ഒരു വശം കോട്ടി ചിരിച്ചു. "അച്ഛന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് കുട പിടിച്ചുവാങ്ങി മഴ നനയാതിരിയ്ക്കാനായി ഞാൻ ആ മനുഷ്യനെ ഏൽപ്പിച്ചതെല്ലാ ഉള്ളോ.. ആ മനുഷ്യൻ അച്ഛന് തിരികെ തന്നത് എന്താണെന്ന് അച്ഛന് അറിയണ്ടേ.. അച്ഛന്റെ ഈ മകളുടെ മാനം..." അമ്പിളി സ്വന്തം കൈകൊണ്ട് നെഞ്ചിൽ തൊട്ടു. "ആ പോയ മനുഷ്യൻ എന്റെ പിന്നാലേ ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ നാളെ കല്ലാറിലെ ഏതെങ്കിലും ഒരു കടവിലോ, ഇഞ്ചക്കാടിലോ കുരുങ്ങി അച്ഛന്റെ ഈ മകളുടെ ജഡം പൊന്തി കിടന്നേനെ... ഈ ഇരുട്ടിലും മഴയിലും എസ്തപ്പാൻ എന്ന ചെകുത്താന്റെ കയ്യിൽ പെട്ടു പോയതാണച്ചാ ഞാൻ... കരുണേട്ടൻ ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ... ദൈവമേ.. എനിയ്ക്കിപ്പോൾ അത് ഓർക്കാൻ പോലും പറ്റുന്നില്ല.." അച്ഛന് മുമ്പിലൂടെ അമ്പിളി വീട്ടിലേക്ക് കയറിപോയി. എന്തോമനസിലായ മട്ടിൽ നാരായണേട്ടൻ മകൾ പോയ വഴിയിലും, കരുണൻ നടന്നു മറഞ്ഞ റോഡിലും മാറി മാറി നോക്കി. (തുടരും) #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - പ്രളയം... 🔻 പാർട്ട് _37 ✍️ രചന - Aniprasad. ചെമ്പൻ മലയുടെ നെറുകയിൽ തെളിഞ്ഞ മിന്നൽ വെളിച്ചത്തിൽ ആ ബാഗ് അല്പം മുൻപ് താൻ കണ്ട പെൺകുട്ടി നെഞ്ചോട് ചേർത്തു പിടിച്ചിരുന്നതാണെന്ന് കരുണൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവൻ തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ചെറിയ ടോർച്ച് വെളിച്ചത്തിൽ മൊബൈൽ എടുത്തു ഓണാക്കാൻ നോക്കിയെങ്കിലും മഴവെള്ളത്തിൽ കുതിർന്ന് പോയിരുന്നതിനാൽ അതിൽ നിന്നും ചെറിയ ഒരു ഇരമ്പം മാത്രം പുറത്തേയ്ക്ക് വന്നിട്ട് പെട്ടന്ന് അതും നിലച്ചു പോവുകയും ചെയ്തു. കരുണൻ ആ മഴയത്തിരുന്നു കൊണ്ട് ചുറ്റിനും ടോർച്ചടിച്ചു നോക്കി. പിന്നെ അവൻ വെള്ളമൊഴുകുന്ന ചാലുകളിലും നോക്കിയെങ്കിലും നാരായണേട്ടന്റെ മകൾ അമ്പിളിയെ അവന് അവിടെയെങ്ങും കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ആരോടെങ്കിലും ഈ വിവരമൊന്നു പറയാമെന്നു വച്ചാൽ കുറച്ച് ദൂരെയാണ് ദിവാകരേട്ടന്റെ വീടുള്ളത്. കരുണൻ പെട്ടന്ന് തങ്കമണിയുടെ വീടിന് നേർക്കു ടോർച്ചുവെട്ടം തിരിച്ചു. ആൾപാർപ്പില്ലാതെ മനുഷ്യന്റെ കാൽപ്പാദം പതിയാതെ മുറ്റത്തെമ്പാടും പുല്ലുകൾ വളർന്നു നിൽക്കയാണ്.. കരുണൻ തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ബാഗും, മൊബൈലും റോഡിന്റെ ഓര ത്തേയ്ക്ക് വച്ചിട്ട് ദിവാകരേട്ടന്റെ വീട്ടിലെത്തി കാര്യം പറയാം എന്ന് കരുതി ഒരടി മുന്നോട്ട് വച്ചതേയുള്ളൂ. ആരോ ശ്വാസം മുട്ടി പിടയുന്ന ഒരു മുരൾച്ച അവന്റെ കാതിൽ വീണിട്ട് കരുണൻ ഞെട്ടി തിരിഞ്ഞു തങ്കമണിയുടെ വീടിന് നേർക്ക് നോക്കി. ആ വീടിന്റെ പിന്നാമ്പുറത്ത്‌നിന്നും വീണ്ടും ഒരു മുരൾച്ച അവൻ കേട്ടു. "അമ്പിളീ..മോളെ..." കരുണൻ അവിടെ നിന്ന് ഒച്ചയുയർത്തി വിളിച്ചു. മറുപടിയില്ല. "അമ്പിളീ അത് നീയാണോ.. മോളെ നീ എവിടെയാ.." തങ്കമണിയുടെ വീടിന്റെ മുറ്റത്തേയ്ക്കുള്ള പടവുകൾ അവന് സുപരിചിതം അല്ലാത്തതിനാൽ പടിയിറങ്ങുമ്പോൾ കരുണൻ വേച്ചു പോയി. അവൻ ധൃതിയിൽ വീടിന്റെ പിൻവശത്തേയ്ക്ക് ചെല്ലുമ്പോൾ കൊല്ലാൻ പിടിച്ച കോഴി ചിറകുകൾ കുടയും പോലൊരു ഒച്ച അവൻ കേട്ടു. കരുണൻ മഴയിൽ നിന്നുകൊണ്ട് അടുക്കളയ്ക്ക് പുറത്തെ നീളൻ വരാന്തയിലേക്ക് വെളിച്ചമടിച്ചു നോക്കി. കുറെ ഏറെ ഉപയോഗിച്ച് തീർന്നതിനാൽ ടോർച്ചിന്റെ ചെറിയ ബാറ്ററിയുടെ ചാർജ് തീർന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു. കരുണൻ ഓരോ തൂണുകൾക്ക് പിന്നിലേക്ക് വെളിച്ചമടിച്ചു നോക്കി. മൂന്നാമത്തെ സിമന്റ് തൂണിന് മറഞ്ഞു ആരോ നിൽപ്പുണ്ടെന്ന് അവന് തോന്നി. "അമ്പിളീ.." അവിടെ നിന്ന് കരുണൻ വിളിച്ചപ്പോൾ അമ്പിളി തന്റെ വലതുകൈ നീട്ടി സഹായിയ്ക്കണേ എന്ന മട്ടിൽ ഒന്ന് കുടഞ്ഞു. അമ്പിളിയെ പിന്നിൽ നിന്ന് തന്നോട് ചേർത്ത്‌, ഒരു കൈ കൊണ്ട് വായ പൊത്തി തന്റെ ശിരസ്സിനോട് എസ്തപ്പാൻ ചേർത്തു നിർത്തിയിരിയ്ക്കയായിരുന്നു. മറുകൈ അവൻ അവളുടെ അടിവയറ്റിലൂടെഇട്ട്, അവൾക്കൊന്ന് ചലിയ്ക്കാൻ പോലും ആകാത്ത വിധംഒരു പൂട്ടിട്ട് ബന്ധിച്ച മാതിരിപിടിച്ച് വച്ചിരിയ്ക്കയാണ്. ടോർച്ച് വെളിച്ചം അടുത്തേയ്ക്ക് വരുന്നത് കണ്ട് എസ്തപ്പാൻ അമ്പിളിയെ ഒരു കയ്യാൽ മുറുകെ പിടിച്ച് കൊണ്ട് തന്റെതൊട്ട് അടുത്തായി വച്ചിരുന്ന ചീകി _ വേലി പത്തലിൽ കൈതൊട്ടു. പുറത്ത് നിൽക്കുന്നവൻ ആരായാലും അകത്തേയ്ക്ക് ഒരടി വച്ചാൽ ഒറ്റയടിയ്ക് അവന്റെ തല പൊളിയ്ക്കും എന്ന് തന്നെഅവൻ മനസ്സിൽകരുതിയിരുന്നു. താൻ പ്രതീക്ഷിച്ചതിനും അപ്പുറ മാണ് കാര്യങ്ങൾ എന്ന് കരുണന് തോന്നി. ആരോ ഒരു ആക്രമിയുടെ കയ്യിലാണ് നാരായണേട്ടന്റെ മ കൾ അമ്പിളി എന്ന കൊച്ച് പെൺകുട്ടി പെട്ടു പോയിരിയ്ക്കുന്നത്. "ആരാ അത്..." കരുണൻ ടോർച്ച് അടിച്ചു നോക്കുന്നതിനനുസരിച്ചു അവിടെ നിൽക്കുന്നയാൾ തൂണിന് മറയായി തന്റെ മുഖം മാറ്റിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഒരു വേളകരുണന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് വെളിച്ചം മുമ്പിലുള്ളയാളുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് വീണെങ്കിലും അവൻ മുഖം തോർത്തോ, തൂവാലയോ കെട്ടി പകുതി മറച്ചു വച്ചിരിയ്ക്കുന്നതിനാൽ അയാൾക്ക് അതാരെന്നറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. കരുണൻ വരാന്തയിലേക്ക് കയറാനായി ആദ്യ ചുവട് വച്ചതുംതന്റെശിരസ്സിന് നേർക്ക് എന്തോ ചീറി വരുന്നത് കണ്ട് അവൻ വലതു കയ്യുയർത്തി ത്തടുത്തു. എസ്തപ്പാന്റെ അടി കൈകൊണ്ട് തടുത്തപ്പോൾ ആവടി രണ്ടായി ഒടിഞ്ഞു പോയി. കൈ കുടഞ്ഞു കൊണ്ട് കരുണൻ മുമ്പോട്ട് വരവേ ഒരു കയ്യാൽ തന്നോട് ചേർത്തു പിടിച്ചിരുന്ന അമ്പിളിയെ എസ്തപ്പാൻ ഒരു വശത്തേയ്ക്ക് തള്ളി വീഴ്ത്തിയ ശേഷം കരുണന്റെ നെഞ്ചിന് മദ്ധ്യേ ഒരൊറ്റ ചവിട്ട് ചവിട്ടി. അപ്രതീക്ഷിതമായ ആക്രമണമായിരുന്നതിനാൽ ശക്തമായ ചവിട്ടേറ്റു കരുണൻപിന്നോട്ട് നീങ്ങി ചെന്ന് മറ്റൊരു തൂണിൽ തട്ടി നിന്നു. കരുണന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ടോർച്ച് തെറിച്ചു പുറത്തെ ചാറ്റൽ മഴയിലേക്ക് വീണു. ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചം അന്തരീക്ഷത്തിലൂടെ മുകളിലേക്കുയർന്നു കുറച്ചപ്പുറം ചെന്ന് മറഞ്ഞു പോകുന്നു. അരണ്ട ഒരു വെളിച്ചം മാത്രമേ കരുണന് മുന്നിൽ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ആ വെളിച്ചത്തിൽ തനിയ്ക്ക് മുമ്പിൽ ശത്രു ഒരു കറുത്ത മല പോലെ നിൽക്കുന്നത് അവന് കാണാമായിരുന്നു. അമ്പിളി ഇരുകൈകൊണ്ടും കഴുത്തിൽ പൊത്തി പിടിച്ച് കൊണ്ട് ഭിത്തിയിലൂടെ ചാരി കരുണന് നേർക്ക് നീങ്ങുന്നത് കണ്ട് എസ്തപ്പാൻ അവളുടെ മുടിക്കുത്തിനു കയറിപ്പിടിച്ചു. മിന്നൽ പോലെയാണ് കരുണൻ ചലിച്ചത്. ഒരു കൂടം വന്ന് തന്റെ മുഖത്തിടിച്ചത് പോലെതോന്നിയിട്ട് അമ്പിളിയുടെ മുടിയിൽ നിന്നുള്ള അവന്റെ പിടി വിട്ടു പോയി. എസ്തപ്പാൻ മുഖം കുടയുന്നതിനൊപ്പം തന്നെ കൈ മുമ്പിൽ നിൽക്കുന്നവന്റെ കഴുത്തിന് നേർക്ക് വീശി. കരുണൻ ഒരു വശത്തേയ്ക്ക് ഒഴിഞ്ഞു മാറിയിട്ട് വീണ്ടും ഒരിടി കൂടി അവന്റെ മുഖത്ത്‌ തന്നെ ഇടിച്ചു. 'അഹ്'എന്നൊരു ഒച്ച എസ്തപ്പാനിൽ നിന്നും പുറത്ത് വന്നു. അടുത്ത ഇടി എസ്തപ്പാൻ കയ്യുയർത്തി തടഞ്ഞു. അതിനൊപ്പം തന്നെ അവൻ കരുണന്റെ കൈ പിടിച്ച് തിരിച്ചു പിന്നിലേക്ക് വച്ചു കൊണ്ട് മറുകൈ കരുണന്റെ കഴുത്തിലൂടെ ചുറ്റി പ്പിടിച്ചു. കരുണനെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു നിലത്തേയ്ക്ക് വീഴ്ത്തുകയായിരുന്നു എസ്തപ്പാന്റെ ലക്ഷ്യം. അമ്പിളി ഓടി വന്ന് കരുണന്റെ കഴുത്തിലൂടെ പൂട്ടിയിരുന്ന എസ്തപ്പാന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ച് അവന്റെ പിടി വിടുവിയ്ക്കുവാൻ നോക്കി. "വിട്. വിടെടാ പട്ടീ അയാളെ.." അവൾക്ക് ആ കൈ ഒന്ന് ചലിപ്പിയ്ക്കാൻ പോലും കഴിയാതെ വന്നപ്പോൾ എസ്തപ്പാന്റെ കയ്യിൽ അവൾ ഒറ്റ കടി കടിച്ചു അവന് ജീവൻപറിയുന്ന വേദന തോന്നിയിട്ടും കരുണന് മേലുള്ള പിടി വിട്ടില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല, തൊട്ടടുത്ത്‌ നിന്ന അമ്പിളിയെ ഒരു കാലുയർത്തി തൊഴിച്ചു തെറിപ്പിയ്ക്കയും ചെയ്തു. അമ്മേ എന്ന്നിലവിളിച്ചു കൊണ്ട് അമ്പിളി ചെന്ന് ഭിത്തിയിൽ ഇടിച്ചു നിലത്തേയ്ക്ക് വീണു. കരുണൻ സ്വതന്ത്രമായ ഒരു കയ്യുയർത്തി തന്റെ കഴുത്തിനെ പൂട്ടിയിരുന്ന എസ്തപ്പാന്റെ കൈ പിടിച്ച് മാറ്റാൻ നോക്കിയെങ്കിലും അവന്അത് സാധ്യമായില്ല. കരുണൻ ഒരുകാലുയർത്തി തൂണിൽ ചവിട്ടിയ ശേഷം പിന്നോട്ട് ഒറ്റ തള്ള് തള്ളി. കരുണനെയും ചേർത്തു പിടിച്ച് കൊണ്ട് എസ്തപ്പാൻ പിന്നോട്ട് ചെന്ന് ഭിത്തിയിൽ തട്ടി നിന്നു. എസ്തപ്പാന് തന്റെ പുറം നൊന്തതോടെ കരുണന്റെ കഴുത്തിലെ പിടി കൂടുതൽ ശക്തമായി. "ചത്തു പോടാനായേ നീ.." അവൻ പല്ലുകൾ കടിച്ചമർത്തി കൊണ്ട് പിറു പിറുത്തു. കരുണൻ സ്വതന്ത്രമായ വലതുകൈ മടക്കി മുട്ട് കൊണ്ട് ശക്തമായി പിന്നിലേക്ക് ഇടിച്ചു. എസ്തപ്പാന്റെ വാരിയെല്ലിനാണ് ആ ഇടിയേറ്റത്. തന്റെ കഴുത്തിലൂടെ പൂട്ടിട്ട് പിടിച്ചിരുന്ന അവന്റെ പിടി ഒന്നയഞ്ഞത് പോലെ തോന്നിയപ്പോൾകരുണൻ രണ്ടിടി കൂടി അതേ പോലെ ഇടിച്ചു. എസ്തപ്പാന്റെ പിടി അയഞ്ഞ അതേ വേളയിൽ കരുണൻ അവനെ ഒറ്റക്കയ്യാൽവലതു വശത്തേയ്ക്ക് പിടിയ്ക്കുകയും അവൻ ഇടത്തേയ്ക്ക് ചായുകയും ചെയ്തു. എസ്തപ്പാന് എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാൻ കഴിയും മുമ്പേ കരുണൻ തല അവന്റെ വയറ്റിൽ കുത്തി പിന്നോട്ട് കൊണ്ട് പോയി ഭിത്തിയോട് ചേർത്ത്‌ കുത്തി നിർത്തി. പ്രത്യാക്രമണം നടത്താൻ എസ്തപ്പാന് അവസരം നൽകാതെ കരുണൻ അവനെ തോൾ കൊണ്ട് എടുത്തുയർത്തി ഒരിടി കൂടി ഭിത്തിയോട് ചേർത്തിടിച്ചു. അവൻ വീണുപോകുമെന്നാണ് കരുണൻ കരുതിയതെങ്കിലും അവനെ അമ്പരപ്പിച്ചു കൊണ്ട് എസ്തപ്പാൻ ഒരൊറ്റ തള്ളു പിന്നോട്ട് തള്ളി. കരുണന് നിവരാൻ സമയം കിട്ടും മുമ്പേ എസ്തപ്പാൻ തന്റെ കാൽ കരുണന്റെ ശിരസ്സ് ലക്ഷ്യമാക്കി ആഞ്ഞു വീശി. എന്നാൽ എസ്തപ്പാന്റെ ലക്ഷ്യം തെറ്റിപ്പോയിരുന്നു. കരുണൻതന്റെ ശിരസ്സ് ലക്ഷ്യമാക്കി ചീറിവന്ന ആ കാലിൽപിടിച്ച ശേഷം എസ്തപ്പാന്റെ മറു കാലിൽ ചവിട്ടി അവനെനിലത്തേയ്ക്കിട്ടു. അനന്തരം നിലത്ത്‌ വീണു കിടന്ന എസ്തപ്പാന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരൊറ്റ ചവിട്ട് ചവിട്ടി. എസ്തപ്പാൻ ആ കാലിൽ പിടിയ്ക്കാൻ നോക്കിയെങ്കിലും കരുണൻ അവന്റെ കൈ നിലത്തേയ്ക്ക് ചവിട്ടി ചേർത്തമർത്തി പിടിച്ചു. "കള്ള തെമ്മാടീ.. നീയായിരുന്നോ എസ്തപ്പാൻ.. ആ പാവം പെണ്ണിന്റെ നേരെ എന്തിനാടാ നീ പരാക്രമം കാണിച്ചത്..." കടത്ത്‌ കാരൻ ലോപ്പസേട്ടൻസൂചിപ്പിച്ച ആക്രമി ഇവനാണെന്നോർക്കേ കരുണന് കാൽ വീശി അവന്റെ മുഖത്തൊന്നു കൊടുത്താൽ എന്തെന്ന് തോന്നി. അമ്പിളി, പുറത്ത് വീണു കിടന്ന് കത്തുന്ന ടോർച്ച് എടുത്ത്‌അകത്തേയ്ക്ക് വെളിച്ചമടിച്ചു. കരുണൻ കുനിഞ്ഞു എസ്തപ്പാന്റെ മുഖം പകുതി മറച്ചിരുന്ന തൂവാല പറിച്ച് മാറ്റാൻ നോക്കിയെങ്കിലും അവൻ ഇടം വലം മുഖം വെട്ടിച്ച് അതിന് സമ്മതിച്ചില്ല. മഴ നനഞ്ഞു കുതിർന്ന് വിറച്ചു കൊണ്ട് അമ്പിളി കരുണന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു. അവളുടെ നീണ്ട മുടിയിഴകളിലൂടെയും, മുഖത്ത് കൂടിയും എല്ലാം വെള്ളം ഇറ്റിറ്റ് നിലത്തേയ്ക്ക് വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ കയ്യിലിരുന്ന ടോർച്ച് വാങ്ങി കരുണൻ നിലത്ത്‌ തന്റെ കാൽക്കീഴിൽ കിടക്കുന്ന എസ്തപ്പാന്റെ മുഖത്തേയ്ക്കടിച്ചു നോക്കി. കഴുകന്റെ വന്യത തിളങ്ങുന്ന രണ്ട് കണ്ണുകൾ കണ്ട് കരുണന്റെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു. ഈ കണ്ണുകൾ... ഈ തീഷ്ണത... കരുണന്റെ അടിമുടിയൊരു വിറയൽ പാഞ്ഞു.. കരുണൻ നോക്കി നിൽക്കേ എസ്തപ്പാൻ സ്വയം തന്റെ മുഖം മറച്ചിരുന്ന തൂവാല ഒരു വശത്തേയ്ക്ക് വലിച്ചു മാറ്റി. ചെമ്പൻ മല പിളർന്ന് വന്നൊരു മിന്നൽ തന്റെ ശിരസ്സിൽ ഇടിച്ചു ചിതറിയത് പോലെ കരുണൻ നടുങ്ങി പിന്നോട്ട് മാറി. "നീ.. നീയോ..." കരുണൻ അവന്റെ കഴുത്തിനുപിടിയ്ക്കാൻ കൈ നീട്ടിയെങ്കിലും എന്തോ ഓർത്തിട്ടെന്ന മട്ടിൽ പെട്ടന്ന് കൈ മാറ്റി.. എസ്തപ്പാന്റെ മുഖത്ത്‌ മെല്ലെ ഒരു ചിരി വിടർന്നു. അവൻ നിലത്ത്‌ കിടന്നു കൊണ്ട് കരുണന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പൊട്ടി ചിരിച്ചു. ഉന്മാദം പിടിപെട്ടു സമനില തെറ്റിപ്പോയ ഒരുത്തനെ പോലെ എസ്തപ്പാൻ ആർത്തു ചിരിച്ചു. നിമിഷങ്ങളോളം നീണ്ട് നിന്ന ആ ചിരിയ്ക്കൊടുവിൽ എസ്തപ്പാൻ ഇരു കൈകളും പിന്നോട്ട് കുത്തി നിലത്ത്‌ പകുതി എണീറ്റിരുന്നു. "നീ.. നീയിവിടെ വരുമെന്നെനിയ്ക്ക് അറിയാമായിരുന്നു...ഞാനിവിടില്ലെങ്കിൽ നീയെന്നെ തിരഞ്ഞു ഏത് പാതാളത്തിൽ വരെയും വരാനുള്ളവനല്ലേ... പക്‌ഷേ ഇത്ര വേഗം നമ്മൾ തമ്മിലൊരു കണ്ടുമുട്ടലുണ്ടാകുമെന്ന്....." എസ്തപ്പാൻ കരുണന് നേരെ കൈ വിരൽ ചൂണ്ടിക്കൊണ്ട് നിഷേധാർത്ഥത്തിൽ തലയാട്ടി. അവൻ ശ്വാസം വിലങ്ങിയിട്ടെന്നോണം കിതയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. അൽപ്പ നേരത്തിന് ശേഷം എസ്തപ്പാൻ മുഖമുയർത്തി. ഇപ്പോൾ അവന്റെ മുഖത്ത്‌ ചിരിയില്ല.പകരം അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ ക്രൂരത മുഖം നിറയെ പടർന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. കരുണൻ തന്റെ അരയിൽ കെട്ടിയിരുന്ന ബെൽറ്റിന്റെ അറയ്ക്ക് മീതെ കൈവയ്ക്കുന്നത് കണ്ട് എസ്തപ്പാൻ എണീറ്റ് അവന്റെ മുമ്പിലേക്ക് വന്നു. നേർക്കു നേരെ നിന്ന് അവർ കൊലവിളി തീർക്കുന്ന കൊമ്പന്മാരെ പോലെ മുഖമുഖം നോക്കി. "നിന്റെ കയ്യിൽ എന്റെ നെഞ്ച് തുളയ്ക്കാൻ പാകത്തിൽ ഒരായുധം കാണുമെന്ന് എനിയ്ക്കറിയാം. കരുണാ.. പക്‌ഷേ ഇനി നീയതെടുത്ത്‌ എനിയ്ക്ക് നേരെ പ്രയോഗിയ്ക്കില്ല... എന്നാലും ഞാനവളെ കൊണ്ട് പോകും.. നിന്നെ കാത്തിരിയ്ക്കുന്ന നിന്റെ പെണ്ണിനെ.. നിന്റെ ജീനയെ കൊണ്ട് പോയത് പോലെ.." എസ്തപ്പാൻ കരുണന് മുമ്പിൽ നിന്ന് ചിരിച്ചപ്പോൾ അവന്റെ കോമ്പല്ലിൽവെളിച്ചം തട്ടി തിളങ്ങി. ആ ചിരി കണ്ട് പേടിച്ച് അമ്പിളി കരുണന്റെ കയ്യിൽ ബലമായി പിടിച്ചു. (തുടരും) #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - പ്രളയം... 🔻 പാർട്ട് _36 ✍️ രചന - Aniprasad. കാറ്റും, നേർത്ത ചാറ്റൽ മഴയും, ആകാശക്കോണിൽ നിന്ന് ചിതറി വീഴുന്ന വിളറിയ നിലാവും. വെളിച്ചം കുറഞ്ഞ നിലാവിന്റെ നിഴൽ പോലെ മഴ കല്ലാറിന് മീതെ ഒരു വെള്ള വിരി വിരിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് തോന്നിപ്പിയ്ക്കും. കടത്തു വള്ളം യാതൊരു ചലനവുമില്ലാതെ കല്ലാറിന് മദ്ധ്യേ എത്തുമ്പോൾ ലോപ്പസ് മുഖം തിരിച്ച് അമ്പിളിയെ നോക്കി. പേടിച്ചരണ്ട ഒരു മാൻ പേടയെ പോലെ അവൾ വള്ളത്തിന്റെ മുൻ ഓരത്തായി നിൽക്കുകയാണ്. വള്ളം കരയോടടുത്താലുടൻ ചാടിയിറങ്ങി കരുണൻ നിൽക്കുന്ന ഇടത്തു നിന്നും എത്ര ദൂരേയ്ക്ക് പോകാമോ അത്രയും ദൂരേയ്ക്ക് പോകണം എന്നായിരിയ്ക്കും അവളുടെ മനസ്സിൽ. മഴ നനയാതിരിയ്ക്കാനായി ചുരീദാറിന്റെ വെളുത്ത നിറമുള്ള ഷാൾ അവൾ തലയിലൂടെ ചുറ്റി കഴുത്തിനു പിന്നിലേക്ക് ഇട്ടരിയ്ക്കുകയാണ്. കയ്യിലിരിയ്ക്കുന്ന ബാഗ് അവൾ നെഞ്ചോട് ചേർത്തു പിടിച്ചിട്ടുമുണ്ട്. അതിനിടയിൽ ഫോണെടുത്ത്‌ അവൾ ആരെയോ വിളിയ്ക്കുന്നതും, പിന്നെ നിരാശയോടെ ഫോൺ ബാഗി ലേക്ക്‌ തിരികെ വയ്ക്കുന്നതും ലോപ്പസ് കണ്ടു. എതിർ വശത്തിന്റെ അരികിൽ നിൽക്കുന്ന കരുണനാകട്ടെ അവൾ നിൽക്കുന്ന ഇടത്തേയ്ക്ക് നോക്കുന്നു പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. വള്ളം കരയോട് അടുക്കവേ ലോപ്പസ് അമ്പിളിയോട് ചോദിച്ചു : "മോളെ വീട്ടിലേക്ക് വിളിച്ചാൽ അച്ഛനോ ആരെങ്കിലും വരില്ലേ കൂട്ടിക്കൊണ്ട് പോകാൻ... ഒന്ന് വിളിച്ചു നോക്കാഞ്ഞതെന്താ.." "വിളിച്ചു ലോപ്പസേട്ടാ. അച്ഛന്റെ ഫോൺ സ്വിച്ചോഫാ.ചിലപ്പോ അച്ഛന്റെ ഫോണിന് ചാർജ് തീർന്നു പോയിട്ടുണ്ടാകും." "ഒറ്റയ്ക്ക് പോകുമ്പോ സൂക്ഷിയ്ക്കണേ മോളെ.. കു റച്ചു ദൂരം നടക്കാനുള്ളതല്ലേ." അമ്പിളി അത് കേട്ടെങ്കിലും അതിന് മറുപടി പറയാൻ നിന്നില്ല. അവൾക്ക് മനസ്സിൽ ചെറിയൊരു ഭയമുണ്ടായിരുന്നത് തനിയ്ക്ക് പിന്നാലേ കരുണൻ വന്നാലോ എന്ന ഒറ്റ ചിന്ത മാത്രമാണ്. റോബിച്ചനെ ഒന്ന് വിളിച്ചാലോ എന്നാണ് പെട്ടന്ന് അവൾക്ക് തോന്നിയത്. എന്നാൽ പെട്ടന്ന് തന്നെ അവൾ അത് വേണ്ടെന്ന് വച്ചു. ഈ രാത്രിയിൽ, അതും മഴയത്ത്‌ റോബിച്ചന് അതൊരു ബുദ്ധിമുട്ടായാലോ എന്നാണ് അവൾ ഓർത്തത്. ചെറിയൊരു ഉലച്ചിലോടെ വള്ളം തീരത്തോട് അടുത്തപ്പോൾ അമ്പിളി ബാലൻസ് കിട്ടാനായി വള്ള പ്പടിയിൽ പിടിച്ചു നിന്നു. ലോപ്പസ് വെള്ളത്തിലേക്ക് ചാടിയറങ്ങിയ ശേഷം വള്ളം ഉന്തി തീരത്തോട് ചേർത്തു. അമ്പിളിയെ വള്ളത്തിൽ നിന്നിറങ്ങാൻ സഹായിച്ചത് ലോപ്പസാണ്. "വളരെ നന്ദിയുണ്ട് ലോപ്പസേട്ടാ. ഞാൻ പൊക്കോട്ടെ." അവൾ യാത്രപറഞ്ഞു. "ഇന്ന്‌ പോസ്റ്റിലെ ലൈറ്റ് ആരും ഇട്ടിട്ടില്ലെന്ന് തോന്നുന്നല്ലോ മോളെ. വഴിയിലാണെങ്കിൽ ഒരിറ്റ് വെളിച്ചമില്ല. എന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ടോർച്ച് ആണെങ്കിൽ അക്കരെ എന്റെ മാടത്തിൽ ഇരിയ്ക്കുവാ. കയ്യിലുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ അതെങ്കിലും തരാമായിരുന്നു." അയാൾ അനന്തതയിലേക്ക് നീണ്ടു കിടക്കുന്ന റോഡിന്റെ ഒരറ്റം ഇരുണ്ട ഗുഹയിലേക്ക് കടന്നു പോകുന്നത് നോക്കി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "സാരമില്ല ലോപ്പസേട്ടാ. എന്റെ കയ്യിൽ മൊബൈലുണ്ട്. അതിന്റെ വെളിച്ചം തന്നെ ധാരാളം. അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ അതിനും വേണ്ടി സമയമൊന്നും ആയില്ലല്ലോ. റോഡ് സൈഡിലുള്ള വീടുകളിലൊക്കെ ആളുള്ളതല്ലേ.." "മോളെ.. കരുണൻ ആ വഴിയ്ക്ക് വരുവല്ലേ. അവന്റെ കൂടെ പൊയ്ക്കോ. മഴയും, നേരം ഒരുപാട് ഇരുട്ടിയതും കൊണ്ടാ ലോപ്പസേട്ടൻ പറയുന്നത്.. ഈ രാത്രി ഒരു തുണയില്ലാതെ പോയാൽ..." "എനിയ്ക്കില്ലാത്ത പേടിയാണോ ലോപ്പസേട്ടന്. ഞാനൊക്കെ ഓടി നടന്ന മണ്ണല്ലേ ലോപ്പസേട്ടാ ഇത്. ഈ കൊടുവത്തൂർ കാൽ കുത്തിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ ആരുടേയും സഹായമില്ലാതെ വീട് പിടിയ്ക്കാൻ അമ്പിളിയ്ക്ക് പറ്റും. അതോർത്ത്‌ ലോപ്പസേട്ടൻ പേടിയ്ക്കണ്ട." "എന്നാലും മോളെ... നമ്മള് സൂക്ഷിയ്ക്കാനുള്ളത്..." "ഒരെന്നാലുമില്ല ലോപ്പസേട്ടാ. എനിയ്ക്കില്ലാത്ത ഭയമാണല്ലോ ലോപ്പസേട്ടന്.. ഏതായാലും അയാളോടൊപ്പം പോകുന്നതിൽ കൂടുതൽ പേടിയൊന്നുമില്ല എനിയ്ക്കീ രാത്രി തനിയെ പോയി വീട് പിടിയ്ക്കാൻ. എന്നാലിനി ലോപ്പസേട്ടൻ തിരിച്ച് പോവല്ലേ..." അവൾ അയാളുടെ മറുപടിയ്ക്ക് കാത്ത്‌ നിൽക്കാതെ മുമ്പോട്ട് നടന്നു. അവൾ മഴയിലൂടെ ഇടം വലം നോക്കാതെ മുമ്പോട്ട് പോകുന്നത് കണ്ട് അയാൾ പിന്തിരിഞ്ഞു. "എന്നാലിനി നീയും പൊക്കോ മോനേ.. നീ ഗോപിയാശാന്റെ വീട്ടിൽ കൂടുന്നോ.. അതോ സ്കൂളിലേക്ക് പോകുമോ." "രാത്രി ഇനി ഞാൻ മോളെ കാണാൻ ചെന്ന് അവരെ കൂടി ബുദ്ധിമുട്ടിയ്ക്കണോ ലോപ്പസേട്ടാ. വെളുപ്പിനെ അവരെണീറ്റ് കട തുറക്കില്ലേ. അപ്പോൾ വന്ന് കണ്ടോളാം ഞാൻ. ലോപ്പസേട്ടൻ വള്ളം കൊണ്ട് തിരിച്ച് പൊയ്ക്കോ." "നീ നടക്കെടാ.. ഞാൻ പൊക്കോളാം." ലോപ്പസ് അവനെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു. "ആ പെണ്ണങ്ങു പൊക്കോട്ടെ ലോപ്പസേട്ടാ. ഞാൻ പിന്നാലേ ചെല്ലുകയാണെന്ന് കരുതി അവളിനി പേടിച്ച് ബഹളം വച്ചു ആളേ കൂട്ടാൻ നിൽക്കണ്ട." ലോപ്പസ് വള്ളം കെട്ടിയിടാറുള്ള ആൽ മരത്തിലേക്ക് ചാരി കരുണൻ നിന്നു. "നീയാകെ നനഞ്ഞു കുതിർന്നല്ലോടാ. നിനക്ക് മാറാൻ ഡ്രസ്സ്‌ എന്തെങ്കിലും കയ്യിലുണ്ടോ.. കുളിയ്ക്കാനോ നനയ്ക്കാനോ സോപ്പോ, തോർത്തോ എന്തെങ്കിലും കരുതിയിട്ടുണ്ടോ.." കരുണൻ തന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചിരുന്ന പ്ലാസ്റ്റിക് കിറ്റ് അയാളെ കാട്ടി. "അത്യാവശ്യത്തിനുള്ളതെല്ലാം ഇതിലുണ്ട് ലോപ്പസേട്ടാ." അവൻ മുഖത്തേയ്ക്ക് ഒഴുകിയിറങ്ങിയ മഴവെള്ളം കൈകൊണ്ട് തുടച്ചു. വെള്ളച്ചാലുകൾ ഒഴിവാക്കി നടന്നാൽ തറ മുഴുവൻ തൊഴുമ്പാണ്.ചെരിപ്പ് ചെളിയിൽ പൂണ്ടതിനാൽ അമ്പിളിയ്ക്ക് നടക്കാൻ തന്നെ പ്രയാസം തോന്നി. റോഡിലെ കോൺക്രീറ്റ് ഇളകി പോയിരിയ്ക്കുന്നിടത്ത്‌ വെള്ളം നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞു അടുത്ത പറമ്പുകളിലേക്ക് ഒഴുകി പോകുന്നു. അവിടെ നിന്നു കൊണ്ട് അമ്പിളി തിരിഞ്ഞു നോക്കി. കരുണൻ പിന്നാലേ വരുന്നുണ്ടോ എന്നാണ് അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചത്. ഇരുട്ടിൽ, മഴയിൽ തനിയ്ക്ക് പിന്നിൽ ഒരു നിഴൽ തിളക്കവും കാണുന്നില്ലെന്നായതോടെ അവൾക്ക് ആശ്വാസമായി. രാത്രി വഴിയരുകിലെ പോസ്റ്റുകളിലെ വെളിച്ചവും ഇല്ലാത്തതാണ് കൂടുതൽ ബുദ്ധിമുട്ടായതെന്ന് അമ്പിളിയ്ക്ക് തോന്നി. മഴയായതിനാൽ ആരുംതെരുവ് വിളക്കിന്റെ ഫ്യൂസ് കുത്താതിരുന്നതാവും. ഇനിയുള്ള കുറച്ച് ദൂരം വിജനമാണ്. അവിടെ ആകെയുള്ളത് ലോട്ടറി വിൽപ്പനക്കാരി തങ്കമണിയുടെ അടഞ്ഞു കിടക്കുന്ന വീടാണ്. അതും കടന്നാൽ അമ്പതു മീറ്റർ അപ്പുറം മുതൽ ധാരാളം വീടുകൾ ഉണ്ട്. അമ്പിളി മുമ്പോട്ട് നടന്ന് തങ്കമണിയുടെ വീടിനോട് അടുക്കവേ ഒരു ചെറുകാറ്റടിച്ചു. അവളുടെ കൈകളും മുഖവുമൊക്കെ കുളിർന്ന് വിറയ്ക്കാൻ ആ കാറ്റ് ധാരാളമായിരുന്നു. കാറ്റിൽ സിഗരറ്റ് പുകയുടെ ഗന്ധമുണ്ടെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞതോടെ അവളുടെ നെഞ്ച് പടപടാ മിടിച്ചു. ആൾ താമസമില്ലാത്ത ഈ വീടിന്റെ പരിസരത്ത് നിന്നാണോ സിഗരറ്റ് പുകയുടെ ഗന്ധം എന്നോർത്ത്‌ അവൾ തങ്ക മണിയുടെ വീടിന് നേർക്ക് നോക്കിയെങ്കിലും പേടികൊണ്ട് പെട്ടന്നവൾ നോട്ടം പിൻവലിച്ചു കളഞ്ഞു. കുറച്ച് കൂടി നടന്ന് അവൾ വീടിന് നേരെ മുൻപിലെത്തിയതും അവിടെ, റോഡിലുള്ള വൈദ്യുത പോസ്റ്റിൽ ചാരി ആരോ ഒരാൾ നിൽപ്പുണ്ടെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. അയാൾ കറുത്ത കോട്ടോ, മഴക്കുപ്പായമോ ആണ് ധരിച്ചിട്ടുള്ളത്. അമ്പിളിയ്ക്ക് ആ കാഴ്ച കണ്ട് കാലുകൾ വിറച്ചു.അയാളുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് ചെറിയൊരു കനൽ കുത്ത്‌ മുഖത്തിന്‌ നേർക്ക് ഉയർന്നു പോകുന്നു. അൽപ്പ നേരത്തിനുള്ളിൽ വീണ്ടും അന്തരീക്ഷമാകെ സിഗരറ്റ് പുകയുടെ ഗന്ധം പരക്കുന്നു. മുമ്പോട്ട് നടക്കാൻ ആഞ്ഞെങ്കിലും അമ്പിളിയ്ക്ക് കാലുകൾ ചലിപ്പിയ്ക്കാൻകഴിഞ്ഞില്ല "ആ.. ആരാ അത്.." അവൾ മൊബൈലിന്റെ ടോർച്ച് വെളിച്ചം ആ നിൽക്കുന്ന രൂപത്തിന് നേർക്ക് തിരിച്ചു. കണ്ണിന് താഴെ വച്ചു മുഖം പകുതി തൂവാല കൊണ്ട് മറച്ചു കെട്ടിയിരുന്നആ രൂപത്തിന്റെ കണ്ണിൽ വെളിച്ചം തട്ടി തിളങ്ങി അമ്പിളി നോക്കി നിൽക്കേ അയാൾ മുഖം മറച്ചിരുന്ന തൂവാല ഒരു വശത്തേയ്ക്ക് അഴിച്ചു മാറ്റി. എസ്തപ്പാൻ ചിരിച്ചപ്പോൾ അതിനൊരു കഴുകന്റെ വന്യ ഭാവമുണ്ടെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. ഭയത്താൽ അവളുടെ നെഞ്ചിടിപ്പേറ്റാൻ പര്യാപ്തമായ ഒരു കാഴ്ചയായിരുന്നു അത്. അമ്പിളി പെട്ടന്ന് മുമ്പോട്ട് ഓടാൻതുനിഞ്ഞെങ്കിലും എസ്തപ്പാൻ ഒരൊറ്റ കറക്കത്തിന് അവളുടെ മുൻപിലെത്തി ഒരു കോട്ട പോലെ നിന്നു. അമ്പിളി രണ്ടടി പിന്നോട്ട് മാറിയിട്ട് മൂന്നാമത്തെ ചുവട് വച്ചത് മഴവെള്ളം നിറഞ്ഞു കിടന്ന ഒരു കുഴിയിലേക്കാണ്. അവൾ നില തെറ്റി ഒരു വശത്തേയ്ക്ക് വീഴാൻ പോയപ്പോൾ എസ്തപ്പാൻ ഒറ്റക്കൈ കൊണ്ട് അവളെ താങ്ങി നിർത്തി. "വിട്.. തൊട്ടു പോകരുതെന്നെ.." അവൾ അവന്റെ പിടിവിടുവിയ്ക്കാൻ നോക്കിയെങ്കിലും അവളുടെ ഇടുപ്പിലൂടെ കയ്യിട്ട് അവനവളെ തന്നോട് ചേർത്തു നിർത്താനാണ് നോക്കിയത്. "മാറി നിൽക്ക്... എന്നേ തൊടരുതെന്നല്ലേ പറഞ്ഞത്." അവൾ ചീറിക്കൊണ്ട് അവന്റെ നെഞ്ചിൽ കൈ കുത്തി പിന്നോട്ട് തള്ളി. അവനാ കൈ പിടിച്ചടക്കി കയ്യിൽ ഒറ്റ ഉമ്മ നൽകി. നൊടിയിടയിൽ അമ്പിളി കൈ വീശി അവന്റെ മുഖത്തടിച്ചു. "തെമ്മാടിത്തരം കാണിയ്ക്കുന്നോടാ നായേ..." അവൾ വീണ്ടും അവനെ അടയ്ക്കാനായി കൈ വീശിയപ്പോൾ അവനാ കൈക്ക് പിടിച്ച് അവളെ ഒറ്റ കറക്ക് കറക്കി. "അമ്പിളിയുടെ ഇരുകയ്യും പിന്നിലേക്ക് വളച്ചു പിടിച്ച് തന്നോട് ചേർത്തു നിർത്തിയ ശേഷം അവൻ വലതുകൈ കഴുത്തിന് കീഴിലൂടെ ഇട്ട് ശിരസ്സ് പിന്നോട്ട് ചായ്ച്ചു തന്റെ തോളിലേക്ക് വച്ചു. അമ്പിളി അവന്റെ പിടി വിടുവിയ്ക്കാൻ വേണ്ടി ഒന്ന് കുതറി പ്പിടഞ്ഞെങ്കിലും ശരീരം മുഴുവൻ ചങ്ങലയിട്ട് പൂട്ടിയ മാതിരി ഒന്ന് അനങ്ങാൻ പോലും അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല "രക്ഷയില്ല മോളെ.. ഈ രാത്രി നീ എന്റേതാ.. എന്റേത് മാത്രം..." "സമ്മതിയ്ക്കില്ലെടാ ഞാൻ.. ജീവനോടിരുന്നാ ഞാൻ നിന്റാഗ്രഹം നടത്താൻ പോകുന്നില്ല. അല്ലെങ്കിൽ നിനക്കെന്നെ കൊല്ലേണ്ടി വരുമെടാ പട്ടീ.." അവൻ കഴുത്തിലൂടെ ചേർത്തു പിടിച്ചിരിയ്ക്കുന്നതിനാൽ കാറ്റൂതും പോലുള്ള ഒച്ചയേ അവളിൽ നിന്നും പുറത്ത് വന്നുള്ളൂ. "ചത്താലും നിന്നെ ഞാൻ വിടില്ലെടീ.. ഇതെന്റെ പ്രതികാരമാ.. നിന്നോടല്ല, നിന്റെ മാറ്റവനില്ലേ, റോബിച്ചൻ.. ആ തെണ്ടിയ്ക്ക് ഞാൻ കൊടുക്കുന്ന സമ്മാനം... അവനെന്റെ ജീവനെടുക്കാൻ ഒരു പറ്റം ചെന്നായ്ക്കളെയും കൂട്ടി വന്നപ്പോൾ ഓർത്തു കാണില്ല എസ്തപ്പാനും ഒരു സുദിനം വരുമെന്ന്.. എന്നേ വേട്ടയാടിയതിനു പലിശയും, പിഴപ്പലിശയും കൂട്ടി എസ്തപ്പാൻ കൊടുക്കുന്നുണ്ട്.. അവന്റെ ഓരോരുത്തരെയായി ഞാൻ നുള്ളി നുള്ളി എടുക്കുന്നത് കണ്ട് അവൻ നെഞ്ച് പൊട്ടി കരയണം. അവസാനം മതി എനിയ്ക്കവന്റെ ജീവൻ." പറഞ്ഞു നിർത്തിയതും എസ്തപ്പാൻ അമ്പിളിയെ കോരിയെടുത്ത്‌ ചുമലിൽ ഇട്ടു. അവസാനമായി ഒന്ന് കൂടി അവൾ പ്രതിഷേധിച്ചു നോക്കിയെങ്കിലും അവന്റെ കൈക്കരുത്തിനു മുമ്പിൽ അതെല്ലാം വൃഥാവിലായിപ്പോയി. ഒരു പുഷ്പം നുള്ളിയെടുത്ത ലാഘവത്തോടെ അവൻ അവളെയും ചുമലിലിട്ടുകൊണ്ട് തങ്കമണിയുടെ വീട്ടിലേക്കുള്ളപടവുകൾ ഇറങ്ങി പോയി. ♦️ ഗോപിയാശാന്റെ കടയ്ക്ക് മുമ്പിൽ എത്തിയിട്ട് കരുണൻ അവിടേയ്ക്ക് നോക്കി. തന്റെ കയ്യെത്തും ദൂരത്ത്‌ തന്റെ മകളുണ്ടെന്ന ചിന്തയിൽ അവന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പേറി. താൻ ശ്വസിയ്ക്കുന്ന ഉച്വാസ വായുവിൽ അവളുടെയും ശ്വാസ ഗന്ധമുണ്ട്. അഞ്ചോ ആറോ മണിയ്ക്കൂറിനപ്പുറം തനിയ്ക്ക് തന്റെ മകളോടൊപ്പം ഇരിയ്ക്കാമെന്ന ചിന്തയുണ്ടായതോടെ അവൻ അവിടെ നിന്നും മുമ്പോട്ട് നടന്നു. ആറോ ഏഴോ വർഷത്തിന് ശേഷം താൻ വീണ്ടും ഇവിടേയ്ക്ക് വരുമ്പോഴും അതേ പ്രകൃതിയും, അതേ ആകാശവും... അന്ന് താനിവിടെ നിന്ന് പോകുമ്പോൾ മീനചൂടിൽ കത്തിയുരുകുന്ന പകലായിരുന്നെങ്കിൽ ഇന്ന്‌ വൃശ്ചികത്തിലെ തണുത്ത രാമഴയാണ്. രാത്രിയായതിനാൽ ഇവിടെ ആരെയും അഭിമുഖീകരിയ്ക്കേണ്ടി വന്നിട്ടില്ലെങ്കിലും നാളെ പകൽ അതൊക്കെ മാറിയേക്കാം.. ഓരോന്നോർത്തു കൊണ്ട് മുമ്പോട്ട് നടന്ന കരുണന്റെ കാലിൽ റോഡിന് കുറുകെ കിടന്ന ഒരു വള്ളി ചുറ്റി അവൻ വേച്ചു വീഴാൻ പോയി. കുനിഞ്ഞു കാലിൽ തപ്പി നോക്കിയപ്പോഴാണ് അതൊരു തുണിയാണെന്ന് അവനറിഞ്ഞത്. തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന സിഗരറ്റ് ലൈറ്റിന്റെ ടോർച്ച് വെട്ടം അവൻ താഴേയ്ക്കടിച്ചു നോക്കി. കുറച്ചപ്പുറത്ത്‌ ഒരു ബാഗ് കിടക്കുന്ന കാഴ്ചയും അവന് കാണാൻ കഴിഞ്ഞു. അവൻ വെളിച്ചം അവിടെമ്പാടും വീശിയടിച്ചു. വീണ്ടും റോഡിൽ ഒരു മൊബൈൽ കൂടി കിടക്കുന്നത് കണ്ടതോടെ കരുണൻ അപകടം മണത്തു. (തുടരും) #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - പ്രളയം... 🔻 പാർട്ട് _35 ✍️ രചന - Aniprasad. ലോപ്പസ് പെട്ടന്ന് കയ്യെത്തി താൻ കത്തിച്ചു വച്ചിരുന്ന മെഴുകുതിരി എടുത്ത്‌ കാറ്റിൽ കെട്ടു പോകാതിരിയ്ക്കാനായി ഒരു കൈ മറയാക്കി പിടിച്ചു കൊണ്ട് മുമ്പിൽ നിൽക്കുന്ന ആളിന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് വെളിച്ചം തിരിച്ചു. "ക.. രുണൻ.." അയാളുടെ വരണ്ട ചുണ്ടുകൾ പിറുപിറുത്തു. ഒരുകാലത്ത്‌ ജോലിയില്ലാത്ത നേരങ്ങളിൽ തനിയ്ക്ക് സഹായിയായി കടത്തിറക്കാറുണ്ടായിരുന്നത് ഇവനായിരുന്നു. അന്നൊക്കെ ഒരു കല്യാണത്തിനോ, അടിയന്തിര വീട്ടിൽ പോവാനോ, ആരുടെയെങ്കിലും കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ മാമോദീസ ചടങ്ങിൽ പങ്കെടുക്കാൻ പോകാനോ മറ്റോ ഉണ്ടെങ്കിൽ ഒരു ദിവസം നേരത്തെ അവനോടൊന്നു സൂചിപ്പിയ്ക്കയെ വേണ്ടൂ.. അങ്ങനെ ആൾക്കാരെ അക്കരയിക്കരെ കടത്തുന്ന ഏതോ വേളയിലാണ് അവൻ ജോസപ്പേട്ടന്റെ മകൾ ജീനയുമായി അടുക്കുന്നതും, പ്രശ്നങ്ങളുടെ തുടക്കവും. ആരോരുമില്ലാത്ത കരുണന് തന്റെ മകളെ മിന്നു കെട്ടി കൊടുക്കാൻ ജോസപ്പേട്ടനോ അയാളുടെ ഭാര്യയോ തയ്യാറാകാത്ത സാഹചര്യത്തിൽ കരുണൻ ഒരു നാൾ സ്നേഹിച്ച പെണ്ണിനേയും കൂട്ടി കൊടുവത്തൂർ നിന്നും എന്നെന്നേക്കുമായി നാട് വിട്ട് പോയി. അതിനുഗോപിയാശാനും, ആ ഗൗരിപ്പെണ്ണും കേട്ട പഴി ചില്ലറയല്ല. അനാഥനായ കരുണന് ഇവിടെ ജീവിയ്ക്കാൻ ഒരു സാഹചര്യം ഒരുക്കി കൊടുത്തു എന്നായിരുന്നു ഗോപിയാശാന് അവർ നൽകിയ കുറ്റചാർത്ത്‌. കുളമുടിയിലോ, ആറ്റുവാശ്ശേരിയിലോ മറ്റോ അവർ സുഖമായി ജീവിയ്ക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ഇടയ്ക്കാരോ പറഞ്ഞതായി ഓർക്കുന്നു.. പിന്നെ കേൾക്കുന്നത് ജീനയുടെ മരണവാർത്തയാണ്... അതും ക്രൂരമായി തന്റെ ഭാര്യയെ കരുണൻ കൊലപ്പെടുത്തിയെന്ന വാർത്ത... അന്ന് ആ സംഭവം കൊടുവത്തൂർ അഴിച്ചു വിട്ട കാറ്റ് ചെറുതൊന്നും ആയിരുന്നില്ല. കരുണന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് മറ്റൊരു പെണ്ണ് കടന്നുവന്നതിനെ തുടർന്നുള്ള തർക്കവും, വഴക്കുമാണ് ആ ക്രൂര കൃത്യത്തിൽ അവനെ എത്തിച്ചതെന്നും, അവന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വന്ന പെണ്ണ് ഗൗരിയാണെന്നും, അവൻ ഗോപിയാശാന്റെ വീട്ടിൽ നിക്കുമ്പോ തന്നെ ഗൗരിയുമായി പ്രണയത്തിൽ ആയിരുന്നെന്നും ഒക്കെയുള്ള നൂറ്‌ നൂറ്‌ കഥകൾക്ക് വളം വച്ചു കൊടുക്കും പോലുള്ള ഒരു പ്രവൃത്തിയായിരുന്നു ജീനയുടെ കുഞ്ഞിനെ ഏറ്റെടുത്ത്‌ കൊണ്ട് വന്നതിലൂടെ ഗൗരി ചെയ്തു വച്ചതും. പോസ്റ്റ്‌ മോർട്ടം നടത്തി മകളുടെ മൃതദേഹം ഏറ്റെടുക്കുന്നതിനപ്പുറം കരുണന്റെ കുഞ്ഞ് എന്നകടുത്ത വിരോധത്തിന് അടിപ്പെട്ടു ജോസപ്പേട്ടനോ, റെയ്ച്ചലോ ആ കുഞ്ഞിനോട് ഒരിറ്റ് കരുണയും കാണിയ്ക്കാൻ തയ്യാറായില്ല. ഗോപിയാശാന്റെ പോലും എതിർപ്പിനെ വകവെയ്ക്കാതെയാണ് ഗൗരി ആ പിഞ്ചു കുഞ്ഞിനേയും കൂട്ടി കടത്ത്‌ കടന്ന് ഇവിടെയ്ക്ക് വന്നത്. അന്ന് അവളുടെ മുഖത്തആ വിവേചിച്ചറിയാൻ പറ്റാത്ത ഭാവം ഇപ്പോഴും തന്റെ കണ്മുമ്പിൽ ഉണ്ടെന്ന് ലോപ്പസിന് തോന്നി.. നിസ്സഹായതയോ.. നിശ്ചയ ദാർഢ്യമോ.. അതോ ജീവിതത്തോട് താൻ പടവെട്ടി തോറ്റു പോകുമോ എന്ന ഭയമോ... രണ്ടായാലും അവൾക്ക് സധൈര്യം കുറച്ച് മനുഷ്യരോട് പോരാടേണ്ടി വന്നു. അപ്പോഴൊക്കെയും അവളുടെ മനസിൽ ഒറ്റ പ്രാർത്ഥനയെ ഉണ്ടായിരുന്നിരിയ്ക്കൂ.. താനാണ് ശരിയെന്ന് തെളിയിച്ചു തരണമേ കാലമേ എന്ന്. അവളുടെ ആ പ്രാർത്ഥനയ്ക്കുള്ള മറുപടിയാകാം തന്റെ മുൻപിൽ വന്നു നിൽക്കുന്ന ഈ മനുഷ്യൻ., ജീനയെയും കൂട്ടി കൊടുവത്തൂർ വിട്ടു പോയ ശേഷം കരുണൻ ആദ്യമായ് വരികയാണ് ഈ മണ്ണിലേക്ക്.അവനെ അവനാക്കി മാറ്റിയ മണ്ണ്.. അവന്റെ ജീവന്റെ, രക്തത്തിന്റെ ബാക്കിവന്ന ജീവിതത്തിന്റെ തുടിപ്പുകൾ തേടി.. ഒരു നൂറ്‌ ഓർമ്മകൾ നൊടിയിട കൊണ്ട് ആ കടത്ത്‌ കാരന്റെ മനസിലൂടെ ഓടി പോയി. കരുണന്റെ രൂപം തൊട്ടടുത്ത്‌ കണ്ട് ലോപ്പസിന്റെ കയ്യിലിരുന്ന മെഴുകുതിരി വിറച്ചു. "മോനേ... നീ എന്നാടാ.. അതും ഒരറിയിപ്പും ഇല്ലാതെ..." ആഹ്ലാദ തള്ളിച്ചയിൽ അയാൾക്ക് അവനോട് എന്ത് ചോദിയ്ക്കണമെന്ന് പോലും അറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. "ഞാൻ അവളോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നല്ലോ ലോപ്പസേട്ടാ.. അടുത്തിടെ എന്നെങ്കിലും ഒരുനാൾ... ഗൗരി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകുമല്ലോ അത്.." കരുണന്റെ ഒച്ച കുറെ അടഞ്ഞു പോയത് പോലെ അയാൾക്ക് തോന്നി. അന്നത്തെ ആ തണ്ടും തടിയും, കൊമ്പനാനയെ പിടിച്ചു കെട്ടാനുള്ള ഉശിരിന്റെതലയെടുപ്പുമെല്ലാo എവിടെയോ നഷ്ടപ്പെട്ടു പോയിരിയ്ക്കുന്നു. കാലം ശരീരത്തെ മാത്രമല്ല ചിലപ്പോൾ അവന്റെ മനസിനെയും ഇടിച്ചു കളഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവാം. "നീയിരിയ്ക്ക്... ഇന്നിവിടെ കൂടാം. എനിയ്ക്കൊപ്പം... എത്ര നാളായെടാ നീയെന്റെ അടുത്തൊന്നിരുന്നിട്ട്.. നിനക്ക് ഞാനൊരു ചെറുതൊഴിച്ചു തരട്ടേടാ... ഈ തണുപ്പങ്ങു മാറി കിട്ടും." ലോപ്പസ് കയ്യിലിരുന്ന മെഴുകുതിരി തടി കഷണത്തിലേക്ക് കുത്തി നിർത്തിയതും കരുണൻ തടഞ്ഞു. "എനിയ്ക്കൊഴിയ്ക്കണ്ട ലോപ്പസേട്ടാ... എനിയ്ക്കൊന്നു അക്കരെ പോകണം." കരുണൻ പറഞ്ഞു. "ഈ രാത്രിയിലോ.. മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടല്ലോ.. കാറ്റും ഉണ്ട്.." "അതൊന്നും സാരമില്ല ലോപ്പസേട്ടാ. ലോപ്പസേട്ടൻ വള്ളത്തിൽ ഇരുന്നോണ്ടാൽ മതി... ഞാൻ കുത്തി വിട്ടോളാം." "നീയെന്തെങ്കിലും കഴിച്ചാരുന്നോ മോനേ... ഇവിടിപ്പോ എന്താ.." അയാൾ അങ്ങുമിങ്ങും നോക്കിയിട്ട് ടാർപ്പാളിൻ കുത്തി നിർത്തിയ കമ്പിൽ തൂക്കിയിട്ടിരുന്ന കിറ്റ് കയ്യിലെടുത്തു. "പൊറോട്ടയാടാ.. വൈകിട്ട് ഞാൻ പുല്ലാമല കവലയിൽ നിന്ന് വാങ്ങിച്ചതാ. രാത്രി ഇത് രണ്ടെണ്ണം അടിയ്ക്കും, രണ്ട് പൊറോട്ടയും തിന്നും.. പിന്നഒരൊറ്റ ഒറക്കമാ.." അയാൾ കവറിനുള്ളിൽ കയ്യിട്ട് പാർസൽ എടുത്തപ്പോൾ കരുണൻ തടഞ്ഞു. "വേണ്ട ലോപ്പസേട്ടാ. ഞാൻ വൈകിട്ട് വിശന്നപ്പോ കഴിച്ചാരുന്നു..." "അത് വൈകിട്ട് അല്ലേടാ... സമയമിപ്പോൾ എത്ര ആയീന്നാ നിന്റെ വിചാരം. മണി ഒമ്പത് കഴിഞ്ഞു.. നീ അക്കരെ ചെന്നാൽ അവിടെ എന്ത് കിട്ടും..." "ഞാൻ തിന്നാനും കുടിയ്ക്കാനും ഒന്നുമല്ല പോകുന്നത്... എനിയ്ക്കെന്റെ മോളെ ഒന്ന് കാണണം... അവളവിടെയും, ഞാനവളുടെ കയ്യെത്തും ദൂരത്തും നിക്കുമ്പോ എനിയ്ക്കെങ്ങിനെ ഇതു കഴിയ്ക്കാൻ പറ്റും ലോപ്പസേട്ടാ." എടുത്തത് പോലെ തന്നെ അയാൾ ആ പൊതി അടച്ചു കിറ്റിനുള്ളിൽ വച്ച ശേഷംഅതേ ഇടത്ത്‌ തന്നെ തൂക്കിയിട്ടു. "രാത്രിയിൽ നീ അവിടെ എത്തിയാൽ ഈ മഴയത്ത്‌ എവിടെപോയിരുന്നു നേരം വെളുപ്പിയ്ക്കും മോനേ.. അതാ നിന്നോട് ഞാൻ പറഞ്ഞത് രാവിലെ പോയാൽ മതിയെന്ന്." "അവിടെ ഗോപിയാശാൻ ഉറങ്ങി കാണില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ മോളെ ഒന്ന് കണ്ടിട്ട് സ്കൂളിലേക്ക് പൊയ്ക്കോളാം ലോപ്പസേട്ടാ. പണ്ടും അവിടായിരുന്നല്ലോ എന്റെ അന്തിയുറക്കം." "സ്കൂളിലോ..." ലോപ്പസ് അമ്പരന്ന് ചോദിച്ചു. "അവിടെങ്ങോ വച്ചാ, കഴിഞ്ഞ മഴക്കാലത്ത്‌ ആറ്റിലൂടെ ഒഴുകി വന്ന് കരയ്ക്കടിഞ്ഞ ആ കാലൻ ഗോപിയാശാന്റെ വീട്ടിലെ ചെക്കനെ കൊന്നതെന്നൊരു ശ്രുതിയുണ്ടേ കരുണാ.. അത് കൊണ്ട് രാത്രിയിൽ അങ്ങോട്ട് പോകുമ്പോ സൂക്ഷിയ്ക്കണം." "ആര് ഒഴുകി വന്നു ലോപ്പസേട്ടാ.. ഗോപിയാശാന്റെ വീട്ടിൽ നിൽക്കുന്ന മണിയനെ ആണോ ലോപ്പസേട്ടൻ ഉദേശിച്ചത്.. ഇവിടുത്തെ വിശേഷം പറയുമ്പോ മോള് പറയാറുണ്ടായിരുന്നു അവന്റെ കാര്യം.." "കഷ്ട്ടമായിപോയെന്ന് പറഞ്ഞാൽ മതിയല്ലോ.. ഒരു മഴക്കാലവും, ഇടി വെട്ടി പെയ്ത പ്രളയവും ആ നാട്ടുകാർക്ക് സമ്മാനിച്ച ദുരന്തമാ ഈ എസ്തപ്പാൻ എന്ന നരകപ്പിശാച്... അവനെ കൊണ്ട് കുറച്ച് മനുഷ്യരല്ല, ആ നാട് മുഴുവൻ പൊറുതി മുട്ടിയിരിയ്ക്കയാ കരുണാ.." എസ്തപ്പാൻ വന്നടിഞ്ഞതും, അവന്റെ താനറിഞ്ഞിട്ടുള്ള ദുഷ് ചെയ്തികളുമെല്ലാം ലോപ്പസ് കരുണനെ അറിയിച്ചു. "ഒരു രണ്ടാഴ്ച.. ഈ അടുത്ത കാലത്ത്‌ ആ രണ്ടാഴ്ചയാ അവിടുള്ള മനുഷ്യർ സമാധാനം എന്തെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടുള്ളത്. അവരെല്ലാം കരുതിയത് റോബിച്ചനും സംഘവും അവനെ ഒത്തു ചേർന്ന് ആക്രമിച്ചപ്പോൾ പ്രതിരോധിക്കാൻ പറ്റാതെ അവൻ നാട് വിട്ടു പൊയ്ക്കളഞ്ഞെന്നാ. പക്‌ഷേ ഏതോ മടയിൽ ഒളിച്ചിരുന്നു അവൻ അവർക്കെതിരെ കരു നീക്കം നടത്തിക്കൊണ്ടിരിയ്ക്കയാണെന്ന് ആ പാവം മനുഷ്യർ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും ഓർത്തില്ല.. കുറുനരിയെ ക്കാൾ കൗശലക്കാരനാ അവൻ... തിരിച്ചു വന്ന അവന്റെ ആദ്യത്തെ ഇരയായിരുന്നു മണിയനെന്നാ അവരെല്ലാവരും വിശ്വസിച്ചിരിയ്ക്കുന്നത്... ആ ചെക്കനെ അപായപ്പെടുത്തി ബോധം കെടുത്തിയിട്ട് വെള്ളത്തിൽ കൊണ്ടിട്ട് ചവിട്ടി താഴ്ത്തി ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു കൊലപ്പെടുത്തി.. ഇനിയുമുണ്ട് അവന്റെ ഇരകൾ ആ നാട്ടിൽ.. ഗൗരിയുൾപ്പെടെ.. അവൻ ഇരയാക്കപ്പെട്ട ഓരോ മനുഷ്യരെയുംപേരെണ്ണി വെല്ലുവിളിച്ചിട്ടുണ്ട്..." ലോപ്പസ് വിശദമാക്കി. "ഗൗരി പക്‌ഷേ, ജയിലിൽ എന്നേ കാണാൻ വരുമ്പോ ഇതൊന്നും എന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടില്ലല്ലോ ലോപ്പസേട്ടാ." "നിന്നോട് പറഞ്ഞിട്ട് എന്താ മോനേ കാര്യം. ചിലപ്പോൾ അവൾക്ക് തോന്നിയിട്ടുണ്ടാകും നിന്റെ മനസിന്റെ ശാന്തി കളയാൻ മാത്രമേ അക്കാര്യം നിന്നെ അറിയിച്ചാൽ നിനക്കുപകരിയ്ക്കൂ എന്ന്.. നിന്റെ മകൾ ജീവിയ്ക്കുന്ന വീടല്ലേ അത്. നീ അതൊക്കെ അറിഞ്ഞാൽ നിന്റെ ഓർമയിൽ പിന്നെ അതു മാത്രമെല്ലാ ഉണ്ടാകൂ. വെറുതെ സംസാരിച്ചിരുന്നു നേരം കളയേണ്ട. നിനക്ക് അക്കരയ്ക്ക് പോകണമെങ്കിൽ ഞാൻ കടത്ത്‌ കടത്തി വിടാം. രാത്രിയാ. സൂക്ഷിച്ചൊണേ നീ.." ലോപ്പസ് മദ്യ കുപ്പിയും, വെള്ളത്തിന്റെ കുപ്പിയും അടച്ചു വച്ചിട്ട് മഴക്കോട്ട് എടുത്തു ധരിയ്ക്കാൻ തുടങ്ങവേ പുല്ലാമല കവലയിൽ നിന്ന് കടവത്തേയ്ക്ക് വരുന്ന മൺപാതയിൽ ഒരു ആക്ടിവ വന്നു നിൽക്കുന്ന ഒച്ച കേട്ടു. അതിൽ നിന്നിറങ്ങി ആരോ കടവത്തേയ്ക്ക് വന്നിട്ട് വള്ളം അവിടെ കിടപ്പുണ്ടോ എന്ന് നോക്കിയ ശേഷം ലോപ്പസേട്ടന്റെ മാടത്തിനു നേർക്ക് നടന്നു വരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ കരുണൻ അതിനുള്ളിൽ ഒരു വശത്തേയ്ക്ക് ഒതുങ്ങി നിന്നു. രണ്ട് പെൺകുട്ടികളാണ് ചെറുമഴയിലൂടെ, മഴത്തുള്ളികൾ തലയിലേക്ക് വീഴാതിരിയ്ക്കാൻ കൈകൾ മറയാക്കി വച്ചു കൊണ്ട് അവിടേയ്ക്ക് ഓടി വന്നത്. ലോപ്പസേട്ടൻ വാതിൽക്കലേക്ക് വന്നു നിന്ന് അവരെ നോക്കി. "ഞാനാ ചേട്ടാ.." മുമ്പിൽ നിന്ന പെൺകുട്ടി തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന മൊബൈലിന്റെ ടോർച്ച് വെളിച്ചം സ്വന്തം മുഖത്തേയ്ക്ക് വീഴ്ത്തി. "അമ്പിളിക്കൊ ച്ചല്ലേ.. ഇതെന്താ പതിവില്ലാതെ ഈ നേരത്ത്‌.. എല്ലാ ശനിയാഴ്ചയും വരുമ്പോ നേരത്തെ വരുന്നതല്ലേ.. ഈ നേരത്തൊരു യാത്ര പതിവുള്ളതല്ലല്ലോ." അയാൾ പിന്നിൽ നിൽക്കുന്ന പെൺകുട്ടിയെ നോക്കിയെങ്കിലും അവളുടെ മുഖം ഇരുട്ടിൽ മറഞ്ഞു നിൽക്കയായിരുന്നു. "ഞങ്ങടെ ബൈക്ക് വഴിയിൽ വച്ചു കേടായി ചേട്ടാ. ഒരു വർക്ക് ഷോപ്പിൽ കേറ്റി പണിയിച്ചിട്ടിറക്കിയപ്പോൾ നേരം വൈകിപ്പോയി. ഇവിടെ വന്ന് നോക്കിയിട്ട് ചേട്ടനില്ലെങ്കിൽ മടങ്ങി പോകാമെന്ന് കരുതിയാ ഞങ്ങൾ വന്നത്. ചേട്ടന് ബുദ്ധിമുട്ടില്ലെങ്കിൽ എന്നേ ഒന്ന് അക്കര എത്തിച്ചു തരുവോ.." "ങാ നിങ്ങള് വന്ന നേരം എന്തായാലും നന്നായ്. അക്കരയ്ക്ക് പോകാൻ ഒരാൾ കൂടി യുണ്ട്. അഞ്ച് മിനിറ്റ് താമസിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ ഇയാളെയും കൊണ്ട് അക്കരയ്ക്ക് പോയേനെ." ലോപ്പസ്, കരുണനെ നോക്കികൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "നാരായണേട്ടന്റെ മോളാ.. അമ്പിളി.. ഇവള് മെഡിക്കൽ മിഷനിൽ നഴ്സിംഗ് പഠിയ്ക്കുവാ. അല്ലേ മോളെ.." കരുണൻ അവിടെ നിന്നു കൊണ്ട് തല പുറത്തേയ്ക്ക് ചെരിച്ച് അമ്പിളിയെ നോക്കി. ഇവൾക്ക് പത്തോ പതിനൊന്നോ വയസുള്ളപ്പോഴാണ് താൻ ഇവിടെ നിന്നും പോന്നത്. അമ്പിളി വെളിച്ചം കരുണന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് അടിച്ചതും അവനെ കണ്ട് അവൾനടുങ്ങിപ്പോയി. അമ്പിളി പിന്നോട്ട് മാറി കൂട്ടുകാരിയുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു. "എന്താടീ." അമ്പിളിയുടെ കൈ വിറയ്ക്കുന്നത് കണ്ട് റോസ് മേരി തിരക്കി. "അയാൾ.. അയാൾ ജയിലിൽ നിന്നു വരുവാ. ഒരു കൊലപാതക കേസിലെ പ്രതിയാ അയാൾ. എനിയ്ക്കെങ്ങും വയ്യ അയാളുടെ കൂടെ അക്കരയ്ക്ക് പോകാൻ." അമ്പിളി കൂട്ടുകാരിയ്ക്ക് മാത്രം കേൾക്കാൻ പാകത്തിൽ പറഞ്ഞു "പോകാം.. ചെന്ന് വള്ള ത്തിലോട്ട് കേറിയ്‌ക്കോ മോളെ.." ലോപ്പസ് പുറത്തേയ്ക്ക് ഇറങ്ങിയിട്ടും അമ്പിളി നിന്നിടത്ത്‌ നിന്ന് അനങ്ങിയില്ല. "എന്താ. വരുന്നില്ലേ.." അയാൾ അമ്പിളിയോട് ചോദിച്ചപ്പോൾ കരുണൻ മാടത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങി. "രാത്രിയല്ലേ ചേട്ടാ. അവിടെ ചെന്നിറങ്ങിയാലും ഇവൾ ഒറ്റയ്ക്ക്വേണ്ടേ വീട് വരെ പോകാൻ. അതുകൊണ്ട് ഇവൾക്ക് പേടിയാണെന്ന്. ഞങ്ങൾ തിരികെ പോവാ." റോസ് മേരിയാണ് അയാൾക്ക് മറുപടി കൊടുത്തത്. "എങ്കിൽ അത് നേരത്തെ ആയിക്കൂടാരുന്നോ കുഞ്ഞുങ്ങളേ. ഈ രാത്രി വണ്ടിയോടിച്ചു ഇവിടെ വരെ വന്നിട്ട് വേണോ മടങ്ങി പോകാൻ." മുമ്പോട്ട് നടന്ന കരുണൻ പെട്ടന്ന് അവിടെ തിരിഞ്ഞു നിന്നു. "രാത്രിയെയും ഇരുട്ടിനേയും ഒന്നുമല്ല ലോപ്പസേട്ടാ അവർക്ക് പേടി. അവർക്ക് പേടി എന്നെയാ. കരുണനെ.. ഒരു കൊല ചെയ്തു കയ്യറപ്പ് തീർന്നവനല്ലേ ഞാൻ.. കല്ലാറിന് മദ്ധ്യേ വച്ചു വീണ്ടും ഒരു കൊല കൂടി ചെയ്യാൻ തുനിഞ്ഞാലോ... നിർബന്ധിയ്ക്കണ്ട. അവർ വരില്ല." കരുണൻ നടന്ന് ചെന്ന് വള്ളത്തിന്റെകെട്ട് അഴിയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. "വരുന്നെങ്കിൽ വരാം. ഈ വള്ളത്തിൽ വച്ച് നിന്നെ ആരും ഉപദ്രവിയ്ക്കാതെ എന്നെക്കാൾ കരുതലോടെ അവൻ നോക്കും. ഒരു നരക പിശാച് വാഴുന്ന നരകത്തിലോട്ട് പോകാനുള്ളതിൽ കൂടുതലൊന്നും പേടി ഏതായാലും കരുണന്റെ കൂടെ ഒരു വള്ളത്തിൽ യാത്ര ചെയ്യുമ്പോ വേണ്ട.. പിന്നെ അവിടെ ചെന്നിറങ്ങിയാലുള്ള കാര്യം എനിയ്ക്ക് ഉറപ്പ്തരാൻ പറ്റില്ല... ഞങ്ങടെ കൂടെ വരാൻ ധൈര്യം പോരെങ്കിൽ സമയം കളയാതെ തിരിച്ചു പോകാൻ നോക്ക്." ലോപ്പസ് അവരുടെ മുമ്പിൽ നിന്ന് നടന്ന് കടത്തു വള്ളം കിടക്കുന്നിടത്തേയ്ക്ക് പോന്നു. (തുടരും) #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - പ്രളയം... 🔻 പാർട്ട് _34 ✍️ രചന - Aniprasad. ശ്വാസം മുട്ടി റെയ്ച്ചലിന്റെ കണ്ണുകൾ പുറത്തേയ്ക്ക് തള്ളി വരുന്നത് കണ്ടതോടെ ജോസപ്പേട്ടൻ വന്ന് കാരിരുമ്പിന്റെ കരുത്താർന്ന, എസ്തപ്പാന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു. "വിട്.. വിടെടാ പട്ടീ അവളെ.. ഞങ്ങളെ ഇത്രയും ദ്രോഹിച്ചിട്ടും നിനക്ക് മതിയായില്ലേടാ... അതിനും വേണ്ടി എന്ത് തെറ്റാടാ ഞങ്ങൾ നിന്നോട് ചെയ്തത്...ഒരു കൂട്ടം മനുഷ്യരുടെ കൊലക്കത്തിയിൽ നിന്നും നിനക്ക് ജീവനൂതി തന്നതിനാണോടാ നീ അവളെ കൊല്ലാൻ നോക്കുന്നത്... അവള് ചത്ത്‌ പോകുമെടാ ചെകുത്താനെ..." ജോസപ്പേട്ടൻ അവന്റെ കയ്യിൽ അടിച്ചപ്പോൾ ഒരു കൈകൊണ്ട് എസ്തപ്പാൻ അയാളെ കുടഞ്ഞെറിഞ്ഞു. ജോസപ്പേട്ടൻ തെറിച്ചു നിലത്തേയ്ക്ക് വീണു. എസ്തപ്പാൻ ഒരു കൈകൊണ്ട് റെയ്ച്ചലിനെ തൂക്കിയെടുത്ത്‌ ജോസപ്പേട്ടന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് ഇട്ടു. നടു ഇടിച്ചു സിമന്റ് തറയിലേക്ക് വീണ റെയ്ച്ചലിൽ നിന്നും "ഹഗ് "എന്നൊരു ശബ്ദമുണ്ടായി. റെയ്ച്ചൽ ഇരു കൈകളും കഴുത്തിൽ കോർത്ത്‌ പിടിച്ചു കൊണ്ട് ചുമയ്ക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ജോസപ്പേട്ടൻ അവരെ ഇരുകയ്യാലും നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ട് എസ്തപ്പാന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് രൂക്ഷമായി നോക്കി. "ഇനി നിന്നെ ഈ വീട്ടിൽ ഞാൻ കണ്ട് പോകരുത്... പത്ത്‌ മിനിറ്റ് സമയം തരും നിനക്ക് ഞാൻ അതിനുള്ളിൽ നിന്റെ സർവ്വ കൂടും, കുടുക്കയും എടുത്തു കൊണ്ട് നീ സ്ഥലം വിട്ടോണം." അയാൾ പല്ലുകൾ ഞെരിച്ചു കൊണ്ട് പകയെരിയുന്ന കണ്ണുകളോടെ എസ്തപ്പാനെ നോക്കി. അവനാകട്ടെ, അപ്പറയുന്നതൊന്നും തന്നോടല്ലെന്ന മട്ടിൽ ഒരു ബീഡിയെടുത്ത്‌ ചുണ്ടിൽ വച്ചു കടിച്ചു പിടിച്ചു. എസ്തപ്പാൻ ബീഡിയ്ക്ക് തുമ്പിൽ തീ പിടിപ്പിയ്ക്കും മുമ്പേ ഒരുകാൽ വളച്ചു മറ്റേ കാൽ മുട്ട് നിലത്തു കുത്തി അവരുടെ അടുത്തേയ്ക്കിരുന്നു. റെയ്ച്ചൽ ഭീതിയോടെ ജോസപ്പേട്ടനെ വരിഞ്ഞു പിടിച്ചു. എസ്തപ്പാൻ തന്റെ ചുണ്ടത്തിരുന്ന ബീഡി ജോസപ്പെട്ടൻറെ മുഖത്തേയ്ക്ക് തുപ്പി. തന്റെ മുഖത്ത് വന്ന് തട്ടിയ ബീഡി ഒരു കൈകൊണ്ട് ജോസപ്പേട്ടൻ തട്ടി കളഞ്ഞു. "എവിടെ പോകാൻ... എസ്തപ്പാൻ എവിടെയും പോണില്ല.. ഈ വീട് വിട്ട് തൽക്കാലം എസ്തപ്പാൻ എങ്ങോട്ടുമില്ല.. എനിയ്ക്ക് മതിയായി എന്ന് തോന്നുന്നത് വരെ ഞാനിവിടെ കാണും.. ഈ വീട്ടിൽ... നമ്മൾ തമ്മിൽ ഒരു കരാർ ഉണ്ട് ജോസപ്പേ.. അത് മറന്നു പോയി. അല്ലേ.. ഗൗരിയെന്ന കരാർ... നിങ്ങളുടെ മകളുടെ ജീവന്റെ വിലയായി അവളുടെ ജീവൻ കൊണ്ട് പിഴയൊടുക്കുന്ന കാഴ്ച നിങ്ങൾക്ക് കാണണ്ടേ... അതിന് വേണ്ടിയല്ലേ ഈ ഭൂമിയിൽ ഇത്ര നാളും നിങ്ങൾ കാത്ത്‌ കാത്തിരുന്നത്." എസ്തപ്പാൻ അവരെ നോക്കി കൊല്ലുന്ന ഒരു ചിരി ചിരിച്ചു. "വേണ്ട..." ജോസപ്പേട്ടൻ അവനെ നോക്കി കയ്യെടുത്തു തൊഴുതു. "ഞങ്ങൾ പറഞ്ഞ വാക്ക് ഞങ്ങളായിട്ട് തന്നെ തിരിച്ചെടുത്തു.ഞങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി നീ ആരെയും കൊല്ലേണ്ടതില്ല. ഞങ്ങൾക്ക് ആരോടും പ്രതികാരമില്ല.. ഇനിയും ഞങ്ങളെ ഉപദ്രവിയ്ക്കാതെ ഒന്ന് പോയി തരുവോ ഈ വീട്ടിൽ നിന്ന്.. നിന്റെ കാല് പിടിയ്ക്കാം ഞാൻ.." "ഇവനോടൊന്നും കെഞ്ചാൻ നിൽക്കേണ്ട ഒരു കാര്യവുമില്ല. നമുക്ക് പോലീസിൽ ചെന്ന് പറയാം.. അവർ വന്നു കൊണ്ട് പൊക്കോളും ഇവനെ.. അല്ലെങ്കിൽ ഇവനെ തിരഞ്ഞു നടക്കുന്ന ആ പിള്ളേരെ അറിയിച്ചാലും മതി. അവര് നോക്കിക്കോളും ഇവന്റെ കാര്യം.ജീവനോടിവൻ മറുകര കാണില്ല." തന്നെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു കൊലപ്പെടുത്താൻ നോക്കിയവനോടുള്ള സർവ്വ വെറുപ്പും അവരുടെ വാക്കുകളിലുണ്ടായിരുന്നു. എസ്തപ്പാൻ മിന്നൽ പോലെ വലതു കൈ ചുരുട്ടി അവരുടെ മുഖത്തിടിയ്ക്കാൻ കൊണ്ട് വന്നപ്പോൾ ജോസപ്പേട്ടൻ തടഞ്ഞു. "ഒന്നും ചെയ്യല്ലേ.. അവള് ചത്തു പോകും...ഞാൻ നിങ്ങടെ കാല് പിടിയ്ക്കാം." അയാൾ വിലപിച്ചു. "പോലീസ്.. നിന്റെ ഏത് പോലീസിനെ വരുത്തിയാടീ നീ എസ്തപ്പാനെ ഇവിടുന്ന് കെട്ടു കെട്ടിയ്ക്കാൻ പോകുന്നത്.. നിന്റെ നിലവിളി കേട്ട് ഇവിടെ പോലീസ് വന്നാൽ ഒറ്റ ദിവസത്തിൽ കൂടുതൽ എസ്തപ്പാന് ലോക്കപ്പിൽ കിടക്കേണ്ടി വരില്ല. അത് കഴിഞ്ഞു ഞാൻ ഇറങ്ങി വരുന്നത് രണ്ടിനെയും വരിഞ്ഞു കെട്ടി കല്ലാറിന്റെ അടിയിലെ ചെളിയിലേക്ക് ചവുട്ടി താഴ്ത്താൻ വേണ്ടിയാകും. അത് നീയൊന്നും എന്നേ കൊണ്ട് ചെയ്യിപ്പിയ്ക്കരുത്..." അവന്റെ കണ്ണിൽ നിന്നൊരു തീഗോളം വന്ന് മുഖത്തിടിയ്ക്കും പോലെ ജോസപ്പേട്ടന് തോന്നി. "നിങ്ങൾക്ക് ഞാൻ തന്ന വാക്ക് ഞാൻ പാലിച്ചിരിയ്ക്കും. ഗൗരിയുടെ ജീവന് പകരം നിങ്ങൾ എനിയ്ക്ക് തരാമെന്നേറ്റ പണം നിങ്ങളും എനിക്ക് തന്നിരിക്കണം. കേട്ടല്ലോ..." ആയിരം ചെകുത്താന്മാർ ഒന്നിച്ച് ചേർന്നൊരു ഒറ്റ രൂപമെടുത്ത മനുഷ്യനാണ് തന്റെ മുൻപിൽ ഇരിയ്ക്കുന്നതെന്ന് ജോസപ്പേട്ടന് തോന്നി. രുധിരം നുണഞ്ഞട്ടും, നുണഞ്ഞിട്ടും കൊതിയടങ്ങാത്തത് പോലെ അവന്റെമുഖം വിറയ്ക്കുന്നു. "ഒരു തവണ... ഒരൊറ്റ തവണ കൂടി എസ്തപ്പാൻ പറയുകയാ... എസ്തപ്പാനോട് വാക്ക് വ്യത്യാസം കാണിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ... എസ്തപ്പാനെ ഒറ്റി കൊടുത്തു രക്ഷപ്പെട്ടു കളയാം എന്ന് മനസിലെങ്കിലും തോന്നിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ....ഓർത്തോ.. അത് മരണത്തിലേക്കുള്ള നിന്റെയൊക്കെ യാത്രയുടെ ആദ്യ പടിയാ... എന്റെ ജീവനെടുക്കാൻ ആളെയും കൂട്ടി എനിയ്ക്ക് പിന്നാലേ വേട്ട നായയെ പോലെ പാഞ്ഞു വന്ന അവനൊരു കാമുകിയില്ലേ.. ആ റോബിച്ചൻ എന്ന തെണ്ടിയ്ക്ക്... അവള് നശിച്ചു വെണ്ണീർ അടിഞ്ഞു മുട്ടുകാലിൽ ഇഴഞ്ഞു അവന്റെ മുമ്പിൽ ചെല്ലുമ്പോ അവന്റെ നെഞ്ച് പൊട്ടണം ആ കാഴ്ച കണ്ടിട്ട്.. അവളുടെമാനത്തിന് വിലയിട്ടെടുത്തിട്ട് ഒരു ചണ്ടിയാക്കി അവളെ ഞാനവന്റെ മുമ്പിലേക്കിടും. അതുകഴിഞ്ഞു മതി എനിയ്ക്കാ കഴുവേറിയുടെ ജീവൻ... എസ്തപ്പാന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് ഒരു തുള്ളി ചോര വീഴ്ത്താൻ അവനൊക്കെ കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അതിന് എസ്തപ്പാൻ അവന് കൊടുക്കുന്നത് മരണ ശിക്ഷയാ. അതിൽ കുറഞ്ഞൊന്നും എസ്തപ്പാന്റെ നിഘണ്ടുവിൽ ഇല്ല.." എസ്തപ്പാന്റെ മുഖത്ത്‌ വിടരുന്ന ചിരിക്ക് മരണത്തിന്റെ വരണ്ട ഗന്ധമുണ്ടായിരുന്നു. അവനൊന്ന് ചലിക്കുമ്പോൾ തന്നെ റെയ്ച്ചൽ ഭീതിയോടെ ജോസപ്പേട്ടനെ മുറുകെ പിടിക്കും. "ദുർബുദ്ധിയൊന്നും തോന്നാതിരുന്നാൽ കുറച്ച് കാലം കൂടി ജീവിച്ചിരിയ്ക്കാം.. എനിയ്ക്കല്ല.. നിങ്ങൾക്ക്." എസ്തപ്പാൻ അവർക്ക് മുൻപിൽ എഴുന്നേറ്റ് നിന്നു. തന്റെ മുൻപിൽ ഒരു മഹാ മേരു വളർന്ന് നിൽക്കുന്നത് പോലെ ജോസപ്പേട്ടന് തോന്നി. ഇവൻ ഇനിയും ഓരോ മനുഷ്യന്റെ ജീവനെടുക്കാൻ ഉള്ള ഒരുക്കമാണെന്നോർക്കേ അയാളിൽ അടിമുടിയൊരു വിറയലുണ്ടായി. ♦️ "ഹെന്റീശോയെ.. നീയീ പറയുന്നത് നേരാണോടാ റോബിച്ചാ.. ആ ഇത്തിരിപോന്ന ചെക്കനെ ആ മുതു കാലൻ വെള്ളത്തിലിട്ടു കൊന്നതാണോ... എന്നിട്ടെന്താടാ ആരും ഈ വിവരം പോലീസിനോട് പറയാതിരുന്നത്... അവരും എഴുതി തള്ളിയോ ആ ചെക്കൻ കാല് വഴുതി വെള്ളത്തിൽ പോയതാണെന്ന്.." മകൻ പറയുന്നത് കേട്ട് പൊന്നമ്മ നെഞ്ചത്ത് കൈ വച്ചു. "പോസ്റ്റ് മോർട്ടം റിപ്പോർട്ടിൽ വെള്ളം കുടിച്ചുള്ള മരണമെന്നാണ്. പായലും ചെളിയും ശ്വാസകോശത്തിൽ വരെ അടിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്." "എങ്കിൽ പിന്നെ എങ്ങിനാടാ മോനേ അവൻ കൊന്നതാണെന്ന് പറയുന്നത്.. അതിന് ആ കാലൻ നിങ്ങളെ പേടിച്ച് നാടുവിട്ട് പോയതല്ലേ." "എവിടെ പോയാലും, ഏത് കുത്തൊഴുക്കിലും കല്ലാർ നീന്തിക്കടന്ന് അവനിവിടെ വരാമല്ലോ..." "എന്നാലുംമോനെ..." "അത് തന്നെയാകും നടന്നത് അമ്മച്ചീ. അമ്മച്ചി ഈ വിവരം പുറത്ത് ആരോടും പറയരുത്. ജെസ്സിയേ വെളിയിലെക്കെങ്ങും വിടരുത്.. അമ്മച്ചിയും ഒന്ന് സൂക്ഷിച്ചോണം..." "ഞങ്ങൾ എന്തിനാ മോനേ സൂക്ഷിയ്ക്കുന്നത്.. അവന് ഞങ്ങളോടും പകയുണ്ടോ..ഞങ്ങൾഅവനോട് എന്ത് തെറ്റ് ചെയ്തെടാഞങ്ങളോട്പക തോന്നാൻ.... ഇനി അത് ഉണ്ടെങ്കിൽതന്നെ എന്തിന്.." "അമ്മച്ചിയോടോ, ജെസ്സിയോടോ അല്ല അവന് പക.. അവിനിവിടം വിട്ടു പോകേണ്ടി വന്നത്ഞങ്ങളെല്ലാവരും ചേർന്ന് ആക്രമിയ്ക്കാൻ മുതിർന്നതിൽ പിന്നെയല്ലേ.. അതിന് മുമ്പിട്ട് നിന്നത് തന്നെ ഞാനും ബെന്നിച്ചനും, മുരളിയും, രവിയും ആണല്ലോ... പീലിപ്പോസ് മുതലാളി കൊണ്ട് വന്നവരെല്ലാം തിരികെ പോയില്ലേ. അവരെയൊന്നും അവന് അറിയാനും പാടില്ലല്ലോ.. അപ്പോൾ സ്വാഭാവികമായും അവൻ തിരിയുക ഞങ്ങൾക്ക് നേരെ ആയിരിയ്ക്കില്ലേ." "മതി.. നിർത്ത്‌.. കേട്ടിട്ട് അമ്മച്ചിക്ക് പേടിയാവുന്നല്ലോടാ. വാ മോനേ.. നമുക്ക് പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലേക്ക് പോകാം. വേണ്ടുന്ന പോലൊരു പരാതി കൊടുത്താൽ അവര് നോക്കിക്കോളും അവന്റെ കാര്യം.. നമ്മളെന്തിനാ അവനെ പേടിച്ച് ജീവിയ്ക്കുന്നത്.. എവിടുന്നോ അഭയം തേടി നമ്മുടെ മണ്ണിലേക്ക് എത്തിയതല്ലേ അവൻ.. ഇപ്പൊ തന്നെ നമുക്ക് സ്റ്റേഷനിലേക്ക് പോകാമെടാ." "അവിടെ ചെന്നാൽ നമ്മൾ എന്തു പരാതിയാ അമ്മച്ചീ കൊടുക്കുക. ഇവിടെ നമ്മുടെ നാട്ടിലേ ഇല്ലാത്ത ഒരുത്തൻ.. അവൻ എന്നെങ്കിലും വന്ന് ആക്രമിയ്ക്കുമെന്ന പേടി കൊണ്ടുള്ള പെറ്റിഷൻ.. പോലീസുകാർ വന്ന് ഇവിടെ നമ്മൾക്ക് കാവലിരിയ്ക്കുമോ അമ്മച്ചീ.. അവരും നമ്മളോട് പറയും സൂക്ഷിച്ചോളാനും, എന്തെങ്കിലും ആവശ്യം വന്നാൽ വിളിയ്ക്കാനും. വേണമെങ്കിൽ ഇതൊക്കെ നമ്മുടെ തോന്നലാണ് എന്നും പറഞ്ഞു മടക്കി അയയ്ക്കാനും മതി." "ഹെന്റെ കർത്താവേ.. ഉള്ള മനഃസമാധാനം കൂടി പോയല്ലോ.. അവരെവിടെ മോനേ നിന്റെ കൂട്ടുകാർ.." "അവരും വീട്ടിൽ എല്ലാവരോടും പറഞ്ഞു വച്ചിട്ടുണ്ട്.. ഒന്നും ഉണ്ടായിട്ടല്ല അമ്മച്ചീ..നമ്മുടെ ഒരു മുൻകരുതൽ എന്ന നിലയ്ക്ക് എല്ലാവരും ഒന്ന് ശ്രദ്ധിയ്ക്കണം എന്ന് കരുതി പറഞ്ഞെന്ന് മാത്രം... പേടിയ്ക്കാനൊന്നുമില്ല. ജനങ്ങളോടെല്ലാം പറഞ്ഞു വച്ചിട്ടുണ്ട്. അവനെ എവിടെ വച്ച് ആര് കാണുന്നോ അപ്പോഴേ പരസ്പരം അറിയിച്ചേക്കണം എന്ന്.. ഇനി അവനീ കൊടുവത്തൂർ കാല് കുത്തിയാൽ പിന്നെ അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു സൂര്യോദയം ഇല്ല." ഒരു പിശറൻകാറ്റ് തന്റെ കാതിനു ചുറ്റും ചൂളം കുത്തും പോലെ പൊന്നമ്മയ്ക്ക് തോന്നി. കിഴക്കൻ മാനം കറുക്കുന്നതും, മഴക്കാറ്റടിയ്ക്കുന്നതും ഒക്കെ ഒരു ഭീതിയോടെയാണ് പൊന്നമ്മ നോക്കി കണ്ടത്. ♦️ മഴ തോർന്നെങ്കിലും മാനത്ത്‌ കരിമ്പുക അടിഞ്ഞത് പോലെ കാർമേഘങ്ങൾ ചിതറി കിടപ്പുണ്ട്. ഏഴുമണി ആകും മുമ്പേ നേരം ഇരുട്ടിയ പ്രതീതിയായിക്കഴിഞ്ഞു. കൊടുവത്തൂരിന് ഉള്ള അവസാന കടത്തും കഴിഞ്ഞതോടെ ലോപ്പസ് കടത്ത്‌ വള്ളം ഇലഞ്ഞി മരത്തിൽ ബന്ധിച്ച ശേഷം തന്റെ മാടത്തിലേക്ക് പോന്നു. മഴയായതു കൊണ്ട് സ്ഥിരമായി പോയി വരുന്നവരെല്ലാം നേരത്തെ കൊടുവത്തൂരിന്മടങ്ങി പോന്നിട്ടുണ്ട്. ലോപ്പസ് തന്റെ കസേരയിലേക്ക് ഇരുന്ന ശേഷം ഒരു മെഴുകുതിരി കത്തിച്ചു വച്ചിട്ട് ഭദ്രമായി മടിയിൽ വച്ചിരുന്ന മദ്യക്കുപ്പി എടുത്തു തറയിലേക്ക് വച്ചു. കാറ്റടിച്ചപ്പോൾ മെഴുകുതിരി കെട്ടു പോയതിനു കാറ്റിനെ ഒരു പച്ച തെറി പറഞ്ഞും കൊണ്ട് അയാൾ വീണ്ടും മെഴുകുതിരി തെളിച്ചു. കുടിയ്ക്കാൻ വച്ചിരുന്ന കുപ്പിവെള്ളം തുറന്ന് അയാൾ ഒരു കവിൾ വെള്ളം വായിലൊഴിച്ചു കുലുക്കൊഴിച്ചു തുപ്പി. പിന്നെ മദ്യക്കുപ്പി കയ്യിലെടുത്തു അതിന്റെ അടപ്പിന് മീതെ കൈപ്പത്തി കൊണ്ട് രണ്ട് തട്ട് തട്ടിയ ശേഷം തുറന്ന് ഒരു ഗ്ലാസിലേക്ക് ഒഴിച്ചു. "ഉച്ച ആകുമ്പോ തുടങ്ങുന്ന പരവേശമാ പുള്ളേ നിന്നെ ഒരിത്തിരി ഉള്ളിലെത്തിയ്ക്കാൻ.ഇന്ന്‌ മഴയായതു കൊണ്ട് കുറച്ച് നേരത്തെ പറ്റി." അയാൾ ഗ്ലാസ് എടുത്ത്‌ ചുണ്ടോട് ചേർത്തതും ടാർപ്പാളിന്റെ പുറത്ത് മഴതുള്ളികൾ വീഴുന്ന ഒച്ച കേട്ട് തുടങ്ങി. "ങാ.. വീണ്ടും തൊടങ്ങിയോ... ഇനി രാത്രി മുഴുവൻ മഴയായിരിയ്ക്കും." അയാൾ തന്നത്താൻ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ഒറ്റ വലിയ്ക്ക് ഗ്ലാസ്സ് കാലിയാക്കി. അടുത്തത് ഒഴിയ്ക്കാനായി കുപ്പിയെടുത്തു തുറക്കുമ്പോൾ ലോപ്പസിന് തോന്നി വാതിൽക്കൽ ആരോ ഒരാൾ നിൽപ്പുണ്ടെന്ന്... വാതിൽക്കൽ നിൽക്കുന്ന രൂപത്തിന് വെളിയിൽ മഴ പെയ്യുന്നനിടെ ചെറുമിന്നലുകളും കാണാം.. വാതിലടഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന മനുഷ്യന്റെ മുഖം മെഴുകുതിരി വെളിച്ചത്തിൽ അയാൾക്ക് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. "ആരാ.. എന്ത് വേണം. മഴ നനയാതിരിയ്ക്കാനാണെങ്കിൽ അകത്തേയ്ക് കയറിനിന്നോ.അതോ അക്കരയ്ക്ക് പോകാനാണോ. അക്കരക്കാണെങ്കിൽ ഈ മഴയത്തു പോകാൻ പറ്റില്ല. മഴ പോരാത്തതിന് ഇരുട്ടും. വേണെങ്കിൽ ഇവിടെ കിടന്നോ. രാവിലെ ആദ്യത്തെ പോക്കിന് അക്കരെ എത്തിക്കാം." ലോപ്പസ് അടുത്തത് ഒഴിയ്ക്കാനുള്ള ശ്രമമായി. "ലോപ്പസേട്ടാ.. ഇത് ഞാനാ..." തീ മിന്നൽ പോലൊരു ശബ്ദം തന്നെ വന്ന് ചുറ്റിയതായി തോന്നിയിട്ട് ലോപ്പസിന്റെ കൈ വിറച്ചു. മദ്യക്കുപ്പി മാറ്റിവച്ചിട്ട് ലോപ്പസ് കസേരയിൽ നിന്നെണീറ്റു. പുറത്ത് നിന്നയാൾ ലോപ്പസിന് തന്നെ കാണാൻ വേണ്ടി മെഴുകുതിരി വെളിച്ചത്തിലേക്ക് നീങ്ങി നിന്നു. ആറോ ഏഴോ വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷംകരുണന്റെ മുഖം കണ്മുമ്പിൽ കണ്ട് ലോപ്പസ് അമ്പരന്നു പോയി. (തുടരും) #📔 കഥ