#📙 നോവൽ - പ്രളയം... 🔻 പാർട്ട് _30 ✍️ രചന - Aniprasad. റെയ്ച്ചൽ കൊണ്ട് വന്ന് വച്ച ചൂട് വെള്ളത്തിൽ കോട്ടൺ മുക്കി മുറിവിന് ചുറ്റും വൃത്തിയാക്കിയ ശേഷം ഡെറ്റോൾ മുക്കി വീണ്ടും തുടച്ചിട്ട് എസ്തപ്പാൻ തനിയേ മുറിവിൽ മരുന്ന് വച്ച് കോട്ടൺ കൊണ്ട് മൂടി. ഭദ്രമായി മുറിവ് ഡ്രസ്സ്‌ ചെയ്ത ശേഷം കോട്ടന്റെ തുമ്പുകൾ തമ്മിൽ കൂട്ടിക്കെട്ടാൻ എസ്തപ്പാൻ അവരെ വിളിച്ചു. ജോസപ്പേട്ടന്റെ അരികിൽ അടുക്കളയിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു റെയ്ച്ചൽ. "ദേ, അവൻ അവിടെ കിടന്ന് കാറുന്നു. വേദന എടുത്തിട്ടാവും. നിങ്ങളൊന്ന് അങ്ങോട്ട് ചെല്ല്." റെയ്ച്ചൽ ഭർത്താവിനോട് പറഞ്ഞു. "എനിയ്ക്കെങ്ങും മേല. നീചെന്ന് എന്താ വേണ്ടതെന്ന് ചോദിയ്ക്ക്. വിശന്നിട്ടാണെങ്കിൽ കറി തിളച്ചതേയുള്ളൂ അതൊന്ന് വെന്തോട്ടെ എന്നുപറ. ഇവിടിങ്ങനെ കിടന്ന് കാറി കരഞ്ഞാൽഅവനെ തിരക്കി നടക്കുന്ന പിള്ളേരുടെ കാതിൽ അവന്റെ ഒച്ച എത്തും. ബാക്കി ഞാൻപറഞ്ഞു തരേണ്ടല്ലോ. അവനൊരു സഹായം ചെയ്തു കൊടുത്തതിന് നമ്മളെ കൂടി കൊലയ്ക്ക് കൊടുക്കല്ലേ എന്ന് പറഞ്ഞേക്ക്.." ജോസപ്പേട്ടൻ പറയുന്നത് കേട്ട് തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ തുടങ്ങിയ റെയ്ച്ചലിനെഅയാൾ പിന്നിൽ നിന്ന് വിളിച്ചു. "എന്തെങ്കിലും കഴിയ്ക്കാനുള്ളത് തന്നു കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ ഒരു നിമിഷം പോലും നിൽക്കാതെ ഇറങ്ങി പൊയ്ക്കോണംഎന്നുംകൂടെ പറഞ്ഞേക്ക്.. നാട്ടുകാരറിഞ്ഞാൽ തല്ലി കൊന്ന് കളയുന്ന കാര്യമാ നമ്മൾ ചെയ്തിരിയ്ക്കുന്നത്.." താൻ പറയുന്നത് കേൾക്കാതെ മറ്റെന്തോ ഓർത്തു നിൽക്കുന്ന റെയ്ച്ഛലിനോട് അയാൾ എന്താണ് കാര്യം എന്ന് തിരക്കി. "ങേ.. എന്താ പറഞ്ഞത്.." റെയ്ച്ചൽ പെട്ടന്ന് ഓർമ്മകളിൽ നിന്നുണർന്നു. "ആഹാ അതുകൊള്ളാം. ഞാനിപ്പറഞ്ഞതൊന്നും ഇതുവരെ റെയ്ച്ചലിന്റെ തലയിലേക്കല്ലേ കയറിയത്.. എത്ര രാത്രിയായാലും അവനോട് ഇവിടെ നിന്ന് ഇറങ്ങിപൊയ്ക്കൊള്ളാൻ കൂടി പറഞ്ഞേക്ക്.. ആരുടേയും കണ്ണിൽ പെടാതെ രാവിലെ എങ്ങിനെങ്കിലും ആറു കടന്നു പൊയ്ക്കൊള്ളാൻ പറ. ഇനിയിങ്ങോട്ട് തിരിച്ചു വന്നേക്കരുതെന്നും പറഞ്ഞേക്ക്. അവന്മാര് ഇനിഅവരുടെകണ്ണിൽ പെട്ടാൽ ജീവനോടെ വിടില്ല.." റെയ്ച്ചൽ അതിന് മറുപടി പറയാതെ അയാളുടെ മുമ്പിൽ നിന്നും നടന്നു എസ്തപ്പാന്റെ അരികിലേക്ക് ചെന്നു. "പണ്ടാരടങ്ങാൻ.. ഇതൊന്നു ചേർത്ത്‌ കെട്ടാനാ വിളിച്ചത്. എന്നെക്കൊണ്ട് ഒറ്റയ്ക്ക് കഴിയില്ല." അയാൾ തന്റെ കയ്യിലെ കെട്ട് കാണിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. മുറിവ് ഡ്രസ്സ്‌ ചെയ്തു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവനിത്തിരി ആശ്വാസം വന്നിട്ടുണ്ടെന്ന് റെയ്ച്ചലിനു തോന്നി. മുറിവിന്റെ വേദന കുറഞ്ഞു കാണും.. "റെയ്ച്ചൽ അവന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് ഇരുന്ന ശേഷം കോട്ടന്റെ ഇരു തുമ്പിലും പിടിച്ചു. പിന്നെ അവന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി. അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ തങ്ങൾക്ക് രണ്ട് പേർക്കും ഇടയിൽ ഇരുന്ന് കത്തുന്ന മണ്ണെണ്ണ വിളക്കിന്റെ തീ നാളം ആളുന്നത് അവൻ കണ്ടു. വൈരപ്പൊടി വീണത് പോലെ അവരുടെ കണ്ണുകൾ ജ്വലിയ്ക്കുന്നു. "ഈ രാത്രി മാത്രമല്ല, നിങ്ങളുടെ കയ്യിലെ ഈ മുറിവ് ഉണങ്ങുന്നത് വരെ, മൂന്നോ നാലോ ദിവസം നിങ്ങൾക്ക് ആരുമറിയാതെ ഈ വീട്ടിൽ കഴിയാനുള്ള സൗകര്യം ഞങ്ങൾ ഒരുക്കി തരാം.. പകരം നീ ഞങ്ങൾക്ക് എന്ത് തരും.." പ്രതീക്ഷിയ്ക്കാത്ത നേരത്ത്‌ റെയ്ച്ചലിന്റെ ചോദ്യം കേട്ട് അവന്റെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു. "എ.. എന്താ പറഞ്ഞത്.." അവന് അവരുടെ വാക്കുകൾ വിശ്വാസം വന്നില്ല.. "നാലോ അഞ്ചോ ദിവസം നിങ്ങൾക്കിവിടെ അഭയം തരാൻ ഞങ്ങൾ ഒരുക്കമാണെന്ന്. അതിനു ഞങ്ങൾക്ക് പ്രതിഫലം വേണം.." റെയ്ച്ചൽ ഒരാവർത്തി കൂടി പറഞ്ഞു. "എത്ര വേണം.. പറഞ്ഞോ..." എസ്തപ്പാന്റെ കണ്ണുകൾ കുറുകി. "നിന്നെ സഹായിയ്ക്കുന്നതിന് ഞങ്ങൾ പ്രതീക്ഷിയ്ക്കുന്ന പ്രതിഫലം പണമല്ല.." റെയ്ച്ചൽ പിറു പിറുത്തു. "പിന്നെ.." "ഒരു ജീവനെടുത്ത്‌ തരണം...ഒരാളേ കൊല്ലണം." റെയ്ച്ചലിന്റെ ശ്വാസോച്വാസത്തിന്റെഗതി തെറ്റി അവരുടെ നെഞ്ച് ഉയർന്നു താഴുന്നത് അയാൾക്ക് കാണാമായിരുന്നു. "ആരെ.. ധൈര്യമായി പറഞ്ഞോ. എസ്തപ്പാന് ആരെങ്കിലും ചെറിയൊരു സഹായമെങ്കിലും ചെയ്തു തന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അതിനിരട്ടിയ്ക്ക് ഇരട്ടി ഞാൻ എന്നെ സഹായിച്ചവർക്ക് തിരികെ നൽകാറുണ്ട്.." "എന്റെ മകളുടെ ജീവനെടുക്കാൻ കാരണക്കാരിയായ ഒരുപട്ടിച്ചിഈ നാട്ടിലുണ്ട്. എന്റെ മകളുടെ ജീവന് പകരം എനിയ്ക്ക് അവളുടെ ജീവൻ വേണം. ചെയ്തു തരാമ്പറ്റുവോ നിങ്ങൾക്ക് അത്... ഞങ്ങൾ ഇപ്പോൾ ചെയ്തു തരുന്നത് ഒരു സഹായമായേ കൂട്ടണ്ട. അവളുടെ ജീവനെടുത്ത്‌ തന്നാൽ നിങ്ങൾ ചോദിയ്ക്കുന്ന പണം ഞങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ കയ്യിൽ തന്നിരിയ്ക്കും.. എന്റെ മകളുടെ ജീവനെടുക്കാൻ കാരണക്കാരിയായവളുടെ ജീവന്റെ പ്രതിഫലം.. അത് എത്ര വേണമെന്ന് നിങ്ങൾക്ക് തീരുമാനിയ്ക്കാം. ഞങ്ങൾക്കിനി എന്തിനാ സ്വർണ്ണവും പണവുമൊക്കെ. എന്റെ മകളുടെ ആത്മാവിന് നിത്യശാന്തി കിട്ടാൻ എന്ത് ചെയ്യാനും ഞങ്ങൾ എത്ര പണവും മുടക്കും.. ഞങ്ങളെ സഹായിയ്ക്കാൻ നിങ്ങളെ കൊണ്ട് കഴിയുമെങ്കിൽ നിങ്ങൾക്ക് ഈ കൊടുവത്തൂർ കിട്ടേണ്ട എന്ത് സഹായവും ഞങ്ങളും ചെയ്തു തന്നിരിയ്ക്കും." ഉലയിൽ വച്ച് കാച്ചി പഴുപ്പിച്ച പച്ചിരുമ്പിന്റെ തീഷ്ണതയുണ്ടായിരുന്നു അവരുടെ വാക്കുകൾക്ക്. പണമെന്നും, സ്വർണ്ണമെന്നും കേട്ടതോടെ എസ്തപ്പാന്റെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി. നിമിഷ നേരം കൊണ്ട് അവൻ തന്റെ മനസ്സിൽ കുറച്ച് കൂട്ടി ക്കിഴിയ്ക്കലുകൾ നടത്തി. "ആരെയാ.. ആരെയാ ഞാൻ കൊല്ലേണ്ടത്... ഈ തുരുത്തിൽ എവിടെയാണ് അവളുള്ളത്." "നിങ്ങൾ അറിയും... ഗൗരി... ചായക്കടക്കാരൻ ഗോപിയാശാന്റെ മകൾ.. അവളാണ്.. അവൾ ഒറ്റ ഒരുത്തി മൂലമാണ്അവൻ എന്റെ മകളെ... അവളുടെ തൊലി വെളുപ്പും മേനി കൊഴുപ്പും കണ്ട് ഭ്രമിച്ചു പോയതാണ് ആ തെണ്ടി.. അവന് വേണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എന്റെ മകളെ ജീവനോടെ വിട്ടു കളയാമായിരുന്നു.. അവൻ അത് ചെയ്തില്ല... അതിന് പകരം." സങ്കടം വന്നിട്ട് റെയ്ച്ചലിന്റെ തൊണ്ട ഇടറി.. "ഞാനീ നാട്ടിൽ നിന്നും പോകുന്നതിനു മുമ്പ് അത് ചെയ്തു തന്നിരിയ്ക്കും പോരെ.. ഒരാഴ്ച തന്നാൽ മതി എനിയ്ക്ക്. ഒരൊറ്റയാഴ്ച.. അവളെ വെറുതേ കൊന്നു കളയാൻ പറ്റില്ലല്ലോ. എന്റെ കയ്യിലെ മുറിവ് ഒന്നൂറി കൂടുന്നത് വരെ മാത്രമേയുള്ളൂ അവൾക്ക് ഈ ഭൂമിയിൽ ആയുസ്സ്.. പക്‌ഷേ അതിന് മുമ്പ് എനിയ്ക്ക് രണ്ട് കാര്യങ്ങൾ കൂടി പൂർത്തിയാക്കാനുണ്ട്.." മണ്ണെണ്ണ വിളക്കിലായിരുന്നില്ല തീനാളങ്ങൾ ആളിയത്.. അത് എസ്തപ്പാന്റെ കണ്ണുകളിൽ ആയിരുന്നു. അവൻ കയ്യുയർത്തി മണിയൻ വീശിയെറിഞ്ഞ ചൂണ്ട കൊളുത്തിയ തന്റെ കാതിൽ മെല്ലെ തടവി. മുറിവ് കൂടിയെങ്കിലും ചൂണ്ട കടന്നു പോയ ഒരു പാട് ഇപ്പോഴും അവന്റെ കാതിൽ ശേഷിയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. റെയ്ച്ചൽ കോട്ടന്റെ തുമ്പുകൾ ചേർത്തു കെട്ടിയ ശേഷം എസ്തപ്പാന്റെ അരികിൽ നിന്നെണീറ്റ് അടുക്കളയിലേക്ക് പോകാൻ നേരം മുറി വാതിലിന്റെ ഇരു കട്ടളയിലും പിടിച്ചു കൊണ്ട് ജോസപ്പേട്ടൻ അവിടെനിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അയാളുടെ നോട്ടത്തിൽ നിന്ന് തങ്ങൾ പറഞ്ഞതെല്ലാം അദ്ദേഹം കേട്ടു കഴിഞ്ഞു എന്ന് റെയ്ച്ചലിനു മനസിലായി. അവർ അടുക്കളയിലേക്ക് പോന്നപ്പോൾ കൂടെ ജോസപ്പേട്ടനും ചെന്നു. "ഇത് തീക്കളിയാണ്.പുറത്തൊരു മനുഷ്യൻ അറിയാതെ നമുക്ക് അയാളെ എത്ര ദിവസം ഈ വീട്ടിനുള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചു നിർത്താൻ കഴിയും.. ഏതെങ്കിലുമൊരു ദിവസം, ഏതെങ്കിലുമൊരു സമയം അയാൾ ആരുടെയെങ്കിലും കണ്ണിൽ പെട്ടു പോയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അതോടെ തീരും സർവ്വവും.." അയാൾ ഓർമിപ്പിച്ചു. "തീരട്ടെ.. എന്തിനാ ഇങ്ങനെ യാതൊരു പ്രതീക്ഷയുമില്ലാതെ നമ്മളിവിടെ ജീവിയ്ക്കുന്നത്.. ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ തന്നെ നമുക്ക് എന്താ.. കാണുന്നവരാരും നമുക്ക് വധ ശിക്ഷയൊന്നും വിധിയ്ക്കത്തില്ലല്ലോ.. പിന്നെ, നമ്മുടെ മോൾക്ക് വേണ്ടി അത്രയെങ്കിലും ചെയ്യണ്ടേ നമ്മൾ..." "അത് വേണ്ടെന്നല്ല.. മരണം വരെ നമുക്ക് ഇവിടെ ജീവിച്ചു പോകണ്ടേ... നാട്ടുകാരേ മുഴുവൻ വെറുപ്പിച്ചു കൊണ്ട് നമുക്കിവിടെ ജീവിയ്ക്കാൻ പറ്റുവോ. അവർ നമ്മളെ ഒറ്റപ്പെടുത്തും..." "എന്ത് വന്നാലും ഞാൻ പിന്നോട്ടില്ല. കർത്താവ് തമ്പുരാനായിട്ട് അയാളെ ഇവിടെ എത്തിച്ചു തന്നതാ... നമ്മുടെ മകളുടെ മരണത്തിനു കാരണക്കാരിയായവൾ ഒരു വിജയിയെ പോലെ എത്രയോ വർഷങ്ങളായി സന്തോഷത്തോടെ നമുക്ക് മുമ്പിലൂടെ നടന്നു പോകുന്നു.. എപ്പോഴും അവൾ മാത്രം ജയിച്ചു നിന്നാൽ മതിയോ... നമ്മുടെ മോൾടെ ആത്മാവിനോടെങ്കിലും നമുക്കൊരു കടമ ചെയ്തു തീർക്കണ്ടേ." സ്വയമെന്നോണം അവർ പറഞ്ഞു നിർത്തി. ജോസപ്പേട്ടന് അതിന് മറുപടിയില്ലായിരുന്നു. ജീനയുടെ ഓർമയുണ്ടാകുമ്പോഴെല്ലാം അയാളുടെ മനസും വെന്തുരുകി കൊണ്ടാണ് ഇരിയ്ക്കുന്നത്.. പ്രതികാരം ചെയ്യുന്നത് പോയിട്ട് അതിനേ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ ചെല്ലാൻ പോലും പ്രായം സമ്മതിക്കുന്നില്ല. അയാളുടെ മനസ് പ്രതിഷേധിയ്ക്കുമ്പോഴെല്ലാം കടിച്ചു പിടിച്ചു നിന്നാണ് കോപം അടക്കുന്നത്. അതു ശത്രു പ്രബലൻ ആയത് കൊണ്ടല്ല. താൻ തോറ്റു പോകാൻ സാധ്യത യുള്ളതിനാൽ മാത്രമാണ്. തന്റെ മകളുടെ മരണത്തിനു കാരണക്കാരിയായവളെ മനസിലിട്ട് താൻ ആയിരത്തിൽ കൂടുതൽ തവണ വെടിവച്ചു കൊന്നിട്ടുള്ള ആസ്വപ്നം യാഥാർഥ്യ മാകാൻ പോവുകയാണെന്ന ചിന്ത അയാൾക്ക് എസ്തപ്പാനോടുള്ള വിരോധം കുറെയൊക്കെ മാറ്റിയെടുത്തു. ♦️ രാത്രിയിൽ തങ്ങളാരും അറിയാതെ ഇത്രയൊക്കെ സംഭവങ്ങൾ ഇവിടെ നടന്നിട്ടുണ്ടെന്ന് രാവിലെയാണ് ഗോപിയാശാന്റെ ചായക്കടയിൽ അറിയുന്നത്. "മഴയായതു കൊണ്ട് എല്ലാരും നേരത്തെ കയറി കിടന്നു.. അല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഓട്ടവും ചാട്ടവും അലർച്ചയും കെട്ടിട്ടെങ്കിലും ആരെങ്കിലുമൊക്കെ അറിഞ്ഞേനെ.." നല്ല കടുപ്പത്തിൽ, ഗൗരി ഒഴിച്ച് കൊടുത്ത ചൂട് ചായ കുടിയ്ക്കുന്നതിനിടയിൽ ബെന്നിച്ചന്റെ ചാച്ചൻ കറിയാ ആണ് വിവരം പുറത്ത് വിടുന്നത്. അവർ പറയുന്നതെല്ലാം ഗൗരിയും കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. രാത്രി മഴ നേർത്തു വന്ന് മഞ്ഞു പെയ്യുംപോലെ നേർത്തു പെയ്യുന്നുണ്ട്.. കുടയുമായി ചായക്കടയിലേയ്ക്ക് വന്ന മറ്റുള്ളവർക്കും പറയാനുള്ളത് അത് തന്നെയായിരുന്നു. "ഞാനേതായാലും എസ്തപ്പാന്റെ പക്ഷത്താ.. കാരിരുമ്പിന്റെ കരുത്തുള്ള ഏഴെട്ടണ്ണത്തിനെവലിപ്പിച്ചു പാളയിൽ കിടത്തിയേമ്മച്ചും പോവുകാന്നു വച്ചാൽ നിസ്സാര കാര്യമാണോ.. അവനാ ആണ്." കുഞ്ഞച്ചൻ വന്ന പാടേ ഒരു ചായയ്ക്ക് പറഞ്ഞ ശേഷം അവിടെ കിടന്ന ഒരു കസേരയിലേക്കിരുന്നു. "പ്രാണ രക്ഷാർത്ഥം എടുത്ത്‌ ആറ്റിലേക്ക് ചാടിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അവൻ കയത്തിൽ കുരുങ്ങിയിട്ടുണ്ടാകും. അവിടെ മുഴുവൻ കാട്ടിഞ്ച വളർന്ന് നിൽക്കുന്ന ഇടമാ.. ആറ്റിൽ ചാടിയിട്ടില്ലെങ്കിൽ അവരുടെ കയ്യിൽ കിട്ടിയേനെ.." ഗോപിയാശാൻ പറഞ്ഞു. "ഗോപിയാശാൻ അപ്പറഞ്ഞത് നേരാ. അവിടെ അടുത്തെങ്ങാനും വീണിട്ടുണ്ടേൽ എത്ര വലിയ നീന്ത് അറിയാവുന്നവനും രക്ഷപ്പെട്ടു പോകാൻ പറ്റില്ല. കാലൻ അവിടെങ്ങാനും വീണു പോയെന്ന് കേട്ടാൽ മതിയാരുന്നു. ഈ കരയിലെ നഷ്ടപ്പെട്ട് പോയ സന്തോഷവും സമാധാനവുമൊക്കെ തിരികെ കിട്ടിയേനെ.." നാരായണന്റെ അഭിപ്രായം അതായിരുന്നു. "നിങ്ങള് പേടിയ്ക്കേണ്ട നാരായണേട്ടാ.. അവനിനി രക്ഷപ്പെട്ടൂന്ന് തന്നെ ഇരിയ്ക്കട്ടെ. ഇങ്ങോട്ട് അവൻ തിരിച്ചു വരുവോ... ഇനിയവൻ ഈ കരയിൽ കാൽ കുത്താൻ ഇത്തിരി പുളിയ്ക്കും.. ഇത്രയും നാൾ അവൻ ഇവിടെ കിടന്ന് നിഗളിച്ചത് അവനെന്ത്, ആരോട് ചെയ്താലും ആരും ചോദിയ്ക്കാൻ വരില്ലെന്നൊരു ധൈര്യത്തിന്റെ പുറത്താ.ഏതായാലും അതങ്ങു തീർന്നു കിട്ടി. ഇനി തിരിച്ചു വന്നാൽ പണി ഏത് ഭാഗത്ത്‌ നിന്നും വന്നേക്കും എന്നറിയാവുന്നത് കൊണ്ട് അതിനവൻ ധൈര്യപ്പെടില്ല. ഞാൻ പറയുന്നത് ഇത് കുറച്ച് മുൻപേ വേണ്ടിയിരുന്നെന്നാ. എങ്കിൽ അവൻ ഇത്ര ഇവിടെക്കിടന്ന് വഷളാകില്ലായിരുന്നു." എല്ലാവർക്കും സന്തോഷം പകരുന്നൊരു വാർത്തയായിരുന്നു അത്. "നീയെന്താ മോളേ, പേടിച്ച് നിൽക്കുവാണോ.." നാരായണൻ ഗൗരിയേ നോക്കി ചോദിച്ചു. അവളുടെ മുഖം കണ്ടിട്ട് അ യാൾക്ക് അങ്ങനെയാണ് തോന്നിയത്. "ഹേയ്.. പേടിയൊന്നും ഇല്ല.." അവളൊന്നു ചിരിയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അതിന് ചിരിയെന്നൊന്നും പറയാൻ പറ്റില്ലായിരുന്നു. "അല്ല.. കണ്ടിട്ട് നിന്റെ മുഖത്ത്‌ നല്ല പേടിയുള്ളത് പോലെ തോന്നുന്നു." "ഞാനതല്ല നാരായണേട്ടാ ഓർത്തത്‌.. അയാൾ രക്ഷപ്പെട്ടു പോയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ തീർച്ചയായും ഇവിടേയ്ക്ക് തിരികെ വരുക തന്നെ ചെയ്യും. കാരണം തങ്കമണി ചേച്ചിയുടെ വീട് അയാൾ പൈസ കൊടുത്ത്‌ വാങ്ങിച്ചെന്നല്ലേ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്.." "അത് അയാൾ പറഞ്ഞ അറിവല്ലേ മോളേ. നമുക്ക് അറിയില്ലല്ലോ സത്യമെന്താണെന്ന്. അവന് രാത്രി കഴിയാൻ സുരക്ഷിതമായ ഒരിടം വേണമായിരുന്നു. അവൻ നോക്കുമ്പോ ആ വീടാണ് ഒഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്നത്. അത് കൊണ്ട് അവിടെ താമസിയ്‌ക്കാൻ വേണ്ടി അവൻ പറഞ്ഞ കള്ളം ആയിക്കൂടെ അത്.." "പക്ഷെ ഇത്രനാളൊന്നും തങ്കമണി ചേച്ചി മടങ്ങി വരാതെ ഇരിയ്ക്കുന്നതല്ലല്ലോ നാരായണേട്ടാ. കൂടിപ്പോയാൽ രണ്ടാഴ്ച.. എവിടെ പോയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും രണ്ടാഴ്ചയ്ക്കുള്ളിൽ തങ്കമണി ചേച്ചി തിരിച്ചു വരാറുള്ളതല്ലേ. ഇതിപ്പോൾ എത്ര മാസമാകുന്നു അവരിവിടെ നിന്നും പോയിട്ട്." ഗൗരി ആ പറഞ്ഞതിൽ ഒരു കാര്യമില്ലാതില്ല എന്ന് ഏവർക്കും തോന്നി. "അതിനൊരു ഒറ്റ പരിഹാരമേയുള്ളൂ..'' കറിയാ പറയുന്നത് കേട്ട് ഏവരും അയാളെ നോക്കി. "അവനിങ്ങോട്ട് കെട്ടിയെടുക്കാതെ വെള്ളത്തിൽ താഴ്ന്നു പോകാനായി ഏവരും മുട്ടിപ്പായി പ്രാർത്ഥിക്കുക.. അവന്റെ ജഡം കിട്ടിയില്ലെങ്കിലും ചത്ത്‌ കെട്ടു പോയാൽ മതിയാരുന്നു. അത്രയ്ക്കും അനുഭവിച്ചില്ലേ ആ നാറിയെ കൊണ്ട് ഇവിടുള്ളവർ.' വരുന്നവരും പോകുന്നവരുമെല്ലാം അവരവരുടേതായ അഭിപ്രായങ്ങൾ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അന്ന് പകൽ മുഴുവനും കുറെ പേർ ചെമ്പൻ മലയുടെ താഴ്വരയിലും, കല്ലാറിന്റെ ഇരു തീരങ്ങളിലും തിരഞ്ഞ ശേഷം ഇനിയൊരിയ്ക്കലും എസ്തപ്പാൻ തിരിച്ചു വരാൻ ഇടയില്ലെന്ന് മറ്റുള്ളവരെയും പറഞ്ഞു ധരിപ്പിച്ചു. (തുടരും) #📔 കഥ