#📙 നോവൽ - പ്രളയം... 🔻 പാർട്ട് _29 ✍️ രചന - Aniprasad. മണ്ണെണ്ണവിളക്ക് തിരികെ റെയ്ച്ചലിന്റെ കയ്യിൽ ഏൽപ്പിയ്ക്കാതെ ബെന്നിച്ചൻ തിണ്ണയിൽ വീണു കിടക്കുന്ന ചോരത്തുള്ളികൾക്ക് അടുത്തേയ്ക്ക് അടുപ്പിച്ചു. അടുത്ത സമയത്ത്‌ വീണ കട്ടച്ചോരയ്ക്ക് ചുറ്റും ഉറുമ്പുകൾ ഒത്തുകൂടാൻ തുടങ്ങുന്നതേയുള്ളൂ. "റോബിച്ചാ.." അവൻ അവിടെ നിന്നുകൊണ്ട് വിളിച്ചു. റോബിച്ചനും മറ്റു രണ്ട് പേരും പുറത്തുള്ള കളീലിന് ചുറ്റും ഹെഡ് ലൈറ്റ് അടിച്ചു നോക്കികൊണ്ടിരിയ്ക്കയായിരുന്നു. ബെന്നിച്ചന്റെ വിളികേട്ട് റോബിൻ അവിടേയ്ക്ക് ഓടി വന്നു. അവന്റെ നെറ്റിയിലേക്ക് വീണുകിടന്ന മുടിയിഴകളിലൂടെ മഴ വെള്ളം ഒലിച്ചിറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. റോബിച്ചനും മായിൻ കുട്ടിയും അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നപ്പോൾ തിണ്ണയിൽ വീണുകിടന്ന ചോരത്തുള്ളികളിലേക്ക് ബെന്നിച്ചൻ വിരൽ ചൂണ്ടി. "അവൻ ഇവിടെയുണ്ട്. ഇവിടം വിട്ട് അവൻ എവിടേയ്ക്കും പോയിട്ടില്ല. കുത്തുകൊണ്ട അവന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് വീണുകിടക്കുന്ന ചോരയാ ഇത്.. മറ്റുള്ളവരോട് വീട് വളഞ്ഞു നിൽക്കാൻ പറയ്‌.. ഇവിടുന്ന് അവൻ രക്ഷപ്പെട്ടു പോകാൻ ഇടയാകരുത്. അങ്ങനെ അവൻ രക്ഷപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ നമ്മൾ നമ്മളുടെ കുടുംബത്തെ കൂട്ടി ആത്മഹത്യ ചെയ്തോണം.. അല്ലെങ്കിൽ അവൻ നമ്മളെയെല്ലാം ഒന്നൊന്നായി വകവരുത്തും " റോബിച്ചനും, മുരളിയ്ക്കുമൊക്കെ അവൻ പറഞ്ഞതിന്റെ അർത്ഥം മനസിലാകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "ആ വിളക്ക് ഇങ്ങ് താടാ മക്കളേ നിങ്ങളെന്തിനാ അതും പിടിച്ചു നിൽക്കുന്നെ.. ഞാൻ കേറി വാതിലടയ്ക്കട്ടെ. ആ ഒരുമ്പെട്ടവൻ വാതിൽ തുറന്നു കിടക്കുന്നത് കണ്ടാൽ അത് മതി ഇവിടെ പൊറുക്കാൻ കേറാൻ." റെയ്ച്ചൽ, ബെന്നിച്ചന്റെ കയ്യിലിരിയ്ക്കുന്ന വിളക്കിനായി കൈനീട്ടി. "അമ്മച്ചീ.. ഈ വാതിൽ കുറെ നേരമായി ഇവിടെ തുറന്നു കിടക്കുവാരുന്നോ..." റോബിച്ചൻ അവരോട് ചോദിച്ചു. "ആം.. എന്താടാ ചോദിച്ചേ.. മഴ ഒന്ന് കുറഞ്ഞപ്പോ ഞാൻ വന്ന് തുറന്നിട്ടതാ.. കറന്റ് ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട് ഞാൻ വാതിൽ തുറന്നിട്ടിട്ട് ഇവിടെ ഇരിയ്ക്കുവാരുന്നു. നിങ്ങള് വഴിയിൽ വന്നു നിന്ന് ലൈറ്റ് തെളിച്ചു കള്ളനെ തിരയുമ്പോഴൊക്കെ ഞാനിവിടെ ഇരിപ്പുണ്ട്.." "എന്നിട്ട് റോഡിലേക്ക് തൂങ്ങി കിടക്കുന്ന കാട്ടു വള്ളിയിൽ തൂങ്ങി ആ കള്ളൻ ഈ മുറ്റത്തേയ്ക്ക് കയറി വരുന്നത് അമ്മച്ചി കണ്ടില്ലേ.." "ഈ മുറ്റത്തേയ്ക്ക് കയറി വന്നോ.." റെയ്ച്ചൽ അമ്പരന്ന് പോയി. "പോടാ.. നിങ്ങൾക്ക് തോന്നുന്നതാ.. ഞാനിവിടെ ഇരിയ്ക്കുമ്പോ ഒരു പട്ടി ക്കുറുക്കൻ പോലും ഈ മുറ്റത്തോട്ട് വന്നിട്ടില്ല. പോരാത്തതിന് കറന്റ് പോയപ്പോ മുതല് ഞാനീ വിളക്ക്കത്തിച്ചു തിണ്ണയിൽ വച്ചിരുന്നതാ. മുറ്റത്തോട്ട് ആരെങ്കിലും കേറി വന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ ഞാൻ കാണാതിരിയ്ക്കുവോടാ ബെന്നീ." "അമ്മച്ചി ശ്രദ്ധിച്ചു കാണില്ല. അല്ലെങ്കിൽ അമ്മച്ചിയുടെ ശ്രദ്ധ ഒരു നിമിഷം എങ്ങോട്ടെങ്കിലും മാറിയിട്ടുണ്ട്.." "എന്റെ ശ്രദ്ധ എങ്ങോട്ട് മാറാൻ. ഞാനിവിടിരുന്ന് റോഡിനപ്പുറത്തെ ആറ്റു വെള്ളത്തിന്റെ ഇരമ്പം കേട്ടുകൊണ്ടിരിയ്ക്കുവാരുന്നു. ചെമ്പൻ മലയിൽ വല്ല ഉരുളും വീണിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ ആറ്റിൽ വെള്ളം പൊങ്ങിയാൽ എങ്ങോട്ടെങ്കിലും മാറണമല്ലോ എന്നോർത്ത്‌.. എന്റെ ശ്രദ്ധ മാറിയിട്ടില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല ഈ വാതിൽപ്പടിയിൽ നിന്നും എണീറ്റുഞാൻ എങ്ങോട്ടും പോയിട്ടുമില്ല." "അവനിവിടെ വന്നിട്ടുണ്ട് അമ്മച്ചീ. അമ്മച്ചിയുടെ കണ്ണ് വെട്ടിച്ച് അവനീ വീട്ടിനുള്ളിൽ കയറി പറ്റിയിട്ടുണ്ട്..." "ഹെന്റീശോയെ.." റെയ്ച്ചൽ നെഞ്ചത്ത്‌ കൈവച്ചുകൊണ്ട് തനിയ്ക്ക് പിന്നിലെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി. "നീ വെറുതേ എന്നെ പേടിപ്പിയ്ക്കല്ലേടാ ബെന്നീ. നിങ്ങൾ അതും പറഞ്ഞിട്ട് ഇവിടുന്നിറങ്ങി പോകും. എനിയ്ക്കും അതിയാനും ഇന്നത്തെ രാത്രിപിന്നെ ഉറങ്ങാൻ പറ്റില്ല." "പേടിപ്പിയ്ക്കാൻ പറഞ്ഞതല്ല അമ്മച്ചീ ഞാൻ.. ഇതുകണ്ടോ."ബെന്നിച്ചൻ വിളക്ക് തിണ്ണയിൽ വീണുകിടന്ന ചോര തുള്ളികൾക്ക് നേരെ നീട്ടി. കാറ്റിൽ ആടിയുലഞ്ഞു തിരി കെട്ടു പോയപ്പോൾ ജനൽപ്പടിയിൽ വച്ചിരുന്ന തീപ്പെട്ടി എടുത്ത്‌ റെയ്ച്ചൽ വിളക്ക് തെളിച്ചു. "അത് ചോരയല്ലിയോടാ ബെന്നീ.. കോഴിയെ കൊന്നപ്പോൾ വീണ ചോരയാ അത്.." അവർ പറഞ്ഞത് മനസിലാകാതെ ബെന്നിച്ചനും കൂട്ടരും മുഖമുഖം നോക്കി. "നിങ്ങള് തമ്മിൽ തമ്മിൽ നോക്കേണ്ടേടാ. ആ കിടക്കുന്നത് കോഴിച്ചോരയാ.. രാത്രീല് ചോറിന് കറി പോരാന്നും പറഞ്ഞു അങ്ങേര് പൊരുന്നയിരുന്നഒരു പിടയെ പിടിച്ചു കൊന്നപ്പോൾ വീണ ചോരയാ അത്. അത് കണ്ടിട്ടാണോ നിങ്ങള് ആ കള്ളൻ എന്റെ വീട്ടിൽ കയറിയിരിപ്പുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞത്.. ദേ ഇരിയ്ക്കുന്നു കോഴിയെ കൊന്നതിന്റെ വേസ്റ്റ്.. അത് രാവിലെ എടുത്ത്‌ ആറ്റിൽ കളയാമെന്ന് കരുതി വച്ചേക്കുവാ. അതിൽ നിന്നും ചോര ഇറ്റ് വീഴുന്നത് കണ്ടില്ലേ.." റെയ്ച്ചൽ മുറ്റത്തിന്റെ മൂലയിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി. അവിടെ ചുരുട്ടി കെട്ടി വച്ചിരിയ്ക്കുന്ന കിറ്റിൽ നിന്നും ചോര ഒലിച്ചു വീണു പരന്നിട്ടുള്ളത് അവർക്ക് കാണാമായിരുന്നു. മസാല വഴറ്റുന്നതിന്റെ മണം അവിടെമ്പാടും പടർന്നു തുടങ്ങി. "അങ്ങേര് അതിനേ കറിയാക്കാനുള്ള ഒരുക്കത്തിലാ.. നിങ്ങളിവിടെ നിന്ന് നേരം കളയാതെ ചെമ്പൻ മലയിലേക്ക് പോകുന്ന വഴിയ്ക്കെങ്ങാനും പോയി പരത്. അവൻ രക്ഷപ്പെട്ടു പോകുംമുമ്പ് കയ്യിൽ കിട്ടും." "ഇതാ.. വിളക്ക് വച്ചോ.. എന്നിട്ട് വാതിലടച്ചോ.. ആര് വന്ന് വാതിലിൽ തട്ടിയാലും തുറന്നേക്കല്ലേ അമ്മച്ചീ.." ബെന്നിച്ചൻ കയ്യിലിരുന്ന വിളക്ക് അവർക്ക് കൈമാറിയപ്പോൾ അടുക്കളയിൽ നിന്നും മൂപ്പിച്ച മസാലയിലേക്ക് കോഴിക്കഷണങ്ങൾഇടുന്ന ശബ്ദം അവർ കേട്ടു. റെയ്ച്ചൽ വിളക്ക് വാങ്ങി അകത്തേയ്ക്ക് വച്ച ശേഷം വാതിലടച്ചു. പിന്നെ അവർ ജനൽ തിരശീല മെല്ലെ മാറ്റി പുറത്തേയ്ക്ക് നോക്കി. കുറെ ആൾക്കാർ തന്റെ വീടും പരിസരവും അരിച്ചു പെറുക്കുന്നത് അവർക്ക് അവിടെ നിന്നാൽ കാണാമായിരുന്നു. റേയ്ച്ചൽകണ്ണിമ വെട്ടാതെ അത് നോക്കി നിന്നു. കുറച്ച് സമയത്തിന് ശേഷം അവരെല്ലാം തന്റെ വീട്ടു മുറ്റത്ത്‌ ഒത്തുകൂടുന്നത് അവർക്ക് കാണായി. എല്ലാ മുഖങ്ങളിലും കാണുന്നത് നിരാശയാണ്. അതിൽ ചിലർവീണ്ടും താൻ കോഴി വേസ്റ്റ് വച്ചിരിയ്ക്കുന്നിടത്തേയ്ക്ക് ലൈറ്റ് തെളിച്ചു നോക്കുന്നു. അവർക്കെല്ലാം അവൻ ഇവിടെയെങ്ങോ ഉള്ളതുപോലൊരു സംശയം ഉടലെടുത്തിട്ടുണ്ടെന്ന് അവരുടെ ചലനങ്ങളിൽ നിന്നും റെയ്ച്ചലിനു തോന്നി. "അവൻ രക്ഷപ്പെട്ടു പോയാലും ഈ ജന്മത്ത്‌ ഇനി കൊടുവത്തൂരിന്റെ ഏഴയലിൽ കാൽ കുത്തില്ല..കൊടുവത്തൂർ എന്ന് കേട്ടാൽ തന്നെ ഇനിഅവന് ഏഴു ദിവസം കുളിരും പനിയും ഉണ്ടാകും. അവൻ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും കരുതാത്ത ആക്രമണമല്ലാരുന്നോ നമ്മൾ നടത്തിയത്. ഇങ്ങനൊരു അറ്റാക്ക് അവന്റെ ജന്മത്ത്‌ അവൻ നേരിട്ടിട്ടുണ്ടാവില്ല." മായിൻ കുട്ടി താൻ അവനെ അടിച്ചിട്ട കഥ കൂടി മറ്റുള്ളവർക്ക് മുമ്പിൽ പറയാൻ തുടങ്ങി. "അവന്റെ കൈക്ക് കുത്തേറ്റ സ്ഥിതിയ്ക്ക് അവനിവിടം വിട്ടു പോകാതെ പറ്റില്ല. മുറിവ് ചികിൽസിയ്ക്കാൻ അവന് പുല്ലാമലയോ, കുളമുടിയിലോ പോകണ്ടേ." "കൈക്ക് മുറിവ് പറ്റിയതിനാൽ അവന് രാത്രിയിൽ ആറ്റിൽ ചാടി നീന്തി മറുകര പിടിയ്ക്കാൻപറ്റുവോ...പകുതിയ്ക്കചെല്ലുമ്പോ കുഴഞ്ഞ് വെള്ളത്തിൽ താഴില്ലേ." "അവൻ അതും ചെയ്യും അതിനപ്പുറവും ചെയ്യും.. അടിവയറ്റിൽ കത്തി കേറ്റിയാൽ പോലും അതും പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചു വെള്ളത്തിൽ ചാടി നീന്താൻ ചങ്കുറപ്പ് ഉള്ളവനാ.." "എങ്കിൽ അവൻ ആറ്റു തീരത്ത്‌ തന്നെ കാണും.. മഴ പെയ്തു വെള്ളം കലങ്ങിയത് കൊണ്ട്ആറ്റിൽ ചാടാതെ രാവിലെ കടത്ത്‌ വരുമ്പോ അതിൽ കയറിമുങ്ങാൻ കാത്ത്‌ നിൽക്കും.. ഇവിടം മുതൽ കടവ് വരെ ആറ്റു തീരം നമുക്കൊന്ന് അരിച്ചു പെറുക്കി നോക്കാം..കിട്ടിയാൽ വിടരുത്. നട്ടെല്ല് അടിച്ചൊടിച്ചിട്ട് ആറ്റിൽ തള്ളിയേക്കണം." എല്ലാവരും ചേർന്നൊരു തീരുമാനം എടുത്തതോടെ ഹെഡ് ലൈറ്റ്കളുടെ വെളിച്ചം തന്റെ മുറ്റത്ത്‌ നിന്നും ചാറ്റൽമഴയിലൂടെ നീങ്ങി റോഡിലേക്കിറങ്ങുന്നു. പിന്നെ ഇരുട്ടിനേയും മഴയെയും വകവെയ്ക്കാതെ ഒരു കൂട്ടം ചെറുപ്പക്കാർ വള്ളിപ്പടർപ്പുകൾ വകഞ്ഞു മാറ്റി തിരച്ചിലിന് ഇറങ്ങുന്നു. തന്റെ തോളിൽ ബീഡിപ്പുകയുടെ മണമുള്ള നിശ്വാസ വായു തട്ടിയപ്പോൾ റേയ്ച്ചൽ അവിടെ നിന്നുകൊണ്ട് മുഖം തിരിച്ച് നോക്കി. ജോസപേട്ടൻആ തണുത്ത ഇരുട്ടിലും ഒരു തോർത്ത്‌ കൊണ്ട് തന്റെ നെറ്റിയിലും, കഴുത്തിലും പൊടിഞ്ഞ വിയർപ്പ് ഒപ്പുകയാണ്. "പോയോ എല്ലാം.." അയാൾ ഭാര്യയുടെ കാതിലേക്ക് മുഖം അടുപ്പിച്ചു കാറ്റിന്റെ ഒച്ചയിൽ ചോദിച്ചു. "ഉം.." അവർ മൂളി. "ഞാൻ അവിടെ അടുക്കളയിൽ പ്രാണനെടുത്ത്‌ കയ്യിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ടാ നിന്നത്.. ആ വന്നവരിൽ ആരെങ്കിലും നമ്മുടെ വീടിനുള്ളിൽ കയറി നോക്കിയാലുള്ള അവസ്ഥ... നാട്ടുകാർ എന്നെ ഇവിടിട്ട് തല്ലി കൊന്നേനെ. എന്റെ കയ്യുടെയും, കാലിന്റെയുമൊന്നും വിറയൽ ഇപ്പോഴും മാറിയിട്ടില്ല.ദാ നോക്ക്." അയാൾ തന്റെ രണ്ട് കയ്യും ഭാര്യയ്ക്ക് മുമ്പിലേക്ക് നീട്ടിപ്പിടിച്ചു. "അവനെ ഇവിടുന്ന് പറഞ്ഞു വിടണ്ടേ റെയ്ച്ചലെ.. നമ്മളെന്തിനാ വെറുതേ ഓരോ കുരിശ്ശെടുത്ത്‌ ചുമലിൽ വയ്ക്കുന്നത്.. അവരുടെ കയ്യിൽ കിട്ടിയാൽ കൊന്നു കളയും എന്ന് പറഞ്ഞതുകൊണ്ടല്ലേ അൽപ്പസമയത്തേക്ക് ഇവിടിരുന്നോളാൻ അനുവാദം കൊടുത്തേ.. അവരെല്ലാം പോയി. എവിടേയ്ക്കെന്ന് വച്ചാൽ പോയി രക്ഷപ്പെട്ടോളാൻ പറയാം.. അവന്റെ ജീവനരക്ഷിയ്ക്കാനുള്ള അവസരം കൊടുത്ത്‌ സഹായിച്ചതിനു നാളെ നാട്ടുകാരെല്ലാം ഒറ്റക്കെട്ടായി നമുക്ക് നേരെ നിൽക്കാൻ പാടില്ല.. എങ്ങോട്ടെന്ന് വച്ചാലിറങ്ങി പോകാൻ പറയാം.." ജോസപ്പേട്ടൻ തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ തുനിയുമ്പോൾ റെയ്ച്ചൽ അയാളെ തിരിച്ച് വിളിച്ചു. "എന്താ.." അയാൾ തിരക്കി. "ഈ രാത്രി കാറ്റിലും മഴയിലും അയാൾ എങ്ങോട്ട് പോകും.." "എങ്ങോട്ടെങ്കിലും പോകട്ടെ. അതെന്തിനാ നമ്മൾ അറിയുന്നത്. അവന് പോകാനാണോ ഇടമില്ലാത്തത്.." "അവരാരും മടങ്ങി പോയിട്ടില്ല.. ഈ രാത്രി മുഴുവൻ അവർ ഇയാളെ തിരഞ്ഞു നടക്കും.. നമ്മൾ ഇവിടെ നിന്ന് അയാളെ ഇറക്കി വിട്ടാൽ അയാൾ ചെന്ന് അവന്മാർക്ക് മുമ്പിൽ ചാടിയാലുള്ള അവസ്ഥ ഒന്നോർത്തു നോക്കിയ്ക്കേ." "നമ്മളെന്തിനാ റെയ്ച്ചലെ അതൊക്കെ ഓർക്കുന്നത്. ഒരു നാട്ടിലുള്ള മുഴുവൻ ജനങ്ങളെയും ശത്രുക്കളാക്കിക്കൊണ്ട് ഇവിടെ കഴിയാനുള്ള ചങ്കുറപ്പ് അവനുണ്ടെങ്കിൽ ഇത്രയും പേരെ തുരത്തിയിട്ട് തന്റെ ജീവൻ രക്ഷിയ്ക്കാനാണോ പ്രയാസം... നമ്മൾ അവനെ സഹായിച്ചതേ തെറ്റ്.അവനെ സഹായിയ്ക്കുക എന്ന് വച്ചാൽ നമ്മൾ ചെയ്തത് നമ്മൾ കാൽ കുത്തി നിൽക്കുന്ന മണ്ണിനെ ചതിക്കുക എന്ന് കൂടിയാണ്. പിന്നെ ഒരു ജീവന്റെ കാര്യമാണല്ലോ എന്നോർത്തപ്പോൾ ഞാൻ കൂട്ട് നിന്നു പോയെന്ന് മാത്രം." "നമ്മൾ അവന്റെ ജീവൻ രക്ഷിച്ചതിനു നമ്മൾക്കെന്തെങ്കിലും ഉപകാരമുണ്ടാകുമെങ്കിലോ അവനെ കൊണ്ട്." കണ്ണുകളിലൊരു പ്രത്യേക തിളക്കം വരുത്തിക്കൊണ്ട് റെയ്ച്ചൽ തിരക്കി. "നമുക്ക് ഉപകാരമോ.. അതും ഇതുപോലൊരു ഗുണ്ടയെ കൊണ്ട്... ഇവനൊക്കെ നമുക്ക് എന്ത് ഉപകാരംപകരം തരാനാ. അവനെപ്പോലൊരു ദുഷ്ടന്റെ നിഘണ്ടുവിൽ കാണില്ലല്ലോ ഉപകാരം എന്നൊരു വാക്ക്." "വാക്കും വ്യാകരണവുമൊന്നും നമ്മൾ നോക്കേണ്ട കാര്യമില്ല. പകരത്തിന് പകരം. അത്രയും മതി.. നമ്മൾ പറയുന്നത് അക്ഷരം പടി അനുസരിച്ചാൽ മാത്രം അവനു നമ്മുടെ ഭാഗത്ത്‌ നിന്നുംസഹായം. അതിനവൻ ഒരുക്കമല്ലെങ്കിൽ ബെന്നിച്ചനെ തിരികെ വിളിയ്ക്കേണ്ട ഒരു ജോലിയേ നമുക്ക് ബാക്കി വരുന്നുള്ളൂ,എന്ത് വേണമെന്ന് അവൻ തീരുമാനിക്കട്ടെ." റെയ്ച്ചൽ ഭർത്താവിന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ടോർച്ച് വാങ്ങി തെളിച്ചു കൊണ്ട് അകത്തെ മുറിയിലേക്ക് ചെന്നു. വാതിൽക്കൽ നിന്നു കൊണ്ട് അവർ മുറിയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് ടോർച്ചടിച്ചു നോക്കി. ഷർട്ട് ഊരിയെടുത്ത്‌ കയ്യിലെ മുറിവിൽ കെട്ടിക്കൊണ്ട് വെറും നിലത്ത്‌ മലർന്നു കിടക്കയാണ് എസ്തപ്പാൻ. അയാളുടെ ശരീരം നിശ്ചലമാണെന്ന് കണ്ട് അവരുടെ ഉള്ളൊന്ന് ആളി. അവർ മുറിയ്ക്കകത്തേയ്ക്ക് വന്നശേഷം കുനിഞ്ഞു നിന്ന് ടോർച്ചടിച്ചു അവന്റെ നെഞ്ചിൽ ഹൃദയത്തിന്റെ ഭാഗമുയർന്നു താഴുന്നുണ്ടോ എന്ന് നോക്കി. മുഖത്തേയ്ക്ക് വെളിച്ചം വീണതോടെ എസ്തപ്പാൻ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. റെയ്ച്ചൽ പേടിച്ച് രണ്ടടി പിന്നോക്കം മാറിപ്പോയി. എസ്തപ്പാൻ വലതുവശം ചെരിഞ്ഞു വലതുകൈമുട്ട് നിലത്ത്‌ കുത്തി തറയിൽ എണീറ്റിരുന്നു. കയ്യിൽ ചുറ്റിയിരുന്ന അവന്റെ ഷർട്ട് ഒരു ചോരക്കട്ടയായി മാറിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. വലതുകയ്യുയർത്തി അവൻ വെള്ളം വേണമെന്ന് ആംഗ്യം കാട്ടി. "എന്തിനാ വെള്ളം. മൂക്ക് മുട്ടെ പട്ട ചാരായംവിഴുങ്ങിയിട്ട് അതിന് മേൽ വെള്ളമോ.. താൻ വാ തുറന്നാൽ ചാരായം നാറുന്നല്ലോടോ." റേയ്ച്ചൽ അവന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് അനിഷ്ടത്തോടെ നോക്കി. പിന്നെ തിരിഞ്ഞു ജോസപ്പേട്ടനെ നോക്കി അയാൾക്ക് കുടിയ്ക്കാൻ വെള്ളം കൊണ്ട് വരാൻ പറഞ്ഞു. ജോസപ്പേട്ടൻ വെള്ളമെടുക്കാൻ പോയപ്പോൾ അയാൾ തന്റെ കയ്യിൽ കെട്ടിയിരുന്ന ഷർട്ട് അഴിച്ചു മാറ്റി. ആഴത്തിലുള്ള മുറിവായിരുന്നില്ല അത്. നാലിഞ്ചു നീളത്തിൽ കൈമുട്ടിനു മുകളിൽ മാങ്ങാ പൂളിയത് പോലെ മാംസം പിളർന്ന് നിൽക്കുന്നു. "മരുന്നെന്തെങ്കിലും ഇരിപ്പുണ്ടെങ്കിൽ എടുത്തോണ്ട് വാ കാഴ്ച കണ്ടും കൊണ്ട് നിൽക്കാതെ.." അവന് നല്ല വേദനയുണ്ടെന്ന് അവന്റെ മുഖം പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "നീ പറയുമ്പോ മരുന്ന് മുമ്പിൽ കൊണ്ട് വരാൻ ഇവിടാരും ആശുപത്രി നടത്തുന്നില്ല.. നാളെ നേരം വെളുക്കുമ്പോ വേണെങ്കിൽ പുല്ലാമലയ്ക്ക് പോയി മരുന്ന് കൊണ്ട് തരാം.." അങ്ങനെ പറഞ്ഞെങ്കിലും റെയ്ച്ചൽ പോയി ഒരു ഓയിന്റ് മെന്റ് എടുത്തുകൊണ്ട് വന്ന് അവനെ ഏൽപ്പിച്ചു. കൂടെ കുറച്ച് കോട്ടനും. "ഇതേയുള്ളൂ ഇവിടെ. ഇതുവെച്ചു എന്തൊക്കെ ചികിത്സ ചെയ്യാൻ പറ്റുവോ. അതൊക്കെ ചെയ്തോ. വേറേ നിവൃത്തിയില്ല." റെയ്ച്ചൽ കൈമലർത്തി. (തുടരും) #📔 കഥ