✍ തുടർക്കഥ

ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mMWxzE0?d=n&ui=v64j8rk&e1=cമന്ത്രകോടി :പാർട്ട്‌ -44🌺💚 അവൾ കുറച്ച് ദിവസമിവിടെ കാണും കേട്ടോ അമ്മേ .... അവന്റെ ഗൗരവത്തോടുള്ള സംസാരം കേട്ടതും അവർ നെറ്റി ചുളിച്ചു..... എന്ത് പറ്റി കുറച്ച് പ്രശ്നങ്ങളുണ്ട് ....... എന്ത് പ്രശ്നം....... അവൻ കാവ്യയുടെ കാര്യങ്ങൾ കുറച്ച് ചുരുക്കി പറഞ്ഞു..... അത്‌ കേട്ടതും ദേവകിയമ്മ നെഞ്ചിൽ കൈവച്ചു എന്തൊരു സ്ത്രീയാണ് കാവ്യയുടെ അമ്മ...... കാര്യങ്ങൾ കേട്ടപ്പോൾ അവളെ അവിടെത്തന്നെ നിൽക്കാൻ പറഞ്ഞ കാവ്യയുടെ അമ്മയോടാണ് ദേവകിയമ്മക്ക് കൂടുതൽ ദേഷ്യം തോന്നിയത്. എത്ര ദിവസം വേണമെങ്കിലും ഇവിടെ നിന്നോട്ടെ...... ആ കുഞ്ഞിനെയിങ്ങനെ ചതിച്ചവനെ വെറുതേ വിടുകയും ചെയ്യരുത്. ഹ്മ്മ്മ്...... നന്ദനൊന്നു മൂളി...... അവന്റെ മനസ്സിലും അത്‌ തന്നെയായിരുന്നു. 🌼🌼🌼🌼🌼 ഭാമ കാവ്യയെ നേരെ കൊണ്ട് പോയത് അവരുടെ റൂമിലേക്കാണ്...... കാവ്യ ഫ്രഷായി ഇറങ്ങിയതും ഭാമ ഫ്രഷാകാനായ്കയറി...... കൈയിൽ കരുതിയ ചെറിയൊരു ബാഗിൽ നിന്ന് തന്റെ ഒരു ഷോൾ കൂടി എടുത്തണിഞ്ഞതിന് ശേഷം അവൾ ഭാമയെ കാത്തിരുന്നു..... മുറിയിലേക്ക് കയറിവന്ന നന്ദൻ കാണുന്നത് ഏതോ ആലോചനയിൽ മുഴുകിയിരിക്കുന്ന കാവ്യയെയാണ്. കാവ്യാ....... അവളുടെ ഈ ലോകത്തൊന്നുമല്ലെന്ന പോലുള്ളിരുപ്പ് കണ്ടതും നന്ദൻ വിളിച്ചു..... അവൾ പെട്ടന്ന് ഞെട്ടി..... നോക്കുമ്പോൾ നന്ദൻ മുന്നിൽ നിൽക്കുകയാണ്....... ആഹ്ഹ്ഹ്......നന്ദേട്ടാ....... എന്താ ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ചിരിക്കുന്നെ....... ഹേയ്..... ഒന്നൂല്ലേട്ടാ...... ഹ്മ്മ്..... ഭാമ ഫ്രഷാകാൻ കയറിയോ... മ്മ്...... എന്നാ ഞാൻ അപ്പുറത്തെ റൂമിലേക്ക്‌ പോകാം..... അവൾ ഇറങ്ങിയ ശേഷം രണ്ടു പേരും കൂടി താഴേക്ക് ചെല്ല് കേട്ടോ...... കാബോഡ് തുറന്ന് തനിക്കാവശ്യമുള്ള വസ്ത്രങ്ങൾ എടുക്കുന്നതിനിടയിൽ അവൻ പറഞ്ഞു..... അവൾ നന്ദനെ നോക്കി തലയാട്ടി...... അവൻ മുറിക്ക് പുറത്തിറങ്ങി നേരെ ചെന്നത് മഹിയുടെ റൂമിലേക്കാണ്....... കൂടെയുള്ള മനുവിനോട് എന്തോ സംസാരിചിരിക്കുമ്പോഴാണ് നന്ദൻ കയറി വരുന്നത് കാണുന്നത്.. ആഹ്ഹ്.... നീ വന്നോ....... എവിടെ പോയതാ....... ഹെഡ് ഒന്ന് അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്ത് ഇരുന്നുകൊണ്ട് അവൻ ചോദിച്ചു??? മനു അവനെ നേരെ ഇരിക്കാൻ സഹായിച്ചു. ഞാൻ ഭാമയുടെ അനിയത്തിയെ കല്യാണം കഴിപ്പിച്ചയച്ച വീട്ടിലേക്ക് പോയതായിരുന്നു..... അവിടെ അവൾക്ക് നിൽക്കാൻ കഴിയാത്ത കുറച്ച് പ്രശ്നങ്ങൾ അവിടെ ചെന്നപ്പോ കാര്യങ്ങൾ ഗൗരവമുള്ളതാണ്...... അതുകൊണ്ട് തിരികെ വന്നപ്പോ അവൾ ഞങ്ങൾക്കൊപ്പം വന്നു. ഹ്മ്മ്മ്...... മഹിയൊന്ന് മൂളി...... വലിയ പ്രശ്നമാണോടാ..... മ്മ്മ്മ്..... അത്യാവശ്യം വലുതാ...... ഏട്ടന്റെ എക്സ് ഭാര്യയെ പോലെ...... അവന് അല്ലറ ചില്ലറ അവിഹിതവും ഗാർഹീകപീഡനവുമൊക്കെയാണ് തൊഴിൽ..... അതോടെ അവളെ ഇങ്ങ് കൂടെ കൂട്ടി...... ഹ്മ്മ്....... മഹിയൊന്ന് മൂളി...... നീ ഈ ഡ്രെസ്സൊക്കെ കൊണ്ട് എങ്ങോട്ടാ..... അവന്റെ കൈയിലിരിക്കുന്ന ഡ്രസ്സിലേക്ക് നോക്കി മഹി ചോദിച്ചു. അവർ രണ്ടുപേരും അവിടെ ഫ്രഷാകുകയാ..... ഹ്മ്മ്............... നന്ദൻ ബാത്റൂമിലേക്ക് കയറിയതും താൻ കുറച്ച് നാളുകളായി മറക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നൊരു പേര് നന്ദൻ പറഞ്ഞ നിമിഷം മനസ്സിലേക്ക് പാഞ്ഞെത്തിയത് അവനറിഞ്ഞു. മഹിയൊരു ദീർഘ നിശ്വാസമുതിർത്തു. 🌼🌼🌼🌼🌼 കുറച്ച് നേരം കഴിഞ്ഞതും ഭാമയും കാവ്യയും താഴേക്ക് ചെന്നിരുന്നു പിന്നാലെ നന്ദനും . ദേവകിയമ്മ എല്ലാവർക്കും ഭക്ഷണം വിളമ്പി. നന്ദനും ഭാമയും അമ്മയും അവശ്യ കാര്യങ്ങൾ മാത്രം സംസാരിച്ചു കാവ്യ വളരെ സൈലന്റായിരുന്നു..... അവളുടെ അവസ്ഥ മനസ്സിലാക്കി ക്കൊണ്ട് തന്നെ എല്ലാവരും എന്നുമുണ്ടാകുന്ന കളി ചിരികൾക്ക് മുതിരാതെ പെട്ടന്ന് കഴിച്ചെഴുന്നേറ്റു. കാവ്യയ്ക്ക് മുന്നോട്ടാകെയൊരു ശൂന്യതയാണ്........ അവളുടെ മുഖം കാണുമ്പോൾ നന്ദനും കാവ്യക്കും പ്രത്യേകമത് മനസ്സിലാകുകയും ചെയ്തു. ബാൽക്കണിയിലിരുന്ന് പുറത്തേ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കുന്നവൾക്കരികിലായി നന്ദനും ഭാമയും വന്നിരുന്നു ...... കാവ്യാ........... ഹ്മ്മ്മ്...... ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് മിഴികൾ മാറ്റി അവരിരുവരെയും നോക്കി അവൾ തിരിഞ്ഞു. വീട്ടിൽനിന്ന് വിളിച്ചിരുന്നു..... നീ ഞങ്ങളോടൊപ്പമുണ്ടെന്ന് അച്ഛനോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്...... കൂടാതെ മറ്റ് കാര്യങ്ങളും..... അച്ഛൻ രാവിലെ തന്നെ എത്തും...... പിന്നെ ജീവന്റെ കാര്യം അതിനി നിയമപരമായി തന്നെ നീങ്ങാം..... കൂടാതെ ഡിവോഴ്സും...... അതുവരെ കാവ്യയിവിടെ ഞങ്ങളോടൊപ്പം നിന്നാൽ മതി.... നന്ദൻ പറഞ്ഞു.... ഏട്ടാ..... അയാളെ നിയമരപമായി നേരിടാൻ തന്നെയാണ് ഞാനും തീരുമാനിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഒത്തിരി കാലത്തമസമെടുക്കും..... അതുവരെ ഇവിടെ നിൽക്കുകയെന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാൽ..... ഇവിടെ നിന്നാൽ മതി..... ആ വീട്ടിൽ ചെന്നാൽ നിനക്കൊരു സമാധാനം ഉണ്ടാകില്ല...... നിന്റെ അമ്മയത്‌ തരുകയുമില്ല..... ഞങ്ങളുടെ അനിയത്തിയെ എല്ലാ പ്രശ്നങ്ങളിൽ നിന്നും സംരക്ഷിക്കണമെന്നെ ഞങ്ങൾക്കിപ്പോഴുള്ളൂ അതുകൊണ്ട് നീ ഇവിടെ തന്നെ നിന്നാൽ മതി. ഭാമ പറഞ്ഞു....... നിങ്ങൾ കിടക്കുന്നില്ലേ മക്കളേ...... ദേവകിയമ്മ ചോദിച്ചുകൊണ്ട് അങ്ങോട്ടേക്ക് വന്നു..... ആഹ്ഹ് പോകുവാ അമ്മേ..... അമ്മ ഏട്ടന്റെ മുറിയിൽ വന്നതാണോ...... നന്ദൻ ചോദിച്ചു... ആ..... ഞാൻ അവനും മനുവിനും വേണ്ടിയുള്ള കഞ്ഞി കൊണ്ട് വന്നതാ... ഹ്മ്മ്മ്..... ഇന്ന് ഒത്തിരി യാത്രയൊക്കെ ചെയ്തതല്ലേ പോയി കിടക്ക് എല്ലാരും..... ഞാൻ താഴെ മുറിയിൽ കിടക്കാം.... ഭാമയും കാവ്യയും ഞങൾടെ മുറിയിൽ കിടക്കട്ടെ..... നന്ദൻ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റു...... വേണ്ട ഏട്ടാ..... ഞാൻ താഴെ കിടക്കാം. ഏയ്യ്..... ആ മുറിയിൽ ഇന്ന് കാവ്യ കിടക്കണ്ട നാളെ അതൊന്ന് അറേഞ്ചു ചെയ്തിട്ട് തരം ഇന്ന് ഭാമയുടെ ഒപ്പം കിടക്ക്. കാവ്യ മോള് എന്റെ കൂടെ കിടക്കുന്നോ? അത് കേട്ട് നിന്ന ദേവകിയമ്മ ചോദിച്ചു? ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ അവൾക്കത് നിരസിക്കൻ തോന്നിയില്ല..... വരാമെന്നപോൽ തലയാട്ടി. എന്നാ വാ..... അവളെ വിളിച്ചു കൊണ്ട് ദേവകിയമ്മ താഴേക്ക് പോകാൻ തിരിഞ്ഞു... നിങ്ങളും പോയി കിടക്ക്..... അവളെന്റൊപ്പം കിടന്നോളും..... ഹ്മ്മ്..... നന്ദനൊന്ന് മൂളി...... നന്ദനും ഭാമയ്ക്കും ഗുഡ് നൈറ്റ്‌ പറഞ്ഞ് കാവ്യ അമ്മയുടെ ഒപ്പം നടന്നു...... 🌼🌼🌼🌼🌼🌼 നന്ദൻ മഹിയുടെ മുറിയിലേക്ക് പോയി അവനോട് ഒന്ന് സംസാരിച്ച് ഗുഡ് നൈറ്റ്‌ പറഞ്ഞ് റൂമിലേക്ക് വന്നു. ഭാമ അപ്പോഴേക്കും കിടന്നിരുന്നു....... വാതിൽ ചേർത്തടച്ച് അവൾക്കരികിലേക്ക് വന്ന് കിടക്കുമ്പോൾ അവനൊന്നു നീട്ടി ശ്വാസമെടുത്തു.......... ഭാമ അവന്റെ അരികിലേക്ക് ചേർന്നുകിടന്നു....... ക്ഷീണിച്ചോ....... ഭാമ ചോദിച്ചു...... ക്ഷീണമൊന്നുമില്ലടൊ....... നാളെ അച്ഛൻ വരും....... ഭാമ പറഞ്ഞു. ഹ്മ്മ്മ്....... വരട്ടെ........ ജീവനെ വെറുതേ വിടാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നില്ല. അവനിനി ഓസ്‌ട്രേലിയയിലേക്കും പോവില്ല. അതിനുള്ള നിയമവഴി ഞാനെന്തായാലും നോക്കിയിട്ടുണ്ട്...... സഞ്ജുവിനെ വിളിച്ചിരുന്നു അവന്റെ സ്റ്റേഷൻ പരിധിയിൽ അല്ലെങ്കിലും എന്ത് ഹെല്പിന്നും ഉണ്ടാകുമെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്....... ഹ്മ്മ്മ്....... ഭമായൊന്നു മൂളി....... അവൻ അവളുടെ വശത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞു കിടന്നു...... ടേബിൾ ലൈറ്റിന്റെ വെട്ടത്തിൽ കണ്ണിമയ്ക്കാതെ അവളെ തന്നെ നോക്കി കിടന്നു....... എത്ര ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷമാ നമ്മളിങ്ങനെ സമാധാനത്തോടെ കിടക്കുന്നത്...... ഹ്മ്മ്മ്...... അതേയെന്നപോലെ അവൾ മൂളി.... അവൾക്കുമത് തോന്നിയിരുന്നു..... മെറിന്റെ പ്രശ്നം അറസ്റ്റ് മഹിയുടെ ആക്‌സിഡന്റ് ട്രീറ്റ്മെന്റ്....... എല്ലാം കൂടി തിരക്കൊഴിഞ്ഞൊരു സമയമില്ലായിരുന്നു...... എപ്പോഴും ടെൻഷൻ...... സമാധാനമില്ലാത്ത ദിവസങ്ങൾ...... ഒരു ചേർത്തുപിക്കളിലൂടെ മാത്രം കടന്നുപോയ ദിവസങ്ങൾ........... ഒരു ചിത്രം പോലെ ഇരുവരുടെയും മനസ്സിലൂടെ അത്‌ കടന്നു പോയി...... അവൻ കണ്ണെടുക്കാതെ അവളെയങ്ങനെ നോക്കി കിടന്നു....... ആ നോട്ടത്തിലെപ്പോഴോ...... അവളുടെ മിഴികളിൽ നിന്നും നോട്ടം മാറി അദരങ്ങളിലേക്കായി.......... അവനെ കണ്ണിമയ്ക്കാതെ നോക്കുന്നവൾക്കത് മനസ്സിലാവുകയും ചെയ്തു . സ്നേഹിക്കാം...... അവൻ മെല്ലെ ചോദിച്ചു........ അവളുടെ ചൊടികളിൽ മെല്ലെയൊരു ചിരി വിരിഞ്ഞു....... ഇപ്പോഴോ........ ഹ്മ്മ്മ്...... എനിക്കുറക്കം വരുന്നെങ്കിലോ? ഒന്ന് കളിപ്പിക്കാനെന്നോണം ഭാമ പറഞ്ഞു..... പ്ലീസ്..... പ്ലീസ്...... ശബ്ദം നേർപ്പിപ്പ് കുഞ്ഞ് കുട്ടികളെ പ്പോലെ മുഖം ചുരുക്കി മെല്ലെയവൻ കെഞ്ചി...... ഭാമക്കാ കെഞ്ചൽ കാണാൻ വലിയ ഇഷ്ടമാണ്......... ഇവിടെ ബലം പ്രയോഗിക്കലോ അധിപത്യം തീർക്കലോ ഒന്നുമില്ല....... നന്ദനിലെ മറ്റൊരു നന്ദൻ... കെഞ്ചുന്ന കുസൃതി കാണിക്കുന്ന വഷളത്തരങ്ങൾ പറയുന്ന സ്നേഹം കൊണ്ട് ഏതറ്റം വരെ വേണമെങ്കിലും പോകുന്ന നന്ദൻ....... എല്ലാം അവന്റെ ഭാമയോടൊപ്പം ഈ സ്വകാര്യ നിമിഷത്തിൽ മാത്രം....... അതുകൊണ്ട് തന്നെ ആ നിമിഷങ്ങളവർക്ക് അത്രമേൽ പ്രിയമാണ്....... നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ...... ഭാമയിലൊരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു..... അത്‌ കണ്ടതും നന്ദൻ മെല്ലെ അവൾക്കരികിലേക്ക് ചേർന്നൊട്ടി...... മെല്ലെ ആ നെറ്റിമേലൊന്നു ചുംബിച്ചു....... ആ ചുംബനം പതിയെ..... നാസികയിലേക്കും കവിളുകളിലേക്കും വ്യാപിച്ചു...... അധരങ്ങൾ കൊണ്ട് ഉരസി നീങ്ങുന്ന ഒരു ചുംബനമാണവന്റെത് അതുകൊണ്ട് തന്നെ താടി രോമങ്ങളുടെയാ മൃദുവായ സ്പർശനത്തിൽ അവളൊന്നു പിടഞ്ഞു..... പതിയെ കവിളുകളിൽ നിന്ന് അവൻ അധരങ്ങളിലേക്ക് ചേക്കേറി....... ഇരു അധരങ്ങളും കെട്ട് പിണഞ്ഞു...... പതിയെ മധുരം നുണഞ്ഞ് ഒരു ദീർഘമായ ചുംബനം...... ആ നിമിഷം നന്ദന്റെ കൈകൾ അവളുടെ ശാരീരമാകെ തഴുകി തലോടി...... അധരങ്ങളിൽ നിന്ന് പരസ്പരം വേർപെടുമ്പോൾ ഇരുവരും കിതച്ചുപോയിരുന്നു. ആ കിതപ്പോടെ തന്നെ നന്ദനവളുടെ കഴുത്തിടുക്കിലേക്കിറങ്ങി....... ചുംബനങ്ങളും മൃദുസ്പർശനങ്ങൾ കൊണ്ട് മെല്ലെ മാറിലേക്കുമവൻ പാത തീർത്തു..... ഭാമ പിടഞ്ഞു..... വസ്ത്രങ്ങൾ അഴിഞ്ഞുലഞ്ഞ് പതിയെ അകന്ന് മാറി..... പതിയെ നിലത്തേക്കവ സ്ഥാനം പിടിക്കുകയും ചെയ്തു. മാറിലും വയറിലും ചുംബിച്ചും നുകർന്നും മറ്റേതോ ലോകത്തേക്കിരുവരും ചെന്നെത്തി..... മൂളലുകളും കുറുകലുകളും ശ്വാസ താളങ്ങളും ആ മുറിയിൽ നിറഞ്ഞു....... മറ്റെല്ലാം വിസ്മരിച്ച്.......... ഇരുവരും ഒന്നുചേർന്നു....... ഓരോ കൂടി ചേരലുകളും ഓരോ പുതിയനുഭയവങ്ങളാണവർക്ക്....... അവസാനം ചുട്ടുപഴുത്ത് ശരീരങ്ങൾ തൃപ്തി വന്ന് തണുത്തപ്പോൾ നെഞ്ചിൽ ചേർന്ന് കിടക്കുന്നവളെ നന്ദൻ ഒന്നുകൂടി ചേർത്തു പിടിച്ചു. ഇരുവരുടെയും ശ്വാസതാളം പതിയെ താളത്തിലായി....... ഭാമയുടെ ചുണ്ടുകളിലപ്പോഴും നാണത്തിൽ പൊതിഞ്ഞൊരു ചെറു ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു... തുടരും 💚🌺 കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹🌹 #📔 കഥ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ

ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/ml14rMkv?d=n&ui=v64j8rk&e1=cമിഴിയോരങ്ങളിൽ.. 43. 🎫🎫🎫🎫🎫🎫🎫🎫 രാത്രി കുറച്ചു സമയം സിറ്റൗട്ടിൽ അശോകനോടും അമ്മയോടും ഒപ്പം സംസാരിച്ചിരുന്നതിനു ശേഷമാണ് രതീഷ് ഉറങ്ങാനായി ബെഡ് റൂമിലേക്ക് വരുന്നത്. അവൻ വരുമ്പോൾ ആശാലത ബെഡിൽ എന്തോ ചിന്തിച്ചിട്ടെന്ന മട്ടിൽ നിലത്തേയ്ക്ക് മിഴികൾ നട്ട് ഇരിയ്ക്കുകയാണ്. അവളുടെ ചിന്തകളിൽ നിറയെ ആവണി അൽപ്പം മുമ്പ് അവളോട് പങ്കു വച്ച സംശയങ്ങളായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ തന്നെ ആവണി പറഞ്ഞകാര്യങ്ങൾ ഒരു നൂറ്‌ തവണയിൽ കൂടുതലെങ്കിലും അവൾ മനസിലിട്ട് കിള്ളിക്കിഴിച്ചു വിശകലനം ചെയ്തു കഴിഞ്ഞു. എവിടെയും അവൾക്ക് മറ്റുള്ളവർ സൂചിപ്പിച്ചത് പോലെ വിൻസന്റ് എന്ന ക്യാരക്റ്ററിന് മേൽ ഒരു സൂചിക്കുത്ത്‌ പോലും കരിനിഴൽ വീണുകിടക്കുന്നതായി കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. പിന്നെ ആവണി കൂടി എന്ത് കൊണ്ട് അങ്ങനൊരു സംശയംതനിയ്ക്ക് മുൻപിൽ ഉന്നയിച്ചു എന്നുമാത്രം അവൾക്ക് മനസിലായതും ഇല്ല. വാതിൽ തുറന്നടയുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് ആശാലത മുഖമുയർത്തി നോക്കി ബെഡ് റൂമിന്റെ വാതിലടച്ചു ഓടാമ്പൽ ഇട്ട ശേഷം വാതിലിൽ ചാരി അവളെ നോക്കി നിൽക്കുകയാണ് രതീഷ്. ഇടയ്ക്കിടെ അവന്റെ നോട്ടം നിലത്ത്‌ വിരിച്ചിട്ടിരിയ്ക്കുന്ന കിടക്കയിലേക്കും പോകുന്നുണ്ട്. നിലത്ത്‌ ഒരു ബ്ലാങ്കറ്റ് നിവർത്തിയിട്ട ശേഷം അതിന്മേൽ ഒന്നോ രണ്ടോ ബെഡ് ഷീറ്റ് ഭംഗിയായി വിരിച്ചിരിയ്ക്കുന്നു. ഒരു തലയിണയും, പുതപ്പും അവിടെ തന്നെ വേറേ വച്ചിട്ടും ഉണ്ട്. രതീഷിനെ കണ്ട് ആശാലത ബെഡിൽ നിന്ന് എണീറ്റു. "രതീഷേട്ടൻ ഇവിടെ കിടന്നോ. ഞാൻ താഴെ കിടന്നോളാം.." അവൻ ഉറങ്ങാൻ വന്നതാണെന്ന് കണ്ട് ആശാലത പറഞ്ഞു. "ഈ വീട്ടിൽ വേറേ ബെഡ് റൂമില്ലേ.. താനെന്തിനാ നിലത്ത്‌ കിടക്കുന്നത്.. ഞാൻ പോയി മറ്റേതെങ്കിലും റൂമിൽ കിടന്നോളാം." രതീഷ് മുൻപോട്ട് വരാതെ അവിടെ തന്നെ നിന്നുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "വേറേ ഒരു ബെഡ് റൂമുണ്ട് രതീഷേട്ടാ. അത് പക്‌ഷേ വൃത്തിയാക്കിയെടുക്കാൻ രണ്ട് മണിയ്ക്കൂർ സമയമെടുക്കും.." "അത് സാരമില്ല.കുറച്ച് ജോലി ചെയ്യണമെന്നെല്ലാ ഉള്ളോ. ഞാനത് വൃത്തിയാക്കി എടുത്തോളാം. ഇന്ന് ഒറ്റ രാത്രി കഴിഞ്ഞാൽപോരല്ലോ നമുക്ക് ഇവിടെ. നാല് ദിവസം കഴിയാനുള്ളതല്ലേ." "രതീഷേട്ടന് ഇവിടെ, ഈ കട്ടിലിൽ കിടക്കുന്നതിന് എന്തെങ്കിലും ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടോ..." ആശാലത ബെഡിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി ചോദിച്ചു. "എനിയ്ക്കൊരു ബുദ്ധിമുട്ടുമില്ല. ആശയ്ക്ക് പക്‌ഷേ അങ്ങനെയല്ലല്ലോ.. ഒരേ റൂമിൽ അന്തിയുറങ്ങി ആശയ്ക്ക് ശീലമുണ്ടോ.. അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞത് ഞാൻ ആ റൂം വൃത്തിയാക്കി അവിടെ കിടന്നോളാം എന്ന്.." ആശാലത അതിനെന്തെങ്കിലും മറുപടി പറയും മുമ്പേ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന, രതീഷിന്റെ മൊബൈൽ ബെല്ലടിച്ചു തുടങ്ങി. രതീഷ് ചെന്ന് ഫോണെടുത്തു ഡിസ്‌പ്ലെയിലേക്ക് നോക്കിയ ശേഷം കോൾ അറ്റന്റ് ചെയ്തു. "പറയെടാ. എന്താ ഈ നേരത്ത്.." രതീഷഫോണിലൂടെ സംസാരിയ്ക്കുന്നത് നിലത്ത്‌ വിരിച്ച കിടക്കയിൽ ആശാലത നോക്കിയിരുന്നു. അവന്റെ മുഖത്തും കണ്ണുകളിലും വിവിധ ഭാവങ്ങൾ മാറി മാറി വരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ആശാലതയ്ക്ക് തോന്നി മറുവശത്ത്‌ നിന്നും ഫോണിലൂടെ സംസാരിയ്ക്കുന്ന ആൾ അത്യന്തം ഗൗരവമേറിയ എന്തോകാര്യമാണ് അവനോട് സംസാരിയ്ക്കുന്നതെന്ന്. "നിനക്ക് അവിടെ എന്തായിരുന്നെടാ കഴുതേ പണി... ഞാൻ വീട്ടിലില്ല. ആശാലതയുടെ വീട്ടിലാ. ഞാൻ നോക്കട്ടെ. നാളെയോ മറ്റന്നാളോ ഞാനിവിടെ നിന്ന് കയറി വരാൻ നോക്കാം.. ഇത്രനാളും അവിടെ നിന്ന നീ തലയ്ക്കുള്ളിൽ കളിമണ്ണ് വാരി നിറച്ചും കൊണ്ട് നിന്നതാണോടാ... ഫോൺ വയ്ക്ക്. നമുക്ക് പിന്നീട് സംസാരിയ്ക്കാം. അല്ലെങ്കിൽ അൻസാരിയുണ്ടോ നിന്റെ അടുത്ത്. ഉണ്ടെങ്കിൽ ഫോൺ അവന്റെ കയ്യിലേക്ക് കൊടുക്ക്‌ നീയാണോടാ ഇനിയുള്ള കാലം അവിടെല്ലാം നോക്കി നടത്താൻ പോകുന്നത്.. വിഡ്ഢി." രതീഷ് രോഷത്തോടെ ഫോൺ വച്ച ശേഷം കൈകൾ കൂട്ടി തിരുമ്മുന്നത് ആശാലത കണ്ടു. അവൾ നോക്കിയിരിയ്ക്കെ രതീഷ് ഫോണെടുത്ത്‌ മാറ്റാർക്കോകോൾ ചെയ്തു സംസാരിയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. അഞ്ചോ പത്തോ മിനിറ്റ് നേരം ആ സംസാരം നീണ്ടു നിന്നു. അവസാനം അയാളോട് താൻ അങ്ങോട്ട് വരുന്നുണ്ട് എന്ന് പറഞ്ഞവസാനിപ്പിച്ച രതീഷ് കോൾ കട്ട് ചെയ്തു. അവൻ ആരോടാണ് സംസാരിച്ചതെന്ന് തന്നോട് ഇപ്പോൾ പറയും എന്ന വിശ്വാസത്തിൽ അൽപ്പ സമയം ആശാലത കാത്ത്‌ നിന്നെങ്കിലും രതീഷ് "ലൈറ്റ് ഓഫ്‌ആക്കിയേക്കട്ടെ ആശേ 'എന്നാണ് അവളോട് ചോദിച്ചത്. "ആരായിരുന്നു രതീഷേട്ടാ വിളിച്ചത്.." രതീഷ് ആരോടും ഇത്ര ക്ഷോഭിച്ചു സംസാരിച്ചു കണ്ടിട്ടില്ലാത്തതിനാലും, അവന്റെ മുഖത്തെ സമ്മർദ ഭാവവും കണ്ട് ആശാലത തിരക്കി. "സുദർശൻ..." "ദുബൈയിൽ നിന്ന് വിളിച്ചതാണോ... സുദർശനെ അല്ലേ രതീഷേട്ടൻ ബിസിനസുകൾ എല്ലാം നോക്കാൻ ഏൽപ്പിച്ചിട്ടുള്ളത്.." "ഉം.. അങ്ങനൊരു വിഡ്ഢിത്തം ഞാൻ കാണിച്ച് പോയി. എനിയ്ക്കവനിൽ അത്രയ്ക്ക് വലിയ ആത്മവിശ്വാസം ഒന്നും ഇല്ലാഞ്ഞിട്ടും എല്ലാത്തിനും അൻസാരിയുണ്ടല്ലോ അവനൊരു കൂട്ടും, വഴികാട്ടിയും എന്നൊരു ആത്മവിശ്വാസം എനിയ്ക്കുണ്ടായിരുന്നു. അതും പോയി കിട്ടി. നീ കിടന്നോ ആശേ.. ഇതൊന്നും നിന്നെ ബാധിയ്ക്കുന്ന കാര്യമല്ലല്ലോ.." ഒരു പാട് അർത്ഥമുള്ള ഒരു വാചകമാണ് രതീഷ് അവസാനം പറഞ്ഞു നിർത്തിയതെന്ന് ആശാലതയ്ക്ക് തോന്നി. തന്നെ ബാധിയ്ക്കുന്ന കാര്യമല്ല ഇതൊന്നും എന്ന് വച്ചാൽ താനത് അന്വേഷിയ്ക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല എന്ന് കൂടി അതിനൊരു അർത്ഥമുണ്ടല്ലോ. "ഞാൻ ചിലപ്പോൾ നാളെ കഴിഞ്ഞോ അല്ലെങ്കിൽ അതിനടുത്ത ദിവസമോ ദുബൈക്ക് പോകും... പോയാൽ ചിലപ്പോൾ തിരിച്ചു വരാൻ താമസിയ്‌ക്കും.." അവൻ ആശാലത കേൾക്കാനാണ് അത് പറഞ്ഞതെങ്കിലും അവളുടെ പ്രതികരണം എന്തെന്ന് അറിയാൻ അവളുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കുക ഉണ്ടായില്ല. "പെട്ടന്നെന്താ രതീഷേട്ടാ ഇങ്ങനൊരു യാത്ര..." ആശാലത ഉദ്വേഗത്തോടെ തിരക്കി. "ഞാൻ അവിടെ എത്തേണ്ട ചില ആവശ്യങ്ങളുണ്ട്.. ബിസിനസ്സ് സംബന്ധമായ ചില പ്രശ്നങ്ങൾ.. അതൊക്കെ ശരിയാക്കി മടങ്ങി വരാൻ ചിലപ്പോൾ കുറച്ച് സമയം എടുത്തേക്കും.." "ഒരാഴ്ച സമയമെടുക്കുവോ രതീഷേട്ടാ..." ആശാലതയുടെ ചോദ്യം കേട്ട് അവൻ അവളുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി. അവന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ ഒരു പരിഹാസം ഊറികൂടുന്നത് അവൾക്ക് കാണാൻ കഴിഞ്ഞു. "അതല്ല രതീഷേട്ടാ ഞാൻ ചോദിച്ചത്.. രതീഷേട്ടൻ വരാൻ ഒരാഴ്ച വൈകുമെങ്കിൽ അത് കഴിഞ്ഞു നമുക്ക് രണ്ട് പേർക്കും കൂടി കൊടുമണിലേക്ക് പോയാൽ മതിയല്ലോ... അതാ ഞാൻ..." "ഓ.. എന്ന്... അല്ലേ.. ഞാൻകരുതി ഒരാഴ്ചയിൽ കൂടുതൽ ആശാലതയ്ക്ക് എന്നെ കാണാതിരിയ്ക്കാൻ പറ്റില്ലെന്ന്കരുതി ചോദിച്ചതാണെന്ന്" അവൻ തന്നെ പരിഹസിയ്ക്കയാണെന്ന് അവൾക്ക് മനസിലായി. "ഒരാഴ്ചയല്ല, ചിലപ്പോൾ ഒരു മാസം എടുത്തേയ്ക്കാം.. അല്ലെങ്കിൽ ഒരു വർഷം വരെ അത് നീണ്ടു പോയെന്നും വരാം. അത് വരെയും ആശയ്ക്ക് ഇവിടെ നിൽക്കണമെങ്കിൽ ഇവിടെ നിൽക്കാം.. അതല്ല കൊടുമണിൽ പോയി നമ്മുടെ വീട്ടിൽ നിൽക്കണമെങ്കിൽ അവിടെ നിൽക്കാം. എല്ലാം ആശാലതയുടെ ഇഷ്ടം... അതുമാത്രം ഇക്കാര്യത്തിലും മാറ്റമില്ല." രതീഷ് ബെഡിലേക്ക് കിടന്ന ശേഷം അവൾക്കെതിരായി തിരിഞ്ഞു കിടന്നു. ആശാലത കിടക്കയിൽ തന്നെകാൽ മുട്ടുകളിലേക്ക് മുഖം ചേർത്തുവച്ചിരുന്നു. രതീഷ് പോവുകയാണെന്ന ആ വാർത്ത അവളുടെ മനസിനെ ചെറുതായെങ്കിലും അസ്വസ്ഥ പെടുത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എവിടെയോ, മനസിന്റെ ഏതൊക്കെയോ കോണുകളിൽ നിന്നും താൻ പോലും അറിയാതെ മഞ്ഞുരുകി തുടങ്ങിയതായിരുന്നു.. പക്‌ഷേ... ഒരു മനുഷ്യന്റെ സാമീപ്യവും, അവന്റെ ഓർമകളും മറ്റൊരു മനുഷ്യനിൽ എത്രത്തോളം മാറ്റത്തിന്റെ സ്വാധീനം ചെലുത്തുമോ അതൊക്കെ തന്നിലും ഉടലെടുത്തു തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ടെന്ന് ഇപ്പോഴാണ് ആശാലത തിരിച്ചറിയുന്നത്. അവൾ ഉറങ്ങാതെ, മനസ്സിൽ നിന്ന് അവന്റെ മുഖം വടിച്ചെറിയാതെ അങ്ങിനെ തന്നെ ഒരേ ഇരിപ്പിരുന്നു. രാത്രി ഏറെ വൈകുവോളം. ♦️ ശക്തി കുളങ്ങരയിൽ ബസ് ഇറങ്ങിയ ശേഷം ആവണി നേരെ ഓട്ടോ സ്റ്റാന്റിലേക്കാണ് ചെന്നത്. പത്ത്‌ മണിയോടടുത്ത നേരമായതിനാൽ ഓട്ടോകൾ മിക്കതും ഓട്ടം പോയിരിയ്ക്കയാണ്. പതിനൊന്നോ പന്ത്രണ്ടോ ഒക്കെയാവും ഇനി സ്റ്റാന്റിൽ ഓട്ടോയുടെ നിര നീണ്ടു തുടങ്ങാൻ. ആവണി അവിടെ കിടന്ന രണ്ട് ഓട്ടോകളിൽ മുന്നിലുണ്ടായിരുന്ന ഓട്ടോയുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു. നാൽപ്പത് വയസ്സ് പ്രായം തോന്നിപ്പിയ്ക്കുന്ന ഒരു ചെറുപ്പക്കാരനായിരുന്നു അതിന്റെ ഡ്രൈവർ. ഓട്ടോയ്ക്ക് പിന്നിലിരുന്നു പത്രം ഓടിച്ചു നോക്കികൊണ്ടിരുന്ന അയാൾ ഒരു പെൺകുട്ടി ഓട്ടം പോകാൻ വന്നു നിൽക്കുന്നത് കണ്ട് പുറത്തേയ്ക്ക് ഇറങ്ങി നിന്നു. "മുക്കാട് വരെ പോകണം..." ആവണി പറഞ്ഞു. "കൊണ്ട് വിട്ടാൽ മതിയോ കൊച്ചേ.." അയാൾ തന്റെ സീറ്റിലേക്ക് ഇരുന്നുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു. അയാളുടെ കൊച്ചേ വിളി ആവണിയ്ക്ക് അത്ര ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ലെങ്കിലും ആ നീരസം അവൾ പുറമെ കാണിച്ചില്ല. "അവിടെ താമസമില്ല. അഞ്ച് മിനിറ്റ്. അതിൽ കൂടുതൽ വേണ്ട." ആവണി ഓട്ടോയിലേക്ക് കയറിയിരുന്നുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "അഞ്ച് മിനിറ്റിൽ കൂടുതൽ ഒരു സെക്കന്റ് ഞാനവിടെ നിൽക്കില്ല.. എനിയ്ക്ക് വന്നിട്ട് വേറേ ഓട്ടമുള്ളതാണേ." അവൻ പറയുന്നത് കേട്ടെങ്കിലും ആവണി മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവൻ പെട്ടന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ആവണി ഓട്ടോയിൽ കയറിയിട്ടുണ്ടോ എന്ന സംശയത്താലാണ് അവൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയത്. യാത്രക്കാരി വണ്ടിയിലുണ്ടെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ അവൻ ഓട്ടോ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു ഓടിച്ചു പോയി. ആവണിയ്ക്ക് അപരിചിതമായ ഏതൊക്കെയോ വഴികളിലൂടെ ഓടി ഓട്ടോ വീണ്ടും കുറെ കടകളൊക്കെ കണ്ടു തുടങ്ങുന്ന ഇടത്തേയ്ക്ക് വന്നു. "മുക്കാട് എവിടെയാ പോകേണ്ടത്.." ഡ്രൈവർ ചോദിച്ചു. "അവിടൊരു ചർച്ച് ഉണ്ടല്ലോ. അതിന് മുമ്പിലേക്ക് വിട്." "ഇവിടെ ചർച്ച് ഒന്നല്ല വലുതും ചെറുതുമായി മൂന്നെണ്ണമുണ്ട്. അതിൽ ഏത് ചർച്ചിലേക്കാ പോകേണ്ടത്.." അയാൾ ഓട്ടോ വേഗം കുറച്ച് കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. "ഹോളി ഫാമിലി റോമൻ കത്തോലിക്കാ ചർച്ച്." ആവണി പറഞ്ഞത് കേട്ടതും രണ്ടായി റോഡ് പിരിയുന്ന ഇടത്ത്‌ നിന്നും ഇടത്തേയ്ക്കുള്ള വഴിയേ അയാൾ ഓട്ടോ ഓടിച്ചു. ദൂരെ നിന്നേ പള്ളിയുടെ ഗോപുരം അവൾക്ക് കാണാമായിരുന്നു. മെയിൻ റോഡിൽ നിന്ന് നൂറ്‌ മീറ്ററോളം ഉള്ളിലേക്ക് മാറി തലയെടുപ്പുള്ള ഒരു കൊമ്പനെ പോലെ വെളുത്ത ചായം തേച്ച നിരവധി കൊത്തുപണികളിൽ തീർത്ത മനോഹരമായ ഒരു ആരാധനാലയം. അടഞ്ഞ ഗേറ്റിനുള്ളിൽ നിശബ്ദതയുടെ ലാസ്യത. "അതാ പള്ളി.. പള്ളി കാണാൻ വന്നതാണെങ്കിൽ പെട്ടന്ന് പോയിട്ട് വരുക..." അവൻ പള്ളിയ്ക്ക് നേരെ വിരൽ ചൂണ്ടി പറഞ്ഞു. ആവണി ഓട്ടോയ്ക്കുള്ളിൽ ഇരുന്നു കൊണ്ട് ചുറ്റിനും നോക്കി. അവിടവിടെയായി ഒന്നോ രണ്ടോ കടകൾ കാണാനുണ്ട്. "ഞാൻ ഇവിടെ ഒരു വീട് അന്വേഷിച്ചു വന്നതാ... അത് ഇവിടെ എവിടെയോ..." അവൾ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും വിരൽ ചൂണ്ടി. "ആഹാ.. എവിടാണ് വീടെന്ന് ഒരറിവും ഇല്ലാതാണോ എന്നെ ഇങ്ങോട്ട് വിളിച്ചുകൊണ്ട് വന്നത്.. അറിയില്ലെങ്കിൽ ഇറങ്ങി ചെന്ന് ആ കടയിൽ അന്വേഷിയ്ക്ക്.." ആവണി ഓട്ടോയിൽ നിന്നിറങ്ങി കടയിലേക്ക് ചെല്ലുമ്പോൾ അവൾക്ക് പിന്നാലേ അവനും ഇറങ്ങി ചെന്നു. അവൾ കടയിൽ ഇരുന്ന മധ്യവയസ്കനായ ആളോട് ഇവിടെ അടുത്തെങ്ങോ ജസീന്ത എന്ന് പേരുള്ള ഒരു നഴ്‌സ് താമസിയ്‌ക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് അന്വേഷിച്ചു. മധ്യവയസ്കനായ ആൾ കടയിൽ തന്നോട് സംസാരിച്ചിരുന്ന മറ്റൊരാളുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി ജെറോമേ 'അങ്ങനൊരു പേരുള്ള പെങ്കൊച്ച് ഇവിടെ അടുത്തെങ്ങാനും ഉണ്ടോ 'എന്ന് ചോദിച്ചു. "പേര് ജസീന്തയാണോ എന്ന് എനിയ്ക്കറിയത്തില്ല. ഒരു നഴ്സ് ഉണ്ട്. ഉപാസനയിലാ ജോലിചെയ്യുന്നത്. അവരെയാണോ ഉദേശിച്ചത്.." "അല്ല ചേട്ടാ.. ജസീന്ത എന്ന് പറയുന്ന പെൺകുട്ടി അയർലൻറ്റിൽ ആണ് ജോലിചെയ്യുന്നത്... അവരുടെ വീട് ഇവിടെ ഏതോ ഭാഗമാണ് പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്." "ഇവിടെങ്ങും ആ പേരിൽ അയർലൻറ്റിൽ ജോലിയുള്ള നഴ്‌സ് ഉള്ളതായി അറിയില്ല." കടയിൽ നിന്നയാൾ പുറത്തേയ്ക്ക് ഇറങ്ങി വന്ന് മറ്റൊരു വഴി ചൂണ്ടിക്കാട്ടി. "അവിടൊക്കെ താമസിയ്‌ക്കുന്നവരിൽ ഒരുപാട് ആൾക്കാർ വിദേശത്ത്‌ ജോലിയുള്ളവർ ഉണ്ട്. നിങ്ങൾ ഇപ്പറഞ്ഞ ആൾ അവിടാണോ എന്നൊന്ന് തിരക്കി നോക്ക്." അയാൾ പറഞ്ഞു. "വാ.. വണ്ടിയിൽ കയറ്. എവിടെങ്കിലും ആരെയെങ്കിലും അന്വേഷിയ്ക്കാൻ ഇറങ്ങി തിരിയ്ക്കുമ്പോ അവരുടെ വീട് എവിടാണെന്നുള്ള കാര്യം ശരിയ്ക്കും ഒന്ന് തിരക്കിയിട്ട് വേണം ചാടി പുറപ്പെടാൻ." അവർ ഓട്ടോയ്‌ക്കടുത്തേയ്ക്ക് നടന്നു വരവേ ആരോ ഒരാൾ എന്തോ വാങ്ങാനായി ആ കടയിലേക്ക് കയറി ചെന്നു. ആവണി വന്ന് ഓട്ടോറിക്ഷയ്ക്ക് പിന്നിൽ കയറിയിരുന്നതും തങ്ങൾ അന്വേഷിച്ചു പോയ കടയിലെ ആൾ പുറത്തിറങ്ങി നിന്ന് കയ്യടിയ്ക്കുന്ന ഒച്ച അവർ കേട്ടു. "ദേ കൊച്ചേ.. തന്നെയാ വിളിയ്ക്കുന്നത് ഇറങ്ങി ചെന്ന് എന്താന്നു ചോദിച്ചിട്ട് വാ.." ഓട്ടോ ഡ്രൈവർ ഇനി താൻ അങ്ങോട്ടില്ല എന്ന ഭാവത്തിൽ അവിടെ തന്നെ ഇരുന്നു. ആവണി ഓട്ടോയിൽ നിന്നിറങ്ങി വീണ്ടും കടയിയ്ക്ക് മുമ്പിലേക്ക് ചെന്നു. "മോളേ, ആ അന്വേഷിച്ചു വന്ന പെണ്ണിന്റെ പേര് എന്തെന്നാ പറഞ്ഞത്.." അയാൾ തിരക്കി. "ജസീന്ത.." "ങാ, ആൾ അത് തന്നെ പീറ്ററച്ചായാ. നമ്മുടെ ഡെന്നീസിന്റെ പെങ്ങള് പെണ്ണാ.. ഈ അടുത്ത ദിവസമാ അതിന്റെ കെട്ട് കഴിഞ്ഞതെന്ന് തോന്നുന്നു." "എവിടാ അവരുടെ വീടെന്ന് ഒന്ന് പറഞ്ഞു തരുവോ.. എനിയ്ക്ക് അവരെ ഒന്നുകാണാനായിരുന്നു." കടയിൽ സാധനം വാങ്ങാൻ വന്നയാൾ ഓട്ടോയുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് ചെന്ന് ഡ്രൈവറോട് ഡെന്നീസിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോകാനുള്ള വഴി പറഞ്ഞു കൊടുത്തു.. ഡെന്നീസിന്റെയോ, ഡെർലസ്സിന്റെയോ വീട് ഏതാണെന്നു ചോദിച്ചാൽ ആരും പറഞ്ഞു തരും. അവന്മാരെ ഇരട്ട പെറ്റതാ. " ആവണി അയാൾക്ക് നന്ദി പറഞ്ഞു. അയാൾ അവർക്ക് വഴി പറഞ്ഞു കൊടുത്ത ശേഷം തിരികെ പോന്നു. (തുടരും)കണ്ണൂർകാരൻ 💋💋💋💋💋 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ #📔 കഥ

. #Government_of_UP

ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mlWebqMV?d=n&ui=v64j8rk&e1=cകാത്തിരുന്ന നിക്കാഹ് ഭാഗം..18 ----------------- "സ്വപ്നം കാണാതെ കയറിയിരിക്ക്.ഞാൻ ഡ്രെസ്സൊക്കെ അകത്തു കൊണ്ട് പോയി വെക്കട്ടെ." മ്മ്...' റസിയ കവറുകളുമായി അകത്തേക്ക് കടന്നു. 'ഉമ്മയും ഉപ്പയും നല്ല മയക്കത്തിലായിരുന്നു. ഞാൻ വിളിച്ചിട്ടുണ്ട് ഇപ്പൊ വരും ട്ടോ...' 'ഞാൻ നിനക്ക് ചായ എടുക്കാം...' റസി നിക്ക് പോവല്ലേ..' എന്താ ഇക്കാ..?" "അതു..പിന്നെ... വാതിൽ തുറന്ന് തന്നില്ലേ.. ആ..കുട്ടി സുബൈറിന്റെ ആരായിട്ടു വരും..." "അത് ഇവിടുത്തെ ഉമ്മയുടെ അനിയത്തിയുടെ മോളാ നസിയ...അവൾ ഇവിടെയാ..' അപ്പോഴേക്കും സുബൈറിന്റെ ഉപ്പയും ഉമ്മയും വന്നു... അവരെ കണ്ടതും കരീം സലാം പറഞ്ഞുകൊണ്ട് കൈകൊടുത്തു.. "മോൻ ഇരിക്ക് എന്തൊക്കെ മോന്റെ വിശേഷം.. ഉച്ചക്ക് ഒരു ഉറക്കം പതിവുള്ളതാ..." എന്റെ വരവ് നിങ്ങളുടെ ഉറക്കം ഇല്ലാതാക്കിയോ. "ഹേയ്... ഇല്ലല്ലാ.." മോളെ..ചായ എടുക്ക്... സൈനുത്ത അടുക്കളയിലേക്ക് എത്തിനോക്കികൊണ്ട് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.. "വേണ്ട...ഉമ്മാ.. ഞങ്ങളിപ്പോ..കുടിച്ച് ഇറങ്ങിയതെ ഒള്ളു.." "അതൊന്നും പറഞ്ഞാ പറ്റില്ല ആദ്യമായി വന്നിട്ട്.." അവരുടെ സൽക്കാരങ്ങൾ ക്കൊടുവിൽ യാത്ര പറഞ്ഞവൻ ഇറങ്ങി.. വീട്ടിൽ കരീമിന് തിരക്കിട്ട കല്ലിയാണ ആലോചന നടന്നു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്... ഒന്നും അവന് പിടിക്കുന്നില്ല ഓരോ മുടന്തൻ ന്യായങ്ങൾ പറഞ്ഞ് വരുന്ന ആലോചനകളൊക്കെ അവൻ മുടക്കുകയാണ്. അവന്റെ മനസ്സ് നിറയെ നസിയയാണ്...അന്ന് അവളുടെ വീട്ടിൽ ചെന്നപ്പഴേ അവൻ ഉറപ്പിച്ചതാണ്. അവന്റെ പെണ്ണ് ഇതാണെന്ന്. അവളെ എപ്പോഴേ അവൻ മനസ്സിന്റെ ഉള്ളിൽ കുടിയിരുത്തി കഴിഞ്ഞു. "എടാ.. കരിം... ഇന്ന് പോയ കുട്ടി എങ്ങിനെണ്ട്..." "ഞാൻ ശെരിക്ക് നോക്കിയില്ല..ഉപ്പാ.. എന്തോ.. എനിക്കിഷ്ടപെട്ടില്ല.." "നോക്കാതെ എങ്ങിനേടാ ഇഷ്ടപെടാ.." "ഓരോകാരണങ്ങൾ പറഞ്ഞു നീ..ഒഴിഞ്ഞു മാറുന്നതിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം മനസ്സിലാകുന്നില്ല.. നിന്റെ മനസ്സിൽ ആരേലും ഉണ്ടോ... അത് ആദ്യം പറയടാ.." 'അത്.. പിന്നേ..ഉമ്മാ.. ഒരാളുണ്ട്.' "ആരാ...അത്.. എവിടെയുള്ള കുട്ടിയാ... "കുട്ടിയെ ഞാൻ പറഞ്ഞ് തരാം.. പക്ഷെ...' ഇത് നടക്കണങ്കിൽ റസിയ വിചാരിക്കണം..' "അതെന്താടാ... അവൾക്കറിയുന്ന കുട്ടി ആണോ..?" "അതെ... അവളെ വീട്ടിൽ ഉണ്ടല്ലോ.. ഒരു കുട്ടി...നസിയ ' ആ.. നസിയ മോളാണോ..?" "അതെ ഉമ്മ...' 'ആ.. കുട്ടി നല്ലകുട്ടിയാ നമുക്ക് ഉപ്പാനെ കൊണ്ട് ചോദിപ്പിക്കാം ' ഉമ്മ... റസിയയെ വിളിച്ചു കാര്യം പറഞ്ഞു.. അവളാ.. വിവരങ്ങൾ കേട്ടതും ആകെ..ഞെട്ടിപ്പോയി.. 'റസി.... എന്താ. നീ ഒന്നും മിണ്ടാത്തെ.' 'ഹെലോ.... ഞാൻ എന്താ പറയന്റെ റബ്ബേ...' ' ഉമ്മാ.. ഞാൻ ചെറിയ തിരക്കിലാ കുറച്ചു കഴിഞ്ഞിട്ട് ഞാൻ അങ്ങോട്ട് വിളിക്കാം.' "നിന്റെ തിരക്ക് കഴിഞ്ഞിട്ട് നീ... തിരിച്ചു വിളിക്ക്. പിന്നേ..അവരോടൊക്കെ ഒന്ന് വിവരം പറ.. ഉമ്മവിളിച്ചപ്പോൾ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞിരുന്നു. എന്താ.. അവരുടെ അഭിപ്രായം എന്ന് ചോദിക്ക്.. " മ്മ്... പറയാം ഉമ്മാ.. റസിയ വേണ്ടന്ന് പലരൂപത്തിൽ പറഞ്ഞു നോക്കി.. പക്ഷെ. അവൻക്ക് അവൾ മതിയെന്ന്..വാശിയിലാണ് എന്ന് ഉമ്മവിളിച്ചു പറഞ്ഞപ്പോൾ.. ഒന്നും പറയാൻ വെയ്യാതെ റസിയ.. അവളുടെ മനസ്സ് വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥ പ്രകടിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. 'പടച്ചോനെ എല്ലാം അറിയുന്ന ഞാൻ എങ്ങിനെയാ... അവനെകൊണ്ട് അവളെ... കുട്ടിയൊക്കെ നല്ലതാ..' പക്ഷെ...' 'ഒരു കുട്ടി ഉള്ള അവളെ.. എനിക്ക് വെയ്യ.. ഞാൻ എന്ത് പറയും...' റസിയ ആകെ ടെൻഷനിലായി... ഒന്നും പറയാൻ പറ്റാത്ത അവസ്ഥ.. അവനോട് എല്ലാം തുറന്നു പറഞ്ഞാലോ... ഇനിയിപ്പോ അവൻ വല്ലാതെ ആഗ്രഹിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ എല്ലാ അറിയുമ്പോ.. മനസ്സിന് സങ്കടമാകുമോ..? " 'ഒരു കാര്യം ചിന്തിച്ചാൽ ഒന്നും അവൾ അറിഞ്ഞുകൊണ്ടല്ലല്ലോ.ഒന്നും അവളുടെ കുറ്റം അല്ലല്ലോ...എല്ലാം അങ്ങിനെ സംഭവിച്ചു പോയതല്ലേ..' 'ഞാൻ..എനിക്കൊന്നും അറിയുന്നില്ല...എന്ത് പറയണം എന്ത് പറയണ്ട എന്ന്..' 'ഇത് ശെരിയാവില്ലന്ന് പറഞ്ഞാ...' 'വരുന്നത് വരട്ടെ രണ്ടും കൽപ്പിച്ച് അവനോട് വിവരങ്ങൾ തുറന്നു പറയാം...അല്ലേൽ ഒരിക്കലവൻ ഇതറിയേണ്ടി വന്നാൽ ഞാൻ അടക്കം എല്ലാവരും കുറ്റക്കാരാവില്ലേ.. അവന്റെ മുൻപിൽ. എല്ലാം അറിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞതിനു ശേഷം അവൻ തീരുമാനിക്കട്ടെ.. എന്ത് വേണം എന്ന്... എന്നാ എനിക്ക് മനസ്സിന് ഒരാശ്വാസം കിട്ടുമല്ലോ... അല്ലങ്കിൽ കുറ്റബോധത്തിന്റെ കണികകൾ എന്നെ വേട്ടയാടി കൊണ്ടിരിക്കില്ലേ.. റസിയ അങ്ങിനെ ഓരോന്ന് ആലോചിച്ചിരുന്നു... ഒടുവിൽ അവൾ കരീമിനെ വിളിച്ച് എല്ലാവിവരങ്ങളും പറഞ്ഞു... ഒരു ഞെട്ടലോടു കൂടി അവൻ എല്ലാം കേട്ടു.. "ഇക്ക ഇനി അവളെ വിവാഹം കഴിക്കുകയാണങ്കിൽ.. ഈ..വിവരങ്ങൾ ഇക്ക അറിഞ്ഞതായി ഒരിക്കലും അവളറിയരുത്.." അവളെ കല്ലിയാണം കഴിക്കുന്നതിൽ എനിക്ക് എതിർപ്പൊന്നുമില്ലാ... റസിയ... എല്ലാം അവളറിയാതെ സംഭവിച്ചുപോയതല്ലേ. എല്ലാം.... അതിന്..ആ.. കുട്ടിയെ ശിക്ഷികണ്ടല്ലോ...?" "എനിക്കും എതിർപ്പ് ഒന്നും..ഇല്ല ഇക്കാ.. നല്ലകുട്ടിയാ..അവൾ... പിന്നേ ഈ..കാര്യം ഉമ്മയും ഉപ്പയും അറിയണ്ട. നമ്മൾ രണ്ട് പേരും മാത്രം..' 'ഒന്നും ഉണ്ടായയിട്ടല്ല പ്രായം ആയവരല്ലേ..അവർക്ക് ചിലപ്പോൾ ഉൾകൊള്ളാൻ കഴിഞ്ഞെന്ന് വരില്ല അതാ...' 'ശെരി.. ഫോൺ വെച്ചോ..' 'മ്മ്.. ഓക്കേ..ഇക്ക..' രണ്ട് ദിവസത്തിനു ശേഷം സുബൈർ നാട്ടിൽ വരുന്നുണ്ടന്ന വാർത്ത അവളുടെ ചെവികളിൽ..എത്തി... "മോളെ നാളെ രാത്രി ഏഴുമണിക്കാണത്ര.. അവൻ ഇവിടെ എത്തുന്നത്..." അവൾക്ക് സന്തോഷവും ഉണ്ട്..ദുഃഖവും ഉണ്ട്.. വീണ്ടും പഴയത് പോലെത്തന്നെ ആവുമോ..? എന്നുള്ളഭയം അവളുടെ ഉള്ളിൽ നിഴലിച്ചുനിന്നു. അതൊ..പഴയതൊക്കെ മറന്ന്...എന്നെ സ്നേഹിക്കാൻ ഇക്കാക്ക് കഴിയുമോ..? " ആ.ഹ് നോക്കാം..വരട്ടെ. അന്ന് രാത്രി.. നേരത്തെ അവൾ കിടന്നു... നേരം പുലർന്നത് തൊട്ട്...ഓരോരോ പണികളിലായിരുന്നു.. റൂം..അടിക്കലും വാരലും, എല്ലാം.. ഒതുക്കി പെറുക്കി വെച്ച്. അവന്റെ വരവിനായി അവൾ കാത്തിരുന്നു.. 'മോളെ ഇന്ന് രാത്രി ഏഴുമണിക്ക്.. എയർപോർട്ടിൽ എത്തും...രാത്രി ഒരു ഒൻപത് മണിയോടെ അവൻ വീട്ടിൽ എത്തും. ഇന്ശാഅല്ലാഹ്' അവന്റെ ഇഷ്ട വിഭവമായ കോഴി ബിരിയാണി ഉണ്ടാക്കി വെക്കാം..ല്ലേ..' മ്മ്...അതെ.. ഉമ്മാ....അവൾ സൈനുമ്മയെ നോക്കിയൊന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു.. 'അവന്റെ കുട്ടുക്കാർ ആണത്ര വിളിക്കാൻ പോകുന്നത്... അവർക്കും കൂടി കരുതേണ്ടി വരും..' മ്മ്....' ☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️ എല്ലാവരും കൂടി ചേർന്ന് ബിരിയാണിയും, ഇറച്ചിയും, പത്തിരിയും എല്ലാം റെഡിയാക്കി വെച്ച്....മഗ്‌രിബ് ബാങ്ക് കൊടുത്തപ്പോൾ എല്ലാവരും നമസ്കരിക്കാൻ പോയി..റസിയ നമസ്ക്കാരം കഴിഞ്ഞ്. നല്ല...വിരിപ്പ് നോക്കി അതിൽ കുറച്ച് സെന്റ് തേച്ച് വിരിച്ചിട്ടു.. ഞാൻ കണ്ട സ്വപ്നങ്ങൾ യഥാർത്യമാകുമോ.. ഇക്ക എന്റേത് മാത്രമാകുമോ... അവളുടെ മുഖത്ത് പുഞ്ചിരി വിടർന്നു.. ☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️ സുബൈർ കൂട്ടുകാരും വീട്ടിൽ എത്തി...ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ടു പോകാം എന്ന് പറഞ്ഞു സൈനുത്ത അവരെ ഒരു പാട് നിർബന്ധിച്ചു... വയർ ഫുള്ളാ ഉമ്മാ ഇനി ഒന്നും പോവില്ല.. നിങ്ങൾ ഭക്ഷണം കഴിച്ചോ...? " കഴിച്ചു ഉമ്മാ അതല്ലേ ഞങ്ങൾ പറഞ്ഞത്.. സുബൈറേ എന്ത് പണിയാഡാ.. നീ കാണിച്ചത് ഇതൊക്കെ പിന്നേ ഞങ്ങൾ ആർക്ക് വേണ്ടി ഉണ്ടാക്കിയതാ.. ഉമ്മാ.. ചൂടാവാതെ അവർ എല്ലാവരും കൂടി നിർബന്ധിച്ചപ്പോൾ എനിക്ക് കഴിക്കേണ്ടി വന്നു....നിങ്ങൾ എല്ലാവരെയും കഴിച്ചിട്ട് ബാക്കി മിച്ചം വരുന്നത് ഫ്രഡ്ജിൽ സൂക്ഷിച്ചാൽ പോരെ നാളെയും കഴിക്കാല്ലോ... 'എടാ... ഞങ്ങൾ ഇറങ്ങി അപ്പൊ.. എല്ലാം പറഞ്ഞപ്പോലെ.. സുബൈറിനെ പുറത്തേക്ക് വിളിച്ച് എന്തൊക്കെയൊ പതുക്കെ പറഞ്ഞവർ ചിരികുന്നുണ്ടായിരുന്നു.' 'അപ്പൊ.. ഒക്കെ.. ഡാ.. നാളെ..കാണാം...' അവരോട് കൈവീശികാണിച്ചു കൊണ്ടവൻ അകത്തേക്ക് കടന്നു. അവൻ അടുക്കളയിലേക്ക് കടന്ന്.. ടേബിളിൽ കൊടുന്നുവെച്ച ജെഗിൽ നിന്നും വെള്ളം എടുത്ത് കുടിച്ചുകൊണ്ട്.. ആകെ ഒന്ന് കണ്ണോടിച്ചു.. "എന്താടി.. കാന്താരി.. നീ..ഇങ്ങനെഅന്തം വിട്ടു നോക്കുന്നത്.. നിനക്കൊന്നും ചോദിക്കാൻ ഇല്ലേ..' നസിയ അവനെ നോക്കിയൊന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു.. റസിയ... എന്നെ നോക്കണ്ട ഞാൻ കഴിച്ചു..നിങ്ങൾ എല്ലാവരും കഴിച്ചോളൂ. ഉമ്മാ.. ഉപ്പയെവിടെ.. ഞാൻ ഒന്ന് കുളിച്ച് ഫ്രഷ് ആവട്ടെ... അവൻ കോണിസ്റ്റെപ്പുകൾ കയറി മുകളിലോട്ട് നടന്നു.. മോളെ..ഇവിടെ ഇങ്ങനെ നാണിച്ചു നിൽക്കാതെ കൂടെ ചെല്ല് അവൻക്ക് തോർത്തും.. ഡ്രെസ്സൊക്കെ എടുത്ത് കൊടുക്ക്.. സൈനുത്ത അവളെയും അവന്റെ കൂടെ പറഞ്ഞയച്ചു... ഇക്കാ... തോർത്ത്.. 'മ്മ്... അവിടെ വെച്ചേക്കു. ഞാൻ എടുത്തോളാം. കുളികഴിഞ്ഞാൽ ഞാൻ കിടക്കും എനിക്ക് നല്ല ക്ഷീണമുണ്ട്.. നീ പോയി ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ട് വന്ന് കിടന്നോ.. ട്ടോ..' അവൾ നിരാശ ഭാവത്തോടെ തിരിഞ്ഞു നടന്നു... രണ്ട് വർഷം കഴിഞ്ഞതിനു ശേഷം ആദ്യമായി കാണുകയാണ് അതിന്റെ യാതൊരു സന്തോഷവും ആ.. മുഖത്തിലില്ല. പക്ഷെ..ചമ്മൽ മറക്കാൻ പാടുപെടുന്ന പോലെ തോന്നിയെനിക്ക്.. എന്നാലും വല്ലാത്ത തൊലിക്കട്ടി തന്നെയാ ഇങ്ങേർക്ക്... കണ്ടിട്ട് യാതൊരു മാറ്റവും സംഭവിച്ചിട്ടില്ല... വന്നതല്ലേ ഒള്ളു.. കാണാം.. ☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️ ഭക്ഷണം കഴിച്ചവൾ പാത്രങ്ങൾ ഓരോന്നായി കഴുകി എടുത്തുവെച്ച് കൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനിടയിലാണ്.. ആയിഷുമ്മത്ത അവളോട് പറഞ്ഞത്.. "എടി.. റസിയാ.. മതി ഇവിടെ കിടന്ന് തിരിഞ്ഞത്... അങ്ങോട്ട് ചെല്ല്.. ബാക്കി ഞാൻ തീർത്തോളാം അവനവിടെ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടാവും." "ഒഹ്.. പിന്നേ.. കാത്തിരിക്കുന്നു അതിന് സുബൈർ വേറെ ജനിക്കേണ്ടി വരും.." "എന്താടി ഒറ്റക്ക് നിന്ന് പിറു പിറുക്കുന്നത്.." "ഒന്നുല്ല ആയിഷുമ്മത്ത ' എന്നാ..ചെല്ല്... മ്മ്... ഞാൻ പൊക്കോളാം അവൾ ആയിഷുമ്മയുടെ കവിളിൽ പിടിച്ച് നുള്ളികൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️ റസിയ... റൂമിൽ എത്തി. സുബൈർ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി..മുടി ചീകികൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു...അവൾ അകത്തു കടന്ന് റൂം ലോക്കിട്ടു... "അഹ്.. നീ..എത്തിയോ.." "പിന്നെ.. ഞാൻ തന്റെ കൂടെ കട്ടിലിൽ കിടക്കുന്നത് കൊണ്ട് തനിക്ക് വിരോധം ഒന്നും ഇല്ലല്ലോ..." അവന്റെ ചോദ്യം കേട്ട് റസിയ അവനെ ഒന്നുകൂടെ നോക്കി... (തുടരും.... കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹🌹 #📔 കഥ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ