അന്ന് കണിമംഗലം കോവിലകത്ത് വലിയൊരു പൂജയായിരുന്നു. തറവാടിന്റെ ഐശ്വര്യത്തിനായി നടത്തുന്ന ഭഗവതി സേവ... പുലർച്ചെ തന്നെ കോവിലകം ഉണർന്നു. പടിപ്പുര മുതൽ ഉമ്മറം വരെ അരിപ്പൊടി കൊണ്ട് കോലം വരച്ചിരിക്കുന്നു. അന്തരീക്ഷത്തിൽ അഗർബത്തിയുടെയും നെയ്യ് വിളക്കുകളുടെയും സുഗന്ധം പടർന്നു പന്തലിച്ചു നിൽക്കുന്നു.... ലക്ഷ്മിയമ്മ നേരത്തെ തന്നെ പണിക്ക് പോയിരുന്നു. ഉണ്ണിമായ കോളേജിൽ പോകേണ്ടതില്ലെന്നും ഇന്ന് തറവാട്ടിൽ സഹായത്തിന് നിൽക്കണമെന്നും സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടി പ്രത്യേകം പറഞ്ഞിരുന്നു.... മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെയാണ് ഉണ്ണിമായ അങ്ങോട്ട് നടന്നത്. വഴിനീളെ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഇന്നലെ തമ്പ്രാൻ കാറിൽ വന്നതും സംസാരിച്ചതുമായിരുന്നു. ആരെങ്കിലും അത് കണ്ടു കാണുമോ. എന്ന ഭയം അവളെ അലട്ടി.. അവൾ പതുക്കെ അടുക്കളവാതിൽക്കൽ എത്തി. അവിടെ നാണിയമ്മയും അമ്മയും വലിയ ചെമ്പുകളിൽ പായസം വയ്ക്കുന്ന തിരക്കിലാണ്.... "ആ... വന്നോ മോളെ? നീ വേഗം പോയി ആ പൂജാമുറിക്ക് മുന്നിലെ നിലവിളക്കുകൾ ഒന്ന് തേച്ചു മിനുക്കി വെക്ക്. വല്ലാതെ വൈകണ്ട" നാണിയമ്മ പറഞ്ഞു... ഉണ്ണിമായ പതുക്കെ വിളക്കുകളുമായി തളത്തിലേക്ക് വന്നു. അവിടെ വലിയൊരു തൂണിന് മറവിൽ നിന്ന് അവൾ കണ്ടു വിഷ്ണു തമ്പ്രാൻ അച്ഛനോടൊപ്പം എന്തോ ഗൗരവത്തിൽ സംസാരിക്കുകയാണ്.... തനി കേരളീയ വേഷത്തിൽ ചന്ദനക്കുറി തൊട്ട് നിൽക്കുന്ന അവനെ കാണാൻ എന്തു ചേലാണെന്ന് അവൾ അറിയാതെ ചിന്തിച്ചുപോയി.... പെട്ടെന്ന് തമ്പ്രാന്റെ നോട്ടം അങ്ങോട്ട് തിരിഞ്ഞതും അവൾ വെപ്രാളപ്പെട്ട് മുഖം താഴ്ത്തി... പക്ഷേ ആ നിമിഷം അവിടെ മറ്റൊരു കണ്ണുണ്ടായിരുന്നു. രേവതി രേവതി അരികിലെ മുറിയിൽ നിന്ന് എല്ലാം ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഉണ്ണിമായയെ കാണുമ്പോഴേക്കും അവളുടെ ഉള്ളിൽ ദേഷ്യം ഇരച്ചു കയറും.... വിഷ്ണുവിന്റെ നോട്ടം ആ വേലക്കാരിയുടെ മകളിൽ തങ്ങുന്നത് അവൾക്ക് സഹിക്കാനായില്ല... "അമ്മേ കണ്ടോ ആ നിൽക്കുന്നത്? ഇവിടെ പണിക്ക് വന്നതാണോ അതോ തമ്പ്രാനെ വശീകരിക്കാൻ വന്നതാണോ എന്ന് സംശയമാണ്" രേവതി തന്റെ അമ്മ റുക്മിണിയോട് അടക്കം പറഞ്ഞു... "നീ സങ്കടപ്പെടണ്ട രേവതി. ഈ തറവാട്ടിലെ പെണ്ണായി നീ തന്നെ വരും. ഇവളെപ്പോലെയുള്ളവരെ എങ്ങനെ ഒതുക്കണമെന്ന് എനിക്കറിയാം" റുക്മിണി ക്രൂരമായി ഒന്ന് ചിരിച്ചു... ഉണ്ണിമായ വിളക്കുകൾ മിനുക്കി വെക്കുന്നതിനിടയിൽ.രേവതി അവിടേക്ക് നടന്നു വന്നു. കയ്യിൽ കരുതിയിരുന്ന ഒരു ഗ്ലാസ് പാൽ അവൾ മനഃപൂർവ്വം നിലത്തേക്ക് മറിച്ചിട്ടു. പാല് ഉണ്ണിമായയുടെ ദാവണിയിലും തറയിലും ആകെ പടർന്നു... "അയ്യോ.. എന്റെ കൈ തട്ടിയതാ... നോക്കി നിൽക്കാതെ ഇത് തുടച്ചു വൃത്തിയാക്കടി. ഒരു പണിയും കൃത്യമായി ചെയ്യാൻ അറിയില്ലേ നിനക്ക്?" രേവതി ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു... ശബ്ദം കേട്ട് സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടിയും വിഷ്ണുവും അങ്ങോട്ട് ഓടിവന്നു. ഉണ്ണിമായ പരിഭ്രമിച്ചു നിൽക്കുകയാണ്. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു... വിഷ്ണുവിന് കാര്യം മനസ്സിലായി. രേവതി മനഃപൂർവ്വം ചെയ്തതാണെന്ന് അവന് ഉറപ്പായിരുന്നു. "രേവതി നീ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്?" വിഷ്ണു ദേഷ്യത്തോടെ ചോദിച്ചു... "ഞാൻ എന്ത് ചെയ്തു? എന്റെ കൈ തട്ടിയതാ. അതിന് ഇവൾ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ കരഞ്ഞു നാടകം കളിക്കുന്നത്?" രേവതി തർക്കിച്ചു... തമ്പ്രാന്റെ മുന്നിൽ വെച്ച് വീണ്ടും അപമാനിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ ഉണ്ണിമായയ്ക്ക് നിൽക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൾ അടുക്കളയിൽ പോയി ഒരു തുണി കയ്യിലെടുത്ത് നിലം തുടയ്ക്കാൻ മുട്ടുകുത്തി ഇരുന്നു. പക്ഷേ വിഷ്ണു അവളുടെ കയ്യിൽ തടഞ്ഞു... "നീ വേണ്ട ഉണ്ണിമായേ... വേറെ ആരെങ്കിലും ചെയ്തോളും. നീ പോയി നിന്റെ വസ്ത്രം മാറൂ" വിഷ്ണുവിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു കടുപ്പമുണ്ടായിരുന്നു.... സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടിയും ഇടപെട്ടു. "മോളെ നീ സങ്കടപ്പെടണ്ട. പോയി വസ്ത്രം മാറി വരൂ. രേവതി നീ പൂജാമുറിയിലേക്ക് പൊയ്ക്കോ." ഉണ്ണിമായ വേഗം അകത്തേക്ക് ഓടി. പക്ഷേ അവൾ പോയ വഴിയിൽ രേവതിയുടെ പക നിറഞ്ഞ നോട്ടം പിന്തുടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വിഷ്ണുവിന് മനസ്സിലായി താൻ ഉണ്ണിമായയെ സഹായിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് അവൾക്ക് കൂടുതൽ ദോഷം ചെയ്യുമെന്ന്. എങ്കിലും അവളിലെ ആ നിഷ്കളങ്കത അവനെ വല്ലാതെ ആകർഷിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.... പൂജാമുറിയിൽ നിന്ന് ശംഖനാദം മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. കോവിലകം മുഴുവൻ ഭക്തിയുടെയും കർപ്പൂരത്തിന്റെയും ഗന്ധത്തിൽ ലയിച്ചു നിൽക്കുകയാണ്. എന്നാൽ കോവിലകത്തിന്റെ ഇരുണ്ട മൂലകളിൽ പകയുടെ മറ്റൊരു ഗന്ധം പടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു... ഉണ്ണിമായ അടുക്കളപ്പുറത്തെ കിണറ്റുകരയിൽ ഇരുന്ന് തന്റെ ദാവണിയിലെ പാലിന്റെ കറ കഴുകിക്കളയുകയായിരുന്നു. ഇടയ്ക്കിടെ അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറയുന്നുണ്ട്. വിഷ്ണു തമ്പ്രാൻ എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ വെച്ച് തന്നെ സഹായിക്കാൻ വന്നത് നന്മ കൊണ്ടാണെന്ന് അവൾക്കറിയാം... പക്ഷേ അത് തനിക്ക് വലിയൊരു വിനയാകുമെന്ന് ആ പാവം പെൺകുട്ടി ഭയപ്പെട്ടു.... തൊട്ടപ്പുറത്തെ ഇടനാഴിയിൽ റുക്മിണിയും രേവതിയും രഹസ്യമായി സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു... "അമ്മേ കണ്ടില്ലേ വിഷ്ണു ഏട്ടന്റെ ആ സഹതാപം? ആ വേലക്കാരിയുടെ മകളുടെ കയ്യിൽ പിടിക്കാൻ പോയത് നിങ്ങൾ കണ്ടില്ലേ? എനിക്കിത് സഹിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല" രേവതി പല്ലു ഞെരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു... റുക്മിണി മകളുടെ തോളിൽ കൈവെച്ച് ആശ്വസിപ്പിച്ചു. "നീ പേടിക്കണ്ട രേവതി. വിഷ്ണുവിനെ നിനക്ക് കിട്ടണമെങ്കിൽ ഇവൾ ഈ കോവിലകത്തിന്റെ പടി ചവിട്ടുന്നത് നിർത്തണം. അതിനൊരു വഴിയുണ്ട്. ഇന്ന് ഭഗവതി സേവ കഴിഞ്ഞാൽ തമ്പ്രാട്ടി തന്റെ സ്വർണ്ണമാല ഊരി പൂജാമുറിയിലെ പീഠത്തിൽ വെക്കും. ആ സമയം നോക്കി നമുക്ക് അത് മാറ്റണം." രേവതിയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു ക്രൂരമായ തിളക്കം മിന്നി. "എന്നിട്ട്?" "എന്നിട്ട് അത് ഈ ഉണ്ണിമായയുടെ ബാഗിലോ അല്ലെങ്കിൽ അവൾ ഇരിക്കുന്ന ഇടത്തോ കൊണ്ടുപോയി വെക്കണം. മോഷ്ടാവെന്ന പേര് വീണാൽ പിന്നെ തമ്പ്രാട്ടി അവളെ ഇങ്ങോട്ട് അടുപ്പിക്കില്ല. വിഷ്ണുവിനും അവളെ വെറുപ്പാകും." അമ്മയുടെ ബുദ്ധിയിൽ രേവതിക്ക് സന്തോഷം തോന്നി. അവർ തങ്ങളുടെ പദ്ധതിയൊരുക്കി പൂജാമുറിയിലേക്ക് നടന്നു... പൂജ കഴിഞ്ഞ് എല്ലാവരും പ്രസാദം വാങ്ങുന്ന തിരക്കിലായി. ഉണ്ണിമായയും ലക്ഷ്മിയമ്മയും പന്തലിൽ ഇലയിടുന്ന പണിയിലായിരുന്നു. വിഷ്ണു തന്റെ സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം സംസാരിച്ചു നിൽക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും അവന്റെ നോട്ടം ഇടയ്ക്കിടെ പന്തലിൽ പണിയെടുക്കുന്ന ഉണ്ണിമായയിലേക്ക് നീളുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ വല്ലാതെ തളർന്നതുപോലെ അവന് തോന്നി.... "ഉണ്ണിമായേ..." വിഷ്ണു പതുക്കെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു ചെന്നു. അപ്രതീക്ഷിതമായ ആ വിളി കേട്ട് അവൾ ഞെട്ടിപ്പോയി. കയ്യിലിരുന്ന ഇലകൾ താഴെ വീഴാൻ പോയി. അവൾ പരിഭ്രമത്തോടെ ചുറ്റും നോക്കി. രേവതിയോ മറ്റാരെങ്കിലുമോ കാണുന്നുണ്ടോ എന്ന പേടി അവളുടെ മുഖത്ത് വ്യക്തമായിരുന്നു... "തമ്പ്രാൻ... ദയവായി ഇങ്ങനെ വിളിക്കരുത്. ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ..." അവളുടെ ശബ്ദം വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു... "നീ എന്തിനാ ഇത്ര പേടിക്കുന്നത്? ഞാൻ നിന്നെ സഹായിക്കാനല്ലേ നോക്കുന്നത്. നിന്റെ പഠിത്തം എങ്ങനെ പോകുന്നു?" വിഷ്ണു മൃദുവായി ചോദിച്ചു... "നന്നായി പോകുന്നു. എനിക്ക് പോകണം... അമ്മ തിരക്കും" അവൾ മറുപടിക്ക് കാത്തുനിൽക്കാതെ അവിടെ നിന്നും വേഗം നടന്നു നീങ്ങി... വിഷ്ണുവിന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു നീറ്റൽ അനുഭവപ്പെട്ടു. താൻ എത്ര അടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചാലും തങ്ങൾക്കിടയിലെ ഈ വലിയ മതിൽക്കെട്ട് അവളെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നു എന്ന് അവന് മനസ്സിലായി.... രാത്രിയായതോടെ പൂജകളെല്ലാം അവസാനിച്ചു. സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടി തന്റെ കഴുത്തിലെ വലിയ പതക്കമുള്ള മാല ഊരി ഒരു താലത്തിൽ വെച്ചു. തളർച്ച കൊണ്ട് അവർ അത് അലമാരയിൽ വെക്കാൻ മറന്നുപോയി. ഇതായിരുന്നു റുക്മിണി കാത്തിരുന്ന അവസരം.... എല്ലാവരും ഊണ് കഴിക്കാനായി പോയ ആ നിമിഷം ആരും കാണാതെ റുക്മിണി ആ മാല കൈക്കലാക്കി. നേരെ അടുക്കളപ്പുറത്ത് ഉണ്ണിമായ തന്റെ പുസ്തകങ്ങളും സഞ്ചിയും വെച്ചിരുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് അവർ നടന്നു. ആ ചെറിയ സഞ്ചിനുള്ളിലേക്ക് ആ വിലപിടിപ്പുള്ള സ്വർണ്ണമാല അവർ തിരുകി വെച്ചു... പാവം ഉണ്ണിമായ... തനിക്ക് ചുറ്റും വലിയൊരു കെണി മുറുകുന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞതേയില്ല. അവൾ അപ്പോഴും വിഷ്ണു തമ്പ്രാന്റെ ആ സൗമ്യമായ വാക്കുകൾ ആലോചിച്ച് തന്റെ പണികൾ തീർക്കുകയായിരുന്നു.... അൽപ്പസമയത്തിനകം കോവിലകത്ത് വലിയൊരു നിലവിളി ഉയർന്നു... "അയ്യോ! എന്റെ മാല കാണുന്നില്ലല്ലോ! എന്റെ ദേവീ... ആ പൂജാമുറിയിൽ വെച്ച മാല ആരാ എടുത്തത്?" സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടിയുടെ പരിഭ്രമിച്ചുള്ള വിളി കേട്ട് എല്ലാവരും ഓടി കൂടി... ശിവശങ്കരൻ തമ്പുരാൻ ഗൗരവത്തോടെ ഉമ്മറത്തേക്ക് വന്നു. വിഷ്ണുവും ഞെട്ടിപ്പോയി.... "ആരാണ് അവിടെ അവസാനമായി ഉണ്ടായിരുന്നത്?" തമ്പുരാൻ ഗർജ്ജിച്ചു.... റുക്മിണി പതുക്കെ മുന്നോട്ട് വന്നു. "ഞാൻ കണ്ടു... ലക്ഷ്മിയുടെ മകൾ ഉണ്ണിമായ പൂജാമുറിയുടെ പരിസരത്ത് കറങ്ങി നടക്കുന്നത്." എല്ലാവരുടെയും നോട്ടം പേടിച്ചു വിറച്ചു നിൽക്കുന്ന ഉണ്ണിമായയ്ക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു.... റുക്മിണിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടതും കോവിലകത്ത് ഒരു നിമിഷം നിശബ്ദത പടർന്നു. പക്ഷേ അവർ പ്രതീക്ഷിച്ചതുപോലെ ആരും ഉണ്ണിമായയെ സംശയത്തോടെ നോക്കിയില്ല. സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടി റുക്മിണിയെ ഒന്ന് തറപ്പിച്ചു നോക്കി.... "റുക്മിണീ... നീ എന്തിനാ ഇങ്ങനെയൊക്കെ പറയുന്നത്? ആ കുട്ടിക്ക് ഈ സ്വർണ്ണത്തിന്റെ വിലയൊന്നും അറിയില്ലെങ്കിലും അവളുടെ മനസ്സ് സ്വർണ്ണമാണെന്ന് എനിക്കറിയാം. ഉണ്ണിമായ എന്റെ മാല എടുക്കില്ല. അതിന് എനിക്ക് ആരോടും ചോദിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല" സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടിയുടെ ആ വാക്കുകൾ ഒരു ചാട്ടുളി പോലെ റുക്മിണിയുടെ നെഞ്ചിൽ തറച്ചു.... ശിവശങ്കരൻ തമ്പുരാനും പതുക്കെ തലയാട്ടി. "ലക്ഷ്മിയുടെ മകളെ നമുക്ക് വിശ്വാസമാണ്. മാല അവിടെ എവിടെയെങ്കിലും വീണുപോയതാവും. പപ്പാ നീ ഒന്നുകൂടി പോയി നോക്ക്." എല്ലാവരും തന്നെ വിശ്വസിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും താൻ ഒരു മോഷ്ടാവായി ചിത്രീകരിക്കപ്പെട്ടത് ഉണ്ണിമായയ്ക്ക് താങ്ങാനായില്ല. തമ്പുരാന്റെയും വിഷ്ണുവിന്റെയും മുന്നിൽ വെച്ച് ഇങ്ങനെയൊരു ആരോപണം കേട്ടപ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളം തകർന്നുപോയി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് പ്രളയം പോലെ കണ്ണുനീർ ഒഴുകി....പരിസരം മറന്ന്, ആരുടെയും വിളികേൾക്കാതെ അവൾ പടിപ്പുര കടന്ന് തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് ഓടി... ലക്ഷ്മി എന്തുചെയ്യണമെന്നറിയാതെ അവിടെത്തന്നെ നിന്നു. മകൾ ഓടിപ്പോകുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ആ അമ്മയുടെ നെഞ്ചു പിടഞ്ഞു. വിഷ്ണുവിന് അവളുടെ പിന്നാലെ ഓടണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു പക്ഷേ മുറ്റത്ത് നിൽക്കുന്ന അച്ഛന്റെ ഗാംഭീര്യം അവനെ തടഞ്ഞു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ റുക്മിണിയോടും രേവതിയോടുമുള്ള കടുത്ത ദേഷ്യം തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.... കോവിലകത്തെ ഉമ്മറത്ത് വലിയൊരു തർക്കം തന്നെ നടക്കുകയായിരുന്നു... "ലക്ഷ്മിയുടെ മകളെ എനിക്ക് വിശ്വാസമാണ്" എന്ന് സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടി തറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞിട്ടും റുക്മിണിയും രേവതിയും പിന്മാറാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല... "എങ്കിൽ പിന്നെ ആ സഞ്ചി ഒന്ന് പരിശോധിക്കാമല്ലോ? അവൾ ഓടിപ്പോയത് പേടിച്ചിട്ടല്ലേ? പപ്പാ... ആ സഞ്ചി ഇങ്ങോട്ട് എടുത്തേ" റുക്മിണി ആജ്ഞാപിച്ചു... കാര്യസ്ഥൻ പപ്പൻ മടിച്ചു മടിച്ചാണെങ്കിലും അടുക്കളപ്പുറത്ത് ഉണ്ണിമായ മറന്നുവെച്ച ആ തുണിസഞ്ചി ഉമ്മറത്തേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു. എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകൾ ആ സഞ്ചിയിലായിരുന്നു. പപ്പൻ സഞ്ചി പതുക്കെ കുടഞ്ഞതും അതിനുള്ളിൽ നിന്ന് മിന്നിത്തിളങ്ങുന്ന ആ സ്വർണ്ണമാല തറയിലേക്ക് വീണു.... മുറ്റത്ത് കൂടിനിന്നവർക്കിടയിൽ ഒരു പിറുപിറുപ്പ് ഉയർന്നു. ലക്ഷ്മിയമ്മ വിശ്വസിക്കാനാവാതെ നെഞ്ചിൽ കൈവെച്ച് തറയിലിരുന്നു പോയി... "എന്റെ മോൾ ഇത് ചെയ്യില്ല... എന്റെ ഉണ്ണി ഇത് ചെയ്യില്ല തമ്പുരാട്ടീ..." അവർ വിങ്ങിപ്പൊട്ടി... "ഇപ്പോൾ കണ്ടല്ലോ? മാല സഞ്ചിയിൽ തന്നെയുണ്ടല്ലോ! ഇനി എന്ത് പറയണം?" രേവതി ജയിച്ച ഭാവത്തിൽ വിഷ്ണുവിനെ നോക്കി.... വിഷ്ണുവിന്റെ മുഖം ദേഷ്യം കൊണ്ട് ചുവന്നു തുടുത്തു. അവൻ ആ മാലയിലേക്ക് നോക്കിയില്ല പകരം റുക്മിണിയുടെയും രേവതിയുടെയും മുഖത്തേക്കാണ് നോക്കിയത്. അവരുടെ കണ്ണുകളിലെ ആ അമിതമായ ആവേശം അവനിൽ സംശയമുണ്ടാക്കി. അവൻ പതുക്കെ പടികൾ ഇറങ്ങി റുക്മിണിയുടെ മുന്നിൽ വന്ന് നിന്നു. അവന്റെ ആ ഗാംഭീര്യമുള്ള നിൽപ്പ് കണ്ടപ്പോൾ റുക്മിണിയുടെ ഉള്ളൊന്ന് കാളി.... "ഇത് ഉണ്ണിമായ എടുത്തതാണെന്ന് വലിയമ്മയ്ക്ക് എങ്ങനെ ഇത്ര ഉറപ്പിച്ചു പറയാൻ കഴിഞ്ഞു?" വിഷ്ണുവിന്റെ ശബ്ദം ഇടിമുഴക്കം പോലെ മുഴങ്ങി... "പൂജാമുറിയിൽ മാല ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന് ആദ്യം പറഞ്ഞതും വലിയമ്മയാണ്. സഞ്ചിയിൽ മാല ഉണ്ടെന്ന് ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞതും വലിയമ്മയാണ്. എങ്ങനെ?" "അത്... ഞാൻ കണ്ടു... അവൾ അവിടെ..." റുക്മിണി വിക്കി... "സത്യം പറഞ്ഞോ!" വിഷ്ണു തന്റെ കൈ മുഷ്ടി ചുരുട്ടി ഉമ്മറത്തെ തൂണിൽ ശക്തിയായി ഒന്ന് അടിച്ചുകൊണ്ട് ഗർജ്ജിച്ചു. "ഈ കോവിലകത്തെ തമ്പുരാനായിട്ടാണ് ഞാൻ ചോദിക്കുന്നത്. കള്ളം പറഞ്ഞാൽ ഈ പടിപ്പുരയ്ക്ക് പുറത്തായിരിക്കും നിങ്ങളുടെ സ്ഥാനം. ആരാണ് ആ കുട്ടിയുടെ സഞ്ചിയിൽ മാല വെച്ചത്?" വിഷ്ണുവിന്റെ ആ ഭാവം മുമ്പൊരിക്കലും ആരും കണ്ടിട്ടില്ലായിരുന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ അഗ്നി കണ്ടപ്പോൾ റുക്മിണിയുടെ ധൈര്യം ചോർന്നുപോയി. വിഷ്ണു തന്നെ അടിക്കുമോ എന്ന് പോലും അവർ ഭയന്നു... "ഞാൻ... ഞാൻ അറിയാതെ..." റുക്മിണി വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി... "അവളെ ഇവിടെ നിന്ന് ഓടിക്കാൻ വേണ്ടി ഞാൻ ചെയ്തതാ വിഷ്ണൂ... എന്നോട് ക്ഷമിക്ക്. മാല ഞാനാണ് അവളുടെ സഞ്ചിയിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചത്." ആ സത്യം കേട്ടതും സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടി ഞെട്ടിപ്പോയി. ലക്ഷ്മിയമ്മ എഴുന്നേറ്റ് റുക്മിണിയെ നോക്കി. രേവതി നാണക്കേട് കൊണ്ട് തല താഴ്ത്തി നിന്നു.... "കണ്ടല്ലോ?" വിഷ്ണു പുച്ഛത്തോടെ പറഞ്ഞു. "ഒരു പാവം പെൺകുട്ടിയെ മോഷ്ടാവാക്കാൻ നോക്കിയ നിങ്ങളുടെ ഈ മനസ്സിനോടാണ് എനിക്ക് വെറുപ്പ്. ലക്ഷ്മിയമ്മേ... മോളോട് ഞാൻ ക്ഷമ ചോദിക്കുന്നു." പക്ഷേ അപ്പോഴേക്കും ഉണ്ണിമായ അവിടെ നിന്നും ഓടിപ്പോയിരുന്നു. താൻ നിരപരാധിയാണെന്ന് തെളിഞ്ഞത് അവൾ അറിഞ്ഞില്ല. അവളുടെ ഉള്ളിൽ ആ ആക്ഷേപം ഒരു വലിയ മുറിവായി മാറിയിരുന്നു.... അന്നു രാത്രി വിഷ്ണുവിന് ഉറക്കം വന്നില്ല. തന്റെ വീട്ടുകാർ തന്നെ ഒരു പാവം കുട്ടിയെ ഇത്രയും വേദനിപ്പിച്ചത് അവന് സഹിക്കാനായില്ല. അവൾ ഇപ്പോൾ വീട്ടിലിരുന്ന് കരയുകയാകുമെന്ന് അവന് തോന്നി... അവളെ ഒന്ന് കാണണം അവളോട് സംസാരിക്കണം. വിഷ്ണുവിന്റെ ഉള്ളിൽ ഉണ്ണിമായയോടുള്ള ഇഷ്ടം ഒരു കടൽ പോലെ ആർത്തലയ്ക്കുകയായിരുന്നു. പിറ്റേദിവസം മുതൽ കോവിലകത്ത് ഉണ്ണിമായ വന്നില്ല. ലക്ഷ്മി മാത്രം പതിവുപോലെ പണിക്കെത്തി. പക്ഷേ അവളുടെ മുഖത്ത് പഴയ തെളിച്ചമില്ലായിരുന്നു.... "ലക്ഷ്മീ ആ കുട്ടി എന്തിനാ വരാത്തത്? അവൾക്ക് ഞങ്ങളെ വിശ്വാസമില്ലേ?" സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടി ചോദിച്ചു. "അതല്ല തമ്പുരാട്ടി... അവൾക്ക് വല്ലാത്ത സങ്കടം. ആരോടും ഒന്നും മിണ്ടുന്നില്ല. കോളേജിൽ പോകും വരും മുറിയിൽ അടച്ചിരിക്കും. അത്രതന്നെ" ലക്ഷ്മി വിതുമ്പലോടെ പറഞ്ഞു. വിഷ്ണു മട്ടുപ്പാവിലെ ജനാലയ്ക്കൽ നിന്ന് ഇതെല്ലാം കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഉണ്ണിമായയില്ലാത്ത കോവിലകം അവന് വല്ലാതെ അപരിചിതമായി തോന്നി. പൂമുഖത്തെ തൂണുകൾക്കിടയിൽ അവൾ മറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നത് കാണാനോ അവളുടെ കുപ്പിവളകളുടെ കിലുക്കം കേൾക്കാനോ അവന് കഴിഞ്ഞില്ല. മുമ്പൊക്കെ ബാംഗ്ലൂരിലെ വലിയ നഗരത്തിരക്കിൽ കഴിഞ്ഞിരുന്ന തനിക്ക് ഈ ഒരു നാട്ടിൻപുറത്തുകാരി പെൺകുട്ടി ഇത്രയും സ്വാധീനം ചെലുത്തുന്നത് അവനെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി... രാത്രിയിൽ ചാരുകസേരയിൽ കിടന്ന് വിഷ്ണു ചിന്തകളിൽ ആണ്ടുപോയി. നിലാവെളിച്ചം മുറ്റത്തെ തെങ്ങോലകൾക്കിടയിലൂടെ താഴേക്ക് വീഴുന്നുണ്ട്... "എന്താണിത്? ഞാൻ എന്തിനാണ് അവളെക്കുറിച്ച് ഇങ്ങനെ ചിന്തിക്കുന്നത്?" അവൻ സ്വയം ചോദിച്ചു.... ബാംഗ്ലൂരിൽ തനിക്കൊപ്പം പഠിച്ച എത്രയോ സുന്ദരികളായ പെൺകുട്ടികൾ. അവർക്കില്ലാത്ത എന്ത് പ്രത്യേകതയാണ് ഈ ഉണ്ണിമായയ്ക്കുള്ളത്? അവളോട് തനിക്ക് തോന്നുന്നത് വെറും സഹതാപമാണോ? അതോ രേവതിയുടെ ഉപദ്രവങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള സംരക്ഷണമോ? പക്ഷേ അവളുടെ ആ കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ കണ്ണുകൾ ഓർക്കുമ്പോൾ തന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു ഭാരം അനുഭവപ്പെടുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? അവൾ അരികിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ അറിയാതെ തന്റെ ശ്വാസം നിലയ്ക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? "ഇതാണോ പ്രണയം?" അവൻ ഞെട്ടലോടെ ആലോചിച്ചു... "അല്ല... ആയിരിക്കില്ല. അവൾ അവിടത്തെ ഒരു പണിക്കാരത്തിയുടെ മകളാണ്. ഞാൻ ഇവിടുത്തെ ഇളമുറ തമ്പ്രാനും. ഈ ദൂരം മറികടക്കാൻ പ്രണയത്തിന് കഴിയുമോ?" എങ്കിലും നാളെ കോളേജ് വിടുന്ന നേരത്ത് അവളെ ഒന്ന് കാണണം എന്ന് അവന്റെ മനസ്സ് വാശിപിടിച്ചു. അവളുടെ മുഖത്തെ ആ സങ്കടം മാറ്റി ഒരു പുഞ്ചിരി കാണാതെ തനിക്ക് ഉറങ്ങാൻ കഴിയില്ലെന്ന് വിഷ്ണുവിന് തോന്നിത്തുടങ്ങി. തന്നിലെ   തമ്പ്രാൻ പതുക്കെ പതുക്കെ ഒരു കാമുകനായി മാറുന്നത് അവൻ പോലും അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.... തുടരും........ ❣️ നല്ല long ആയിട്ട് തന്നെ എഴുതി അതുകൊണ്ട് നല്ല long ആയിട്ട് തന്നെ റിവ്യൂ തരണം.... 🫶 ✍️പ്രണയം_തൂലിക.........❣️ #💌 പ്രണയം #📔 കഥ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #👨‍👩‍👧‍👦 കുടുംബം