#🙏भक्ती सुविचार📝 #🙏श्री गुरुदेव दत्त💐 #🙏श्री स्वामी समर्थ📿 #✍️सुविचार #🙏प्रेरणादायक / सुविचार 2013 कुरवपूरचे अनुभव असेच कुरवपूरच्या वारी साठी बाहेर पडलो गुरूंच्या दर्शनाची ओढ मला कधीही स्वस्थ बसू देत नाही म्हणून माझी नित्य कुरवपूर वारी माझे गुरू परमात्मा श्रीपाद श्रीवल्लभ यांच्या इच्छेने आजही सूरू आहे आणि यापुढे ही चालू रहाणार आहे , माझ्या भक्तिला परमात्मा श्रीपाद श्रीवल्लभ प्रभुनी दिलेला प्रतिसाद हेच माझ्या दर महिन्याच्या कुरवपूर वारी रहस्य आहे ,सप्टेंबर 2013 रोजी मि रायचूर वरून सकाळी सातच्या बसने कुरवपूरला निघालो बस नदीच्या काठी बरोबर 9 वाजता पोहचली बस मधून उतरून नदी काठी पोहचलो तर समोर बघीतले कृष्णा नदी आपले काठ सोडून रौद्र रूप धारण करून प्रचंड वेगाने वहात होती ,आजूबाजूला कोणीही मनुष्य दिसत नव्हते ना कोणतीही बुट्टी ,तेव्हा माझ्या मनात विचार आला पाण्याला प्रचंड वेग आहे त्यामुळे या वेगाने वाहणाऱ्या पाण्यात कोणी बुट्टी घालू शकतील का,असा विचार माझ्या मनात सूरू होता कारण आज पर्यत मी अनेक कुरवपुर वर्षे अनेक वेळा वारी करत आलो आहे कधीकधी अनंत अडचणी आल्या परंतु त्या अडचणीनी मला कधीही कुरवपुर मध्ये जाण्या पासून रोखले नव्हते परंतु आज जी समस्या आली आहे जी अडचण आली ती दरवर्षी पावसाळ्यात येतच होती तेव्हा काही ना काही तोडगा निघून मी कुरवपुर प्रभूच्या दर्शनाला पोहचत होतोच पण या वेळीचा पाण्याचा प्रवाह भयानक होता प्रचंड होता तसेच कलेक्टरनी आदेश काढला होता कि पाण्याचा प्रवाह कमी होई पर्यत पाण्यात कोणीही बुट्टी घालायची नाही त्यामुळे माझ्या पुढे प्रश्न पडला की आता नदी पार कशी करायची आणि आज पर्यत श्रीपाद प्रभूचे दर्शन न घेता मी कधीही माघारी गेलेलो नाही आहे मग कितीही ञास होऊ दे मग मी, श्रीपाद प्रभूना म्हणालो महाराज तुमचे दर्शन न घेता मि परत कधीही गेले नाही त्यामुळे आजही परत जाणार नाही मी इथे झाडाखाली बसतो परंतु तुमचे दर्शन घेतल्या शिवाय जाणार नाही !भक्त जनांचा कैवारी श्रीपादराव कुरवपुरी! !पातला त्वरीत वेषधारी जटामंडित भस्माकिंत! तेवढयात मला कोणीतरी हाक मारली मागे वळून बघतो तर तिथे अवधूत गुरूजी उभे होते अवधूत गुरूजी हे कुरवपूर दत्ताञेय देवस्थान चे पुजारी श्री पूजक ,मि अवधूत गुरूजीना नमस्कार केला तेव्हा ते म्हणाले रायचूर मध्ये कामा निमित्त गेलो होतो त्यामुळे चार पाच दिवस माझा मुक्काम रायचूर मध्ये होता असे बोलणे झाल्यावर मी गुरूजीना म्हणालो गुरूजी आता नदी पार करून कुरवपूर मध्ये कसे जायचे ,मि दर्शन न घेता परत जाऊ शकत नाही, तेव्हा गुरूजी म्हणाले घरी फोन करतो तेव्हा त्यानी आपल्या घरी आपल्या वडील व भाऊ यांना फोन केला व मि इथे पर्यत आलो आहे याची कल्पना दिली मग मी आणि अवधूत गुरूजी नदीच्या काठी झाडाखाली वाट बघत बसलो होतो तेव्हा खुप वेळानंतर दूर नदी मधून एक बुट्टी येताना दिसली तेव्हा अवधूत गुरूजी म्हणाले आपली जायची सोय झाली समोर नदीतून एक बुट्टी येत होती ,काही वेळात ती बुट्टी काठाला पोहचली तेव्हा त्यातील काही लोकांशी गुरूजी कन्नड मध्ये बोलले तेव्हा गुरूजीच्या लक्षात आले नदीच्या पाण्याला वेग जास्त असल्यामुळे कोणीही नदी मध्ये बुट्टी घालण्यास तयार नाही,तसेच कलेक्टरनी सुद्धा नदी मध्ये बुट्टी घालण्यावर बंदी आदेश काढला होता, त्यामुळे कुरवपुर मध्ये रहाणारे रोज कामासाठी रायचुरला जाणारी लोक गुरूजीना म्हणाली आम्ही रायचूरला जात आहे, आत्ता आम्ही संध्याकाळी सहा वाजता परत येणारआहे ,तेव्हा तुम्ही पण रायचूरला जा आणि संध्याकाळी सहा वाजता या ,तेव्हा अवधूत गुरूजी त्यांना बर बर म्हणाले,ती लोक गेली आम्हाला वाटले होते ती बुट्टी आम्हाला दोघांना घ्यायला आली आहे पण तसे नव्हते ती बुट्टी रोज कामा निमित्त रायचूरला जाणारे मजूर होते ते गेले, आत्ता आम्ही दोघेच तिथेच बसलो होतो मि अवधूत गुरूजीना म्हणालो गुरूजी तुम्ही रायचूरला परत जाऊ शकता पण मी इथून कुठेही जागा सोडून जाऊ शकत नाही ,कारण श्रीपाद प्रभूच्या इच्छेने मी नित्य कुरवपूरला येतो त्यानी मला इथ पर्यत आणले आहे नदी पण पार तेच करवतील म्हणून मि इथून जाणार नाही मि इथेच बसतो वाट बघत असे बोलून मि मनातल्या मनात श्रीपाद प्रभूंचा धावा केला त्यांना मला अडचणीतून सोडवण्याची विनंती केली, माझ्या भगवंताचे माझ्या कडे किती लक्ष असते हे मला पुढे कळाले भगवंत आपल्या भक्ताची अडचण सोडवण्याची तरतूद आधीच करून ठेवतो हे मला पुढे कळाले कारण मला अवधूत गुरूजी म्हणाले ,मि काल एका बुट्टी वाल्याला फोन केलेला मी त्याला म्हणालो मी रायचुर मध्ये आहे उद्या संध्याकाळच्या 5 च्या बसने घरी येणार आहे तेव्हा तु मला संध्याकाळी घ्यायला ये तेव्हा तो बुट्टीवाला म्हणाला संध्याकाळी जमणार नाही ,तुम्ही सकाळीच या मी नऊ वाजता नदी काठी हजर रहातो असे त्याने अवधूत गुरूजीना सांगितले होते तेव्हा गुरूजी म्हणाले त्याने सांगितले म्हणून मी सकाळी 7 ची बस पकडून आलो इथे बघतोय तर तो बुट्टी वाला नाही आहे त्याचा फोन पण लागत नाही आहे असे बोलून अवधूत गुरूजी शांत झाले, तेव्हा माझ्या मनात एकदम एक विचार चमकून गेला जणू मला माझ्या भगवंतानेच सांगितले तु मला भेटायला येणार आहेस ,तुझ्या आणि माझ्या मधले अडथळे मि आधीच दुर करून ठेवले आहेत ,हा विचार मनात येऊन अंगावर शहारे उभा राहीले कारण मि दुसरे दिवशी सकाळी नऊ वाजता कुरवपूरच्या काठी पोहचणार आहे हे माझ्या श्रीपाद प्रभूना माहित झाले होते (कारण भगवंताला पुढे घडणाऱ्या घटना कळत असतात) म्हणून त्याने बरोबर नियोजन केले म्हणजे अवधूत गुरूजीना कामा निमित्त रायचूरला जाऊ दिले व तिथून आदले दिवशी त्या बुट्टी वाल्याला फोन करायला लावला ,आणि त्या बुट्टीवाल्याला खोटे बोलायला लावले म्हणजे तो बुट्टीवाला गुरूजी ना म्हणाला असता मी संध्याकाळीच घ्यायला येतो, तर मग मला तीथे दिवसभर थांबायला लागले उन्हाचा त्रास झाला असता उपासमार झाली असती दिवसभर झाडाखाली बसुन शारीरिक कष्ट झाले असते आणि माझ्या श्रीपाद प्रभूना माहित आहे कितीही ञास झाला तरी मि तिथून गेलो नसतो म्हणून त्यानी माझ्या येण्याची व अवधूत गुरूजी येण्याची वेळ एकच ठरवली गेली आणि दिवस ही एकच केला कारण मि कोल्हापूर वरून कुरवपूरला जात तिथे माझ्या भगवंता शिवाय माझे कोणीच ओळखीचे नाही ,मला कोणीही नदी पार करून सोडायला आले नसते पण अवधूत गुरूजी हे कुरवपूर मंदिरातील पुजारी म्हणजे बडे प्रस्थ त्याना घेण्यासाठी कोणीना कोणीतरी येणार हे भगवंताला माहित होते म्हणून त्या सगळ्या गोष्टी ठरवून घडवून आणल्या आणि पुढे झाले ही तसेच जवळजवळ 3 तास होऊन गेले असतील बराच वेळ वाट बघून तो बुट्टी वाला आला नाही म्हणून अवधूत गुरूजीनीं आपल्या वडीलाना म्हणजे वासुदेव भट्ट गुरूजीना पुन्हा फोन करून सांगितले मि नदीच्या काठावरच आहे मला घेण्यासाठी कोणाला तरी पाठवा तेव्हा वासूदेव गुरूजी त्याना म्हणाले थोडा वेळ थांब मि काहीतरी सोय बघतो असे म्हणून त्यांनी फोन ठेवला मग मि आणि अवधूत गुरूजी बराच वेळ तिथे काठावर बोलत बसलो ,गुरूजी दत्त जयंतीचे किस्से सांगत बसले होते तेव्हा वासूदेव गुरूजींचा फोन आला चौघांना पाठवले आहे तुला घ्यायला ,त्यांना माहित नव्हते मि पण त्याच्या बरोबर आहे गुरूजी मला बोलले आपल्याला घ्यायला,बुट्टी येत आहे ,तेव्हा माझ्या डोळ्यात पाणी आले कारण माझ्या भगवंताने माझ्या साठी आधीच कुरवपूरला जायची सोय करून ठेवली होती त्या सगळ्या गोष्टी आठवत मनोमनी,श्रीपाद श्रीवल्लभ भगवंताला खुप खुप धन्यवाद देत होतो कारण जसा भक्त भगवंताला भेटण्यासाठी आतूर असतो तसा भगवंत पण आपल्या भक्ताला भेटण्यासाठी आतूर असतो ,भक्त आपल्या भगवंताच्या प्रेमा खातीर ओढी खातीर आनंदाने दर्शनासाठी बाहेर पडतो ,पण भगवंत आपल्या आणि भक्ताच्या मध्ये येणारे अडथळे दूर करतो आणि आपल्या भक्ताला सुखरूप आणतो,थोड्या वेळात चार लोक बुट्टी घेऊन आले आम्ही दोघे बुट्टी मध्ये बसलो आणि कुरवपूर कडे मार्गस्थ झालो ,कुरवपूर मध्ये पोहचलो महाद्वारा समोर भगवंताच्या समोर लोटांगण घातले ,आणि इथे पर्यत सुखरूप आणले त्या बद्दल आणखी एकदा आभार मानले तेव्हा डोळ्यातील पाणी थांबत नव्हते कारण भगवंताच्या प्रेमाचा अनुभव मि पुन्हा घेतला होता अनुभवला होता तीन दिवस आनंदाचे भगवंताच्या सानिध्यात कसे गेले कळालेच नाही ,मंदिरा मधील माझ्या भगवंताची रोज नवी नवी रूप प्रेम वाढवणारी होती संध्याकाळीची पालखी तर फार मोठा सण असावा अशी वाजत गाजत निघत होती ,तसेच अवधूत गुरूजींच्या घरचा प्रसाद ,म्हणजे भोजन अतिशय सुंदर जसे अमृताची गोडी ,तीन दिवस आनंदात गेले तिसरे दिवशी अवधूत ,गुरूजी ,वासूदेव गुरूजी ,व मंजूनाथ गुरूजीचा निरोप घेऊन माझ्या भगवंता समोर उभारलो व म्हणालो तुला सोडून जायची अजिबात ईच्छा नाही पण जो व्याप वाढवलाय,जी जबाबदारी तुम्ही माझ्या वर सोपीवली आहे ती जबाबदारी मला इथे राहू देत नाही आहे त्यामुळे मि निघत आहे,तुमचा निरोप घ्यायला आलो आहे असे बोलून साष्टांग नमस्कार केला व म्हणालो नदीच्या पाण्याचा वेग अजूनही कमी आलेला नाही आहे मि तीन दिवस तुमच्या जवळ राहिलो या तीन दिवसा मध्ये ना कोणी कुरवपूर आले ना कोणी कुरवपूर मधून बाहेर गेले त्यामुळे जाण्याची सोय करावी हि विनंती असे बोलून मंदिरा मधून बाहेर,पडलो आणि नदी काठी जाऊ लागलो तेव्हा तिथे काहीजण बसले होते ते म्हणाले रायचूरला जाऊ शकत नाही कारण तिकडे कोणीही बुट्टीवाला नाही ,तुम्ही मकतल ला जावा तिथे समोर काही बुट्टीवाले बसले आहेत त्यातील काही जणांना तुम्ही विनंती करा ते येतात का बघा असे बोलून त्यांनी मला नदीच्या काठी बसलेल्या बुट्टी वाल्यांच्या कडे पाठवले,तिथे जाऊन मि चौकशी केली तेव्हा त्या मधील कौणीच तयार झाले नाहीत ,ते सर्वजण म्हणाले पाण्याला वेग फार आहे चौघेजण लागतील बुट्टी चालवायला ,एका व्यक्ती साठी चौघेजण बुट्टी चालवणे ते योग्य नाही त्यामुळे तुम्ही इथेच रहा पाण्याचा वेग कमी झाल्यावर बाहेर पडा पण पाण्याचा वेग कधी कमी होईल हे आम्हाला माहित नाही ,तेव्हा मि माझ्या भगवंताला म्हणालो मि आता काय करू माझे जाणे गरजेचे आहे ,मि आता कसा नदी पार करू माझी सर्व जबाबदारी तुमच्या वर आहे इथे तुम्हीच आणले आता इथून तुम्हीच बाहेर काढा ,तेव्हा सकाळचे सात वाजले होते कमानी जवळच्या कट्ट्यावर मि बसलो होतो ,आणि अचानक समोर जे दृश्य दिसले ते दृश्य बघून मला माझ्या डोळ्यावर विश्वास बसत नव्हता कारण समोरून मंदिराच्या महाव्दारा मधून रवि गुरूजी व त्यांच्या आई हे,दोघे हातात बँग घेऊन बाहेर पडत आहेत आणि ते सरळ माझ्या कडे येत आहे ते समोर येऊन मला म्हणतात चला मकतल ला ,मला तर त्यांच्या या वाक्या वर विश्वास बसत नव्हता ,तेव्हा मि म्हणालो रवि गुरूजी बुट्टी वाला तयार नाही आहे नदी पार करायला तेव्हा ते म्हणाले मि आहे तुम्ही चला ,त्यांनी एका बुट्टी वाल्याला हाक मारली त्यातील एकजण पळत आला रवि गुरूजी त्याच्याशी काहीतरी कन्नड मध्ये बोलले तो तयार झाला त्याने आम्हाला बुट्टी मध्ये न्हेऊन बसवले ,मला तर ते सगळे चमत्कारिक वाटत होते माझा भगवंत माझी व्यवस्थित सोय करत होता ते सर्व बघून तिथून बाहेर पडायची ईच्छा होत नव्हती पण नाईलाज ,डोळे फुसत फुसत जड अंतकरणाने बुट्टी मधे बसून मि कुरवपूरचा व माझ्या भगवंताचा निरोप घेतला व पुढच्या महिन्यात परत येतो असे बोलून सुखरूप नदी पार करून पुढच्या प्रवासाला सुरवात केली आणि श्रीपाद श्रीवल्लभांच्या लीला किती अदभुत आहेत हा विचार करत घरी सुखरूप पोहचलो माझी तुम्ही सर्वांना एक विनंती तुम्ही जीवनात एकदा तरी कुरवपूर या जागृत तिर्थक्षेञी जाऊन साक्षात जगनियंताचे दर्शन करावे परमात्माचे आपल्या भक्तांचे कडे किती लक्ष असते श्रीपाद श्रीवल्लभांची भक्ती केल्यावरच कळते जीवनात उच्च कोटीची आध्यात्मिक पातळी जर गाठायची असेल तर त्याने कुरवपूर या पुण्य व पविञ तीर्थक्षेञी जाऊन जगतगुरू श्रीपाद श्रीवल्लभांची भक्ती करावी आणि भवसागरातून या विषयसागरातून तरून जावे माझी तुम्हा सर्वांना आणखी एक विनंती तुम्ही भगवंताला शोधत आहात तो तुम्हाला कुरवपूर सापडेल कारण तो तिथे गुप्त रुपात विराजमान आहे याचा प्रत्यक्ष अनुभव तुम्ही घेऊ शकता परमात्मा श्रीपाद श्रीवल्लभ नमं