நிச்சயமாக, 1909-ஆம் ஆண்டு நடந்த இந்த உருக்கமான மற்றும் இதயத்தை பிளக்கும் உண்மைக் கதையின் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு இதோ: மரணத் திருமணம்: ஒரு துயரமான காதல் கதை 1909-ஆம் ஆண்டு ஜூன் 10-ஆம் தேதி, பத்தொன்பது வயதான எம்மா சல்லிவனுக்கும், தாமஸ் மர்பிக்கும் திருமணம் நடை பெறுவதற்கு சரியாக ஒரு வாரமே இருந்தது. அன்று எம்மா தெரியாமல் ஒரு துருப்பிடித்த ஆணியை மிதித்து விட்டாள். அந்த ஆணி அவளது பாதத்தில் ஆழமாக இறங்கியது. எம்மா அந்த காயத்தை நீரால் கழுவி, ஒரு துணியால் கட்டிக்கொண்டு, திருமண வேலைகளைத் தொடர்ந்தாள். மருத்துவரைப் பார்க்கக்கூட நேரமில்லாத அளவுக்கு வேலைப்பளு இருந்ததால், வலியைப் பொருட்படுத்தாமல் திருமணக் கொண்டாட்டத்தில் கவனம் செலுத்தினாள். காயம் ஏற்பட்டு ஐந்து நாட்களுக்குப் பிறகு, ஜூன் 15 அன்று, எம்மாவின் தாடைப் பகுதி கொஞ்சம் இறுக்கமாக இருப்பதை அவள் உணர்ந்தாள். முதலில், அது திருமணப் பதற்றத்தால் வந்த அழுத்தம் என்று நினைத்தாள். ஆனால், அன்று மாலைக்குள் அவளது தாடை முற்றிலும் அசைக்க முடியாத படி பூட்டிக் கொண்டது (Lockjaw). அந்த ஆணியிலிருந்து பரவிய பாக்டீரியா, டெட்டனஸ் (Tetanus)- ஈர்ப்பு வலி - நோயை உண்டாக்கி, அவளது நரம்பு மண்டலத்தைத் தாக்கும் விஷத்தை உடலில் பரப்பியது. அவளது தாய் உடனடியாக மருத்துவரை அழைத்தார். வந்த மருத்துவர் நிலைமையைக் கண்டு அதிர்ந்தார். அறிகுறிகள் தோன்றிய பிறகு இந்த நோய் எப்போதும் மரணத்தையே பரிசளிக்கும் என்று அவர் அறிவார். எம்மா தனது திருமண நாளைக் காண உயிரோடு இருக்க மாட்டாள் என்பது உறுதியானது. ஜூன் 16 அன்று, எம்மாவின் நிலைமை மிக மோசமானது. தாமஸ் அவளைப் பார்க்க ஓடி வந்தான். எம்மாவின் உடல் விறைத்துப் போயிருந்தது, முதுகு வில் போல வளைந்திருந்தது, தசைப் பிடிப்பால் அவள் துடித்துக்கொண்டிருந்தாள். அவளால் பேச முடியவில்லை, பற்களைக் கடித்தபடி அழுகை ஒலிகளை மட்டுமே எழுப்ப முடிந்தது. தாமஸ் அவள் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டான். தான் இறக்கப் போகிறோம் என்பதை எம்மா உணர்ந்தாள். மறுநாள் திருமணம் நடக்க வேண்டிய நிலையில், தாமஸ் ஒரு இதயத்தை உலுக்கும் முடிவை எடுத்தான்: அன்றைய இரவே எம்மாவைத் திருமணம் செய்து கொள்வது. படுக்கையில் உயிருக்குப் போராடிக் கொண்டிருந்த எம்மாவின் அருகே அந்தத் திருமணச் சடங்கு தொடங்கியது. மதகுரு அதற்கு அனுமதி அளித்தார். "தாமஸை உன் கணவனாக ஏற்றுக்கொள்கிறாயா?" என்று கேட்டபோது, "ஆம்" என்று சொல்ல எம்மா ஒருமுறை தன் கண்களை மூடித் திறந்தாள். தாமஸ் கண்ணீருடன் தனது சத்தியப் பிரமாணத்தைச் செய்தான். விறைத்துப் போயிருந்த எம்மாவின் விரலில் மோதிரத்தை அணிவித்து, அவள் முகத்தில் முத்தமிட்டான். அவள் கண் முன்னே இறந்துகொண்டிருந்தாலும், அந்த நொடியில் அவன் அவளது கணவனானான். 1909 ஜூன் 17 அதிகாலை 4:30 மணிக்கு எம்மா உயிரிழந்தாள். அதுதான் அவளது திருமண நாள். அவர்கள் திருமணம் நடந்து வெறும் 12 மணிநேரமே ஆகியிருந்தது. கடைசி மூச்சு வரை அவள் உணர்வுடனேயே இருந்தாள். அது தன் திருமண நாள் என்பதையும், தாமஸ் இப்போது ஒரு கைம்பெண் (Widower) என்பதையும் அவள் அறிந்தே இருந்தாள். அன்று காலை திருமணத்திற்கு வந்த விருந்தினர்களிடம் மணமகள் இறந்துவிட்ட செய்தி சொல்லப் பட்டது. மங்கல இல்லம் சுடுகாடாக மாறியது. திருமண உடையில் வந்தவர்கள், எம்மாவின் இறுதிச் சடங்கில் கலந்து கொண்டனர். அவள் தனது திருமண உடையிலேயே புதைக்கப் பட்டாள். தாமஸ் தனது திருமண உடையில் அவளது கல்லறையின் அருகே நின்றான். 12 மணிநேரமே கணவனாக இருந்து விட்டு, அதற்குள் மனைவியை இழந்தவனாய் அவன் நின்ற காட்சி கல் நெஞ்சையும் கரைப்பதாக இருந்தது. தன்னுடைய மகளை வற்புறுத்தி மருத்துவரிடம் அழைத்துச் செல்ல வில்லையே என்று அவளது தாய் கடைசி வரை தன்னைத்தானே நொந்து கொண்டார். முறையான சிகிச்சை பெற்றிருந்தால் அந்த டெட்டனஸ் -ஈர்ப்பு வலி- நோயைத் தடுத்திருக்க முடியும். ஒரு துருப்பிடித்த ஆணி ஏழு நாட்களில் ஒரு பெண்ணின் உயிரைப் பறித்தது. தாமஸ் அதன் பிறகு வேறொரு திருமணம் செய்துகொள்ளவே இல்லை. 1954-இல் தனது 64-வது வயதில் அவர் இறக்கும் வரை அந்தத் திருமண மோதிரத்தை அணிந்திருந்தார். எம்மாவின் நினைவுகளுக்காக 45 ஆண்டுகள் அவர் விசுவாசமாக வாழ்ந்தார். இறப்பதற்கு முன் தாமஸ் தனது அண்ணன் மகனிடம் இந்தக் கதையைக் கூறினார்: "நான் ஜூன் 16, 1909 அன்று எம்மாவைத் திருமணம் செய்தேன். அவள் இறந்துகொண்டிருந்தாள். பேச முடிய வில்லை, தாடைகள் பூட்டப் பட்டிருந்தன. குரு கேட்ட போது சம்மதம் தெரிவிக்க அவள் கண்களை அசைத்தாள். 12 மணிநேரம் கழித்து அவள் மறைந்தாள். அன்றுதான் எங்கள் திருமண நாள். அவளைத் திருமண உடையிலேயே அடக்கம் செய்தேன். 45 ஆண்டுகள் இந்த மோதிரத்தை நான் கழற்றவே இல்லை." எம்மாவின் கல்லறையில் இவ்வாறு எழுதப் பட்டிருந்தது: "எம்மா சல்லிவன் மர்பி, 1890-1909, அன்பான மகள், மணமகள் மற்றும் மனைவி, ஜூன் 1909-இல் திருமணம் செய்து மரணமடைந்தாள்." 1954-இல் தாமஸ் இறந்த போது, அவர் திட்டமிட்ட படியே எம்மாவின் அருகிலேயே அடக்கம் செய்யப் பட்டார். 45 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அந்த ஜோடி மீண்டும் இணைந்தது - எப்போதும் பிரியாதவர்களாக. தரணி ❤️🙏 இந்தக் கதை உங்களுக்கு என்ன உணர்த்தியது? ஏதேனும் ஒரு சிறிய துருப் பிடித்த காயம் கூட உயிருக்கு ஆபத்தானது என்பதை இது நினைவு படுத்துகிறது. பின் குறிப்பு: இந்த ஈர்ப்பு வலி நோயை இல்லாமல் செய்ய இலங்கை அரசாங்கத்தின் சுகாதார வேலைத் திட்டம் ஆசியாவிலேயே! ஜப்பானுக்கு அடுத்த நிலையிலுள்ளது. இதற்காக 2ம், 4ம், மற்றும் 6 மாதங்களில், DPT முக்கூட்டு வக்சீன் என்ற தடுப்பூசியை PHM மூலமும், 5 வருட பூர்த்தியின் போது, DT என்ற இருகூற்று வக்சீனும் வழங்க படுகின்றது. இந்த வக்சீன் மீண்டும 7ம் ஆண்டு கற்கும் போது, PHI க்ளினால் aTd என்ற வக்சீனாக வழங்க படுகிறது. இந்த வக்சீன்கள் பொதாதென்று, மேலே உள்ள கதையில் வருவது போல ஏதாவது பழைய ஆணி ஏறினால், வைத்திய சாலைக்கு சென்றால் வைத்தியர்களின் நன்றாக விசாரணையின் பின் TT என்ற தடுப்பூசியை வழங்குவர. இங்கு TT என்று குறிப்பிடுவதும், DPT ல் வருகின்ற T என்ற எழுத்து - Tetanus Toxin ஐயே! குறிப்பிடுகின்றது. #💖நீயே என் சந்தோசம்🥰 #🤔 Unknown Facts #💞Feel My Love💖 #💖காதல் ஸ்டேட்டஸ்🥰