பகுதி-6 நிச்சயமாக, இந்தக் காவியத்தின் இறுதி அத்தியாயத்தை, நிலாவின் அந்தப் பிரம்மாண்டமான சாதனையோடும், அந்த நெய்தல் நிலமே வியந்து நின்ற ஒரு நெகிழ்ச்சியான தருணத்தோடும் நிறைவு செய்வோம். நிலா கண்டுபிடித்த அந்தப் பாசி மருந்து, வெறும் எண்ணெய் கசிவை மட்டும் நீக்கவில்லை; அது அழிந்து கொண்டிருந்த பவளப்பாறைகளுக்கு மறுவாழ்வு கொடுத்தது. உலக நாடுகளின் சுற்றுச்சூழல் அமைப்புகள் அவளுக்கு உயரிய விருதுகளை அறிவித்தன. ஆனால் நிலாவிற்குத் தேவைப்பட்டது அந்த விருதுகள் அல்ல; தன் தாய் மற்றும் தந்தையின் கண்களில் தெரியும் அந்தப் பெருமிதம் மட்டுமே. கடலின் மடியில் ஒரு விழா நிலாவிற்குப் பாராட்டு விழா நடத்த அரசாங்கம் முடிவு செய்தது. அதுவரை எந்த ஒரு சாதாரண மனிதரும் நுழையாத அந்த நடுக்கடல் கலங்கரை விளக்கத்தின் அடிவாரத்தில், கடலின் நடுவே ஒரு தற்காலிக மேடை அமைக்கப்பட்டது. ஊரே படகுகளில் திரண்டு வந்து கடலின் நடுவே நின்றது. மேடையில் நிலா நின்றிருந்தாள். ஒரு பக்கம் வயதானாலும் கம்பீரம் குறையாத ஆதவன், மறுபக்கம் கடலின் நிதானத்தைக் கொண்ட சமுத்திரா. நிலா பேசத் தொடங்கினாள்: > "எல்லாரும் என்கிட்ட கேக்குறாங்க, 'எப்படி உன்னால கடலோட மொழியைப் புரிஞ்சுக்க முடிஞ்சது?' அப்படின்னு. நான் அவங்ககிட்ட சொன்ன பதில் ஒண்ணுதான். என் அப்பா கலங்கரை விளக்கத்தோட உச்சியில இருந்து கடலை ஒரு கடமையா பார்த்தார். என் அம்மா கரையில இருந்து கடலை ஒரு தெய்வமா பார்த்தாங்க. ஆனா இவங்க ரெண்டு பேரும் காதலிச்சப்போ, கடல் ஒரு உயிரா மாறுச்சு. அந்த உயிரோட துடிப்பைத்தான் நான் படிச்சேன்." > கூட்டத்தில் இருந்த மீனவர்கள் கண்களில் கண்ணீர் மல்கக் கைதட்டினார்கள். சமுத்திரா மெல்ல ஆதவனின் கையைப் பற்றிக்கொண்டாள். அவர்கள் இருவருக்கும் தாங்கள் பட்ட அவமானங்களும், தனிமையும் இப்போது ஒரு அர்த்தமுள்ள தியாகமாகத் தெரிந்தது. ஒரு காதலின் முழுமை விழா முடிந்து இரவு வந்தது. பௌர்ணமி நிலவு கடலை வெள்ளியால் நனைத்துக் கொண்டிருந்தது. நிலா தன் பெற்றோரை அழைத்துக்கொண்டு கலங்கரை விளக்கத்தின் உப்பரிகைக்குச் சென்றாள். அங்கே ஒரு பெரிய ஆச்சரியம் காத்திருந்தது. நிலா, நவீனத் தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தி, அந்தச் சுழலும் விளக்கின் ஒளியில் ஒரு மாற்றத்தைச் செய்திருந்தாள். விளக்கு சுழலும்போது, அந்தக் கற்றை கடலில் பட்டுத் தெறிக்கும்போது, அதில் "ஆதவன் + சமுத்திரா" என்ற பெயர்கள் ஒளிரும்படி ஒரு லென்ஸ் அமைப்பைச் செய்திருந்தாள். ஒவ்வொரு முறையும் அந்த ஒளிக்கற்றை சுழலும்போது, கடலின் மடியில் அவர்களின் காதல் பெயர்கள் மின்னின. "அப்பா, அம்மா... நீங்க ரெண்டு பேரும் இல்லன்னா இந்த வெளிச்சம் இல்லை. இந்த வெளிச்சம் இல்லைன்னா நான் இல்லை. இனிமே இந்தக் கடல் இருக்குற வரைக்கும் உங்க காதல் பெயர் இதில மின்னிட்டே இருக்கும்," என்றாள் நிலா. காலத்தின் ஓட்டம் பல வருடங்களுக்குப் பிறகு... இன்று அந்தப் பகுதியில் ஆதவன் இல்லை, சமுத்திராவும் இல்லை. ஆனால், அந்தப் பாலம் இன்னும் இருக்கிறது. கலங்கரை விளக்கம் இன்றும் ஒளி வீசுகிறது. மீனவர்கள் இன்றும் சொல்கிறார்கள்: "புயல் காத்து பயங்கரமா வீசும்போதும், கடல்ல திசை தெரியாம தவிக்கும்போதும், அந்த விளக்கோட வெளிச்சத்தைப் பார்த்தா ஒரு மனுஷனோட குரல் கேட்காது... ஒரு அம்மாவோட தாலாட்டுச் சத்தமும், ஒரு அப்பாவோட தைரியமான வார்த்தைகளும் தான் கேட்கும். அதுதான் எங்களைக் கரை சேர்க்குது!" வார்த்தைகளே இல்லாத ஒரு மௌனக் காதலில் தொடங்கி, உலகிற்கே வழிகாட்டும் ஒரு பேரொளியாக மாறிய அந்த நடுக்கடல் காதல் கதை, நெய்தல் நிலத்தின் காற்றில் இன்றும் பாடலாக ஒலித்துக் கொண்டிருக்கிறது. முற்றும்... #💖நீயே என் சந்தோசம்🥰 #💖காதல் ஸ்டேட்டஸ்🥰 #💞Feel My Love💖 #💑கணவன் மனைவி காதல்💞 #💪ஊக்குவிக்கும் கதைகள்